muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/427, Karar No: 2019/688, Tarih: 03.12.2019

Hukuka aykırılık bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanmasıdır. Kanuna aykırılıktan daha geniş bir içeriğe sahip olan hukuka aykırılık kavramının çerçevesi ve kapsamı belirlenirken gerek pozitif hukuk kurallarına gerekse temel hak ve hürriyetlere ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığı gözetilmeli ve aykırılığın varlığı hâlinde hukuka aykırılığın mevcudiyeti kabul edilmelidir. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin 22.06.2001 tarihli ve 2-2 sayılı kararında;

“Hukuka aykırılık en başta milli hukuk sistemimiz içinde yürürlükteki tüm hukuk kurallarına aykırılık anlamına gelir. Bu çerçeve içinde, anayasaya, usulüne uygun olarak kabul edilmiş uluslararası sözleşmelere, kanunlara, kanun hükmünde kararnamelere, tüzüklere, yönetmeliklere, içtihadı birleştirme kararlarına ve teamül hukukuna aykırı uygulamaların tümü hukuka aykırılık kavramı içinde yer alır.

Bunun dışında, hukuk sistemimiz, hukukun genel ilkeleri adı verilen ve uygar dünyanın tüm medeni ülkelerinde uygulanan kuralları da hukuk kuralı olarak kabul etmektedir. Hukukun genel ilkelerinin neler olduğu konusunda bir belirsizlik olsa da, hukukun genel ilkelerinin hukuki bağlayıcılığı bulunduğu gerek uygulamada gerekse doktrinde tartışmasız olarak kabul edilmektedir. Anayasa Mahkememiz de birçok kararında, hukukun genel ilkelerinin varlığını kabul etmenin hukuk devletinin gereklerinden biri olduğunu ve bu ilkelerin yasakoyucu tarafından dahi yok edilemeyeceğini hükme bağlamıştır (Örneğin, E. 1985/31. K. 1986/1, KT. 17.3.1986, Anayasa Mahkemesi Kararlar Dergisi, S.22. s.115). Anayasa Mahkemesinin bu görüşleri çerçevesinde hukukun genel ilkeleri, yasalardan, hatta Anayasa’nın değiştirilebilir hükümlerinden de üstün bir konuma getirilmiştir.” denilmektedir.

Bu itibarla aramanın hukuka uygun olup olmadığı arama tedbirine başvurulma şartları ve uygulanmasıyla ilgili gerek pozitif hukuk kuralları gerekse evrensel hukuk kaideleri göz önünde bulundurularak bütüncül bir bakış açısıyla belirlenmelidir.

Hukuka aykırı olarak yapılan aramanın hem ceza muhakemesi hukuku, hem maddi ceza hukuku, hem de tazminat hukuku bakımından bir takım müeyyideleri ortaya çıkabilecektir.

Aramanın hukuka aykırı olmasının ceza muhakemesi açısından sonucu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınamamasıdır. 5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinde;

"(1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

(2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.” şeklindeki düzenlemeyle hâkimin ancak hukukun izin verdiği yöntemlerle elde edilen delilleri dikkate alabileceği hüküm altına alınmıştır.

"(1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

(2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.” şeklindeki düzenlemeyle hâkimin ancak hukukun izin verdiği yöntemlerle elde edilen delilleri dikkate alabileceği hüküm altına alınmıştır.

Anılan Kanun'un 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendinde de, ortaya konulmak istenen delilin kanuna aykırı olarak elde edilmiş olması hâlinde reddolunacağı ifade edilerek hukuka uygun olarak elde edilmeyen delillerin ispat aracı olarak kabul edilmeyeceği ve hükme esas alınmayacağı açıklanmıştır. Kaldı ki, aynı Kanun'un 230. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi de zorunludur.

Hukuka aykırı aramanın maddi ceza hukuku bakımından yaptırımı ise eylemin suç teşkil etmesidir. 5237 sayılı TCK'nın "haksız arama" başlıklı 120. maddesinde hukuka aykırı olarak bir kimsenin üstünü veya eşyasını arayan kamu görevlisinin üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı öngörülmüştür. Konut ve iş yerleri bakımından hukuka aykırı aramalar ise 5237 sayılı TCK'nın 116 ve 119/1-e maddeleri kapsamında değerlendirilecektir.

Nihayet, aramadaki hukuka aykırılıklar gerek Devletin, gerekse arama kararını veren veya uygulayan kamu görevlilerinin tazminat sorumluluğunu gündeme getirebilecektir. Bu kapsamda 5271 sayılı CMK'nın 141/1. maddesinde aramanın amacıyla orantılı olmayacak biçimde ölçüsüz gerçekleştirilmesi durumunda kişilerin maddî ve manevî her türlü zararlarını Devletten isteyebilecekleri öngörülmüştür.

Bu aşamada otopark işletenlerin otoparka bırakılan motorlu taşıtlara ilişkin tazminat sorumluluklarına kısaca değinilmesi gerekmektedir.

Borçlar Kanunu’nun “Genel saklama sözleşmesi” başlıklı 561. maddesinde saklama sözleşmesi;

“...saklayanın, saklatanın kendisine bıraktığı bir taşınırı güvenli bir yerde koruma altına almayı üstlendiği sözleşmedir.

...”, şeklinde tanımlanmıştır.

“Garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenlerin sorumluluğu” başlıklı 579. maddesi ise;

“Garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenler, kendilerine bırakılan veya çalışanlarınca kabul edilen hayvan, at arabası, bunlara ait koşum ve benzeri eşya ile motorlu taşıt ve eklentilerinin yok olmasından, zarara uğramasından veya çalınmasından sorumludurlar. Ancak işletenler, zararın saklatan veya ziyaretçisi ya da beraberinde veya hizmetinde bulunan kimseye yükletilebilecek kusurdan, mücbir sebepten ya da eşyanın niteliğinden doğduğunu ispat etmekle, bu sorumluktan kurtulurlar.

“Garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenler, kendilerine bırakılan veya çalışanlarınca kabul edilen hayvan, at arabası, bunlara ait koşum ve benzeri eşya ile motorlu taşıt ve eklentilerinin yok olmasından, zarara uğramasından veya çalınmasından sorumludurlar. Ancak işletenler, zararın saklatan veya ziyaretçisi ya da beraberinde veya hizmetinde bulunan kimseye yükletilebilecek kusurdan, mücbir sebepten ya da eşyanın niteliğinden doğduğunu ispat etmekle, bu sorumluktan kurtulurlar.

Ancak, garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenlerin sorumluluğu, kendilerine veya çalışanlarına bir kusur yüklenmedikçe, saklananların her biri için alınan günlük saklama ücretinin on katını aşamaz.

İşleten böyle bir sorumluluk üstlenmediğini veya sorumluluğu bu Kanunda gösterilmemiş olan bir koşula bağladığını, herhangi bir yolla ilan etse bile, sorumluluktan kurtulamaz.” şeklinde hüküm altına alınarak garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenlerin hukuki sorumlulukları düzenlenmiştir. Bu anlamda garaj ve otopark işleten ile motorlu taşıtını bırakan kişi arasında bulunan sözleşme ilişkisi çerçevesinde otoparka bırakılan motorlu taşıt ve eklentileri ile motorlu taşıtta bulunan ancak eklenti niteliği taşımayan eşyanın zarara uğraması veya çalınması hâlinde işletenin anılan hükümler uyarınca tazminat sorumluluğu doğabilecektir. Nitekim Yargıtay uygulamaları da bu yöndedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’in 03.10.2014 tarihinde İstanbul Atatürk Havalimanına geldikten sonra kullanımında bulunan... plaka sayılı aracı havalimanı otoparkına park ederek uçakla Antalya iline gittiği, aynı gün otopark genel sorumlusu olan ...özel güvenlik görevlileri ... ve ... tarafından yapılan denetim sırasında söz konusu aracın kapılarının ve sol arka camının açık bırakıldığı görülerek araçta değerli bir eşya olup olmadığına yönelik yapılan kontrolde aracın bagajında siyah renkli dizüstü bilgisayar çantası bulunduğu, çantanın ön gözünde para ve altın olduğu tespit edilince terminal içerisinde saat 19.15 sıralarında plaka üzerinden anons yaptırıldığı ancak sanığa ulaşılamadığı, akabinde suça konu çantanın güvenlik görevlilerince Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminali geliş katı A girişinde görevli bulunan polis memurlarına teslim edildiği, polis memurlarınca çantanın güvenliğini sağladıkları bina içine alınmadan önce X-ray cihazına konularak yapılan kontrolünde içinde bir adet silah benzeri malzeme bulunduğunun fark edilmesi üzerine çantanın elle aranması sonucunda bir adet Sig Sauer P22 marka, 7.65 mm çapında, 55551 seri numaralı, siyah tabanca ile 32 adet, MKE yapımı, 7.65 mm çapında merminin ele geçirildiği olayda;

Havalimanı otoparkından sorumlu özel güvenlik görevlileri ... ve ... tarafından yapılan denetim sırasında, sanığın kullanımında bulunan suça konu aracın kapılarının ve sol arka camının açık bırakıldığının tespit edilmesi üzerine içerisinde bulunabilecek değerli eşyaların çalınmasını engellemek ve bu bağlamda sanık ile arasında saklama sözleşmesi ilişkisi bulunan ve bu sözleşme uyarınca da suça konu aracı güvenli bir yerde koruma altına almayı üstlenen otopark şirketi aleyhine doğabilecek tazminat sorumluluğunu ortadan kaldırmak amacıyla kapıları ve sol arka camı açık olan aracın bagajında bulunan çantanın muhafaza altına alınmasının, şüpheli veya sanığı ya da bir delili elde etme veya bir suçun işlenmesini ya da bir tehlikeyi önleme amacıyla yapılan arama işlemi olarak değerlendirilemeyeceği, yine özel güvenlik görevlilerince söz konusu çantanın tesliminden sonra polis memurlarınca X-ray cihazına sokularak kontrol edilmesi eyleminin herhangi bir arama emir veya kararı gerektirmeyen, Adlî ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’nin 18. maddesinin birinci fıkrasının (i) bendinde; "Elektromanyetik aygıtlar ve dedektör köpekleri aracılığıyla yapılan tarama şeklindeki denetimler," şeklinde açıklanan idari denetim yetkisi kapsamında bulunması, X-ray cihazında yapılan kontrol sonucunda çantanın içerisinde silah benzeri malzeme olduğunun görülmesi üzerine, "Polis, tehlikenin önlenmesi veya bertaraf edilmesi amacıyla güvenliğini sağladığı bina ve tesislere gelenlerin; herhangi bir emir veya karar olmasına bakılmaksızın, üstünü, aracını ve eşyasını teknik cihazlarla, gerektiğinde el ile kontrol etmeye ve aramaya yetkilidir..." şeklinde düzenlenen PVSK’nın 9. maddesinin yedinci fıkrası ile "5442 sayılı İl İdaresi Kanununun ek 1 inci maddesi kapsamında bulunan, sivil hava meydanlarında, limanlarda ve sınır kapılarında, binaların, uçakların, gemilerin ve her türlü deniz ve kara taşıtlarının, giren çıkan yolcuların X-ray cihazından geçirilerek, gerektiğinde üstünün ve eşyasının aranması ile buralarda görevli kamu kuruluşları ve özel kuruluşlar personelinin, üstlerinin, araçlarının ve eşyalarının aranmasında," şeklinde belirtilen Adlî ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 25. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça konu silahın ele geçirilmesine ilişkin elle yapılan arama işleminin de arama emri verilmesini ya da hâkimden karar alınmasını gerektirmediği, dolayısıyla dosya kapsamında hukuka aykırı olarak elde edilen bir delilden söz edilemeyeceği anlaşıldığından Özel Dairenin bozma kararında isabet bulunmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 12.11.2015 tarihli ve 5810-24422 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 03.12.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7499, Karar No: 2024/8754, Tarih: 23.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/7499 E.  ,  2024/8754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/203 E., 2023/148 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstinaf bozması üzerine verilen Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2019/203 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, 62, 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı iki defa 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 272/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olmaları sebebiyle 30.04.2023 tarihinde kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 21.10.2024 tarihli ve 2024/7563 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108998 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108998 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 16.09.2020 tarihli ve 2020/596 esas, 2020/9590 karar sayılı ilamında yer alan, 'Bozma öncesindeki hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi karşısında, bozma sonrası verilen kararda sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması suretiyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması' şeklindeki açıklamalar ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 'Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri' başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, 'Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.' şeklindeki düzenleme uyarınca, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2018 tarihli ilk kararının sadece sanık müdafi tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine anılan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile bozulduğu nazara alındığında, bozma öncesi tayin olunan cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceğinin anlaşılması karşısında, yeniden kurulan hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2016/920 Esas, 2018/419 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 32, 57. maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 12.03.2019 tarihli ve 2018/2557 Esas, 2019/1009 Karar sayılı kararı ile özetle; akıl hastalığı yönünden yeniden adlî muayene raporunun alınması gerektiği dikkate alınmadan karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. İstinaf bozması üzerine hükümlü hakkında inceleme konusu mahkûmiyet hükümleri verilmiş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesinde yer verilen "(1) İstinaf yoluna yalnız sanık lehine başvurulmuşsa, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme dikkate alınmadan hükümlünün kazanılmış hakkının ihlal edilmesi suretiyle istinaf bozması sonrası hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2019/203 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden hüküm fıkrasına;

"Sanığın 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi gereği kazanılmış hakkının dikkate alınarak 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,” ibarelerinin eklenmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13561, Karar No: 2022/9960, Tarih: 08.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/13561 E.  ,  2022/9960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı ...mirasçılarından ..., ..., ... ve davacı ... mirasçılarından ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece verilen önceki karar, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuş olup bozma ilamında özetle; "çekişmeli 1 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas Haziran 1948 tarih 7 sıra, Aralık 1963 tarih 64 sıra, Ekim 1951 tarih 123 ve 135 sıra, Haziran 1948 tarih 23 sıra, Şubat 1969 tarih 4 sıra, Aralık 1963 tarih 68 sıra, Ekim 195(?) tarih ve 139 sıra, Haziran 1948 tarih 11 sıra, Ekim 1951 tarih 127 sıra, Haziran 194(?) tarih ve 27 sıra, Şubat 1949 tarih ve 8 sıra, Haziran 1948 tarih ve 24 sıra, Ekim 1951 tarih ve 136 sıra, Ekim 1951 tarih ve 124 sıra, Aralık 1963 tarih 65 sıra, Haziran 1942 tarih ve 8 sıra, Haziran 1948 tarih ve 6 sıra, Haziran 19(?)8 tarih ve 22 sıra, Eylül 1948 tarih ve 3 sıra, Ekim 1951 tarih ve 134 sıra, Ekim 1951 tarih ve 22 sıra, Aralık 196(?) tarih ve 63 sıra, 5 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas, Aralık 1963 tarih ve 62 sıra, Ekim 1951 tarih ve 121 sıra, Haziran 1948 tarih ve 21 sıra, Şubat 1949 tarih ve 2 sıra, Ekim 1951 tarih ve 133 sıra, Haziran 1948 tarih ve 5 sıra, 6 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas, Aralık 1963 tarih ve 71 sıra, Şubat 1949 tarih ve 11 sıra, Ekim 1951 tarih ve 141 sıra, Ekim 1951 tarih ve 130 sıra, Haziran 1948 tarih ve 30 sıra, Haziran 1948 tarih ve 14 sıra, Aralık 1963 tarih ve 67 sıra, Şubat 1949 tarih ve 7 sıra, Haziran 1948 tarih ve 26 sıra, Ekim 1951 tarih ve 126 sıra, Ekim 1951 tarih ve 138, Haziran 19(?)(?) tarih ve 10 sıra numaralı tapu kayıtlarının, tarihleri okunamayanların tarihleri tespit edilmek suretiyle, tesis kaydından itibaren tüm tedavüllerini gösterecek şekilde okunaklı örnekleri (eksiksiz ve tedavülleri birbiriyle bağlantılı, son pay durumunu bildirir şekilde bilgisayar ya da daktilo ile yazılı olmak üzere), varsa kroki ve haritaları ile birlikte getirtilerek dosyaya konulması, bundan sonra dosyanın getirtilen tapu kayıtları en son pay durumlarını belirlemek ve önceki bilirkişi raporunda bildirilen isim yanlışlıkları ve eksik payları tam ve eksiksiz olarak tespit edilmek üzere 3 kişilik uzman bilirkişi kuruluna tevdi edilerek belirtilen hususlarda rapor alınması ve dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 44.40' ar TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 36,30 'ar TL'nin temyiz eden davacılardan ayrı ayrı alınmasına, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/757, Karar No: 2012/3096, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/757 E.  ,  2012/3096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, projeye aykırılığın eski hale getirilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının bağımsız bölümündeki balkonunu projeye aykırı olarak kapadığını ve yeni oluşturulan pencereye de yatay nitelikte demir parmaklıklar yaptırdığını, bu durumun binanın estetiği ve güzelliğini etkilediğini, ayrıca üst katında oturması nedeniyle müvekkilinin güvenliğini de tehlikeye düşürdüğünü ileri sürerek mimari projeye aykırı olarak tesis edilen ve binanın güzelliğini de etkileyen balkon duvarlarının yıktırılmasını, güvenliğini etkileyen yatay demir parmaklıkların kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece anataşınmazda bulunan kat maliklerinin beşte dördünün bağımsız bölüm balkonlarının kapatılmasına izin verdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesine göre kat malikleri; anagayrimenkulün bakımına ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdur. Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrımenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Yargıtay uygulamalarında, anagayrımenkulün ortak yerlerinde yapılacak tadilatlarda onaylı mimari projede değişiklik gerektirmeyecek ve esaslı nitelikte değil ise bütün kat maliklerinin beşte dördünün rızası ile, aksi halde oybirliği ile yapılabileceği kabul edilmektedir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerle, bilirkişi raporu içerisine göre; bağımsız bölümünün ön cephesindeki balkon açık balkon olmasına rağmen duvar örmek ve cam koymak suretiyle davalı tarafından kapatıldığı ve bu kısmın bağımsız bölüme dahil edildiği, camın önüne de üst kattaki bağımsız bölüme çıkılmasını kolaylaştıracak şekilde paralel parmaklık koyarak demirle kapatıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda balkon kapatılarak bağımsız bölümün iç hacmine dahil edildiği, bu durumun da ancak bütün bağımsız bölüm maliklerinin vereceği muvafakatla mümkün olabileceği, buna göre mahkemece açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekeceğinden yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.