muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10443, Karar No: 2014/18944, Tarih: 16.10.2014

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Somut olayda davacı parça başı sistemi ile götürü usulle çalışmaktadır. Bunun anlamı işçinin ücretinin çalıştığı süre esas alınarak değil, yapmış olduğu iş miktarı esas alınarak hesaplandığıdır. Yani işçiye, İş Kanununda belirtilen sürenin üzerinde yaptığı çalışmalar için normal mesai ücreti ödenmekte, fazla çalışmalarının karşılığı ödenmesi gereken %50 zamlı ücret ödenmemektedir. Dosya arasında bulunan bilirkişi raporunda, davacının fazla çalışma ücreti hesaplanırken bu hususa dikkat edilmeksizin davacının saat ücreti bulunarak buna %50 zam yapılmak suretiyle, yani normal ücretin %150'si fazla çalışma saati ile çarpılarak hesaplama yapılmıştır. Oysa işçi parça başı çalıştığından fazla çalışmalarının karşılığını normal mesai ücreti olarak zaten almıştır. Yapılacak iş, yukarıda açıklandığı şekilde hesaplanan fazla çalışma saatinin alınan normal ücretin %50'si ile çarpılmak suretiyle hesaplama yapmaktır. Mahkemece bu husus gözetilmeden, hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınarak fazla miktarda fazla mesai ücretine hükmedilmiş olması doğru olmayıp, bu husus bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6199, Karar No: 2014/17099, Tarih: 12.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6199 E.  ,  2014/17099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ayancık Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/08/2013

NUMARASI : 2012/299-2013/447

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan K.. S.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalılar Hasan, Haşim, Cemil, Ahmet, Nazmiye ve S.. S.. ile Hamza, Hakkı, Kemal, Cemil ve N.. Ü.. hakkında açılan davanın husumetten reddine, diğer davalılar yönünden ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan K.. S.. vd. vekillinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10489, Karar No: 2009/3636, Tarih: 18.03.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10489 E.  ,  2009/3636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... gelmiş davalı tarafından gelen olmadığından yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Eczane sahibi olduğunu, 2004 ve 2005 yıllarına ait toplam 37 adet usulsüz reçetenin davalı kuruma fatura edildiğinden bahisle davalıyla aralarındaki sözleşmenin feshini gerektiren hükümler başlıklı bölümün V.1 /m bendi uyarınca 7 yıl süreyle sözleşmenin haksız olarak feshedildiğini, 104.250,34 YTL cezai şarta mahkum edilerek kendisinden tahsil edildiğini, sözleşmenin feshinin 10.000 YTL teminat karşılığında, 1.06.2006 tarihli tedbir kararı ile dava sonuna kadar durdurulduğunu,davalı kurum ile yapılan 2006 yılına ait 9.05.2006 tarihinde imzalanan protokolün 7. maddesinde “Bu protokolün yürürlük tarihinden önce yukarıda sayılan fiilerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczaneler için de yukarıdaki süreler ve bu protokol hükümleri geçerli olup, bu sürenin dolması halinde yeniden sözleşme yapılır “hükmü getirildiğini,17.3.2006 tarihinde davalı kurumun 2005 yılı protokolüne dayanarak yaptığı fesih nedenlerinin,2006 yılı protokolünün 1/ı ve 1/r maddelerinde yeniden düzenlendiğini, bu maddelerin lehine hükümler getirdiğini, protokolün 7. maddesi uyarınca tarafına uygulanması gerektiğini ileri sürerek feshin haksız olduğunun tespitine, fazla hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik haksız fesih nedeni ile ödediği bedelden 6000 YTL nin ödeme tarihinden faizi ile tahsilini istemiştir.

2008/10489-2009/3636

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine, ihtiyadi tedbir sırasında yatırılan teminatın davalı adına irad kaydına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir

2008/10489-2009/3636

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine, ihtiyadi tedbir sırasında yatırılan teminatın davalı adına irad kaydına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Davacı, açtığı dava sonuna kadar fesih işleminin tedbiren durdurulmasını istemiş, mahkemece verilen ihtiyati tedbir kararı gereği davacı öngörülen 10.000 YTL teminatı yatırarak tedbir kararını infaz ettirmiştir. Yargılama sonucu verilen kararda tedbir hakkında devamına dair bir hüküm bulunmadığı takdirde HUMK 112. Maddesi hükmüne göre tedbir kendiliğinden son bulur. Yatırılan teminatta şayet, davalı tarafından zarara uğradığı iddiası ile bir dava açılıp, teminat üzerine tedbir konulmadı ise, telebi üzerine teminatı yatıran davacıya iade edilir. İhtiyati tedbirin davanın reddi halinde davalıya verileceğine dair bir yasa hükmüde bulunmamaktadır. Mahkemece aksi düşüncelerle, davacının ihtiyati tedbirin infazi için yatırdığı teminatın davalıya ödenmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Taraflar arasında 2006 yılı için yapılan 25.1.2006 tarihli sözleşmenin, Sözleşmenin Feshini Gerektiren Hususlar başlıklı bölümün 1/ı maddesinde “Eczanenin kuruma fatura ettiği reçetelerde, ilaç firmasına ait olmayan sahte kupürlerin mevcut olması veya eczanede bulundurulması, karne sahibinin tedavisine dayanmayan reçetenin kuruma ibraz edilmesi, sahte reçete ve/veya ... kurulu raporu tanzimi ve kuruma ibraz edilmesi durumunda Fesih süresinin 3 yıl olacağı, ”Yine aynı sözleşmenin 1/r maddesinde “Eczanenin kuruma fatura ettiği reçetelerde reçete muhteviyatı ilaçların teslim edildiğine ilişkin atılı bulunan imzanın hak sahibine veya ilaçların teslim edildiği yakınına ait olmadığının tespit edilmesi durumunda (Bu hallerde eczane yazılı olarak bir kez uyarılır, tekrarı halinde söz konusu reçete bedelleri ödenmez) Fesih süresinin 1 yıl olacağı belirtilmiş ve bu hükümlerle 2005 yılına ait sözleşmenin 1/m maddesinin 7 yıl sözleşme yapma yasağına ilişkin hükmünün değiştirildiği anlaşılmaktadır. Yine aynı sözleşmenin 6.maddesindende anlaşılacağı üzere kurum ile Türk Eczacılar Birliği arasında imzalanan 2006 yılı Eczane Protokolü ve Ek Protolün yürürlük tarihinden önce bu fiillerden dolayı sözleşmesi fes edilen eczaneler içinde yeni düzenlenen sürelerin geçerli olacağı, bu sürelerin dolması halinde yeniden sözleşme yapılacağının

2008/10489-2009/3636

2008/10489-2009/3636

kararlaştırıldığı görülmektedir. Bu durumda davacının feshe neden olan fiiline 7 yıl değil yeni protokol ve ek protokol hükümleri uygulanmak suretiyle fesih süresinin belirlenmesi gerekecektir. Mahkemece yeni sözleşleşme ve protokol hükümleri gözönünde tutularak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 625.00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 18.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2115, Karar No: 2012/16635, Tarih: 12.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2115 E.  ,  2012/16635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2012

İş sözleşmesinin geçerli ve haklı sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının önce Göksu Parkında görevlendirildiğini, ancak kabul etmediğini, son olarak Peyzaj Müdürlüğü bünyesinde faaliyet gösteren "çiçek satış ofisi"nde görevlendirildiğini, bu görevlendirmenin sebebinin çiçeklerin kontrolü, satış sonrası elde edilen paranın saygın, güvenilir biri tarafından muhasebe birimine teslimini sağlamak olduğunu, işin önemine binaen davacının sorumlu olarak bu işte görevlendirildiğini, davacının bunu da kabul etmediğini ve mahallinde tutanak tutulduğunu, bunun üzerine iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek, davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davacının  2010 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği 02.07.2011 tarihine kadar  destek hizmetleri müdür yardımcılığı görevini yaptığı, davalı şirket tarafından davacının müdür yardımcılığı görevini ifa ederken bulunduğu statünün altında ve görev alanı dışında "çiçek satış ofisi" sorumluluğunu verip görev yerini değiştirmesinin ölçülülük ilkesine uygun olmadığı gibi davalı şirketin bu davranışının keyfilik içerdiği,  ayrıca davacı hakkında herhangi bir soruşturma yapılmadığı gibi disiplin cezasının da verilmediği hususları dikkate alındığında yapılan feshin yerinde olmadığı  gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde  kabul etmezse,  işveren  değişikliğin  geçerli  bir  sebebe  dayandığını  veya fesih için başka bir geçerli sebebin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

İşverenin vereceği talimatlarla, Anayasa ve kanunların emredici hükümleri ile toplu ve bireysel iş sözleşmeleri hükümlerine aykırı olmamak üzere, işin yürütümü ve işçilerin işyerindeki davranışlarını düzenleyebilme hakkına yönetim hakkı denir. İş koşullarında değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İş koşullarındaki değişiklikler geçerli sebebe dayandığı takdirde, ayrıca iş şartlarında esaslı değişiklik yoksa veya işçi aleyhine bir durum oluşmuyor ise, işverenin yönetim hakkının sınırlandırılması gerekmez. İşveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işyeri değişikliği ile ilgili işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ve geçerli sebebe dayanan değişiklikler çalışma koşullarının esaslı değişikliği olarak nitelendirilemez. Geçerli sebep işçinin verimi ile davranışlarından ya da işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

İşyerinde iş şartlarında değişikliği gerektirmeyen çalıştırılma imkânı, değiştirilmiş iş şartları altında çalıştırılabileceği başka bir çalışma yerine nakilden önce uygulanması gereken tedbirdir. İşçinin iş şartlarının değiştirilmesi gerekmeden çalıştırılabileceği birden fazla çalışma yeri varsa, işveren bunlar arasından birini seçme hakkına sahiptir. İşverenin talimat verme hakkı kapsamında alternatif tedbirler arasında iş şartlarında ve sözleşme değişikliğine sebep olmayacak şekilde bir tedbir olanağı var ise ve bu kapsamda bir çalışma yerinde çalıştırabilecekse değişiklik feshine başvurulmaması gerekir.

Dosya içeriğine göre, davalı işyerinde son olarak Destek Hizmetleri Müdür Yardımcısı olarak görev yapan davacının iş sözleşmesinin, önce Göksu Parkındaki demirbaşların sorumluluğu ile görevlendirilmesi ve bu görevlendirmeyi kabul etmemesi, ardından çiçek satış ofisinde görevlendirilmesi ve görev yazısını tebliğ almayarak işe başlamaması, çalıştığı birimden şikayet gelmesi üzerine yeniden çiçek satış ofisinde görevlendirilmesi ve görev yazısını tebliğ almayarak işe başlamaması sebepleriyle 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi kapsamında geçerli sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır.  Davacının iş sözleşmesinin 7. maddesinde, davalı işverenin davacıyı her ünvanla Türkiye'nin her yerinde çalıştırma yetkisine ilişkin düzenleme  bulunmaktadır. Davacı işçi, işverenin yaptığı görev değişikliğinin objektif  iyiniyet kurallarına uygun olarak kullanmadığını, görev değişikliğinin kendisini yıldırmak amacıyla yapıldığını iddia etmiştir.  Her ne kadar iş sözleşmesinin 7. maddesinde işverene gerektiğinde işyeri ve görev değişikliği yapma yetkisi  tanınmış ise de  bu yetkinin iyiniyet kurallarına uygun olarak kullanılması gerekir.  Davacı, davalı işverenin sözleşmeden doğan yetkisini iyiniyet kurallarına aykırı olarak kullandığını iddia ettiğine göre, ispat yükü davacı işçiye düşmektedir. Bu konuda davacının delilleri sorulup göstereceği deliller toplanmadan ve gerektiğinde  iş koşullarını araştırmak açısından bilirkişi görüşüne başvurulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması  hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.07.2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4645, Karar No: 2023/14557, Tarih: 23.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/4645 E.  ,  2023/14557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/494 E., 2016/379 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 13.08.2014 tarihli ve 2014/1897 Esas No.lu iddianamesiyle; sanık hakkında; tehdit suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

B. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2014/494 Esas, 2016/379 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; tehdit suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 32 nci maddenin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 4 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Eksik inceleme ile karar verildiği,

2.Suçun unsurlarının oluşmadığı,

3.Haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği,

4.Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın İş Bankası ... şubesine gittiği ve bu sırada görevli olup kendisine hesapları blokeli olduğu için ödeme yapılamayacağını söyleyen mağdura hitaben elindeki bastonu bankoya vurmak suretiyle "paramı verin benim raporum var, adam öldürsem kimse birşey demez" dediği anlaşılmıştır.

2.Sanığın önce yumruk ve sonra baston ile bankoya vurarak bir şeyler söylediğinin tespit edildiği 22.01.2014 tarihli CD çözüm tutanağı dava dosyasında bulunmaktadır.

3.Sanığın üzerine atılı silahla tehdit suçu yönünden, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında akıl hastalığının bulunduğunun teşhis edildiği 29.02.2016 tarihli sağlık kurulu raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Hükümden sonra 24.11.2016 tarihinde kabul edilen 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi gereğince sanığa atılı tehdit suçunun uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilerek, tehdit suçu yönünden taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre işlem yapılmasında zorunluluk bulunması,

IV. GEREKÇE

1. Hükümden sonra 24.11.2016 tarihinde kabul edilen 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi gereğince sanığa atılı tehdit suçunun uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilerek, tehdit suçu yönünden taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre işlem yapılmasında zorunluluk bulunması,

2. Uzlaşma sağlanamadığı halde, 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması sebepleri yönünden hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2014/494 Esas, 2016/379 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği, gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

23.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12532, Karar No: 2023/2926, Tarih: 08.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/12532 E.  ,  2023/2926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Buldan Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.08.2015 tarihli iddianamesi ile sanıkların hakkı olmayan yere tecavüz etme ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 151 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Buldan Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları ve sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istekleri; sanıkların atılı suçları işlediklerinin sabit olmasına rağmen mahkamece kanuna aykırı olarak verilen beraat kararlarının bozulmasına, zararının karşılanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Denizli Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı Denizli Büyükşehir Belediyesi Su ve Kanalizasyon İdaresinin Akçeşme Su Deposu'na tel duvar çekerken katılana ait taşınmaza 22,19 metrekarelik bir tecavüzün olduğu ve deponun tuvalet ayağından ve su deposu tahliye ayağından katılanın arazisine su aktığı, katılanın arazisinin zarar gördüğü ve işgal edildiği iddia edilmiştir.

2. Denizli Büyükşehir Belediyesi DESKİ Genel Müdürlüğü'nün 15.04.2015 tarihli yazısında, katılanın şikayetine konu yapım işlerinin kontrollerinden sanıkların görevli oldukları belirtilmiştir.

3. Denizli Bölge İdare Mahkemesinin 2015/84 Esas, 2015/99 Karar sayılı kararı ile Denizli Valiliği İl İdareler Kurulu'nun kararının bozulmasına, sanıklar hakkında "soruşturma izni verilmesine" karar verilmiştir.

4. Buldan Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/2 D.İ. sayılı dosyasında katılanın tespit talebi kabul edilmiş, bilirkişi raporları alınmıştır.

5. Sanıklar suçlamaları kabul etmemişlerdir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;