muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/339, Karar No: 2014/29523, Tarih: 09.12.2014

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK'nın 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı Yasa'nın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK'nın 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Bazı hukukçular, TCK'nın 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu sözkonusu olmadığından eylemin, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin, somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ahırın korunaksız olması veya konut ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiği biçiminde bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arzettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi kendi içerisinde çelişki oluşturmaktadır.

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK'nın 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçu düzenlenmektedir. madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsus çifliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

Şimdi açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), faalin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, faailin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasa'da böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasa'nın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, faailin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasa'da böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasa'nın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Son olarak konumuzla ilgili 765 sayılı TCK'nın ilgili maddelerine göz atacak olursak; anılan TCK'nın 491/5. maddesinde "Mandıra, ağıl gibi hayvanata mahsus yerlerde bulunan yahut lüzumuna göre açık yerlerde veya kırlarda bırakılan ve haklarında 492. maddenin 9. fıkrasının tatbiki mümkün olmayan hayvanları bu yerden almak suretiyle işlenirse; cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir." biçiminde düzenleme yapılmış, aynı Yasa'nın 492/9. maddesinde ise, "Meskun bir hanenin doğrudan doğruya müştemilatından olan veya duvarla çevrilmiş bulunan yerlerindeki hayvan hakkında işlenirse; suçlu iki seneden beş seneye kadar hapsolunur." şeklinde düzenlemeyle hırsızlık eyleminin, konutun eklentisindeki hayvana yönelik gerçekleştirilmesi halini, açık yerlerde bırakılan hayvanlara yönelik hırsızlık eylemine göre daha nitelikli durum olarak kabul etmiştir. Bu düzenlemede görüşümüzü desteklemektedir.

Yukarıda arzetmeye çalıştığım nedenlerle, sayın çoğunluğun hırsızlık suçunun nitelendirmesine ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/9504, Karar No: 2013/3743, Tarih: 19.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/9504 E.  ,  2013/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 17. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/04/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.3.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat M.. Ö.. ile temyiz edilen vekili Avukat Ö.. Ö.. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, ehliyetsizlik, hile ve gabin hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; davacının çekişme konusu 866 ada 191 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü 21.09.2010 tarihli akitle satış suretiyle davalı E..’e temlik ettiği, bu arada, davalı E..’e karşı eşi dava dışı S..O..’un 12.01.2011 tarihinde boşanma davası açtığı, Bursa 5. Aile Mahkemesinin 25.01.2011 tarih, 2011/180 esas, 2011/61 karar sayılı ilamı ile tarafların anlaşmalı şekilde boşanmalarına karar verildiği, davalı E..’in bu davada maliki olduğu 3 parça taşınmazını eşi davacı S.. O..’a devretmeyi kabul etmesi üzerine, mahkemece, boşanma kararı yanında dava konusu 866 ada 191 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümün davalı E.. adına olan tapu kaydının iptali ile davacı S.. O..adına tesciline karar verildiği, anılan kararın tarafların temyizden feragati nedeniyle 03.02.2011 tarihinde kesinleştiği, S..M..’ın (O..) yukarıda açıklanan mahkeme kararını ibrazı ile yargılama sırasında 23.02.2011 tarihli akitle taşınmazı tapu kaydı üzerindeki eldeki davada verilen tedbir kararının bütün hukuki neticelerini kabul etmek kaydıyla S.. M..(O..) adına tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, dava konusu taşınmazı kullandığı depresyon ilaçları nedeniyle ehliyetsiz olduğu dönemde, komşusu olan davalının kendisini ölünceye kadar bakacağı yönünde kandırması nedeniyle satış suretiyle devrettiğini, yaşlılığından ve yalnızlığından faydalanan davalının taşınmazı düşük bedelle temlik aldığını ileri sürerek eldeki davayı 07.02.2011 tarihinde açmıştır.

Bilindiği üzere, tapu iptali ve tescil istekli davalar, kayıt malikine husumet tevcih edilmek suretiyle açılır.

Eldeki davada, kendisine husumet yöneltilen E.. O..’un dava tarihi itibariyle kayden kayıt maliki olmakla birlikte kesinleşen mahkeme kararı ile taşınmazın mülkiyetinin dava tarihinden kısa bir süre önce dava dışı S. (O.) M.’a geçtiği açıktır.

Bilindiği üzere, tapu iptali ve tescil istekli davalar, kayıt malikine husumet tevcih edilmek suretiyle açılır.

Eldeki davada, kendisine husumet yöneltilen E.. O..’un dava tarihi itibariyle kayden kayıt maliki olmakla birlikte kesinleşen mahkeme kararı ile taşınmazın mülkiyetinin dava tarihinden kısa bir süre önce dava dışı S. (O.) M.’a geçtiği açıktır.

Hemen belirtmek gerekir ki, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 124. maddesinin 4. fıkrası, “ dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hakim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, davacı davasını tapu kaydında kayıt maliki olarak yer alan davalı E.. O..’a husumet yönelterek açmış, fakat dava tarihinden 4 gün önce mülkiyetin kesinleşen mahkeme kararı ile davalı E..’in anlaşmalı olarak boşandığı eşi S.. M..’a geçtiği sabit olup, davacının açıklandığı şekildeki mülkiyet değişikliğini bilebilme imkanı olmadığı kuşkusuzdur.

O halde, mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanununun 124/4. maddesi hükmü uyarınca, kabul edilebilir hatanın varlığı dikkate alınarak yeni malikin davada yer almasının sağlanması, ondan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davacının bu husustaki 08.03.2011 tarihli talebinin dilekçe üzerinden hukuki olmayan gerekçe ile reddedilmiş olması isabetsizdir.

Davacının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 19.3.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19603, Karar No: 2024/364, Tarih: 15.01.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/19603 E.  ,  2024/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1058 E., 2023/3609 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 14. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/58 E., 2022/654 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalışmaya başladığını, akabinde Mühendislik Fakültesini bitirerek mühendis olduğunu, Sendika ile işveren arasındaki toplu ... sözleşmesi hükümleri uyarınca mühendislik kadrosuna geçirilmesi için işverenliğe yazılı talepte bulunduğunu, uygun kadro bulunmaması durumunda mühendis kadrosuna geçirilmeyi talep ettiğini, bu başvurusunun Komutanlık tarafından uygun görüldüğünü; ancak işyerinde boş mühendis kadrosu olmasına rağmen Onay Makamı tarafından müvekkilinin başvurusunun hukuka aykırı olarak reddedildiğini, müvekkilinin işyerine başvuru tarihi itibarıyla toplu ... sözleşmesinin EK-3 Mühendis ve Mimar Saat Ücretleri Cetveline intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile buna bağlı olarak fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı işçinin toplu ... sözleşmesinin 21 inci maddesine göre boş mühendis kadrosuna intibakının yapılması istemli dilekçesi ve diplomasının Millî Savunma Bakanlığına gönderildiğini, yürürlükteki toplu ... sözleşmesinin 21 inci maddesinin (b) bendinin (3) üncü alt bendinde de belirtildiği üzere onay makamının Millî Savunma Bakanlığı olduğunu, konu hakkında yapılan koordinasyonlar sonucunda ... yükü, ... gücü dengelerinin korunması amacıyla ve ayrıca mühendis kadrosu bulunmaması sebebiyle davacı personelin hâlen mevcut görevine devam etmesinin uygun olacağının değerlendirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının talebinin bitirdiği okul ile ilgili mühendislik kadro cetveline intibakının yapılmasına ilişkin tespit hükmüyle bu yapıldıktan sonra oluşan fark alacaklara ilişkin olduğu, taraflar arasında imzalanan toplu ... sözleşmesinin 21 inci maddesinin (b) bendinin (3) üncü alt bendinde; intibakın işveren vekilinin teklifi, kuvvet komutanının onayı ile bu madde esaslarına göre yapılabileceğinin düzenlendiği, kadro ve intibak yapılmasının idari bir işlem olduğu ve toplu ... sözleşmesinde belirtildiği üzere komutan onayı ile yapılabileceği, Mahkemenin İdare yerine geçip İdarenin iradesini kullanarak kadroya geçiş tespiti yapma ve atama yapma görev ve yetkisi olmadığı, bu nedenle davacının mühendislik kadrosuna intibakının tespit talebi ile intibak sonrası oluşacak fark alacak taleplerinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davalı Bakanlık nezdinde elektrikçi-teknisyen olarak çalışan davacı asılın, mühendislik fakültesini bitirerek mühendislik kadrosuna atanma talebiyle başvuruda bulunduğunu, başvuru uygun görülmekle birlikte boş kadro olmadığı için intibakının yapılmadığını, işyerinde yürürlükte bulunan toplu ... sözleşmesinin 21 inci maddesinin (b) bendinin (3) üncü alt bendinin “...işyerlerinde çalışmakta iken yukarıda belirtilen mühendislik fakültesini bitirenler, işyerinin aynı alandan işçi statüsünde boş mühendis kadrosu bulunması halinde, işveren vekilinin teklifi ve kuvvet komutanlığının onayı ile bu madde esaslarına göre mühendisliğe intibak ettirilebilirler. Şu kadar ki, intibak ettirilecekleri ücret derecesinin karşılığı olan saat ücreti, eski saat ücretlerinin altında olamaz.” hükmünü içerdiğini, toplu ... sözleşmesinin yukarıda belirtilen hükümlerine göre davalı İdarenin söz konusu işlem hakkında takdir yetkisi bulunmadığını, toplu ... sözleşmesi uyarınca mühendislik kadrosuna intibak ettirilmesi gerekirken davalı işverenliğin keyfi tutumunun kabul edilemeyeceğini, toplu ... sözleşmesi bütünsel olarak ele alındığında “kuvvet komutanlığının onayı” işleminin terfiye hak kazanabilmek için gerekli olan şekli bir şarttan ziyade hak kazanılmış bir terfi işleminin tespitinden ibaret olduğunu, davacıdan önce ve davacıyla aynı durumda olan diğer işçilerin intibakı yapılmışken davacının intibak işleminin yapılmamasını eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, fabrikada hâlen boş mühendis kadrosu da bulunduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; fark ücret taleplerinde asıl değerlendirilmesi gereken durumun fiilen yapılan ... olup işçinin bu işe ödenmesi gereken ücreti alıp almadığının değerlendirilmesi gerektiği, somut olayda davacının fiilen yaptığı işin karşılığını aldığı, işverenin işçiyi, intibakına ve diplomasına uygun işe geçirmesi konusundaki inisiyatifinin Mahkemece kullanılması mümkün olmadığından, İlk Derece Mahkemesinin toplu ... sözleşmesinin ilgili hükmü gereği intibakın işveren vekilinin teklifi, kuvvet komutanının onayı ile bu madde esaslarına göre yapılabileceği, kadro ve intibakın idari bir işlem olduğu ve komutan onayı ile yapılabileceği, Mahkemenin İdare yerine geçip İdarenin iradesini kullanarak kadroya geçiş tespiti yapma ve atama yapma görev ve yetkisi olmadığından, davacının mühendislik kadrosuna intibakının tespit talebi ile intibak sonrası oluşacak fark alacak taleplerinin reddine dair kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, işyerinde çalışırken sonradan mühendislik fakültesini bitirerek mühendislik diploması alan davacının, işyerinde yürürlükte bulunan toplu ... sözleşmesi hükümlerine göre mühendis cetveline intibakının yapılıp yapılamayacağı hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 ... Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10753, Karar No: 2014/5707, Tarih: 07.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/10753 E.  ,  2014/5707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/82948

Mahkemesi : Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 30/01/2012

Numarası : 2011/439 - 2012/31

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın idaresindeki araçla, bölünmüş yolda seyir halinde iken, sağdaki yoldan aniden önüne çıkan bisiklete çarpmamak için manevra yapması sonucu direksiyon hakimiyetini kaybettiği, sağda park halindeki bir araca çarptığı, park halindeki aracın da savrularak, karşıya geçmek için yol kenarında beklemekte olan yayaya çarpması sonucu yayanın öldüğü olayda; dosya içeriğine göre; savunması talimatla alınan sanığın sabıkasının ve dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışlarının bulunmadığı gibi ölenin yakınlarının sanıktan şikayetçi olmadıkları da göz önünde bulundurulduğunda, sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanma koşulları oluştuğu halde, dosya içeriğine uymayan "sanığın geçmişi, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları" şeklindeki gerekçe ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmaması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 50 maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; sanığın sabıkasının ve dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışlarının bulunmadığı, müştekilerin sanıktan şikayetçi olmadıkları da dikkate alınarak, sanık hakında paraya çevirme koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4546, Karar No: 2017/913, Tarih: 09.03.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/4546 E.  ,  2017/913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın atılı suçtan beraatine ilişkin kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 08/11/2012 tarihli ilamıyla beraat kararının bozulmasına ve Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda sanığın mahkûmiyetine karar verildiği; CMUK'nın 326. maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca sanığın mutlaka dinlenilmesi gerektiği gözetilmeden savunma hakkının kısıtlanması suretiyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.