muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/551, Karar No: 2006/1507, Tarih: 28.02.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/551 E.  ,  2006/1507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde 25.313.050.000 TL. eğitim ve öğretim alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen faizi ile birlikte tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı Üniversite davalı ...’nın doktora eğitimi yapmak üzere 2547 sayılı Yüksek Öğretim Yasasının 35. maddesi uyarınca ... Üniversitesine kadrosunun tahsisi yapılarak atandığını ancak doktora eğitiminde başarılı olamaması üzerine kadrosunun Yüksek Öğretim Kurulu kararıyla üniversitelerine iade edildiğini ve 20.04.2003 tarihinde de kadrosu ile ilişiğinin kesildiğini, doktora öğrenimine başlarken alınan taahhüt ve kefalet senedine göre davalıların sorumlu olduklarını, davalıya ödenen 16.876.862.000 TL’nin %50 fazlası olan 25.313.050.000 TL’nin 20.04.2003 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsili istenilmiştir.

Mahkemece, davalının görevine son verildiği tarihe kadar görevinin başında bulunduğunu, yapmış olduğu hizmetine karşılık maaş aldığını, bu maaşların geri alınacağına dair 2547 Sayılı Yasanın 35. maddesinde bir hükmün bulunmadığından ... hakkındaki davanın bu nedenle, diğer davalılar hakkında ise düzenlenen kefalet senedinde sorumlu olacakları bir miktar yazılı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle davalı kefillerin belirli bir miktar için kefalette bulunmadıkları dikkate alındığında bu davalılar için verilen mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmediğinden sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle davalı kefillerin belirli bir miktar için kefalette bulunmadıkları dikkate alındığında bu davalılar için verilen mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmediğinden sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davalı ... tarafından verilen taahhüt senedinin 6. maddesinde “Yükseklisans ve doktora öğrenimimi devamsızlığım, belli bir süre içerisinde başarı gösterememem veya cezalandırılmam nedeniyle tamamlayamadığım taktirde; ... Üniversitesi Rektörlüğünün öğrenim için görevlendirildiğim süre içerisinde bana yapmış olduğu masraf ve tüm ödemeleri (... Üniversitesi adına Yükseklisans veya doktora yaptığım halde masrafların öğrenim yaptığım kurum veya herhangi bir devlet kuruluşu tarafından karşılanıyorsa: bu ödemelerde dahil olmak kaydı ile) tediye ve sarf tarihinden itibaren tahakkuk ettirilecek ... faizi ile birlikte ... Üniversitesi Rektörlüğüne hüküm istihsaline hacet kalmaksızın nakten ve defaten ödeyeceğimi.... taahhüt ederim” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalının serbest iradeleri ile davacı Üniversiteye böyle bir yüklenme senedi vermesini yasaklayan bir yasal düzenleme olmadığı gibi, davalı ...’den ...’ya kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhütname davalıyı bağlar niteliktedir. Davada davacı kurum taahhütname kapsamında yapılan harcamaların tahsilini istemekte, bunun dışında bir istemde de bulunmamaktadır. Ortada taahhütnameyi geçersiz yapan bir durum olmadığına göre, mahkemece taahhütname kapsamı doğrultusunda işlem yapılması ve istenen tazminatın bu doğrultuda hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, taahhütnamenin geçersizliğinden söz edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/351, Karar No: 2023/3675, Tarih: 24.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/351 E.  ,  2023/3675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 6 ay hapis cezası ve 160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.05.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün fazla ceza tayini nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine İstanbul 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın yanında meçhul bir kişi ile birlikte yağma suçunu işlemek amacıyla katılanın konutuna girdiği, eve giriş sonrasında katılanın elini ayağını bağladıkları, kasanın yerini söylettikleri, sürükleyip kasanın olduğu yere götürdükleri, katılanın şifresini bilmediği için kasayı açamadıkları, ancak evdeki ziynet eşyaları ve paraları alarak katılanı elleri ve ayakları bağlı olarak yatak odasında bıraktıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yanında meçhul bir kişi ile birlikte katılanın konutuna girerek katılanın elini ayağını bağlayıp kasanın yerini söylettikleri, sürükleyip kasanın olduğu yere götürdükleri, katılanın şifresini bilmediği için kasayı açamadıkları, ancak evdeki ziynet eşyaları ve paraları alarak katılanı elleri ve ayakları bağlı olarak yatak odasında bıraktıkları olayda katılanın mahkemedeki beyanları, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/98 Esas, 2010/339 Karar sayılı ilamı ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediği sabit olduğu anlaşılmakla kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın somut bir nedene dayanmayan temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasındaki (b) ve (f) bentlerinde yer alan birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebebi ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2390, Karar No: 2019/716, Tarih: 15.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2390 E.  ,  2019/716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ..., ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-Hükmün suça sürüklenen çocukların müdafinin bulunduğu oturumda verilmesi gerektiği gözetilmeden, müdafiinin yokluğunda hükme esas alınan mağdurun da beyanı alınarak hüküm kurulmak suretiyle, CMK'nın 150/2. ve 188/1. madde ve fıkralarına aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ...’nun Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından hazırlanan 09/12/2013 tarihli raporda “işyerine girerek kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık, nitelikli olarak konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarına karşı TCK 32/1 maddesi uyarınca akıl ve ruh sağlığının yerinde olduğu” saptanmasına karşın, dosya içerisinde bulunan ve sosyal hizmet uzmanı tarafından düzenlenen 24/02/2014 havale tarihli sosyal inceleme raporunda ''..hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilecek yaşa ve mental kapasiteye sahip olmadığı.."nın belirtilmesi karşısında; oluşan çelişkinin giderilmesi bakımından TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma fiillerinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak her iki rapor arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubu içinde bulunan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporunda "...suçun hukuki anlam ve sonuçlarını tam olarak algılamadığı" hususunun bildirilmesi karşısında; suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi uyarınca suç işlediği tarihte akıl hastalığı ve zayıflığı nedeni ile eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıran veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığı ve ceza ehliyeti bulunup bulunmadığı konusunda rapor alınarak sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5903, Karar No: 2020/2213, Tarih: 14.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/5903 E.  ,  2020/2213 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/909, Karar No: 2014/7316, Tarih: 25.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/909 E.  ,  2014/7316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu Başkanlığı tarafından 13.03.1976 tarih ve 8994 sayılı kararı ile I. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen, Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 28.03.1990 tarih ve 733 sayılı kararı ile I. derece arkeolojik sit alanı sınırlarının belirlendiği ve aynı Koruma Kurulu'nun 15.03.1998 tarih ve 3771 sayılı kararı ile son şeklinin verildiği, Antalya ili, ... ilçesi, ... mahallesi(...), ... sayılı parselin... adına kayıtlı iken malikin 2005 yılında hayatını kaybettiği, ... sayılı parselin halen tapuda, aralarında hakkında verilen beraat kararı kesinleşen...n da hissedarı olduğu dört kişi adına kayıtlı olduğu, ..... sayılı parselin güney tarafındaki denize uzanan arazinin, Hazine'ye ait olup devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu ve 15.03.1998 tarihinde onaylanan ...Kenti Koruma Amaçlı Revizyon İmar Planında “çevre düzenlemeleri çalışmaları yapılacak alanlar” içerisinde kaldığı, bu nedenle yapılaşma yasağı altında bulunmasına rağmen bu yerde zemine beton dökülmesi, üzerine de çelik konstrüksiyondan yapılmış gölgeliğin yapılmış olduğunun tespit edildiği, her ne kadar ... sayılı parselde bulunan restoranın kiracısı olması nedeni ile sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de, sanık ...'in ifadelerinde söz konusu restoranın kiracısı olduğunu, bu restoranın deniz tarafındaki gölgelik olarak kullanılan yerde bulunan beton zeminin restoranı kiraladığında da mevcut olduğunu, kendisinin sadece gölgeliği yaptırdığını, hakkında dava açılınca da bu gölgeliği kaldırdığını beyan ettiği, olay yerinde yapılan 03.10.2012 tarihli keşifte çelik konstrüksiyondan yapılan gölgeliğin kaldırılmış olduğunun tespit edildiği, gerek 04.06.2009 tarihli inşaat mühendisinden alınan bilirkişi raporunda, gerekse de keşfe iştirak eden inşaat mühendisinden alınan 19.10.2012 tarihli raporda, zemine dökülen betonun 10-15 yıl kadar önce döküldüğünün tespit edildiği, 306 sayılı parselde bulunan restoran hakkında düzenlenen ilk kira kontratının sanık ...'in annesi olan E... ile ...arasında 1998 yılında yapılmış olduğunun da göz önünde bulundurulması karşısında, sanığın beyanlarının inandırıcı olduğu, fiziki ve inşai müdahale kapsamında bulunan davaya konu beton dökme eyleminin sanık ... tarafından yapıldığına dair delillerin bulunmadığı, çelik konstrüksiyondan yapılmış gölgeliğin ise yargılama aşamasında kaldırılmış olduğu ve mahkemenin atılı suçtan sanığın beraatine karar vermesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair delillerin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9219, Karar No: 2014/16186, Tarih: 13.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/9219 E.  ,  2014/16186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2013/497-2014/123

Dava dilekçesinde, aidat borcunu ödemeyen davalı hakkında yapılan icra takibine karşı ileri sürülen itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının kat maliki olmasına rağmen apartmana ait aidat ve ortak giderleri ödemediğini, hakkında icra takibi yapıldığını ancak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazının iptali ile alacağın %40'ından az olmamak üzere inkar tazminatına hükmedilmesini istemiş, mahkemece davacıya takibe konu işletme defteri ve projesi ile kat malikleri kurulu kararlarını sunması için kesin süre verildiğini ancak bu belgelerin mahkemeye sunulmadığını gerekçe göstererek HMK.nun 121/7. maddesi gereğince davanın usulden reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK.nun 121. maddesine göre dava dilekçesinde gösterilen ve davacının elinde bulunan belgelerin asıllarının veya örneklerinin mahkemeye verilmesi, başka yerlerden getirtilecek belge ve dosyalar içinse bunların bulunabilmesini sağlayıcı açıklamanın dilekçede yer alması zorunludur.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre mahkemece 18.11.2013 tarihinde davacı vekiline çıkarılan ihtarda takibe konu aidatları içerir kat malikleri kurulu kararları, işletme defteri ve varsa işletme projesinin hazırun cetvelinin, davacının yönetici olduğuna dair belgenin sunulması istenilmiş, davacı vekili tarafından da 27.11.2013 tarihli havale dilekçesi ile kat malikleri kurulu kararı hazırun cetveli, geçici bütçe, ayrıntılı işletme hesabı işletme hesabı defterinin sureti ve imza sirküleri sunulmuştur. Buna göre sunulan bu belgeler doğrultusunda bir araştırma yapılıp gerektiğinde bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21140, Karar No: 2016/14832, Tarih: 16.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21140 E.  ,  2016/14832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet ve Çeyiz Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, maddi tazminat ve nafakaların reddi, manevi tazminat miktarı ve ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4, TBK m. 50 ve 52) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.11.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/5898, Karar No: 2020/2212, Tarih: 14.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/5898 E.  ,  2020/2212 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.