muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5467, Karar No: 2024/14816, Tarih: 05.12.2024

Karşılaştırmalı Ceza Hukuku açısından konuya bakıldığında, yukarıda açılanan gerekçelerden dolayı, gerek mehaz Alman Ceza Kanununda gerekse İtalya Ceza Kanununda elektronik veriler üzerinde yapılan sahtecilik eylemeleri için ayrı yasal düzenlemeler yapıldığı görülmüştür.

Alman Ceza Kanunu’nda resmi ve özel belgede sahtecilik suçları, TCK’dan farklı olarak tek bir maddede § 267 maddesinde, teknik kayıtlarda sahtecilik § 268 maddesinde, elektronik verilerde sahtecilik ise § 269 maddesinde düzenlenmiştir. Almanya’da bilgisayar suçluluğuyla mücadele amacıyla ilk kez 1986 yılında, ispat için önemli nitelikteki elektronik veriler üzerinde gerçekleştirilen sahtecilik eylemleri, Alman Ceza Kanunu § 269 da bağımsız bir suç olarak düzenlenmiştir. Alman Ceza Kanunu’na getirilen bu hükümle, klasik belgede sahtecilik (§ 267) kapsamında cezalandırılması mümkün olmayan bilişim alanındaki veriler üzerindeki bir kısım fiillerin cezalandırılabilme olanağı sağlanmıştır. Bir bilişim sistemine kaydedilen veri, henüz belirli bir nesne üzerinde tecessüm etmediğinden, bu haliyle “belge” olarak nitelendirilmemektedir. Bu nedenle, bilişim sistemindeki veriler üzerinde işlenecek sahtecilik fiilleri, Alman Ceza Kanunu’nda belgede sahteciliğin düzenlendiği § 267 hükmü kapsamında değil § 269 hükmüne göre cezalandırılmaktadır. (GÖKCEN, Ahmet, Belgede Sahtecilik Suçları (m. 204-212), 5. Baskı, 2018, s. 19-20)

İtalyan Ceza Kanununda da, bilişim alanındaki veriler üzerinde yapılan sahtecilikler için ayrı bir yasal düzenleme yapıldığı görülmüştür. 23 Aralık 1993 tarih ve 547 Sayılı Kanunla İtalya Ceza Kanununa eklenen 491-bis maddesi ile belgede sahteciliği düzenleyen hükümlerin elektronik belgeler bakımından da geçerli olduğu hükme bağlanmıştır. (Güngör, Devrim; Resmi Belgelerde Sahtecilik Suçu. (2010). s.51)

İtalyan Ceza Kanununda da, bilişim alanındaki veriler üzerinde yapılan sahtecilikler için ayrı bir yasal düzenleme yapıldığı görülmüştür. 23 Aralık 1993 tarih ve 547 Sayılı Kanunla İtalya Ceza Kanununa eklenen 491-bis maddesi ile belgede sahteciliği düzenleyen hükümlerin elektronik belgeler bakımından da geçerli olduğu hükme bağlanmıştır. (Güngör, Devrim; Resmi Belgelerde Sahtecilik Suçu. (2010). s.51)

Öğretide ileri sürülen görüşlere bakıldığında, az sayıda farklı görüşler bulunmakla birlikte, kabul gören yaygın görüş, ister güvenli elektronik imzalı olsun ister olmasın, elektronik verilerin nesnel, fiziki bir varlığı bulunmaması nedeniyle, bu veriler belgede sahtecilik suçlarının konusunu oluşturamazlar. Belgede sahtecilik suçlarına ilişkin hükümlerin, elektronik ortamda oluşturulmuş verilerle ilgili olarak uygulanması mümkün olmayıp, aksi uygulama kıyas yasağını ihlali mahiyetinde olacaktır. (ÖZGENÇ, İzzet, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 2020, 16. Baskı, s. 138; KOCA, Mahmut/ÜZÜLMEZ, İlhan, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2020, 7. Baskı, s. 764; ARTUK, M. Emin/ GÖKCEN, Ahmet.,ALŞAHİN, M. Emin., ÇAKIR, Kerim, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2017, 16. Baskı, s. 409; PANCAROĞLU, Başar, Bilişim Sistemlerindeki Veriler Bağlamında Belgede Sahtecilik Suçu, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, 2019; GÜNGÖR, Devrim, Resmi Belgelerde Sahtecilik Suçu, 2010, s. 50., DOĞAN, Koray, Ceza Hukukunda Belge Kavramı, Ceza Hukuku Dergisi, 2010, s. 53. GÖKCAN, H. Tahsin, Resmi Belgede Sahtecilik Suçu, Ankara Barosu Dergisi, 67(3), 93-126, 2009, s. 97. GÖKCAN; aynı gerekçeyle elektronik ortamdaki verilerin belge sayılamayacağını, ancak veriler üzerinde gerçekleştirilecek sahtecilik fiillerinin suç teşkil etmesi gerektiğini ve bu gerekliliğin TCK m. 244’te düzenlenen “sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme” suçu ile karşılandığını belirtmiştir. Elektronik verilere duyulan güvenin (fiziki) belgelerde olduğu gibi hukuken korunması gerektiği düşünülerek, verilerin de ceza hukuku anlamında belge sayılması gerektiğini düşünen yazarlar için bkz: ARSLAN, Çetin/BAŞTÜRK, İhsan, Belgede Sahtecilik Suçunun Konusu Olarak Elektronik Ortamdaki Veriler, Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 8(2), 195-219, 2013, s. 206; GÖKCEN, Ahmet, Belgede Sahtecilik Suçları (m. 204-212), 5. Baskı, 2018, s. 52. Bununla birlikte, GÖKCEN; bu durumlarda TCK m. 243 vd. düzenlenen “Bilişim Alanında Suçlar” kapsamındaki suçların uygulanabileceğini de belirtmiştir.)

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 199. maddesi, 5271 Sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunun 38/A maddesi ile bir kısım özel yasalarda, elektronik verilerin belge sayılacağına ilişkin hükümlerin ispat hukuku açısından önem arz ettiği, yoksa bu tür elektronik verilen belgede sahtecilik suçunun konusu olan belge mahiyetinde olduğu anlamına gelmediği kanaatindeyiz. Nitekim 6100 Sayılı HMK.’nin 199. Maddesinde; “…vakıaları ispata elverişli…., çizim, plan, kroki, fotoğraf, film, görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir.” denilmesine rağmen gerek Dairemiz içtihatlarında gerekse öğretide; belgede sahtecilik suçları yönünden sayılan bu unsurların hiç birisinin belge olmadığı tartışmasızdır. Bu husus da göstermektedir ki, bir kısım özel yasalarda, ispat hukuku açısından, bazı nesnelerin ya da elektronik verilerin belge kabul edilmesi, aynı nesne ya da verinin, ceza hukukunda belgede sahtecilik suçlarının maddi konusu olan belge olarak da kabul edilmesi gerektiği anlamına gelmemektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, bilişim alanındaki elektronik veriler, belgede sahtecilik suçunun maddi konusu olan belgenin tüm unsurlarını taşımadığından, bu verileri, belgede sahtecilik suçunun maddi konusu olan belge olarak kabul etmek ve belgede sahtecilik suçu kapsamında değerlendirmek ceza hukukunun temel prensiplerinden olan kıyas yasağına aykırılık teşkil edeceği kanaatindeyiz.

TCK m. 2/3 maddesinde; “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” hükmü dikkate alındığında, suçta ve cezada kanunilik prensibi gereği, ceza hukukunda “kıyas yasağı” temel bir ilke olarak düzenlenmiştir. Kanun koyucu bununla yetinmeyerek, ayrıca kıyasa yol açacak şekilde genişletici yorum yapmayı da yasaklamıştır.

TCK m. 2/3 maddesinde; “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” hükmü dikkate alındığında, suçta ve cezada kanunilik prensibi gereği, ceza hukukunda “kıyas yasağı” temel bir ilke olarak düzenlenmiştir. Kanun koyucu bununla yetinmeyerek, ayrıca kıyasa yol açacak şekilde genişletici yorum yapmayı da yasaklamıştır.

Kıyas, Ceza Kanununda yer alan bir suç tanımını, bu tanımın unsurlarından bir veya birkaçını taşımayan ancak söz konusu suçun amacıyla benzerlik taşıyan bir olaya uygulanmasıdır. Kıyastan farklı olarak, genişletici yorum, kanunda kullanılan kelimelerin anlama göre dar kalması durumunda bu kelimeyi genişleterek kanun koyucunun gerçek iradesini ortaya çıkarma faaliyetidir. Kanun hükümlerinin soyut ve genel biçimde düzenlenmesinin sonucu olarak, hükümde yer alan kelimeler, kanun koyucunun gerçek iradesine lafız ya da içerik bakımından uymuyor olabilir. Bu gibi hâllerde, kanun koyucunun gerçek iradesine uygun bir yorum benimsenerek kanun hükmünde yer alan kelimelerin anlam ve kapsamları belirlenebilir. Ancak TCK.’nın 2/3 maddesinde, genişletici yorum yapılırken, kıyasın sonuçlarını doğuracak şekilde genişletici yorum faaliyetlerinden kaçınılmasının zorunlu olduğunu özellikle belirtmiştir. Yorum yapılırken özellikle, suç tanımında yer alan unsurların dışına çıkılmaması gerekir. Zira suç tanımlarında yer alan kelimeler aslında suçun maddî unsurlarını tespit etmeye yarayan araçlardır. Kelimelerin gerçek anlamı, suçla korunan hukuki değer göz önünde bulundurulmak suretiyle ve fakat suçun unsurlarının özellikleri dikkate alınarak ortaya konulması gerekir. Kanun koyucunun kastetmediği bir olgunun suç tanımında yer alan bir unsur kapsamına dâhil edilmesi genişletici yorumun değil, kıyasın yapıldığını gösterir.

Bu açıklamalar ışığında anlaşılmaktadır ki; bilişim sistemindeki veriler üzerinde geniş anlamda hukuka aykırı müdahaleler belgede sahtecilik suçlarını oluşturmaz. Her ne kadar, bilişim sistemindeki verilere hukuka aykırı bir kısım müdahaleler TCK.’nınn 243 ve 244. maddelerinde düzenlenmiş ise de, bu düzenlemelerin de yetersiz olduğu ve tüm ihtimalleri tüketecek şekilde düzenlenmediği gerekçesiyle eleştirilere konu olduğu görülmüştür. Bu nedenle Türk Ceza Kanununda bilişim sitemindeki elektronik veriler üzerinde gerçekleşen sahtecilik fiilleri bakımından bir “hukuki boşluğun” olduğu kabul edilmelidir. Alman ve İtalyan Ceza Kanunlarında olduğu gibi, bu “boşluk” yasama erki tarafından ancak bir kanuni düzenleme ile giderilebileceği kanaatindeyiz. Aksi takdirde, genişletici yorum ile bilişim alanındaki elektronik verileri Türk Ceza Kanunu’ndaki belgede sahtecilik suçunun maddi konusu olan “belgenin” kapsamına dâhil etmek ve bu verilere geniş anlamdaki hukuka aykırı müdahaleleri belgede sahtecilik suçu olarak kabul etmek, ceza hukukunun en önemli ilkelerinden olan suçta ve cezada kanunilik ilkesi ile kıyas yasağı ilkesinin ihlali anlamına gelecektir.

Her ne kadar, 5510 sayılı Kanunun 100. maddesinin 3. Fıkrasında; “Elektronik ortamda hazırlanacak bilgi ve belgeler adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerlidir.” şeklinde bir düzenleme mevcut ise de, bu düzenleme işverenin mücerret sisteme veri girişinin TCK.nin aradığı anlamada belge olduğu anlamına gelmemektedir. Zira, TCK’nin 204 ve 207 maddelerinde bahsedilen belgeler, tek başlarına kişilerin leh ve aleyhine hukuki sonuç doğurmaya elverişli belgeler iken, işverenin işe giriş bildirgesine ilişkin verileri Sosyal Güvelik Kurumunu sistemine girmesi tek başına belgenin tekâmülü ve bu beyana bağlı tüm sonuçların doğması için yeterli olmayıp, ayrıca işe giriş bildirgesinin elektronik olarak sunulduğu Sosyal Güvenlik Kurumunca da sistem üzerinden bu beyanla ilgili tali bir kısım tamamlayıcı işlemlerin yapılması gerekmektedir. Bu nedenle işverenin mücerret sisteme veri girişi tek başına hukuki sonuç doğurmaya elverişli belge oluşturmamakta bu verinin hukuki sonuç doğurucu bir işleve sahip olması için Kurumun bu verilere ilişkin tamamlayıcı bir takım işlemler yapması gerekmektedir. Bu nedenle sahtecilik suçlarındaki “hukuki sonuç doğurmaya elverişli belge” vasfı bu veri girişlerinde bulunmamaktadır. Ayrıca bu düzenleme yukarıda izah edilen gerek HMK gerekse diğer bir kısım yasalardaki ispat hukuku açısından bir belge olarak kabul edilmesi amacına matuf bir düzenleme olduğu, yoksa işverenin işe giriş bildirgesine ilişkin sisteme veri girişini, TCK 204 maddesinde belirtilen “belge” vasfını kazandırma mahiyetinde bir düzenleme olmadığı ayrıntıları bir şekilde yukarıda izah edilmiştir.

Bu bağlamda, suça konu e-bildirgelerin, resmi belge olduğuna dair herhangi bir yasal düzenlemenin bulunmaması, gerçeğe aykırı e-bildirgeleri verme eyleminde sisteme girilen verilerin resmi belgede sahtecilik suçunun maddi konusu olan belge unsurunun eksik olması ve sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerin suçun tipiklik ilkesine uymadığından resmi belgede sahtecilik suçu oluşmamaktadır.

E-bildirgeler, TCK’nin 207. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçuna vücut verir mi?

İki sebepten dolayı e-bildirgeler özel belgede sahtecilik suçunu oluşturmaz. Birincisi; bu tür veri girişleri bir belge olarak kabulü halinde dahi, düzenleyeni belli ve imzanın doğru olduğu başka bir değişle, belgenin düzenleyicisi olan isim ve imza kısmında bir sahtecilik bulunmayan ancak içeriği gerçeği yansıtmayan bir belge mahiyetinde olacaktır. Bu tür içerik kısmı gerçeğe aykırı ancak düzenleyici ve imza kısmında sahtelik bulunmayan belgelerde sahtecilik eylemlerine “fikri sahtecilik” adı verilmekte ve ceza hukukunda bu tür eylemler cezalandırılmamaktadır. İkincisi; yukarıda detaylı bir şekilde izah edildiği üzere, genel olarak elektronik verilerin özelde de elektronik ortamda verilen işe giriş bildirgesinin sahtecilik suçunun maddi konusunu oluşturan belge niteliğini haiz olmadığından özel belgede sahtecilik suçunu oluşturmamaktadır.

E-bildirgeler, TCK’nin 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan suçuna oluşturur mu?

E-bildirgeler, TCK’nin 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan suçuna oluşturur mu?

Sanığın eyleminin resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu oluşturup oluşturmayacağının değerlendirilmesinde ise; resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan sulunun oluşabilmesi için, resmi belgeyi düzenleme yetkisine sahip kamu görevlisine yalan beyanda bulunulmasında kişinin beyanı yeterli olmayıp, bu beyanın doğruluğunun kamu görevlisi tarafından araştırılması zorunluluğu olduğu hallerde bu suç oluşmaz. Zira belgenin oluşturulmasında kişinin beyanı tek başına yeterli olmayıp kamu görevlisinin durumun doğruluğunu için her türlü araştırmayı yaptıktan sonra belgeyi oluşturmak ile yükümlüdür. Dolayısıyla tek başına kişinin beyanına itibar edilmemekte ve sadece bu beyanı içeren belge de ispat aracı olarak kullanılamamaktadır. Ayrıca bu maddedeki suçun oluşabilmesi için, beyanın, belge düzenleme yetkisine sahip bir kamu görevlisine yönelmesi gerekmektedir. Yukarıda ayrıntılı bir şekilde izah edildiği üzere, işe giriş bildirgesine ilişkin işverenin elektronik ortamdaki beyanı, tek başına bir sonuç doğurmamakta Sosyal Güvenlik Kurumunun ilave tamamlayıcı bir kısım işlemler yapması gerekmektedir. Ayrıca ilgili 5510 Sayılı Kanun ve ilgili Yönetmelik, Kurum yetkililerine, beyanların doğruluğunu araştırma yükümlülüğünü getirmiştir. Öte taraftan TCK’nin 206 maddesi beyanın belge düzenlemeye yetkili bir “kamu görevlisine” yapılması şartını ararken elektronik ortamdaki veri giriş işlemlerinde işverenin muhatabı kamu görevlisi olmayıp bir bilgisayar sistemidir. İşveren bu bildirimi doldururken karşısında bir kamu görevlisi değil bir işletim sistemi bulunmaktadır. TCK'nin 6. maddesindeki tanıma uyan bir kamu görevlisi bulunmadığı gibi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 01/04/2014 tarih ve E.-2014/153 K. sayılı kararına göre, bu beyan sonucunda düzenlenen, öz ve biçimsel unsurları tam olan bir resmî belge de bulunmadığından, sanığın eyleminin resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu da oluşturmayacağı anlaşılmıştır.

Açıklanan tüm bu nedenlerden dolayı, İşverenin gerçekte işyerinde çalışmayan bir kişiyi sanki işyerinde çalışıyormuş gibi, Sosyal Güvenlik Kurumu’nun verdiği şifre ile elektronik ortamda işe giriş bildirgesini doldurup Kuruma iletmesi ve bu bilginin iletilmesinde elektronik ortamın araç olarak kullanılması eyleminin, şartların oluşması halinde kamu kurumu dolandırıcılık suçu dışında, ayrıca başka bir suç oluşturmadığından beraatına karar verilmesi gerekirken eylemin, dolandırıcılı suçu ile birlikte ayrıca, TCK’nin 244/2,3 maddesinde belirtilen sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçu oluşturduğu yönündeki sayın çoğunluğun görüşün katılmıyorum. 05.12.2024

...
Yargıtay — Esas No: 2013/22261, Karar No: 2016/96, Tarih: 11.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/22261 E.  ,  2016/96 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/35183

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

NUMARASI : 2009/983, 2011/773

SANIK : B.. K..

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, kendisine daha sonra iade edilmek üzere teslim edilen derin dondurucuyu şikâyetçi şirkete teslim etmediğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanığın aşamalardaki tüm savunmalarında, derin dondurucunun konulduğu yer olan Eren Büfe isimli işyerini kardeşi olan ................. arkadaşı ile birlikte işlettiğini, arkadaşının adını bilmediğini, sadece vergi kaydını üzerine yaptırdığını, işyerinin faaliyetlerine katılmadığını, kiralanan makineler konusunda bir bilgisinin bulunmadığını, sözleşmeye imza atmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemesi ve dosyada mevcut imzalarla sözleşmede bulunan imzaların birbirine benzememesi karşısında; sözleşmeyi imzalayan şikayetçi firma yetkililerinin beyanlarına başvurularak sözleşmenin kiminle yapıldığı ve kim tarafından imzalandığı sorulup, buna ilişkin olarak teslim tesellüm tutanakları, ihtarname ve tüm belgelerin de istenilmesi ile ............. ve arkadaşının açık adres ve kimlik bilgileri bulunup, tanık sıfatıyla beyanlarına başvurularak, sözleşmeyi imzalayıp imzalamadıkları, imzalamışlarsa derin dondurucuya ne yaptıkları sorulup, gerekirse sözleşmede yer alan yazı ve imzaların sanık, tanıklar Mehmet ............... veya arkadaşına ait olup olmadığı hususlarında bilirkişi incelemesine başvurulmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanılarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde "Hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "denetim süresi içerisinde suç işlediği takdirde hükmedilen cezanın aynen infaz edileceğinin... ihtaratına” karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10191, Karar No: 2007/10866, Tarih: 25.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10191 E.  ,  2007/10866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki her iki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre tarafların yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), davalıdan, 13.10 YTL onama harcı alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 25.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19555, Karar No: 2015/29959, Tarih: 01.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/19555 E.  ,  2015/29959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlular vekili icra mahkemesine yaptığı başvurusunda, alacaklı tarafından itirazın iptaline ilişkin kısa karar dosyaya sunularak takibin devamı ile haciz işlemi yapılmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek icra müdürlüğünün kısa karara dayanarak vermiş olduğu icra takibinin devamı ve haciz kararlarının tatbik edilmesine ilişkin işlemi şikayet ettiği, mahkemece şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Borçlular hakkında genel haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, borçluların yaptığı itirazının hükümden düşürülmesi ve duran takibin sürdürülebilmesi, itirazın kaldırılması veya iptaline bağlıdır.

Somut olayda, ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/720 Esas, sayılı itirazın iptali isteminin kabulüne yönelik kısa kararın icra takip dosyasına sunularak, dosyanın yenilenmesi ile haciz yapılması talep olunmuş, talep doğrultusunda işlem yapıldığı görülmüştür. İtirazın iptali ile ilgili kısa karara ilişkin duruşma tutanağı HMK'nun 297. maddesindeki unsurları taşımadığı ve dolayısıyla itirazın iptaline dair ilam niteliğinde sayılamayacağı için gerekçeli karar ibraz edilmeden, duran takibin kısa karar ile devamının sağlanması olanaklı değildir.

O halde, mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

UE
Yargıtay — Esas No: 2011/12421, Karar No: 2012/5951, Tarih: 09.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12421 E.  ,  2012/5951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline kasko sigortalı aracın trafik kazası sonucu hasarlandığını belirtip, kaza mahallindeki trafik ışıklarının çalışmaması nedeniyle davalı şirketin asli kusurlu olduğunu bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere sigortalıya ödenen tazminattan kusur durumuna göre 5.289,00 TL'sinin 31.5.2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunup, göreve, kusura, tazminat miktarına ve faize itiraz ederek davanın reddini savunmuştur .

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre kazada davalının kusurunun olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dava, TTK’nun 1301. maddesine dayanılarak açılan rücuan tazminat istemine ilişkindir.