muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13337, Karar No: 2022/4764, Tarih: 31.03.2022

22. Sosyal güvenlik, bireylerin istek ve iradeleri dışında oluşan sosyal risklerin, kendilerinin ve geçindirmekle yükümlü oldukları kişilerin üzerlerindeki gelir azaltıcı ve harcama artırıcı etkilerini en aza indirmek, ayrıca sağlıklı ve asgari hayat standardını güvence altına alabilmektir. Bu güvencenin gerçekleştirilebilmesi için sosyal güvenlik kuruluşları oluşturularak, kişilerin yaşlılık, hastalık, malûllük, kaza ve ölüm gibi sosyal risklere karşı asgari yaşam düzeylerinin korunması amaçlanmaktadır. (Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2006 tarih ve E:2006/lll, K:2006/112 sayılı kararı)

23. Bu kapsamda özellikle Anayasanın 65. maddesinde yer alan; Devletin, sosyal ve ekonomik alanlarda Anayasa ile belirlenen görevlerini, bu görevlerin amaçlarına uygun öncelikleri gözeterek malî kaynaklarının yeterliliği ölçüsünde yerine getirebileceğine ilişkin düzenleme ile; Devlete, Anayasa ile yüklenen ödevler arasında öncelikler gözetilmek suretiyle mali kaynakların yeterliliği ölçüsünde görevlerini yerine getirme imkanı tanınmış olup, bu öncelikler arasında yaşama hakkı da dahil olmak üzere kişilerin ruh ve fizik sağlığı içinde insana yaraşır bir hayat sürdürmesini sağlama görevinin en öncelikli olduğunu belirtmekte fayda vardır (Y. 10. HD. 2014/25784 E ve 2015/3636 K).

E. SOSYAL GÜVENLİK HAKKININ NİTELİĞİ;

24. Yaşam ve sosyal güvenlik hakları, Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış evrensel temel insan haklarıdır. Anayasa Mahkemesi, tedbir kararlarında da belirtiği şekilde sağlık hakkını (temelde sosyal güvenlik hakkını) sadece bir sosyal hak olarak görmemekte, aynı zamanda Anayasa’nın 17. maddesine göre “yaşam hakkı” kapsamında saymaktadır. Yaşama hakkının varlık nedeni, insanı doğal olmayan ölüme karşı korumaktır. Yaşama hakkı, esas itibarıyla yaşamın sürdürülmesini de güvence altına alır.

25. Sosyal güvenlik hakkı dayanışma ilkesine dayanır. Sosyal güvenlik insanın biyolojik, doğal ve toplumsal risklere karşı güvence altında olmasıdır. Sosyal güvenlik insanın kaderinin piyasaya ve başkalarının insafına terk edilmemesi demektir.

26. Devletler, kişilerin sağlığını ve yaşamını korumak için tedbirler almak zorundadır. Özellikle yaşam hakkının doğrudan ihlali oluşturabilecek durumlarda devletin, tedaviye ve ilaca erişim/bütçe olanakları şeklinde orantılamanın geçerli olmadığı kabul edilmektedir. Başka bir anlatımla kişiler devletin genel olarak herkese sağladığı tedaviden daha yükseğini talep etmesi sosyal haklar kapsamında bir talep olduğu için kabul edilmemektedir. Fakat tedavi veya ilaç temin edilmediği durumlarda kişinin bedensel bütünlüğü bozulacak veya ölüm riski ile karşılaşılacaksa yaşam hakkı kapsamında değerlendirilmekte, bu durumda devletin korumak zorunda olduğu yaşam hakkı kapsamında bir pozitif yükümlülük ortaya çıkmaktadır. Kısaca devletin kişilerin yaşamını koruma için zorunlu ilaçları temin etmesi gerekir.

27. Genelde GSS kapsamında olan kişilerin özelde ise kurum sigortalısının yaşam ve sağlığının Kurumun mali tasarruf kaygılarına üstün tutulması gerektiği açıktır. Sosyal güvenlik ve yaşam hakkının korunmasında, kişinin sağlığına tedavi ile kavuşması yanında, tedavinin hastalığı tedavi etmese bile yaşamını uzatması, alınacak ilacın yararlı olması, başka bir anlatımla uluslararası sözleşmeler ve akılcı ilaç kullanımı ilkelerinde belirtildiği gibi yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olması yeterlidir.

28. Yaşam hakkı kapsamında tedavi ve ilaç temin edilmesinde, hastanın probleminin tanımlanması, hekim tarafından doğru teşhis konulması, sonrasında ise etkili tedavinin tanımlanması, ilaçlı tedavi uygulanacaksa uygun ilacın seçimi, dozunun ve uygulama süresinin belirlenmesi ve uygun reçete yazılması” aranmalıdır. Yaşam hakkı, salt insanın biyolojik-fiziksel yaşamını değil, hukuksal bir değer olarak onun yaşama hakkını da korumayı içerir.

29. Belirtmek gerekir ki, hastanın probleminin tanımlanması, doğru teşhis konulması, etkili tedavinin tanımlanması, uygun ilaç seçimi, dozu ve uygulama süresi belirlenmesi ve uygun reçete yazılması, tedavi uygulayan hekime aittir. Hekimin bu yönteme uygun hareket edip etmediği ancak denetlenebilir. Hekimin bu tespiti sağlık kurulu raporu ile desteklenmiş ve yargılama sırasında tekrar rapor alınmış ve uygun bulunmuş ise artık akılcı ilaç kullanımından söz edilmeli, bu kapsamda tedavi ve buna bağlı olarak ilaç giderleri karşılanmalıdır.

F. SOMUT UYUŞMAZLIK:

30. Davacı (dava sırasında ölen) davalı Kurum sigortalısı olup, sosyal güvenlik hakkı bulunmaktadır. Davacı (dava sırasında ölen) kanser tedavisi görmektedir. 5510 sayılı Kanunun 62. maddesi uyarınca “genel sağlık sigortasından sağlanacak sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanmak, genel sağlık sigortalısı olan davacı için bir hak, Kurum için ise bu hizmet ve hakların finansmanını sağlamak bir yükümlülüktür.

31. "Bronş ve akciğer malign neoplazmı" tanısı sonrası davacının tedavisini üstlenen hekim tarafından Atezolizumab etkin maddeli (Tecentriq) kullanılması önerilmiş ve rapor tanzim edilmiştir.

32. Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu (TİTCK) ilacın kullanımının uygun bulunduğunu bildirmiştir.

33. Mahkemece yargılama sırasında bilirkişi raporu alınmış ve bilirkişiler ilacın uygun olduğunu belirtmişlerdir.

31. "Bronş ve akciğer malign neoplazmı" tanısı sonrası davacının tedavisini üstlenen hekim tarafından Atezolizumab etkin maddeli (Tecentriq) kullanılması önerilmiş ve rapor tanzim edilmiştir.

32. Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu (TİTCK) ilacın kullanımının uygun bulunduğunu bildirmiştir.

33. Mahkemece yargılama sırasında bilirkişi raporu alınmış ve bilirkişiler ilacın uygun olduğunu belirtmişlerdir.

34. Dosya içeriğine ve açıklanan maddi ve hukuki olgulara göre kanser hastası olan davacı açısından “Atezolizumab etken maddeli Tecentriq” ilaç kullanımı akılcı ilaç kullanım kapsamında kalmaktadır. Zira doğru teşhis konulmuş, anılan ilaç uygun olarak seçilmiş, dozu ve uygulama süresi belirlenmiş ve reçeteye bağlanmıştır. Yargılama aşamasında da davacının hastalığının ilerlemesini durdurduğu, tedavide fayda gördüğü alınan raporla saptanmıştır. Davacının yaşam süresinin uzaması, yaşam ve sosyal güvenlik hakkı kapsamındadır. İlacın esas itibarıyla yaşamın sürdürülmesini sağladığı anlaşıldığından, devletin yaşamı koruma yükümlülüğü içinde kaldığı açıktır. Burada salt iyileşme ve sağlığa kavuşma aranması, yaşam hakkının kısıtlanması anlamına gelecektir. Anılan ilacın deneysel olmadığı, Dünya Sağlık Örgütünce onaylandığı da anlaşılmaktadır. Kaldı ki Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu ilacın kullanımını uygun bulmuş olup, mahkemece de rapor alınımıştır. İlk derece mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararları isabetlidir. Çoğunluğun Uluslararası Sözleşmeler ve Anayasa hükümlerine aykırı olarak, yaşam ve sosyal güvenlik hakkını sınırlayıcı şekilde ve özellikle akılcı ilaç kullanımı ilkelerine uygun olarak tedaviyi uygulayan hekimin ve bunu doğru bulan raporları yok sayarak, “sigortalı hastanın sağlığına kavuşması ve hastalığın iyileşmesi hususu olduğu göz önünde bulundurulması, ilacın anılan hastalığın iyileşmesi için tedavisinde kullanılmasının hayati öneme haiz ve zorunlu olduğu sonucuna varıldığı taktirde ise ilaç bedelinin uygunluğu yönünden ve katkı payını da irdeleyecek biçimde denetime elverişli hesap raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile ilk derece mahkemesi kararını bozması görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/4709, Karar No: 2012/3148, Tarih: 24.04.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4709 E.  ,  2012/3148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ve müşterekleri ile Hazine ve Çamlıdere Bayındır Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının reddine dair Çamlıdere Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.11.2010 gün ve 19/50 sayılı hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili, duruşmasız olarak incelenmesi ise davalı Hazine vekili taraflarından süresinde istenilmiş ise de; duruşma talebinin değer yönünden ve gider olmadığından reddine karar verilerek dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava dilekçesinde mevki ve sınırlarını belirttiği tapulama çalışmaları sırasında taşlık niteliğiyle tespit harici bırakılan bir parça taşınmazın, vekil edenleri tarafından 20 yılı aşkın süre önce imar-ihya edilerek öncesinde buğday ve arpa ekildiğini, akabinde bahçe haline getirilerek kullanıldığını, sonrasında ev ve garaj inşa edildiğini, taşınmazın bulunduğu bölgenin 1983 yılında faaliyete geçen Çamlıdere-Bayındır Barajı nedeniyle yerleşim yeri olarak kullanıldığını açıklayarak, uyuşmazlık konusu taşınmazın vekil edenleri adına tapuya 1/3 paylı olarak tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, nizalı taşınmazın taşlık ve kayalık olarak Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını, Çamlıdere Barajı koruma ve besleme havzası içerisinde bulunduğundan ev ve benzeri binaların yapılamayacağını, davacılar lehine zilyetlik yoluyla kazanma koşullarının oluşmadığını açıklayarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın davacılar tarafından kullanıldığını açıklamıştır.

Davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi, dava konusu taşınmazın davacılar tarafından kullanıldığını açıklamıştır.

Mahkemece, 2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 3009 sayılı Yasa ile değişik 20. maddesine, 2872 sayılı Çevre Kanunu ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanuna, 31.12.2004 tarih ve 25687 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren “Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği” ile 831 sayılı Sular Hakkındaki Kanun hükümlerine dayanılarak hazırlanan ve amacı içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel ve yeraltı su kaynaklarının evsel, endüstriyel, tarımsal ve her türlü hayvancılık faaliyetlerinden kaynaklanan atık sular ile kirlenmesini önlemek için bu kaynaklar etrafında bulunan mutlak, kısa, orta ve uzun mesafeli koruma alanlarında alınacak tedbirlerde su kaynağının ve toplum sağlığının korunmasını sağlamak ve 2560 sayılı Kanunun 1. maddesiyle belirlenen görev ve yetki alanı içinde şehrin yararlandığı ve yararlanacağı tüm yüzeysel ve yeraltı su kaynaklarını kapsayacak şekilde yürürlüğe konulan Havza Koruma Yönetmeliği hükümleri uyarınca, dava konusu taşınmaz ile Bayındır Köyünün büyük kısmının mutlak koruma alanı ve kısa mesafeli koruma alanı içerisinde kaldığı, içme ve kullanma suyu rezervuarı içinde ve civarında suların kirlenmesine neden olacak faaliyetler yapılamayacağı ve mutlak ve kısa mesafeli koruma alanları içerisinde bulunan Devlete, Belediyeye ve kamuya ait alanlar gerçek ve tüzel kişilere satılamayacağı ve devredilemeyeceği ve imar-ihya etmek suretiyle kazanılamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün esası, davacı ... vekili; avukatlık ücretine yönelik bölümü ise davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, nizalı taşınmazın 1960-1961 yıllarında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "taşlık" olarak tespit harici bırakıldığına, böyle bir yerin emek ve masraf sarfı suretiyle imar-ihya işlemlerinin tamamlanarak tarıma elverişli bir hale getirilmesini müteakip, aranılan diğer koşulların bulunması halinde, kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi suretiyle TMK.nun 713/1. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17.maddeleri hükümlerine göre kazanılabileceğine, dosya kapsamına (kararın gerekçesinde de belirtildiği üzere) göre taşınmazın bulunduğu Bayındır Köyünün, Çamlıdere Barajı Havza Koruma alanı kapsamı içerisinde kaldığına, koruma alanı kapsamında olan bu tür yerler üzerinde, koruma alanı kapsamına alındığı tarihten sonraki zilyetliğin hukuki kıymet taşımadığına, taşınmazın koruma alanı kapsamına alındığı tarihten öncesi bakımından ise salt bina veya baraka inşa etmenin ekonomik amaca uygun zilyetlik sayılamayacağına, keşfe katılan yerel bilirkişi ve tanık anlatımlarından sebze tarımı yapılan taşınmazın 250 m2'lik bölümündeki zilyetlik süresinin ispat edilemediğine, uzman ziraat bilirkişinin raporundan anlaşıldığı üzere taşınmaz üzerinde 10-12 yaş aralığında 37 adet meyve ağacı bulunduğuna, ağaçların yaşları ile nizalı bölümün miktarı birlikte değerlendirildiğinde, davacıların davanın nizalı yer üzerinde kazanmayı sağlayan ekonomik amaca uygun zilyetliklerinin bulunmadığına, bu şekilde dava konusu taşınmaz bakımından davacılar yararına kazanmayı sağlayan zilyetlik koşulları gerçekleşmediğine göre, davacı ... vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün esasının ONANMASINA,

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava redle sonuçlandığına ve davalı Hazine yargılamada vekil ile temsil olunduğuna göre, davalı Hazine yararına hüküm tarihindeki Avukatlık Ücreti Tarifesi hükümleri uyarınca; avukatlık ücreti takdir ve tayini gerekirken bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması kanuna aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle, hükmün avukatlık ücretine ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK md.297/ç)ve 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6459, Karar No: 2019/17853, Tarih: 01.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/6459 E.  ,  2019/17853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin davalı işyerinde 25.03.2010-21.02.2014 tarihleri arasında eczane teknisyeni olarak çalıştığını, gerçek ücretinin aylık 1.500,00 TL olmasına rağmen sigorta primlerinin asgari ücret üzerinden yatırıldığını, işyerinde yemek yardımı yapıldığını, hizmet akdinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmaksın haksız olarak feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatın asgari ücret üzerinden hesaplandığını ve bankaya 4.321.00 TL yatırıldığını, davacı müvekkilinin hak ettiği ücretlerin yapılan ödeme miktarının çok üstünde olduğunu, davacının hizmet akdi süresince yıllık izin kullanmadığını, mesaisinin 08:00-19:00 saatleri arasında olduğunu, Cumartesi günleri ise 2013 Haziran ayından itibaren saat 14:00'e kadar çalıştığını, daha önceleri tam gün mesai çalıştığını, bu mesailere ek olarak ayda ortalama 1 kez gece mesaisine kaldığını, davalı işyerinde ayda ortalama 2 Pazar nöbet tutulduğunu, davacının nöbet günlerinin tümünde çalıştığını, ortalama olarak ayda 2 Pazar tatil yapıldığını beyan ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının davalıya ait eczanede 21.04.2010-21.02.2014 tarihleri arasında ecza kalfası olarak çalıştığını,işyerinde ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı tutum sergilemesi nedeniyle haklı nedenle işten çıkarabileceği halde bunu yapmayıp, hak kazanmadığı halde tazminat ve alacak kalemlerinin ödenerek iş akdini iyi niyetle haklı sebep bildirilmeksizin feshettiğini, davacının tüm hak ve alacakları ödendiğini ve müvekkilinin ibra edildiğini, davacının tamamen kötü niyetli olarak davalıyı yıpratmak ve haksız kazanç elde etmek maksadıyla davayı açtığını, vasıflı işçi ya da teknik personel olarak çalışmayan, yardımcı personel statüsündeki davacının iddia ettiği ücretle çalışmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığını, eczacılar için ayda iki kez nöbet uygulaması bulunmadığını, davacının sürekli nöbete kaldığı iddiasının gerçekdışı olduğunu, cumartesileri çalışması yaptırılmadığını, işten ayrılmadan önceki son birkaç ayda ise istisnai olarak birkaç cumartesi işe geldiğini, gece nöbetine kalmadığını, tamamen kendi rızası ve hür iradesi ile verdiği ibranamenin geçersizliği yönünde bugüne kadar hiçbir irade beyanında bulunmadığı belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar, tarafların temyiz başvurusu üzerine Dairemizin 26.06.2018 tarihli 2017/14175 esas 2018/15815 karar sayılı ilamı ile "Mahkemece tefhim edilen kısa kararda, yıllık izin alacağına hükmedilmediği halde sonradan yazılan gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 500,00 TL yıllık izin alacağı olduğu kabul edilerek kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 10/04/1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma sebebidir. Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi sebebiyle kararın bozulması gerekmiştir.Kabule göre de İzmir Eczane Teknisyenleri Derneği tarafından bildirilen emsal ücretin değerlendirilmemesi isabetli olmamıştır. Davacının yaptığı işin niteliği ve kıdemine göre İzmir Eczane Teknisyenleri Derneği tarafından bildirilen emsal ücretin davacının talebi ile sınırlı kalınarak değerlendirilmesi gerekir." gerekçeleriyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir

Temyiz Başvurusu:

Karar, davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasının bulunup bulunmadığı hususlarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Aynı ilkeler, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmanın ispatı bakımından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, ispat yükü kendi üzerinde bulunan davacı, iddiasının ispatında tanık deliline başvurmuştur. Fazla çalışmanın ispatı konusunda, dosya içerisinde, işyerindeki çalışma düzenini gösterir işyeri kayıtlarının bulunmadığı ve davacının fazla çalışmalarının tanık beyanlarına göre tespit edildiği görülmüştür. Dinlenen davacı tanıkları, davalı işyerinden alışveriş yapan ve işyeri yakınında ikameleri nedeniyle tanıklık yapmış olduklarından davacının çalışma düzeni hakkında bilgi sahibi olabilecek durumda değildir. Her ne kadar mahkeme tarafından isabetli olarak davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilmemiş ise de beyanına itibar edilen davalı tanığının davalı işyerindeki çalışma süresi kesintilidir. Davacının çalışma düzeni hakkında beyanda bulunan davalı tanığı ..., davalı işyerinde 2010 yılı Ocak ayında çalışmaya başladığını, 2013 yılı Haziran ayında işten ayrıldığını, 2014 yılı Ağustos ayında yeniden çalışmaya başladığını ifade etmiş olmakla, tanığın tüm çalışma döneminde davacı ile birlikte çalışmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacının çalışma düzenine ilişkin bilgisinin çalışma süresi ile sınırlı olduğu dikkate alınmalı, anılan tanığın davalı işyerinde davacı ile birlikte çalıştığı süre belirlenmeli ve davacının belirlenen bu süreler için fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17881, Karar No: 2015/685, Tarih: 15.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/17881 E.  ,  2015/685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mirasın gerçek reddi

Dairemizin 10.02.2014 tarih, 2014/1475 Esas ve 2014/2018 Karar sayılı ve 01.11.2013 tarih, 2013/5615 Esas ve 2013/15623 Karar sayılı geri çevirme yazılarında, ...'nün 01.11.2012 hakim havale tarihli yazısına ekli 27.10.2010 tarihli 2000/78 sayılı ödeme emrine istinaden yapılmış olan ödemelere dair tüm bilgi ve belgelerin ilgili kurumdan getirtilerek dosya arasına konulması ve ...nün 01.11.2012 hakim havale tarihli yazısına ekli, 27.10.2010 tarihli 2000/78 sayılı ödeme emrine istinaden yapılmış olan yapılandırmayla ilgili dilekçe ile eklerinin tamamının onaylı ve okunaklı suretlerinin getirtilmesi istendiği halde, belirtilen hususlar yerine getirilmeden dosya Yargıtay'a iade edilmiştir.

Bu kez evrak içeriğinin dikkatli bir biçimde okunması, geri çevirme yazılarına istinaden gelen yazı cevaplarının içeriğinin geri çevirme kararındaki hususları kapsayıp kapsamadığının bizzat Mahkeme Hakimi tarafından denetlendikten sonra dosyanın Yargıtay'a iadesinin düşünülmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkeme'ye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.