muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3963, Karar No: 2021/13864, Tarih: 25.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3963 E.  ,  2021/13864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin davalı yönünden kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden reddine, davalı yönünden ise kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin olarak ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... İli, ... İlçesi 39 ve 1266 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesince verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kabulü ile objektif değer artışı yeniden belirlenmek suretiyle hesaplanan bedel üzerinden 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/419, Karar No: 2022/4142, Tarih: 08.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/419 E.  ,  2022/4142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 05/09/2012 gününde verilen dilekçe ile zilyetliğin tespiti talebi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 01/10/2020 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar müşterek murisi ...'in orman kadastrosu sonucu orman dışına çıkartılan Anamur ilçesi, ... Köyü, 891 nolu taşınmazı imar ve ihya ederek tarım arazisi haline getirmek suretiyle taşınmazı 1970 yılından bu tarafa kullanmakta olduğunu, ölümü ile mirasçıları tarafından zilyetliğinin müvekkillerine ait olduğunun ve kullanım miktarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... 10.10.2012 tarihli cevap dilekçesinde; kardeşi ...'in oğlu ...'in mirasçıları olduğunu, taşınmazın annesi ...'den, kendisi ..., ..., ölü ... ve ölü ...'e (4 kardeşe) eşit hak düştüğünü, davacıların açtığı davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... ve dahili davalı ... 19.06.2013 tarihli cevap dilekçesi ile; 6831 Sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince Maliye Hazinesi adına orman sınırları dışına çıkartılan ... Köyü 891 nolu parselin müşterek murisleri ...'in zilyetliğinde iken, ölümü ile mirasçılarına kaldığını, 1/4 hissesinin zilyedinin ... olduğunu, 1994 yılından bu yana 1/4 hisseyi belediye beyanına verdiğini (beyannamede eşinin adının yazılı olduğunu) taşınmazın 1/4 hissesinin zilyedinin Yusuf kızı ... olarak belirlenmesini, davacıların davasının reddini talep etmiştir.

Mahkemece 18.09.2014 tarihli Kararı ile ‘’davanın kısmen kabulü ile; 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Maliye Hazinesi adına orman sınırları dışına çıkartılan Mersin ili, Anamur ilçesi, ... Köyü, 891 parselde 23.646.48 m² olarak Maliye Hazinesi adına tapuya kayıtlı davaya konu taşınmazın 16.06.2014 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide L harfi ile gösterilen 12.375,06 m2'lik kısmının zilyetliğinin davacıların müşterek murisi ...'ten davacılara kaldığı ve davacıların zilyetliğinde olduğunun TESPİTİNE, taşınmazın kalan kısmının bir bölümünün kayalıkla kaplı olup kullanıcısının olmadığı, bir bölümünün genel yol olarak, bir bölümünün de farklı miktarlarla davalılar tarafından kullanıldığı, davacının zilyetliğinde olmadığı anlaşıldığından fazlaya ilişkin talebin reddine" dair verilen karar, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 2017/13504 E. 2019/2084 K. sayılı ve 27.02.2019 tarihli kararı ile ".... Kadastro tespitinden önceki hukuki sebeplere dayalı olarak açılan tüm davalarda 766 sayılı TK'nin 31/2 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. fıkralarında yer alan hak düşürücü sürelerin uygulanacağı, Yargıtay uygulaması gereğidir. Öte yandan; 6292 sayılı “Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi ile Hazineye ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanunun” hak sahipliğini düzenleyen 6. maddesinde belirtilen koşulların da mevut olmadığı sabittir. Açıklanan yönler gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş bozması gerekmiştir, ‘’ gerekçeleri ile bozulmuştur.

Bozmaya uyularak bu kez "Davanın davalı ... yönünden 3402 sayılı Kadastro Kanunu 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığından reddine, diğer davalılar yönünden karar kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, .." karar verilmiştir.

Hükmü davalılar temyiz etmişlerdir.

Bozmaya uyularak bu kez "Davanın davalı ... yönünden 3402 sayılı Kadastro Kanunu 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığından reddine, diğer davalılar yönünden karar kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, .." karar verilmiştir.

Hükmü davalılar temyiz etmişlerdir.

Davacılar murisleri ...'ten kalan zilyetliğin tespitini istemiştir. Dava ...'e karşı açılmış olup, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesi uyarınca tutanaklarda belirtilen haklara sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz. Bu kapsamda davacıların 1970 yılından beri eklemeli zilyetliklerinin bulunması ve kadastro tutanağının 15/02/2001 tarihinde kesinleşmiş olması nedeniyle sözü edilen 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. fıkrasının uygulanması gerekir. Bu durum karşısında kadastro tutanağının kesinleştiği 15/02/2001 tarihinden davanın açıldığı 05/09/2012 tarihine kadar 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davacılar tarafından dava açıldığından hak düşürücü sürenin geçmiş bulunması nedeniyle davacıların davasının ... yönünden reddine karar verilmesi yerindedir. Ancak temyize gelen ..., ... ... yönünden önceki karar kesinleşmiş olduğundan karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.

Şöyleki; TMK'nun 701 ve 702. maddeleri uyarınca elbirliği mülkiyetinde tereke malları tüm mirasçılar arasında ortak olup, mirasçıların belli pay veya paylara sahip olmadığı, bu nedenle mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığının bulunduğu kuşkusuzdur. Temyize gelen davalılar taşınmazın asıl zilyedinin ve tapu kaydındaki zilyetlik şerhin de yazılı olduğu üzere üst muris ...'e ait olduğunu savunmuşlardır. Bu durumda davalılar (ve davacılar) arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Zorunlu dava arkadaşlığı bulunan davalılar yönünden bir kısmı için davanın reddine, bir kısmı için önceki kararı temyize getirmediği için kesinleşmiş olduğundan karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru görülmemiştir. Çünkü, hak düşürücü sürenin dolması ile sadece hakkın dava edilebilirliği değil hakkın kendisi de yok olmaktadır. Davanın tüm zorunlu dava arkadaşı olan davalılar hakkında hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeler ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalıların temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/06/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17870, Karar No: 2013/1203, Tarih: 29.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17870 E.  ,  2013/1203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 04/01/2012 gününde verilen dilekçe ile alacak ve ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; tensiple ihtiyati tedbirin reddine dair verilen 04/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 29/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II- Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II- Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III- Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI- Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 29/01/2013
Yargıtay — Esas No: 2017/27938, Karar No: 2020/3979, Tarih: 02.03.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/27938 E.  ,  2020/3979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 28.06.2004 tarihinden 01.12.2008 tarihine kadar Eko Mağ. Ltd. Şti'nde, devir tarihinden itibaren iş sözleşmesinin feshedildiği 01.07.2012 tarihine kadar yeni ismi Tob Giyim Sanayi AŞ'de mağaza müdürü olarak çalıştığını, gerekçe gösterilmeden iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, mesai sonrası günde 4 saat fazla çalışma yaptığını, yılbaşı, dini ve milli bayramlarda çalıştığını karşılığının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirket tarafından cevap verilmemiştir.

Dahili davalı ... Sigorta Fonu (TMSF) vekili, davalı şirketin fona devredildiği duyum ve zan üzerine hareket edilerek kuruma husumet yöneltilmesinin mevzuata aykırı olduğunu, davanın HMK 114/md uyarınca dava şartlarını taşımayan dava dilekçesinin usul yönünden reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz

Karar davalılardan Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

2018 yılı Sayıştay Raporuna göre TMSF’nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu ve ilgili diğer mevzuat ile verilen yetkiler çerçevesinde Mevduat sigortacılığı ve çözümleme faaliyeti olmak üzere iki temel fonksiyonu bulunmaktadır. Ülkemizde 15.07.2016 tarihinde yaşanan darbe teşebbüsü sonrasında ilan edilen OHAL kapsamında; 01.09.2016 tarihinde yayımlanan 674 sayılı KHK (10.11.2016 tarihli 6758 sayılı Kanun ile kanunlaşmıştır) ile FETÖ/PDY terör örgütlerine aidiyeti, iltisakı veya irtibatı nedeniyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 133’üncü maddesi uyarınca kayyım atanan/atanacak olan şirketlerdeki kayyımlık görev ve yetkilerinin TMSF’ye devredilmesine karar verilmiş olup, aynı KHK ile söz konusu şirket ve varlıkların satış ve tasfiyesine ilişkin hükümler düzenlenmek suretiyle, kuruluş amacı çözümleme ve mevduat sigortacılığı olan Fonun görev ve yetki alanına, kayyımlık da eklenmek suretiyle genişletilmiştir.

Mülga 4389 Sayılı Bankalar Kanunu 15/7 a ve b maddelerine göre; Fon, alacağının tahsili bakımından yarar görmesi halinde ve Fona borçlu olup olmadıklarına bakılmaksızın; hisseleri kısmen veya tamamen kendisine intikal eden bir bankanın yönetim ve denetimine sahip olduğu iştiraklerinin, bu bankanın yönetim ve denetimini doğrudan veya dolaylı olarak tek başına veya birlikte elinde bulunduran tüzel kişi ortaklarının, gerçek ve tüzel kişi ortaklarının yönetim ve denetimini doğrudan ya da dolaylı olarak tek başına veya birlikte elinde bulundurdukları şirketlerin ortaklarının, bu şirketlerde sahip oldukları hisselerinin tamamına ve/veya bir kısmına ilişkin temettü hariç, ortaklık hakları ile bu şirketlerin yönetim ve denetimini devralmaya ve şirket ana sözleşmesinde belirlenen yönetim, müdürler ve denetim kurulu üyelerinin sayılarıyla bağlı kalmaksızın ve imtiyazlı hisselere dayanılarak atanıp atanmadıklarına bakılmaksızın görevden almak ve/veya üye sayısını artırmak ve/veya eksiltmek suretiyle bu kurullara üye atamaya yetkilidir.

25.5.2005 tarihli 5354 sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 18.6.1999 tarihli ve 4389 sayılı Bankalar Kanununun 15 inci maddesinin (7) numaralı fıkrasının (a) bendinin ikinci paragrafı aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

Fonun yönetim ve denetimine sahip olduğu şirketlerin ve/veya bu fıkra uyarınca yönetimini ve denetimini devir aldığı şirketlerin, Fon tarafından atanan yönetim ve denetim kurulu üyeleri ve müdürleri ile Fonun atadığı bu yöneticiler tarafından şirketi temsil ve ilzam ile yetkili kılınan genel müdür, genel müdür yardımcısı ve müdür gibi şirket çalışanları veya Fon, bu bentte sayılan gerçek veya tüzel kişilere ait şirket hisselerinin ve/veya bu şirketlerdeki lisans, ruhsat, 13.4.1994 tarihli ve 3984 sayılı Kanunun geçici 6ncımaddesi hükmü kapsamında geçici frekans ve kanal kullanımı ve imtiyaz sözleşmelerinden doğan hakları dahil olmak üzere diğer tüm hak ve varlıklarının ve/veya bu hisselerle orantılı aktiflerinin satışını gerçekleştirmeye ve bu satışlardan elde edilen tutarları Fon alacaklarına mahsup etmeye veya şirketlerin kamu borçları ve/veya Sosyal Sigortalar Kurumuna borçları ile sair borçlarını ödemede kullanmaya ve bu işlemler ile ilgili kararlar almaya 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 324 üncü maddesi ile bağlı kalmaksızın yetkilidirler. Bu şirket ve iştiraklerin % 49'undan fazlası ile bunlara ait her türlü mal, hak ve varlıklar,gayrimenkullerleilgili özel kanunlarındaki kısıtlamalar saklı kalmak kaydıyla yabancı gerçek ve tüzel kişilere satılabilir.

Somut olayda; davacı vekili müvekkili davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek davalı şirkete yönelik işçilik alacaklarını talep etmiştir. Akabinde 09.10.2015 tarihli dilekçesi ile davalı şirketin Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'na devredildiğini öğrendiğini belirterek Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'nun davaya dahil edilmesi için dava dilekçesinin tebliğini istemiştir. Mahkemece dava dilekçesi tebliğ edilmek sureti ile Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu kararda dahili davalı olarak gösterilmiştir. Tasarruf Mevduatı Sigorta Fon vekili ise şirketin kuruma devrine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığını, devir alınan firmalar arasında yer almadığını ayrı bir tüzelkişiliğe sahip olan şirketin kurum ile her hangi bir hukuki bağı bulunmadığını kurum yönünden husumet yokluğu sebebi ile davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalı savunması dikkate alınmadan şirketin Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devrine ilişkin her hangi bir araştırma yapılmadan usulüne uygun şekilde davaya dahil edilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan kararda iki davalı gösterilip hükümde "davalıdan alınarak davacıya verilmesine " ilişkin hüküm kurulup, ardından 1102.62 TL karar ve ilam harcına ilişkin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına ilişkin karar verilmesi çelişki oluşturmakla birlikte 5411 sayılı Bankacılık kanunu 140/1- 1 md göre Tasarruf Mevduatı Sigorta Fon'u her türlü vergi resim ve harçtan muaf olduğu halde harçtan sorumlu tutulması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerden ötürü kararın bozulması gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.