muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9893, Karar No: 2015/14111, Tarih: 23.12.2015

Öncelikle belirtilmelidir ki, yazıda kullanılan ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson /İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları gerekmektedir. Zira, kamu görevlileri, siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar. Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin bizatihi kişiliği ya da şöhreti olmayıp, o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Yukarıda yer verilen Thorgeir Thorgeirson /İzlanda başvurusunda, bir yazar olan başvuran, gazetede yayınlanan iki uzun makalesinde polisin kötü muamelelerinden söz etmiştir. Başvurucu makalesinde polislere ilişkin olarak ‘hayvanca davranan üniformalılar’, ‘hayvanca davranan vahşi üniformalılar’ gibi terimler kullanmıştır. Başvuran, kimliklerini belli etmeden polis mensuplarının hepsine hakaret etmekten yargılanmış ve para cezasına mahkûm edilmiştir. AİHM’e göre, olayda başvuran yayımladığı makalelerde polisin yaptığı kötü muamelelerle ilgili söylentileri ve başkalarının kendisine verdiği bilgileri dile getirmiştir. Olayın şartları içinde başvuranın amacı polise hakaret etmek olmayıp, polisin kötü muameleleri ve halkı yakından ilgilendiren bu konuda soruşturma açılmasını istemektir. AİHM’e göre, başvuran makalelerinde çok sert ifadeler kullandığı halde, kullanılan bu üslup aşırı değildir. Ayrıca başvuranın cezalandırılması kamuyla ilgili bir konuda yapılan açık tartışmayı olumsuz etkileyebilecek niteliktedir.

Sonuç olarak, gazeteci olan sanıkların bilgisi dahilinde yapılan haberde kullanılan bazı ifadeler olgusal bir temele sahip değer yargısı niteliğine sahiptirler, birtakım ifadeler ise somut bir olguya işaret etmekle birlikte haber içeriğindeki bilgilerle diğer kişilerin aldatılmasının amaçlanmadığına ilişkin bir delil bulunmamaktadır. Bunun yanında, haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunmaktadır. Haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haber içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici değildir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanıkların beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de

a- Sanıklar hakkındaki temel cezaların doğrudan adli para cezası olarak belirlenme imkanı varken, seçimlik hapis cezalarının TCK'nın 50/2. maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi,

b- Dosyada yapılan yargılama gideri miktarının her bir sanık açısından 20 TL'nin altında olması nedeniyle CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması halinde, yapılan masrafların Hazine üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ..., ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1550, Karar No: 2010/8708, Tarih: 16.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/1550 E.  ,  2010/8708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı yükleniciden 2.06.2006 tarihinde satın aldığı dairenin gizli ayıplı olduğunu one sürerek, ayıpların giderilmesi ve ayıplar nedeniyle oluşan deger kaybı icin toplam 52300,00 TL nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388 maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan

2010/1550-8708

elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu davada, kısa kararda “....dava tarihinden, şeklinde hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda ise “ilk dava tarihi olan 18.06.2003 tarihinden “şeklinde hüküm kurulmuş olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırıdır. Mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/164, Karar No: 2021/2450, Tarih: 07.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/164 E.  ,  2021/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/04/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayetten kaynaklanan tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; Mahkemece açılan davanın reddine dair verilen 18/09/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; davalı tarafından Akçaabat İcra Hukuk Mahkemesine hitaben yazılan 20/07/2011 tarihli şikayet dilekçesinde Akçaabat İcra Dairesinin 2011/658 sayılı talimat dosyasında, haciz mahalline gitmek için kullanılan ticari taksiye fazla ücret tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle yasal sınırlar dahilinde davalının icra dairesi ve müdür yardımcısı hakkındaki şikayetlerine yer verilmiş, Akçaabat Cumhuriyet Başsavcılığına verilen 19/03/2012 tarihli şikayet dilekçesinde ise yine davacı ve dava dışı icra müdür yardımcısı hakkında icra hakimliğine verilen dilekçedeki iddialar tekrar edilmiş, ayrıca Akçaabat İcra Dairesinin 2011/140 sayılı talimat dosyasında taşınmaz mal satımına dair kıymet takdir işlemleri ve Basın İlan Kurumuna tebligat yapılması aşamasındaki mevzuata aykırılıklar dile getirilerek şikayetçi olunmuştur. Davalının şikayetçi olmasında az da olsa bir takım emareler mevcut olup şikayetin olağan kuşku üzerine somut emarelere dayandırılarak yapıldığının ve hak arama özgürlüğü kapsamında kaldığının kabul edilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya uygun düşmediğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyulduktan sonra yapılan yargılama sonucunda, davalının şikayetçi olmasında az da olsa bir takım emarelerin mevcut olduğu anlaşılmış olup şikayetin somut emarelere dayandırılarak yapıldığı ve hak arama özgürlüğü kapsamında kaldığı kabul edilerek , şikayet hakkının kötüye kullanılmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 07/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/351, Karar No: 2013/1233, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/351 E.  ,  2013/1233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ... Mevkii 275 ada 13 parsel sayılı 14.794,00 m2 yüzölçümündeki tarla nitelikli taşınmaz ve 275 ada 14 parsel sayılı 6.000,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, önceden bir bütün olarak Nisan 1988 tarih 13 sıra numaralı tapu kaydı ile Adnan Özgene ait olduğu, ancak tapu kaydının Karadut Beleni sınırının değişebilir sınır olduğu, taşınmazın 1. derece doğal sit alanı içinde kaldığı, kayıt miktar fazlası zilyetlikle kazanılamayacağı için, 14 sayılı parsel tapu kaydı maliki adına tescili, 13 sayılı parselin de kayıt miktar fazlası olarak Hazine adına tapuya tescili gerekeceği, ancak Marmaris 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/51 esasında dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir.

Marmaris 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/51 esasına kayıtlı dava dosyasında, davacı Hazine tarafından 02.11.1989 tarihinde ... Köyünde bulunan, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği 19.967 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 6000 m2 yüzölçümündeki bölümünün tapuda ... ... adına kayıtlı olduğu, ... ... tarafından bu tapu kaydının yüzölçümünün düzeltilmesi istemiyle açılan davanın, tapu kaydının değişebilir nitelikte sınırlar içermesi nedeniyle red edildiği, bu kararın kesinleştiği, davalı gerçek kişinin tapu kaydının dışında kalan 13927 m2 yüzölçümündeki bölümün Hazine adına tapuya tescili istemiyle ... ... aleyhine açtığı dava, 3402 sayılı Kanunun 5 ve 27. maddeleri hükümlerine göre kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece; Hazinenin 13 sayılı parsel yönünden davasının kabulüyle, 275 ada 13 sayılı parselin tesbitteki niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, 275 ada 14 sayılı parsele ilişkin danın reddiyle bu parselin tesbitteki niteliğiyle ... ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahdidi, 1981 yılında yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilan edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilân edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan ve dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması mevcuttur.
Yargıtay — Esas No: 2008/10771, Karar No: 2009/4683, Tarih: 16.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/10771 E.  ,  2009/4683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

İncelenmesine gerek görülen, Tekirdağ 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2006/192 esas sayılı vasiyetnamenin açılmasına ilişkin dava dosyasının eklenerek gönderilmesi için mahalline İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.16.03.2009 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/2195, Karar No: 2020/4829, Tarih: 17.06.2020

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2017/2195 E.  ,  2020/4829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 07.09.2010 tarihinde ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne yerleştiğini, 08.07.2015 tarihinde ise mezun olduğunu, ikinci sınıf dersi olan İdare Hukuku dersinden başarısız olduğunu ve üçüncü sınıfa geçtiğinde bu dersi alttan bir kez daha aldığını, üçüncü sınıfta da bu dersten başarısız olunca 2-4 barajına takılarak dördüncü sınıfa geçemediğini, bu nedenle okulun bir yıl uzadığını ve üçüncü sınıfı tekrar okumak zorunda kaldığını başarısız olduğu dersleri bir sene sonraki dönemde tekrar aldığı sırada davalı kurum tarafından eğitim ücreti yeniden alınmasının davalı Üniversite yönünden sebepsiz zenginleşmeye yol açması nedeniyle şimdilik 5.460,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacıdan eğitim ücreti olarak alınan toplam 5.460,00 TL alacağın dava tarihi olan 31.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eğitim gördüğü dönem içerisinde 2-4 barajına takılarak üçüncü sınıfı tekrar ettiği ve davalı üniversiteye mükerrer ödeme yapması nedeniyle eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, YÖK yürütme kurulu tarafından daha önce ödenmiş alt sınıf dersleri için yeniden ücret alınamayacağı kararlaştırıldığını, üst sınıfa geçilemediği gerekçesi ile ücret alınan ders için yeniden ücret alınmasının hukuka uygun olmadığını, YÖK yürütme kurulu tarafından verilen kararın amacının ücreti ödenen ders için yeniden ücret alınmasının engellenmesi olduğunu dava konusu olayda yaz okulu gibi zorunlu olmayan bir hizmet talebinin de söz konusu olmadığını, bu durumda daha önce ücreti ödenen derslerin başarısız olunması nedeniyle üst sınıfa geçilemese ve sınıf tekrarı gerekse bile tekrar alınması halinde yeniden ücret alınamayacağını davacının baraj nedeniyle 4.sınıfa geçemediği yıl aldığı tüm derslerin daha önce başarısız olduğu dersler olup, tümü için daha önce ücret ödendiğinden yeniden ücret alınamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Lisans Eğitim-Öğretim ve Sınav Yönetmeliği 19. maddesinde," Üçüncü sınıfa geçebilmek için birinci sınıfın, dördüncü sınıfa geçebilmek içinde ikinci sınıfın tüm derslerinin başarılı olması gerekir."