muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6529, Karar No: 2013/13976, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/6529 E.  ,  2013/13976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacıların kızı, kardeşi ve torunu olan 9 yaşındaki ...'in 11/03/2004 tarihinde bademcik ameliyatı için davalı Özel Alibeyköy Hastanesine yatırıldığını, aynı gün hastanenin yöneticisi ve çalışanları olan davalılar tarafından ameliyat öncesi ölüm neticesinin gerçekleşebileceğinin öngörülmesine rağmen haksız ve hukuka aykırı eylem ve ihmalleri sonucunda yapılan yanlış anestezi uygulaması nedeni ile bitkisel yaşama girdiğini ve yaklaşık 11 gün yoğun bakımda kaldığını ve Samatya SSK ... Eğitim Hastanesinde yaşamını yitirdiğini bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 60.000,00-TL maddi, her bir davacı için 100,000,00-TL olmak üzere 500.000,00-TL manevi olmak üzere toplam 560.000,00-TL tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu ve itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun düzenlemiş olduğu raporlarda küçüğün ameliyat ve tedavisi sırasında yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğu, davalı hekim ve hastanenin küçüğün ölümünde herhangi bir kusurlarının olmadığının tespit edildiği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK'nın 76. maddesi gereği hakimin görevidir. Davacılar yanlış tedavi uygulanması sonucu zarara uğradıkları iddiası ile eldeki tazminat davasını açmışlardır. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (BK m. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için

2013/6529-13976

2013/6529-13976

gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK m. 321/1). O nedenle tedaviyii üstlenen hastane ve doktorların meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor ve hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılarak, emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir ... gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK'nun 394/1. maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise, doktor ve hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya bakıldığında, dava davacıların kızlarının ameliyat sonrasında ölümü nedeni ile davalılar aleyhine açmış olduğu maddi ve manevi tazminat talebinden ibarettir. Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 31/12/2008 tarih 7112 sayılı raporu ile Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulunun 30226 sayı 13/01/2011 tarihli raporuna göre davacıların çocuğu ...'in 11/03/2004 tarihinde gelişen bademcik iltihabı nedeni ile ameliyata alınmasında ameliyat endikasyonunun yerinde olduğu, tonsillektomi ameliyatı öncesi çocuk doktoru ve anestezi uzmanı tarafından konsülte edilmesi gerektiği, tıbbi belgelerde buna dair kayıt bulunmadığı, ancak 07/01/2004 tarihli ifade tutanağında muayenesinin yapıldığının belirtildiği, bunun mahkemece kabulü halinde akciger ve sistematik patalojisinin olmadığı, tetkiklerin yapıldığı ve anesteziye başlandığı, anestezi tekniği, anestezide kullanılan ilaçların ve dozların uygun olduğu, hastanın entübe edildiği, entübasyondan sonra cerrahinin başlandığı, 2-3 dakika sonra ventilasyonunun bozulduğu, oksijen saturasyonunun düştüğü, yapılan muayenede tüpün yerinde olduğunun tespit edildiği, bronkospazm saturasyonunun olduğunun düşünüldüğü ve buna yönelik Prednol-L yapıldığı, 3-4 dakika içinde Kronkospazmın çözüldüğü, oksijen saturasyonunun normale döndüğü, ameliyatın iptal edildiği ve anestezinin kesildiği, tansiyon ve solunumun normal olmasına rağmen şuurunun 45 dakika geçmesine rağmen açılmaması sonucu yoğun bakım ünitesine sevk edildiği göz önüne alındığında Özel Alibeyköy Hastanesinde yapılan işlemlerin usulüne uygun olduğu, Özel Alibeyköy Hastanesinden çıkışında şuurunun kapalı, ekstübe spontan solunumunda, tansiyonunun, nabzının olduğu, sadece şuurunun açılmadığı için yoğun bakıma gönderildiği, SSK ... Hastanesine getirildiği, 11/03/2004

tarihli saat 15:50 deki muayenede şuurunun kapalı, kooperasyon kurulamadığı, uyaranlara fleksör yanıt verdiği, ajitasyonlarının mevcut, solunum sesleri kaba ve bol sekresyonun mevcut olduğu, tansiyon, nabız, ışık reaksiyonu alındığı dikkate alındığında hastanın sevki sırasında genel durumunda değişiklik olmadığı, Samatya Eğitim ve Araştırma Hastanesinde yoğun bakıma yatırıldığı, gelişen enfeksiyonlara yönelik tedavisinin yapıldığı, yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğu, adı geçen ... kuruluşlarına ve tedavi eden hekimlere atf-ı kabil bir kusurun bulunmadığına oy birliği ile karar verildiği görülmüştür.

Diğer taraftan dava konusu olay nedeniyle ... 48 Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/331 esas sayılı dosyasıyla davalı doktorlar hakkında devam eden ceza davası zamanaşımı nedeniyle düşmüş olup, davacılar tarafından temyiz edilmiş olduğundan dosya halen Yargıtay incelemesindedir.

Diğer taraftan dava konusu olay nedeniyle ... 48 Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/331 esas sayılı dosyasıyla davalı doktorlar hakkında devam eden ceza davası zamanaşımı nedeniyle düşmüş olup, davacılar tarafından temyiz edilmiş olduğundan dosya halen Yargıtay incelemesindedir.

Ayrıca davalı doktorlardan KBB Hastalıkları Uzmanı Dr. ... ve Anestezi ve Reanimasyon Uzmanı Dr. Ercüment Ozan hakkında davacı baba ... tarafından ... Tabip Odasına yapılan şikayet başvurusu üzerine, ... Tabip Odası ... Kurulu’nun almış olduğu kararda; “Ameliyatta gelişen durum bir komplikasyon olarak kabul edilmekle beraber ortaya çıkan komplikasyonun yönetiminde yeterli ve gerekli özenin gösterilmediği ve bu özensizliğin hastanın vefatına neden olduğu” kanaatiyle her iki hekime 15 gün meslekten alıkoyma cezası verilmiştir. Yapılan itiraz üzerine hekim ... hakkındaki ceza bozulsa bile, hekim Ercüment Ozan hakkındaki ceza onanmıştır.

Sonuç itibariyle, davalı doktorlar hakkındaki ceza davasının henüz kesinleşmemiş olması ve Adli Tıp Kurumundan alınan raporlar ile ... Tabip Odasının olaya yaklaşımı arasındaki farklılık dikkate alındığında eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulduğu tespit edilmiştir. O halde, mahkemece yukarıda açıklanan hususlarla ilgili olarak inceleme yapılmak üzere, dosyanın üniversitelerden seçilecek konusunda uzman -özellikle Anestezi ve Reanimasyon Uzmanı ile Kulak Burun Boğaz Hastalıkları Uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyeti oluşturularak, toplanan diğer deliller, ceza soruşturması ve ... Tabip Odası tarafından doktor Ercüment Ozan'a uygulanan cezanın dayanakları tartışılmak suretiyle taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor tanzim edilmesinin istenmesi, bundan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın temyiz eden davacılar yararına (BOZULMASINA), HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15207, Karar No: 2024/12463, Tarih: 09.12.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/15207 E.  ,  2024/12463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/886 E., 2022/911 K.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 18.09.2020 tarihinde davacı yayaya davalıya Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile sigortalı aracın çarpması sonucu oluşan trafik kazasında davacının yaralandığını, sürekli iş göremezliğe uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla belirsiz alacak olarak şimdilik 5.100,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; talep artırım dilekçesiyle talebini 131.914,56 TL’ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; maluliyet raporunun hatalı olduğunu, kusuru kabul etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun kabulü ile 131.914,56 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 23.11.2021 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin itirazının kabulüne, diğer itirazlarının reddine, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının hüküm kısmının vekalet ücretine ilişkin bendinin düzeltilmesine, davacı lehine 5.100,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesine, kararın düzeltilmiş haliyle icrasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacı lehine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; başvurunun dava şartı eksikliği nedeniyle usulden reddi gerektiğini, hükme esas alınan maluliyet raporunun ve kusur oranının hatalı olduğunu, tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve % 1,8 teknik faize göre yapılması, ceza dosyası kapsamında 5271 sayılı CMK’nın 253 üncü maddesi kapsamında uzlaşma olup olmadığının tespiti gerektiğini, uzlaşmanın sağlanması halinde davacının davalıdan tazminat talep edemeyeceğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yayanın uğradığı sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yayanın uğradığı sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinde isabetsizlik bulunmamasına, hükme esas alınan kusur bilirkişi raporunun oluşa uygun ve denetime elverişli olmasına, tazminat hesaplama yönteminin doğru olmasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Her ne kadar Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A.2 maddesinin (i) fıkrasında Kurul Raporu: Usulüne uygun olarak tanzim edilen, 20.02.2019 tarihli ve 30692 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik’e göre düzenlenen sakatlık oranını, geçici iş göremezlik süresini ve bakıcı ihtiyacını gösterir kurul raporunu ifade ettiği belirtilmiş olsa da, Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik incelendiğinde yönetmeliğin amacının terör, kaza ve yaralanmaya bağlı olarak çocuklar ile ilgili özel gereksinim alanlarının belirlenmesine yönelik raporun hazırlanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmeliğin 4. maddesinin (n) fıkrasında ise “Özel gereksinim” çocuğun toplumsal yaşama eşit katılabilmesi için bedensel ya da gelişimsel işlev kısıtlılığı olmayan bireylerden farklı sağlık, eğitim, rehabilitasyon, cihaz, ortez, protez, çevresel düzenlemeler ve diğer sosyal ve ekonomik haklara ve hizmetlere gereksiniminin olmasını ifade ettiği belirtilmiştir.

Yönetmeliğin 8. maddesinin (f) fıkrasında açıkça raporda engel oranının yazılmayacağının ifade edildiği, aynı zamanda yönetmeliğin EK 2 ve EK 3'de bulunan Çocuklar İçin Özel Gereksinim Raporu (ÇÖZGER) Mevzuatla Uyum Arandığında Kullanılacak Tablo incelendiğinde engel oranı olarak %20’nin altındaki oranların gösterilmediği, Yönetmeliğin amacının engellilik oranları arasında çocukların özel gereksiniminin olup olmadığı ile ilgili olduğu, oysa TBK'nın 54. maddesi gereği kişinin bedensel zararı için “Çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar” belirlenerek küçüğün sürekli iş gücü kaybı oranının tespiti ve buna bağlı olarak bedensel zararların belirlenmesi gerektiği anlaşıldığından, çocukların trafik kazası sonucu sürekli sakatlık oranlarının tespitinde Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik’in uygulanma imkanının olmadığı ve Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar dosya içerisindeki maluliyet raporunda, Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik’in 14. maddesinde Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik’e atıf yaptığı gerekçesi ile çocuğun sürekli iş göremezlik oranının Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik’e göre belirlendiği belirtilmiş ise de, bu yönetmelik Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik’in 18. maddesi ile 20.02.2019 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı için bu tarihten sonraki kazalarda bu yönetmeliğin uygulanma imkanı kalmamıştır. Bu nedenle somut olayda maluliyetin Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerine göre belirlenmesi gereklidir.

Somut olayda; 18.09.2020 tarihli kaza neticesinde davacı çocuğun maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 10.05.2022 tarihli raporda, davacı çocuğun kaza nedeniyle oluşan maluliyeti % 4 olarak belirlenmiştir. Anılan bu raporun tanziminde Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik ekindeki cetveller kullanılarak belirleme yapılması yerinde olmamış olup yukarıdaki açıklamalar ışığında raporun Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre düzenlenmesi gerekmektedir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının yeniden muayenesi yapılarak kaza nedeniyle maluliyeti oluşup oluşmadığı ve varsa maluliyet oranının, Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümleri ile ekindeki cetvellere göre belirlenmesi için, Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümlerinden açıklayıcı, denetime elverişli rapor alınıp sonucuna göre (davalı lehine oluşan usuli kazanılmış haklar dikkate alınarak) karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

1.Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1349, Karar No: 2022/5474, Tarih: 05.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1349 E.  ,  2022/5474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21.05.2018 tarih ve 2016/471 E- 2018/200 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 07.10.2020 tarih ve 2018/1676 E- 2020/814 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait CAP ve CAPGETİR ibareli markaların 14, 16, 24, 25, 28, 35, 39, 41, 42 ve 43. sınıflarda tescilli olduğunu, davalı ...’ın başvurusuna konu “KAPGEL” markasının ise 35 ve 38. sınıflarda tescil edilmek istenildiğini, CAPGETİR ve KAPGEL markalarının anlamsal, görsel ve ses olarak birbirine benzediğini, ortalama tüketici nezdinde iltibas oluşturma ihtimalinin olduğunu, davalının davacının markasından yararlanmak maksadıyla hareket ettiğini ve kötüniyetli olduğunu, markanın kullanım alanının aynı hizmete ilişkin olacağı da nazara alındığında söz konusu markanın tescil edilmesi sebebi ile müvekkiline ait markaların ihlal edilmesi durumunun olduğunu ileri sürerek TPMK YİDK’in 2016-M-6978 sayılı kararının iptaline, 2015/73544 başvuru numaralı “KAPGEL” ibaresinin tescili istenen tüm hizmet sınıfları yönünden reddine ve hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkiline ait marka ile sınıfsal olarak ortak olan 35. sınıfın kapsam olarak çok geniş olması dolayısıyla tek başına sınıfsal benzerlik olarak kabul edilmeyeceğini, markaların faaliyet alanlarının benzer olduğu yönündeki iddianın gerçek dışı olduğunu, markalar arasında görsel benzerlik bulunmadığını, davacı faaliyet alanın yalnızca CAPITOL müşterilerine yönelik olduğunu, fiilen CAPİTOL içerisinde mağazada olan bir ürünün beden ve renginin başka mağazadan temininin amaçladığını, müvekkilinin faaliyetinin ise kişilerin evlerinde ihtiyaçlarınının teminine yönelik olduğunu, yurt dışında yaşayan davalının davacının markasından haberdar olmadığını, kötüniyetinin olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davalının "KapGel" ibareli marka başvurusu ile davacının "CAPGETİR" ibareli markaları arasında 35. sınıftaki tüm hizmetler yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu 35. sınıftaki hizmetler için ayırdığı satın alma/yararlanma süresi içinde, davalının "KapGel" ibareli başvuru markasını gördüğünde davacıya ait "CAPGETİR" ibareli markalar nedeniyle bu firmanın markasından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, bunun diğer bir sonucunun da 35. sınıftaki hizmetler yönünden davacının "CAPGETİR" ibareli markasından yararlanmak ya da satın almak isterken aynı sınıftaki davalının "KapGel" ibareli markalı hizmetinden yararlanmak ya da satın almak yanılgısı yaşayabilecekleri, ortalama düzeydeki tüketici kesimi nezdinde her iki markanın aynı işletmenin markası ya da birbiriyle bağlantılı işletmelere ait markaları olarak algılanabileceği, dava konusu başvurunun kötü niyetle yapıldığının kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın ksımen kabulüne, Türkpatent'in 2016-M-6978 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2015/73544 sayılı markanın kapsamındaki 35. sınıftaki tüm hizmetler yönünden iptaline, dava konusu marka tescilli olmadığından hükümsüzlük konusunda karar verilmesine yer olmadığına, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili tarafından istinaf edilmiştir.