muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6898, Karar No: 2015/13849, Tarih: 06.07.2015

Bu genel tespitlerden sonra tartışılacak en önemli sorun, kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin gövdeye bağlanması suretiyle kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş motosikletin, TCK.nın 142/1. maddesinin b bendinin 1. cümlesi kapsamında, “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olan eşya” niteliğinde olup olmadığıdır.

Motorlu araçların kontak kilitleri gibi, motosikletlerin kontak kitlerininde aracı çalıştırmanın yanı sıra, hırsızlık eylemlerine karşı motosikleti koruma fonksiyonu vardır. Normal yaşamda insanlar ister araba olsun ister motosiklet olsun, kontak kilidini aracın üzerinden almak suretiyle hırsızlık eylemlerine karşı önlem almaktadırlar.

Burada yasal anlamda eşyanın muhafaza altına alınmış olmasının iki yönü söz konusudur. Birincisi suçun mağduruna bakan yönü itibariyle; mağdurun eşyasını korumak için normal sorumlu bir kişi gibi davranıp davranmadığıdır. Kişi değerli bir eşyasını sorumsuzca ve ihmalkar tutumuyla korunaksız bırakıyorsa, yasa koyucunun kişinin sorumsuzca tutumunu korumak veya gözeterek bu yönde suçun nitelikli halinin düzenlemesi söz konusu olamaz. Hırsızlık suçuna ilişkin yasa maddeleri incelendiğinde bu husus açıkça anlaşılabileceği gibi yerleşik uygulama da aynı yöndedir. İkinci yönü ise; eşyanın kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmasıyla hırsızlık eylemlerine karşı engelleyici, caydırıcı olması veya suçun faili için risk oluşturmasıdır. Yoksa kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmış olmakla, eşya (motosikle) hiç bir şekilde çalınamaz veya çalınamaz demek değildir. Bu nedenle direksiyon kilidi olmayan veya tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilitle muhafazası sağlanmamış ya da kontak anahtarı üzerinde bırakılmış olması nedeniyle kolaylıkla çalıştırılıp taşınabilen bir motosiklete göre, basit bir direksiyon vaya kontak kilidi ya da tekerleğin dönmesini engelleyen bir kilit yasal anlamda koruma sağladığında tereddüt bulunmamaktadır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları gözetilerek, yasal anlamda kilidin hangi nitelikte olması gerektiği ve bu bağlamda motosikletlerin kontak veya direksiyon kilitleri ile tekerleğin dönmesini engelleyen kilit sistemlerinin TCK.nın 142/1-b (1. cümlesi) kapsamında kilit olup olmadığını irdeleyecek olursak.

Yasal anlamda bir kilitten bahsedebilmemiz için, kilidin bozuk olmaması ve elle çekildiğinde kolaylıkla açılacak kadar basit olmaması gerekli ve yeterlidir. Bunun yanında kilidin muhkem veya dayanıklı olmasına gerek olmadığı gibi çay kaşığıyla veya metal saç tokasıyla açılması veya aynı marka araç anahtarlarının birbirini açıyor olması, bu kilitlerin yasal anlamda kilit sayılmalarına engel teşkil etmemektedir. Bu nedenle motosikletlerin kontak ve direksiyon kilitleri ile tekerleğinin dönmesinin engellemek için kullanılan kilitler yukarıdaki ifade ettiğimiz nitelikleri taşıması halinde yasal anlamda kilit olduğundan kuşku yoktur.

Tartışılması gereken konulardan biride; motosikletin kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitlenmesi halinde; kilide bir müdahale yapılmadan veya kilit sistemi devre dışı bırakılmadan, motosikletin sürüklenerek veya birkaç kişi tarafından kucaklanarak veya çekiciyle taşınarak çalınması durumda da eylem TCK.nın 142/1-b (1. cümle) kapsamında nitelikli hırsızlık olacak mı dır?

Hemen belirtelim ki bu durumda da eylem anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Çünkü anılan 142/1-b maddesinde, hırsızlık eylemini gerçekleştirme biçimine ilişkin bir düzenlemeye (TCK.nın 142/2-d maddesinde olduğu gibi) yer verilmemiştir. Kapıları kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş bir otomobilin çekiciyle çalınması halinde, kilit sistemine bir müdahale olmadığı halde, yasal ifadesiyle kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyanın çalınması söz konusu olduğundan eylem TCK.nın 142/1-b (1. cümle) tanımlanan suçu oluşturduğu gibi, aynı şekilde kilitli motosikletin kilit sistemine müdahalede bulunmadan çalınması biçimindeki eylemlerde aynı madde ve fıkra kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır.

Açıklanması gerek diğer bir konu ise; kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitli motosiklete veya kapısı kilitli veya kontağı kapalı otomobile yönelik hırsızlık eylemi ile kapısı kilitli çelik kasa veya dondurma dolabına yönelik hırsızlık eylemlerinin birbirinden farklı veya aynı nitelikte olup olmadığıdır.

Madde metnine bakacak olursak; hırsızlık suçunun, “... kilitlenmek suretiyle ...... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” işlenmesi öngörülmüştür. Çelik kasa veya dondurma dolabının kapısının kilitlenmesiyle muhafaza altına alınmış olmayacağı hepimizin malumudur. Çelik kasa ağırlığı itibarıyla korunaklı olabilecek ise de, bu tür eşyaların kilitleri çelik kasayı veya dondurma dolabını korumaya yönelik olmayıp, içerisindeki eşyayı korumaya yöneliktir. Motorlu araçlar ile motosikletler ise, hayatın olağan akışı içerisinde, kapıları, kontak kilitleri veya direksiyonları ya da tekerlekleri kilitlenmek suretiyle aracın kendisi de bu şekilde muhafaza altına alınıp açıkta bırakılmaktadır. Yasa'daki ifadesiyle; “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ...muhafaza altına alınmış olan eşya”nın kendisinin veya içerisindeki eşyanın çalınması halinde eylem TCK.nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturacaktır.

Çelik kasa yönünden ise; kilitli bir çelik kasanın anahtar uydurularak açılıp içerisinden eşyanın çalınması eylemi, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi kapsamına girecek, kilit kırılmak suretiyle veya anahtar uydurma dışında başka bir şekilde kilit devre dışı bırakılarak içerisinden eşyanın çalınması halinde eylem 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilecek, çelik kasanın kendisinin çalınması halinde ise, bulunduğu yere göre bina dahilinde 142/1-b maddesi, açık yerde ise (ör: açık pazar yerinde) 141/1. maddesi kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Örnekteki nitelendirmeler birbiriyle çelişkili gözükse de, Yargıtay'ın yerleşik uygulamasını yansıtmakta olup yasa metnine de uygun olduğunda tereddüt bulunmamaktadır.

Bu nedenle motosiklet ve araçların kontak kilitleri (motosikletlerin direksiyon ve tekerleğin dönmesini engelleyen kilitleri de dahil olmak üzere) ile çelik kasa veya dondurma dolabı kilitlerinin yasal anlamda fonksiyonlarının birbirinden farklı olduğu, motosiklet ve araçların kilitleri yukarıda anılan maddeler kapsamında kilit fonksiyonuna sahip oldukları halde, çelik kasa ve dondurma dolabının kilitleri, bu eşyaların kendilerine yönelik hırsızlık eylemleri yönünden yasal anlamda kilit fonksiyonlarının bulunmadığını kabul etmek gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayımızda, direksiyon kilidiyle kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış motosikletin, çalınması biçimindeki eylem TCK.nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu halde, sayın çoğunluğun eylemin TCK.nın 142/1-e maddesine uyan suçu oluşturduğuna ilişkin eleştirisine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/112, Karar No: 2008/136, Tarih: 20.05.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/YYB-112 E., 2008/136 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/YYB-112 E., 2008/136 K.**

**- İDARİ YAPTIRIM KARARI

- KABAHATLER KANUNU**- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

1705 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçundan açılan kamu davasında Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında kaldığı gerekçesiyle 5307 sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna gönderilmesine karar vermiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu da; 5307 sayılı Yasanın sanıkların suç işlemesinden sonra yürürlüğe girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiştir. Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle, değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanıklara yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin mi, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardan olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- Somut olayda, Asliye Ceza Mahkemesinin, eylemin idari yaptırımı gerektiren 5307 sayılı Yasanın 8 ve 16/4. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, görevsizlik kararı vermesi üzerine dosyayı tevdi ettiği Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun, 5307 sayılı Yasanın eylemden sonra yürürlüğe girmesi nedeniyle görevli olmadığını belirterek karşı görevsizlik kararı vermiş bulunması karşısında;

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 24. maddesinde; “

“Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verilir.”

” hükmü uyarınca, atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de yargılama yaparak kovuşturma konusu eylemi değerlendirme ve gerektirdiği yaptırımı belirleme görevinin adli mercie ait olma usulü getirilmekle, usul hükümlerinin derhal uygulanırlığı ilkesi gereğince görevli merciin Asliye Ceza Mahkemesi olacağı sonucuna varıldığından, Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2006 gün ve 543-577 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 20.05.2008 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15423, Karar No: 2019/2039, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15423 E.  ,  2019/2039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3844, Karar No: 2016/2361, Tarih: 18.04.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/3844 E.  ,  2016/2361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili talebiyle başlatılmış olan takipten dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece kararın gerekçe kısmında “... dava konusu sözleşmenin davacı şirket yetkilisi tarafından imzalanmadığından şirketi bağlayamayacağı, imza atan kişiyi bağlayacağı, davacı şirketçe benimsendiği hususunun kanıtlanamadığı, keşif yapılmasının sonuca etkili olamayacağı anlaşılmakla sözleşmeden kaynaklı alacak takibine konu icra takibinden dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar vermek gerekmiştir.” denilmiş ancak kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında “davanın reddine” dair hüküm kurulmuştur. Bu suretle mahkeme kararında gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşmuştur. Kararın gerekçesinde hakim, “Ancak kısa karar verilirken duruşma yoğunluğu nedeniyle sehven kısa kararda davanın reddine, davalının tazminat talebinin reddine diye yazıldığından kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yapılamayacağından aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” diyerek kararın gerçek iradesini yansıtmadığını açıkça ifade etmiştir.

O halde Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun . gün ve Karar sayılı kararı uyarınca gerekçe ile kısa kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturacağından yerel mahkemenin bozmadan sonra önceki kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilmesini teminen hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 18.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18033, Karar No: 2013/16265, Tarih: 23.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18033 E.  ,  2013/16265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 29/12/2010 tarih ve 2010/337-2010/804 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı THY uçağı ile Cezayir’e gittiğini, uçağa binerken davalı çalışanlarına teslim ettiği valizinin varma yerinde kendine teslim edilemediği için Cezayir’e geliş amacı olan fuara müvekkilinin katılamadığını ve davalı tarafça kayıp valizin teslimini beklemekle zamanının geçtiğini ileri sürerek, 1.571 USD maddi tazminatın faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya ait 5 adet bagajdan sadece 1 tanesinin varma yerinde davacıya teslim edilemediğini ancak daha sonra iadesini sağlandığını ve Varşova Konvansiyonu hükümlerine göre müvekkilinin sorumluluğunun sınırlı sorumluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılamada, davalı tarafın, taşımadaki gecikmede zarar vermek kastıyla ya da pervasızca yaptıkları bir hareket ya da ihmal bulunduğu hususu davacı tarafından kanıtlanamadığı, davalının sorumluluğunun sınırlı bulunduğu, davalı şirketin konvansiyonun 22. maddesi uyarınca sınırlı sorumluluk miktarının 2.317,47 USD olduğu, bagaj taşımasındaki gecikme nedeniyle uğradığı gerçek zararın 921 USD olduğu, sınırlı sorumluluk miktarının altında kaldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile 921 USD'nın davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, dava tarihinden itibaren bu miktara 3095 sayılı Yasa'nın 4/a. maddesi gereğince değişen oranlardaki döviz faizinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/547, Karar No: 2018/4782, Tarih: 09.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/547 E.  ,  2018/4782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nin 26/03/2010 tarihli raporu ile kleptomani teşhisiyle sanığın “Hırsızlık suçuna ilişkin olarak akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını tam olarak algılayamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azaldığı, durumunun TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında olduğu”nun belirtildiği, adli sicil kaydının incelenmesinde de sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesinin uygulandığı, dosyada bu olay için alınan Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 23/09/2014 tarihli raporunda ise remisyonda depresyon teşhisiyle “hırsızlık suçuna karşı işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak veya kaldıracak düzeyde bir akıl hastalığı bulunmadığı, cezai ehliyetinin tam olduğu”nun belirtildiği, bu şekilde dosya kapsamındaki raporlar ve sanık hakkındaki uygulamalarda çelişki olması karşısında; sanığın inceleme konusu 15.09.2014 tarihli suçu için; 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesinde öngörülen kriterlere göre ''Sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı" araştırılıp, ''işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp-azalmadığı" hususunda yöntemince raporla saptanması amacıyla sanığın önceki rapor ve tedavi evrakları ile birlikte Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek, 5271 sayılı CMK'nın 74. maddesi uyarınca Gözlem İhtisas Dairesinde gözlem altına alınması, buradan alınan raporla birlikte Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kuruluna gönderilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden,eksik kovuşturma yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10116, Karar No: 2019/1635, Tarih: 19.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/10116 E.  ,  2019/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.02.2019 Çarşamba günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü karaflardan gelen olmadığından incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildi. Temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, evlilik birliği devam ederken düğünde takılan ziynet eşyalarının davacı tarafından davalıya ev yaparken verildiğini ve bir daha da geri alamadığını açıklayarak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 30.000,00 TL alacağın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..., ziynetlerin iddia edilen miktarda olmadığını, evliliğin ilk yılı içerisinde bu ziynetleri davacının kendi babasına verdiğini ve geri alınmadığını ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, dinlenen tanık anlatımları, bilirkişi raporları bir bütün olarak irdelendiğinde; taraf tanıklarının tarafların iddia ve savunmalarını doğrular beyanda bulundukları nazara alındığında, söz konusu ziynetlerin arsanın alımında ve sonradan yapılan evin yapımında kullanıldığı kesin olarak dosya kapsamına göre çözümlenemediğinden, davacı yana bu konuda davalıya yemin tevcih hakkı hatırlatıldığı, bu hak kullanılmadığı, bu doğrultuda mal rejimine dayalı davanın kanıtlanmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK 33 mad.). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, katkı payı alacak isteğine ilişkindir.

01.01.2002 tarihinden önce 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin (TKM) yürürlükte olduğu dönemde, eşler arasında yasal mal ayrılığı rejimi geçerliydi (TKM 170 mad.). TKM'de, mal rejiminin tasfiyesine ilişkin düzenleme mevcut olmadığından, eşlerin bu dönemde edindikleri malvarlığının tasfiyesine ilişkin uyuşmazlık, aynı kanunun 5.maddesi yollamasıyla Borçlar Kanunu'nun genel hükümleri göz önünde bulundurularak "katkı payı alacağı" hesaplama yöntemi kurallarına göre çözüme kavuşturulmalıdır. Zira Borçlar Kanunu, Medeni Kanunun tamamlayıcısı olarak kabul edilmiştir (eBK 544, TBK 646 mad.)

Mal ayrılığı rejiminde; eşler kendi malları üzerinde tasarruf yetkisine ve intifa hakkına sahiptir ve mallarının idaresi kendisine aittir (TKM 186/1 mad.). Her birinin malları, geliri ve kendi kazançları yine kendilerine ait kişisel mallarıdır (TKM 189 mad.). Kadın veya kocanın, mal rejiminin devamı sırasında diğerinin edindiği malvarlığına katkısı nedeniyle katkı payı alacağı isteğinde bulunabilmesi için mutlaka para ya da para ile ölçülebilen maddi veya hizmet değeriyle katkıda bulunması gerekir.

Mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde satın alınan tasfiyeye konu mala, düzenli gelir dışındaki diğer malvarlığı(ziynet, miras, bağış vs gibi) ile toplu katkıda bulunulduğu iddia edildiğinde; katkıda kullanılan malvarlığı değerinin, tasfiyeye konu malın satın alma tarihindeki bedelinin tamamı karşısındaki oranı saptanarak, bulunan bu katkı oranının, tasfiyeye konu malın dava tarihindeki sürüm (rayiç) değeri ile çarpılmak suretiyle, davacı eşin katkı payı alacak miktarı belirlenir. Bu açıklamalar doğrultusunda hesaplama yapılabilmesi için, öncelikle katkıda kullanılan malvarlığının (ziynet, miras, bağış vs) katkı tarihindeki parasal değeri ile tasfiyesi istenen malın hem satın alma bedeli hem de dava tarihindeki sürüm(rayiç)değerleri ayrı ayrı tespit edilmelidir. Sözü edilen değer tespiti, belirleme ve hesaplamaların yapılabilmesi için, gerek görülmesi durumunda konusunun uzmanı bilirkişi veya bilirkişilerden de yardım alınmalıdır.

Somut uyuşmazlık incelendiğinde; taraflar 07.09.1990 tarihinde evlenmiş olup, 31.05.2010 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 18.10.2012 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmıştır. Tasfiyeye konu edilen 1 parsel üzerindeki bina eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde yapılmış olup, davacı taraf kişisel malı olan altınları bozdurularak inşaatında katkıda bulunduğunu iddia etmiştir. Dosya kapsamındaki bilgi, belge, ziynetleri gösterir fotoğraflar, tanık beyanları ve davalı ...'ın 08.04.2014 tarihi celsedeki "aleyhte beyanları kabul etmiyorum, ben evlenmeden önce ...'da çalışıyordum. düğünde takılmak üzere üç tane yarım altın almıştım. Babam da tam altın takmıştı, eşime benden başka kim takacak, ziynetleri ben taktım bizde altın erkeğe takılır, 3-4 tane çeyrek altındı, onları gidip bozdurup borçlarımı ödedim, arsayı ben evlenmeden önce almıştım, iki katlı bir binadır, bina evliliğimiz süreci içerisinde 1997 yılında yapıldı" beyanı birlikte değerlendirildiğinde, davacı kadının bir kısım altınları ile dava konusu binanın yapımına katkıda bulunduğunun kabulü gerekir. Mahkemece, yazılı şekilde dosya kapsamı ile örtüşmeyen gerekçe ile davanın reddi hatalı olmuştur.