muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3083, Karar No: 2016/10404, Tarih: 10.11.2016

Somut olayda, yörede 1987 ve yılında 12 Nolu Orman Kadastro Komisyonunca 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması yapılarak 20.08.1990 tarihinde kesinleşmişitir, 99 No'lu Orman Kadastro Komisyonunca 1994 yılında izin irtifak hakkı kaldırılan yerlerde 2/B uygulaması yapılmış kesinleşme tarihi dosya kapsamından anlaşılamamıştır,

Mahkemece, 2/B çalışmalarına ilişkin işe başlama, çalışma ve sonuçlandırma tutanakları, askı ilan tutanakları ile 2/B haritası getirtilip, 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesi gereğince askı ilan süresi içinde açılan davalara bakmakla görevli mahkemenin kadastro mahkemesi ve askı ilan sonrasında açılan davalarda ise genel mahkemelerin görevli olduğu hususu da düşünülerek, işin esasına ilişkin bir karar verilmesi gerekirken, idari yargı yolunun görevli yargı yolu ve görevli mahkemelerin ise idare mahkemeleri olduğuna karar verilmiş olması, doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 10/11/2016 günüde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/447, Karar No: 2021/1645, Tarih: 07.04.2021

**5. Ceza Dairesi         2018/447 E.  ,  2021/1645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme basit kullanma zimmeti, zincirleme olarak resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek

HÜKÜM : Zincirleme basit temellük zimmeti suçundan mahkumiyet, atılı diğer suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yazı işleri müdürleri ile mübaşirlerin görev, sorumluluklarını düzenleyen ve suç tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin yazı işleri müdürünün görevlerine ilişkin 6/3-h maddesindeki ''Harcın hesaplanması ve hukuk mahkemeleri veznesi bulunmayan yerlerde tahsiline ilişkin işlemleri yapmak'' hükmü ve mübaşirin görevlerine ilişkin 6/5-e maddesindeki ''Müzekkereler ve tebligatların ilgili kurum ya da kişilere ulaşmasını sağlamak üzere posta ve zimmet işlemlerini yerine getirmek'' ile zabıt katibinin görevlerine ilişkin 6/4-h maddesindeki "Mevzuattan kaynaklanan veya hakim ya da yazı işleri müdürünün vereceği diğer görevleri yerine getirmek", yine suç tarihinden sonra yürürlüğe giren Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin yazı işleri müdürünün görevlerine ilişkin 169/3-ğ maddesindeki benzer hüküm ile aynı maddenin 7. fıkrasındaki ''Yazı işleri müdürü, yerine getirmekle yükümlü olduğu görevleri yazı işleri hizmetlerinde görevli personele devredemez'', 4. fıkrasındaki zabıt katibinin ve 5. fıkrasındaki mübaşirin görevlerine ilişkin önceki yönetmelikle benzer düzenlemeler ile 263. maddesindeki ''Bu Yönetmelikte açık hüküm bulunmayan hâllerde Adalet Bakanlığı ve ilgili kurumlarca yürürlüğe konulan diğer yönetmeliklerin ilgili hükümleri uygulanır'' hükmü ışığında 11/07/2015 tarihli Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin İdari İşler İle Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesi Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin harç ve masrafları almaya yetkili olanlara ilişkin düzenlemesini içeren 89. maddesindeki ''Ön büro teşkilatı bulunan yerlerde bu iş yalnızca veznedara aittir. Zabıt kâtipleri, memurlar veya mübaşirler, bir işlemin ifası için ödenmesi gerekli harç ve masrafları iş sahiplerinden alamazlar. Harç ve masrafların tahsili işi kendisine verilmiş olan yazı işleri müdürü, görev sebebiyle yerinden ayrıldığı zaman iş sahiplerinin beklememesi için başkanın onayı ile önlem alır'' ve son olarak da suç tarihinde yürürlükte bulunan Adalet Bakanlığı Teftiş Kurulu Yönetmeliğinin mahkeme veznelerinin denetimine ilişkin 67/1. maddesindeki ''Mahkeme veznelerinin sayım ve hesapların kontrolü ile denetimi bu Yönetmeliğin Dördüncü Kısmının Birinci, İkinci ve Üçüncü Bölümlerinde gösterilen esaslar dairesinde yapılır

. maddesindeki ''Mahkeme veznelerinin sayım ve hesapların kontrolü ile denetimi bu Yönetmeliğin Dördüncü Kısmının Birinci, İkinci ve Üçüncü Bölümlerinde gösterilen esaslar dairesinde yapılır. Banka ve PTT vasıtasıyla mahkemelere gönderilen ve mutemet defteri ile yazı işleri müdürleri tarafından bu yerlerden alınan paralar vezne kayıtlarıyla karşılaştırılır'' şeklindeki düzenlemeler hep birlikte değerlendirildiğinde; Ayvacık Asliye Hukuk ve İcra Hukuk Mahkemelerinde zabıt katibi olarak görev yapan sanığın, tebligat ve bilirkişi raporu masrafları olarak yazı işleri müdürü tarafından kendisine verilen paraların teslimi hususunda görevlendirilmesinin yasal olarak mümkün olmaması karşısında, suça konu paralar kendisine görevi nedeniyle tevdi edilmiş sayılamayacağından, eyleminin zimmet suçunu değil, hizmet sebebiyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

İddianamede sevk maddeleri arasında TCK'nin 247. maddesinin 3. fıkrasının bulunduğu ve bu durum sanık lehine olduğu halde, talep konusu maddenin uygulanmama ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı verilmemesi,

TCK'nin 247/1, 249, 43, 248, 62. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması,

Yüklenen suçu TCK'nin 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında, aynı Yasa'nın 53/5. maddesi gereğince "cezasının infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına" karar verilmesi yerine, infazda tereddüde neden olacak biçimde ve "TCK'nin 53/1. maddesinde sayılan memuriyet hak ve yetkisinin kullanılmasının yasaklanmasına" şeklinde sınırlı uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA 07/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13862, Karar No: 2013/7274, Tarih: 09.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/13862 E.  ,  2013/7274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, hak sahipliği dosyasına dayanak kılınan kusur raporu dikkate alınarak, ancak 10. madde koşulları yönünden hiç bir araştırma ve değerlendirme yapılmaksızın ve 506 sayılı Yasanın 26. maddesine göre düzenlenen hesap raporunu esas alarak istek gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. Somut olayda, davalı şirkette haddehane işçisi olarak çalışan sigortalıya, birlikte çalıştığı dava dışı usta ...’ın 8 no’lu tezgah yaylarını sıkmasını istemesi üzerine, bu amaçla tezgah ayaklarını birbirine bağlayan 20 cm genişliğindeki profil demir üzerine çıktığı, ancak kayan ayağının merdaneyle şaft arasına sıkışması sonucu zararlandırıcı sigorta olayına maruz kaldığı anlaşılmaktadır. Sigorta müfettişi tarafından düzenlenen raporda, 10. maddenin uygulanması gerektiği, 26 ve 111. maddelere ilişkin bir tespitin yapılamadığı bildirilmiştir. Mahkemece, eldeki davada kusur raporu alınmamış, dosyada bulunmayan ancak celse zaptında onanarak kesinleştiği belirtilen hak sahipliği dosyasına dayanılmıştır. Hak sahipliği dosyasına ilişkin olarak ise, sadece 13.02.2008 tarihli kusur raporu örneği mevcut olup, anılan raporda; işverene %80, usta Naim’e %10, sigortalıya %10 oranında kusur izafe edilmiştir. Mahkeme de, anılan rapora göre, %90 istem karşılığı ilk peşin değerli gelir ve masraf miktarlarının aynen kabulüne karar vermiştir. Mahkemece, ... Mahkemesi iptal kararı kapsamında, Kurumun rücu hakkının, halefiyet ilkesine dayanmayıp, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, tazminat davasında alınan kusur raporunun iş bu rücu davasında bağlayıcı olmayacağı kabul edilmeli, 2006/220 E. sayılı hak sahipliği dosyası celp edilip kesinleşip kesinleşmediği hususu açıklığa kavuşturulmalı, ayrıca hükme dayanak alınan kusur raporu içeriğinde varlığından bahsedilen iş müfettişi raporu getirilip denetlenmeli, keza ceza davası bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa Borçlar Kanununun 53. maddesi kapsamında kusura etkisi gözetilmeli, yukarıda belirtilen hususlarda dikkate alınarak, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden, kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınıp, sonucuna göre bir hüküm tesis edilmelidir. Kuşkusuz, davalı işveren hükmü temyiz etmediğinden, %80 kusur oranı yönünden Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözden uzak tutulmamalıdır. Diğer taraftan, 506 sayılı Yasanın 9. maddesi “(Değişik fıkra: 25/08/1999 - 4447/2 md.) İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür

. Kuşkusuz, davalı işveren hükmü temyiz etmediğinden, %80 kusur oranı yönünden Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözden uzak tutulmamalıdır. Diğer taraftan, 506 sayılı Yasanın 9. maddesi “(Değişik fıkra: 25/08/1999 - 4447/2 md.) İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli-taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır...” hükmünü içermektedir. Anılan yasanın 10. maddesi ise “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmeyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesap edilecek sermaye değerleri tutarı, 26 ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” hükmünü öngörmektedir.

Temyize konu rücu davasının aynı zamanda 506 sayılı Yasanın 10. maddesine yönelik bulunmasına rağmen, 10. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği hususu yöntemince araştırılıp belirlenmeden, anılan yasanın 10. maddesindeki sorumluluk koşullarının gerçekleşmesi halinde ise, Borçlar Kanunu’nun 43 ve 44. maddelerine göre %50 oranından aşağı olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak davalı işverenin rücu sorumluluğunun belirlenmesi gereğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O hâlde; davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1297, Karar No: 2019/8096, Tarih: 11.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1297 E.  ,  2019/8096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18/04/2017 tarih ve 2015/146 E- 2017/93 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 30/11/2018 tarih ve 2017/4488 E- 2018/2575 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "BİR KADIN TUZAĞI" isimli sinema eserinin 04/07/1996 tarihli devir gereği tüm kullanım haklarını elinde bulundurduğunu, bu filmin davalıya ait CINE 5 kanalında izinsiz olarak yayınlandığını, bu yayınlar nedeniyle müvekkilinin FSEK'ten doğan haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, FSEK 68. maddesi gereği 3 kat hesabı ile şimdilik 500 TL telif tazminatının haksız fiil tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile muhtemel tecavüzün men'ini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, müvekkilinin Cine 5 isimli TV kanalının ticari ve iktisadi varlıklarını TMSF'den ihale yoluyla ve ihale bedelinin yatırıldığı tarih olan 29/07/2011'de devraldığını, bu tarih öncesinden sorumlu olmadığını, dolayısıyla müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davalının Cine 5 logolu televizyon kanalını 29/07/2011 tarihinde ihale yolu ile TMSF'den devraldığı, dava konusu filmlerin bu tarihten önce yani 2009 yılında yayınlandığının iddia edildiği, TMSF ile davalı arasındaki sözleşmenin 5. maddesi gereği bu tarihten önceki borçların, ihaleyi kazanan davalıya ait olmadığı, talep edilen telif ücretinin, TMSF Ticari ve İktisadi Bütünlük Oluşturan Mahcuzların Satışına İlişkin Yönetmeliğin 25. maddesinde sayılan borçlardan da olmadığı, dolayısıyla devirden önceki borçlar nedeniyle davalının sorumlu tutulamayacağı, davalının taraf sıfatı bulunmadığı ve bu hususun re'sen dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle, davanın usul yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi tarafından tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; dava konusu filmlerin izinsiz olarak gösterildiği iddia olunan CİNE 5 adlı TV kanalının hukuken davalıya devir tarihinin 29/07/2011 olduğu, filmlerin gösterimlerinin bu tarihten önce olduğu, bu tarihten sonra gösterim yapıldığına dair dosyada bir delile rastlanmadığı, TV'de izinsiz film gösterimi eyleminin özünde haksız fiil niteliğinde olduğu, bu nedenle TMSF tarafından Ticari ve İktisadi Bütünlük Oluşturan Mahcuzların Satışına İlişkin Yönetmeliğin "Geçmiş dönem borçları" başlıklı 25. maddesinin de somut olayda uygulama yeri bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacının tüm mali haklarına sahip olduğu “BİR KADIN TUZAĞI” adlı filmin davalıya ait televizyon kanalında izinsiz gösterilmesi nedeniyle FSEK 68. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkin olup mahkemece, yayın yapan televizyon işletmesinin dava dışı TMSF tarafından ihale yoluyla davalı şirkete devredildiği ve devir sözleşmesinin 5. maddesi muvacehesinde, devir tarihine kadar olan borçların devreden TMSF’nin sorumluluğunda olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı televizyon kanalı ile dava dışı TMSF arasındaki devir sözleşmesi ile; sözleşmeye konu CINE 5 TV işletmesinin davalıya devir ve teslimi karşılığında bedelin ödenmesi hususunda sözleşme tarafları anlaşmışlardır. Sözleşmelerin nisbiliği ilkesi uyarınca kural olarak edimler ve yükümlülükler bu sözleşmenin tarafları arasında bağlayıcı olup üçüncü kişi durumunda olan davacı bakımından hüküm ifade edecektir.

818 sayılı BK’nın 179. maddesine (6098 sayılı TBK m.202) göre; bir işletmeyi aktif ve pasifleriyle birlikte devralan kimse, işletmenin borçlarından da sorumlu olacağından davalı ile dava dışı TMSF arasında 04/07/1996 tarihinde imzalanan işletme devir sözleşmesinin, bu nitelikte bir devir sözleşmesi olup olmadığı tartışılmaksızın davalının işletme borcu niteliğindeki dava konusu borçtan sorumlu olmayacağının kabulü doğru olmamış ve eksik inceleme ve hatalı değerlendirme nedeniyle kararın temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

Bu durumda, ilk derece mahkemesince, yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi, Bölge Adliye Mahkemesince de, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın davacı yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine,11.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10693, Karar No: 2012/4860, Tarih: 08.05.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/10693 E.  ,  2012/4860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sincan Tapu Sicil Müdürlüğü'nde müdür yardımcısı olarak görev yapan sanığın, tapu tescil işlemlerini bitirdikten sonra eşi adına gayrimenkul tescili yapılan mağdurun gazete içine koyarak verdiği 15 TL'yi almak şeklinde gerçekleşen eyleminde oluş şekline göre olayda irtikap suçunun unsurlarının bulunmadığı, ancak yapmak zorunda olduğu şeyi yapmak için çıkar sağladığı anlaşılan sanığın 5237 sayılı TCK'nın 257/3. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş bulunduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1859, Karar No: 2011/5273, Tarih: 20.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/1859 E.  ,  2011/5273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 1. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İstem sıra cetvelinin iptaline ilişkindir.

İcra Mahkemesi'nce şikâyetin kabulüne karar verilmiş ve hüküm şikâyet olunan ... Vergi Dairesi (Hazine) vekilince temyiz edilmiş ise de, hükmün temyizi aşamasında şikâyetçi vekili alacaklarını başka bir sıra cetvelinden tahsil ettiklerini ve şikâyetin konusuz kaldığını bildiren bir dilekçe sunmuştur.

Sıra cetveline yönelik şikâyetin konusu sıra cetveli olup, ancak bir başka sebeple sıra cetvelinin iptali halinde sıra cetveline şikâyetin konusuz kaldığından söz edilebilir. Şikâyetçinin alacağının başka suretle ödenmiş olması sıra cetveline itirazı konusuz bırakmaz. Ne var ki sıra cetveline itiraz edebilmek için müşterek borçludan alacaklı olmak gerekir. Bu husus dava şartı niteliğindeki “hukuki yarar”ın gereğidir. Hükmün kesinleşmesinden önce şikayetçinin alacağını tahsil etmesi ile hukuki yarar ortadan kalktığından, bu hususta bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 20.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/193, Karar No: 2020/93, Tarih: 13.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/193 E.  ,  2020/93 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Sayısı : 172-162

İşgal ve faydalanma suçundan sanık ...'nın 5728 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun’un 93/1, 93/2, TCK’nın 62/2, 50/1-a, 52/2, 52/4 ve 6831 sayılı Kanun’un 93/3 maddesi yollamasıyla TCK’nın 54/4. maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve müsadereye ilişkin Erzin (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesince verilen 10.02.2010 tarihli ve 179-27 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 21.05.2012 tarih ve 9561-20516 sayı ile;

"Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi raporunda suça konu yerin takriben 10 yıl önce açılarak sanık tarafından kullanıma devam edildiğinin anlaşılmasına göre sanığın eyleminin işgal ve faydalanma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfının tayininde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 17.03.2014 tarih ve 172-162 sayı ile;

"Mahkememizin bozma kararı incelendiğinde suçun zaten işgal ve faydalanma suçu olarak nitelendirildiği ve 6831 sayılı kanunun 93/1 maddesi gereğince sanığa ceza verildiği görülmüş ve bozmaya karşı direnilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır." gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanığın önceki hüküm gibi cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2016 tarihli ve 282406 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 510-1957 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 23.02.2017 tarih ve 507-1796 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı işgal ve faydalanma suçunun yeniden tarla açmak suretiyle işlenip işlenmediği, bu bağlamda 6831 sayılı Kanun'un 93/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;