muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/842, Karar No: 2020/332, Tarih: 03.06.2020

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi gereğince yapılan karar düzeltme incelemesi sonunda davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Hukuk Genel Kurulunun 30.04.2019 tarihli ve 2017/4-1485 E., 2019/500 K. sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

İstek hâlinde karar düzeltme harcının yatırana geri verilmesine,

Yerel mahkemenin direnme kararı yerinde bulunduğundan, tazminat miktarı yönünden mahkemenin kurduğu hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

03.06.2020 tarihinde yapılan ikinci görüşmede, oy çokluğuyla ve kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Dava basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar Özel Dairece yapılan temyiz incelemesi sonunda kişilik hakkı ihlalinin bulunmadığı ve davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuş, direnme kararı verilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulunca yapılan inceleme sonunda da direnme kararının bozulmasına karar verilmiş, davacıların karar düzeltme talepleri üzerine ise bu talebin kabulü ile direnme kararı uygun bulunarak miktar yönünden incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiş olup sayın çoğunluğun bu görüşüne katılamıyoruz.

Şöyleki ;

İstanbul Barosunda kayıtlı avukat olan davacılar davalı Gazetenin 18/04/2011, 19/04/2011 ve 20/04/2011 günlü nüshalarında fotoğrafları da kullanılmak suretiyle asılsız haberler yapıldığını belirterek ayrı ayrı 500.000TL manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile her bir davacı lehine 10.000TL manevi tazminata hükmedilmiş, tarafların temyizi üzerine Özel Dairece oy birliği ile karar bozulmuş, mahkemece verilen direnme kararı üzerine Hukuk Genel Kurulunca bu kararın bozulmasına karar verilmiş, karar düzeltme aşamasında ise direnme hükmü uygun görülmüştür.

Dava konusu haberler davalı Gazetenin 18-19-20 Nisan 2011 tarihli sayılarında yayınlanmış olup, Adalet Bakanlığı müfettişlerince yürütülen idari bir soruşturma ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen ve kamu davası açılması ile sonuçlanan bir soruşturmaya dayanıldığı belirtilmiştir.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığındaki soruşturma önce İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcılığında (CMK 250 madde ile Yetkili) başlamış ve sonrasında görevsizlik kararı ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiştir.

Soruşturmanın İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcılığında başlamasının nedeni ise soruşturmanın başlamasına neden olan suç duyurusunun İstanbul Özel Yetkili 11. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılmış olmasıdır.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığındaki soruşturma önce İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcılığında (CMK 250 madde ile Yetkili) başlamış ve sonrasında görevsizlik kararı ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiştir.

Soruşturmanın İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcılığında başlamasının nedeni ise soruşturmanın başlamasına neden olan suç duyurusunun İstanbul Özel Yetkili 11. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılmış olmasıdır.

Dosya içerisinde mevcut görevsizlik kararı ve iddianame kapsamına göre; davacı avukatlardan ...’nun örgütlü şekilde eroin ticareti suçundan sanık Abdul Aşan müdafii olarak görev yaptığı İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/56 esas sayılı davasının 09/10/2009 tarihli duruşmasında verilen ara kararı ile aynı tarihte suç duyurusunda bulunulmuş ve İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Başsavcılığınca 2009/2023 sayılı soruşturma başlatılmıştır. Bu soruşturma sonunda 28/01/2011 tarihli görevsizlik kararı ile evrak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiş olup, bu kararda davacılardan ... ve ... şüpheli olarak gösterilmişler (17. ve 18. sırada) suç olarak ise resmî belgede sahtecilik, resmî belgeyi bozmak, yok etmek, gizlemek, rüşvet almak vermek (... için ayrıca görevi kötüye kullanmak) gösterilmiştir.

Görevsizlik kararı üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Memur Suçları Soruşturma Bürosunca yürütülen soruşturma sonunda 07/03/2011 tarihli iddianame düzenlenmiştir.

Bu iddianame ile davacı ... hakkında rüşvet almak ve vermek, resmi belgeyi yok etmek, bozmak veya gizlemek, görevi kötüye kullanmak, bu suçlara iştirak ve görevi ihmal suçlarından kamu davası açılmış, davacı ... için ise isnat edilen suçların avukatlık göreviyle ilgili olduğu ve bu nedenle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 58. maddesi gereğince soruşturma iznini gerektirdiğinden evrakın tefrik edilerek Adalet Bakanlığına gönderildiği belirtilmiştir.

Bu iddianame ile davacı ... hakkında rüşvet almak ve vermek, resmi belgeyi yok etmek, bozmak veya gizlemek, görevi kötüye kullanmak, bu suçlara iştirak ve görevi ihmal suçlarından kamu davası açılmış, davacı ... için ise isnat edilen suçların avukatlık göreviyle ilgili olduğu ve bu nedenle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 58. maddesi gereğince soruşturma iznini gerektirdiğinden evrakın tefrik edilerek Adalet Bakanlığına gönderildiği belirtilmiştir.

Avukat ... hakkında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 58. maddesi gereğince soruşturma izni, 59. maddesi gereğince kovuşturma izni verildiği ve Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/01/2012 tarihli, 2011/504 esas, 2012/15 sayılı kararı ile resmî belgede sahtecilik ve görevi kötüye kullanmak suçlarından dolayı son soruşturmanın İstanbul Ağır Ceza Mahkemesinde açılmasına karar verildiği, İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinde açılan davanın (2012/154 esas-2012/150 karar) davacı ...’in yargılandığı İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/115 esas sayılı dava dosyası ile birleştirildiği, bu davada yapılan yargılama sonunda davacı ... hakkında mahkûmiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil olmadığı gerekçesi ile CMK 223/2-e maddesi gereğince beraat, davacı ... hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan dolayı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile beraat kararı verildiği, yine bu davacı hakkında resmî belgede sahtecilik suçundan dolayı ise mahkûmiyet hükmü kurulduğu ve sanık müdafiinin talebi bulunduğundan 5271 sayılı CMK 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın temyiz incelemesinin henüz yapılmamış olduğu anlaşılmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki dava konusu haberler yalnızca davacılar hakkında değildir. Haberlerde davacılar dışında adı kodlanarak verilen ve fotoğrafı bulunan G.E. isimli bir başka avukat, adları kodlanan iki hâkim, adları kodlanan beş avukat ve ayrıca kurye olduğu belirtilen ve adı yazılan bir kişi bulunmaktadır.

Davacılar basında çıkan bu haberler ile kişilik haklarının ihlal edildiği iddiasıyla bu davayı açmış olduklarından konunun ifade ve basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası; “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmünü içermektedir. Bu durumda, mahkemelerce önlerine gelen uyuşmazlıklarda usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar ile iç hukukun birlikte yorumlanması ve uygulanması gerekmektedir.

Ülkemizin taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “İfade özgürlüğü” başlıklı 10. maddesinin birinci fıkrası; “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.” hükmünü içermekte olup hangi hâllerde ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği de aynı maddenin ikinci fıkrasında düzenlenmiştir.

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her bireyin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (Handyside, parag. 49, başvuru no: 5493/72, 07.12.1976). AİHS'nin 10. maddesinde benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye kararı, başvuru no: 35839/97, 22.02.2005).

Basın özgürlüğü ise ifade özgürlüğünün en önemli unsurlarından birisidir. AİHM’nin basın ile ilgili kararlarında ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birisini oluşturduğuna değinildikten sonra basına tanınması gereken güvencelerin özel bir öneme sahip bulunduğu belirtilmektedir. Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Basına siyasal arenada ve kamunun ilgilendiği diğer alanlarda tartışma konusu olan bilgi ve görüşleri iletme görevi düşer. Basının bu görevi, kamuoyunun da bilgi ve görüşleri alma hakkı ile tanımlanır (Handyside/Birleşik Krallık, 07.12.1976, Başvuru No: 5493/72, 49, Centro Europa 7 S.R.L. And Dı Stefano/İtalya, Başvuru No: 38433/09, 131). O hâlde basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğü, diğer yönüyle de halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır. Mahkeme’ye göre basın ancak bu şekilde, kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından yaşamsal önemi bulunan “halkın gözcülüğü” ya da “bekçisi” görevi yapabilir. Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda, ulusal makamlara tanınan takdir yetkisi demokratik bir toplumun yararı dikkate alınarak sınırlandırılır (Édıtıons Plon/Fransa, Başvuru No: 58148/00, 44; Bladet Tromsø And Stensaas/Norveç, Başvuru No: 21980/93, 59).

Burada şu hususun da ifade edilmesi gerekir ki, Sözleşme’nin 10. maddesi sadece ifade edilen haber ve fikirlerin içeriğini değil, fakat aynı zamanda bunların nakledilme biçimlerini de korur. (Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 20834/92, 57). AİHM’nin yerleşik içtihadına göre; gazetecilik özgürlüğü ve mesleği, belirli ölçüde abartma, hatta kışkırtma unsurunu da içerir (Prager And Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 15974/90, 38).

Basının başkalarının itibarını korumak gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek yine basına düşen bir görevdir. Sadece basının bu tür haber ve fikirleri iletme görevi yoktur, halkın da bunları edinme hakkı vardır (Sunday Times/Birleşik Krallık, parag. 30, başvuru no: 6538/74, 26.04.1979).

Basın özgürlüğünün iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince;

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Basın hürriyeti” başlıklı 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanununun 3. maddesi basın özgürlüğünü düzenlemiş ve bunun sınırlarını göstermiştir.

5187 sayılı Kanunun 3. maddesinde;

“Basın özgürdür. Bu özgürlük; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir.

Basın özgürlüğünün kullanılması ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının, toplum sağlığının ve ahlâkının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği ve toprak bütünlüğünün korunması, Devlet sırlarının açıklanmasının veya suç işlenmesinin önlenmesi, yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması amacıyla sınırlanabilir.”

hükmü yer almaktadır.

Bu hükümden de anlaşılacağı üzere; basın özgürlüğü, kişinin dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren olay ve olgular hakkında bilgi sahibi olmasını sağlamayı amaçlar.

Bunun gereği olarak basın, haber toplamak, fikir ve kanaatleri izleyerek bunları çözümlemek, yorumlamak, eleştirmek ve sonuçta kamuoyunu ilgilendiren konularda doğru ve gerçeğe uygun haber vermek hakkına sahip ve bununla görevlidir. Eş söyleyişle denetim, uyarma, eleştiri ve gerçekleri açıklama basının doğal görevleridir.

Basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasada düşünce ve kanaat (m. 25), düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

Basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasada düşünce ve kanaat (m. 25), düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

Doğaldır ki basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda gerek Anayasanın “Temel Haklar ve Ödevler” bölümünde yer alan ve gerekse de TMK'nın 24 ve 25. maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan, kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek tutum ve davranışlardan kaçınmak zorundadır.

Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli, olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi hukukun izin vermeyeceği yollara başvurmamalıdır. Özellikle de hakaret niteliğinde ya da yersiz, onur kırıcı söz ve deyimlerin kullanılmasından kaçınmalıdır.

Basının kamu görevi yapmasında göz önünde tutulan amaçla, kişilik haklarına verilen zarar arasında açık bir oransızlık varsa, yayının hukuka aykırı olduğu kabul edilmelidir. Objektiflikten ayrılmak, haber sınırını aşmak, genişletici ve yanlış yorumlarda bulunmak, gerçek dışı haber vermek, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanmak, dürüstlük kurallarına aykırı davranmak, kişisel nedenlerle salt sansasyon için yayım yapmak hukuka aykırıdır.

Bu açıklamalardan sonra, denilebilir ki, basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için haberin gerçeğe uygun olması, gerçeğe uygun yayının haber niteliği taşıması, gerçeğe uygun haberlerin verilmesinde nesnel (objektif) ölçütlere uyulması, haberin veriliş biçimi yönünden özle biçim arasında ölçülülük bulunması gerekir. Bir yayının hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi ancak açıklanan bütün bu koşulların birlikte varlığı hâlinde mümkündür. Yapılan bir yayın bu temel ilkelerden herhangi birine ters düşüyorsa hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.06.2015 tarihli ve 2014/4-33 E., 2015/1504 K., 08.05.2013 tarihli ve 2012/4-1162 E., 2013/631 K. sayılı kararları).

Önemle vurgulanmalıdır ki yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan hukuka aykırılık gerçekleşmeyeceğinden basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

Önemle vurgulanmalıdır ki yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan hukuka aykırılık gerçekleşmeyeceğinden basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 09/12/2002 tarihli, 2002/9344-13808 sayılı kararında belirtildiği üzere “… doğruluğu konusunda şüpheler bulunsa da davacı ile ilgili iddialar resmî belgelerde yer almıştır. Devletin resmî belgelerinde geçen böyle ciddi bir iddianın varlığı, dava konusu yayının görünür gerçekliğe uygun olduğunu gösterir. Basının somut gerçeği araştırması beklenemez. Yayın tarihindeki gerçek bilgi ve belgelere uygun olması yeterlidir…”.

Bu açıklamalar kapsamında dava konusu haber dizisi bir bütün olarak değerlendirildiğinde; iddia edilen hususların Adalet Bakanlığı müfettişlerince yürütülen idari soruşturmadaki ve İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca davacılar hakkında yapılan ceza soruşturmasındaki bulgulara dayanması nedeniyle görünür gerçekliğe uygun olduğu, habere konu edilen olayların güncellik, toplumsal ilgi, kamu yararı ile öz ve biçim arasındaki denge unsurlarını haiz bulunduğu, haberler yalnızca davacılar hakkında olmayıp başkaca kişilerden bahsedildiği gibi haberlerin içeriğinde davacılar hakkında doğrudan kişilik değerlerine yönelen küçültücü veya hakaret teşkil eden herhangi bir ifadeye yer verilmediği, haberdeki fotoğrafların orta düzeydeki bir okuyucu tarafından tanınmalarına elverişli olmayacak şekilde mozaiklendiği ve isimlerin de kodlandığı, bu nedenlerle yayının hukuka aykırılığından söz edilemeyeceği, yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında basın özgürlüğü kapsamında korunması gerektiği, kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı ve dolayısıyla karar düzeltme talebinin reddi gerektiği düşüncesiyle, sayın çoğunluğun aksi yöndeki düşüncesine katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/14089, Karar No: 2018/17342, Tarih: 15.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/14089 E.  ,  2018/17342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dairemize ait 09.05.2018 gün, 2015/19787 Esas, 2018/12320 Karar sayılı geri çevirme kararı ile her ne kadar dava dosyası ekinde ...... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2013/17973 Esas sayılı dosyasının sureti gönderilmişse de; icra emri, dayanak ilam, istihkak prosedürü uyarınca takibin taliki/devamına ilişkin mahkeme kararı ve bu mahkeme kararının taraflara tebliğine ilişkin tebligat parçalarının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla incelenmesi gerekli bulunduğundan ...... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2013/17973 Esas sayılı dosyasının aslının ya da okunaklı onaylı örneğinin dava konusu haciz tutanakları ve yukarıda değinilen tüm belgeleri ile noksansız ve sıralı olarak temin edilip eklenmesi istenmiş ise de; taraflarla ilgisi olmayan 2013/17937 Esas sayılı takip dosyası gönderilerek geri çevirme kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşıldığından bu kez bizzat hakim denetiminde gerekli dikkat ve özenin gösterilerek yeni bir iade kararına mahal verilmeden;

İncelenmesi gerekli bulunduğundan; ...... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2013/17973 Esas sayılı dosyasının aslının ya da okunaklı onaylı örneğinin dava konusu haciz tutanakları ve yukarıda değinilen tüm belgeleri ile noksansız ve sıralı olarak temin edilip eklenmesi için dosyanın Mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25981, Karar No: 2013/20376, Tarih: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/25981 E.  ,  2013/20376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, taşeron şirket aleyhinde aynı mahkemede işçilik alacaklarının tahsili için açtıkları davada bilirkişi tarafından alacaklarının tespit edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.