muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9636, Karar No: 2017/17138, Tarih: 27.01.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2252, Karar No: 2008/6917, Tarih: 06.05.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2252 E.  ,  2008/6917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Mahallesi 273 ada 62 parsel sayılı 20615.57 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğine dayalı olarak ahşap ev, seren ve fındık bahçesi niteliğinde davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın eylemli durumda ve resmi belgelere göre orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, çekişmeli taşınmazın ... bilirkişi krokisinde (A) harfi ile işaretli 3391.98 m2'lik kısmının orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile işaretli 17223.59 m2'lik kısmının tespit gibi davalılar adına tesciline karar verilmiş, bu karar davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1975 yılında seri bazında ilk orman kadastrosu yapılarak kesinleşmiştir. Daha sonra 1985 yılında evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B uygulaması ile evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların kadastrosu ile 2/B uygulamaları yapılmış, bu çalışma da 10/11/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada kısmen orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 06/05/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4722, Karar No: 2013/9026, Tarih: 06.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/4722 E.  ,  2013/9026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM +: Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nin 196/2. maddesine göre, alt sınırı 5 yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yolu ile dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yolu ile elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/19179, Karar No: 2015/696, Tarih: 28.04.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/19179 E.  ,  2015/696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Her ne kadar, ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen 08.08.2008 tarihli raporda, sanığın davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltıcı ya da ortadan kaldırıcı nitelikte ruhsal hastalığının olmadığı, müsnet suçu nedeniyle suç tarihinde ve halen cezai ehliyetinin tam olduğu ve TCK’nın 32/1 ve 32/2. maddelerinden yararlanamayacağı belirtilmiş ise de, sanığın babası şikayetçi ... ve kardeşi tanık ...’ın aşamalardaki uzun zamandır psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğu yönündeki beyanları, sanık hakkında.... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen 14.04.201 tarihli yazıda sanığın 06.04.2011 tarihinde “F” 20.8-Şizofreni, Diğer” ön tanısıyla hastaneye yatırıldığı ve tedavisinin halen yatarak devam ettiğinin belirtilmesi ve sanığın daha önceki savunmalarında psikolojik rahatsızlığının bulunmadığını beyan etmesine rağmen temyiz dilekçesinde uzun süredir psikolojik yönden rahatsız olduğu yönündeki savunması karşısında, sanığın, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca, “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda, Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de;

TCK’nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, 28.04.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi...

E. GÜRTEKİN
Yargıtay — Esas No: 2017/11124, Karar No: 2018/6599, Tarih: 14.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11124 E.  ,  2018/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının iş akdine haklı bir neden bulunmadan son verildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, davalı ...Ltd. Şti'nin kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağından sorumluluğunun bulunup bulunmadığı ve var ise sorumluluğunun sınırlı olduğu dönem konusunda toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta; davalılardan ... Yönetim ve Organizasyon İnş. Tem. Turz. Med. Nakl. Petrol Otom. Rekl. Gıda Yem. Or. Ür. Teks. Sağ. Hiz. İth. İhr. Taah. San. Tic. Ltd. Şti., son alt işveren olmayıp kıdem tazminatından kendi dönemine kadar olan süre ile ve kendi dönemindeki ücret seviyesi ile sorumludur. Buna karşın mahkemece, bu şirketin kıdem tazminatının tamamından diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması doğru bulunmamıştır. Belirtilen sorumluluk şekline göre davalı ... Yönetim ve Organizasyon İnş. Tem. Turz. Med. Nakl. Petrol Otom. Rekl. Gıda Yem. Or. Ür. Teks. Sağ. Hiz. İth. İhr. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.'nin kıdem tazminatından sorumlu olduğu miktar tespit edilerek şirketin sadece bu miktar ile sınırlı olarak diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu kabul edilmelidir. Mahkeme bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Ayrıca, ihbar tazminatından ve yıllık ücretli izin alacağından asıl işveren ile birlikte son alt işveren sorumludur. Buna karşın mahkemece, son alt işveren olmayan ... Yönetim ve Organizasyon İnş. Tem. Turz. Med. Nakl. Petrol Otom. Rekl. Gıda Yem. Or. Ür. Teks. Sağ. Hiz. İth. İhr. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.'nin ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağından kendi dönemi ile sınırlı olarak sorumlu tutulmuş olması doğru olmayıp ayrı bir bozma nedenidir.

4-Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık da, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, 536,33 TL yıllık ücretli izin ödemesinin hüküm yerinde re'sen düşülmüş olduğu anlaşıldığından davalıların bu yönü kapsayan temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır. Ne var ki, davacı davalıya ait işyerinde 01/05/2006-18/09/2013 tarihleri arasında 7 yıl 4 ay 18 gün süre ile çalışmış olduğu halde Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 8 yıl karşılığı hak kazanılan yıllık ücretli izin alacağı hesaplanmıştır. Davacının kıdem süresine göre 7 yıl karşılığı yıllık ücretli izin süresi hesaplanmalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Mahkemece hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesi infazda tereddüt yaratır mahiyette olduğundan isabetli bulunmayıp bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5494, Karar No: 2019/426, Tarih: 24.01.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/5494 E.  ,  2019/426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile davalı tarafın ... Evler Sitesinde ... nolu müstakil villada oturduğunu, ancak yapmış olduğu tadilatlar ile gerek mimari projeye gerekse mimari görünüme aykırı imalatlar gerçekleştirdiğini, davalının mimari projede açık teras olarak gözüken alanı ahşap sundurmayla kapattığını, bu sundurmanın mimari projede olmadığını, aynı zamanda projeye aykırı olarak taşınmaza yükseklik kazandırdığını, ilave çatı yapılmasına neden olduğunu, davalı tarafından aynı zamanda binanın dış cephesinde mimari projede hiç bir şekilde olmayan bir kapı açıldığını ve bu kapının da üstüne kısa bir sundurma yapıldığını, söz konusu kapı ve sundurmanın da hiç bir şekilde mimari projede bulunmadığını, davalı tarafından yapılmış olan imalatların açıkça 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun amir hükümlerine aykırı olduğunu belirterek davalının kendi taşınmazında yapmış olduğu, açık teras üzerindeki sundurma ve dış cephede açmış olduğu kapı ve kapının üzerindeki sundurmanın, mimari projeye aykırı olması ve mimari görünümü bozması nedeniyle eski hale getirilmesini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yönetim planına, mimarı projeye göre, davalının, ... nolu bağımsız bölümdeki açık teras olarak gözüken alanı ahşap sundurmayla kapatmasının; dış cephede açmış olduğu kapı ve kapının üzerindeki sundurmanın KMK'nın 19. maddesine, mimari projeye, site yönetim planına, yönetim kurulunca alınan kararlara aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile davanın kabulü ile ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 46734 ada ... parsel, ... nolu bağımsız bölümde bilirkişi raporunda belirtilen, açık teras olarak gözüken ahşap sundurmanın ve aynı zamanda binanın dış cephesinde açılmış olan kapı ve kapının üzerindeki sundurmanın kaldırılmak suretiyle davalı tarafından eski hale getirilmesine, eski hale getirme için kararın kesinleşmesinden itibaren işin mahiyetinin gerekli kılacağı süreç gözetilerek davalıya takdiren 30 gün süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 24/01/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6525, Karar No: 2015/2220, Tarih: 26.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6525 E.  ,  2015/2220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2012/204-2014/54

Davacı A.. T.. vekili Avukat Cavit tarafından, davalı O.. C.. aleyhine 12/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Gülhane Askeri Tıp Akademisi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığı'nda boş bulunan bir adet yardımcı doçentlik kadrosu için yapılan sınava, davalı ve dava dışı başka bir tabiple birlikte katıldıklarını, sınavda davalının başarılı, kendilerinin başarısız sayılması nedeniyle, AYİM'de işlemin iptali istemli davalar açtıklarını, dava dışı tabip tarafından açılan davaya, davalı tarafça, Milli Savunma Bakanlığı yanında katılmak için bir dilekçe sunulduğunu, bu dilekçede kullanılan ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, dilekçede kullanılan hezeyan kelimesinin, saçmalama, sayıklama, sabuklama anlamına geldiğini, daha ziyade şizofreni ve psikotik bozukluk gibi hastalıklarda; fikir içeriğindeki bozukluğu ortaya koymak için kullanılan bir kelime olduğunu, davaya konu edilen diğer ifadelerin de saldırı oluşturacak nitelikte bulunduğunu, davalının eleştiri ve savunma sınırını aştığını belirterek; davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Dilekçe içerisinde kullanılan ve mahkemece tazminat verilmesine gerekçe sayılan ifadeler, eleştiri niteliğinde olup davalının değer yargısını içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da değer yargılarının kısıtlanamayacağına vurgu yapılmaktadır. Değer yargıları bir gerçekliği değil bir "değerlendirmeyi" içeren yargılardır, özneldir. Kişiden kişiye değişir. Değer yargılarının alanı geniştir. Kanıtlanmaz ve çürütülemezler. Dilekçenin bütünü değerlendirildiğinde kullanılan sözler, kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4748, Karar No: 2013/8922, Tarih: 08.10.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/4748 E.  ,  2013/8922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 18/07/2012 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği İncirdere Köyünde bulunan taşınmazın kadastro sırasında tesbit harici bırakıldığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, (taşınmaz üzerinde 30 yaşa kadar meyva ağaçları bulunduğu halde) taşınmazda ev, ahır, garaj yapılmasının imar ve ihya sayılmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tesbit harici bırakılan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 30/01/2007 tarihinde ilân edilip kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1956 yılında yapılmış ve çekişmeli taşınmaz kayalık olarak tesbit harici bırakılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; yörede 2007 yılında ilân edilip kesinleşen orman kadastrosu bulunduğu halde, bu konuda uzman orman mühendisi aracılığıyla keşif ve uygulama yapılmamış, fen elemanı tarafından orman kadastrosu haritası incelenerek, taşınmazın orman sınırı dışında kaldığı açıklanmışsa da; orman kadastrosuna ait çalışma tutanakları getirtilmediğinden fen bilirkişi raporu denetlenememiştir. Bunun yanı sıra; yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ile dava tarihinden 20 yıl öncesine ait memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde araştırma yapılmamış, yine taşınmazın komşularına ait kadastro tesbit tutanakları ve varsa dayanağı kayıt ve belgeler getirtilmeden karar verilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanunun 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek imar ve ihya olarak kabul edilemez) ve imar ihyanın tamamlandığı tarihten, davanın açıldığı güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Kanunun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ve ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ve dava tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilen hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, steroskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerekir.