muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/171, Karar No: 2020/169, Tarih: 10.03.2020

Bu aşamada Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete girmesinden sonra verilen kararlara ilişkin Yargıtayın maddi meseleye dair temyiz incelemesine değinilmesinde de fayda bulunmaktadır. Ceza Kurulunca verilen 28.05.2019 tarihli ve 297-461 sayılı ve 08.10.2019 tarihli ve 322-584 sayılı kararlarda da ayrıntılarıyla ele alındığı üzere; ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin uyguladığı maddi ceza normlarının hukuka uygun olması, maddi olayın doğru ve eksiksiz bir şekilde tespit edilerek bu tespite uygun olan maddi hukuk normlarının uygulanmasına bağlıdır. Başka bir ifadeyle, maddi sorun ile maddi hukuk normlarının bu ayrılmaz niteliğinden dolayı, uygulanan maddi hukuk normlarının hatalı olduğu iddiasıyla yapılan temyiz başvurularında hükmün hukuki yönden denetiminin maddi sorundan ayrılması mümkün değildir. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması sonucunda maddi sorunun da hatalı şekilde belirlendiği hâllerde dosyaya yansıyan tüm delillerle birlikte maddi sorun irdelenmeksizin hükmün hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesi söz konusu olamayacaktır. Kaldı ki, 5271 sayılı CMK'da Yargıtayın temyiz denetimi sırasında maddi sorunu inceleyemeyeceğine ilişkin bir hüküm de mevcut değildir. CMK’nın "Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller, hukuka aykırılığın düzeltilmesi" başlıklı 303. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasının gerektiği durumlarda, Yargıtayın, davanın esasına hükmedebileceği belirtilmiş olup bu düzenlemeye göre ilk derece veya bölge adliye mahkemelerinin tespitlerinin hukuki denetim yapılmasına olanak vermeyecek ölçüde yetersiz olması hâlinde maddi sorunun tespiti ve buna bağlı olarak maddi ceza normunun doğru tatbik edilmesi bakımından Yargıtayın eksik araştırma nedeniyle bozma kararı verebilecek olması, hukuki denetimin, o ana kadar yapılan tespitlerin, normun olaya uygulanması için yeterli dayanak oluşturup oluşturmadığı hususunu da içerdiği sonucunu doğurmaktadır.

Yargıtay, temyiz kanun yoluyla ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı ve aynı biçimde uygulanmasını yani içtihat birliğini sağlar. 5271 sayılı CMK, ilk derece yargılaması ile temyiz yargılaması arasına istinafı yerleştirerek, hem Yargıtayın içtihat mahkemesi konumunu güçlendirmeyi hem de mahkemelerin son kararlarının yalnızca hukuki sorun değil, maddi sorun açısından da sağlıklı bir şekilde denetlenmesinin yolunu açmayı öngörmüştür. Bununla birlikte ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delillerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektedir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Anayasanın 138. maddesi de tüm hâkimlerin Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre karar vereceklerini hükme bağlamıştır. Bu nedenle ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinde yapılmakta olan yargılama sonucunda ulaşılma imkânı bulunan bütün deliller ele alınıp değerlendirilmeden karar verilmesi, maddi sorunun doğru olarak tespit edilmemesi, dosyada mevcut delillerle maddi soruna ilişkin tespitlerin uyumlu olmaması gibi nedenlerle yazılı hukuka, evrensel hukuki değerlere, akla, bilime ve tecrübe kurallarına aykırı olacak şekilde maddi olay değerlendirmesinin hatalı olarak belirlendiği hâllerde adaletin tam olarak gerçekleşmesi amacı da gözetilerek Yargıtayın, hükmün hukuki yönüne ilişkin olan ve hükme etki eden maddi olay değerlendirmesindeki hukuka aykırılıkları da temyiz yoluyla incelemesi gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Öte yandan, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latince'de ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Lise ikinci sınıfta öğrenim gören katılan mağdure ile sanığın ablası olan tanık ...'nın aynı binada ikamet ettikleri, sanığın, ablasının yanına gittiğinde katılan mağdureyle tanıştığı, 17.10.2014 tarihinde sınıfa ağlayarak giren katılan mağdurenin tanık... ve sınıftaki diğer arkadaşlarına sanığın kendisini kaçırıp tecavüz ettiğini ve sanıkla birlikte hamilelik testi yaptıklarında pozitif çıktığını anlattığı, tanık ...'nın bu durumu arkadaşı olan tanık ...'ye mesajla ilettiği, tanık ... ve tanık...'in de katılan mağdurenin kardeşi olan tanık Uğurcan'a anlatmaları üzerine olayın adli mercilere intikal ettiği, katılan mağdurenin kollukta verdiği ilk ifadesinde sanıkla arkadaşlarının telefonları aracılığıyla iletişim kurduğunu, ancak sanık açık seçik konuşmaya başlayınca rahatsız olduğunu ve onu terslediğini, 06.10.2014 tarihinde saat 17.00 sıralarında tanık...'nın yanına gittiği esnada araçla gelen sanığın kendisini kolundan tutarak zorla araca bindirdiğini, araç içerinde kendisine yumruk attığını ve otoban gibi bir yere götürerek araç içerisinde anal yoldan zorla ilişkiye girdiğini, bir gün sonra kollukta verdiği ek ifadesinde ise sanığın kendisini tehdit ederek araca bindirdiğini, sanığın yanında silah bulunduğunu ifade ettiği, sanığın, 06.10.2014 tarihinde Ardahan İli Göle İlçesinde bulunduğunu, katılan mağdurenin arkadaşlarına ait değişik numaralardan kendisini arayarak kendisinden hoşlandığını söylediğini, 17.10.2014 tarihinde de kendisini arayıp aynı duygularını dile getiren katılan mağdureyi sert bir şekilde uyardığını, onunla cinsel ilişkiye girmediğini, katılan mağdurenin kendisini aradığı numaraları kendisinin hiç aramadığını savunduğu, HTS kayıtlarına göre sanığın kullandığı hattın 01.10.2014 ila 11.10.2014 tarihleri arasında Ardahan ve Kars ilinden baz istasyonu sinyali aldığının tespit edildiği, bunun üzerine savcılıkta yeniden beyanı alınan katılan mağdurenin, suç tarihinde yanılmış olabileceğini, olayın Eylül ayının sonunda gerçekleştiğini, olay günü sanıktan dayak yediği için Sultanbeyli Devlet Hastanesine gittiğini, kesin tarihin buradan öğrenilebileceğini, tecrübesi olmadığı için hangi durumda hamile kalındığını bilmediğini, ancak hamilelik durumunun söz konusu olmadığını beyan ettiği, Sultanbeyli Devlet Hastanesince gönderilen yazıya göre, katılan mağdurenin 25.09.2014 tarihinde saat 00.59'da düşme sebebiyle hastaneye müracaat ettiği, Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 18.10.2014 tarihli raporda katılan mağdurenin anal muayenesinde saat altı hizasında fissür ve rektal tuşede tonusunun gevşek olduğunun tespit edildiği, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 21.10

.09.2014 tarihinde saat 00.59'da düşme sebebiyle hastaneye müracaat ettiği, Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 18.10.2014 tarihli raporda katılan mağdurenin anal muayenesinde saat altı hizasında fissür ve rektal tuşede tonusunun gevşek olduğunun tespit edildiği, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 21.10.2014 tarihli raporda anal muayenede tespit edilen bulguların anal yoldan vücuda organ sokmak suretiyle oluşabileceği gibi kabızlık gibi doğal nedenlerle de oluşabileceği, mevcut verilerle bunlar arasında tıbben ayrım yapılamadığı kanaatinin bildirildiği, sanığın savunmasında katılan mağdurenin kendisini aradığı beyan ettiği numara ile sanığın kullandığı hat arasında karşılıklı görüşmelerin bulunduğu anlaşılan dosyada;

Katılan mağdurenin kollukta verdiği ilk ifadesinde 06.10.2014 tarihinde sanığın kendisini kolundan tutarak zorla araca bindirdiği ve otoban gibi bir yere götürerek zorla anal yoldan ilişkiye girdiğini beyan etmesine karşın kollukça alınan ek ifadesinde, araca tehditle bindirildiğini ve araçta silah bulunduğunu ifade etmesi, yine suç tarihini daha önce 06.10.2014 olarak belirtmiş iken sanığın o tarihte İstanbul ilinde olmadığının tespit edilmesi üzerine bu defa savcılıkta alınan ifadesinde suç tarihini Eylül ayının sonları olarak ifade ederek, ileri sürülen olayın üzerinden uzun zaman geçmediği halde, hem olay tarihi hem de olayın gerçekleşme şekli açısından çelişkili anlatımlarda bulunması, sanığın kendisini rahatsız etmesinden dolayı uyarmak için onu aradığını belirtmesine rağmen HTS kayıtlarına göre suç tarihinden sonra da sanıkla karşılıklı görüşmelerinin bulunması, sınıf arkadaşlarına uzun süre olaydan bahsetmemesinin yanı sıra sanığı bir yakını olarak tanıtması, tanık...'un katılan mağdurenin sanıktan hoşlandığını kendisine dolaylı olarak anlattığını ifade etmesi, katılan mağdurenin anal muayenesinde belirlenen bulguların olaydan 23 gün sonra düzenlenen rapora dayanması nedeniyle olayla arasındaki illiyet bağının tespit edilememesi, Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporda söz konusu bulguların kabızlık gibi doğal nedenlerle de oluşabileceğinin belirtilmesi, sanığın kullandığı hattın olay saatinde Samandıra'dan baz sinyali alması sanık aleyhine değerlendirilebilir ise de bu hattın daha önceki tarihlerde de aynı bazdan birçok kez sinyal aldığının tespit edilmesi nedeniyle bu durumun sanık aleyhine delil teşkil etmemesi ve tüm aşamalarda katılan mağdurenin kendisine ilgi duyduğunu, kendisini sürekli aradığını, onunla cinsel ilişkiye girmediğini, atılı suçları işlemediğini belirten sanık savunmasının aksine bir delil bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın katılan mağdureyi aracına zorla bindirip otoban yakınına götürerek cinsel istismarda bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, bu şekilde sanığın atılı suçlardan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin isabetli olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının, sanığın atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı kabul edilip, Özel Dairece verilen düzeltilerek onama kararının kaldırılarak Bölge Adliye Mahkemesi hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkındaki cezaların infazlarının durdurulmasına ve sanığın atılı suçlardan tahliyesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sayın çoğunluğun suçun sabit olmadığına ilişkin kararına katılmak mümkün bulunmamıştır, Zira;

Somut olay temyiz incelemesine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf kanun yolu incelemesinden geçerek gelmiştir. CMK'nın 288 maddesine göre 'temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.' hükmünü amirdir. Bu madde hükmü ile birlikte maddi olayın denetimine ilişkin olarak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında vurgulanan delillerin akla, mantık kurallarına, hukukun genel ilkeleri ile hayat tecrübelerine, oluş ve dosya kapsamına uygunluğu gibi kriterler gözetilerek test edilmek suretiyle temyizen denetlenebileceği görüşünde bulunduğumdan;

Her şeyden önce şunun ifade edilmesi gerekir ki ceza yargılaması şekli delil sistemi üzerinden yürüyen bir yargılama değildir. Bu yönü itibariyle hukuk yargılamasından ayrılır. Ceza yargılamasında hukuka uygun olarak toplanmış her türlü delil kullanılabilir. Delillerin hukuka aykırılık söz konusu olmaksızın toplanmasından sonra yukarıda belirtildiği üzere akla, mantığa, tecrübe kurallarına ve hukukun genel ilkelerine aykırı olmaması koşuluyla vicdani kanıyı oluşturacak biçimde takdir yetkisi de gözetilerek oluş ve dosya kapsamına uygun olarak karar yerinde değerlendirilmesi gerekmektedir.

Hâl böyle olunca somut olayda; hukuka aykırılık söz konusu olmaksızın elde edilen delillerin, gerek ilk derece mahkemesi gerekse bölge adliye mahkemesince akla, mantığa, hukukun genel ilkeleri ve hayat tecrübelerine açıkça aykırı olmadan, oluş ve dosya kapsamına uygun biçimde takdir yetkisi içinde kalarak vardığı sonuçta bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Kanaatimce maddi meselenin temyizen denetimi bu kapsamda adil yargılama hakkı içinde mütaala edilen erişim hakkının sağlanması bakımından mümkün ve gereklidir.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; istinaf kanun yolundan geçerek temyiz incelemesine gelen ve ilk derece mahkemesi ile istinaf kanun yolunda maddi olay toplanan delillerle akla, mantığa, hukukun genel ilkelerine ve hayat tecrübelerine açıkça aykırılık söz konusu olmayacak biçimde oluş ve dosya kapsamına uygun olarak değerlendirildiği; İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesince ulaşılan sonucun takdir yetkisi içinde kaldığı ve bu değerlendirmede hukuka aykırı bir yön bulunmadığından suçun sabit olmadığına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmak mümkün bulunmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığa atılı suçların sabit olduğu düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 23.10.2018 tarihli ve 5297-6191 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığa atılı suçların sabit olduğu düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 23.10.2018 tarihli ve 5297-6191 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Katılan Bakanlık vekilinin süresi içerisinde sunduğu temyiz dilekçesinin bir temyiz nedeni içermediği, temyiz nedenlerini bildirdiği ek dilekçesinin ise CMK’nın 295. maddesinde öngörülen (7) günlük süreden sonra verildiği anlaşıldığından; CMK'nın 298. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, hükümlerin sanık müdafisinin temyiz talebiyle sınırlı İNCELENMESİNE,

4- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince verilen 22.01.2018 tarihli ve 3585-59 sayılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin, sanığın atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

5- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı kabul edilip, Özel Dairece verilen düzeltilerek onama kararının kaldırılarak Bölge Adliye Mahkemesi hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkındaki cezaların İNFAZININ DURDURULMASINA ve atılı suçlardan sanığın TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

6- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığı, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinin bir temyiz nedeni içerip içermediği, bir temyiz nedeni içermediği sonucuna ulaşılması hâlinde CMK’nın 295. maddesi uyarınca süresi içinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilip verilmediği, buna göre temyiz nedeni yokluğundan katılan Bakanlık vekilinin temyiz davasının reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediğine ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından, 03.03.2020 tarihinde CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığı yönünden oy çokluğuyla, ulaşılan sonuca göre katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde bir sebep bulunmadığı ve temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin (7) günden sonra verildiği yönünden ise oy birliğiyle, sanığa atılı suçların sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusunda 03.03.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından 10.03.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21803, Karar No: 2009/2578, Tarih: 12.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/21803 E.  ,  2009/2578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14,00 TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,60 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 12.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4958, Karar No: 2020/1476, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/4958 E.  ,  2020/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6371, Karar No: 2016/3763, Tarih: 30.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6371 E.  ,  2016/3763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar... ve ...’in okul müdür ve yardımcısı oldukları dönemde hasta olan öğrencileri sağlık ocağına sevk ettikleri, doktor olan sanık ...’un muayene sonucu teşhise uygun reçete içerisinde ilaç yanında kozmetik ürün de yazdığı, bu reçeteleri takip eden eczacı sanık ...’in bunu kuruma fatura ettiği, böylece ilaç olarak yazılmaması gereken ürünleri kuruma fatura eden eczacı ve doktor sanığın kamu kurumunu zarara uğratarak nitelikli dolandırıcılık suçunu, okul müdürü ve yardımcısı olan sanıkların da gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılan kurum beyanı, tanık anlatımları,bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların unsurları oluşmayan suçlar nedeniyle haklarında verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6711, Karar No: 2020/5414, Tarih: 13.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6711 E.  ,  2020/5414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı gibi, sanığın erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 15/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.