muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1017, Karar No: 2013/832, Tarih: 14.06.2013

Bozma üzerine Yargıtay 19 Hukuk Dairesi’nce, adli yardım talebi ile ilgili olarak araştırmalar yapılmış ve 30.10.2010 gün 2010/2869-13865 sayılı karar ile davacı asıl A.T.’nun adli yardım isteminin kabulüne, davacı T.D.Sanayi Limited Şirketinin adli yardım isteminin ise reddine karar verilmiş, ayrıca anılan Şirket yetkili temsilcisi hazır olan A.T.’na 67.20 TL temyiz başvuru harcı, 15.60 TL maktu temyiz harcı olmak üzere toplam 82.80 TL harcı yatırması için (yedi) 7 günlük kesin mehil verilmiş, verilen kesin süre içerisinde harç gideri yatırılmadığı takdirde HUMK nun 434/son maddesi uyarınca davacı Şirketin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağı hususunda ihtarat yapılmıştır.

Davacı A. T. kendi adına asaleten, diğer davacı Şirketi temsilen kararı temyiz etmiş, Hukuk Genel Kurulu 18.05.2011 gün ve 2011/19-54 -315 sayılı kararı ile, davacı Şirketin adli müzaheret talebinin reddine dair Özel Daire’ce verilen hüküm, HUMK nun 469/1. maddesi uyarınca kesin olup, aynı kararda temyiz harcının yatırılması için (yedi) 7 günlük kesin süre tanındığı, aksi takdirde temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağı hususunun ihtar edilmesine rağmen, temyiz harcının yatırılmadığı ve mahsup talebinin de Özel Daire’ce reddedildiği anlaşıldığından, davacı T.Demir Sanayi Ticaret Limited Şirketi yönünden temyiz dilekçesinin bu nedenle reddine, davacı A.T.’nun temyiz itirazlarının kabulü ile, Yargıtay üyesi olan davalı Hakim aleyhine açılan davada ilk derece mahkemesi olarak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun görevli olması nedeniyle, görevsizlik kararı verilmek üzere kararın bozulmasına, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına …”  karar vermiştir.

Davacı A.T. kendi adına asaleten, diğer davacı Şirketi temsilen karar düzeltme isteminde bulunmuş; Hukuk Genel Kurulu 07.03.2012 gün ve 2012/19-5-115 sayılı kararı ile, davacı T. Demir Sanayi Ticaret Limited Şirketi’nin karar düzeltme istemi yönünden; “davacı Şirketin adli müzaheret talebinin reddine dair Özel Daire’ce verilen hüküm kesin olup, kanun yoluna başvurulamayacağından davacı T.D.Sanayi Ticaret Limited Şirketi’nin karar düzeltme isteminin bu nedenle reddine, davacı Arif Türkoğlu’nun karar düzeltme istemi yönünden ise, karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmiştir.

Davacılar 11.06.2012, 04.09.2012 ve 22.11.2012 tarihli dilekçeler ile davacı T. D.San. Tic Ltd Şti’nin adli yardım talebinin reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını savunarak, kararın düzeltilmesini istemiştir.

Hukuk Genel Kurulu 19.12.2012 gün 2012/19-689-1219 sayılı karar ile adli yardım talebinin reddine dair karara karşı kanun yoluna başvurulması imkanı bulunmadığı gerekçesi ile T.D. San. Tic Ltd. Şti temsilen verilen dilekçenin reddine karar verilmiştir.

Davacılar 11.06.2012, 04.09.2012 ve 22.11.2012 tarihli dilekçeler ile davacı T. D.San. Tic Ltd Şti’nin adli yardım talebinin reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını savunarak, kararın düzeltilmesini istemiştir.

Hukuk Genel Kurulu 19.12.2012 gün 2012/19-689-1219 sayılı karar ile adli yardım talebinin reddine dair karara karşı kanun yoluna başvurulması imkanı bulunmadığı gerekçesi ile T.D. San. Tic Ltd. Şti temsilen verilen dilekçenin reddine karar verilmiştir.

Yukarıda anlatılan kısa kronolojik sıra dikkate alındığında; davacılardan gerçek kişinin açtığı dava derdest ise de, diğer davacı T. D.San. Tic. Ltd Şti hakkında esastan verilen ret kararının kesinleştiği açıktır. Çünkü T.D. San. Tic. Ltd. Şti. hakkında esastan verilen ret kararı Hukuk Genel Kurulu’na ait 07.03.2012 tarihli karar düzeltme dilekçesinin reddine dair karar ile birlikte kesinleşmiştir. Artık, kesinleşen bu dava ile ilgili herhangi bir talepte bulunulması ve bulunulan talebin dikkate alınması imkânı bulunmamaktadır.

Adli yardım müessesine gelince;

6100 sayılı HMK 336.maddesine göre adli yardım, asıl talep veya işin karara bağlanacağı mahkemeden; icra ve iflas takiplerinde ise takibin yapılacağı yerdeki icra mahkemesinden isteneceği, Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin ise bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılacağı düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un adli yardım talebinin incelenmesi başlıklı 337.maddesinde mahkemenin, adli yardım talebi hakkında duruşma yapmaksızın karar verebileceği düzenlenmiş, 11.04.2013 gün ve 6459 sayılı Kanun’un 23.maddesi ile eklenen cümle ile de, talep hâlinde incelemenin duruşmalı olarak yapılacağı, adli yardım taleplerinin reddine ilişkin mahkeme kararlarında sunulan bilgi ve belgelerin kabul edilmeme sebebinin açıkça belirtileceği düzenlemesi getirilmiştir.

Yine, 6459 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonunda adli yardım talebi hakkında verilen kararlara karşı itiraz yasa yoluna gidilebileceği; buna göre adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebileceği, kararına itiraz edilen mahkemenin, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye göndereceği, itiraz incelemesi neticesinde verilen kararın kesin olacağı düzenlenmiştir.

Ayrıca, 6100 sayılı HMK 337/son maddesinde adli yardımın daha önce yapılan yargılama giderlerini kapsamayacağı da hüküm altına alınmıştır.

Ayrıca, 6100 sayılı HMK 337/son maddesinde adli yardımın daha önce yapılan yargılama giderlerini kapsamayacağı da hüküm altına alınmıştır.

Hemen burada şunu ifade edilmesi gereklidir ki, adli yardım ancak derdest olan bir davada asıl talep veya işin karara bağlanacağı mahkemeden; Kanun yollarına başvuru sırasında ise bölge adliye mahkemesi veya Yargıtay’dan istenebilecektir. Bir diğer deyişle esas hakkında verilen karar kesinleştikten sonra artık kesinleşen dosyada adli yardım talep edebilmek imkânı bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince; yukarıda anlatıldığı üzere, davacılardan T.D. San. Tic. Şti tarafından açılan dava hakkında verilen Yargıtay 19.Hukuk Dairesine ait 07.07.2009 tarihli esastan ret kararı, Hukuk Genel Kurulu’na ait 07.03.2012 gün ve 2012/19-5-115 sayılı karar düzeltme isteminin reddine dair karar ile birlikte kesinleşmiştir.

Bu durum dikkate alınarak, Hukuk Genel Kurulu’nda yapılan görüşmeler sonunda davacı şirket tarafından açılan davanın 07.03.2012 tarihinde karar düzeltme isteminin reddi ile birlikte kesinleştiği, adli yardım talebinin kabul edilmesi halinde dahi davacı şirketin kesin hükümle kesinleşmiş bir kararı canlandırma imkânına sahip olamayacağı; davacılardan A.T.’na ait davanın derdest olduğu, davacılardan Arif Türkoğlu yönünden derdest olan dosyada diğer davacı T. D.San. Tic. Ltd. Şti hakkındaki davanın kesin hükümle sonuçlanmakla birlikte, davacı tüzel kişinin taraf sıfatının kalmadığı, bu nedenle söz konusu dosyada herhangi bir talepte bulunamayacağı, kaldı ki 6100 sayılı HMK 337.maddesinde 11.04.2013 tarihinde yapılan değişikliğin davacıya eldeki dava yönünden bir hak sağlamayacağı, söz konusu değişikliğin esası kesinlememiş davalardaki adli yardım talepleri hakkında verilen kararlara karşı başvurulacak itiraz yasa yolunu düzenlediği, bu nedenle eldeki dilekçenin reddine karar verilmesi gerektiği oybirliği ile kabul edilmiştir.

Bu nedenle davacı T. D. San. Tic Ltd. Şti hakkında kesin hüküm bulunduğundan, kesin hükümle neticelenmiş dosyaya ait dilekçenin incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı T. D. San. Tic Ltd. Şti’ni temsilen A. .’nun dilekçesinin REDDİNE, 14.06.2013 gününde yapılan görüşmede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19908, Karar No: 2014/37367, Tarih: 08.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/19908 E.  ,  2014/37367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalının ünvanının ... Hijyen Ürünleri Sanayi ve Tic. A.Ş. olarak değiştiği halde ... Ecza ve Itriyat Depo San. ve Tic. A.Ş. yazılması mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olup bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24164, Karar No: 2017/25756, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/24164 E.  ,  2017/25756 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15636, Karar No: 2013/22739, Tarih: 12.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/15636 E.  ,  2013/22739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/05/2012 gün ve 2012/131-2012/123 sayılı kararı onayan Daire’nin 05.07.2013 gün ve 2012/12685-2013/14354 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin taraflar arasındaki sözlü anlaşma ile davalı gönderene ait emtiaların vinç vasıtasıyla kaldırılıp yüklenmesi ve tırlarla ... İzmir Tır Gümrük Müdürlüğü’ne taşınması işini üstlendiğini, yükleme işini müvekkilinin 06.08.2008 tarihine kadar gerçekleştirip treylerlerin Serbest Bölge çıkış kapısına geldiğinde, davalı şirketin üçüncü şahıslara olan borcundan dolayı bir kısım icra dosyalarına istinaden emtialara haciz konulduğunu ve tırların depodan ayrılmasına 15.08.2008 tarihine kadar izin verilmediğini, bu nedenlerle tırların 15 gün süreyle Ege Serbest Bölge'de davalı yanın kusuru nedeniyle beklemek zorunda kaldığını, müvekkilince davalı adına yükleme ve bekleme ücretini içerir fatura düzenlenip taşınan emtia üzerinde hapis hakkı bulunduğu için, bu hakkına dayanarak davalı aleyhine başlatılan taşınır rehninin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibinin, davalının itirazı üzerine durduğunu, itirazın haksız olduğunu, müvekkilince nakliye ücretinin değil sadece bekleme ve yükleme ücretinin talep edildiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile takibin devamını ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13634, Karar No: 2025/1814, Tarih: 20.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/13634 E.  ,  2025/1814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Kurum bünyesinde bayi kontrolörü ünvanıyla sendikalı kamu işçisi olarak çalışmakta iken kendisine e-posta yoluyla bildirilen 03.01.2022 tarihli ve 16 sayılı yazı ile memur kadrosuna atandığını, bu işleme karşı Ankara 4. İdare Mahkemesinde açılan iptal davasında iş mahkemelerinin görevli olduğu belirtilerek davanın görevsizlikten reddine karar verildiği, davalı Kurumun toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacıya görev tazminatı ödemesi gerekirken bu ödemeyi yapmadığı gibi davacının ünvanını memur ünvanına düşürdüğünü, davalının bu işlemine karşı 01.03.2022 tarihinde Kamu Denetçiliği Kurumuna başvuru yapıldığını, bu Kurum tarafından yapılan işlemin 4857 sayılı İş Kanunu'nda (4857 sayılı Kanun) düzenlenen hüküm gereği esaslı değişiklik olduğu, İdare tarafından başvurucunun fiilen başka bir hizmette çalıştırılmasına ilişkin zorunlu şartların oluştuğuna dair bir gerekçenin sunulmadığı, yapılan görev değişikliği işleminde dürüstlük kuralına uygun davranılmadığı hususlarında davalıya tavsiyede bulunulmasına karar verildiğini, davalı Kurumun bu tavsiye kararını dikkate almadığını ileri sürerek davacının 01.01.2022 tarihinden geçerli olmak üzere memur kadrosuna düşürülmesi işleminin iptaline ve söz konusu işlemin geçersizliğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının açmış olduğu görev tazminatlı davanın reddedildiğini, ... Personel Yönetmeliği'nin 26/1-(a) maddesinde, teşkilat başkanı tarafından personelin teşkilat içinde bir göreve nakledilebileceğinin düzenlendiğini, yine taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde; personelin idare tarafından yapılan her türlü tasarrufları peşinen kabul ettiği, 6. maddesinde; işyerinin hususiyetine göre işveren veya vekilinin, değişiklik tasarrufunu peşinen kabul etmiş sayıldığı hususlarının düzenlendiğini, alınan Yönetim Kurulu kararının hukuka uygun olduğunu, davacının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamda memur olmadığını, bayi kontrolörü ünvanlı personel ile memur ünvanlı personel arasında yapılan iş ve kadro ücreti bakımından bir fark bulunmadığını, müvekkili İdarenin değişen ve gelişen iş hacmi göz önüne alınarak personelin ünvanının değiştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının işyerinde örgütlü ... Sendikası üyesi olduğu, 01.03.2021-28.02.2023 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin “İş ve İşyeri Değişikliği” başlıklı 20. maddesinde iş değişikliğinin ancak zorunlu hâllerde ve işin benzerliği durumunda mümkün olduğunun belirtildiği, bireysel iş sözleşmesinin 6. maddesinde iş değişikliğinde ise işverene tasarruf hakkının tanındığı, davacı ile akdedilen bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri arasında aykırılık bulunduğu, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 36. maddesinde iş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı olamayacağı ve iş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümlerin alacağının düzenlendiği, bu hâlde davacının görev değişikliği hususunun bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre değil toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre değerlendirilmesi gerektiği, cevap dilekçesinde İdarenin değişen ve gelişen iş hacmi göz önüne alınarak ünvanının değiştirildiği belirtilmekte ise de bu gerekçenin ileri sürülmesine yönelik bir verinin sunulmadığı, Ankara 68. İş Mahkemesindeki yargılama da dikkate alındığında davacı her ne kadar sahada kontrolör olarak görevlendirilmemiş ise de bu görevi yaptığı sürece görevlendirme ihtimalinin ve çalıştığı sürece toplu iş sözleşmesinde yer alan görev tazminatı menfaati ihtimalinin bulunduğu, yapılan ünvan değişikliğinin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi gereğince davacının çalışma koşullarında esaslı değişiklik meydana getirdiği, bu değişikliğin davacının rızası olmaması nedeniyle geçerli olmadığı kabul edilerek memur kadrosuna atanma işleminin iptaline karar verildiği, davacının unvanın bayi kontrolörü olarak değiştirilmesi talebi ile hak edişlerinin düzeltilmesi talebinin davalının yönetim hakkı kapsamında kaldığını belirterek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının ünvanının değiştirilmesinin esaslı değişiklik niteliğinde olmadığını,

2. ... Personel Yönetmeliği'nin 26/1-(a) maddesinde, teşkilat başkanı tarafından personelin teşkilat içinde bir göreve nakledilebileceğinin düzenlendiğini,

3. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde; personelin idare tarafından yapılan her türlü tasarrufları peşinen kabul ettiği, 6. maddesinde; işyerinin hususiyetine göre işveren veya vekilinin, değişiklik tasarrufunu peşinen kabul etmiş sayıldığı hususlarının düzenlendiğini,

2. ... Personel Yönetmeliği'nin 26/1-(a) maddesinde, teşkilat başkanı tarafından personelin teşkilat içinde bir göreve nakledilebileceğinin düzenlendiğini,

3. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde; personelin idare tarafından yapılan her türlü tasarrufları peşinen kabul ettiği, 6. maddesinde; işyerinin hususiyetine göre işveren veya vekilinin, değişiklik tasarrufunu peşinen kabul etmiş sayıldığı hususlarının düzenlendiğini,

4. Bayi kontrolörü ünvanlı personel ile memur ünvanlı personel arasında yapılan iş ve kadro ücreti bakımından bir fark bulunmadığını,

5. Müvekkili İdarenin değişen ve gelişen iş hacmi göz önüne alınarak personelin ünvanının değiştirildiğini,

6. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen, müvekkili lehine vekâlet ücretine hükmedilmediğini ve yargılama giderlerinin kabul ve ret oranına göre hesaplanmadığını, ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 30.12.2021 tarihli ve 97 sayılı Yönetim Kurulu kararıyla 01.01.2022 tarihinden geçerli olmak üzere davacı işçinin bayi kontrolörü olan kadrosunun memur (iş sözleşmesine tâbi büro memuru ünvanı) olarak değiştirilmesi işleminin hukuka uygun olup olmadığına ilişkindir.

4857 sayılı Kanun’un “Çalışma koşullarında değişiklik ve iş sözleşmesinin feshi’’ kenar başlıklı 22. maddesinde işyeri şartlarında esaslı değişiklik yapılabilme şartları düzenlenmiştir. Madde metni; “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde, kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir sebebe dayandığını veya fesih için başka bir geçerli sebebinin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21’inci madde hükümlerine göre dava açabilir. Taraflar aralarında anlaşarak çalışma şartları her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz.” şeklindedir.

İşyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği işveren ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamayacaktır.

4857 sayılı Kanun’un 22/1 hükmünün asıl konuluş amacı, işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma şartlarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmaktır.