muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12298, Karar No: 2010/8471, Tarih: 05.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12298 E.  ,  2010/8471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkilinin boşandığı eşinin babası olduğunu, evlilik birliği sürerken müvekkilinin davalıdan 28 milyon lira borç aldığını, boş senet verdiğini, müvekkilinin zaman içinde birçok ödeme yaptığını, geriye 5-6 milyon lira borcu kaldığını, boşanmadan sonra davalının senedi 6 milyar lira olarak takibe koyduğunu, bonodaki tarihlerin boşanma kararından sonraki tarihler olduğunu, bonodaki yazıyla olan rakamın altı milyon olduğunu, damga pulunun daha önceki tarihli olduğunu belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, takibin ve bononun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının senetteki imzasını kabul ettiğini, senette yazı ile rakam farklılığı bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,toplanan delillere göre, TTK.nun 690 ve 730/2..maddesi yollamasıyla tüm ticari senetlerde uygulama olanağı bulunan TTK.nun 588.maddesi uyarınca yazı ile rakam arasında farklılık olması durumunda yazılı kısma itibar edilmesi gerektiği, davaya konu bononun yazı ile ilgili bölümünde “altı milyon” ibaresinin yazılı olduğu, zaten bonodaki rakamla yazılı kısımdaki son üç sıfırın da bononun kuruş bölümünün altında yer aldığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davacının 5.594 YTL miktardan borçlu olmadığının tespitine, 6 YTL’lik bölümüne ilişkin borçlu olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, takibe konu bono nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.Adli Tıp Kurumu tarafından verilen raporda sadece, davaya konu bonodaki yazı ve rakamların davacıya ait olup olmadığı yolunda inceleme ve değerlendirme yapılmıştır.

Bu durumda mahkemece, dava konusu bononun yazı ile yazılan miktar hanesinde yazılı olan tutarın ne olduğu konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken sadece çıplak gözle değerlendirme yapmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6597, Karar No: 2008/6604, Tarih: 07.05.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/6597 E.  ,  2008/6604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Uluborlu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :17.1.2007
Yargıtay — Esas No: 2021/2646, Karar No: 2021/10077, Tarih: 10.06.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/2646 E.  ,  2021/10077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : YETKİ TESPİTİNE İTİRAZ

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 27. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada tespit edilen eksikliklerin giderilmesi için Dairemizce müzekkere yazılmış ise de yazımızın birinci bendine eksik yanıt verildiği görülmüştür.

Bu kapsamda, dosyanın temyizen tetkiki neticesinde incelenmesine gerek görüldüğünden;

1) Uyuşmazlık konusu 1127975.045, 1207757.035, 1052630.006, 1072940.034, 1037169.001, 1052630.006, 1309819.034, 1146453.034, 1107401.034, 1204114.034, 1127975.045, 1072939.034 sicil numaralı işyerlerinin;

a) İlk tescil tarihinde hangi işkolunda tescil edildiği,

b) Tescilden sonra işkolu değişikliği yapılıp yapılmadığı ve yapılmış ise hangi tarihte yapıldığı,

c) Yetki başvuru tarihi olan 29/01/2015 tarihinde hangi işkolunda kayıtlı olduğu,

Hususlarının Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Çalışma Genel Müdürlüğünden sorularak buna ilişkin kayıtların temini,

2) 1072940.034, 1037169.001, 1052630.006, 1309819.034, 1146453.034, 1107401.034, 1204114.034, 1127975.045, 1072939.034 sicil numaralı işyerlerinde 29/01/2015 tarihinde çalışan işçi sayılarını gösterir dönem bordrolarının Sosyal Güvenlik Kurumundan temini,

3) Daha önce Dairemizce eksikliğin giderilmesi ve tekiti istenildiğinden, geri çevirmenin gereğinin tam olarak yerine getirilmesi noktasında gereken dikkat ve ihtimamın gösterilmesi, gelen yazı cevaplarının denetiminin sağlanması,

Anılan eksiklikler ÇOK İVEDİ şekilde giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/06/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2587, Karar No: 2009/5643, Tarih: 05.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/2587 E.  ,  2009/5643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.09.2003 gününde verilen dilekçe ile kişisel hakka dayalı men'i müdahale ve ecrimisil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.05.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili, duruşmasız temyizide davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 05.05.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... ... ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra davacı tarafın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.04.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 625.00 TL. Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 05.05.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17768, Karar No: 2007/6599, Tarih: 19.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/17768 E.  ,  2007/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* yetkili mahkemece her türlü tedbir yönünden yeniden karar verilebileceğinin imkan dahilinde bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.19.04.2007

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* çocuk için verilen tedbir nafakası konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi, Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir
Yargıtay — Esas No: 2016/18914, Karar No: 2018/16096, Tarih: 12.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/18914 E.  ,  2018/16096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’nin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın 5271 sayılı CMK’nın 74. maddesindeki usule uygun olarak gözlem altına alınıp, bu konuda uzman tam teşekküllü bir devlet hastanesine ya da İstanbul ATK Gözlem İhtisas ve 4. İhtisas Dairelerine dosyadaki tüm evraklarla birlikte sevkinin sağlanarak, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca, atılı suç tarihinde akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra sonucuna göre hukuksal durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerekirken, heyet raporu alınmaksızın Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi'nin 23/01/2014 tarihli tek hekim tarafından düzenlenen raporuna dayanılarak eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/698, Karar No: 2015/3188, Tarih: 23.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/698 E.  ,  2015/3188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/2, 43/1, 62/1, 53/1, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün, 6-386; 30.11.2010 gün, 5-237; 29.05.2007 gün, 114-113; 26.05.2009 gün ve 50-130 sayılı kararları ve diğer birçok kararında vurgulandığı üzere; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/3, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır. Bu bildirimlerdeki temel amaç, kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, sanığın yüzüne karşı 13.03.2014 tarihinde verilen kararda, yasa yoluna ilişkin bildirimde, temyiz süresinin sanık yönünden tefhim ve sanık müdafii yönünden tebliğ tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş ise de, sanık müdafiinin 31.03.2014 tarihli temyiz dilekçesinde, bu ifadenin kendisini temyiz süresinin başlangıcı konusunda yanılgıya düşürdüğüne ilişkin bir iddiası bulunmadığı gibi, temyiz süresinden sonra dilekçenin verilmesine ilişkin de herhangi bir açıklama yoktur. Kaldı ki, mesleği, kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık olan ve bu bağlamda yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip olan sanık müdafiinin, temyiz süresinin, kararın yüze karşı verildiği hallerde tefhimden itibaren işlemeye başlayacağını bilmemesi düşünülemeyeceğinden, yasa yolu bildirimindeki bu yanlışlık, müdafii açısından bir yanılgı ve hakkın kullanılması yönünde bir engel oluşturmayacaktır. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.02.2011 gün, 244-14 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

-2-

Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin, sanığın yüzüne karşı 13.03.2014 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 31.03.2014 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE, 23.02.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

MUHALEFET ŞERHİ

-2-

Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin, sanığın yüzüne karşı 13.03.2014 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 31.03.2014 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE, 23.02.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

MUHALEFET ŞERHİ

Temyizin süresinde olduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun temyizin reddine dair görüşlerine katılmıyoruz.

Şöyle ki:

Karar, 13.03.2014 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilmiş ve yüze karşı verilen kararda "sanık açısından kararın tefhim edildiği, sanık müdafii ve katılanlara kararın tebliğ edildiği tarihten itibaren 7 gün içerisinde Yargıtay'a gönderilmek üzere mahkememize verilecek dilekçe veya mahkeme zabıt kâtibine beyanda bulunarak kararın temyiz edilebileceği hususları bildirmek suretiyle yasa yolları açık olmak üzere verilen karar alenen okunup usulen anlatıldı” şeklinde kanun yolu gösterilmiş ve karar 24.03.2014 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edilmiş ve 31.03.2014 tarihinde 7 günlük sürede temyiz edilmiştir.

Daire çoğunluğu, 13.03.2014 tarihinde kararın sanık yüzüne karşı verildiği, dolayısıyla sanık müdafiine yapılan tebligatın gereksiz ve geçersiz olduğundan hareketle temyizin süresinde olmadığını kabul etmiştir.

Bunun iki sebepten dolayı yerinde olmadığını düşünüyoruz.

1-Yargıtay’ın alışılagelmiş uygulamalarında tefhim edilen kararlarda sürenin tefhimden itibaren başlaması gerektiğinden tekrar tebliğin gerekli olmadığı uygulamasıdır.

Bir kişi kendisine vekil-müdafii görevlendirmişse sürenin vekile yapılması ile başlayacağından sanığın yüzüne karşı yapılan tefhimin nazara alınmaması gerektiğini düşünüyoruz. Çünkü Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi "vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunun kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümler saklıdır" demektedir.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 35. Maddesini de, dar yorumlamak gerekir. Ceza Muhakemesi Kanunu’nda bundan başka da açıkça bir düzenleme olmadığına göre tebligatın vekile yapılması gerekir. Çünkü kişi kendisine hukuki yardımda bulunması için bir avukat görevlendiriyor, demek ki onun yardımına ihtiyacı vardır. Kaldı ki avukat yargının üçüncü ayağını oluşturan savunma makamının temsilcisidir.

Müdafiinin hukuki statüsüne bilimsel olarak baktığımızda da sanık için taşıdığı önemini görmekteyiz.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 35. Maddesini de, dar yorumlamak gerekir. Ceza Muhakemesi Kanunu’nda bundan başka da açıkça bir düzenleme olmadığına göre tebligatın vekile yapılması gerekir. Çünkü kişi kendisine hukuki yardımda bulunması için bir avukat görevlendiriyor, demek ki onun yardımına ihtiyacı vardır. Kaldı ki avukat yargının üçüncü ayağını oluşturan savunma makamının temsilcisidir.

Müdafiinin hukuki statüsüne bilimsel olarak baktığımızda da sanık için taşıdığı önemini görmekteyiz.

a)-.Müdafii, sanığın beraat etmesi veya hak ettiğinden çok ceza almaması için çaba göstererek, bu suretle maddi gerçeğe ulaşılmasına yardım eder. Maddi gerçeğin ortaya çıkartılmasında, suçlu da olsa, sanığın hak ettiğinden fazla ceza almamasında kamu yararı ve devletin saygınlığı söz konusudur. Müdafii, aynı zamanda muhakeme işlemlerinin yasaya uygun olarak yerine getirilip getirilmediğini kontrol eder. Müdafiinin varlığı muhakemeye katılan diğer süjelerin karar ve işlemlerinde daha dikkatli davranmalarına neden olur. (Centel/Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku-11.B, s.171)

b)-Yargılama psikolojisi altındaki şüpheli veya sanık, suçsuz bile olsa kendisine bir suç şüphesi yöneltilmesinin neticesinde kendisini suçlamaya veya muhakeme esnasında muhakemenin yönünü kendi aleyhine değiştirecek hatalar yapmaya meyilli olmaktadır. Böylesi durumlarda, müdafii, suçsuz sanığın bilerek veya bilmeyerek yaptığı hatayı düzelterek yani kısaca sanığa rağmen sanığı savunmak, onu yapması muhtemel hukuki hatalardan koruyarak veya aydınlatarak

-3-

toplumsal savunma makamının gereğini yerine getirebilir. (Sinan Kocaoğlu, Müdafi, Ankara 2011, s.70)

c)- Savunma görevinin Devlet bakımından önemi "kamusal savunma" savunma için ayrı bir makam gerektirmiştir. Bu da müdafilik makamıdır. Sanığın bir kamu görevi yapan müdafii vasıtası ile savunmasının hakiki sebebi, Devletin de suçtan sorumlu olmasıdır. Devletin suçtan zarar görmesi, kamusal iddia görevinin; suçtan Devletin sorumlu olması da kamusal savunma görevinin sebebini teşkil eder. Kamusal savunmanın gayesi, sanığı savunmak suretiyle suçtan sorumlu olan Devleti savunmak, yani Devletin sorumsuzluğunu ileri sürmek, aksini ileri süren iddiayı kısmen veya tamamen çürütmektir. Sanık kendisini isterse savunur, istemezse savunmaz. Fakat savunma makamını işgal eden müdafii, sanığı ve dolayısı ile Devleti savunmaya mecburdur. (Kunter/Yenisey/Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku 16.B, s.254)

Bilimsel görüşlerde de dile getirildiği gibi müdafii yargılama hukukunda bir makamı temsil ediyor. O halde yargılamada makamın temsilcisi olan müdafi kişi aleyhine oluşabilecek durumlardan haberdar olması gerekir. Bu haberdar olma da ona yapılacak tebliğ ile olur. Müdafii veya vekil kendisinden habersiz duruşmaya gelen suçtan zarar gören, katılan veya sanığın hukukun ince ayrıntılarını bilmeleri mümkün değildir. Mahkeme burada şu şekilde bir karar vermesi gerekirdi "hazır olan sanığa bugün yapılan tefhimden itibaren 7 gün içinde hükmü veren bu mahkemeye veya aynı derecedeki başka mahkemeye vereceği temyiz dilekçesiyle veya zabıt kâtibine tutturacağı bir tutanakla hükmü temyiz ederek temyiz kanun yoluna başvurabileceği, temyiz süresinin işlemeye başladığı, hazır olması nedeniyle kararın ayrıca müdafii olan avukata tebliğ edilmeyeceği..." şeklinde ihtarat yapması gerekirdi.

Yargıtay’ın önceden beri var olan uygulamasında, müdafinin veya vekilin hazır olmadığı işlemlerde şüpheli veya suçtan zarar gören hazır ise müdafii ve vekile tekrar tebligat yapılmamasıdır.

Müdafii veya vekil temsil ettiği kişinin yargılama işlerine katılıp katılmadıklarını takip etme zorunlulukları yok. Onların muhatabı yargı makamlarıdır. Dolayısı ile mahkeme sonuç doğuran işlemden avukatı haberdar etmek zorundadır. Bu olayda da etmiştir ve de yapılan temyiz süresindedir.

2- Bu dosya bakımından mahkeme kanun yolunu göstermede sanığı yanıltmıştır. Yüze karşı verilen kararda temyiz süresini ayrıca müdafiye yapılacak tebliğ ile başlayacağını belirtmiştir. Bu yanıltma ile ilgili birçok Ceza Genel Kurulu kararı vardır. (CGK, 05.12, 2006/278-291, 07.10.2008/192-214, 28.09.2010/140-178, 25.12.2012/1300-1869) Genel kurul adı geçen kararlarında bu eksikliği, yanıltmayı eski hale getirme sebebi saymaktadır.

Özetle;

Müdafii veya vekilin yokluğunda yapılan işlerden müdafii veya vekil haberdar edilmeden aleyhe sonuçlara yol açan uygulamalardan vazgeçilmesi gerekir ve yine özel olarak da bu dosyada sanık yanıltıldığında (kararın müdafiye tebliğ edileceği açıklaması gibi) yapılan tebliğ üzerine verilen temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi gerektiğinden sayın çoğunluğun temyiz talebinin süresinde olmadığına dair görüşüne katılmıyoruz.