muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/758, Karar No: 2006/754, Tarih: 29.11.2006

Ticari mümessil, Borçlar Kanununun 449/1 maddesinde   “Bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vazetmek üzere sarih veya zımnî  kendisine mezuniyet verilen kimse” olarak tanımlanmış, maddenin 2.fıkrasında “müessese sahibi vekaletnameyi ticaret siciline kaydettirmeye mecburdur.Ancak kayıttan  evvel dahi  mümessilin muameleleri ile mülzemdir” hükmüne yer verilmiştir.

Ticari vekil ise, Borçlar Kanununun 453/1 maddesindeki tanıma göre, “ticari mümessil sıfatını haiz olmaksızın bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından müessesenin bütün işleri veya muayyen bazı muameleleri için temsile memur edilen kimse”dir. Maddenin 2.fıkrasında, ticari vekilin yetkilerinin mutad işlerin tümünü kapsadığı; ancak,açık bir yetki verilmedikçe ticari vekilin bazı işlemleri yapamayacağı belirtilmiştir. Tahdidi olarak gösterilen, özel yetkiyi gerektiren işlerden biri de kambiyo taahhüdünde bulunmaktır.

Gerek ticari mümessilin, gerekse ticari vekilin temsil yetkisi, işletme sahibinin (tüzel kişiliğe sahip işletmelerde, temsile yetkili olanın) tek taraflı bir hukuki işlemine dayalıdır. Herhangi bir şekil  şartına tabi olmamakla birlikte, yasal düzenlemeler çerçevesinde yerleşik uygulamada, işletme sahibinin bu konudaki tek taraflı hukuki işleminin, genellikle yazılı bir vekaletname verilmesi şeklinde tezahür ettiği bilinmektedir. Somut olayda da, davacı şirket yetkilisince dava dışı N.. A..’e verilmiş bir vekaletname söz konusudur.

Hemen belirtilmelidir ki; yukarıda yapılan açıklamalara göre, bir kişinin ticari vekil mi, yoksa ticari mümessil mi olduğunun çekişmeli bulunduğu hallerde öncelikle o kişiye işletme sahibi (veya işletmeyi temsile yetkili kişi) tarafından verilen yetkilerin içerik ve kapsamları dikkate alınarak bir değerlendirme  yapılmalıdır.Nitekim Hukuk Genel Kurulu’nun  19.4.2006 gün, 2006/19-165 E., 2006/213 sayılı  kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Somut olaya gelince; davacı şirket yetkilisi H..C.. A.. tarafından, dava dışı N.. A..’e verilen 12.12.2002 tarihli vekaletnamede tanınan yetkiler, şirket adına taşınmaz alınması, satılması, ipotek düzenlenmesi, ipoteğin fekki, bunlarla ilgili kredi alınması, tesçil işlemleri yapılmasıyla sınırlıdır.Buna göre, N..A..ün işletmenin tüm  işlerini idareyle  görevlendirilmiş olduğundan ve böylece işletmenin belirli yetkilere sahip “idarecisi” niteliği taşıdığından söz edilemez. Dolayısıyla, N..A..’ün ticari mümessil olmadığının, şirketin ticari vekili durumunda bulunduğunun kabulü zorunludur. Vekaletnamede N.. A..’e, şirket adına kambiyo  taahhüdünde bulunma yetkisi verilmemiştir. Şirketin sorumlu olabilmesi için, kambiyo senedi düzenleme yetkisinin ticari vekile verilen vekaletnamede açıkca belirtilmiş olması gerekir.

O halde, N..A.. tarafından düzenlenen davaya konu çekin, davacı şirketi borç altına sokması mümkün değildir.

O halde, N..A.. tarafından düzenlenen davaya konu çekin, davacı şirketi borç altına sokması mümkün değildir.

Yerel mahkemece Özel Daire bozma ilamına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire  bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 29.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2661, Karar No: 2013/19865, Tarih: 07.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2661 E.  ,  2013/19865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.10.2011 tarih ve 2007/550-2011/419 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05.11.2013 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında noterden düzenlenen hisse devir sözleşmesi ile müvekkilinin Alaşan Turizm Ltd. Şti.'ne 50.000,00 TL nakden ve peşin ödeyerek %50 oranında ortak olduğunu, ancak şirketin sicil dosyasında yapılan araştırmada müvekkiline satışı yapılan hisselerin daha sonra 3. şahıslara satıldığının ve devrin ticaret siciline işlendiğinin öğrenildiğini, bunun üzerine dolandırıcılık suçundan şikayette bulunulup, devredilen hisse bedellerinin iadesi için icra takibine girişildiğini, davalının tüm borca ve ferilerine itiraz ettiğini, davalı borçlunun savcılıkta verdiği ifadesinde borcunu kabul ettiğini ileri sürerek, haksız ve kötü niyetli itirazın iptali ile takibin devamını, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava konusu şirketin %50 hissesini 50.000,00 TL karşılığında davacıya devrettiğini, daha sonra 50.000,00 TL.'yi davacıya teslim ederek sözleşmeyi feshettiğini ve bu yönde belge aldığını, ancak davacı ve yanında bulunan birkaç kişi tarafından 26.01.2007 tarihinde müvekkilinin aracının içerisinde iken yolunun kesilip darp edilerek, araçta bulunan çantanın gasp edildiğini ve çantanın içindeki ortaklık sözleşmesi ile bu sözleşmenin feshedildiğine ve 50.000,00 TL. nakit paranın davacıya verildiğine dair belgenin yok edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının ...24. Noterliği'nin 19.10.2005 tarihli hisse devir sözleşmesi ile davalıdan Alaşan Turizm Ltd. Şti.'nin %50 hissesini satın aldığı, sözleşmeye göre hisse bedelinin peşin ve nakden ödendiği, satışın ortaklar kurulu karar defterine kaydının yapıldığı, ancak davalının hissesini daha sonra ...'a 20.10.2006 tarihinde devir ettiği ve bu devrin 2006/1 sayı ile ortaklar kurulu karar defterine işlendiği, daha sonra 23.06.2009 tarihinde hissenin Galip Keleş'e devrinin yapıldığı, bu devrin de 23.06.2009 tarihli ortaklar kurulu karar defterine kaydedildiği ve TSG'nin 26.02.2010 tarihli nüshasında ilan edildiği, ...'in de 09.02.2010 tarihli satış ile hissesini Serhat Serdar Kılıç'a devrettiği, davalının bu eylemlerinin davacıya gerçek anlamda hisse satışı niyetinde olmadığını, davacıdan ekonomik olarak faydalanmak istediğini gösterdiği, davalının karakolda alınan 13.04.2007 tarihli ifadesinde de mevcut hisse satışını ve 50.000,00 TL ödemeyi kabul ettiği, bu bedeli geri ödediğine dair bir beyanının bulunmadığı, dolayısıyla davacının davalıdan 50.000,00 TL alacağının olduğu, takip tarihinden önce davalının temerrüdünün söz konusu olmadığı, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının itirazın kısmen iptali ile takibin 50.000,00 TL asıl alacak üzerinden ve icra takip tarihinden itibaren %9 yasal faiz uygulanmak suretiyle devamına, hüküm altına alınan alacak üzerinden taktir olunan %40 (20.000,00 TL) icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalıya ödenen limited şirket hisse devir bedelinin, aynı payın davalı tarafından daha sonra başkalarına satılması dolayısıyla istirdadı amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosyaya sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davalının 29.05.1997 tarihinde ticaret siciline tescil edilen dava dışı Alaşan Turizm Ltd. Şti.'nin iki ortağından birisi olduğu, payını önce ...'a devretse de Mehti'nin de payını tekrar davalıya devrettiği, bundan sonraki ilk devrin davacı ile davalı arasındaki noterden yapılan 19.10.2005 tarihli devir sözleşmesi olduğu, buna göre davalının (3.800) payından (2.000) payını davacıya devrettiği, hisse devrinin aynı tarihli ortaklar kurulu kararı ile kabul edildiği, bu devrin ticaret sicil kayıtlarında yer almadığı, davalının daha sonra (3.800) payının tamamını başka kişilere de devrettiği, bu devirlerden 20.01.2006 tarihli olanının da sicil dosyasında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

TTK'nın 520/1 nci maddesinde, bir payın devrinin, şirket hakkında ancak şirkete bildirilmek ve pay defterine kaydedilmek şartıyla hüküm ifade edeceği belirtilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca, devir hususunun pay defterine kaydedilebilmesi için, ortaklardan en az dörtte üçünün devre muvafakat etmesi ve bunların esas sermayenin en az dörtte üçüne sahip olması şarttır. Yine anılan maddenin son fıkrasına göre, payın devri veya devir vaadi hakkındaki mukavele yazılı şekilde yapılmış ve imzası noterce tasdik ettirilmiş olmadıkça ilgililer arasında dahi hüküm ifade etmez. Madde metninden de anlaşıldığı üzere, birbirini takip eden üç işlemin yapılması halinde pay devri gerçekleşmiş olmaktadır.

Somut olayda da davalının Mehti'den payını geri aldıktan sonraki ilk devri davacı ile yapılmıştır. Dolayısıyla bu devrin geçerli olması halinde daha sonraki tüm devir sözleşmeleri geçersiz olacaktır. Zira davalının sahip olmadığı bir şeyi başkalarına devredebilmesi mümkün değildir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın düğümlendiği bu noktada mahkemece yapılan inceleme ise hüküm kurulması için yeterli değildir. Çünkü dosyaya sunulan belgelerden, davacı ile davalı arasındaki devrin, imzası noterce tasdik edilmiş yazılı mukavele ile yapıldığı ve aynı tarihte alınan ortaklar kurulu kararı ile sermaye ve sayısal olarak ortakların tamamının devre muvafakat ettiği anlaşılmakta ise de, anılan yasa hükmünde açıklanan ve devrin şirket yönünden geçerli olması için öngörülen şirkete bildirilip pay defterine kaydı işleminin yapılıp yapılmadığı anlaşılamamaktadır. Oysa devir işlemi pay defterine kaydedilmemişse, yasanın açık ve emredici nitelikteki hükmü karşısında, TTK’nın 520. maddesine uygun ve geçerli bir devrin varlığından söz edilemez. Pay defterine tescil, dava yoluyla da sağlanamaz. Bu durumda herkes aldığını geri vermekle yükümlü olduğundan, davanın kabulü gerekir. Eğer devir pay defterine işlenmişse, bu kez de taraflar arasındaki devir tamamlanmış olacağından, davacının dava dilekçesinde bildirdiği gerekçelerle devir bedelini geri istemesi mümkün değildir. Dolayısıyla bu durumda davanın reddi gerekecektir.

O halde mahkemece, dava konusu hisse devir sözleşmesinin şirket pay defterine işlenip işlenmediğinin incelenmesi, işlenmişse pay devri tamamlandığından ve davalının bu durumda payını başka kişilere devretmesi mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmesi, pay defterine kaydedilmemişse, geçerli bir hisse devrinin varlığından söz edilemeyeceğinden ve herkes verdiğini geri isteyebileceğinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, sebepsiz zenginleşme hukuksal nedenine dayalı olup TTK’nın 520. maddesinde belirtilen koşulları taşımayan hisse devri nedeniyle aldığı bedeli iade etmeyen hisse devredene yöneltilmiştir. Davalı savunmasında, pay devrinin geçerli olduğunu ileri sürmemiş, tersine, davalı talebine konu 50.000 TL’nin davacıya elden iade edildiğini, bu yolda alınan belgenin ise davacı ve adamlarınca gasp edildiğini savunmuştur. Dosya kapsamı itibariyle de, davanın tarafları arasındaki pay devrinin, şirket pay defterine kaydedilmiş olduğunu gösterir bir delil bulunmamaktadır. Hatta, yine dosya kapsamıyla sabit olduğu üzere, davalı yanca davacıya devredilen paylar daha sonra davadışı başkaca kişilere de devredilmiş görünmektedir. Gerek 1086 sayılı HUMK’nın 75. maddesi ve gerekse de 6100 sayılı HMK’nın 25. maddesi uyarınca, iki tarafın söylemediği ve/veya ileri sürmediği hususlar −kanunda gösterilen istisnalar dışında− mahkemece nazara alınamaz. Dava re’sen araştırma ilkesine tabi nitelikte bir dava değildir. Bu durumda, Dairemizin bozma kararına konu edilen şekilde bir araştırma ve inceleme yapılmasına gerek olmayıp yerel mahkeme kararının onanması görüşünde olduğumdan Daire çoğunluğunun bozma kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/9812, Karar No: 2018/5461, Tarih: 18.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/9812 E.  ,  2018/5461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen ve Yargıtayca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 10.11.2015 tarih ve 2015/553 E.-2015/445 K. sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğundan bahisle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.10.2016 gün ve 2016/283038 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz yoluna başvurulmakla, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının banka nezdinde tüketici kredisi kullandığını; bankaca, banka dosya masrafı, komisyon ücreti, kredi kullandırım ücreti, vs. ücretler adı altında faiz dışı gelir elde ettiğini, yapılan kesintilerin haksız şart niteliğinde olduğunu ileri sürerek tüketici sorunları hakem heyetine müracaat ettiğini, hakem heyeti tarafından talebin kabülüne ve toplam 275TL'nin davalı tüketiciye iadesine karar verildiğini belirterek, tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş olup, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Dava, davalının kullanmış olduğu tüketici kredi sözleşmesi uyarınca ödenen banka dosya masrafının davacı bankadan tahsiline yönelik tüketici sorunları hakem heyeti kararına itiraz davasıdır.

Burada çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; davalının, dava dışı Yapı Kredi Bankası ile yapmış olduğu tüketici kredi sözleşmesi uyarınca ödemiş olduğu komisyon ücretinin, sözleşmenin tarafı olmayan davacı bankadan tahsilinin olanaklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle taraf sıfatı (husumet) kavramını açıklamakta fayda bulunmaktadır. Taraf sıfatı (husumet), maddi hukuka göre belirlenen, bir subjektif hakkı dava etme yetkisini ya da bir subjektif hakkın davalı olarak talep edilebilme yetkisini gösteren bir kavramdır. Dava şartı olan taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir.Davacı tarafta yer alan taraf için aktif dava sıfatı, davalı tarafta yer alan taraf için pasif taraf sıfatından söz edilebilir. Uygulamada, "sıfat" yerine "husumet" terimi de kullanılmaktadır. Sıfat dava şartı olmayıp, itirazdır. Çünkü bir kimsenin hak sahibi veya borçlu olup olmadığı davanın esasına girildikten sonra tespit edilebilir. Bu durumda ise dava esastan ret veya kabul edilir. Oysa, dava şartları davanın esasına girilmesini engelleyen niteliktedir. Ancak sıfat bir itiraz olduğundan, hâkim diğer itirazlar gibi taraf sıfatını da dava dosyasından anlayabildiği sürece kendiliğinden nazara alır. Sıfat, davada taraflardan birinin davaya konu subjektif dava hakkının bulunup bulunmadığı ile ilgili bir husustur. Tarafların sıfatının yargılama sonuna kadar devam etmesi zorunludur. Bu husus mahkemece re'sen gözönünde bulundurulmalıdır.Bir davada, taraflardan birinin, davacı ya da davalı sıfatının (aktif ya da pasif husumet ehliyetinin) olmadığı belirlenirse, artık bu davanın esasının çözümüne girilmeden, davanın husumet yokluğundan reddi gerekir. Bir kişinin belli bir davada davacı ya da davalı sıfatını haiz olup olmadığı şeklinde nitelendirilen husumetin, ileri sürülme zamanı yasa ile kabul edilen bir ilk itiraz olmadığı gibi, davalı tarafından ileri sürülmesi gerekli bir def'i de değildir. Davanın her aşamasında ileri sürülmesi mümkün veya mahkemece vâkıf olunduğu takdirde re'sen nazara alınması gerekli hukuki bir durumdur (KURU Baki, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.I., İstanbul 2001, s. 1157 vd.). Bu ilkelere göre somut olaya bakıldığında; dosyaya sunulan belgelerden davalı, dava dışı Yapı Kredi Bankası'ndan kullanmış olduğu kredi nedeniyle 275 TL komisyon ücreti ödemiş, ödemiş olduğu bu komisyon ücretinin iadesi için tüketici sorunları hakem heyetine müraacat etmiş, hakem heyeti tarafından talebin kabulü ile toplam 275 TL'nin davacı bankadan (Yapı Kredi bankası aleyhine değil davacı banka aleyhine karar verilmiştir) alınarak davalı tüketiciye iadesine karar verilmiştir. Bilahare davacı banka tarafından, davalı tüketici ile tüketici kredisi kullanımına ilişkin herhangibir sözleşmesel ilişkinin bulunmadığı bu bağlamda tüketici hakem heyeti tarafından aleyhlerine karar verilmesinin uygun olmadığından bahisle eldeki dava açılmış ve mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır

. Bilahare davacı banka tarafından, davalı tüketici ile tüketici kredisi kullanımına ilişkin herhangibir sözleşmesel ilişkinin bulunmadığı bu bağlamda tüketici hakem heyeti tarafından aleyhlerine karar verilmesinin uygun olmadığından bahisle eldeki dava açılmış ve mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca; mahkemece, davalı tüketici ile davacı banka arasında tüketici kredi sözleşmesi imzalanmadığından bu kapsamda ödenmiş bir komisyon ücreti de bulunmadığından tüketici sorunları hakem heyeti kararının husumet yokluğundan (davacı bankaya husumet tevcihi uygun olmadığından) iptaline karar verilmesi gerekirken, davanın reddi yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın HMK'nın 363/1. maddesine dayalı Kanun yararına temyiz isteğinin kabulü ile hükmün sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, gereği yapılmak üzere kararın bir örneğinin ve dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 18.05.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1941, Karar No: 2017/4009, Tarih: 17.11.2017

**15. Hukuk Dairesi         2017/1941 E.  ,  2017/4009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... 3. Nolu Apartman Yöneticiliği vs. ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 16.04.2015 gün ve 2006/468-2015/178 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkeme kararının ve bir kısım davalılar vekili Avukat ...'ın temyiz dilekçesinin bir kısım davacılara ..., ..., ..., ... dan, ... ve davalılar ... ve ...'a tebliğ edilmediği anlaşıldığından kararın ve temyiz dilekçesinin adı geçenlere usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, temyiz ve cevap süresi geçtikten sonra gerekli işlemlere müteakip dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/765, Karar No: 2010/12857, Tarih: 25.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/765 E.  ,  2010/12857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Polatlı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı Kamelya Apartmanı yöneticisi S. E. vekili tarafından borçlu hakkında 02.05.2007 tarihinde apartman yakıt aidatı ve genel gider alacağına istinaden ilamsız takip yapılmıştır. Alacaklı vekilince icra dosyasına ibraz edilmiş olan  genel vekaletnameden, Kamelya Apartmanı'nın adresinin Ş.Mah. B.Cad. K.Apt. No.. Polatlı olduğu anlaşılmaktadır. Borçlu hakkında  çıkartılan ilk ödeme emri tebligatı C. Mah. Eti Cad. .P. Apt. Polatlı adresine gönderilmiş ancak  bila tebliğ dönmüştür. Alacaklı vekili, 25.06.2007 tarihinde icra dosyasına talep açarak, Cumhuriyet Mahallesi Muhtarlığı'ndan borçlunun temin ettikleri ikamet adresine tebligat çıkartılmasını talep etmiş, bunun üzerine ödeme emri tebligatı borçluya C.Mah. B.G. Cad. D.Apt. No:..adresinde Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılmıştır.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun Bağımsız Bölüm Sahiplerine Tebligat başlıklı Ek 1.Maddesi “Kat Mülkiyeti Kanunu'nun uygulandığı hallerde, ortak taşınmazda oturmayan her bağımsız bölüm sahibi, apartman yönetimi ve ortak giderler ile ilgili tebligat yönünden geçerli olmak üzere, Türkiye'de bir adresini yöneticiye yazılı olarak bildirmek zorundadır.

Apartman yönetimi ve ortak giderler ile ilgili tebligatlar bu adrese yapılır.

Bağımsız bölüm sahibinin adres bildirmemesi veya yazılı olarak bildirdiği adrese tebligat yapılamaması hallerinde, bundan sonraki bütün tebligatlar, o kişiye ait bağımsız bölümde fiilen oturana yapılır. Tebligatın bir örneği apartman girişinde bulundurulacak ilan tahtasına asılır. Bağımsız bölümde fiilen oturana bu şekilde yapılacak tebligat, bağımsız bölüm sahibine yapılmış sayılır.

(Ek fıkra: 19/03/2003 - 4829 S.K./17. md.) Bağımsız bölümde fiilen oturan yoksa ilan tahtasına asılan tebligat örneği bağımsız bölüm sahibine yapılmış sayılır.” Şeklinde düzenlenmiştir.