muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/29, Karar No: 2022/238, Tarih: 05.04.2022

Beyan etmişlerdir.

Suça sürüklenen çocuk savcılıkta; kendisinin ..., ... ve ...'yı tanıdığını, bu şahısların köylüsü olduğunu, köy odası dedikleri yerde ... ve ...'nın olduğunu, bunları kendi aralarında birbirlerine sarılmış ve birbirleri ile cinsel ilişkiye girerken yakaladığını ve bu olayı annelerine söylemediğini, bu şahıslara herhangi bir şey yapmadığını, ...'a da herhangi bir şey yapmadığını, köy muhtarlığının önünde bulunan çadırda ... ve ... ile 5-10 ... birlikte kaldığını, herhangi bir şey yapmadığını, bu şahısların da bir şey yaptıklarını görmediğini, yalnız başka bir yerde yaptıklarını duyduğunu ve gördüğünü, ...'u köy odasında görmediğini, kimseyi cinsel ilişkiye girme hususunda teşvik etmediğini, ...'a 1 TL verdiğini, 1 TL'yi de öylesine verdiğini, ... ve ...'e ise herhangi bir para vermediğini, ... ve ...'i yakaladığında cep telefonu ile videoya çektiğini ancak sonradan sildiğini, bu şahıslara karşı herhangi bir tehditte bulunmadığını, kendisinin kimseyi zorlamadığını, bahsedilen olayların bir aydan fazla zaman zarfında gerçekleştiğini, ... ve ...'i cinsel ilişkiye girerken gördüğünü, onların ise kendisini görmediğini, gördüğünde çıplak olduklarını, yıkık ev denen yerde birlikte olduklarını gördüğünü, kendisinden başka bu çocukların ilişkiye girdiklerini gören olmadığını, bu şahısları tesadüfen gördüğünü, ... ve ...'i cinsel ilişkiye girerken kendisinin videoya çektiğini, ancak anne babası döver ve şiddet uygular diye kaydı sildiğini, kimseye de göstermediğini, köy muhtarlığının önündeki çadırda yalnız kaldıkları esnada başka kimsenin olmadığını, kendisinin ..., ... ve ... ile cinsel ilişkiye girmediğini ve onlara karşı başka bir eylemde bulunmadığını ve üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini,

Sulh Ceza Hâkimliğinde; savcılıktaki ifadesini aynen tekrar ettiğini, ..., ... ve ...’e herhangi bir cinsel müdahalede bulunmadığını, ... ve ...'i köyde yıkık ve harabe olan bir yerde cinsel ilişkiye girerken yakaladığını ancak kimseye söylemediğini, bu olayı kayda almadığını, iki gün sonra ... ve ...’i ...'a ait köy odasında cinsel ilişkiye girerlerken gördüğünü, bu olayı ise gizlice telefonuyla kayıt altına aldığını, kayda aldığından kendilerinin haberi olmadığını, daha sonra bu kaydı kimseye göstermeden sildiğini, çocukları tehdit etmediğini, cinsel ilişkiye zorlamadığını, cinsel ilişkiye de girmediğini, çocukların cinsel ilişkiye girdikleri zamanın dışında bir zamanda ...’a 1 TL verdiğini, savcılıkta yıkık evde videoya kayıt ettiğini söylemişse de aslında çocukları köy odasında ilişkiye girerken videoya çektiğini, bu beyanının doğru olduğunu, suçu kabul etmediğini,

Mahkemede; mağdur çocuklar, ... ve ... ...'i aynı köyden olmaları nedeniyle tanıdıklarını, bir keresinde ...nin odasında ... ile ...'i cinsel ilişkiye girerken gördüğünü, cinsel ilişkiden, çocukların giyinik bir vaziyette oldukları hâlde birbirlerinin arkasına geçerek birbirlerine sürtünmelerini kastettiğini, ... ve ...’in çıplak olmadığını, ...’ın önde olduğu ve ...’in arkadan sarıldığını, gizlice yanındaki cep telefonu ile bu durumun fotoğrafını çektiğini, orada bulunan çocuklara bu işi bir daha yapmasınlar diye "Annenize söyleyeceğim." deyip yanlarından ayrıldığını, oradan çıktıktan sonra ... denilen yere gittiğini ancak aileleri çocuklara bir şey yapmasın diye çektiği fotoğrafları sildiğini, bu durumdan da kimseye bahsetmediğini, hatırladığı kadarıyla ... ve ...'i 27.07.2015 tarihinde odada gördüğünü, daha önce ... ve ...'in bu şekilde cinsel ilişkiye girdiklerini etraftan duyduğunu, kapısı herkese açık olan ...nin odası dedikleri yerde şans eseri bulunduğunu ve sadece onları korkutmak amacıyla fotoğraflarını çektiğini, bunun dışında hiç kimseye cinsel eylemde bulunmadığını, aynı gün köy muhtarlığının önünde bulunan çadırda da ... ve ... ile karşılaştığını, orada otururken ... ile ... çadıra gelip 5-10 dakika kadar çadırda kaldıklarını, ancak bu esnada kesinlikle onlara yönelik bir eylemde bulunmadığını, tamamen iyi niyetiyle ve gönlünden koparak çadırdan çıkmadan önce ... ve ...'a 1'er TL para verdiğini, ..., ..., ... ile yukarıda anlattığı şekilde aynı gün karşılaştıklarını, bunun dışında... ve ... ... ile hiç karşılaşmadığını, onlara yönelik bir eylemi de olmadığını, ...'ı önce ... ile ...nin odasında gördüğünü, buradan çıktıktan sonra köprü başına, bir müddet sonra da çadıra gittiğini, kimseye anahtar sokmadığını, kimseyi seviştirtmediğini, çocuklar ile arasında bir düşmanlık olmadığını, suçu kabul etmediğini,

Savunmuştur.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması" başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrası; "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34. maddesinin birinci fıkrasında; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230. madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir.”,

"Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinde de;

"(1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.

b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi.

"Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinde de;

"(1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.

b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi.

c) Ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi; bu hususta ileri sürülen istemleri de dikkate alarak, Türk Ceza Kanunu'nun 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi; yine aynı Kanun'un 53 ve devamı maddelerine göre, cezaya mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi.

d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.

(2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(3) Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(4) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen hükümlerin dışında başka bir karar veya hükmün verilmesi hâlinde bunun nedenleri gerekçede gösterilir.",

"Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar" başlıklı 232. maddesinde ise;

"(1) Hükmün başına, 'Türk Milleti adına' verildiği yazılır.

(2) Hükmün başında;

a) Hükmü veren mahkemenin adı,

b) Hükmü veren mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının ve zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, vekilinin, kanunî temsilcisinin ve müdafiin adı ve soyadı ile sanığın açık kimliği,

c) Beraat kararı dışında, suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi,

d) Sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı,

Yazılır.

(3) Hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç onbeş gün içinde dava dosyasına konulur.

(4) Karar ve hükümler bunlara katılan hâkimler tarafından imzalanır.

(5) Hâkimlerden biri hükmü imza edemeyecek hâle gelirse, bunun nedeni mahkeme başkanı veya hükümde bulunan hâkimlerin en kıdemlisi tarafından hükmün altına yazılır.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir.”,

Hükümlerine yer verilmiştir.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir.”,

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. "Başlık" bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafisinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile hâlen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise CMK’nın 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanun'un 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nın 61. ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanun'un 53. ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkânının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercisi tereddüde yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Ayrıca, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, 5271 sayılı CMK'nın 289/1-9 ve 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/7. maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Diğer taraftan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); bir yargılamada hak ve özgürlüklerin gerçek anlamda korunabilmesi için davaya bakan mahkemelerin, tarafların dayanaklarını, iddialarını ve delillerini etkili bir biçimde inceleme görevi olduğunu belirtmektedir (Dulaurans/Fransa, B. No: 34553/97, 21/3/2000, § 33.). AİHM; mahkemelerin davaya yaklaşma yönteminin, başvurucuların iddialarına yanıt vermekten ve temel şikâyetlerini incelemekten kaçınmaya neden olduğunu tespit ettiği durumları, davanın hakkaniyete uygun bir biçimde incelenme hakkı yönünden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinin ihlali olarak nitelendirmektedir (Kuznetsov/Rusya, B. No: 184/02, 11/4/2007, §§ 84, 85.).

AİHM ayrıca, derece mahkemelerinin, kararların yapısı ve içeriği ile ilgili olarak özellikle delillerin kabulü ve değerlendirilmesinde geniş bir takdir yetkisine sahip olduğunu pek çok kararında yinelemiştir (... Mechelen ve diğerleri/Hollanda, B. No: 21363/93, 21364/93, 21427/93 ve 22056/93, 23/4/1997, § 50; Barbera Messegue ve Jabardo/İspanya, B. No: 10590/83, 6/12/1988, § 68.). Bu bağlamda, temel hak ve özgürlüklerin ihlali sonucunu doğuracak derecede ve keyfî olmadıkça belirli bir kanıt türünün (tanık beyanı, bilirkişi raporu veya uzman mütalaası) kabul edilebilir olup olmadığına, değerlendirme şekline veya aslında başvurucunun suçlu olup olmadığına karar vermenin ilk derece mahkemelerinin görevi olduğunu vurgulamaktadır (Garcia Ruiz/İspanya, B. No: 30544/96, 21/1/1996, § 28; ....N./İsveç, B. No: 34209/96, 2/7/2002, § 44.).

Bunun yanı sıra AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30; Hiro Balani/İspanya, B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27.). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan “kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama” yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33.).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34.).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35.).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39.).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu bilgiler ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39.).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu bilgiler ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan mağdur ...'in mağdur ...'e, inceleme dışı mağdur ...'ın katılan mağdur ...'e, katılan mağdur ...'in katılan mağdur ...'e yönelik organ sokmak suretiyle; katılan mağdur ...'in katılan mağdur ...'e yönelik organ sokmak suretiyle cinsel istismar eylemi nedeniyle katılan mağdur ...'in istismar edildiği belirtilerek TCK'nın 37. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açıldığı, Özel Daire ve Yerel Mahkeme tarafından olayın; suç tarihinde 15 yaşında olan suça sürüklenen çocuk ... ile suç tarihinde 12 yaşından küçük olmaları sebebiyle haklarında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen katılan mağdurlar ... ve ... ile mağdur ... ve inceleme dışı mağdur ...’ın terk edilmiş vaziyetteki... Emmi'nin odası olarak bilinen yere gittikleri, burada suça sürüklenen çocuğun mağdurlara "Soyunun." diyerek kıyafetlerini çıkarttırdıktan sonra birbirlerine dayanmalarını isteyip cinsel temaslarını sağlayıp cep telefonuyla fotoğraflarını çektiği esnada elinde bulunan bir anahtarı da ...’ın poposuna soktuğu şeklinde gerçekleştiği belirtilerek suça sürüklenen çocuğun eyleminin mağdur sayısınca üç ayrı çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun kabul edildiği anlaşılmıştır.

Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükümlerine ilişkin gerekçesinde; suça sürüklenen çocuğun mağdur ve katılan mağdurlara herhangi bir teması olmadan onları suçta araç olarak kullandığı iddiasına ilişkin olarak suça sürüklenen çocuğun eyleminin nitelendirmesi yapılırken TCK'nın 37. maddesi kapsamında ve özellikle anılan maddenin ikinci fıkrasında düzenlenen dolaylı faillik konusunda bir değerlendirme yapılmadığı gibi suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesine ilişkin gerekçelerin de gösterilmediği, suça sürüklenen çocuğun mağdurlara "Soyunun." diyerek kıyafetlerini çıkarttırdıktan sonra birbirlerine dayanmalarını isteyip cinsel temaslarını sağladığı yönündeki kabulü ve gerekçesiyle suça sürüklenen çocuğun eyleminin mağdur sayısınca çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun belirtilmesi karşısında; suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin mağdur sayısınca üç ayrı çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu yoksa TCK'nın 43/2-1. maddesi kapsamında zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesi için, suçta araç olarak kullanıldığı iddia edilen mağdurların kimin kime yönelik ve hangi eylemi gerçekleştirdiği hususunda dosyadaki delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi gerektiği, sabit görülen fiil ile bunun mağdur sayısınca üç ayrı çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu şeklindeki nitelendirilmesinin sebepleri gösterilmeden, tartışılıp gerekçelendirilmeden Özel Dairenin bozma ilamındaki ifadelerle yetinildiği, dolayısıyla itiraza konu hükümlerin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin suça sürüklenen çocuğun mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik gerçekleştirdiği çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkemenin anılan hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yerel Mahkemenin itiraza konu mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içerdiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Ulaşılan bu sonuç karşısında diğer uyuşmazlık konuları değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 07.07.2020 tarihli ve 7321-3170 sayılı suça sürüklenen çocuğun mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik gerçekleştirdiği çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama kararının KALDIRILMASINA,

Ulaşılan bu sonuç karşısında diğer uyuşmazlık konuları değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 07.07.2020 tarihli ve 7321-3170 sayılı suça sürüklenen çocuğun mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik gerçekleştirdiği çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2017 tarihli ve 97-18 sayılı suça sürüklenen çocuğun mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik gerçekleştirdiği çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilerek Özel Daire onama kararının kaldırılıp Yerel Mahkeme hükmünün bozulması nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki cezanın infazına başlanılmış ise İNFAZIN DURDURULMASINA, suça sürüklenen çocuğun bu suçtan cezaevine alınmış olması ihtimali bulunduğundan, başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değilse DERHAL SERBEST BIRAKILMASI için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.03.2022 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 05.04.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.