muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4433, Karar No: 2014/7554, Tarih: 16.04.2014

SONUÇ : Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine (oy çokluğuyla), (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Asıl davanın davalısı banka Eskişehir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/6511 E. sy. dosyası ile toplam 27.191,00 TL. alacağın tahsili için ilamsız icra takibi başlatmış, asıl menfi tespit davasının davacısı -birleşen davanın davalısı S.. C.. süresinde takip tutarının tamamına itiraz etmiş ve takip durmuştur. İcra takibinin durmasından sonra takip borçlusu S.. C..'ın menfi tespit davası açmakta hukuki yararı bulunmamaktadır.

Hukuki yarar, 6100 sy. HMK'nın 114/1-h maddesinde de düzenlendiği üzere dava şartı olup aynı Yasa'nın 115/1. maddesi gereği re'sen gözetilmelidir. Menfi tespit davasının davacısı S.. C.. açılacak itirazın iptali davasında, menfi tespit davasında iddia ettiği hususları savunma olarak ileri sürme imkanına sahiptir.

Nitekim somut olayda, takip alacaklısı banka birleşen itirazın iptali davasını 2.899,30 TL. üzerinden açmıştır. İşte bu davada, menfi tespit davasının davacısı takip borçlusu S.. C..'ın tüm savunmalarını ileri sürme imkanı mevcuttur.

Açıklanan bu nedenlerle asıl davanın açılmasında davacının hukuki yararı bulunmadığı, bu sebeple dava şartı olan hukuki yarar yokluğundan reddi gerekirken aksine düşüncelerle davanın açılabileceğine imkan sağlayan Sayın Çoğunluğun (1) no'lu bentte gösterilen sair temyiz itirazlarının reddine ilişkin görüşüne katılamıyoruz. 16.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2018/754, Karar No: 2019/6027, Tarih: 01.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/754 E.  ,  2019/6027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11/11/2016 tarih ve 2015/477 E. - 2016/1074 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 01/11/2017 tarih ve 2017/538 E. - 2017/627 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 01.10.2019 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp, hazır bulunan davacılardan asil ... ve vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkillerinin Kocaeli Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde Yrd. Doç. Olarak görev yaptıklarını, 06/03/2008 tarihinde davalı ve 3 arkadaşı ile birlikte üniversitedeki araştırma ve geliştirme çalışmalarını ekonomik değerli olan ürünlere çevirmek amacı ile gerekli yasal izinleri alarak Pars Ar Ge Bilgi Teknolojileri Elektronik Mühendislik Ve Danışmanlık Hizmetleri San Tic. Ltd. Şti.'ni kurduklarını, davalının 66.000,00 TL hissesi ile aynı zamanda diğer ortakların idari amiri durumunda ve mühendislik fakültesinin dekanı olduğunu, şirketin yönetim ve idare şekli açısından davalı tarafından tek başına yönetildiğini, müvekkillerinin bu durumdan daha fazla zarar görmemek adına şirket hisselerini davalıya devretmeye karar verdiklerini, davalının hisse bedellerinin %20sini peşin kalanını ise 1 yıl içinde 10 eşit taksitte ödeyebileceğini yazılı ve sözlü olarak ifade ettiğini ancak davalı tarafından hisse bedellerinin bugüne kadar ödenmediğini ileri sürerek, 02/09/2013 tarihinde 45.000,00.TL hisse devir bedelinin müvekkili ...'a 24.000,00.TL devir bedelinin ise müvekkili ...'ye devir tarihinden itibaren işletilecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; HMK nın 204. maddesi gereği ilamlar ile düzenleme şeklinde noter senetlerinin sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil sayıldıklarını, davacıların ileri sürdüğü hisse bedellerinin ödendiğinin yazılı olmasına rağmen ödeme yapılmadığı iddiasının sahtelik iddiası olduğunu, bunun notere karşı ileri sürülebileceğini, hisse devir sözleşmelerinin noterde düzenlendiği tarih ve öncesine yönelik olarak mobbing uygulandığı iddiasının kabul edilemez olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların bedelleri ödenmek kaydı ile hisselerin davalıya devri konusunda davalı ile anlaşmaya vardıkları, her ne kadar hisse devir sözleşmelerinde bedelin nakden peşin alındığı yazılı ise de, devir tarihine yakın taraf mail yazışmalarında bedelin ödenmesi konusunda davacılar taleplerinin davalı tarafından hep olumsuz karşılık bulduğu, taraflar arasındaki devre ilişkin hazırlık mail yazışmalarından devir bedelinin ödenmediğinin anlaşıldığı, davacının hisse bedelini ödemeye ilişkin banka dekontu ya da başkaca bir yazılı delil sunamadığı, ödemenin sadece noter devir sözleşmesinde yazılı olduğu, noterlikçe düzenlenen ifadedeki peşin alıma ilişkin olgunun aksinin taraf mail yazışmaları ile sübuta erdiği, keza, dava konusu hisse ödemelerinin de konusunu teşkil eden rektörlük soruşturma dosyası akabinde davacının usulsüz işlemleri sebebi ile birçok eylemden cezalandırılmasının talep edildiği, davanın haklı ve yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında sahteliği ileri sürülmeyen Kocaeli 7. Noterliğinin 02/09/2013 tarihli Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesi resmi nitelikte bir belge olup bu belge uyarınca hisse devir bedelinin aynı gün , nakten ve tamamen ödenmiş olduğunun kayıt altına alındığı, hisse devir bedelinin ödenmediğinin ispatının bu belgenin geçersizliğinin mahkeme kararıyla ispat edilmiş olması veya yazılı başka bir belgeyle ispat edilmesi halinde mümkün olduğu ancak aksinin davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile; karraın ortadan kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibari ile 41.530 TL'dir. Davacı ... yönünden dava konusu edilen miktar 24.000,00 TL olup yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin

Davacılardan alınıp, davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ... Urban'dan alınmasına, 01/10/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/36605, Karar No: 2022/26584, Tarih: 30.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/36605 E.  ,  2022/26584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

KARAR

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği, temyiz sebebine göre ve hükmolunan cezanın miktarı nedeniyle sanık ...’in duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında sanık ... müdafisi ile sanık ...’in belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek, yapılan değerlendirmede:

Sanık ...’in temyizinin; hakaret suçunun hukuki unsurlarının oluşmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, sadece polislerin beyanı ile hakkında mahkumiyet kararı verildiğine, beraatine karar verilmesine yönelik olduğu,

Sanık ... müdafisinin temyizinin; müvekkilinin söz konusu sloganı atmadığının bilirkişi raporu ile sabit olduğuna, sloganların hakaret içermediğine, memurlara yönelik olmadığına ve bir kısım genel taleplerden ibaret olduğuna, zor kullanma tutanağının dosyada mevcut olmamasına rağmen buna dayanılarak hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, müvekkil aleyhinde hiçbir somut delil olmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

TCK'nın 125/1. maddesinde “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne;

Aynı Kanunun 126. maddesinde: “Hakaret suçunun işlenmesinde mağdurun ismi açıkça belirtilmemiş veya isnat üstü kapalı geçiştirilmiş olsa bile, eğer niteliğinde ve mağdurun şahsına yönelik bulunduğunda duraksanmayacak bir durum varsa, hem ismi belirtilmiş ve hem de hakaret açıklanmış sayılır.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil, olgu isnadı veya sövmek suretiyle bir kimsenin, onur, şeref ve saygınlığına saldırma şeklinde bir davranışın ortaya konulması, eylemin gerçek kişiye yöneltilmesi, eylemle gerçek kişi arasında aidiyet ilişkinin kurulması ve objektif olarak mağdurun hedef alındığının anlaşılması gerekmektedir.

Somut olayda, sanıkların parmak izlerinin alındığı sırada 15.05.2016 tarihli bilirkişi raporuna göre sanıkların kalıplaşmış sloganlar attıkları anlaşılmış ve sanıkların hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda, sanıkların parmak izlerinin alındığı sırada 15.05.2016 tarihli bilirkişi raporuna göre sanıkların kalıplaşmış sloganlar attıkları anlaşılmış ve sanıkların hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, atılan sloganın rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak, davaya konu sözlerin kalıplaşmış sloganlar olduğu, mağdurların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, nezaket dışı davranış niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanıkların beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafisi ile sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın CMK’nın 304. maddesi gereğince ... Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4061, Karar No: 2012/10039, Tarih: 16.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4061 E.  ,  2012/10039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın konusu ve tarafları aynı olup, ilk davada hükmedilen vekalet ücreti de dikkate alındığında, hakkaniyet gereği davacı lehine yeniden vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılmasına, yerine (Davanın konusu ve tarafları aynı olup ilk davada hükmedilen vekalet ücreti de dikkate alınarak hakkaniyet gereği davacı lehine yeniden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/689, Karar No: 2021/2256, Tarih: 03.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/689 E.  ,  2021/2256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme, görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında taksirle öldürme suçu nedeniyle; TCK'nın 85/1, 27/1-son, 62, 50/4-1.a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

2- a- Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle; TCK'nın 265/1, 265/4, 43, 62, 53, 51/1-3-6-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

b- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu nedeniyle; CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat.

3- a-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle; TCK'nın 265/1, 265/4, 43, 31/3, 62, 51/1-3-6-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet.

b-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu nedeniyle; CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nun mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından, sanık ... ve suça sürüklenen çocuğun görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümler ile sanık ... ve suça sürüklenen çocuğun 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraatine ilişkin hükümler ise katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Katılan ... vekilinin, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümler ile sanık ... ve suça sürüklenen çocuk hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Ölen ...'ın ablası katılan ...'ın sanık ... ile suça sürüklenen çocuk hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından açılan davalara katılma ve bu suçlardan kurulan hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu hükümlere yönelen temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2-Katılan ... vekilinin ve sanık ... müdafiinin, sanık ... ... hakkında taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;

Sanık ... müdafii tarafından verilen süre tutumlu temyiz dilekçesinin içeriğinde temyiz talebinin tamamen sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik olduğu, her ne kadar kararın giriş bölümünde sanığın sıfatının "müşteki sanık" olarak yazılsa da katılan sıfatı yönünden herhangi bir temyiz iradesinin bulunmadığı anlaşılmakla, gerekçeli temyiz dilekçesinde katılan sıfatı yönünden vekalet ücretine yönelik temyiz isteminin süresinde olmadığından CMUK’un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;