muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/42468, Karar No: 2022/13747, Tarih: 31.05.2022

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde ..., kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle ...'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira ... açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

..., birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, ... içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

..., birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, ... içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

...’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı ... tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı ... tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, ..., iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez.... davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. ..., başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. ...’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (..., 13778/88, 25/06/1992)

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

... /... davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. ..., bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (.../..., 18235/02, 19/12/2006) Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden

sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada ..., politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. ..., içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/... davasında ..., bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında ... Cumhurbaşkanı'nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak ... Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. ..., bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon / ..., 26118/10, 14/03/2013)

Somut olayda, sanığın katılana yönelik ifadelerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca, denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükümlerin aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, önceki hükümlerde uygulanmayan TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına karar verilerek, CMK'nın 231/11. maddesine aykırı davranılması,

b-Bozma öncesi sanık hakkında hakaret suçundan iki kez 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilip, bu hükümlerin yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 09/03/2020 tarihli kararı ile gerekçe içermediğinden dolayı bozulması karşısında; bozma sonrası verilen hükümlerde sanık hakkında hakaret suçundan iki kez 3 ay hapis cezasına hükmolunarak cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması,

c-Hakaret suçunun aleni bir yer olan adliye binasının giriş katındaki koridorda işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

d-Sanığın katılanlara peş peşe hakaret etmesi şeklindeki eylemlerini, aynı olay bütünlüğü içinde ve aynı nedene dayalı olarak gerçekleştirmesi karşısında; sanık hakkında zincirleme suç hükümleri gereği hakaret suçundan bir kez ceza verilip, bu cezanın 5237 sayılı Kanun’un 43/2. maddesi uyarınca arttırılması gerekirken, katılan sayısınca ayrı ayrı hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağı ilkesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7080, Karar No: 2015/5299, Tarih: 27.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7080 E.  ,  2015/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın ... Devlet Hastanesi Acil Polikliniğinde acil doktoru olarak görevli olduğu, 1993 doğumlu ölen ...'in 27.01.2007 tarihinde ailesi nezaretinde ... ilçe Hastanesine baş ağrısı, kulak ağrısı, yaygın vücut ağrısı ve kusma ile başvurduğu, tonsillit, hipovitaminoz tanısıyla müşahade altına alınarak %5 dekstroz 500 cc, Bemiks amp. IV, Novalgin amp. im olarak uygulandığı, yapılan ilk değerlendirmeye ve düzenlenen tedaviye rağmen hastanın 31.01.2007 günü benzer şikayetlerle yeniden getirildiği, bu kez anksiyete, gribal enfeksiyon tanısıyla müşahade altına alınarak %45 Dekstroz 500 cc, C vit amp.IV, SF amp. Miyadren amp. Im olarak uygulandığı ve taburcu edildiği, ertesi gün babası tarafından yatağında ölü olarak bulunduğu, ... İhtisas Dairesinin 10/10/2007 tarihli raporunda ölümün menenjite (beyin zarlarını tutan iltihabi hastalık) bağlı olarak meydana geldiğinin belirtildiği, bu kapsamda hastada merkezi sinir sistemi enfeksiyonunu düşündüren belirti ve bulguların olduğu, ancak her iki başvuruda da bu hastalıkların ayırıcı tanısı için gerekli muayene -ense sertliği, kernig ve brudzinski testleri- tetkik 8 lökosit sayısı, CRP, göz dibi incelemesi ve lomber fonksiyon ya da gerekli konsultasyonun yapılmadığı ve sanık Dr. ... tarafından Katarin forte tb ile meloks fort tbl reçete edildiği menenjitin tanısının konulamadığı, bu nedenle hekimin eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığı ve meydana gelen ölüm olayında kusurlu olduğu kusurlu davranışla ölüm arasında uygun illiyet bağının bulunması nedeniyle fiilin TCK'nın 257/2. maddesi kapsamında değil, taksirle öldürme kapsamında değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı dosya kapsamından anlaşılmakla,Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, sanığın görevi ihmal suçundan sorumlu tutulabileceği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15554, Karar No: 2012/4902, Tarih: 15.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/15554 E.  ,  2012/4902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

... tarafından 26.12.2008 tarihinde düzenlenen ... göre mesleki pnömokonyoz tanısı konulan sigortalının, anılan meslek hastalığına bağlı olarak meslekte kazanma gücünün %21 oranında azaldığı ve iki yıl sonra kontrol muayenesine tabi tutulması gerektiği belirgin olup, sürekli iş göremezlik geliri, geçici iş göremezlik ödenekleri, tedavi giderleri yönünden açılan işbu davada mahkemece yapılan yargılamada bilirkişi tarafından düzenlenen, meslek hastalığının oluşumunda davalı işverenin %75, sigortalının %20 oranında kusurunun bulunduğu, kaçınılmazlık unsurunun da %5 oranında etken olduğunun belirtildiği rapora dayanılarak, gelir ve sosyal yardım zammının başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile davalının %75 kusur oranı benimsenmek suretiyle istemin kısmen hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesinin ilk fıkrasında, meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışı sonucu olmuşsa, sigortalı hakkında yapılan sosyal sigorta yardımlarından doğan zararın Kurumca işverene ödettirileceği, işçi ve işveren sorumluluğunun saptanmasında kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Diğer taraftan, 4857 sayılı İş Kanununun “İşverenlerin ve işçilerin yükümlülükleri” başlıklı 77’nci maddesinde, işverenlerin işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri eksiksiz bulundurmak, işçilerin de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü oldukları, işverenlerin işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli önlemler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorunda oldukları açıklanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunun denetime elverişli ve yeterli olmadığı, yasal mevzuat kapsamında gerekçe içermediği ve yöntemince düzenlenmediği belirgindir. Bu bakımdan, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman farklı bilirkişiye kusur incelemesi yaptırılıp 506 sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun rapor düzenlenerek meslek hastalığının oluşumunda tüm ilgililerin kusur oran ve aidiyetleri oluşa uygun olarak belirlenmeli, sonrasında, gelir bağlama kararında 26.12.2010 tarihinde kontrol muayenesine tabi tutulacağı belirtilen sigortalının, anılan muayene sonucu ve bunun sürekli iş göremezlik derecesine etkisi açıklıkla saptanmalı ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme sonucu, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak ve kontrol muayenesi sonucu araştırılmaksızın karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5095, Karar No: 2006/6542, Tarih: 19.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5095 E.  ,  2006/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde galle fazlasına müstahak ve tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün temyizi davalı, incelemesinin duruşmalı olarak yapılması ise davacı tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı (asil) ... ile Davalı Vek. Av. .... geldiler. Gelen vekil ve asil'in sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

2762 Sayılı Vakıflar Kanununun 40.maddesi gereğince, mülhak vakıflar aleyhine açılan bu gibi davalarda vakıf mütevellisi yasal taraf olduğundan Vakıflar Genel Müdürlüğü yanında davalı olarak gösterilmesi ve açılan davanın ona da yönetilmesi gerekir.

Bu hususa dikkat edilmeden davanın vakıf mütevellisinin yokluğunda açılıp sonuçlandırılması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4938, Karar No: 2016/10155, Tarih: 07.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/4938 E.  ,  2016/10155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, ilave tediye ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Mahkemece ilave tediye alacağı isteğinin reddine dair verilen kısa karara karşı tefhimden itibaren sekiz günlük sürede temyize başvurulmadığından temyiz isteğinin reddine karar verdiği görülmüştür.

Davacı vekili hem ek kararı hem esasa dair gerekçeli kararı temyiz etmiştir.

Mahkemece son oturumda açıklanan kısa kararın (hükmün) 6100 sayılı HMK 294 ve 321 maddelerine uygun olması gerekir. Tefhim edilen kısa »karar anılan kanundaki gibi gerekçe içermediği durumlarda gerekçeli kararın taraflara mutlaka tebliği gerekir. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden başlatılmalıdır. Somut olayda mahkemece tefhim edilen kısa karar gerekçe içermediğinden, gerekçeli kararın tebliğine göre de davacı vekilinin süresinde temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz dilekçesinin reddedilmesi isbaetsizdir. Bu gerekçe ile 26.12.2014 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılmasına karar verilerek; Tetkik Hakim ... tarafından düzenlenen rapor okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 07.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3223, Karar No: 2018/2974, Tarih: 18.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3223 E.  ,  2018/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasına bakıp dosyayı görevsizlik kararı vererek Ağır Ceza Mahkemesine gönderen Bakırköy 21. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 19.07.2011 tarihli duruşma tutanağının birinci sayfasında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı tespit edilmekle, söz konusu imza eksikliği ilgili zabıt katibi veya meslekle ilişiği kesildiği takdirde yerine görevlendirilecek başka bir zabıt katibi tarafından tamamlandıktan sonra suç tarihinde on sekiz yaşı içerisinde bulunan mağdure Ece’nin velayet hakkına sahip annesi Hülya ile babası Mehmet'in aşamalarda beyanları alınmayıp yokluklarında yargılama yapılarak karar verildiği anlaşıldığından, gerekçeli kararın suç tarihi itibariyle mağdurenin velayet hakkına sahip kanuni temsilcileri olmaları nedeniyle davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunan müştekilere tebliğiyle tebligat parçaları ile verildiği takdirde temyiz dilekçelerinin eklenip hükümlerin temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.