muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/114, Karar No: 2009/161, Tarih: -

Hükümlü müdafii tarafından temyiz edilen hüküm, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince; 27.09.2007 gün ve 5991-6935 sayı ile;

“1) Adam öldürmeye teşebbüs suçlarında; 5237 sayılı TCK’nun 81, 35, 29, 62, 53. maddeleri uygulanıp, sonucunun eski hükmün sonucu ile karşılaştırılması gerektiği gözetilmeden, kıyaslamanın 5237 sayılı TCK’nun 82, 35, 29, 62. maddeleri ile yapılması, sonucu uyarlama isteğinin reddine karar verilmesi,

2)Yağma suçundan; 5237 sayılı TCK’nun 149/1-a-d, 43, 29, 62, 53. maddeleri ile kurulacak hükmün sonucu ile 765 sayılı Kanun ile kurulmuş eski hükmün sonucunun karşılaştırılması suretiyle lehe olan hükmün belirlenmesi ve uygulamanın ona göre yapılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,”

” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkemece 22.11.2007 gün ve 80-26 sayı ile;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesinde "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleri ile karşılaştırılması suretiyle belirlenir" düzenlemesinin yer aldığı, buna göre sanığın işlemiş olduğu suçlar nedeniyle lehe olan yasanın belirlenmesinde olayla ilgili olan önceki ve sonraki kanunların ilgili tüm hükümlerinin olaya uygulanması sonucu lehe yasanın belirleneceği, yeniden değerlendirme ve uyarlama yapılırken kesinleşen ilk hükümdeki ceza uygulaması ve kanun maddelerinin uyarlama kararı veren mahkeme yönünden bağlayıcı olamayacağı, sanığın sübuta eren mağdurlara yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCY’nın 82/1-h, 35/2, 29 ve 62. maddelerinin, yağma suçundan ise 5237 sayılı TCY’nın 149/1-a-d ve 62. maddelerinin mağdur sayısınca uygulanması gerektiği, her iki suç yönünden de 5237 sayılı TCY’nın hükümlü aleyhine olduğu, gerekçeleriyle önceki hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının “

“bozma”

” istemli 25.12.2008 gün ve 226366 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının “

“bozma”

” istemli 25.12.2008 gün ve 226366 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın yanlarında çalıştığı şikayetçi ile katılan tarafından işten çıkartılması nedeniyle yaşamış olduğu sıkıntılar neticesi olay günü üzerinde taşıdığı tabancayla, şikayetçi ve katılanın aynı anda 3000 lira paralarını gasp ettiği, daha sonra her ikisine de öldürme kastıyla bir çok kez ateş ederek, katılan M.....’i hayati tehlike geçirecek, 25 gün iş ve güçten kalacak, şikayetçi L....’yi ise hayati tehlike geçirecek, 45 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaraladığı, bu şekilde L....S.... ve M......Ö....’i öldürmeye teşebbüs ve yağma suçlarını işlediği kabul edilerek, müşteki L.....S...’yı ve katılan M....Ö...’i öldürmeye tam teşebbüs suçundan 765 sayılı TCY’nın 448, 62, 51/1 ve 59/2. maddeleri uyarınca, müteselsilen silahlı yağma suçundan ise 765 sayılı TCY'nın 497/1, 80, 51/1 ve 59/2. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilen olayda, Yargıtay 1. Ceza Dairesi ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, lehe yasanın belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun istikrar kazanmış kararlarında vurgulandığı üzere; 5252 sayılı Türk Ceza Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın “

“Lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul”

” başlıklı 9/3. maddesinde;

“...(3) Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir …

…” hükmüne yer verilmiş,

Anılan düzenlemenin kaynağını oluşturan 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ise; “

“Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması halinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte olanı uygulanmalı”

” şeklinde lehe yasanın tespitinde başvurulacak yöntem ilkelere bağlanmıştır.

Öğretide de özetle; uygulanma olanağı bulunan tüm yasaların leh ve aleyhteki hükümleri ile birlikte ayrı ayrı ele alınarak somut olaya göre sonuçlarının karşılaştırılmasının gerekeceği ve sonunda fail bakımından daha lehe sonuç veren yasanın belirlenip son hükmün buna göre verileceği görüşleri ileri sürülmüştür. (Ord. Prof. Dr. S.DÖNMEZER-Prof. Dr. S.ERMAN, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, C.I, 11. Bası, sh.167 vd.; Ord. Prof. Dr. S.DÖNMEZER, Genel Ceza Hukuku Dersleri, sh.64 vd.; Prof. Dr. M.E. ARTUK-Doç. Dr. A.GÖKÇEN-Arş. Gör. A. C. YENİDÜNYA, Ceza Hukuku Genel Hükümler, C.I, sh.221 vd.)

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi, 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve öğretideki görüşler birlikte değerlendirildiğinde; lehe yasanın belirlenmesi yöntemi, sabit kabul edilen olaya her iki yasanın ilgili tüm hükümlerinin birbirine karıştırılmaksızın uygulanmak suretiyle ayrı ayrı sonuçlar belirlenmesini ve bunların karşılaştırılmasını gerektirmektedir. Ancak bu karşılaştırmada, hükmün tesisi aşamasında uygulanması gereken normlarla, hükmün infazına ilişkin normlar birlikte değil, ayrı ayrı değerlendirmeye tabi tutulacaktır. Bu değerlendirmede hükmün tesisi aşamasında uygulanması gereken düzenlemelerin aynı yasa kapsamında bulunup bulunmadığına bakılmaksızın, sadece bir yasa değil bir müesseseyle ilgili düzenlemelerin yer aldığı yasalar birlikte değerlendirilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, hükümlünün sabit olan eylemi, işlenmiş olan yağma suçundan faydalanmak amacıyla öldürmeye teşebbüs ve iki kişiye karşı silahlı yağmadır. Bu husus, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.06.1985 gün ve 1669-2516 sayılı ilamında da açıkça belirtilmiştir. Yerel Mahkemece kesinleşen hükümde eylemin basit adam öldürmeye teşebbüs olarak kabulü ile 765 sayılı Yasanın 448, 62, 51/1 ve 59. maddeleri uyarınca hükümlünün cezalandırılmasına karar verilmiş olması da, varılan bu sonucu değiştirmeyecektir.

Yağma suçu açısından ise uyuşmazlık konusu incelendiğinde, Yerel Mahkemece kesinleşen hükümde, hükümlünün tahrik altında müteselsilen yağma suçunu işlediği kabul edilerek, 765 sayılı TCY’nın 497/1, 51/1, 80 ve 59. maddeleri uyarınca uygulama yapılmış olup, bu uygulama da, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin belirtilen kararında vurgulandığı üzere, yağma suçunda tahrik hükümlerinin uygulanamayacağı ve mağdur sayısınca yağma suçunun oluştuğu göz önüne alındığında isabetsizdir. Hükmün bu şekilde kesinleşmiş olması da, lehe yasa uygulamasında hükümlü lehine bir sonuç doğurmayacaktır. Zira lehe Yasa uygulamasında, önceki hükümde uygulanan maddeler değil, sabit kabul edilen olaya her iki Yasanın ilgili tüm hükümleri uygulanmak suretiyle tayin edilecek sonuçlar karşılaştırılacaktır. Aksi hal önceki yanılgılı uygulamaların benimsenerek, bu yanılgılara, yeni yanılgıların eklenmesi sonucunu doğuracaktır.

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe yasa, önceden sabit kabul edilen olaya, her iki yasanın ilgili bütün hükümlerinin uygulanarak, sonuçların karşılaştırılması suretiyle belirleneceğinden, önceki hükümde sabit kabul edilen olay, işlenmiş olan gasp suçundan faydalanmak amacıyla adam öldürmeye teşebbüs ve mağdur sayısınca silahlı yağma suçları lehe yasa değerlendirilmesinde dikkate alınarak, karşılaştırma yapılmalıdır.

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe yasa, önceden sabit kabul edilen olaya, her iki yasanın ilgili bütün hükümlerinin uygulanarak, sonuçların karşılaştırılması suretiyle belirleneceğinden, önceki hükümde sabit kabul edilen olay, işlenmiş olan gasp suçundan faydalanmak amacıyla adam öldürmeye teşebbüs ve mağdur sayısınca silahlı yağma suçları lehe yasa değerlendirilmesinde dikkate alınarak, karşılaştırma yapılmalıdır.

Adam öldürmeye teşebbüs suçları açısından lehe yasa değerlendirilmesi yapıldığında, sabit olan olaya uygulanabilecek hükümler, 5237 sayılı TCY’nın 82/1-h, 35, 29 ve 62. maddeleri olup, yerel mahkemenin takdiri de gözetilerek bu maddeler uyarınca hükmedilecek ceza her bir adam öldürmeye teşebbüs suçu yönünden 12 yıl 6 ay hapis cezası olacaktır. İlk hükümde adam öldürmeye teşebbüs suçundan hükmedilen ceza ise her bir eylem yönünden 10 yıl hapis cezası olduğundan, 765 sayılı Yasa hükümleri, öldürmeye teşebbüs suçları yönünden hükümlü lehinedir.

Yağma suçu ile ilgili değerlendirmeye gelince, yağma suçunda tahrik hükümleri ile 5237 sayılı TCY’nın 43/3. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanamayacağından, mağdur sayısınca, silahla gerçekleştirilen yağma suçuna 5237 sayılı TCY’nın uygulanabilecek hükümleri, 149/1-a-d ve 62. maddeleri olup, mahkemenin takdiri nazara alınarak, bu suç nedeniyle hükmedilecek ceza mağdur sayısınca ayrı ayrı 10’ar yıl hapis cezası olacaktır, bu eylem nedeniyle 765 sayılı TCY hükümleri uyarınca hükmedilen toplam ceza 10 yıl 11 ay 7 gün hapis ceza olduğundan, yağma suçu yönünden de 5237 sayılı TCY hükümleri sanık aleyhinedir.

Bu itibarla, sabit kabul edilen olaya, her iki yasanın ilgili tüm hükümlerini uygulayarak, sonuçlarını karşılaştırmak suretiyle belirleyen Yerel Mahkeme direnme hükmü isabetli olup, onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Kurul Üyesi, “

“lehe yasanın Özel Daire ilamında belirtilen şekilde yapılması gerektiği”

” görüşüyle, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmesi yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- T....Ağır Ceza Mahkemesinin 22.11.2007 gün ve 80-26 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2009 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12874, Karar No: 2012/31259, Tarih: 01.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/12874 E.  ,  2012/31259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/01/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/14616, Karar No: 2014/18043, Tarih: 19.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14616 E.  ,  2014/18043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2010/867-2013/148

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı, davalı işyerinde 16.07.2007-21.08.2010 tarihleri arasında ilk olarak satış temsilcisi, 2008'in Ağustos ayından itibaren de satış grup müdürü olarak çalıştığını, fazla mesai yapmasına karşın ücretinin ödenmediğini, dönem dönem çeşitli ücret sistemlerinin ardından 2009'un Ocak ayından itibaren tahsilata dönüşmüş satışların yüzde on'u üzerinden ilave ücret ödeneceğinin duyurulduğunu, asgari ücret kısmı bankaya yatırıldığını, ancak 2009'un Kasım ayından itibaren hiçbir gerekçe gösterilmeden ödenen satışlardan yüzde onluk kısım ücretinin ödenmediğini, bankaya yatan miktarın da gecikmeli ve eksik olması sebebiyle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davacının, 16.07.2007 tarihinde satış temsilcisi olarak çalışmaya başladığını, 2008'in Ağustos ayından itibaren satış grup müdürü olduğunu, 23.08.2010 tarihinden itibaren işe devam etmeyerek iş sözleşmesini istifa ile feshettiğini, ücretlerinin eksik ödendiği ve zamanında ödenmediği iddialarının doğru olmadığını, istifasını gerektiren haklı bir sebebinin bulunmadığını, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin dışında ayrıca tahsilata dönüşmüş satışlardan yüzde on oranında ödeme yapılacağı yönünde bir hüküm ve yönde bir anlaşma olmadığını, sözleşmenin 5. maddede satış temsilcisine kotanın üzeri satışlarda takdir ödemesi yapılmasının şirketin karar ve insiyatifinde bulunduğunu takdire bağlı olarak öngörülen bu hükmün işveren açısından zorunluluk arz etmeyeceğini, ayrıca davacının kotayı aşmadığını, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını, fazla mesaisinin bulunmadığını belirterek davanın reddini, davacının haksız rekabet hükümlerine aykırı hareket ettiği, işyerinden ayrıldıktan hemen bir süre sonra bir başka rakip firmada çalıştığının tespit edildiği iddiası ile sözleşme gereği haksız rekabet cezai şart tazminatı ile davacının haksız feshine bağlı ihbar tazminatı alacağının da hüküm altına alınmasını istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacı-karşı davalının davasının kısmen kabulüne, davalı-karşı davacının davasının ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı-karşı davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacı-karşı davalının davasının kısmen kabulüne, davalı-karşı davacının davasının ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı-karşı davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı-karşı davalının yaptığı satışlar üzerinden aldığını belirttiği ücretin ödenip ödenmediği hususu uyuşmazlık konusudur.

Davacı-karşı davalı, işyerinde satış grup müdürü olarak çalıştığını, sabit ücret yanında ayrıca tahsiline dönüşen satışlardan her ay yüzde on oranında ödeme yapıldığını, 2009 yılı Kasım ayından itibaren söz konusu satışlardan kaynaklanan miktarın eksik ödendiğini belirterek fark ücret talebinde bulunmuştur. Davalı-karşı davacı işveren ise, iddia edildiği şekilde ücret sistemi bulunmadığını, gerçekleşen satış üzerinden yüzde ödenmesinin takdire bağlı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Alınan bilirkişi raporunda, dosyada bulunan satış temsilciliği sözleşmesi ve diğer delillerden davacının sabit ücret dışında bedeli tahsil edilen satışlardan belirli bir yüzde oranında ücretle çalıştığının anlaşıldığı belirtilerek, taraflar arasındaki uyuşmazlık dönemi olan 2009 yılı Kasım ile 2010 yılı Ağustos ayları arasında davacının satış temsilciliği sözleşmesi gereği satışını ürünlerin satış bedellerinin muhasebeci bilirkişi tarafından yapılan tespite göre belirlenen miktardan davacının alacağı miktar hesaplanmıştır. Söz konusu rapora karşı davalı-karşı davalı tarafından yapılan itirazda, belirtilen satışların tamaminin davacı-karşı davalı tarafından yapılmadığı ileri sürülmüşse de mahkemece gerekli araştırma yapılmadan karar verilmiştir. Bu sebeple, davacının alacağı ücretin hesabına esas olan satışları davacının gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin açıklığa kavuşturulması ve davacının talep ettiği alacağın belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Bir diğer uyuşmazlık konusu ise davalı-karşı davacı işveren tarafından rekabet yasağının ihlalinden doğduğu ileri sürülen cezai şartın davacı-karşı davalıdan tahsiline ilişkindir. Davalı-karşı davacı tarafından davacı-karşı davalının imzaladığı rekabet etmeme taahhüdü ile işten ayrıldığı tarihten itibaren oniki ay içinde şirkete ait ve şirketin iştigal konularına giren mallar ile ilgili olarak satış yapmayacağını taahhüt etmesine rağmen aynı alanda faaliyet gösteren başka bir şirkette çalıştığını belirterek cezai şartın tahsilini istediği, davacı-karşı davalının ise cezai şartın geçerliliği bulunmadığı iddiası ile davanın reddini istediği anlaşılmıştır. Davalı-karşı davacı tarafından talep edilen haksız rekabet alacağına ilişkin olarak davanın 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 348. maddesi ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 444. maddesinden kaynaklanan rekabet yasağına bağlı uyuşmazlığa ilişkin olduğu bu sebeple davaya Ticaret mahkemesince bakılması gerektiği anlaşılmakla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/11-781 esas, 2012/109 karar sayılı 29.02.2012 tarihli kararı dikkate alınarak, mahkemece ticaret mahkemelerinin görevine giren davanın görev yönünden reddi yerine esasına girilerek hüküm kurulması da hatalı omuştur.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1385, Karar No: 2018/3783, Tarih: 22.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/1385 E.  ,  2018/3783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından verilen 29.09.2017 tarihli dilekçede Dairemizin 04.07.2017 2016/18424 E ve 2017/11634 K sayılı kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği ileri sürülerek kararın ortadan kaldırılması ve hükmün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece kısa kararda işe başlatmama tazminatının 5 ay belirlendiği, kısa kararda ise 4 aya hükmedildiği, davacının kıdeminin 5 yıldan fazla olduğu, Dairemizce istikrar kazanmış içtihatlarla kabul edildiği üzere 5-15 yıl arası kıdemi bulunan işçiler için işe başlatmama tazminatının 5 ay belirlenmesi gerektiği, Dairemizce kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunduğu kabul edildiği ancak kıdemi gözden kaçırılarak işe başlatmama tazminatının 4 ay belirlenerek karar verildiği, kararın maddi hataya dayandığı anlaşılmakla Dairemizin 04.07.2017 2016/18424 E ve 2017/11634 K sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı bankada 03/05/2010-28/08/2015 tarihleri arasında İdari İşler Yetkilisi-2 olarak çalıştığını, iş akdinin "gnel müdürlük oganizasyon ve kadro yapısının gözden geçirilmesi, süreçlerin iyileştirilmesi ve sistem kaynaklı verimlilik sağlanması neticesinde; bazı bölümlerin kadrolarında azaltma gerçekleştirildiğini, müvekkilinin başka birimlerde değerlendirme imkanı olmadığı gerekçesiyle iş akdinin feshedildiğini, davalı banka tarafından yapılan fesih bildiriminde müvekkilinin başka birimlerde ve görevlerde değerlendirme imkanı bulunmadığı belirtilmişse de aynı gün içinde ve halen davalı banka tarafından müvekkilinin eğitim seviyesinde yeni personel alımı yapıldığını, davalı bankanın işletmesel kararı ile çeliştiğini, feshin son çare olma ilkesine uyulmadığını belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının iş akdinin 28.08.2015 tarihinde "Genel Müdürlük Organizasyon ve kadro yapısının gözden geçirilmesi, iş süreçlerinin iyileştirilmesi ve sistem kaynaklı verimlilik sağlanması neticesinde; bazı bölümlerin kadrolarında azaltma gerçekleştirilmiştir." denilmek suretiyle İş Kanunun 17 ve 18. Hükümleri uyarınca geçerli nedenle feshedildiğini. Reorganizasyon sebebi ile davacının başka birimde görevlendirilmesinin mümkün olup olmadığı hususunun değerlendirildiğini, davacının niteliklerine uygun başkaca bir iş bulunmadığından, iş sözleşmesinin feshi yoluna gitmek zorunda kaldıklarını, yönetim hakkı çerçevesinde henüz gerçekleşmemiş olsa dahi muhtemel risklerin dikkate alınarak geleceğe yönelik planlar yapabileceği, rekabet yeteneğinin korunması veya arttırılması veya verimliliğin arttırılmasına yönelik olarak, İşyerinin yeniden yapılandırılması gibi İşletmesel kararlar alabileceğini, bu işletmese! kararların çalışanların iş akdi fesihleri için geçerli neden olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, fesih bildirimindeki gerekçeye göre davacının iş yapmakta olduğu pozisyona daha az ihtiyaç duyulmasının ifade edilmesine karşın davacının pozisyonunun ve çalıştığı alanın kadrolarında azaltılmasına dönük herhangi bir işletmesel kararın dosyada bulunmadığı, hangi bölümlerde ne kadar işçiye ihtiyaç duyulacağı veya ne kadar işçinin iş akdine son verilmesi gerektiğine dair yapılmış bir norm kadro çalışmasının işverenlikçe sunulmadığı, 5 yıllık tecrübesi bulunan davacıya banka bünyesinde başka bir görev bulunmadığı iddiasının gerçek dışı olduğu, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmiş, kısa kararda işe başlatmama tazminatı 5 ay belirlenirken, gerekçeli kararda 4 ay olarak belirlenmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Dosya içeriğine göre davalı işveren geçerli feshi kanıtlayamadığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetlidir. Ancak işe başlatmama tazminatı yönünden kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılması usule aykırıdır. Davacı 03.05.2010-28.08.2015 tarihleri arasında çalışmıştır. Kıdemi dikkate alındığında kısa kararda olduğu gibi işe başlatmama tazminatının 5 ay olarak belirlenmesi gerekir.