muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1653, Karar No: 2025/2362, Tarih: 05.05.2025

.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/143 Esas, 2017/949 Karar sayılı kararı ile iptal edilerek davacı ...’in (Silva’nın 16.12.2003 tarihinde ölümü ile tek mirasçısı kızı davacı ...’nun da) ... mirasçıları arasında yer aldığı hasımlı veraset ilâmının düzenlendiği, tarafların temyizi olmaksızın kararın 02.04.2018 tarihinde kesinleştiği, ....’ın İstanbul .... Noterliğinin 19.12.1997 tarih ve 18139 yevmiye nolu vasiyetnamesi ile tüm mirasını eşi ....’a bıraktığı, İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/1395 Esas sayılı dosyası ile davacı ... .... tarafından davalı ... aleyhine vasiyetnamenin iptali davası açıldığı, davanın bozma sonrası 2022/231 Esas numarasını aldığı ve yargılamanın halen devam ettiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, eldeki davada davacının taleplerinin dava konusu taşınmazlarda davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş. adına kayıtlı 1/4‘er paylara ilişkin olup davalı Maliye Hazinesi adına kayıtlı 3/4‘er payların dava konusu olmadığı gözetilerek davalı Maliye Hazinesi yönünden dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Bununla birlikte; yukarıda belirtildiği üzere, hasımlı olarak görülüp sonuçlandırılan verasetin iptali davası ile davacının mirasbırakan ....’ın mirasçısı olduğunun sabit olması karşısında dava konusu taşınmazlar bakımından ketmi verese olgusunun kanıtlandığı açıktır. Bu durumda, ketmi verese olgusu sabit olduğuna göre taşınmazlardaki 1/4‘er payları temlik alan son kayıt maliki davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’nin dava konusu taşınmazları iyiniyetle edinmiş olması halinde bu kazanımının korunacağı, aksi halde TMK’nın 1024. maddesi gereğince adına yapılan tescilin yolsuz hale geleceği kuşkusuzdur.

Bilindiği üzere; hukukumuzda, diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alış verişte bulunmaları, satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle, alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bu amaçla 4721 s. Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 2. maddesinin genel hükmü yanında menkul mallarda 988 ve 989. tapulu taşınmazların el değiştirmesinde ise 1023. maddesinin özel hükümleri getirilmiştir.

Bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır. İşte bu nedenle Devlet, nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş, bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış, iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş, değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarak da tapuya itimat edip taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur. Belirtilen ilke TMK'nın 1023. maddesinde aynen "tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan 3. kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024. maddenin 1. fıkrasına göre "Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise bunu bilen veya bilmesi gereken 3. kişi bu tescile dayanamaz" biçiminde öngörülmüştür.

Ne var ki; tapulu taşınmazların intikallerinde, huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden, iktisapta bulunan kişinin iyi niyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır. Gerçekten bir yanda tapu sicilinin doğruluğuna inanarak iktisapta bulunduğunu ileri süren kimse, diğer yanda ise kendisi için maddi, hatta bazı hallerde manevi büyük değer taşıyan ayni hakkını yitirme tehlikesi ile karşı karşıya kalan önceki malik bulunmaktadır.

Bu nedenle, yüzeysel ve şekilci bir araştırma ve yaklaşımın büyük mağduriyetlere yol açacağı, kişilerin Devlete ve adalete olan güven ve saygısını sarsacağı ve yasa koyucunun amacının ilk bakışta şeklen iyi niyetli gözükeni değil, gerçekten iyi niyetli olan kişiyi korumak olduğu hususlarının daima göz önünde tutulması, bu yönde tüm delillerin toplanıp derinliğine irdelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Nitekim bu görüşten hareketle, "kötüniyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğinden (re'sen) nazara alınacağı” ilkeleri 08.11.1991 tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Öte yandan; 14.02.1951 tarihli 17/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince vakıa ve karinelerden, hâlin icaplarından kendisinden beklenen özeni sarf etmemiş olması itibariyle kanunen iyiniyet iddiasında bulunamayacağı belirmiş olan kimsenin TMK’nın 1023. maddesinden yararlanamayacağında bir tereddüt bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince;....’ın, ....’in tek mirasçısı olmadığını, başka mirasçıları olduğunu bildiği, taşınmazların 1/4‘er paylarını intikalen adına tescilini sağlayamadığı, bu nedenle taşınmazların dava dışı ...’a satışı hususunda ... ile Beyoğlu .... Noterliğinin 03.03.1989 tarih ... yevmiye nolu taşınmaz satış vaadi sözleşmesini akdettikleri, bu sözleşmede ...’in gerekirse taşınmazların devrini yapması için ... ve ...’i vekil tayin ettiği, ... tarafından ... aleyhine ferağa icbar davası açılarak taşınmazların ... adına hükmen tescilinin sağlandığı, ... ve ...’in birlikte hareket ettikleri, ...‘in de taşınmazlardaki adına tescil edilen payları 24.09.1998 tarihinde davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’ye satış suretiyle devrettiği, ...’in satış vaadi sözleşmesinde yetkili kıldığı vekiller ...’in davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’nin Genel Müdür yardımcısı, ...’in ise davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’nin yetkili temsilcisi olduğu, ayrıca ...’ın da tanık olarak alınan beyanında davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’nin yönetim kurulu başkanı ...’in eski kayınpederi olduğunu, ...’in ise onun oğlu olduğunu ifade ettiği, tüm bu hususlar yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş.’nin durumu bildiği ya da kendisinden beklenen özeni göstermesi halinde bilebilecek konumda bulunduğu, başka bir ifade ile temlikte iyiniyetli sayılamayacağı ve TMK’nın 1023. maddesinden istifade edemeyeceği ortadadır.

Hâl böyle olunca; dava konusu taşınmazlarda davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş. adına kayıtlı 1/4‘er paylar yönünden, davacının ketmedilen miras payı olan 16/64 pay oranında tapu iptali ve tescile karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

VI. KARAR

Hâl böyle olunca; dava konusu taşınmazlarda davalı ... Emlak Yapı ve Ticaret A.Ş. adına kayıtlı 1/4‘er paylar yönünden, davacının ketmedilen miras payı olan 16/64 pay oranında tapu iptali ve tescile karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle davacı vekilinin değinilen yönden yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek hâlinde temyiz eden davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6491, Karar No: 2019/5846, Tarih: 18.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/6491 E.  ,  2019/5846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5187 sayılı Basın Kanunu'nun "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14/1. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır..."

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması" başlıklı 18/1. maddesi;

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz..."

"Tebligat" başlıklı 29. maddesi;

"Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır." hükümlerini amirdir.

Yukarıda yer alan düzenlemelere göre; aleyhine yayım yapıldığı iddiasıyla düzeltme ve cevap talep eden ve mahkemeye başvuracak olan kişinin ve karar veren mahkemelerin, düzeltme ve cevap metnini içeren belgeyi, Kanun'un 14. maddesinde belirtilen her aşamada ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda öngörülen usulde muhatap olarak sorumlu müdüre yapması gerekeceği değerlendirilmektedir.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2018 tarihli, 2014/70 E., 2014/70 K. sayılı kararında;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2018 tarihli, 2014/70 E., 2014/70 K. sayılı kararında;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..." şeklinde sorumlu müdüre yapılacak tebligat işleminin taşıması gereken temel esaslar da belirtilmiştir.

Temyize konu somut olayda, itirazın reddi kararı üzerine kesinleşen düzeltme ve cevap metninin yayımlanması kararının, karar veren mahkemelerce adı geçen gazetenin sorumlu müdürüne tebliğ edilmesi gerekirken, en son itiraz eden vekiline 05.05.2014 günü tebliğ edilmesi ve suç tarihinin bu tebliğin tarihine göre belirlenmesi karşısında, sorumlu müdüre yapılan geçerli bir tebligat olmadığından suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerekirken mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre ise;

Sanıklar müdafiinin duruşmalarda; suça konu edilen ve istinaf ve temyiz incelemesiden geçmeksizin kesinleşen düzeltme ve cevap metninin yayımlanmasına dair kararın bozulması için kanun yararına bozma yoluna gidildiğini savunmasına rağmen, bu hususta mahkemece hiçbir araştırma yapılmaksızın, suçun sübutuna etki edecek mahiyetteki bu durum bekletici mesele yapılmaksızın mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 18.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13631, Karar No: 2013/10446, Tarih: 05.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13631 E.  ,  2013/10446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin sırf tehlikeli maddeler bilinci kursu eğitimi sınavında başarısız olması nedeniyle feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya tehlikeli maddeler bilinci kursu için 22 Nisan 2011 ve 27 Mayıs 2011 tarihlerinde olmak üzere iki defa sınav hakkı tanındığı halde davacının her iki sınavda da başarılı olamadığını, 18 kişinin eğitim aldığı geçme notunun 100 üzerinden 80, not ortalamasının 85 ve sınıf başarı oranının %90 civarında olduğu ilk sınavda 30;bütünleme sınavında 42 puan aldığını, bu eğitimin Sivil Havacılık Genel Müdürlüğünün zorunlu tuttuğu eğitimlerden olup tehlikeli maddelere ilişkin farkındalık eğitimi önem sırasına göre belirlenmiş kategoriler arasında 9,10,11 gibi en üst seviyelerde yer aldığını, Ortaklığın da üyesi olduğu ve dünyada sivil havacılığa yön veren ve en önemli sektör düzenlemelerini yapan IATA'nın " IATA DANGEROUS GOODS REGULATİON" (tehlikeli maddeler düzenlemes) kitabında tehlikeli maddeler bilinci kursu eğitimi bir çok tavsiye niteliğindeki eğitimin aksine gereklilik/zorunluluk olarak düzenlendiğini, tehlikeli madde bilinci sertifikası olmayan personelin istihdamının ICAO, IATA ve Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü düzenlemeleri ile bunların paralelindeki hazırlanan Ortaklık prosedürlerine aykırı olup Sivil Havacılık Genel Müdürlüğünün rutin denetimlerinde ilk kontrol edilen hususun istihdam edilen personelin gerekli sertifikalara sahip olup olmadığı hususu olduğunu, bu nedenle davacının başka bir birimde istihdam edilmek yerine iş sözleşmesinin feshedildiği yönündeki iddiaların yerinde olmadığını, Ortaklıkta eski hükümlü kadrosu ile işe alınmış ve görev yaptığı sürece gelişimi için değişik iş imkanları sağlanmasına rağmen işinde beklenen özeni göstermediğini, bu sebeple kınama ve uyarı cezalarına maruz kaldığını, davacının eğitim düzeyi ile alındığı Ortaklık nezdinde istihdam edilebileceği herhangi bir başka görev de bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, feshin son çare olduğu hususunun ispat edilememesi gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, feshin son çare olduğu hususunun ispat edilememesi gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir. Dosya içeriğine göre; davacının, eski hükümlü kadrosundan davalı işyerinde odacı olarak başladığı, devamında santral operatörü, apron terminal işçisi olarak çalışmakta iken Temmuz 2006 tarihinden itibaren ise Uçak Emniyet Görevlisi olarak çalışmak suretiyle toplam 22 yıla yakın hizmeti bulunduğu anlaşılmıştır.

Fesih bildirimi ile " görevinin gereği tehlikeli maddeler bilinci kursu eğitimini alması zorunlu olduğundan ve kurs neticesinde girdiği sınavlarda başarısız olduğundan kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle " iş sözleşmesinin feshedildiği görülmüştür.

Davacının 18 kişinin katıldığı geçme notunun 80 olup 15 işçinin 80 ve üzeri not alarak başarı ile geçtikleri, davacı ile iki işçinin 1.bütünleme sınavına kaldıkları, davacının 22.04.2011 tarihinde tehlikeli maddeler bilinci kursu ( kategorisi 9,11,12) olan kurs sonucunda 1.bütünleme sonucunda 65 notu aldığı, geçme notunun 80 ve üzeri olduğu, bütünlemeye kalan diğer 2 işçinin ise sınavda başarılı oldukları, sadece davacının girdiği 2.bütünleme sınavında ise davacının bu kez 42 puan alarak başarısız olduğu görülmüştür.

Davalı Ortaklığın İnsan Kaynakları Prosedürü'nün Md.C(8) maddesinin 2.fıkrası uyarınca " bulunduğu unvanda görev yapan ve eksik zorunlu mesleki kursu bulunan personelin, verilen eğitim sonucunda yapılan sınavda başarısız olduğu kesinleşmesi üzerine Eğitim Başkanlığı tarafından durum Personel Başkanlığına bildirilir. Personelin çalıştığı ünite yetkilisinden yazılı görüş istenir. İstenilen yazılı görüş

Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığına iletilir. Personelin Ortaklıkla olan iş ilişkisi Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığınca değerlendirilerilir. Olumsuz ise iş aktinin feshi için İcra Komitesine teklif sunulur" düzenlemesi olduğu görülmekle; Personel Başkanlığınca 08.08.2011 tarihli yazı ile Güvenlik Başkanlığından personelin Ortaklıkla ilişiğinin devam edip etmemesi hususunda görüş sorulduğu; Güvenlik Başkanlığınca 18.08.2011 tarihli cevap ile adı geçen personelin başka bir birimde değerlendirilebileceği düşünülmekte ise de gereğin takdirlere arz edildiği şeklinde cevap verildiği de anlaşılmıştır.

Fesih öncesi feshe konu husus ile ilgili olarak davacı alınan savunmasında bahse konu sınavlarda başarısız olma sebebinin konuları tam olarak anlayamamak olduğunu, bu konuda bir kez daha sınav hakkı verilmesini talep ettiği görülmüştür.

Fesih öncesi feshe konu husus ile ilgili olarak davacı alınan savunmasında bahse konu sınavlarda başarısız olma sebebinin konuları tam olarak anlayamamak olduğunu, bu konuda bir kez daha sınav hakkı verilmesini talep ettiği görülmüştür.

Hal böyle olunca davacının alınması gerekli/zorunlu olan söz konusu eğitim neticesinde 3 (üç) kez sınava tabi tutulduğu, her 3 (üç) sınavdan da başarısız olduğu, başarısızlığının kesinleşmesi üzerine bağlı bulunduğu birimden görüş istendiği, istenen bu görüşün bağlayıcı olmadığının İnsan Kaynakları Prosederü uyarınca Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığınca değerlendirileceğinden anlaşıldığı, kaldı ki günümüzde büyük öneme sahip olan güvenli uçuşun başta müşteriler ve davalı şirketin menfaatlerini doğrudan etkileyen, ulusal ve uluslararası mevzuat tarafından düzenlemeye tabi tutulan bir konu olup işverenin, personelinden yaptığı iş ile ilgili zorunlu/gerekli sertifikalara ve eğitimlere katılıp başarılı olmasını beklemesinin işin doğası gereği olduğu, davacıya birden fazla kez sınav hakkı verildiği, her seferinde davacının başarısız olduğu, savunmasında da verilen eğitimin eksik ya da yetersiz olduğunu iddia etmeyip yeniden sınav hakkı talep ettiği, işverence yeterli sayıda sınav hakkı verildiği anlaşılmakla karşılıklı yükümlülükler içeren iş sözleşmesinin işveren tarafından devamının çekilmez hal aldığı, davacının daha önce çalışmış olduğu unvanların çoğunluğunun mevcut hali ile taşeron firmalara gördürüldüğü anlaşılmakla yapılan feshin geçerli nedene dayandığı sonucuna varılmıştır. İşveren feshi geçerli nedene dayandığından davanın reddi gerekir. Yazılı gerekçe ile davanın kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan 18,40 TL harcın mahsubu ile kalan 5,90 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 25,70 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 05.06.2013 tarihinde oybirliği KESİN olarak ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3837, Karar No: 2013/5411, Tarih: 03.10.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/3837 E.  ,  2013/5411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... Genel Müdürlüğü ile davalı ....... arasında çıkan anlaşmazlığın çözülmesi için seçilen Prof.Dr....., Prof.Dr.... ve Prof.Dr....’dan oluşan Hakem kurulu tarafından verilen 28.10.2011 tarih ve 2012/47-2012/38 Sayılı karar taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş ve dosya ... 47. Asliye Ticaret Mahkemesince 14.06.2013 tarihli yazı ile gönderilmiş, duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 28.01.1994 günlü 1993/4 Esas ve 1994/1 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; taraflar, tahkim sözleşmesi veya şartında hakemlerin, uyuşmazlığın maddi hukuk kurallarına göre çözümlenmesini öngördükleri takdirde, buna aykırı karar verilmesini temyiz nedeni oluşturacağı kabul edilmiştir. Taraflar arasındaki sözleşmelerin “İhtilâfların Halli” başlıklı 31. maddesinin 4. fıkrasında hakem heyetinin kararını iş bu sözleşme, T.C Kanunları ve Bakanlar Kurulu Kararnameleri ve Nizamnamelerine dayalı olarak alacaklarına dair hüküm yer aldığından temyiz konusu karar, Hukuk Usul Muhakemeleri Kanunu’nun 533. maddesinde sayılan nedenlerle ve ayrıca yasa ve sözleşme hükümlerine aykırılıklar halinde de bozulabileceğinden dosya ve temyiz incelemelerinin bu doğrultuda incelenmesi gerekli görülmüştür.

1)Davacı ... vekilinin temerrüt faizine ilişkin temyiz itirazları ile... İnternational AB vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Davalı ... İnternational AB vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;