muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17574, Karar No: 2015/21913, Tarih: 30.11.2015

Motorlu araçların kontak kilitleri gibi, motosikletlerin kontak kitlerininde aracı çalıştırmanın yanı sıra, hırsızlık eylemlerine karşı motosikleti koruma fonksiyonu vardır. Normal yaşamda insanlar ister araba olsun ister motosiklet olsun, kontak kilidini aracın üzerinden almak suretiyle hırsızlık eylemlerine karşı önlem almaktadırlar.

Burada yasal anlamda eşyanın muhafaza altına alınmış olmasının iki fonksiyonu söz konusudur. Birincisi suçun mağduruna bakan yönü itibariyle; mağdurun eşyasını korumak için normal sorumlu bir kişi gibi davranıp davranmadığıdır. Kişi değerli bir eşyasını sorumsuzca ve ihmalkar tutumuyla korunaksız bırakıyorsa, yasa koyucunun kişinin sorumsuzca tutumunu korumak veya gözeterek bu yönde suçun nitelikli halinin düzenlemesi söz konusu olamaz. Hırsızlık suçuna ilişkin yasa maddeleri incelendiğinde bu husus açıkça anlaşılabileceği gibi yerleşik uygulama da aynı yöndedir. İkinci yönü ise; eşyanın kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmasıyla hırsızlık eylemlerine karşı engelleyici, caydırıcı olması veya suçun faili için risk oluşturmasıdır. Yoksa kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmış olmakla, eşya (motosikle) hiç bir şekilde çalınamaz veya çalınamaz demek değildir. Bu nedenle direksiyon kilidi olmayan veya tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilitle muhafazası sağlanmamış ya da kontak anahtarı üzerinde bırakılmış olması nedeniyle kolaylıkla çalıştırılıp taşınabilen bir motosiklete göre, basit bir direksiyon vaya kontak kilidi ya da tekerleğin dönmesini engelleyen bir kilit yasal anlamda koruma sağladığında tereddüt bulunmamaktadır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları gözetilerek, yasal anlamda kilidin hangi nitelikte olması gerektiği ve bu bağlamda motosikletlerin kontak veya direksiyon kilitleri ile tekerleğin dönmesini engelleyen kilit sistemlerinin TCK'nın 142/1-b (1. cümlesi) kapsamında kilit olup olmadığını irdeleyecek olursak.

Yasal anlamda bir kilitten bahsedebilmemiz için, kilidin bozuk olmaması ve elle çekildiğinde kolaylıkla açılacak kadar basit olmaması gerekli ve yeterlidir. Bunun yanında kilidin muhkem veya dayanıklı olmasına gerek olmadığı gibi çay kaşığıyla veya metal saç tokasıyla açılması veya aynı marka araç anahtarlarının birbirini açıyor olması, bu kilitlerin yasal anlamda kilit sayılmalarına engel teşkil etmemektedir. Bu nedenle motosikletlerin kontak ve direksiyon kilitleri ile tekerleğinin dönmesinin engellemek için kullanılan kilitler yukarıdaki ifade ettiğimiz nitelikleri taşıması halinde yasal anlamda kilit olduğundan kuşku yoktur.

Tartışılması gereken konulardan bir diğeri ise; motosikletin kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitlenmesi halinde; kilide bir müdahale yapılmadan veya kilit sistemi devre dışı bırakılmadan, motosikletin sürüklenerek veya birkaç kişi tarafından kucaklanarak veya çekiciyle taşınarak çalınması durumda da eylem TCK'nın 142/1-b (1. cümle) kapsamında nitelikli hırsızlık olacak mı dır?

Tartışılması gereken konulardan bir diğeri ise; motosikletin kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitlenmesi halinde; kilide bir müdahale yapılmadan veya kilit sistemi devre dışı bırakılmadan, motosikletin sürüklenerek veya birkaç kişi tarafından kucaklanarak veya çekiciyle taşınarak çalınması durumda da eylem TCK'nın 142/1-b (1. cümle) kapsamında nitelikli hırsızlık olacak mı dır?

Hemen belirtelim ki bu durumda da eylem anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Çünkü anılan TCK'nın 142/1-b maddesinde, hırsızlık eylemini gerçekleştirme biçimine ilişkin bir düzenlemeye (TCK'nın 142/2-d maddesinde olduğu gibi) yer verilmemiştir. Kapıları kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş bir otomobilin çekiciyle çalınması halinde, kilit sistemine bir müdahale olmadığı halde, yasal ifadesiyle kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyanın çalınması söz konusu olduğundan eylem TCK'nın 142/1-b (1. cümle) tanımlanan suçu oluşturduğu gibi, aynı şekilde kilitli motosikletin kilit sistemine müdahalede bulunmadan çalınması biçimindeki eylemlerde aynı madde ve fıkra kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır.

Açıklanması gerek diğer bir konu ise; kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitli motosiklete veya kapısı kilitli veya kontağı kapalı otomobile yönelik hırsızlık eylemi ile kapısı kilitli çelik kasa veya dondurma dolabına yönelik hırsızlık eylemlerinin birbirinden farklı veya aynı nitelikte olup olmadığıdır.

Madde metnine bakacak olursak; hırsızlık suçunun, “... kilitlenmek suretiyle ...... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” işlenmesi öngörülmüştür. Çelik kasa veya dondurma dolabının kapısının kilitlenmesiyle muhafaza altına alınmış olmayacağı hepimizin malumudur. Çelik kasa ağırlığı itibarıyla korunaklı olabilecek ise de, bu tür eşyaların kilitleri çelik kasayı veya dondurma dolabını korumaya yönelik olmayıp, içerisindeki eşyayı korumaya yöneliktir. Motorlu araçlar ile motosikletler ise, hayatın olağan akışı içerisinde, kapıları, kontak kilitleri veya direksiyonları ya da tekerlekleri kilitlenmek suretiyle aracın kendisi de bu şekilde muhafaza altına alınıp açıkta bırakılmaktadır. Yasa'daki ifadesiyle; “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ...muhafaza altına alınmış olan eşya”nın kendisinin veya içerisindeki eşyanın çalınması halinde eylem TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturacaktır.

Çelik kasa yönünden ise; kilitli bir çelik kasanın kilidine anahtar uydurularak açılıp içerisinden eşyanın çalınması eylemi, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi kapsamına girecek, kilit kırılmak suretiyle veya anahtar uydurma dışında başka bir şekilde kilit devre dışı bırakılarak içerisinden eşyanın çalınması halinde eylem 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilecek, çelik kasanın kendisinin çalınması halinde ise, bulunduğu yere göre bina dahilinde 142/1-b maddesi, açık yerde ise (ör: açık pazar yerinde) 141/1. maddesi kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Örnekteki nitelendirmeler birbiriyle çelişkili gözükse de, Yargıtay'ın yerleşik uygulamasını yansıtmakta olup yasa metnine de uygun olduğunda tereddüt bulunmamaktadır.

Bu nedenle motosiklet ve araçların kontak kilitleri (motosikletlerin direksiyon ve tekerleğin dönmesini engelleyen kilitleri de dahil olmak üzere) ile çelik kasa veya dondurma dolabı kilitlerinin yasal anlamda fonksiyonlarının birbirinden farklı olduğu, motosiklet ve araçların kilitleri yukarıda anılan maddeler kapsamında kilit fonksiyonuna sahip oldukları halde, çelik kasa ve dondurma dolabının kilitleri, bu eşyaların kendilerine yönelik hırsızlık eylemleri yönünden yasal anlamda kilit fonksiyonlarının bulunmadığını kabul etmek gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayımızda, kilitsiz ve korunaksız olarak açık alanda bırakılmış motosikletin çalınması biçimindeki eylem TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu halde, sayın çoğunluğun eylemin TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğuna ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/20585, Karar No: 2014/15223, Tarih: 15.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/20585 E.  ,  2014/15223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NURDAĞI KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/03/2013

NUMARASI : 2012/8-2013/3

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sonucu ... Mahallesi çalışma alanında bulunan temyiz konusu 221 ada 1 ve 2 parsel sayılı 3.953,04 ve 4.389,34 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kadastro tutanaklarının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldıkları ve S.. F..'nın fiili kullanımında bulundukları şerhi yazılarak bağ ve tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı A.. F.., taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve tüm mirasçıların hak sahibi olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline, çekişmeli 222 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kullanım kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki taşınmazın "Salman oğlu Salman'ın kullanımda" olduğuna dair beyanının iptali ile "01.07.1904 doğumlu S.. F.. mirasçılarının kullanımındadır, bağ içerisinde bulunan zeytinler Salman oğlu S.. F..'ın kullanımına aittir" şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı S.. F.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile eklenen Ek 4. maddesine göre yapılan kullanım kadastrosuna itiraza ilişkindir. Kural olarak kadastro davaları, lehine tespit ya da Kadastro Komisyonlarınca adlarına tescile karar verilen gerçek veya tüzel kişiye karşı açılır. Dava 3402 sayılı Yasa'nın Ek 4. maddesine göre yapılan kullanım kadastrosuna itiraz niteliğinde bulunduğundan husumetin taşınmazın tespit maliki olan Hazineye ve beyanlar hanesinde ismi yazılı kişilere yöneltilmesi zorunludur. Somut olayda dava sadece beyanlar hanesinde lehine zilyetlik şerhi verilen S.. F.. aleyhine açılmış taraf teşkili eksik bırakılmıştır. O halde mahkemece davacıya davasını Hazine'ye de yaygınlaştırma olanağı tanınmalı, yasal hasım durumunda bulunan Hazine davaya dahil edilerek dava dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilmeli, taraf teşkili sağlandığı takdirde davaya devamla tarafların bildirdikleri deliller toplanarak uyuşmazlık esastan çözülmelidir. Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf teşkili sağlanmadan uyuşmazlığın esasına girilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, davalı S.. F..'ın temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19064, Karar No: 2017/2841, Tarih: 13.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/19064 E.  ,  2017/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunduğu şekliyle, 5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı ve aynı Kanun'un 173/6. maddesinde itirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesinin, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesinin bu hususta karar vermesine bağlı tutulduğu belirtilmiştir.

Sanık hakkında Ortaköy (Aksaray) Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 10/12/2010 tarihli ve 2010/1189 sayılı kararıyla kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın verilmesi, katılan vekilinin bu karara karşı süresinde Ağır Ceza Mahkemesine itirazda bulunması, ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 02/02/2011 tarihli ve 2011/129 Değişik iş sayılı kararıyla katılan vekilinin itirazının reddedilmesi üzerine, katılan vekilinin 21/02/2011 tarihli dilekçesiyle aynı olay ve sanık hakkında şikayet dilekçesi vermesi şeklindeki olayda, 5271 sayılı CMK'nın 173/6. maddesi uyarınca, daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesinden sonra yeni delil varlığı nedeni ile sanık hakkında kamu davası açılabilmesinin itirazın reddine karar veren merciin bu hususta karar vermesi şartına bağlı olduğunun ve yine aynı Kanun’un 223/8. maddesi gereğince soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da, şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; öncelikle şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilmesi, sonrasında ise daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair itirazı karara bağlayan merciin, yeniden kamu davası açılabilmesi konusundaki kararının beklenilerek sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden açılan dava üzerine yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı diğer yönleri incelenmeyen hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21001, Karar No: 2021/3399, Tarih: 23.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21001 E.  ,  2021/3399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1)... Devlet Hastanesinin psikiyatri uzmandan alınan raporda, TCK.nun 32. maddesi gereğince sanıkta hafif zeka geriliğinin tespit edildiği, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını yeterli düzeyde algılayamadığı ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde belirgin derecede azalma olduğu belirlenerek, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verildiği, ancak bu hususun Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken, 03/04/2014 tarihli tek hekim tarafından verilen yetersiz rapor ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)5237 sayılı TCK’nın 32/1. maddesi gereğince cezai ehliyeti bulunmadığından bahisle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanık hakkında aynı Kanun'un 57. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbirlerine hükmolunmaması,

3)Akıl hastalığı bulunan sanığa, müdafii atanarak müdafii huzurunda sorgu ve savunmasının alınması gerekirken, CMK 150/2, 188/1. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

4)Duruşmada hazır bulunan sanığa 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesi gereğince son söz hakkı verilmesi gerekirken duruşma tutanağına sanığın son sözlerinin yazılmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

5)Talimat yoluyla dinlenen müştekilerin beyanlarını içerir talimat duruşma zabıtlarının CMK'nın 209/1 maddesi uyarınca okunarak dosya içerisine eklenmesi gerekirken bu hususa uyulmaması,Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8112, Karar No: 2014/747, Tarih: 14.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/8112 E.  ,  2014/747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2011

NUMARASI : 2009/224-2011/211

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.12.2011 tarih ve 2009/224-2011/211 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 07.01.2014 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı bulunduğu dava dışı Y. Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti'deki toplam 32 payını 15/01/2008 tarihli hisse devir sözleşmesi, sulh-ibra protokolu ile 480.000,00 YTL karşılığında davalı ve davalının belirtiği diğer paydaşlara devrettiğini, sözleşmede tarafların karşılıklı sorumluluklarının ve cezai şartın düzenlendiğini, yine sözleşmede davalının 60 gün içinde dava dışı şirketin Halkbankası T. Şubesi'ne olan kredi borcunun kapatılmasının kararlaştırılmasına rağmen davalının buna uymadığını, çekilen ihtarnemeden de bir sonuç alınamadığını, davalının sözleşmenin sorumluluk ve cezai şarta ilişkin kısımlarının ihlal ettiğini ileri sürerek, şimdilik 10.000 YTL cezai şartın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşme şartlarının müvekkili tarafından değil davacı tarafından ihlal edildiğini, hisse devir bedelinin verilen çeklerle tamamen ödendiğini, cezai şartla ilgili olarak müvekkilinin herhangibir kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını, sözleşmede belirtilen cezai şarta konu Trabzon Halk Bankası nezdindeki şirket borçlarının ödenmesi ile ipotek ve kefaletlerin çözülmesi noktasında müvekkilinin azami gayret gösterdiğini, fakat elinde olmayan nedenlerle borcun ödenemediğini, Halk Bankası'na olan borcun ödenmemesinde müvekkilinin herhangibir kusuru bulunmadığından sözleşmeye göre cezai şart istenmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, 15/01/2008 tarihli hisse devir sözleşmesi-sulh ve ibra protokolü gereğince tarafların ortağı olduğu dava dışı Y. Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti'nin Halk Bankası T. Şubesi'ne olan borcunun süresinde ödenip, ipotek ve kefaletlerin çözüleceğinin kararlaştırıldığı, kararlaştırılan hisse devir bedelinin sözleşmede belirtilen süreden sonra, ancak davadan evvel ödenmiş bulunduğu, fakat gerek devir bedelinin ödenmesi gerekse de şirketin bankaya olan borçlarının tamamen ödenip teminatların kaldırılmasının taraflar arasında açık ve net şekilde süreye tabi tutulduğu, belirtilen sürede ödenmediği takdirde cezai şartın öngörüldüğü, gerek hisse devir bedeli ve gerekse de bankaya olan borcun zamanında ödenmediği ve teminatların zamanında kaldırılmadığı, bu nedenle davacının cezai şartı hakettiği, davalının mücbir sebep itirazının yerinde olmadığı, olayda mücbir sebep koşullarının oluşmadığı, ayrıca istenilen cezai şart miktarınında normal olduğu gerekçesiyle davacının davasının cezai şart yönünden kabulü ile istemle bağlı kalınarak 9.000,00 TL cezai şart bedelinin davalıdan tahsiline, cezai şartla ilgili olarak fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına, hisse devir bedeli ödenmiş bulunduğundan buna yönelik istemin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı temyiz etmiştir

1- Dava, 15.01.2008 tarihli limitet şirket hisse devir sözleşmesi, sulh ve ibra protokolüne dayalı cezai şart ve hisse devir bedeli alacağının tahsili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki öncelikli uyuşmazlık, davalı devralanın anılan sözleşmede kararlaştırılan yükümlülüklerine aykırı davranıp davranmadığı, bu bağlamda cezai şart borcundan sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında düzenlenen sözleşme kapsamında müvekkiline ait dava dışı limitet şirket hisselerinin davalıya devrinin öngörüldüğünü, bu kapsamda davalı tarafından hisse bedellerinin ödenerek hisselerin devralındığını, ancak davalının anılan sözleşme kapsamında 60 gün içinde bankalar nezdindeki kredilerden kaynaklanan kredi kefaletlerinin kaldırılması vaadinde bulunmasına karşın bu sorumluluğunu yerine getirmediğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda yukarıda değinilen gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dosya içerisinde mevcut taraflar arasında düzenlenmiş sözleşme incelendiğinde, davalının davacıya ait limitet şirket hisselerini devralmasının kararlaştırıldığı, bu kapsamda davalıya dava konusu başkaca yan edim yükümlerinin de yüklendiği anlaşılmaktadır. Ancak, davalı tarafından gerek yargılama sırasında gerekse temyiz dilekçesinde dava dışı limitet şirketin diğer ortakları tarafından açılan dava sonucunda mahkemece verilen iptal kararı ile sözleşmeye konu hisseleri edinemediği savunulmasına rağmen mahkemece sonuca etkili bu savunma üzerinde durulup değerlendirilmemiştir.

Bu durumda mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, limitet şirket hisse devri işlemlerini düzenleyen 6762 sayılı TTK’nın 520'nci maddesi gereğince yapılması gereken işlemlerin geçerlilik şartı mahiyetinde bulunduğu göz önünde bulundurulmak suretiyle, taraflarca yapılan hisse devir işleminin geçerlilik şartına uygun şekilde yapılıp yapılmadığı ve bu konuda varlığı ileri sürülen iptal kararının davalının sözleşmeye konu hisseleri edinmesine engel teşkil edip etmediği üzerinde denetime elverişli bir şekilde durulmak ve sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin tüm, davalının diğer temyiz itirazların incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalının ise diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2791, Karar No: 2015/15452, Tarih: 28.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/2791 E.  ,  2015/15452 K.**

* BEDEN EĞİTİMİ ÖĞRETMENİNİN İZİN VE FAZLA MESAİ ALACAĞI

* ÖĞRETMENİN İZİN VE FAZLA MESAİ ALACAĞI

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki, fazla mesai ücreti ve yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 14/04/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat N. Ü..T.. ile karşı taraf adına Avukat S.. Ö.. geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 1 yıl kadar beden eğitimi öğretmenliği yaptığını, daha sonra öğretmen ve idareci olarak çalıştığını, iş akdinin feshedildiğini ancak fazla çalışma alacakları ile yıllık izin ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının beden eğitimi öğretmeni ve müdür yardımcısı olarak çalıştığını dolayısıyla yönetici olduğunu ve fazla çalışma alacağına hak kazanmadığını ve yıllık izin alacağının bir kısmının zamanaşımına uğradığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulü ile hesaplanan fazla mesai ve yıllık ücretli izin alacağının tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı, yıllık izin alacağının zamanaşımına uğradığı ve davacı yönetici olduğundan fazla mesai alacağına hak kazanamayacağı gibi gerekçelerle temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı işveren 5580 sayılı kanuna tabi olarak işletilen özel öğretim kurumudur. Somut olayda, davacının davalıya ait özel öğretim kurumunda önce beden eğitimi öğretmeni olarak, bir dönem ise müdür yardımcısı olarak çalıştığı çalışmıştır.

Davalı 5580 sayılı kanuna tabi, davacı da aynı kapsamda iş sözleşmesi ile çalışan eğitim elemanıdır.

Davacının tabi olduğu kanununa dayanılarak çıkarılan MEB Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğinde eğitim elemanlarının izni düzenlenmemiş, ancak yönetmeliğin 63. Maddesinde açıkça “yönetmelikte yer almayan hususlarda, resmi benzeri kurumların mevzuat hükümlerinin uygulanacağı” belirtilmiştir. Davacı ile yapılan sözleşmede ise “Milli Eğitim Bakanlığı yeni uygulama getirmedikçe, 6 hafta yıllık izin kullandırılacağı belirtilmiştir.