muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5699, Karar No: 2019/225, Tarih: 14.01.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/5699 E.  ,  2019/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 17/12/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2017/642 esas, 2018/269 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 21/12/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 23/09/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı esnasında sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davası açıldığı, ancak yapılan yargılama sonucunda Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2017/642 esas, 2018/269 sayılı kararı ile, yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme şeklindeki yargılama şartının oluşmadığı gerekçesi ile “ceza verilmesine yer olmadığına ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, adı geçen sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve 191/3. maddesi uyarınca bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlendiği, denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın tedbire uymadığı ve bu nedenle sanık hakkında aynı Kanun’un 191/4-a maddesi uyarınca kamu davası açıldığı, ancak mahkemece yapılan yargılama sonucunda denetime ilişkin tebligatın sanığa tebliğ edilmediğinden bahisle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın aynen infazına karar verildiği anlaşılmış ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/2. maddesinde, "bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "kişinin, erteleme süresi zarfında; a) kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemeler yer aldığı;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/8259 esas, 2015/3572 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde kullanma fiilinin kanunda suç olarak tanımlanmış olduğu, hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi şartının gerçekleşmediği gerekçesi ile ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilemeyeceği, aksi halde uyuşturucu madde kullanmak suçundan bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta (yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme şartına) bağlanmış olduğundan, Mahkemece ısrar şartının gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/8259 esas, 2015/3572 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2017/642 esas, 2018/269 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

Yargılama sonunda verilebilecek karar ve hüküm türlerinin sayıldığı CMK'nın 223. maddesinin; “ceza verilmesine yer olmadığı kararı” verilebilecek durumların belirtildiği 3. fıkrasında,

“Sanık hakkında;

a) Yüklenen suçla bağlantılı olarak yaş küçüklüğü, akıl hastalığı veya sağır ve dilsizlik hali ya da geçici nedenlerin bulunması,

b)Yüklenen suçun hukuka aykırı fakat bağlayıcı emrin yerine getirilmesi suretiyle veya zorunluluk hali ya da cebir veya tehdit etkisiyle işlenmesi,

c) Meşru savunmada sınırın heyecan, korku ve telaş nedeniyle aşılması,

d) Kusurluluğu ortadan kaldıran hataya düşülmesi, hallerinde, kusurunun bulunmaması dolayısıyla ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilir.”,

4. fıkrasında;

“İşlenen fiilin suç olma özelliğini devam ettirmesine rağmen;

a) Etkin pişmanlık, b) Şahsî cezasızlık sebebinin varlığı, c) Karşılıklı hakaret, d) İşlenen fiilin haksızlık içeriğinin azlığı, dolayısıyla, faile ceza verilmemesi hallerinde, ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilir.”,

Aynı maddenin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

a) Etkin pişmanlık, b) Şahsî cezasızlık sebebinin varlığı, c) Karşılıklı hakaret, d) İşlenen fiilin haksızlık içeriğinin azlığı, dolayısıyla, faile ceza verilmemesi hallerinde, ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilir.”,

Aynı maddenin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, mahkemece yargılama şartı gerçekleşmediği kabul edilerek “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmiş ise de, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından 5 yıllık erteleme süresi zarfında gerçekleşmesi muhtemel olan dava şartının gerçekleşmesini beklemek üzere CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince “davanın durmasına” karar verilmesi gerekirken, yasal koşulları oluşmayan “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu gibi, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “ceza verilmesine yer olmadığına” kararı ile yargılama sonlandırıldığı ve bu kararın sonucu olarak sanığın bütün yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verildikten sonra ayrıca “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda "kovuşturma şartının" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyanın infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.

D) Karar :

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2018 tarihli ve 2017/642 esas, 2018/269 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 14.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4870, Karar No: 2017/3892, Tarih: 20.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4870 E.  ,  2017/3892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/07/2015 tarih ve 2012/557-2015/543 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesidavacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalının ... Şirketinde hissedar olduklarını, müvekkiline ait 170 adet hissenin 170.000,00 TL karşılığında davalıya devri konusunda anlaşmaya vardıklarını, müvekkilinin hissesini davalıya devrettiğini, davalının hisse devir bedelini ödemeyi taahhüt etmesine rağmen ödemediğini, davalı aleyhine ... 9. İcra Müdürlüğü'nün 2012/11027 esas sayılı dosyası ile takip yaptıklarını, takibe davalının kötüniyetle itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; davacının hisselerini 14/02/2006 tarihli sözleşme ile müvekkiline devrettiğini, devrin aynı tarihli yönetim kurulu kararı ile kabul edilerek şirket pay defterine işlendiğini, devir ile birlikte bedelinin ödendiği hususunun da kabul edilmiş sayılması gerektiğini, davacının kötüniyetli olduğunu savunarak davanın reddi ile kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; hisselerin 14/02/2006 tarihli Muvakkat Makbuz İlmuhaberi başlıklı belge ile davalıya devredildiği, pay devrine ilişkin olarak düzenlenen sözleşme içeriğinde devir bedelinin ödenip ödenmediği hususunda bir ibare bulunmadığı, 818 sayılı BK'nın 182. maddesi hükmüne göre devir bedelinin devir anında ödenmiş olduğunun kabul edilmesi gerektiğine ilişkin yasal karine mevcut olduğu, bu nedenle ispat külfetinin davacı tarafta olduğu, davacı taraf da bu iddiasını yazılı delil ile ispat edemediği, yemin deliline dayanması nedeniyle davacı vekiline, ödememe hususundaki iddiasını ispat için davalıya yemin teklif edip etmediğini bildirmesi için bir hafta kesin süre verildiği, davacı vekilince yemin teklifinde bulunulmadığı, bu nedenle alacağın ispatlanamadığı, kötüniyet tazminatının şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, hisse devir bedeline istinaden vaki icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, devir tarihinde yürürlükte olan BK’nın 182/2. maddesine göre hisse devir bedelinin davacıya ödendiğine dair karine oluştuğu ve bu karinenin aksinin davacı tarafından ispatlanması gerektiği, davacı tarafın aksini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı ödenen hisse devir bedelinin tahsili için icra takibine girişerek yeniden ödenmesini talep etmektedir. Mahkemece hisse devir bedelinin ödendiği kabul edildiğine göre davacı takipte haksız olup kötüniyetlidir. Bu nedenle davalı lehine kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bente açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 20/06/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

1- Dava, itirazın iptali ve İİT ile kötü niyet tazminatı istemlerine ilişkindir.

2- Davacı vekili, müvekkilinin devrettiği şirket hisse devir bedelini alamadığı iddiasıyla başlattığı icra takibine itirazın iptali ile İİT, davalı taraf ise bedeli ödediği savunmasıyla kötü niyet tazminatı talep etmektedir. Mahkemece, ödeme iddiasını ispat yükünün 818 sayılı BK m. 182/2’deki “Hilafına adet veya mukavele mevcut değil ise bayi ile müşteri borçları aynı zamanda ifa etmekle mükelleftirler” karinesinden yola çıkılarak, aksi yönde sözleşme olduğuna veya örf ve adet olduğuna ilişkin bir delil sunamadığı için davacı tarafta olduğunun kabulü ile davanın ve davalının kötü niyet tazminatının reddine karar verilmiştir.

3- Hakim, HMK m. 33 uyarınca, somut uyuşmazlığa uygulanması zorunlu kanun hükümlerini ve hukuku re’sen araştırmak, HMK m. 26 uyarınca da davayı aydınlatmak zorundadır. BK m. 182/2’deki “Hilafına adet veya mukavele mevcut değil ise bayi ile müşteri borçları aynı zamanda ifa etmekle mükelleftirler” hükmü uyarınca, karine konusunda hilafına adet bulunup bulunmadığını hakimin re’sen araştırması gerekir iken mahkemece böyle bir araştırma yapılmamış, sözgelimi ilgili ticaret borsasından sorulması, hisse senedi alım satımları konusunda uzman bir bilirkişiden görüş sorulması vs. yöntemlerle araştırılmamış olması nedeniyle hükmün davacı yararına bozulması gerekirdi.

4- Ayrıca, belirli vergi mükellefleri bakımından, 213 sayılı VUK’nın mükerrer 57/2 maddesi ile 24.12.2015 tarih ve 459 sayılı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği uyarınca, belirli vergi mükelleflerinin 7.000 TL’nin üzerindeki mal ve hizmet alımlarına ilişkin ödemelerini aracı finansal kurumlar (banka, finans kuruluşu, ... vs.) kanalıyla yapmaları zorunluluğu getirilmiş olup, örf ve adetin ötesinde kanuni bir kurala dayalı olarak, mahkemece davalının böyle bir zorunluluğunun bulunup bulunmadığının re’sen araştırılmamış ve değerlendirilmemiş olması nedeniyle hükmün davacı yararına bozulması gerekirdi.

5- Öte yandan, Somut olayda, davacı, hisse devir bedeli karşılığında davalının ödeme yapmadığını ispat edemediği gibi, davalı da bir makbuz veya aracı finans kuruluşları aracılığıyla 170.000 TL ödeme yaptığını ispat edememiştir. Bir an için davalı, ödemeye ilişkin her hangi bir makbuz, dekont gibi ödeme vasıtasını sunmuş olsa idi bu durumda davalı lehine kötü niyet tazminatına hüküm olunması yerinde olabilirdi. Somut olayda, davacı ödeme yaptığını ispat edememiş, davalı ise davacının mükerrer tahsilat girişimini ispat edememiştir. Sadece 818 sayılı BK’nın 182/2 maddesindeki karineden yola çıkılarak, davalının ödeme yaptığı var sayılmıştır. Bu durumda davacının kötü niyetli olduğu kanıtlanamadığından, yerel mahkemenin davalının kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar vermesi yerinde olmuştur. Anılan nedenlerle yerel mahkeme kararının bu istem yönünden verdiği kararın onanması gerekirken, aksi düşünceyle kararın bozulmasına karar veren Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/9034, Karar No: 2011/2052, Tarih: 01.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9034 E.  ,  2011/2052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.02.2009 tarih ve 2008/365 - 2009/29 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, sigortalı dava dışı Oluşum Kozmetik Gıda Tem. A.Ş.'de çalıştığı sırada görevi nedeniyle satmış olduğu malların bedelini şirkete teslim etmeyerek zimmetine geçirdiğini, bu nedenle emniyeti suistimal sigorta poliçesi kapsamında sigortalı şirkete 27.580 TL ödeme yapıldığını, TTK'nun 1301. maddesi gereği sigortalının haklarına halef olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı klmak kaydıyla 10.000 TL'nın 25.04.2007 tarihinden itibaren ticari faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili Ordu Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğunu iddia ederek yetki itirazında bulunmuş, ayrıca tahsilatın başka görevlilerce de yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davanın açıldığı Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın mutlak ticari dava olup, işbölümü itirazı olmasa dahi re'sen, iş bölümüne giren mahkemeye gönderilmesi gerektiği kanaatiyle mutlak ticari davanın işbölümüne girmediğine, talep halinde dosyanın Samsun Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş, Samsun Ticaret Mahkemesi'nce, davanın haksız fiil sorumluluğuna dayandığı, mutlak veya nisbi nitelikte bir ticari dava olmadığı, nisbi ticari dava olduğu düşünülse dahi iş bölümü itirazının bulunmadığı, Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi kararının görevsizlik kararı olarak nitelendirilmesi gerektiği kanaatiyle mahkemenin görevsizliğine, kararın kesinleşmesinden sonra dosyanın Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, 575.00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Davacı vekili, kararı temyiz etmiştir.

1-Dava, emniyeti suistimal sigorta poliçesi kapsamında sigortalı şirkete yapılan ödemenin TTK'nun 1301. maddesi gereği rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dava, önce Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açılmıştır. Anılan mahkemece davanın Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi'nin iş bölümüne girdiğinden bahisle dosyanın

Davacı vekili, kararı temyiz etmiştir.

1-Dava, emniyeti suistimal sigorta poliçesi kapsamında sigortalı şirkete yapılan ödemenin TTK'nun 1301. maddesi gereği rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dava, önce Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açılmıştır. Anılan mahkemece davanın Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi'nin iş bölümüne girdiğinden bahisle dosyanın

talep halinde anılan mahkemeye gönderilmesine karar verilmiş ve kesinleşmiştir. Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi de Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nin gönderme kararının görevsizlik kararı olarak nitelendirilmesi gerektiği kannaatiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar vermiştir. Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen karar Asliye ve Ticaret Mahkemeleri arasındaki Yasa'nın öngördüğü biçimi ile bir görevsizlik kararı olmayıp gönderme kararıdır. TTK'nun 5/3. maddesi uyarınca bu bir işbölümü ayrımına ilişkin olup bu nitelikteki gönderme kararları kesindir. Bunun içindir ki, dosyanın gönderildiği mahkemece davaya bakılması usul kurallarının bir gereğidir. Samsun Asliye Ticaret Mahkemesince taraflarca herhangi bir itiraz olmadan, kesin olan gönderme kararına karşın görevsizlik kararı verilerek dosyanın Tekkeköy Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmesi yukarıda anılan düzenlemeye ve ilkelere aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17773, Karar No: 2012/3520, Tarih: 07.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/17773 E.  ,  2012/3520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi sonucu katılanın yüzünde sabit iz oluştuğu, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre yüzde sabit ize neden olan yaraların etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olarak kabulünün mümkün olmadığı, bu nedenle temel cezanın TCK'nın 86/ 1 maddesi gereğince tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, TCK’nın 87/1-son maddesi uyarınca uygulama yapıldığından sonuca etkili görülmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine.Ancak;

Olayın sanığın haksız hareketi ile başladığının tanık anlatımları ile sabit olduğu anlaşıldığı halde sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ve cezada indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 07.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.