muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7509, Karar No: 2010/8221, Tarih: 13.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/7509 E.  ,  2010/8221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.09.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabülüne dair verilen 11.03.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 109 Ada 9 parsel sayılı taşınmaz lehine davalıya ait 109 Ada 10 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davacının geçit gereksiniminin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 Maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Yargılama sırasında yapılan keşif sonra düzenlenen 8.2.2010 tarihli bilirkişi raporunda, davacıya ait 9 numaralı parselin yola cephesi bulunduğu belirtilmiş ise de bu parselin dosya içerisinde bulunan pafta suretinden yola cephesinin bulunup bulunmadığı açıkca anlaşılamamaktadır.

Bilirkişi raporunda ayrıca kırımızı renkle gösterilen yerde doğal büyük kayaların olması sebebiyle parselin krokide yeşil renkle gösterilen kısmına ulaşımın mümkün olmaması nedeniyle bu kısmın mutlak geçit ihtiyacı olduğu belirtilerek davalı Adına kayıtlı 10 parsel sayılı taşınmazı ikiye bölecek şekilde geçit kurulmasının önerildiği görülmüştür. Bilirkişi raporunda her ne kadar bu görüşlere yer verilmiş ise de davacının 9 parsel numaralı taşınmazının kırmızı renkle gösterilen bölümünden genel yola çıkılabilmesi için kayalık kesimden oluşturulacak geçit zemininin maliyeti araştırılarak ortaya konulmamıştır. Bu haliyle mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurulması için yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece, tapuda davacı adına kayıtlı 9 parsel sayılı taşınmazın yola cephesi olup olmadığı kadastro paftasına göre açıkça belirlenmeli, buradan katlanılabilir düzeyde bir maliyetle genel yola çıkılmasının mümkün olup olmadığı araştırılmalıdır. Davacının 9 parsel sayılı taşınmazının genel yola cephesi bulunmadığı takdirde veya genel yola cephesi mevcut ise fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince bilirkişi raporu ekindeki krokide kırmızı renkle gösterilen yerden katlanılabilir düzeyde bir maliyetle genel yola çıkılması mümkün ise yine davanın reddine karar verilmelidir.

Davacının 9 parsel sayılı taşınmazının krokide kırmızı renkle gösterilen kesiminden genel yola çıkılmasının mümkün olamıyacağı kesin olarak belirlendiği takdirde ise; öncelikle davalı adına tapuda kayıtlı 10 parsel sayılı taşınmazının bölünmesini gerektirmeyecek şekilde, bu parselin başka sınırlarından veya belirlenecek civardaki komşu parsellerden başkaca alternatifler araştırılarak bu yerlerdeki taşınmaz malikleri aleyhine dava açtırılarak bu dosya ile birleştirilmesi konusunda davacıya uygun süre verilerek yukarıda belirtilen ilkeler doğrulutusunda en uygun yerden geçit kurulması gerekir.

Mahkemece yukarıda değinilen hususlar gözardı edilerek eksik inceleme ile ve davalı parselini ikiye böler şekilde geçit kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 13.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16455, Karar No: 2020/13627, Tarih: 25.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16455 E.  ,  2020/13627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Dosya kapsamına göre, sanığın 22/10/2013 tarihinde, saat 15.50 sıralarında mağdur ...’ın dolmuşta yanına oturarak hangi okulda okuyorsun, müdür yardımcılarından kimleri tanıyorsun şeklinde sorular sorduğu, daha sonra kendisini müdür yardımcılarından birinin abisi, aynı zamanda da spor öğretmeni olarak tanıttığı, birçok spor turnuvası yapıldığını söyleyerek, okuldaki spor turnuvalarından hangisine katılmak istediğini sorduğu, bu arada dolmuştan birlikte inerek yürüyerek sohbete devam ettikleri, mağdurdan spor turnuvalarına katılması için evrakları hazırlamasını istediği, ama önce babası ile görüşmek istediğini söylediği, mağdurun cep telefonundan babası ile görüştüğü, sonra telefonu mağdura geri verdiği, daha sonra mağdura bir adres tarif ederek Nihal adlı bir kişiden evrakları alması gerektiğini, kendisinin imzalayacağını, ücreti de yatırınca başvurusunun kabul olacağını söylediği, bu arada mağdura bir numara söyleyerek telefonuna kaydettirdiği, mağdurdan telefonu alarak o numaradaki kişi ile konuştuğu, telefonu kapatarak söylediği adresten evrakları alıp gelmesini istediği, mağdurun cep telefonunu sanıkta bırakarak verdiği adrese gittiği, adresi bulamayınca geri döndüğünde, sanığı bıraktığı yerde bulamadığı, mağdurun sanığın beyanına inanarak cep telefonunu sanığa verdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın yanıltıcı davranışlarda bulunarak gerçekleştirdiği eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen ve hükümden sonra uzlaşmaya tabi olan dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden hırsızlık suçundan dolayı mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

İddianamede sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı ve sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu kabul edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yer alan hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 25/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8593, Karar No: 2013/5857, Tarih: 08.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8593 E.  ,  2013/5857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... İnş.Ltd.Şti vekili ve ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ... tarafından ihale edilen Termik Santrali İşletmesinin hafriyat işini üstlenen davalı .... Ltd. Şti'de çalıştığını, sözleşmenin haksız feshedildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile ödenmeyen fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 41'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli ünvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi bozma kararı doğrultusunda fazla çalışma ücretini tüm dönem açısından son ücret üzerinden hesaplamıştır. Fazla çalışma ücretinin son ücret değil çalışılan dönem ücretleri üzerinden hesaplanması gerekir.

Mahkemece bilirkişinin çalışılan tüm dönemin fazla çalışma ücretini son ücret üzerinden yaptığı hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan Fernas İnş.Ltd.Şti. ile ...'ne iadesine, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17849, Karar No: 2017/25484, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/17849 E.  ,  2017/25484 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2033, Karar No: 2017/4680, Tarih: 25.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2033 E.  ,  2017/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/12/2015 tarih ve 2015/133-2015/909 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 07.10.1969 tarihinde kurulduğunu, müvekkilinin şirkette ortak olduğunu ve hamiline yazılı 75 hissesi bulunduğunu, şirket ana sözleşmesinin 9. maddesine göre tüm şirket hisseleri nama yazılı iken, 30.04.1973 tarihli genel kurul kararı ile şirketin esas sermayesinin 7.000.000 TL'ye çıkarıldığını, ana sözleşmenin 8. maddesindeki değişiklikle 500.000 TL karşılığı 500 adet hamiline yazılı hisse senedi, 6.500.000 TL karşılığı da 6.500 adet nama yazılı hisse senedi çıkarılmasına karar verildiğini, müvekkilinin şirketten 75 adet hamiline hisse senedi daha aldığını, şirketin müteaddit defalar sermaye artırımında bulunduğunu ve ortaklara kâr dağıtılmasına karar verildiğini, müvekkiline dağıtılan kâr paylarından ödeme yapılmadığını, 11.10.1977 tarihinde tescil edilen genel kurul kararı ile ana sözleşmenin 8. maddesinde değişiklik yapılarak şirket sermayesinin 10.000.000 TL'den 20.000.000 TL'ye çıkarıldığını, müvekkilinin 100.000 TL ek sermaye taahhüdünde bulunduğunu, daha sonraki sermaye artırımına ilişkin çağrılar ve tebligatların da yapılmadığını, müvekkilinin 1990 - 1993 yılları arasında yönetim kurulu üyeliği de yaptığını, davalıya ...2. Noterliği'nin 27.11.2014 tarih, 30218 yevmiye nolu ihtarnamesi ile ortaklık hissesine düşen kâr paylarının ödenmesi ve kâr kuponlarının gönderilmesinin talep edildiğini, davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek, müvekkilinin şirket ortaklığının tespitine, ortaklık payına tekabül eden nama/hamiline yazılı hisse senetlerinin tespitine, müvekkilinin hissesine düşen kâr paylarının ve şirket sermaye artırımından ortaklara ayrılan paylarından müvekkil hissesine tekabül eden alacaklarının belirlenerek şimdilik fazlaya dair dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile 500,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın hem şirkete ait hamiline ve nama yazılı hisse senetlerine sahip olduğunu ama bu senetlerin kendisinde bulunmadığını ifade ettiğini, hamiline yazılı senetlerin tespiti taleplerinin maddi imkânsızlık sebebiyle reddi gerektiğini, nama yazılı pay senetleri açısından hak iddia edebilmek için zilyetliğin devralana geçmesi gerektiğini, davacı tarafın hak iddia ettiği nama yazılı hisse senetlerinin zilyedi olmadığından hisse senetlerine dayanarak hak talep etmesinin hukuken mümkün olmadığını, aksi düşünülse bile kâr payı konusunda zamanaşımının geçtiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 11/10/1977 tarih, 324 sayılı Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nin 12. sayfasında davalı şirket ile ilgili verilen ilanda ek sermaye taahhüdünde bulunan ortaklar arasında isminin bulunduğu, isminin karşısında 100.000 TL taahhüt ibaresinin olduğu, 07/06/1993 tarihli Türkiye İş Bankası tarafından Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'na gönderilen yazı içeriğinde davacının 30.000 TL'lik taahhüdü ile ilgili 30.000 TL yatırarak, banka nezdinde bloke edildiğinin bildirildiği, 1994 ve sonrasındaki genel kurullar ile ilgili hazırun cetvellerinde davacının isminin bulunmadığını, ancak 31/03/1993, 31/03/1992 ve 14/03/1991 günkü umumi heyet toplantıları ile ilgili hazırlanan hazirun cetvellerinin 41. sırasında davacının isminin bulunduğu, payının ise, 7500,00 adet olduğunun belirtildiği, yine 20/03/1990 günkü umumi heyet toplantısı ile ilgili hazırlanan hazirun cetvelinin 28. sırasında isminin yer aldığı, payının ise 7500,00 adet olarak belirtildiği, 1989 ve öncesi ile ilgili hazirun cetvellerinde davacının isminin bulunmadığı, ticaret sicil kayıtlarında ve davalı şirketin yasal defterlerinde, davacının davalı şirkette hissedar olduğuna dair herhangi bir tespit yapılamadığı, davacının ortaklığına ilişkin herhangi bir kayda rastlanılmadığı, davacı tarafın pay senetlerini de ibraz edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.