muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2193, Karar No: 2012/26057, Tarih: 05.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2193 E.  ,  2012/26057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kangal Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :09.02.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu olduğu iddia edilen taşınmazın davacı eşin rızası hilafına davalılardan Z.K.yapılan satışı nedeniyle bu kişi adına oluşturulan tapu kaydının iptali ve taşınmazın tapu kütüğüne aile konutu şerhi konulması istemine ilişkindir.Toplanan delilerden; dava konusu taşınmazın 17.08.2007 tarihinde davalılardan Z.K.diğer davalı A.A.tarafından satıldığı, satış işlemleri sırasında aile konutu vasfındaki taşınmaz nedeniyle davacının açık rızasının alınmadığı sabittir. Ne var ki tarafların Kangal Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 2007/180 esas, 2009/190 karar sayılı ilamıyla boşandıkları, boşanma hükmünün taraflarca temyiz edilmeyip kesinleştiği anlaşılmaktadır. Başlangıçta davacı eşin açık rızasına bağlı olan satış işleminin; gerçekleşen boşanmanın bir sonucu olarak, taşınmazın aile konutu niteliğini kaybetmesine ve bu nedenle artık eşin rızasının aranması gerekliliğinin ortadan kalkmasına yol açtığından, geçersizliği ileri sürülemez duruma gelmiştir (TMK md. 194). Bu nedenle boşanma kararının kesinleşmesiyle birlikte davanın konusu kalmamıştır.Açıklanan yönler gözetilerek konusu kalmayan dava hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.11.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/6932, Karar No: 2008/8340, Tarih: 10.07.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/6932 E.  ,  2008/8340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, yerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu dava konusu taşınmazın arsa kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olmasında yöntem olarak bir isabetsizlik yoktur. Ancak, bilirkişi kurulunca düzenlene rapor dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasasının “Kamulaştırma Bedelinin Tespiti Esasları”nı düzenleyen 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca arsalarda kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal arsa satışlarına göre satış değerinin öncelikle belirlenmesi; taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin, bu bağlamda bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçülerin bu tümceden olarak varsa vergi beyanlarının esas tutulması yoluyla raporda tüm bu unsurların yanıtlarını ayrı ayrı belirtilmek suretiyle ve ilgililerin beyanları da gözetilerek gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerinin tespiti gerekir. Anılan Yasa maddesi hükmü doğrultusunda Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları da gözönünde bulundurulduğunda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazın ya da taşınmazlardan her birinin ayrı ayrı cadde veya sokak üzerinde oluşları, konut ya da ticaret alanlarında yer alıp almadıkları, imar durumları, buna göre inşaat yapılabilme ve yapılacak inşaatın kat sayısı, bitişik ya da ayrık düzende yapılaşma alanlarından hangisinde bulundukları hususlarının açıkça belirlenmesi, bu ve benzeri tüm nitelik ve unsurların tek tek açıklanmasından sonra buna göre dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazlara nazaran üstün ve eksik yönleri ve bunun yüzde oranları saptanıp bu oranlar çerçevesinde dava konusu taşınmazın ulaştığı değer tespit edilmelidir.

Somut olayda bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazların nitelik ve özelliklerinin belirtilmesi ile yetinilmiş, ancak yukarıda değinilen esaslar çerçevesinde birbiriyle karşılaştırılması yapılıp, eksik ve üstün yönleri -denetime elverişli biçimde- belirtilmeden taşınmazın m2 birim fiyatı gösterilmiş, bunun üzerinden kamulaştırma bedeli tespit edilmiştir. Bilirkişilerin değinilen ve Yargıtay uygulamalarına uygun düşmeyen bu nitelikteki değer tespitleri sonucu, aynı gün Dairemizce temyiz incelemesi yapılan aynı kamulaştırma kapsamında kalan ve dava konusu taşınmaza yakın uzaklıkta bulunan taşınmazlar için takdir olunan değerler arasında da dikkat çekecek oranda tutarsızlıklar bulunduğu da gözlenmiştir. Oysa kamulaştırma bedeli tespit edilirken 2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın emsalle karşılaştırmasının yapılması sırasında değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve bedelin tespitinde etkili olacak diğer tüm objektif ölçülerin gözönünde tutulması öngörülmüş olup, bu objektif ölçütler çerçevesinde dava konusu taşınmazın bitişiğindeki ya da yakınındaki komşu taşınmazlara takdir edilen değerler arasında dikkat çekecek oranda farklılıkların bulunmaması, böylece taşınmaz malsahiplerinin değer tespitine ilişkin aynı yargı yerinde verilen kararlara, dolayısıyla yargıya güven duygularının zedelenmemesine de özen gösterilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporun bozma gereklerine uygunluğu denetlenmeli ve dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 10.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16558, Karar No: 2014/17238, Tarih: 26.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16558 E.  ,  2014/17238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile ... aralarındaki tescil davasının reddine dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.05.2013 gün ve 621/796 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi Davacı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 17.07.2012 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; ... Köyü, .... Mahallesi'ndeki doğusunda: yol, batısında: .... tarlası ve fundalık, güneyinde: 2462 nolu parsel, kuzeyinde: ....zeytinliği bulunan tahmini 2498.40 m2'lik taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, bu yerin 1955 yılında yapılan kadastro çalışmalarında “fundalık” olarak tespit dışı bırakıldığı, bu taşınmazın tamamının niteliği itibariyle zilyetlik yoluyla iktisabının mümkün olmadığı, ancak, dava dışı .... tarafından Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açılan ve 2006/259 Esasta kayıtlı tescil davasında: bu yerin zilyetlik yoluyla kazanma koşulları gerçekleşmediği için davanın reddine karar verildiğinden, bu taşınmazın her türlü işgal ve tecavüzden korunması için ... adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği'ne dava dilekçesi yöntemine uygun olarak tebliğ edilmiştir. Duruşmalara katılmamış ve yanıt vermemiştir.

Mahkemece, tescil harici bırakma işlemi de kadastral bir işlemdir. 1955 senesinde yapılan tapulama çalışmalarında ...'nin dava konusu ettiği yerlerin “fundalık” vasfıyla tescil harici bırakıldığından ve bu gibi yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle ...'nin bu davayı açmakta hukuki yararı olmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde ... vekili tarafından dilekçesinde yazılı sebeplerle bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 20036/259 Esas ve 2008/36 Karar sayılı dava dosyası ekte olmakla incelenmiştir. Davacısının: ...., davalıların: ... ve Köy Tüzel Kişiliği, davanın: kadastro çalışmalarında tescil harici bırakılan, sınırları dava dilekçesinde yazılı tahmini 5000 m2'lik yerin TMK'nun 713/1 maddesi uyarınca tescil isteğine ilişkin olduğu, yapılan yargılamaları sonucunda mahkemece dava konusu yerin dosyada mevcut fen bilirkişi raporunda belirtildiği

üzere A harfi ile gösterilen kısmının köklü kayalarla kaplı, B harfiyle gösterilen bölümünün bayır niteliğinde olduğu ve davacı yararına TMK'nun 713, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddesindeki koşullar gerçekleşmediğinden davanın reddine 05.02.2008 tarihinde karar verildiği, davacı tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin 29.06.2009 tarih ve 2009/8663-10944 Esas ve Karar sayılı kararıyla onandığı ve 15.09.2009 tarihinde kesinleştiği görülmüştür.

üzere A harfi ile gösterilen kısmının köklü kayalarla kaplı, B harfiyle gösterilen bölümünün bayır niteliğinde olduğu ve davacı yararına TMK'nun 713, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddesindeki koşullar gerçekleşmediğinden davanın reddine 05.02.2008 tarihinde karar verildiği, davacı tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin 29.06.2009 tarih ve 2009/8663-10944 Esas ve Karar sayılı kararıyla onandığı ve 15.09.2009 tarihinde kesinleştiği görülmüştür.

Bilindiği üzere ve kural olarak; tapulama (kadastro) çalışmaları sırasında bayır, bor, yamaç, makilik, taşlık vs. gibi tescil harici bırakılan yerler ile hiç tapulaması yapılmamışta zilyetlik yoluyla tescili mümkün olan araziler için Medeni Kanun'un 639/1, TMK'nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri uyarınca koşulları oluştuğu takdirde açılan tescil davalarının kabulle sonuçlanacağı, koşulları oluşmadığı takdirde ise red edileceği kuşkusuzdur. Ancak, TMK'nun 715. maddesinde belirtilen ve MK'nun 641. maddesindeki yerler ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16. maddesinde belirtilen taşınmazların zilyetlik ve imar-ihya yoluyla kazanılamayacağı, yine aynı kanunun 17. maddesindeki özgülemesi yapılan yerlerin dahi zilyetlik ve imar-ihya yoluyla iktisabının sağlanamayacağı kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, ...'nin 3402 sayılı Yasa'nın 18. maddesi uyarınca tescil isteme hakkı mümkün ise de, davaya konu taşınmazın Muğla Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/259 Esas, 2008/36 Karar sayılı Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen kararında da yazılı olduğu üzere karara esas alınan teknik bilirkişi raporunda A ile belirtilen kısmının köklü yerli kayalarla, B harfiyle gösterilen kısmın ise bayır niteliğinde olması ve 1955 yılındaki tapulamada fundalık niteliğiyle tescil harici bırakılması nedenleriyle özel mülkiyete konu olamayacak bu gibi yerlerin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca ... adına tescili de olanaklı değildir. Esasen, ...'nin dava dilekçesindeki açık ikrarı da bu yoldadır. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara herhangi bir zamanda herhangi bir tecavüz olduğunda men ve kal davası açarak tecavüzün giderilmesi her zaman mümkündür. Tüm bu nedenlerle, yerel mahkemenin red kararı usul ve yasaya uygun ve doğru olmakla mahkeme kararının açıklanan gerekçelerle ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 26.09.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava 1955 yılında yapılan tapulama sonucu “fundalık” niteliğiyle tespit dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufundaki taşınmazın “Maliye Hazinesi” adına tapuya tesciline ilişkindir.

KARŞI OY YAZISI

Dava 1955 yılında yapılan tapulama sonucu “fundalık” niteliğiyle tespit dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufundaki taşınmazın “Maliye Hazinesi” adına tapuya tesciline ilişkindir.

Mahkemece, devletin kendi hüküm ve tasarrufundaki taşınmazın tapuya tescil edilmesinde hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiş; hükmü davacı Maliye Hazinesi temyiz etmiştir.

Taşınmaz orman sınırı dışında bulunmaktadır. Bir taşınmazın fundalık olduğu gerekçesiyle tespit dışı bırakılmış olması orman rejimine tabi tutulmasını gerektirmez. Bir başka anlatımla, niteliği fundalık, çalılık olan her taşınmaz orman niteliğinde kabul edilemez. Tescili istenilen taşınmaz için gerçek kişi tarafından açılan ve red sonuçlanarak kesinleşen dava için yapılan keşif ve ölçümde alanın 2498,40 m2 olduğu; ilgili krokide (A) ile gösterilen 1036,09 m2'lik kısmının “kayalık”, (B) ile gösterilen 1462,31 m2'lik bölümünün ise zeytinlik haline getirildiği anlaşılmaktadır. Tescili istenilen taşınmazın çevresinde büyük ölçüde özel mülkiyete konu parseller bulunmaktadır. Taşınmaz küçük yüzölçümlüdür. 3402 sayılı Kadastro Kanunun 33/3. maddesindeki yollama uyarınca aynı kanunun 18. maddesi genel hüküm niteliğindedir. Anılan 18. madde “Tarım alanına dönüştürülebilmesi veya ekonomik olarak yarar sağlanması mümkün olan yerlerin ... adına tespit ve tescil edileceğini” öngörmektedir. O halde davacı Maliye Hazinesi'nin bu davayı açmakta hukuki yararı mevcuttur. Ölçümde (B) ile gösterilen taşınmaz bölümünün davacı Maliye Hazinesi adına tapuya tesciline karar verilmek üzere, temyiz edilen hükmün bozulması gerektiğini düşünüyorum. 26.09.2014
Yargıtay — Esas No: 2010/15327, Karar No: 2011/1616, Tarih: 31.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/15327 E.  ,  2011/1616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. Maddesine dayanan baraj inşaatı için yapılan kamulaştırma neticesi kamulaştırma sahasına mücair alanda kalan taşınmaz ve muhtesat bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın baraj mutlak koruma alanında (içme suyu) kalıp kalmadığı, kalıyorsa taşınmazın kullanımına sınırlandırma getirip getirmediği, sınırlama getirilmişse bu sınırlandırmaların mahiyeti davalı idareden sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30217, Karar No: 2014/36319, Tarih: 22.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/30217 E.  ,  2014/36319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2014

NUMARASI : 2014/60-2014/361

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin dört arkadaşıyla sorumluluğu belediyeye ait olan U. şehir merkezindeki yollarda taş parke döşeme ve bozulan yolların tamiri işinde çalıştığını, yol yapım işinin belediyenin asli işi olmasına rağmen belediyenin bu işi kendi kuruluşu olan davalı şirkete verdiğini, davalı şirketin de işi çeşitli taşeronlara yaptırdığını, davalı şirketin B.. S..’na da iş verdiğini ve müvekkilinin B.. S.. üzerinden sigortalandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 36. maddesine göre de davalı belediyenin müvekkilinin alacağının üç aylık kısmından sorumlu olduğunu, müvekkilinin 4 arkadaşıyla birlikte m2’si 2,25 TL birim fiyattan götürü usulle toplam 8.267 m2 yol yaptığını, buna karşı yapılan toplam 3.000,00 TL (kişi başına 600,00 TL) ücret ödendiğini, müvekkilinin işyerinde 03.04.2010 tarihinde işe girdiğini ve 31.07.2010 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, ancak taşeronun müvekkilini değişik tarihlerde sigortaya bildirdiğini, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutularak diğer işçilerle birlikte müvekkilinin iş sözleşmesinden kaynaklanan toplam 7.500,00 TL (müvekkilinin tek başına 1.500,00 TL) ücret alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalılardan (belediye yönünden üç aylık süreyle sınırlı olmak üzere) müştereken ve müteselsilen alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı U.. B.. vekili şehrin muhtelif cadde ve sokaklarında bozulan yol ve kaldırımların yapımı işinin ihalesinin 03.03.2010 tarihinde yapılarak U. İnş. A.Ş.’ne verildiğini, ihaleyi alan firmanın yapım işini bir başka şahıs olan B.. S..’na verdiğini, bu kişi ile müvekkili belediye arasında herhangi bir şekilde hukuki ilişki olmadığını, davacının hangi firmanın işçisi olarak çalıştığının ve ücretlerinin ödenip ödenmediğinin belli olmadığını ve bu konudan U. A.Ş. ile B.. S..’nun sorumlu olduğunu, davanın öncelikle husumet yönünden, aksi halde de esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı U. İnş. Gıda Taş. Tur. Tem. İşl. San. ve Tic. A.Ş. vekili davaya konu muhtelif cadde ve sokaklara parke döşenme ve tamir işinin Kamu İhale Mevzuatı uyarınca davalı belediyeden müvekkili şirket tarafından alınarak davacı tarafından da kabul edildiği üzere yüklenici olarak B.. S..’na sözleşme karşılığı verildiğini, davacının B.. S..’nun işçisi olması sebebiyle davacının davaya konu ettiği alacaklarla ilgili tüm kayıtların ilgili kişide olduğunu, davanın haksız ve yersiz olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme tarafından davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine Dairemizin 2013/13243 esas 2013/29729 karar sayılı 19.12.2013 tarihli kararı ile özetle “..dosya kapsamından davacının yol yapım işinde metrekare birim fiyatı ücretle çalıştığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasında, yapılan iş miktarı ile ilgili ihtilaf bulunmaktadır. Davacılar tarafından yapılan işin miktarı tespit edilememiştir. Yapılan yol miktarı hak edilecek ücretle doğrudan bağlantılıdır. Mahkemece yol yapımından anlayan bilirkişi marifetiyle yeniden inceleme yapılarak davacı ve arkadaşları tarafından yapılan iş miktarı belirlendikten sonra ücret alacağı hakkında bir karar verilmelidir. Davacının ne kadar yol yaptığının tespit edilerek ücret alacağının bu şekilde tespit edilmesi gerekir. ...” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Dava konusu ücret alacağının tespiti için öncelikle davacının ne kadar yol yaptığının belirlenmesi amacıyla mahallinde keşif yapılarak serbest mali müşavir, harita ve inşaat mühendisinden oluşan üçlü bilirkişi heyetinden ayrıntılı ve denetime elverişli bir bilirkişi raporu alındıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir. Ayrıca dosya kapsamından davacının yol yapım işinde metrekare birim fiyatı ücretle çalıştığı anlaşılmaktadır. Birim fiyatı tespit edilirken taraflarca dosyaya sunulan sözleşmelerde incelenerek dava dışı taşeron B.. S..'nun kar durumu da dikkate alınmalıdır.

Belirtilmesi gereken diğer bir husus da davalı şirket vekilinin davanın dava dışı B.. S..'na ihbarını talep etmesine karşın usulüne uygun olarak davanın ihbar edilmediği anlaşılmaktadır. Usulüne uygun olarak davanın dava dışı B.. S..'na ihbarı gerekirken bu husus gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11145, Karar No: 2021/1890, Tarih: 22.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11145 E.  ,  2021/1890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu dosyada; 21.04.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle oluşan Kurum zararının tahsili talep edilmiş, davanın kısmen kabulüne ilişkin önceki karar davalılar ... ve ...'ın işveren vekili olup olmadıklarının araştırılması, ceza dosyası celp edilerek işveren ve diğer kişilerin kusur oran ve aidiyetlerini belirleyen kusur raporu alınması gerektiği yönünden bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir Mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda; Mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar. Somut dosyada bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gereği yerine getirilmeden hüküm kurulmuş olduğundan, hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası ise, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.