muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2591, Karar No: 2012/5579, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/2591 E.  ,  2012/5579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 23.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu tahsis belgesine bağlanmış 22 sayılı parseldeki davalıya düşecek payın tapu iptali ve tescili istemiyle açılmıştır.

Davalı, tapu tahsis belgesinden kaynaklanan hakların davacıya satılmadığını, satış senedi olarak sunulan belgedeki imzanın da kendisine ait olmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapulu bir taşınmazın satışı ancak biçim koşuluna uyularak yapılabileceğinden bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, dava konusu yapılan 22 sayılı parseldeki davalı payının davalının tahsis belgesine dayalı olarak adına 02.02.2009 tarihinde tescil edildiği, 400/2650 payı olduğu görülmektedir. Davacı, bu payın kendisine tescilden evvel 07.08.2000 tarihinde haricen satıldığını iddia ederek tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Tapu tahsis belgesi, mülkiyet hukukuna 2981 sayılı İmar Affı Kanunu ile giren yeni bir deyimdir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.12.1996 tarihli ve 763-864 sayılı Kararında vurgulandığı üzere tapu tahsis belgesi bir mülkiyet belgesi değildir. Mülkiyet belgesi sıfatını ancak ilgilisi adına tapuda tescil edildiği zaman kazanır. Nitekim somut uyuşmazlıkta, tapu tahsis belgesine değer tanınarak davalıya 22 sayılı parselden 400/2650 pay verilmiş, bu şekilde tapu tahsis belgesi tapu hükmünü kazanmıştır.

2981 sayılı İmar Affı Kanununun uygulanmasına dair Yönetmeliğin 25. maddesi hükmüne göre “başvurusu yapılmış ancak tapu tahsisi henüz yapılmamış gecekondunun hak sahibi niteliklerini taşıyan bir başka kişiye satması halinde satış belgesi ibraz edilmek kaydı ile tapu tahsis belgesi satın alan kişi adına düzenlenir” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, tapu tahsis belgesi olan bir taşınmaz tapuda başka kişi adına kayıtlı bulunsa da tahsis belgesi sahibinin temlik yoluyla üçüncü bir kişiye tapu tahsis belgesinin devri olanaklıdır. Yasanın aradığı kurala göre de, bunun adi yazılı biçimde yapılması geçerli ve yeterlidir. Eldeki davada, tapu tahsis belgesinin devri taşınmazın tapuya tescilinin yapıldığı 02.02.2009 tarihinden önce ve 07.08.2000 tarihinde yapıldığından, orta yerde geçerli bir devir işlemi varsa davacı bundan yararlanabilir. Çünkü, belirtildiği üzere devir ve temlik taşınmazın tapuya davalı adına tescilinden önce tapu tahsis belgesinin hüküm sürdüğü bir sırada yapılmıştır.

Ancak, davalı satış olgusunun ve dayanılan harici satış sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını savunmaktadır.

Ancak, davalı satış olgusunun ve dayanılan harici satış sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını savunmaktadır.

Mahkemece öncelikle bu savunma üzerinde durulmalı, yöntemine uygun olarak araştırma yapılıp dayanılan sözleşmedeki imzanın davalıya ait olup olmadığı açığa kavuşturulmalıdır. Yapılacak inceleme ve araştırma sonucu sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğu ortaya çıkarsa, davacının temlik işleminden yararlanabilmesi için bu defada tahsis sahiplerinden devralan kişilerin (davacının) 2981 sayılı Kanundan yararlanıp yararlanamayacağı hususunun araştırılması gerekir. Gerçekten de, 2981 sayılı Kanunun 13/a hükmüne göre, arsa tahsis edilecek kimselerin kendisinin veya eşinin veya reşit olmayan çocuğunun oturduğu belediye ve mücavir alan sınırları içinde ev yapmaya müsait arsaya veya bir eve veya apartmanın bağımsız bir bölümüne veya bir bölümü işyeri olarak kullanılan bir yapıya sahip bulunmaması zorunludur.

Bütün bu yönler üzerinde durulmadan tapulu taşınmazın satışının biçim koşuluna uyulmadan yapıldığından söz edilerek davanın reddi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1832, Karar No: 2019/2666, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1832 E.  ,  2019/2666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32278, Karar No: 2013/17442, Tarih: 26.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32278 E.  ,  2013/17442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1. maddeleri gereği mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, müvekkilinin kusuru bulunmadığına, Adli Tıp Kurumu raporuna itibar edilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak;

25.10.2010 günü gece saat 22:15 sıralarında, sanık sürücüsünün, yönetimindeki yolcu otobüsü ile, yolcularını indirmek amacıyla Kırıkkale Şehirlerarası Otobüs Terminali içerisindeki yolcu indirme peronuna giriş yaparak, aracını park etmesi ve otobüste o gece muavin olarak çalışmakta olan ölenin, araçtaki yolculardan kalan atık maddeleri toplayarak, perondaki çöp bidonuna atmak üzere araçtan ayrılmasından çok kısa süre sonra, onun geri gelip güvenli bir şekilde otobüse binmesini beklemeden ve olaydan 35 dakika sonraki ölçüme göre 40 promil alkollü vaziyette otobüsle, aydınlatması bulunan, eğimsiz, düz, kuru ve beton zeminli terminal içi yolda manevra yaparak terminal çıkışına doğru hareketlenmesi üzerine, ölen muavinin, otobüse yetişip açık olan ön kapıdan binebilmek için otobüsün sağ yanına doğru çapraz şekilde koşarken, orta kapı hizasına geldiğinde ayağının kaymasıyla yere düşerek altına doğru sürüklendiği otobüsün sağ arka tekerleğinin altında kalıp ezilerek ölmesi şeklinde gerçekleşen olayda, dosya arasındaki mahkemece hükme esas alınan ve oluşa uygun iki bilirkişi raporuna göre de ağırlıklı asli kusurlu olan sanık hakkında temel cezanın tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, isteme aykırı olarak, 26/6/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13046, Karar No: 2024/12496, Tarih: 06.12.2024

Başvuran Av. ... dilekçesinde özetle; müvekkiline teşhisi konulan hastalığının tedavisi için ... isimli ilacın kullanılması tıbbi olarak gerekli olduğu halde bu ilacın bedelinin davalı SGK tarafından ödenmemesi üzerine Mahkemeye başvurarak (Ankara 61. İş Mahkemesi) ilaç bedelinin ödenmesine karar verilmesini istediğini, Mahkemeden ayrıca ilaç bedelinin dava sonuna kadar kesintisiz olarak ödenmesi konusunda da tedbir talebinde bulunduğunu, Ankara 61. İş Mahkemesinin ara kararı ile tedbir talebinin reddedildiğini, bu ara kararını davacı vekilinin istinaf etmesi nedeniyle dosyanın gönderildiği Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi tarafından istinaf incelemesinin yapıldığını ve dairenin 2022/113-1869 sayı ve "..dava konusu ilacın bedeli Kurumca karşılanacak ilaçlardan olmadığı, SUT kapsamında bulunmadığı, talebin yargılamayı gerektirdiği, davanın esasını çözer mahiyette hüküm etkisi doğuracak yönde ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceğini, ihtiyati tedbir şartlarının bulunmadığı..." şeklindeki gerekçe uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verdiğini, Ankara 10. Hukuk Dairesinin 2020/1460-1813 sayılı kesin kararının da benzer yönde olduğunu, halbuki İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 2020/1777-1549 sayılı kesin kararına konu olayın da benzer isteme ilişkin olduğunu, bu olayda davacının tıbbi olarak kullanmak zorunda olduğu "..." isimli ilaç bedelinin ödenmesinin SGK tarafından ret edilmesi üzerine idarenin ret işleminin iptali talebiyle açılan davada davacının dava sonuna kadar ilaç bedelinin davalı kurumca ödenmesi için tedbir talebinde bulunduğunu ve mahkemece tedbir talebinin kabul edildiğini, davalı kurumun bu ara kararını istinaf etmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi10. Hukuk Dairesinin 2020/1777-1549 sayı ve "...Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumunun yazısında davacının tedavisinde...ilaç kullanımının uygun bulunmasına istinaden progresyona kadar kullanımının uygun olduğunun bildirildiği dikkate alındığında yaklaşık ispat şartının gerçekleştiği, bu hastalığın türü ve tedavinin gideri gözetildiğinde ilacın kurumca karşılanmamasının davacıda ... tehlikeye yol açabileceği anlaşılmakla; Mahkemece ihtiyati tedbir kararı ile ... isimli ilacın bedelinin kesinti yapılmaksızın tedbiren kurum tarafından karşılanmasına..." şeklindeki gerekçe uyarınca tedbir kararına yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verdiğini, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 2020/1833-1586 sayılı kararının da benzer yönde olduğunu, esasen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına göre tedbir talebinin reddine dair kararların yaşam hakkının korunması ilkesine aykırılık oluşturacağını, görüldüğü gibi Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin kesin kararları ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33

. Hukuk Dairesinin 2020/1833-1586 sayılı kararının da benzer yönde olduğunu, esasen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına göre tedbir talebinin reddine dair kararların yaşam hakkının korunması ilkesine aykırılık oluşturacağını, görüldüğü gibi Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin kesin kararları ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin kesin kararları benzer konuya ilişkin olduğu halde aralarında çelişki bulunduğunu ileri sürerek çelişkinin giderilmesi için 5235 sayılı kanunun 35.maddesi uyarınca Yargıtay ilgili hukuk dairesine başvurulmasını istediği anlaşılmıştır.

II-ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULUNUN 30.10.2023 TARİH ve 2023/17 SAYILI KARARI

Talep eden Av. ... tarafından aynı konudaki Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi 2022/2113 Esas ve 2022/1869 Kararı, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi 2020/1777 Esas ve 2022/1549 Karar sayılı kararı ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 2020/1833-1586 sayılı kesin kararları sayılı arasında uyuşmazlık ileri sürüldüğünden,

Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunda yapılan değerlendirmeler sonucu;

5235 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca Yargıtay ilgili dairesinden uyuşmazlığın giderilmesi yönünde karar verilmesini istemek için resen veya C.Başsavcısı, ilgili hukuk daireleri ya da kanun yoluna müracaat ... olanların uyuşmazlığın giderilmesini gerekçeli olarak istemeleri, uyuşmazlığın giderilmesine konu Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri kararlarının benzer konuya ilişkin olması, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi kararlarının kesin olması ve kararlar arasında uyuşmazlık bulunması gerekmektedir. Dosyadaki kararlar ve bu kararlar ile ilgili açıklamalar ile kurula sunulan rapordan, ileri evre kanser hastasının tıbbi raporlar uyarınca kullanmak zorunda olduğu ... isimli ilaç bedelinin dava sonuna kadar davalı kurumca ödenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesi gerekip gerekmediği konusunda aynı mevzuat ve sağlık uygulama talimatını uygulayan farklı Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairelerinin farklı ve çelişkili kararlar verdikleri ve bu çelişkinin (uyuşmazlığın) giderilmesi için 5235 sayılı Kanun'un 35/3 üncü maddesi uyarınca Yargıtay ilgili dairesine başvurulması gerektiği kanaatine varılmıştır.

5235 sayılı Kanun'un 35/1 inci maddesinin 3.bendinde Başkanlar Kurulunun kendi görüşünü de ekleyerek Yargıtay'a başvuru yapması gerektiği belirtilmekle birlikte buradaki "kendi görüşü" ifadesinden uyuşmazlığın hangi karar doğrultusunda çözümü gerektiğine dair görüş değil, başvuruya konu kararlar arasında uyuşmazlık bulunup bulunmadığına dair görüş olduğu Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2023/6993-7149 sayılı kararında vurgulandığından uyuşmazlığın hangi karar doğrultusunda giderilmesi gerektiğine dair görüş belirtilmeden aşağıdaki şekilde karar verilmesi gerektiği belirtilerek;

1) Başvuran Av. ...'nın talebinin kabulü ile Mahkememiz 10. Hukuk Dairesinin 10.11.2022 gün ve 2022/2113-1869 sayılı ve 29.12.2020 gün ve 2020/1460-1813 sayılı kesin kararları ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 12.11.2020 gün ve 2020/1833-1586 sayılı ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 05.11.2020 gün ve 2020/1777-1549 sayılı kesin kararları benzer hatta aynı konuya ilişkin olduğu halde kararlar arasında uyuşmazlık bulunduğu kanaatine varıldığından bu uyuşmazlığın giderilmesi için 5235 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca Yargıtay ilgili dairesine başvurulmasına,

2) Dosyanın ve kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

3) Kararın başvuran Av. ...'ya tebliğine,

2) Dosyanın ve kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

3) Kararın başvuran Av. ...'ya tebliğine,

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 30.10.2023 tarihli toplantısında oybirliği ile karar verilmiştir.

III-UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARARLAR

1- BAŞVURU KONUSU ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİNİN 2022/2113 ESAS ve 2022/1869 K SAYILI DOSYASI

Davacı vekilince, müvekkiline ileri evre kanser teşhisi konulması nedeniyle ... isimli ilacı tedavi süresince kullanması tıbbi olarak önerildiği halde davalı kurumun bu ilacın bedelini ödemediğini ileri sürerek ödeme talebinin reddine dair kurum işleminin iptali ve dava sonuna kadar ilaç parasının tedbiren ödenmesine karar verilmesi talebiyle dava açtığı, Ankara 61. İş mahkemesinin ihtiyati tedbir talebinin reddine karar vermesi üzerine davacı vekilinin bu kararı istinaf ettiği ve dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine gönderildiği, dairenin ise dava konusu ilacın bedeli kurumca karşılanacak ilaçlardan olmadığı, sağlık uygulama talimatı kapsamında bulunmadığı, talebin yargılamayı gerektirdiği, davanın esasını çözer mahiyette ve hüküm etkisi doğuracak yönde ihtiyati tedbir kararı verilemeyeceği, ihtiyati tedbir şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar vermiştir.

2-BAŞVURU KONUSU İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİNİN 2020/1777 ESAS ve 2022/1549 E.K. SAYILI DOSYASI

İleri evre kanser teşhisi konulan davacıya tıbben ... isimli ilacı kullanmaları önerildiği halde davalı SGK'nın ilaç parasının ödenmesi talebini reddetmesi nedeniyle kurum işleminin iptali ve dava sonuna kadar ilaç parasının davalı kuruma ödenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesi talebiyle açılan davalarda ilk derece mahkemelerince ihtiyati tedbir talebinin kabulü üzerine davalı kurumun kararları istinaf ettiği ve istinaf incelemesini yapan İzmir ilgili hukuk dairelerinin ilk derece mahkemelerinin "...konulan teşhis sebebiyle ... tehlikesi bulunan davacı yönünden HMK.389.maddesinde belirtilen ihtiyati tedbir şartlarının oluştuğu...." şeklindeki gerekçesini benimseyerek ihtiyati tedbir talebinin kabulüne dair ilk derece mahkemesi kararları aleyhine yapılan istinaf talebinin esastan reddine kesin olarak karar verilmiştir.

3-BAŞVURU KONUSU İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 33. HUKUK DAİRESİNİN 2020/1833 ESAS ve 2020/1586 E.K. SAYILI DOSYASI

3-BAŞVURU KONUSU İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 33. HUKUK DAİRESİNİN 2020/1833 ESAS ve 2020/1586 E.K. SAYILI DOSYASI

Akciğer kanser teşhisi konulan davacıya tıbben X1 isimli ilacı kullanmaları önerildiği halde davalı SGK'nın ilaç parasının ödenmesi talebini reddetmesi nedeniyle kurum işleminin iptali ve dava sonuna kadar ilaç parasının davalı kuruma ödenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesi talebiyle açılan davalarda ilk derece mahkemelerince ihtiyati tedbir talebinin kabulü üzerine davalı kurumun kararları istinaf ettiği ve istinaf incelemesini yapan İzmir ilgili hukuk dairelerinin ilk derece mahkemelerinin "...konulan teşhis sebebiyle ... tehlikesi bulunan davacı yönünden HMK.389.maddesinde belirtilen ihtiyati tedbir şartlarının oluştuğu...." şeklindeki gerekçesini benimseyerek ihtiyati tedbir talebinin kabulüne dair ilk derece mahkemesi kararları aleyhine yapılan istinaf talebinin esastan reddine kesin olarak karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Davalara konu edilen Kurumun ödeme kapsamında bulunmayan ilaç dosyalarında Bölge Adliye Mahkemelerince tedbir kararlarına yönelik olarak verilen kesin nitelikteki farklı kararları arasında uyuşmazlığın giderilmesine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

Bölge adliye mahkemelerinin benzer olaylarda kesin nitelikteki kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 35 inci maddesinde yer alan düzenlemedir.

C.Değerlendirme

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un 389 maddesinin 1. fıkrasında, "Mevcut durumda meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağından ya da tamamen imkânsız hâle geleceğinden veya gecikme sebebiyle bir sakıncanın yahut ciddi bir zararın doğacağından endişe edilmesi hâllerinde, uyuşmazlık konusu hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebilir." aynı şekilde 390. Maddenin 3 fıkrasında "Tedbir talep eden taraf, dilekçesinde dayandığı ihtiyati tedbir sebebini ve türünü açıkça belirtmek ve davanın esası yönünden kendisinin haklılığını yaklaşık olarak ispat etmek zorundadır." şeklinde düzenlenmiştir.

Bu şartlarla birlikte ihtiyati tedbir talep eden, haklılığını yaklaşık olarak ispatlaması gerekir. Davacının haklı olduğuna ilişkin, kararı verecek olan mahkemede yaklaşık olarak bir kanaat oluşmuş olması gerekir. Bu şart gerçekleşmediği takdirde uyuşmazlık konusu mevcut dosyalarda aleyhine tedbir kararı verilen davalı Kurum davayı kaybetmiş gibi işlem yapılmış ve hak kaybına uğramış olacaktır.

İhtiyati tedbir kararı verilirken yaklaşık ispat kuralı arandığından davanın ihtiyati tedbir talep eden kişi aleyhine sonuçlanması ihtimali de her zaman mevcuttur. Bu süreçte davalının hak kaybına uğraması gündeme gelecektir.

İhtiyati tedbir öğretide "...kesin hükme kadar devam eden yargılama boyunca, davacı veya davalının (dava konusu ile ilgili olarak) hukuki durumunda meydana gelebilecek zararlara karşı öngörülmüş geçici nitelikte, geniş veya sınırlı olabilen hukuki korumadır." şeklinde tarif edilmiştir (Medeni Usul Hukuku 12. Baskı Sh.714-Prof. Dr. ... Pekcanıtez, Prof. Dr. ... Atalay, Prof. Dr. ... Özekes). Anılan tariften de anlaşılacağı üzere ihtiyati tedbirin diğer fonksiyonları yanında davanın devamı sırasında ve verilecek hükmün kesinleşmesine kadar olan süreç içerisinde dava konusu şey üzerinde yeni bir takım ihtilafların çıkmasını da önleyici niteliği itibariyle geçici bir hukuki korumadır. 6100 sayılı HMK’nun 389 vd. maddelerinde düzenlenen ihtiyati tedbir de amaç karşı tarafı cezalandırmak baskı altına almak değil, hakkın korunmasına hizmet etmek olmalıdır. Esas hakkındaki hükme kadar taraflar açısından davanın uzamasından kaynaklanan sakıncaları gidermek ve geçici hukuki koruma sağlamak, böylelikle davacının açmış olduğu davayı kazanması halinde dava konusu olan şeye kavuşmasını daha dava sırasında güvence altına almak, taraflar arasındaki sözleşmenin dava süresince ayakta kalmasına yardımcı olmak amacıyla başvurulan geçici hukuki korumalardandır. Tedbir kararının verilmesi sonrasında koşullarda bir değişiklik olduğunda bu değişen şartlara uygun olarak ihtiyati tedbir kararı talep üzerine kaldırılabileceği gibi gözden geçirilip gerekirse değişikliğe gidilebilir. İhtiyatî tedbir kararı geçici bir karar olup, durum ve şartların değişmesi halinde değiştirilebilir veya kaldırılabilir. Bu nedenle ihtiyatî tedbir kararları kesin hüküm teşkil etmedikleri gibi asıl dava konusu olan hakkın varlığına da karine teşkil etmezler. Buna göre, ihtiyatî tedbir talebinin kabul veya reddine karar verilmesi, asıl davanın da kabul veya reddini gerektirmez. Bir geçici hukukî koruma önlemi niteliğinde olan ihtiyatî tedbirlerin üç türü olduğu kabul edilmektedir. Bunlar “teminat amaçlı”, “... amaçlı” ve “düzenleme amaçlı” ihtiyatî tedbirlerdir. Teminat amaçlı tedbirler, ihtiyatî tedbirlerin temel şeklidir. Tedbire konu mal veya hakkın muhafaza altına alınması veya bir yediemine tevdii ya da bir şeyin yapılması veya yapılmaması gibi, sakıncayı ortadan kaldıracak veya zararı engelleyecek her türlü tedbire karar verilebilir. ... amaçlı tedbirler; ihtilâf konusu olan hakkın geçici olarak ifa edilmesi, mahkemece tedbiren bir şeyin verilmesi, bir işin yapılması veya yapılmaması gibi taleplerin geçici olarak gerçekleştirilmesi amaçlanmaktadır. Düzenleme amaçlı tedbirler ise; ihtilâflı hukukî ilişkinin geçici olarak düzenlenmesini amaçlar. Burada müstakbel bir edimin yerine getirilmesinden ziyâde, mevcut hukukî ilişki hakkında hukukî barışın korunması için geçici olarak düzenleme yapılması söz konusudur.