muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2211, Karar No: 2010/13561, Tarih: 21.10.2010

2010/2211-13561

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, kira sözleşmesinin karşılıklı feshedildiğini ileri sürerek depozito bedeli ve fazla ödenen 15 günlük kira bedeli için başlatılan icra takibine itirazın iptalini istemiş, 11 Temmuz 2008 tarihli yazılı belgeye dayanmıştır. Davalı, depozitonun mecurun eski hale getirilmesi için gereken masraflara mahsup edilmesi konusunda davacı ile anlaşıldığını savunmuştur. Davalı, bu iddiasını yasal delillerle ispat etmek zorundadır. Davalı, bu iddiasını yazılı bir belge ibraz ederek ispatlayamamıştır. Ancak, davalının cevap dilekçesinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline dayandığı anlaşılmaktadır. Öyle olunca, mahkemece davalı-davacı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Davacı, davanın dayanağı olan icra takibinde asıl alacağın takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir. BK. 101/1 maddesi gereğince, muaccel bir borcun borçlusu alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Aynı maddenin 2.fıkrasında ise; "borcun ifa edileceği gün müttefikan tayin edilmiş veya muhafaza edilen bir hakka istinaden iki taraftan birisi bunu usulen bir ihbarda bulunmak suretiyle tespit etmiş ise, mücerret bu günün hitamı ile borçlu mütemerrit olur" denilmektedir. Davacı tarafından takip yapılmakla davalı bu tarihte temerrüde düşmüştür. Öyle olunca, esas dava yönünden asıl alacağa takip tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu yön gözardı edilerek, sadece asıl alacak yönünden yapılan itirazın iptaline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle, davacı ve davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 3. bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 92.80 TL. temyiz harcının istek halinde davacı-davalıya iadesine ve yine peşin alınan 150.00 TL temyiz harcının istek halinde davalı-davacıya iadesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8275, Karar No: 2010/2794, Tarih: 19.02.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/8275 E.  ,  2010/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgudur. Fiilin mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Kavga ve tartışma sırasında haksız bir fiilin kendisinde husule getirdiği şiddetli öfke ve elemin (gazabın) failin iradesini etkileyen bir etken olarak kusur yeteneğinde meydana getirdiği azalma nedeniyle koşulları varsa ancak yasal indirim nedeni olarak kabul edilebilmesi olanaklı ise de, önceden ilke boyutunda kastı kaldıran ve suçun oluşumunu engelleyen bir husus olarak kabulü mümkün değildir.

Yargılama konu somut olayda;

A) Mağdurun kolluk ifadesinde sanığın, "jandarmaya gider de beni şikayet edersen ayaklarına sıkarım" dediğini ileri sürerek duruşmada adını vereceği tanıkları olduğunu söylediği, dosya içeriğine göre mağdur beyanından başka kanıt da olmadığı anlaşılmakla; mağdurun duruşmada hazır edilip şikayet ve kanıtlarının neler olduğu sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, tehdit içeren sözlerin tartışma ortamında sinirle söylendiğinden bahisle ve bir kısmı da varsayıma dayalı gerekçelerle,

B) Suç tarihi itibariyle sanığa atılı suçun., 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun, 5560 sayılı Yasa ile değişiklik yapılmadan önceki 24.maddesi düzenlemesi kapsamında uzlaşmaya tabi olduğu, CMK.nın 254 ve 253.maddeler gereğince uzlaşmaya ilişkin hükümler uygulanmadan duruşmaya devamla,

Yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve O yer C.Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5039, Karar No: 2018/5021, Tarih: 05.07.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/5039 E.  ,  2018/5021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 12.07.2013 günlü celseye ait duruşma tutanağında üye hakimler ... (...) ve...'nun (...), 29.09.2014 ve 17.11.2014 tarihli duruşma tutanaklarında ise zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliklerinin usulüne göre tamamlanmasının ardından yaşı küçük mağdurenin velayet hakkına sahip babası ...'ın duruşmada şikayetçi olup davaya katılmasına rağmen yokluğunda verilen hükmün katılan ...'a tebliğ edilmediği anlaşıldığından, anılan hükümle ilgili kanun yollarına başvurma hakkı bulunan katılan ...'a gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle tebligat parçası ile verildiği takdirde temyiz dilekçesinin eklenip, hükmün temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6532, Karar No: 2014/15870, Tarih: 04.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6532 E.  ,  2014/15870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 5. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/359-2014/131

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, boşanma ilamıyla birlikte davalı Ş.. lehine aylık 400,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, davalının 12.12.2011 tarihinden itibaren E.. D.. isimli güzellik merkezinde güzellik uzmanı olarak çalışmaya başladığını, aynı zamanda bu şirketin kurucu ortağı olduğunu belirterek; davalının çalışmaya başladığı tarihten itibaren yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin adı geçen şirketteki hissesinin yalnızca %1 olduğunu, hisseye tekabül eden sermaye oranının sadece 1.500,00 TL olduğunu, bu şirketten müvekkiline ödenen herhangi bir maaş olmadığı gibi dağıtılan bir kar payının da bulunmadığını, şirketin kurulduğu 2011 yılında da 2012 yılında da zarar ettiğini, bu ortaklığın müvekkilinin yoksulluğunu ortadan kaldırmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davalının şirket ortağı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü cihetine gidilmiş, yoksulluk nafakasının dava tarihi itibariyle kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm; davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dava; yoksulluk nafakasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Kural olarak, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. (TMK m. 176/4)

İrat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır. (TMK m. 176/3)

Davacı taraf, yukarıdaki yasa hükümleri gereğince; davalının yoksulluğunun ortadan kalktığı iddiasıyla yoksulluk nafakasının kaldırılmasını istemektedir. Bu durumda, öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durulması gerekir.

Yoksulluğun hukuksal kavramı yasada tanımlanmamış ise de; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edileceği vurgulanmıştır.

Yoksulluğun hukuksal kavramı yasada tanımlanmamış ise de; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edileceği vurgulanmıştır.

Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında da "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (HGK. 07.10.1998 gün, 1998/2-656 E.-1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2-1158-1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2-397-339)

Yine; Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2007 tarih ve 2007/3-84 E.; 95 K. sayılı ilamında asgari ücretle çalışıyor olunması yoksulluğu ortadan kaldıracak bir neden olarak değerlendirilmemiştir.

Yoksulluk nafakası ahlaki ve sosyal düşüncelere dayandığından bilimsel öğretide; evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra kısmen devamı niteliğinde tanımlanmaktadır.

Buna göre yoksulluk durumu; günün ekonomik koşulları ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yaşam tarzları birlikte değerlendirilerek takdir edilmelidir.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında; tarafların 2008 yılında evlenip, 19.03.2013 tarihinde kesinleşen ilamla boşandıkları, boşanma ilamında davalı Ş.. lehine aylık 400,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği, davalı Şerife'nin 12.12.2011 tarihinde ... Güzellik Limited Şirketine %1 hisseli ortak olduğu, şirketin 150.000,00 TL sermaye ile kurulduğu, eldeki davanın 16.05.2013 günü açıldığı, davacı M..'un, Ostim Vergi Dairesinde gelir uzmanı olarak görev yapıp, aylık 2.900,00 TL maaşı aldığı, 06.05.2013 günü yeniden evlendiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamındaki belge ve bilgilerden; davalının şirket ortağı olduğu sabit olduğuna göre temyize konu uyuşmazlık; %1 hisseli bu ortaklığın davalının yoksulluğunu ortadan kaldırıp, kaldırmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dinlenen davalı tanığı beyanında; kendisinin güzellik merkezinde 1 yıldır yönetici olarak görev yaptığını, davalı Ş..'nin babası ile işyeri sahibi A..'in arkadaş olduklarını, A..'in şirket kurabilmek için prosedür gereği davalı Ş..'ye şirketin %1'lik hissesini verdiğini, Ş..'nin iş yerinde herhangi bir idari pozisyonu bulunmadığını, buradan ücret almadığını, işyerinin çok kar eden bir yer olmadığını beyan etmiştir.

Dinlenen davalı tanığı beyanında; kendisinin güzellik merkezinde 1 yıldır yönetici olarak görev yaptığını, davalı Ş..'nin babası ile işyeri sahibi A..'in arkadaş olduklarını, A..'in şirket kurabilmek için prosedür gereği davalı Ş..'ye şirketin %1'lik hissesini verdiğini, Ş..'nin iş yerinde herhangi bir idari pozisyonu bulunmadığını, buradan ücret almadığını, işyerinin çok kar eden bir yer olmadığını beyan etmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; davalının hissedarı olduğu şirketle ilgili olarak tüm ticari defter ve kayıtların celp edilip, davalının ekonomik durumuna ilişkin etraflı bir araştırma yapılması, davalının bu şirkette güzellik uzmanı olarak çalışıp çalışmadığının tam olarak tespit edilmesi, deliller tam olarak toplandıktan sonra davalının gelir elde ettiğinin tespiti halinde çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince hakkaniyet ölçüsünde nafakada uygun bir miktar indirime karar verilmesi gerekirken, yukarıda belirtilen ilke ve esaslara aykırı olacak şekilde eksik inceleme sonucu yoksulluk nafakasının tümden kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1939, Karar No: 2022/6905, Tarih: 15.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/1939 E.  ,  2022/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14/08/2013 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/11/2021 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar vekili, duruşmasız olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 15/11/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden bir kısım davalılar vekili Av. ... ile karşı taraf davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, onama harcı davacıdan peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 8,400 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak kendisini vekille temsil ettiren bir kısım davalılara verilmesine, 8,400,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin bir kısım davalılardan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10438, Karar No: 2019/6856, Tarih: 19.06.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/10438 E.  ,  2019/6856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve mala zarar verme suçlarından sanık hakkında verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın katılana ait kafeteryayı eşyaları ile birlikte kiralayıp ancak kira sözleşmesinde belirtilen bir kısım eşyalara zarar vererek bir kısım eşyaları da alarak mala zarar verme ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, eşyalarla birlikte kiralanan iş yerinde kullanmadan dolayı bir kısım eşyaların zarar görmüş olmasının mümkün olduğu, mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen suçlardan olup sanığın kasten bu eşyalara zarar verdiği hususunun ispatlanamadığı, yine aynı tutanakta belirtilen ve eksik olduğu belirtilen bir kısım eşyalarla ilgili olarak söz konusu iş yerinin ruhsat problemleri nedeniyle mühürlendikten sonra kapatıldığı ve daha sonra bu yere hırsız girdiği sabit olup tutanakta eksik olduğu belirtilen eşyaların hırsızlık sonucu çalınmış olabilecekleri, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli derecede her türlü şüpheden uzak somut ve kesin delil elde edilemediği gerekçelerine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin suçların sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraat hükümlerinin ONANMASINA, 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10873, Karar No: 2023/10660, Tarih: 01.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10873 E.  ,  2023/10660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/493 E., 2023/1583 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/422 E., 2022/51 K.

Taraflar arasındaki sigorta başlangıcının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının, 01.04.1993 tarihinde Sanayi ve Ticaret Bakanlığı’nın TÜİK ile birlikte yaptığı çalışma neticesinde Türkiye’de bulunan işyeri sayımı hizmeti kapsamında Tekirdağ il genelindeki işyeri sayımı tespiti işinde çalıştığını, müvekkilinin bu çalışması kuruma bildirilmiş ve buna ilişkin müvekkile Sigorta Sicil kartı düzenlenerek verildiğini beyanla, müvekkilin sigortalılık başlangıç tarihinin 01.04.1993 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, davalı vekili Kurum kayıtları incelendiğinde işe giriş bildirgesi verildiği ancak 4 aylık dönem bordrolarında gösterilmediği ve prim ödenmediği için talebi red edildiğini, davacı tarafında çalışma olgusu resmi belge ve kayıtlara göre ispatlanması gerektiğini beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının sigorta başlangıç tarihinin 01.04.1993 tarihi olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, dava konusu hizmetin varlığı yeterli delil ve belge ile ispatlanmamış olması nedeniyle davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, dava konusu hizmetin varlığı yeterli delil ve belge ile ispatlanmamış olması nedeniyle davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... davacının TÜİK başkanlığı cevabi yazısında 1992 Genel Sanayi ve iş yeri sayımında Tekirdağ il ve ilçelerinde geçici anketör olarak görev yaptığının bildirildiği, Kurum cevabi yazısında davacının sigorta sicil numarasının kuruma verildiği yıla ait olduğunun bildirildiği görülmüştür. Dinlenen davacı tanıkları davacının kendileri ile anketör olarak çalıştığını beyan ettikleri, tanık ...'ın 01.04.1993 tarihli işe giriş bildirgesine istinaden 1 günlük hizmetinin Tekirdağ 1. İş Mahkemesinin 2017/580 Esas 2018/83 Karar sayılı kesinleşen kararı ile tespit edildiği, anlaşılmış olup mahkemece toplanan deliller tanık beyanları, kurumlar cevabi yazıları doğrultusunda verilen mahkeme karar ve gerekçesinin yerinde olduğu..." gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçe içeriğini tekrarla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.04.1993 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 2 inci, 9 uncu,79 'uncu,108 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Sigortalılığın başlangıcı, hizmet sözleşmesine dayalı olarak en az 1 günlük çalışmayı gerektirmekte olup; davacının, dava dışı 51427 sicil numaralı Devlet İstatistik Enstitüsü( yeni unvanı Türkiye İstatistik Kurumu) unvanlı işyerinde, 01/04/1993 tarihinde asgari ücretle 1 gün çalıştığının tespitine şeklinde hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2.Ne var ki bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının reddine;

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Ne var ki bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının reddine;

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

Davalı Kurumun temyiz itirazının kabulü ile (1) no.lu bendinin silinerek yerine, "Davanın kabulü ile davacının dava dışı 51427 sicil numaralı Devlet İstatistik Enstitüsü unvanlı (yeni unvanı Türkiye İstatistik Kurumu) işyerinde, 01.04.1993 tarihinde asgari ücretle (1 )gün süre ile sigortalı çalıştığının tespiti ile sigortalılık başlangıç tarihinin 01.04.1993 tarihi olduğunun tespitine," ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.