muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14420, Karar No: 2023/234, Tarih: 12.01.2023

-01.10.2018 tarihinde yine aynı teşhis konularak 02.10.2018 tarihinde çalışır,

-27.11.2018 tarihinde yine aynı teşhisin konularak 28.11.2018 tarihinde çalışır,

-21.12.2018 tarihinde ise Sinovit ve tenosinovit (eklemlerdeki zar ile tendon ve zarın birleşim yerinin iltihaplanması) tanısı konulduğu ancak hangi ekleme ilişkin olduğunun belli olmadığı ve hemen ertesi gün 22.12.2018 tarihinde çalışır raporu verildiğini,

-Yine 22.12.2018 Cumartesi gününe denk gelmekte olup dolayısıyla davacı bu teşhisten sonraki ilk pazartesi günü olan 24.12.2018 tarihinden itibaren müvekkil şirket tarafından keşide edilen ihtarnameden de anlaşılacağı üzere işyerine gelmemeye başladığını,

-Bununla birlikte davacıya iş kazası olarak beyan ettiği eylemin üzerinden yaklaşık 1 yıl sonra gittiği Kocaeli Üniversitesi Hastanesinde S93.4 ayak bileğinin burkulma ve gerilmesi tanısı konulmuş olup hikaye bölümünde "burkulma olmuş 1.5 aydır ağrısı varmış" denildiğini,

-Davacının müvekkile ait işyerinde düştüğü kabul edilse bile söz konusu düşmenin, davacının ameliyat olmasına ve/veya bedenen veya ruhen engelli kalmasına neden olmadığı ve olamayacağı, davacının ameliyata konu olan rahatsızlığın müvekkile ait işyerinden ayrıldıktan sonra herhangi bir nedenle meydana gelmiş olduğu kesin olduğunu,

-Davacının ayak bileğinde gerçekleştiğini beyan ve iddia ettiği olaydan sonra meydana geldiği iddia edilen hasarın (fokal ince yırtık) çok basit bir tedavi ile giderilebileceği de bilinen bir durum olduğunu,

-İlk Derece Mahkemesi tarafından davacının beyan ve iddia ettiği düşme olayının kişiyi engelli hale getirip getirmeyeceği, düşmenin nasıl olduğu, nereden düştüğü vs. gibi hiçbir inceleme ve araştırma yapılmadığını,

-Arz olunan nedenle karar ayrıca eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olup bu yönden de usul ve yasaya aykırı olduğunu,

-Yargılama neticesinde davacının ispatlayabildiği kabul edilebilecek tek şey müvekkile ait işyerinde düşmüş olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurulmuştur.

2.Davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; -Müvekkil kurum merkezinde, ... sicil sayılı dosyada işlem gören, ... Endüstri Metal Teknik Makina San. ve Tic. Ltd. Şirketi adına işlem gören işyeri sigortalılarından ... T.C. Kimlik numaralı ...sigorta sicil numaralı davacı ...'in 26.09.2018 tarihinde adı geçen iş yerinde geçirmiş olduğunu iddia ettiği iş kazası ile ilgili merkeze vermiş olduğu tahsis talebi ve ekindeki evraklar ve Kurum kayıtlarından yapılan araştırma neticesinde 13.06.2019 tarih, 84 sayılı Ünite Kararında belirtildiği üzere işveren tarafından iş kazası bildiriminin olmadığı, iş kazasına ait istirahat raporu düzenlenmediği anlaşıldığından talebi ret edildiğini ve kendisine 21.06.2019 tarih, 9025894 sayılı yazısıyla bildirildiğini, bu sebeple ve dilekçeleri ekindeki belgelerden de anlaşılacağı üzere söz konusu müvekkili kurum işlemi hukuka uygun olup davacının usul ve yasaya aykırı olan davası reddedilmesi gerekirken yerel mahkeme hatalı hüküm kurduğunu,

-Davacının davasını ispatlayamadığını, mahkemece tüm hususlar gerektiği gibi incelenmeden, eksik inceleme ile karar verildiği bu nedenle kararın açıkca hukuka aykırı olduğu anlaşılacağını, müvekkili kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini, tüm bu hususlar da yerel mahkeme kararının müvekkil kurum lehine kaldırılmasını gerektirmekte olduğunu, bu nedenle istınaf incelemesiyle yerel mahkeme kararı kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurulmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyada mevcut delillere, tarafların iddia ve savunmalarına, tanık beyanlarına, sağlık kurulu raporuna, işyeri revir kayıtlarına, tedavi belgelerine göre; 05.04.2018 -29.03.2019 tarihleri arasında davalı iş yerinde makine operatörü ve programcısı olarak çalıştığı anlaşılan davacı işçinin meydana gelen 26.09.2018 tarihli olayın iş kazası olduğunu iddia ettiği, davalı tarafın ise işbu davaya konu olayın iş kazası olmadığını savunduğu, yerel mahkeme karar gerekçesinde de tartışılıp isabetli sonuca varıldığı üzere, olay tarihinde davalı işverenden 30 gün hizmeti bildirilen tanık ...''ün olay tarihinde davacı ile birlikte çalıştığı, 2018 Eylül ayında davacı ile çalışırken parçayı sıkarken anahtar kaydığı, davacı sendelediği ve bor yağ giderine ayağının girdiğini, davacı eğilir vaziyette makinedeki parçayı sıktığını, davacı ile yukarıda bahsettiğim olay olduğunda yanyana olduklarını, ayağını tuttuğunu yürüyerek bilgisayar odasına gittiğini, ancak sendeleyerek yürüdüğünü, davacının ve benim çalıştığım tezgahın yerden yüksekliği 20 - 25 cm yüksekliğindedir, bor yağ giderinin yerden yüksekliği 5 cm idi. Makine ile bor yağ gideri arasındaki yükseklik toplamda 30 cm civarı idi. Davacının daha öncesinde ayağı ile ilgili bir problemi olduğunu bilmediğini beyan ettiği, olay tarihinde davalı işverenden hizmet bildirimi bulunan tanık ...'ın beyanı, diğer tanıkların davacının kazalandığını görmediği, ancak iş yerinde çalışırken yaralandığını duyduklarını beyan ettiği, bu durumun ise davacının iddiasını doğruladığı, hastane kayıtlarından olay tarihinde davacının tedavi başvurusunun bulunduğunun anlaşıldığı, bu durum karşısında tanık beyanları ile hastane kayıtlarının birbiri ile örtüştüğü ve davacının iş kazası geçirdiğinin tereddütsüz bir şekilde ortaya konulduğu, yine mahkemece dinlenilen diğer tanıkların duyuma dayalı ve kısmen görgüye dayalı beyanları ve dosyaya ibraz edilen davacı ile ilgili tedavi evrakları ve yukarıda belirtilen hususlar bir bütün halinde değerlendirildiğinde davacının davalı işyerinde çalışırken anahtar düşmesi üzerine sendeleyerek yağ giderine ayağının girmesi neticesinde yaralandığı, bu nedenlerle somut olayın iş kazası olduğunun işçi tarafından ispatlandığı, bu durum karşısında ilk derece mahkemesince davacının maruz kaldığı olayın iş kazası olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamakla davalı şirket ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin birinci alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket ve davalı Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket ve davalı Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı şirket vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı Kurum vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; davacının davalı şirket nezdinde çalışırken 26.09.2018 tarihinde geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı şirket ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/1571, Karar No: 2016/1012, Tarih: 18.01.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/1571 E.  ,  2016/1012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme, 2911 sayılı Kanuna muhalefet, Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : A) ... hakkında; 1- TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri yollamasıyla 314/2, 220/6, 62, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5 addeleri uyarınca mahkumiyet

2- 3713 sayılı Kanunun 7/2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet 3- 2911 sayılı Kanunun 28/1, 62, 53, 58/9. maddeleri uyarıncaahkumiyet B) ... hakkında; 1- TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri yollamasıyla 314/2, 220/6, 62, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2- 2911 sayılı Kanunun 28/1, 62, 53, 58/9. maddeleri uyarınca

mahkumiyet C) ... hakkında, 1- TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri yollamasıyla 314/2, 220/6, 62, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2- 2911 sayılı Kanunun 32/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların süresine göre sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "03.04.2012, 04.04.2012" yerine "04.04.2012" olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

1- Sanık ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde,

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1- Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2- Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3- Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu madde de zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS'ne uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4- Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağını kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapılmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (....Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığını, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (... ve .../ Türkiye davası)

Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadele de bir hukuk rejimidir. Uluslarası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler için de uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde bölücü terör örgütü lideri...'ın doğum gününün kutlanması amacıyla 03.04.2012 tarihinde... il binası önünde sanığın kalabalığa yaptığı konuşma bir bütün olarak değerlendirildiğinde ve yapılan açıklamadan sonra herhangi bir olay meydana gelmeden grubun dağıldığı nazara alındığında, örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek nitelikte olmadığı, sanığın savunması ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleminin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği halde yasal olmayan gerekçeyle sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 2911 sayılı Kanuna muhalefet etme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

a) Olaya konu 04.04.2012 tarihli tutanak içeriği, olay yerinde çekilen kamera kayıtlarından ve tüm dosya kapsamında, sanıklar ... ve ...'ın mülki amirliğe herhangi bir bildirimde bulunmadan bölücü terör örgütü liderinin doğum günü kutlaması amacıyla etkinlik tertiplediği, yapılan etkinliğe katılan kitle, sayı, etkinliğin süresi, grubun yürüyüşünün olmaması, polise direnme olmaksızın dağılmaları dikkate alındığında eyleminin 2911 sayılı Kanunun 28/1 maddesinde yazılı suçu oluşturmayacağı düşünülmeden beraati yerine yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

b) Sanık ...'in ihtara rağmen dağılmayıp polise direndiğine dair mahkumiyetine yeter nitelik ve derecede, kesin ve inandırıcı delil elde edilemeyen sanığın 2911 sayılı Kanununun 32/1. maddesine aykırılık suçundan beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine hükmolunması,

3- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanık ...'ın 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesine aykırılık, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, sanık ...'ın 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesine aykırılık, sanık ...'in ise 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesine aykırılık suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında örgüt adına suç işleme suçundan da beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

4- Kabule göre de;

a-Sanıklar hakkında tayin olunan temel cezaya öncelikle TCK'nın 220/6. maddesinin 2. cümlesindeki indirim uygulandıktan sonra devamında 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Kabule göre de;

a-Sanıklar hakkında tayin olunan temel cezaya öncelikle TCK'nın 220/6. maddesinin 2. cümlesindeki indirim uygulandıktan sonra devamında 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

c-Sanık ... hakkında örgüt propagandası yapma ve sanık ... hakkında 2911 sayılı Kanuna muhalefet etme suçlarından verilen hükümlerde, 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle TCK’nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı CGTİK’nın 106. maddesinin 4 ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde infazda TCK'nın 52/4. maddesine göre yetkiyi kısıtlayacak şekilde seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 18.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2219, Karar No: 2021/436, Tarih: 20.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/2219 E.  ,  2021/436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ... hakkında 5237 Türk Ceza Kanununun 22/6 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/4-b maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve sürücü belgesinin 5237 sayılı Kanununun 53/6. maddesi gereğince 3 yıl süreyle geri alınmasına dair Kınık Asliye Ceza Mahkemesinin 15/01/2019 tarihli ve 2018/352 esas, 2019/29 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53/6. maddesinde yer alan "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmediğinden 5237 sayılı Kanunun 53/6. maddesinde yer alan hak yoksunluğunun da uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 15/06/2020 gün ve 94660652-105-35-2327-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2020 gün ve 2020/56314 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11.03.2018 günü 16:45 sıralarında sanık ...’ın sevk ve idaresindeki aracıyla meskun mahal dışında, tali yolda seyir halindeyken, seyir yönünde bulunan “DUR” levhasına rağmen kontrolsüzce anayola girdiği sırada solundan gelen otomobil ile çarpışması sonucu aracında yolcu olan eşi ...’ın öldüğü olayda, mahkemece TCK’nın 22/6, CMK’nın 223/4-b maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği halde TCK’nın 53/6. maddesinde yer alan "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hakkında mahkumiyet kararı verilmemiş olan sanık hakkında TCK’nın 53/6. maddesi gereğince ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Kınık Asliye Ceza Mahkemesinin 15/01/2019 tarih ve 2018/352 esas, 2019/29 karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 309/4-d. maddesindeki “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme gereği bozma nedenine göre uygulama yapılarak, hükmün (A-2) nolu bendinde yer alan sanık ... hakkında TCK’nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hükümden çıkarılmasına, hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 20/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1303, Karar No: 2019/2626, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1303 E.  ,  2019/2626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.