muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/312, Karar No: 2021/700, Tarih: 29.12.2021

TCK’nın 4 Maddesi 'ceza kanunlarını bilmemek mazeret sayılmaz' diyerek hukuki hatanın sorumluluğa etkili olmadığını vurgulamıştır. (Ceza Hukuku Genel Hükümler-2017 Yenilenmiş Bası-Sayfa:482)

Prof. Dr. İzzet ÖZGENÇ-

Suçun maddi unsurlarında hata (unsur yanılgısı) müşahhas bir olayda suçun maddi unsurlarına müteallik hususlardaki bilgisizliği, eksik veya yanlış bilgiye ifade eder. Bir başka ifadeyle, faildeki müşahhas olaya ilişkin tasavvurun gerçekle bağdaşmamasıdır.

Bu hata suça ilişkin kastı ortadan kaldırır. (m 30, f.1, birinci cümle). Bu hata halinde kasten işlenmiş bir haksızlıktan bahsetmek mümkün değildir. Failin bilgisi veya tasavvuru gerçeğe uysaydı, işlediği fiilin bir haksızlık teşkil etmeyeceği muhakkaktır. (Türk Ceza Hukuku-Genel Hükümler-15. Bası. Sayfa: 474-475)

Prof.Dr. Ersan ŞEN;

Hükümde, failin kastını kaldıran bir hata hali vardır. Bu hüküm gereğince; suçun maddi unsuruna ilişkin bilgisizliği (hata hali), yani sanığın tasavvuru ile gerçeğin birbirine uymaması, kastı ortadan kaldırır. Hatada, failin iradesi ile objektif durumun uyuşmadığı kabul edilir. Kastı engelleyen hata, suçun kanuni tanımında belirtilen maddi unsurlarda düşülen hatadır. Çünkü kast, suçun maddi unsurlarını bilmeyi gerektirir. Suçun maddi unsurlarına ilişkin bilgisizlik hali, fiilin kasten gerçekleştirilmediğini ortaya koyar.

Fail; suçun unsurlarında hataya düşüyor. Ortada fail yönünden bir bilgi hatası var. Bu bilgi hatası; mağdur, fail, illiyet bağı, suça konu eşya, netice, suçun konusu, gerçekleştirilen hareket hakkında olabilir.

Suçun maddi unsurlarında yapılan hata; failin sübjektif durumuna, algısına ve kavrayışına ilişkin bir durumdur. Yapılan hata fiziksel, yani dış dünya ile ilgilidir. Hatanın nedeni, gerçeklik ile failin zihni arasında oluşan farktan kaynaklanmaktadır. Ancak ortada gerçekle ilgili bir tasavvur bulunmasına rağmen bu tasavvurun gerçek olup olmadığı konusunda bir şüphe varsa hatadan bahsedilmez. Suçun maddi unsurlarından birisinde duyulan şüphe, olası kastı veya bilinçli taksiri gündeme getirir.

Örnekler;

Kendi malı sanıp, başkasının eşyasını almak,- Gerçekte insan olan kişiyi ayı sanarak öldürmek,- Kendi evi zannedip başkasının evine girmek,- 15 yaşından büyük olduğunu düşündüğü mağdurla cinsel ilişkiye girmek.

Örnekler;

Kendi malı sanıp, başkasının eşyasını almak,- Gerçekte insan olan kişiyi ayı sanarak öldürmek,- Kendi evi zannedip başkasının evine girmek,- 15 yaşından büyük olduğunu düşündüğü mağdurla cinsel ilişkiye girmek.

Uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için bu aşamada uyuşmazlığın konusunu teşkil eden TCK’nın 30/1 maddesinin, suç politikasında izlenen maddî adalet amacına ulaşmak için uyulması gereken başlıca ana ilkeler arasında yer alan kusursuz suç ve ceza olmaz ilkesi ve bunun doğal sonucu olarak hukuk devleti ilkesi ile irtibatlandırılması gerekmektedir. Zira, cezanın, failin eyleminden dolayı kınanabilmesi durumunda uygulanabilmesini ifade eden kusur ilkesi, çağdaş ceza hukukunda ceza sorumluluğunun en önemli özelliğidir. Bu ilke, bir yandan kusursuz bir kimseye ceza verilemeyeceğini öngördüğü gibi, diğer yandan faile kusurundan daha ağır bir cezanın uygulanmasını da yasaklar. İlkel ceza hukuklarında görülen kişinin kusuruna bakılmaksızın neticeden sorumluluğun (Erfolgshaftung) çağdaş ceza hukukunda yeri yoktur. 5237 sayılı yeni ...21.m., suçun oluşmasını kastın varlığına bağlı tutarak, bilerek ve istenerek suçun işlenmesini temel kusurluluk şekli olarak kabul etmiş, 22.m. ise taksirle işlenen eylemlerin ancak kanunun açıkça belirttiği durumlarda cezalandırılacağını öngörmüştür. Bunun gibi, sonuç nedeniyle ağırlaşmış suçlarda en azından taksir düzeyinde bir kusurun aranması (m. 23), kusur ilkesi bakımından yeni yasanın getirdiği çağdaş ceza hukukuna uygun önemli bir düzenleme olmuştur. Kusur ilkesinin doğal sonucu ceza sorumluluğunun bireyselliği ilkesi’dir. İnsanları, başkalarının eylemlerinden dolayı cezalandıran totaliter rejimlerin insanlığa getirdiği acı deneyimlerden sonradır ki, bir kimsenin yalnız kendi hareketinden sorumlu olabileceği esasının anayasalarda yer alması gerekli görülerek, 1982 Anayasamızın 38. maddesi sözü geçen ilkeye yer vermiştir. Yeni TCK. 20. maddesi ise «Ceza sorumluluğu şahsîdir. Kimse başkasının fiilinden dolayı sorumlu tutulamaz» hükmüyle ceza sorumluluğunun bireyselliğine ilişkin anayasal ilkeyi Ceza Kanunu kapsamına almıştır.

Öğretideki görüşlerin bu şekilde özetlenmesinden sonra uyuşmazlık konusu TCK’nın 30/1 Maddesinin, kusur ilkesi çerçevesinde yargı kararlarında nasıl değerlendirildiğinin belirlenmesi gerekmektedir.

Y.C.G.K. 2008/192 K sayılı ilamı;

Şu durumda; yorgun olarak eve gelip, aydınlık olan dış ortamdan karanlık olan ev ortamına giren sanığın, sincaplarla ilgili olarak daha önceden meydana gelmiş olan olayların da etkisiyle, pencerenin önünde hareket eden canlıyı sincap zannedip, gerekli dikkat ve özeni göstermeden av tüfeği ile ateş etmek suretiyle pencerenin önünde bulunan kardeşini vurmaktan ibaret eylemi, hem 765 sayılı Yasa açısından, hem de 5237 sayılı Yasa yönünden 'taksirle öldürme' suçunu oluşturacağından Yerel Mahkemenin direnme kararı yerinde değildir.

Y.C.G.K 2008/24 K sayılı ilamı;

Y.C.G.K 2008/24 K sayılı ilamı;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09.07.2002 gün ve 178-287 tarihli kararında da belirtildiği üzere; belli bir kamu hizmeti veya görevi yapan memurun yapmakla görevli olduğu işi yapmaması veya yasaya göre yapılması gereken biçimde yerine getirmemesi veya geciktirmesi suç sayılmıştır. Buna karşılık, görevi savsama suçu kasten işlenebilen suçlardan olup, oluşması için memurun görevini bilerek ve isteyerek savsaması gerekmektedir.

Olayımızda ise; sanığın yasaya aykırı olarak Muhammet Sucu isimli çocuğun hürriyetini 78 gün kısıtladığı hususunda şüphe bulunmamakla birlikte, söz konusu uygulamanın iş yoğunluğu kaynaklı beşeri hatadan kaynaklandığı kabul edilmelidir.

Y. 16. C.D , 2017/4758 K sayılı ilamında ; TCK’nın 30/1 maddesindeki unsur yanılgısı;

'Haksızlığa temel teşkil eden, haksızlığı tipikleştiren objektif unsurlarda, yani suçun maddi unsurlarında yanılgıdır. Bu durumda haksızlığın kasten işlendiğinden söz edilemez. Fiilin taksirle işlenmiş şekli suç olarak tanımlanmış ise fail ancak taksirli suçtan sorumlu olur. (Göktürk, Haksızlık Yanılgısının Ceza Sorumluluğuna Etkisi, Seçkin Yayınları, 2017 baskı)

Unsur yanılgısında kısacası, fail somut olayda ne yaptığının bilincinde değildir. Somut olayın gerçekleşme koşullarında yanılmaktadır. Failin iradesi suçun yasal tanımında yer alan unsurların gerçekleşmesine yönelik değildir. Esasen unsur yanılgısında kaçınabilirlik önemli değildir. Zira her iki halinde kastı bertaraf edici etkisi bulunmamaktadır' şeklinde özetlenmiş,

Aynı kararda; hata, unsur hatası ve haksızlık yanılgısının ayrıntılı olarak tartışıldığı ve doktrinde tarihi dönüm noktası olarak kabul edilen (Göktürk, age....:88), İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Alman Federal Mahkemesi Büyük Ceza Kurulu'nun 18.03.1952 tarihli kararına ayrıntılı bir şekilde yer verilmiş olup;

Söz konusu kararda özet olarak; 'hukuka aykırılık bilinci; failin, davranışının hukuken tasvip edilmediğini, yasaklandığını bilmesidir. Suçun yasal tanımında yer alan unsurlar haksızlık bilincinin konusunu oluşturmaz; bunlar kast kapsamındadırlar. Failin suçun yasal tanımında yer alan unsurların somut olayda gerçekleştiğini bilmemesi unsur yanılgısıdır. Unsur yanılgısında, fail somut olayda ne yaptığının bilincinde değildir. Failin iradesi suçun yasal tanımında yer alan unsurların gerçekleştirilmesine yönelik değildir. Bu nedenle failin kasten hareket ettiği söylenemez.

Failin ceza sorumluluğuna gidilebilmesi için kusurlu olması şarttır. Kusur, kınanabilirliktir. Kusurun ifade ettiği değersizlik yargısı ile fail hukuka uygun davranmadığı, haklı olan lehine karar verebilme ve hukuka uygun davranma imkanını sahip olmasına rağmen haksız olan davranışı tercih etmesi nedeni ile kınanmaktadır. Kusur yargısının temeli insanın özgür iradesidir. Kusur yargısının temelini oluşturan insanın irade özgürlüğü ise, haksızlık bilincinin varlığını gerekli kılar. Çünkü insanın haklı olan davranışla haksızlık arasında tercih yapabilmesi için bunu bilmesi şarttır. Fail, haksızlık bilincine sahipse ve özgür iradesiyle haksız olan davranışı tercih ediyor ise kusurludur.

Y.5.C.D 2006/7131 K sayılı ilamı;

Rızasıyla eve gelen ve 15 yaşını bitirmesine de birkaç ay kalan mağdurenin görünüm itibariyle de gerçekte 15 yaşından küçük olduğunun anlaşılıp anlaşılamayacağı ve içinde bulundukları sosyal ve kültürel durumları itibariyle sanıklarca yaşının küçüklüğünün bilinip bilinemeyeceği hususları birlikte değerlendirilmek suretiyle, eylemlerinin 30.madde kapsamında kalıp kalmayacağının karar yerinde tartışılması ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Y.14.C.D 2018/6131 K sayılı ilamı;

Mağdure ile sanıkların aşamalardaki mağdurenin yaşı konusundaki beyanları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, her ne kadar Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 27.07.2017 tarihli raporunda mağdurenin doğum kaydına uygun gelişim gösterdiği belirtilmiş ise de 15.05.2014 tarihli 17 yaş içi ile uyumlu olduğuna dair usulüne uygun heyet raporu ve mahkemece 12.10.2017 tarihli duruşmada yapılan gözlemde 20 yaş civarında olduğuna ilişkin tespitinde mağdurenin kayıt yaşına göre daha büyük olduğunun anlaşılması ve bozma öncesi de sanıkların mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüklerinin kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında ...30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanması suretiyle karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Y.14.C.D. 2019/10072 K sayılı ilamıda aynı doğrultudadır.

765 sayılı Türk Ceza Kanunun da 5237 sayılı TCK’nın 30 maddesine benzer bir düzenlemeye yer verilmemesine karşın, Yargıtay uygulamalarında haksızlık yanılgısı, kast kapsamında ele alarak çözüm yoluna gidilmiştir. (CGK. 24.12.1996, E:1996/8-286, K: 1996/296)

Y.11.C.D. 2000/4407 K sayılı ilamı;

Minibüs şoförü olan sanığın, müştekiye ait bağajdaki bavulunu yanlışlıkla başka bir yolcuya vermesi şeklindeki eyleminde, müsnet suç unsurları itibariyle oluşmadığından beraati yerine mahkumiyetine hükmolunması,

Gerek 765 sayılı kanun döneminde gerekse 5237 sayılı kanun döneminde yerleşik uygulamalara dönen içtihatlar ve öğretide özetlenen görüşler ışığında, somut olayımıza baktığımızda;

13/02/1996 tarihinde hastanede doğan ve suç teşkil eden eylemlerin gerçekleştiği 08/11/2008 tarihi ile hemen öncesinde yaklaşık olarak 12 yaş 8 ay 25 günlük olması nedeniyle geçerli bir rızasından söz edilmesi mümkün olmayan mağdure ile itiraza konu edilen sanıkların önceden tanıştıklarına dair herhangi bir delilin elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddianın dahi ileri sürülmemiş olması, mağdurenin içerisinde bulunduğu çaresizlikten istifade eden ve kötü niyetli oldukları hususunda hiçbir kuşku bulunmayan itiraz kapsamı dışındaki hükümlüler tarafından, mağdurenin gerçek yaşını 22 olarak gösteren iğfal yeteneğine haiz sahte nüfus cüzdanı düzenlenmiş olması, mağdurenin para karşılığı kendisi ile cinsel ilişkide bulunan sanıklardan bir kısmına gerçek yaşı konusunda yanıltıcı bilgi verdiği gibi bazı sanıklara kendisi için düzenlenen sahte nüfus cüzdanını göstermiş olması, mağdure için ... 19. Mayıs Üniversitesi tarafından düzenlenen 05/12/2008 tarihli raporda, kemik yaşı olarak 16 yaşından gün aldığının tespit edilmiş olması, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından, gerçek yaş ile kemik yaşı arasında 4 yaş farkın olabileceğinin belirtilmiş olması ve 15 yaşını dolduran mağdurun rızasına istinaden ilişkide bulunulmasının takibi şikayete bağlı suçlardan olması karşısında; somut olayda mevcut veriler dikkate alındığında henüz 15 yaşını doldurmayan mağdurenin yaşı konusunda sanıkların hataya düşmelerini haklı gösterecek sebeplerin mevcut olmasından dolayı cinsel istismar suçunun unsurlarında hataya düştükleri kabul edilmelidir. Zira eylemin sübutu konusunda en küçük bir şüpheyi dahi 'şüpheden sanık yararlanır' kuralı gereğince sanık lehine değerlendiren ceza muhakemesi hukukunun, somut olayımızdaki suçun unsurlarında yanılgıya neden olabilecek çok sayıdaki şüpheyi görmezlikten gelmesi beklenemez. Konusunda uzman olan kişilerden teşekkül eden heyetin, radyolojik görüntülerle birlikte her türlü teknik incelemeyi yaptıktan sonra vardıkları sonuçlarda dahi yanılgı olabilirken, mağdurenin sadece fiziki durumunu kısa süreliğine gören sanıkların yanılma ihtimalinin bulunmadığını kabul etmenin bilimsel gerçeklerle bağdaşmayacağı açıktır. Somut olayımızda, yargılamaya konu edilen eylemin ahlak kurallarına aykırılık derecesi ile suçtan zarar görenin uğradığı mağduriyetin derecesi gibi son derece sübjektif değerlendirmeler ile unsur yanılgısı açısından varılan sonucun benzer olaylardaki içtihatlarla çelişeceği ve buna bağlı olarak hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği açıktır. Zira ceza muhakemesi hukukunun nihai hedefi olan adalete ulaşmak amacıyla hareket edilse dahi uygulayıcıların, ceza hukukunun olmazsa olmazı olan kanunilik ilkesinden ayrılarak kendi adalet anlayışına göre hareket etmesine, hukuk devleti ilkesinden asla taviz vermeyen hukuk sistemimizin izin vermesi asla beklenemez

. Zira ceza muhakemesi hukukunun nihai hedefi olan adalete ulaşmak amacıyla hareket edilse dahi uygulayıcıların, ceza hukukunun olmazsa olmazı olan kanunilik ilkesinden ayrılarak kendi adalet anlayışına göre hareket etmesine, hukuk devleti ilkesinden asla taviz vermeyen hukuk sistemimizin izin vermesi asla beklenemez. Böyle bir durumda herkesin adalet anlayışı doğal olarak farklı olacağından, hukuki güvenlik ilkesinin sağlanması mümkün olmayacak, bir taraftan toplumun adalet duygusu onarılmak istenirken, diğer taraftan evrensel hukuk kuralları sübjektif değerlendirmeler ile örselenerek eşitlik ilkesinin yıkımına sebebiyet verileceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.. Cinsel suçların aynı zamanda ahlak kurallarıyla yakın ilişki içerisinde olması nedeniyle kamuoyunu çok yakından ilgilendirdiği, bu suçlara maruz kalan mağdurların, yaşadıkları çöküntünün özellikle küçük yerlerde toplumsal baskı ile birleştiğinde, katlanarak arttığı bilinen bir gerçektir. Toplumun bu hassasiyetine çağdaş bütün hukuk sistemleri gibi bizim hukuk sistemimiz de kayıtsız kalmayarak cinsel suçlar için özellikle 6545 sayılı kanun ile ceza kanununun sistematiğini bozacak şekilde ağır müeyyideler öngörmüştür. Yasal düzenlemeden bağımsız olarak yapılan davranışa ahlak kurallarına yada yaşatılan mağduriyete göre anlam yüklenerek hukuka aykırılık bilincinin yada hukuka uygunluk sebeplerinin buna göre belirlenmesinin başta anayasamız olmak üzere, ceza hukukumuzun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan kanunilik, kusur ve hakkaniyet ilkelerine aykırı olacağı açıktır. Anayasa Mahkemesi 2006/72 E, 2009/24 K, 19/02/2009 tarihli kararında çağdaş ceza hukukunda kusursuz suç olmayacağına hükmetmiştir. Çağdaş bütün hukuk sistemlerinde olduğu gibi 5237 sayılı kanunumuzun benimsediği kusur ilkesi, uygulamada karşılık bulmuş ve bu husustaki içtihatlar zaman içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmüştür. 765 sayılı kanunda, TCK’nın 30/1 maddesine karşılık gelen bir düzenleme bulunmadığı için, o dönemde unsur yanılgısın gerçekleştiği durumlarda suç kastının bulunmadığından bahisle beraat kararı verilerek bir anlamda hakkaniyete aykırı kararların önüne geçilmek istenmiştir. Oysa böyle bir durumda kastın bulunmadığından söz edilemez. Pencere önünde gördüğü canlıyı hayvan zannederek ateş eden kişinin ateş etme kastının bulunmadığı elbette ki söylenemez. Ancak ateş ettiği canlının insan olmadığı hususunda esaslı bir hataya düşmesi ve bu hatayı haklı gösterecek sebeplerin bulunması halinde kusur ilkesi gereğince kasten adam öldürme suçundan sorumlu tutulamayacaktır

. Oysa böyle bir durumda kastın bulunmadığından söz edilemez. Pencere önünde gördüğü canlıyı hayvan zannederek ateş eden kişinin ateş etme kastının bulunmadığı elbette ki söylenemez. Ancak ateş ettiği canlının insan olmadığı hususunda esaslı bir hataya düşmesi ve bu hatayı haklı gösterecek sebeplerin bulunması halinde kusur ilkesi gereğince kasten adam öldürme suçundan sorumlu tutulamayacaktır. 765 sayılı kanundaki boşluk, o dönemde içtihat yoluyla doldurulmuş, ancak 5237 sayılı kanun hazırlanırken bu boşluk mükemmel bir düzenleme ile giderilerek (TCK’nın 30/1 Maddesi) adalete ulaşabilmek için bütün kapıları açabilecek anahtar uygulayıcıların eline verilmiş, anahtarın kanuna, evrensel hukuk ilkelerine ve yerleşik uygulamalara uygun bir şekilde kullanılıp kullanılmadığı hususundaki denetim yetkisi de temyiz yada istinaf mercilerine bırakılmış, ancak somut olayımızda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu kanaatimizce kanun koyucunun gerçek iradesine aykırı olacak şekilde anılan maddenin uygulanmasını eylemin niteliği ile suçun mağduruna yaşatılan mağduriyetin derecesi gibi sübjektif değerlendirmeler ile genel kuraldan ayrılarak kanunilik ilkesine aykırı davrandığı gibi gerek somut olayımızda gerekse benzer olaylarda adalete ve hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmasına neden olacak uygulamaların önünü açmıştır. Örneğin Y.C.K.K. 2008/192 K sayılı ilamında açıklandığı üzere, hiçbir şekilde kusuru olmaksızın sanığın esaslı hatasının kurbanı olarak en değerli haklarından birisi olan yaşam hakkını kaybeden kişi ile ailesine yaşatılan büyük acıya rağmen ateş ettiği canlının insan olmadığı hususunda esaslı hataya düşen kişi unsur yanılgısından istifade ederken, somut olayımızda mağdurenin yaşı konusunda esaslı hataya düşen sanıkların unsur yanılgısından istifade etmemelerinin, eylemlerin niteliği ve suçtan zarar görenlerin uğradığı mağduriyet derecesi ile izahı mümkün olmayan çok büyük bir çelişki olarak karşımıza çıkacaktır. Yine Y.C.G.K. 2013/432 K sayılı ilamının sonuç bölümünde; 'Kaldı ki sanık hiç bir aşamada mağdurenin onbeş yaşından büyük olduğunu zannettiği veya mağdurenin kendisine böyle söylediği şeklinde bir savunmada bulunmadığından mahkemece kendiliğinden araştırılması gereken bir husus olmadığı gibi, 5237 sayılı TCK'nun 30. maddesinde düzenlenmiş olan hata halinin uygulanma şartları da mevcut değildir' denilerek unsur yanılgısının mutlaka sanık yada müdafi tarafından ileri sürülmesinin zorunlu olduğuna karar verilerek, kusursuz maddi gerçeğe ulaşmayı nihai hedef olarak belirleyen ceza muhakemesi hukukunun amacına ve benzer olaylardaki içtihatlara da aykırı davranılmıştır. Zira sırf taraflar ileri sürmedi diye suçun maddi unsurlarında yanılgı olup olmadığı ve buna bağlı olarak suçun bütün unsurlarıyla oluşup oluşmadığı açıklığa kavuşturulmadan kusursuz maddi gerçeğe ulaşılamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır

. Zira sırf taraflar ileri sürmedi diye suçun maddi unsurlarında yanılgı olup olmadığı ve buna bağlı olarak suçun bütün unsurlarıyla oluşup oluşmadığı açıklığa kavuşturulmadan kusursuz maddi gerçeğe ulaşılamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Kaldı ki, böyle bir kabulün resen araştırma zorunluluğu bulunan ceza hukukunun amacı ile bağdaşmayacağı gibi kronik suçlulara avantaj sağlayacağı da kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Benzer müesseselerde, örneğin hukuka uygunluk sebepleri, haksızlık bilinci, kusur yeteneği, etkin pişmanlık v.b gibi durumlarda, taraflarca ister ileri sürülsün ister sürülmesin ceza hukukunun resen araştırma zorunluluğunun devreye girmesi gerektiğine dair gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksama yaşanmamasına karşın, yukarıda örnek olarak özetlenen C.G.K. 2013/432 K sayılı ilamında; unsur yanılgısının mutlaka sanık yada müdafi tarafından ileri sürülmesi gerektiğine ilişkin sonuca varılırken, yasal bir dayanak gösterilmediği gibi diğer müesseselerin (hukuka uygunluk sebepleri, haksızlık bilinci, kusur ilkesi, etkin pişmanlık v.b gibi) uygulanması sırasında izlenen resen araştırma yönteminin unsur yanılgısında neden tarafların iradesine hasredildiği açıklanmayarak kanaatimizce adil yargılanma hakkının ayrılmaz bir parçası olan gerekçeli karar hakkı da ihlal edilmiştir. Somut olayımızda TCK’nın 30/1 maddesinin koşullarının oluşmasına karşın, sayın çoğunluk tarafından bütün çağdaş hukuk sistemleri gibi bizim hukuk sistemimizin de kabul ettiği kusur ilkesinden ayrılarak, dolaylı olarak objektif sorumluluk ilkesi benimsenerek kanaatimizce Anayasamız başta olmak üzere, ceza kanunumuza ve tarafı bulunduğumuz Avrupa insan hakları sözleşmesine aykırı davranıldığı gibi ceza hukukumuzun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan hakkaniyet ilkesine de aykırı davranılmıştır.

Kanun koyucu adaletin gerçekleştirilmesi için hakkaniyet ilkesini kabul etmiştir (5237 sayılı ...nun 3, MK 4/BK 44). Hakkaniyet adil olmayan kuralın değil, adil olmayan sonuçların değiştirilmesi amacına hizmet eder.

Evrensel ilkelere aykırı kararların önlenebilmesi ve buna bağlı olarak hukuki güvenlik ilkesinin sağlanabilmesi için hukuk normlarının yorumlanması sırasında pozitif temeli bulunmayan ancak eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Prof. Dr. Kemal GÖZLER’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün 'bilim' olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere, mağdureyi önceden tanımayan ve kısa süreli ilişkide bulunan sanıkların, suçun unsurlarında yaılmış olmaları nedeniyle, haklarında beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşünceleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının sanık ... hakkında Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşen çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ... hakkında Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları yönünden REDDİNE,

2- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

A- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 25.12.2014 tarihli ve 7381-14889 sayılı sanık ... yönünden Yerel Mahkemece çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin bozma kararının KALDIRILMASINA,

B- ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.02.2014 tarihli ve 28-45 sayılı sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın, mahkûmiyet hükmünün Özel Dairece bozulmasından sonra; bozma ilamına yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının Ceza Genel Kurulunca incelenmesinden önce, 16.11.2015 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nun 64 ve 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,