muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2218, Karar No: 2013/18616, Tarih: 24.10.2013

Taraflar arasında iki noktada uyuşmazlık bulunmaktadır. Bunlardan birincisi, davalı sigortacı tarafından ikinci yıl poliçesi düzenlenirken sigortalıdan yeni bir form doldurmasının istenmemesinin, sigortalının sağlığı ile ilgili doğru beyan yükümlülüğü açısından bir etkisinin olup olmadığı, ikincisi ise bir etkisi yok ise poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının koah hastalığının bulunup bulunmadığı, varsa bu hastalığını kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığıdır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen TTK'nın 1290. maddesi her ne kadar mal sigortalarını düzenlemekte ise de, Dairemizin yerleşik kararları uyarınca hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini de almıştır.

Gerek TTK’nın 1290. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C-2.2. maddesi düzenlemesine göre, sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmenin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, formun doldurulmamış olması sigortalının sağlığına ilişkin konularda sigortacıya doğru bildirimde bulunma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

Bu nedenle mahkemenin, ikinci yıla ait sigorta sözleşmesinin yapılması sırasında sigortalıdan form doldurmasının istenmediği, dolayısı ile sigortalının sağlığına ilişkin bir beyanda bulunmadığı, bu nedenle doğru beyan yükümlülüğüne aykırı hareket etmediği gerekçesi yerinde değildir.

Taraflar arasındaki ikinci soruna gelince; eğer sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı söz konusu olup, Dairemiz yerleşik uygulamasına göre, bu durumda dahi TTK’nın 1290/1. maddesindeki ihbar yükümlülüğüne aykırı davranışın gerçekleşebilmesi için bildirilmeyen rahatsızlık ile riziko arasında illiyet bağının mevcut olması gerekmektedir.

Mahkemece görüşüne başvurulan avukat bilirkişinin ise bu konularda görüş bildirmek için yeterli uzmanlığa sahip olmadığı açıktır.

Bu itibarla mahkemece, sigortalıya ait tüm tedavi kayıtları dosya içine getirtilerek, aralarında konunun uzmanı olan bir hekimin de bulunduğu bilirkişi kurulu vasıtasıyla inceleme yaptırılmak suretiyle, sözleşme anında sigortalının koah hastalığının bulunup bulunmadığı, mevcut olduğunun tespiti halinde kasten gizlenip gizlenmediği ve ölüm rizikosu ile bildirilmeyen bu hastalık arasında illiyet bağının olup olmadığı değerlendirilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17108, Karar No: 2024/1910, Tarih: 22.02.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/17108 E.  ,  2024/1910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/107 Esas - 2021/350 Karar

DAVALILAR : 1. ...

2... Haber Ajansı Basın ve Yay A.Ş.

vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ : 25.11.2016

HÜKÜM/KARAR : Ret/İstinaf talebinin reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH : 11.05.2017

SAYISI : 2016/452 Esas - 2017/197 Karar

Taraflar arasındaki basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve yayın davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ...Haber Ajansı Basın ve Yay A.Ş.'nin sahibi olduğu diğer davalının yönetim kurulu başkanı olduğu Cumhuriyet Gazetesi'nde 21.05.2016 tarihinde 1. ve 12. sayfalarda yayınlanan "Orman İçinde Yandaş Okulu" ve "Beykoz Ormanı Yandaşa Feda Oldu" başlıklı haber nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, haberin tamamen gerçek dışı olduğunu, yazıda kullanılan söz ve ifadelerin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, müvekkili kurumun kamuoyu nezdinde itibarının zedelendiğini, İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/2885 D.İş sayılı kararı ile tekzip taleplerinin kabulüne karar verildiğini belirterek 50.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihinden işletilecek yasal faizi ile beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile verilecek kararın tirajı en yüksek iki gazetede yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davaya konu edilen yayında kullanılan söz ve ifadelerin toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığını, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğunu, o anda var olan ancak sonradan gerçek dışı olduğu anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağını, toplumu ilgilendiren bir konu ile ilgili haber yapılmasından basının sorumlu olduğunu, haberin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği, basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu haberde, davacı vakfın kişilik haklarına saldırı teşkil eden herhangi bir söz ve ifadenin kullanılmadığı, haberin tümüyle görünen gerçeğe uygun olduğu, haber başlığında yer alan "yandaş" nitelelendirmesinin ise çarpıcı başlık kavramı içinde değerlendirilmesi gerektiği, öz ve biçim arasındaki dengenin bozulmaması halinde okuyucunun dikkatini habere çekmek amacı ile çarpıcı başlık ve ifadeler kullanılmasının bir gazetecilik tekniği olduğu, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu haberin gerçek dışı olduğunu, müvekkili olan vakfa ait okulun orman ya da doğal sit alanı üzerinde inşa edilmediğini, kurgu haber ile müvekkilinin kamuoyu nezdinde itibarının zedelendiğini, İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/2885 D.İş sayılı kararı ile tekzip taleplerinin kabulüne karar verildiğini, haberin gerçek olmadığının tespit edildiğini, mahkeme tarafından çarpıcı başlık olarak nitelendirilen "yandaş" kelimesinin hakaret kabul edilmesi gerektiğini, haberin verilmesinde kamu yararı ve toplumsal ilgi bulunmadığını, ölçülülük ilkesine uyulmadığını, haberde kullanılan söz ve ifadelerin bir bütün olarak küçük düşürücü olduğunu, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu haberde kullanılan ifadelerin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında olduğu, basının haber verme hakkı, toplumun da haber alma hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, güncel olan konuların gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı başlıklara yer verilerek iddia kapsamında ve eleştiri sınırları içerisinde aktarıldığı, haberin yayın tarihi itibari ile kamu yararının ve toplumsal ilginin bulunduğu, yine haber içeriğinde dava konusu okulun Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'ndan izin alınarak bu anlamda yasal olarak yapıldığının belirtildiği, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, kişilik haklarına saldırı bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu haberin gerçek dışı olduğunu, müvekkili olan vakfa ait okulun orman ya da doğal sit alanı üzerinde inşa edilmediğini, basit bir araştırma ile bunun tespit edilebileceğini, kurgu haber ile müvekkilinin kamuoyu nezdinde itibarının zedelendiğini, İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/2885 D.İş sayılı kararı ile tekzip taleplerinin kabulüne karar verildiğini, haberin gerçek olmadığının bu karar ile tespit edildiğini, mahkeme tarafından çarpıcı başlık olarak nitelendirilen "yandaş" kelimesinin hakaret kabul edilmesi gerektiğini, haberin verilmesinde kamu yararı ve toplumsal ilgi bulunmadığını, kamuoyunu aydınlatmaya yönelik bir amaç olmadığını, ölçülülük ilkesine uyulmadığını, haberde kullanılan söz ve ifadelerin bir bütün olarak küçük düşürücü ve provokatif olduğunu, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı şirketin sahibi olduğu diğer davalının yönetim kurulu başkanı olduğu Cumhuriyet Gazetesi'nin 21.05.2016 tarihli nüshasında yayınlanan "Orman İçinde Yandaş Okulu" "Beykoz Ormanı Yandaşa Feda Oldu" başlıklı haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiasına dayalı manevi tazminat ve yayın istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve 58 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddeleri, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 ve 3 üncü maddeleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, davalı ...Haber Ajansı Basın ve Yay. A.Ş.'nin sahibi olduğu diğer davalının yönetim kurulu başkanı olduğu Cumhuriyet Gazetesi'nde 21.05.2016 tarihinde yayınlanan "Orman İçinde Yandaş Okulu" ve "Beykoz Ormanı Yandaşa Feda Oldu" başlıklı haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile eldeki davanın açıldığı, haber bir bütün halinde incelendiğinde davacı vakfa ait okulun inşa edildiği yerin konumundan yola çıkılarak eleştiri niteliğinde söz ve ifadeler kullanıldığı; haberin toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu ve davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı; kaldı ki basının, okuyucunun dikkatini habere çekmek amacı ile çarpıcı başlık ve ifadeler kullanmasının bir gazetecilik tekniği olması karşısında, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğundan da söz edilemeyeceği, Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup, yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etttiği, haberin yayın tarihi itibari ile güncel olduğu; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu; basının somut gerçeği değil, o anda belirlenen, var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamak durumunda olduğu, o anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından sorumlu tutulamayacağı, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10

. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini...” ifade edildiği; tüm bu açıklamalar ışığında haberde geçen söz ve ifadelerin, davacı kurumun kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığının anlaşılmasına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8387, Karar No: 2010/15296, Tarih: 20.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8387 E.  ,  2010/15296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre %12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1527, Karar No: 2012/8055, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1527 E.  ,  2012/8055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı Hazine çekişmeli ... Mahallesi 84 ada 31 parsel sayılı 21497 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın 1954 yılında yapılan kadastro çalışmalarında malik hanesinin ....Asliye Hukuk Mahkemesi’nin ... Esas sayılı davası nedeniyle açık bırakıldığını, söz konusu dosyanın bulunamadığını, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu belirterek Türkiye Taşkömürü kurumu Genel Müdürlüğü,..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında dava açmış, taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, ... Mahallesi 84 ada 31 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tesciline, üzerinde bulunan 10 adet evin TTK tarafından yaptırıldığının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın malik hanesinin ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin ...Esas sayılı dosyası nedeniyle açık kaldığı, tespit tarihinin 1954 yılı olup, taşınmazda zilyet olan ... oğlu ...’un keşif tarihine göre zilyetliğinin 60 yıl olduğunu bir kısım davalıların ise taşınmaz üzerinde zilyet oldukları bölümleri tespit tarihinden sonra kullanmaya başladıklarından tespit tarihi itibarı ile davalılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14.maddesinde belirtilen edinme koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle Hazine’nin davasının kabulüne karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Dosyanın incelenmesinden taşınmazın tapu kaydı, taksim harici satın alma nedeniyle 3. kişi ... oğlu ... ... adına tespit edildiği, Hazine’nin itirazı üzerine Hazine adına tesciline karar verildikten sonra da ... oğlu ... ’un dava açtığı, davanın ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/20 esasına kaydedildiği, akibetinin belli olmadığı, tutanağın malik hanesinin halen açık olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, malik hanesinin açık bırakılmasına neden olan davayı açan ... ...’un mirasçıları davaya dahil edilmemiş,taraf teşkili sağlanmadan hüküm kurulmuştur.Taraf teşkili dava şartı olup, bu şart tamamlanmadan işin esasına girilerek karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre; tespite esas alınan tapu kaydı yöntemine göre uygulanıp, kapsamı tam olarak belirlenmeden karar verilmiş olması da isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA 15.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17718, Karar No: 2012/34942, Tarih: 27.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/17718 E.  ,  2012/34942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu vekili birleşen dosyada icra mahkemesine yaptığı başvurusunda özetle, müvekkiline yapılan ödeme emri tebligatının usulsüz olduğundan da bahsederek itirazlarını sunmuş, gecikmiş itirazlarının kabulü ile itirazlarının süresinde yapıldığına ve takibin durduğuna karar verilmesini talep etmiştir.

Somut olayda örnek 7 numaralı ödeme emri tebligatı, Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi ve Tebligat Tüzüğü'nün 23. maddesine aykırı yapılmış olmakla usulsüzdür. Tebligatın usulsüzlüğü gecikmiş itiraz nedeni yapılamaz.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesinde, "tebliğ işlemi, usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı usulsüz tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur" düzenlemesine yer verilmiştir.

Mahkemece ödeme emri tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olan 08.10.2010 tarihi olarak düzeltilmesine ilişkin asıl dava yönünden verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, ilamsız takipte İİK.nun 62/l.maddesi uyarınca her türlü İtirazın yasal yedi günlük süre içinde icra dairesine yapılması gerektiği hususu gözardı edilerek birleşen dava yönünden şikayetin kabulü ile, icra dairesine süresinde yapılmış bir itiraz da olmadığı halde, icra mahkemesine yapılan itirazın reddi yerine yazılı şekilde şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.