muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/24422, Karar No: 2016/19541, Tarih: 08.11.2016

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

Görev kamu düzenindedir ve dava şartıdır. Mahkemece resen dikkate alınmalıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. Maddesine göre; İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur. 5521 sayılı kanunun 1. Maddesinin 1. Fıkrasında belirtilen İş Kanunu, şu an yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunu’dur. Keza 4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıkları, iş mahkemelerinde çözülecektir. İş mahkemesinin diğer kanunlardaki ayrık düzenlemeler hariç görevli olması için taraflar arasında iş ilişkisi bulunması gerekir. Taraflar arasındaki ilişkinin iş ilişkisi dışında diğer iş görme edimi içeren özel sözleşmeler (vekalet, eser, ortaklık gibi) olması halinde genel hukuk mahkemelerinin(görev uyuşmazlığı), statü hukuku kapsamında olması halinde ise idari yargının görevli olması (yargı yolu uyuşmazlığı) sözkonusu olacaktır. Mahkemece taraflar arasında iş ilişkisi bulunmadığı gerekçesine göre iş mahkemesi görevli olmayacaktır.

4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanununun 2 nci maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanunun 2 nci maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet, meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1 inci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76 ncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Yasaya yaptıkları atıfların 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinde 507 sayılı Yasaya yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni yasanın 3 üncü maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Yasada yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni yasada yer verilmemiştir. Yeni yasanın değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanununun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Yasa döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu kararlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 28.4.2008 gün 2008/ 3568 E, 2008/ 10904 K.).

5362 sayılı Yasanın 3 üncü maddesinde belirtilen esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu işyeri İş Kanununun kapsamının dışında kalmaktadır. Maddede üç işçi yerine “üç kişi”den söz edilmiştir. Bu ifade, işyerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda işyeri 4857 sayılı Yasaya tabi olacaktır.

Mahkemece davalı işveren kabul edilip kendisinin de taksi dolmuşta şoför olarak çalıştığı ve esnaf olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş ise de, davacının çalıştığı taksi dolmuşun bir dönem davalı adına kayıtlı olduğu, daha sonra aracın davalının eşi adına tescil edildiği ve aracın sahibinin başka bir deyiş ile işverenin, davalının eşi olup, davalının işveren vekili olarak hareket ettiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle davanın, HMK 124/4 maddesi uyarınca husumette yanılma kabul edilerek Leyla Çakıcı'ya husumetin tevcihi için davacıya süre verilip, dava dilekçesinin doğru işverene tebliği ile görev hususu buna göre değerlendirilmelidir. Yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 08/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5906, Karar No: 2009/13479, Tarih: 18.06.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/5906 E.  ,  2009/13479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Herhangi bir belgedeki imza ve yazının, atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak; grafolojik yöntemlerle yapılması; bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması; gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarını fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır.

Yukarıda belirtilen şekilde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan mahkeme hakiminin gözlemi baz alınarak sonuca gidilmesi ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/279, Karar No: 2019/30, Tarih: 22.01.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/279 E.  ,  2019/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 153-239

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın TCK'nın 37/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 81/1, 31/3, 62/1 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.01.2008 tarihli ve 432-1 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 17.03.2010 tarih ve 4820-1617 sayı ile;

"...Sanık ...'in bıçak kullanmadığını savunması, maktul hakkındaki Denizli Devlet Hastanesinin 16.07.2006 tarih ve 5927 sayılı muayene raporunda maktuldeki yaraların bir kenarının keskin olduğu, 16.07.2006 tarihli ölü muayene ve otopsi raporunda yaraların hangi tarafının keskin olduğunun tam olarak değerlendirilemediğinin belirtilmesi nedeniyle otopside görev yapan adli tıp uzmanından alınan 05.04.2007 tarihli ve 867 sayılı raporda ise sağ lomber bölgedeki 12 numaralı yaranın ortaya bakan açısının dar, dışarıya bakan açısının geniş olduğu, bununla birlikte sakrum solunda, sol gluteus üst iç kısımda ve sol gluteus orta kısımdaki 14, 15 ve 16 numaralı lezyonların her iki açılarının dar olduğu anlaşıldığından, bu lezyonların birden fazla türde kesici-delici aletle husule getirilmiş olmasının kuvvetle muhtemel olduğunun bildirilmesi karşısında; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi ve maktuldeki yaraların tek ya da birden fazla aletle oluşup oluşmadığının tespiti için dosyanın maktule ait tüm tedavi evrakı, otopsi tutanak ve raporları, emanetteki bıçak ve ekspertiz raporları ile birlikte Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek rapor alınması gerektiği düşünülmeden eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık ...'in kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden; suç tarihinde sanığın 16 yaşını bitirip 17 yaşından 3 ay 19 gün aldığının anlaşılması karşısında, 12 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, üst sınırdan ceza verilerek yazılı şekilde fazla ceza tayini," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesince 29.12.2011 tarih ve 214-439 sayı ile; sanık ...'in eyleminin TCK'nın 86/2. maddesi kapsamındaki kasten yaralama suçunu oluşturduğu, maktul ...'in şikâyet hakkını kullanmadığı ve kovuşturma şartının oluşmadığı gerekçesiyle TCK'nın 86/2, 73 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmiş, bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.04.2013 tarih ve 192-2813 sayı ile;

"...Oluşa, dosya içeriğine ve özellikle sanık .....'in soruşturma aşamasındaki anlatımı ile bunu doğrulayan Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun, maktuldeki yaralanmanın birden fazla kesici-delici aletle de meydana getirilmiş olabileceğine ilişkin 10.11.2010 tarih ve 3719 sayılı raporuna göre; hakkında verilen beraat kararı kesinleşen sanık .... ile otelde kavga eden maktulün, dışarıda tekrar kavga etmemek için otelden ayrılmak istemediği, otelde çalışan sanık ... ile hakkındaki hüküm onanan diğer sanık .....'in ise maktulü zorla dışarıya çıkarmak istedikleri, buna direnen maktulün, sanıkların müdahalesi nedeniyle asma kattan aşağıya düştüğü ve burada da sanıklar tarafından birlikte bıçaklanmak suretiyle öldürüldüğü olayda, sanık ...'in de eyleme fail olarak katılması nedeniyle eylemine uyan TCK'nın 81/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği hâlde, delillerin yanlış takdir edilmesi suretiyle sanığın bıçak kullanmayıp sadece yumrukla vurması nedeniyle eyleminin TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında yaralama suçunu oluşturduğu, maktulün de şikâyet hakkını kullanamadan ölmesi nedeniyle şikâyet yokluğundan kamu davasının düşmesine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 24.10.2013 tarih ve 153-239 sayı ile;

"...Atılı eylem bakımından suça sürüklenen çocuk ...'nın suç kastının ve ceza yargılamasının temel ilkelerinden olan kuşkudan sanık yararlanır ilkesinin dikkatle değerlendirilmesi zorunludur. Olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ...'nın, hakkındaki hüküm kesinleşen diğer suça süreklenen çocuk ..... .....ile birlikte çalıştıkları otelde taşkınlık çıkaran maktul ...'i otelden çıkarmak amacıyla harekete geçtiği konusunda herhangi bir kuşku yoktur. Bu tartışma sürecinde maktulün asma kattan aşağıya düştüğü, her iki suça sürüklenen çocuk tarafından darbedildiği anlaşılmaktadır. Kaldı ki ölü muayene ve otopsi tutanağı ile Denizli ATK Şube Müdürlüğünün 30.11.2011 tarih ve 2011/2832 sayılı raporu uyarınca maktulde ölüme neden olan kesici delici alet yaraları dışında küt travmatik lezyonların da bulunduğu belirlenmiştir. Suça sürüklenen çocuk ...'nın atılı eylem sırasında hakkındaki hüküm kesinleşen suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın suçta kullandığı kesici delici alet dışında silahtan sayılabilecek herhangi bir araç kullandığı her türlü kuşkudan uzak, somut ve inandırıcı biçimde kanıtlanamamıştır. Suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın sonradan vazgeçtiği soruşturma aşamasındaki ilk anlatımları ile 17.07.2006 tarihinde emniyet görevlileri tarafından düzenlenen ve suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın anlatımına dayanan tutanak dışında atılı eylem sırasında suça sürüklenen çocuk ...'nın da kesici delici alet kullandığı konusunda somut bir bulguya ulaşılamamıştır. Ölü muayene ve otopsi tutanağı ile belirlenen maddi bulgular ile adli emanette bulunan ve suçta kullanılan kesici alet üzerinde yapılan incelemeler sonucunda da atılı suçta birden fazla kesici alet kullanıldığı olgusu tıbben ayırt edilememiştir. Gerek suça sürüklenen çocuk ..... ....., gerek suça sürüklenen çocuk ..., gerekse ilk yargılama sürecinde dinlenen tanıklar ... ve .... yargılama konusu eylemde suça sürüklenen çocuk ...'nın silahtan sayılan herhangi bir alet kullanmadığını, yalnızca darbetmek suretiyle maktulü yaraladığını açıkça dile getirmişlerdir. Bu bakımdan suça sürüklenen çocuk ...'nın atılı eylem sırasında suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın kasten öldürmeye yönelen eylemine katıldığı konusunda her türlü kuşkudan uzak, somut ve inandırıcı kanıt bulunmamaktadır. Ceza sorumluluğunun kişiselliği ilkesi de gözetilerek suça sürüklenen çocuk ...'nın atılı eylemde suç kastının kapsamıyla sınırlı biçimde sorumlu tutulması zorunludur. Buna karşın suça sürüklenen çocuk ...'nın hakkındaki hüküm kesinleşen suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın maktulün vücuduna isabet eden kesici delici alet darbelerine bağlı büyük organ yaralanmasından kaynaklanan iç ve dış kanama sonucu ölümüne neden olma eylemine katıldığı mutlak biçimde kanıtlanamamıştır. Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin her türlü kuşkudan uzak biçimde ortaya konulmasıdır. Suça sürüklenen çocuk ...'nın, diğer suça sürüklenen çocuk ..... ....

. Buna karşın suça sürüklenen çocuk ...'nın hakkındaki hüküm kesinleşen suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın maktulün vücuduna isabet eden kesici delici alet darbelerine bağlı büyük organ yaralanmasından kaynaklanan iç ve dış kanama sonucu ölümüne neden olma eylemine katıldığı mutlak biçimde kanıtlanamamıştır. Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin her türlü kuşkudan uzak biçimde ortaya konulmasıdır. Suça sürüklenen çocuk ...'nın, diğer suça sürüklenen çocuk ..... .....'ın kesici delici aletle gerçekleştirdiği kasten öldürme eylemine doğrudan doğruya katıldığı her türlü kuşkudan uzak biçimde kanıtlanamadığından ve maktulde tespit edilen kesici delici alet yaraları dışındaki küt travmatik lezyonların maktulün yaşamını tehlikeye sokmadığı ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, buna karşın maktulün basit kasten yaralama eylemi bakımından süresi içerisinde şikâyet hakkını kullanamadığı anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ...'nın maktul ...'e yönelik eyleminin basit kasten yaralama suçu kapsamında değerlendirilmesi zorunlu görülmekle, Mahkememizin 29.12.2011 tarih ve 214-439 sayılı kararında direnilmesine, suça sürüklenen çocuk ...'nın maktul ...'e yönelik basit kasten yaralama eylemi bakımından süresinde şikâyette bulunulmadığından TCK'nın 86/2, 73 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının kovuşturma şartı yokluğundan düşürülmesine karar vermek gerektiği" gerekçesiyle bozma kararına direnerek önceki hüküm gibi sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2014 tarihli ve 103446 sayılı "onama" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 215-1174 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.03.2017 tarih ve 16-790 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık .... ..... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin, sanık ..... .....hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen düşme kararıyla sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık ...'nın eyleminin, inceleme dışı sanık ..... .....'ın kasten öldürme suçuna TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında iştiraki mi, yoksa TCK'nın 86/2. maddesi kapsamındaki kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun,

2- Eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılması hâlinde, dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

16.07.2006 tarihli olay ve görgü tespit tutanağı ile suç yerinin incelenmesi raporunda; Denizli ili, Pamukkale kasabası, Turgut Özal Bulvarı, .....Oteli önünde bıçakla yaralama olayı olduğunun öğrenilmesi üzerine olay yerinde yapılan incelemelerde; .....Otel-Barın önünde, cadde üzerinde, sol tarafta birkaç yerinden bıçakla yaralanmış bir kişinin sağ bacağının üzerine yatık şekilde yerde yattığı, görünüş itibarıyla alkollü olan bu kişinin bilincinin yerinde olduğu, olay yerine çağrılan ambulansla tedavisi için Denizli Devlet Hastanesine kaldırıldığı, şahsın olduğu yerde kan birikintisi bulunduğu, 10 metre ileride yine kan birikintisinin olduğu, yaklaşık 30 metre ileride Kargılı Sokak girişinde sağ ve sol tarafta karşılıklı kan izlerinin olduğu, otelin bahçesindeki havuz bara 2,5 metre mesafede mavi çöp bidonu içerisine atılmış biri askılı, diğeri kısa kollu iki adet beyaz renkli kanlı atlet olduğunun belirtildiği,

16.07.2006 tarihinde saat 21.15’te düzenlenen yakalama tutanağında; olay günü saat 21.00 sıralarında polis noktasına gelerek "Geceki bıçaklamayı ben yaptım. Teslim olmak istiyorum" diyen inceleme dışı sanık ..... .....'ın görevlilere teslim olduğu ve suçta kullandığı bıçağın yerini gösterebileceğini belirttiğinin tutanak altına alındığı; aynı tarihte saat 21.40'ta düzenlenen tutanakta ise; inceleme dışı sanık ..... .....'ın bıçağı attığı yeri göstermesi üzerine Nebioğlu Meydanı, .....Motel karşısındaki boş arazide ekmek bıçağının ele geçirildiğinin bildirildiği,

Ele geçirilen bıçakla ilgili olarak aynı tarihte düzenlenen ön inceleme raporunda; söz konusu ekmek bıçağının, siyah plastik saplı, sap kısmı 14 cm, kesici kısmı 17 cm olduğu ve 6136 sayılı Kanun kapsamına göre yasak niteliği haiz olmadığı tespitine yer verildiği,

17.07.2006 tarihli yakalama tutanağı ile aynı tarihte saat 17.00’de düzenlenen tutanakta; sanık ...'nın Pamukkale kasabası, .....Otel isimli yerde polis memurları tarafından yakalandığı belirtildikten sonra, görevlilerce sanık ...'ya olayda kullanmış olduğu bıçağın akıbetinin sorulduğu, sanığın bıçağı otelin karşısında bulunan su arığına attığını beyan etmesi üzerine sanıkla birlikte bahse konu su arığına gidildiği, ancak yapılan aramalarda bıçağın bulunamadığı bilgilerine yer verildiği,

İnceleme dışı sanık ..... .....hakkında Denizli Devlet Hastanesince 16.07.2006 tarihinde saat 23.20'de düzenlenen raporda; ..... .....’ın vücudunda darp cebir izine rastlanılmadığının belirtildiği; aynı sanık hakkında Adli Tıp Kurumu Denizli Şube Müdürlüğünce düzenlenen 17.07.2006 tarihli raporda ise; ..... .....'ın herhangi bir aktif psikopatolojisinin bulunmadığı, bildirilen yaşa göre tıbben daha büyük olması lazım geldiği, 16.07.2006 tarihinde işlediği iddia edilen bıçakla kasten adam öldürme suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilecek durumda olduğu ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğunun mütalaa edildiği,

Sanık ... hakkında Denizli Devlet Hastanesince düzenlenen 17.07.2006 tarihli raporda; sanığın vücudunda darp cebir izine rastlanılmadığının bildirildiği,

Sanık ... hakkında Denizli Devlet Hastanesince düzenlenen 17.07.2006 tarihli raporda; sanığın vücudunda darp cebir izine rastlanılmadığının bildirildiği,

Maktul ... hakkında Denizli Devlet Hastanesince düzenlenen 16.07.2006 tarihli raporda; saat 03.20'de bıçaklama nedeniyle getirilen maktulün renginin soluk olduğu, damar yolu açılmasına rağmen hızlı kan kaybına bağlı şuurunun giderek bulanıklaştığı, sol kalça lomber bölge altında 2 cm uzunluğunda bir tarafı keskin, kalçaya nafiz 10 cm girişli; aynı yerin 4-5 cm altında cilt altına devam eden 4-5 cm uzunluğunda 1,5 cm genişliğinde bir kenarı keskin; lomber bölge orta hattın solunda 1,5 cm genişliğinde cilt altı adale devamlı 4-5 cm uzunluğunda bir kenarı keskin; torakal bölge T11-12 hizasında, sol yanda, derin batına nafiz 2 cm genişliğinde bir kenarı keskin kanamalı yaralar, sol göğüs 3-4. kot hizasında bir kenarı keskin 3-4 cm genişliğinde cilt altına nafiz düzgün kenarlı açık yara bulunduğu, ayrıca maktulün yüksekten düştüğü, lomber bölgede ağrı olduğu, maktul acil ameliyata alındığı için film çekilemediği, alkol tespiti yapılamadığı, maktulün hayati tehlikesi olduğunun belirtildiği,