muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25251, Karar No: 2014/6653, Tarih: 24.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/25251 E.  ,  2014/6653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum vekilinin temyiz talebi yönünden;

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun, katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2013 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427’nci maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.820,00 TL. olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının saptanmasında alacağın tamamının gözetilmesi; tümü dava konusu yapılan bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427’nci maddesi hükmü gereğidir.

İnceleme konusu davada kabul edilen ve davacının temyizine konu tutar 1007,43 TL. olup, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırını aşmadığından, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinlik nedeniyle REDDİNE,

2-Davalı vekilinin temyiz talebi yönünden;

A-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

B-Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak karar verilmiş ise de, bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Davanın yasal dayanağı olan, 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların

sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” düzenlemesi getirilmiştir.

sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” düzenlemesi getirilmiştir.

Kaçınılmazlıktan, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…”(Prof.Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof.Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

Mahkemece, meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlığın bulunmadığını bildiren bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de, meslek hastalığında, işveren bu konuda her türlü tedbiri almış olsa bile, işin ve işyerinin niteliği sebebiyle bu hastalığın ortaya çıkması ihtimalinin bulunması ve bu nedenle hastalığın oluşumunda belli bir oranda kaçınılmazlığın etken olduğunun kabulü zorunlu olup, hükme esas alınan rapor bu yönüyle hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, alanında uzman bilirkişi heyetinden, kusurun oran ve aidiyeti ve meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlığın etkisi konusunda rapor alınarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3266, Karar No: 2020/852, Tarih: 25.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/3266 E.  ,  2020/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat Murat Gezer tarafından, davalı ... AŞ aleyhine 20/06/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/05/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı asil ile davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın ve internet yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ... A.Ş.’nin yayın sahibi olduğu ...’nin 12/05/2014 tarihli nüshasında yer alan ‘’Kumpas emri bir ay önceden’’ ve 02/06/2014 tarihli nüshasının ‘’Tır’cı askerler açıkta kaldı’’ başlıklı yazı içerikleriyle internet sayfasında yer alan ‘’Jandarmanın mite silah çektiği o anlar’’, ‘’askerden imama rapor’’, ‘’ihanet tatbikatı’’, ‘’casus markajı’’, ‘’işte ihanetin en net fotoğrafı’’, ‘’paralel ihanetin kaydı’’, ‘’mit raporu belgeledi’’, ‘’zamanın muhabirleri baskındaydı’’, ‘’bunu ancak düşman yapar’’, ‘’savcı 13 askere müebbet istedi’’, ‘’paralelin resmidir işte tır ihanetinin anatomisi’’, ‘’suriye lehine casusluk’’ ve ‘’bunun adı vatana ihanet’’ başlıklı haberlerin asılsız olduğunu, davacıyı küçük düşürme, onur, şeref ve saygınlığını zedeleme amacına yönelik olduğunu, dava konusu yazı içeriğinin davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğunu belirterek manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı vekili , dava konusu haberde yer alan bilgilerin, kamu oyunda MİT tırları adıyla basına yansıyan davanın iddianamesinde yer alan bilgi ve belgelere dayandığını, haberin güncel ve gerçek olduğunu, haberin yayınlanmasında kamu yararı bulunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, basın özgürlüğü ile kişilik hakları arasındaki çatışan yararlar dengesinin davaya konu haberler nedeniyle davacı aleyhine bozulduğu, haberlerin davacının muvazzaf askerlik görevini yaptığı süreçte yayınlandığı, davacının görev ve sosyal statüsünden dolayı kişilik haklarının zedelendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, basın özgürlüğü ile kişilik hakları arasındaki çatışan yararlar dengesinin davaya konu haberler nedeniyle davacı aleyhine bozulduğu, haberlerin davacının muvazzaf askerlik görevini yaptığı süreçte yayınlandığı, davacının görev ve sosyal statüsünden dolayı kişilik haklarının zedelendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda, hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru nolu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil, ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru nolu ve 16354/06 başvuru nolu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dava konusu haber bütün olarak değerlendirildiğinde, ülkemiz gündeminde olan ve bu yönüyle güncel nitelikte kabul edilen, toplumun tüm kesimlerince ilgiyle takip edilen ve paralel devlet yapılanması olarak bilinen konu ile ilgili olduğu, böylesine hassas bir konu ile ilgili tüm bilgilerin kamuoyuyla paylaşılmasında kamusal yarar bulunduğunun kabulü gerekmektedir.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve toplumun her kesiminin ilgisini çeken, üstün nitelikte kamusal yarar taşıyan bir konuya ilişkin olması gözetilerek basının haber verme hakkı toplumun da haber alma hakkı kapsamında kaldığının kabulü ile istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6168, Karar No: 2023/11484, Tarih: 12.06.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/6168 E.  ,  2023/11484 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/72 E., 2021/444 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.06.2013 tarihli ve 2013/49080 soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan cezalandırılması istemiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) (c) (h) bentleri, 37 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.01.2014 tarihli ve 2013/239 Esas, 2014/12 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri ile 62 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.01.2014 tarihli ve 2013/239 Esas, 2014/12 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.01.2021 tarihli ve 2019/2020 Esas, 202528 Karar sayılı kararı ile;

3. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.01.2014 tarihli ve 2013/239 Esas, 2014/12 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.01.2021 tarihli ve 2019/2020 Esas, 202528 Karar sayılı kararı ile;

"Olay gününden bir süre önce mağdur ...’e, kendisine ait kredi kartını kullanması için veren sanık ...’in kart borcunun ödenmemesi nedeniyle tarafına yapılan banka ihbarları üzerine 20.05.2013 günü yanında diğer sanık ... ile birlikte mağdur ...’ı borç konusunu görüşmek için tanık Vedat’ın bulunduğu tekel bayine çağırdığı, işyerine gelen mağdura kuru sıkı silah tevcih edip kredi kartı borcuna karşılık boş bir senedi imzalatıp mağdura ait fiat tipo marka aracı da zorla alan sanık ...’in mağdur ...’a kredi kartını borcunu ödeyip ayrıca 10.000 TL nakit getirirse aracın ve senedin iade edileceğini söyleyerek diğer sanık ... ile olay yerinden ayrıldığı, mağdur ...’in aşamalarda alınan beyanında sanığa ait kredi kartını kullanıp düzenli olarak borcunu ödediğini yağmalandığı gün itibariyle 7640 TL borcu olduğunu beyan ettiği, tanık Vedat Demir’in kolluk aşamasında alınan beyanında sanıkların mağdurdan senet alıp aracına el koyduklarını doğruladığı;sanıklar ... ve ...’in üzerlerine atılı suçlamaları reddettikleri olayda; sanıkların, mağdurun 7640 TL borcuna karşılık boş senet alıp mağdura ait araca el koyup hem senet hem de aracın iadesi için kredi kartının tüm borcunu ödeyip 10.000 TL ayrıca para istedikleri, mağdurun aşamalardaki istikrarlı savunması, tanık beyanı ile sabit olduğundan ortaya çıkan aşkın talep dolayısı ile sanıkların yağma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tehdit suçundan hüküm kurulması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2021 tarihli ve 2021/72 Esas, 2021/444 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca kazanılmış hakkı korunarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; sonuç cezasının hüküm fıkrasında tereddüte mahal vermeyecek şekilde gösterilmesi gerektiği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereğince de hüküm kurulması gerektiğinden hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz İsteği

1. Sanığın savunmasının aksini gösterir delil olmadığı halde mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Silah ele geçmediği halde yağma suçunun nitelikli haline ilişkin hükümlerin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz İsteği

1. Sanığın savunmasının aksini gösterir delil olmadığı halde mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Silah ele geçmediği halde yağma suçunun nitelikli haline ilişkin hükümlerin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Vefat eden sanık ...'in katılana kullanması için kredi kartını verdiği, katılanın kart borcunu ödememesi nedeniyle 20.05.2013 günü katılanı borç konusunu görüşmek için tekel bayine çağırdığı, sanık ...'ın da olay yerinde olduğu, iş yerine gelen katılana kuru sıkı silah göstererek kartına borcuna karşılık boş senet imzalattığı ve katılana ait aracı da aldığı, sanık ...'in 10.000,00 TL nakit getirirse aracı ve senedi iade edeceğini söyleyerek sanık ... ile olay yerinden ayrıldıkları anlaşılmıştır.

2. Kolluk görevlileri tarafından seri numaraları tespit edilmiş paralar katılana verilmiş ve sanık ...'ın katılana ait araç ile buluşma yerine gelerek paraları aldığı aynı zamanda araç içerisinde silah ele geçirildiği 23.05.2013 tarihli yakalama tutanağı ile belirlenmiştir.

3. Sanık ... aşamalardaki savunmalarında, sanık ...'in yanında çalıştığını ama katılana silah zoru ile senet imzalatmadığını, katılanın aracını kendi rızası ile verdiğini beyan etmiştir.

4. Sanık ...'e ait kredi kartının bilgi ve rızası dahilinde katılan tarafından kullanıldığının taraf anlatımları ile sabit olduğu ve banka cevap yazısından 02.10.2013 tarihi itibarıyla karta ilişkin borç bakiyesinin 8.736,14 TL olduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Görüşü Yönünden

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin de uygulanması gerektiği aleyhe temyiz bulunmadığından tebliğnamedeki (2) numaralı görüşe, mahkeme kararında kazanılmış hakkın korunacağı belirtildiğinden tebliğnamedeki (1) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Delil Olmadığı Halde Sanık Hakkında Mahkûmiyet Kararı Verildiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Katılanın aşamalarda istikrarlı beyanları, sanığın paraları almak için katılan ile buluşmaya katılanın aracı ile geldiği ve bu araçta silah ele geçirildiğinin tutanaklar ile sabit olması karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Yağma Suçunun Nitelikli Haline İlişkin Hükümlerin Uygulanamayacağına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

23.05.2013 tarihli yakalama tutanağına göre katılanın aracında kuru sıkı silah ele geçirildiği ve katılanın istikrarlı beyanlarında silah ile tehdit edildiğini ileri sürmesi karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

C. Yağma Suçunun Nitelikli Haline İlişkin Hükümlerin Uygulanamayacağına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

23.05.2013 tarihli yakalama tutanağına göre katılanın aracında kuru sıkı silah ele geçirildiği ve katılanın istikrarlı beyanlarında silah ile tehdit edildiğini ileri sürmesi karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ve Hukuki Süreç başlığının (3) numaraları paragrafında yer alan bozma ilâmı karşısında, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2021 tarihli ve 2021/72 Esas, 2021/444 Karar sayılı kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4414, Karar No: 2024/8882, Tarih: 10.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/4414 E.  ,  2024/8882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2022/95 Esas, 2023/112 Karar

HÜKÜM :Asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine

Taraflar arasındaki tazminat ve alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece asıl davanın kabulüne karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı/karşı davalı vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde; davalının finansal piyasalarda menkul kıymet alım satımı ile iştigal eden bir yatırımcı olup müvekkili bankanın da müşterisi olduğunu, 18.06.2007 tarihinde 5 milyon ABD Dolarını 19.10.2007 günü 1,3350 TL üzerinden bankadan satın almayı taahhüt ettiğini, müvekkilinin bu taahhüdüne karşı davalıya 51.500,00 USD ödediğini, ancak davalının 17.08.2008 tarihinde riski kapattığını iddia etmesine rağmen gerçekleşen telefon kayıtlarında söz konusu pozisyonun açık olduğunun belli olduğunu, uyarılara rağmen kapatmadığını, müvekkili banka zararının ödenmesinin ihtar olunduğunu, banka hesabındaki 478.021,91 TL'nin alacağa mahsup edilip, bakiye 223.489,48 TL alacağın kaldığını ileri sürerek, şimdilik anılan meblağın ve sözleşmenin 5 inci maddesi gereğince 10.000,00 TL cezai şart tutarının, 19.10.2007 vade tarihinden itibaren akdi temerrüt faizi ile gider ve sair vergileri ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, karşı davanın reddini savunmuştur.

II. CEVAP