muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7264, Karar No: 2019/4178, Tarih: 28.02.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/7264 E.  ,  2019/4178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanmasına karar verilecek yeni hüküm olduğu, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan ve yeterli gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 223., 230. maddelerine aykırı davranılması,

2) Mağdur ... hakkında düzenlenen, ... Adli Tıp Şubesinin 20.11.2008 tarihli raporunda; sol kaş dış ucu komşuluğunda dikey seyirli 5x0.5 cm büyüklüğünde, üstteki 1.5 cm.lik kısmı hipertrofik, geri kalanı ciltten hafif çöküklük gösteren ciltten hafif koyu renkte yara nedbesi, sağ kaş dış ucu üzerinde 2x0.3 cm büyüklüğünde sedefi renge yakın ve hafif hipertrofik yara nedbesi mevcut olup belirli bir mesafeden, belirgin bir dikkat sarf etmeden, ilk bakışta dikkat çektiğine göre yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun'' belirtilmesi karşısında, kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son. maddelerinden uygulama yapılması gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK'nin 86/2, 86/3-e maddelerinde hüküm tesisi,

3) Adli Tıp Kurumu uygulama ve kriterlerine göre mağdurun yüzünde sabit iz kalıp kalmayacağı yönündeki raporun olay tarihinden itibaren en az 6 ay sonra alınması gerektiğinin gözetilmeden, mağdur... hakkında ... Adli Tıp Şubesinin olay tarihinden 4 ay 22 gün sonra düzenlenen, 20.11.2008 tarihli raporunun hükme esas alınması suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması,

4) Alacak verecek meselesinden çıkan tartışmanın karşılıklı kavga şeklinde devam ettiği olayda, sanığın da adli muayene raporu doğrultusunda yaralandığının tespit edilmesine, olayın başlangıcına ilişkin taraflar arasında birbirinden farklı beyanlar bulunmasına ve ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

5) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 28.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13847, Karar No: 2012/6588, Tarih: 06.04.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/13847 E.  ,  2012/6588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ilgili kanuna göre kadroya atamasının yapılmasının mümkün olmadığını, davalının geçici işçi statüsünde olduğu için kanuni süresinde işten çıkarıldığını, feshin geçerli sebebe dayandığını, davacının eski belediye başkanının oğlu olması sebebiyle haksız olarak işe alındığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı belediyeye geçici işçi kadrosunda çalışmak üzere başvuruda bulunduğu, davacının alındığı iş kadrosu için Düziçi Belediye Başkanlığının İçişleri Bakanlığından geçici işçi çalıştırmak üzere izin istendiği, İçişleri Bakanlığının 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun Geçici 1. maddesi uyarınca izin verdiği, davacının vizesi yapılmış olan daimi işçilerden olmadığının Türkiye İş Kurumundan gönderilen yazı ile bildirildiği, buna göre, davacının fesih tarihinde geçici işçi statüsünde çalıştığı, 5620 sayılı Kanunu'nun 3/2 maddesi uyarınca geçici işçilerin altı aydan kısa süreli çalıştıralabilecekleri, bu durumda davacının iş güvencesi kapsamında bulunan işçilerden olmadığı, işveren davalı Belediyenin geçici işçi statüsünde olan davacıyı altı aydan az süreli çalıştırabileceği gözetilerek işverenin iş sözleşmesinin feshetmesinin haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı, davacının 5620 sayılı Kanun kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan vizesiz çalışmasının fesih sonrasına yönelik hüküm doğurup doğurmayacağı konuları uyuşmazlık konusudur.

Uyuşmazlığın normatif dayanağı 04.04.2007 tarihinde kabul edilen ve 21.04.2007 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5620 sayılı Kanunun 1, 2, 3, geçici 1 ve 3. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18, 19, 20 ve 21. maddeleridir.

5620 sayılı Kanun'un geçici m.1’ e göre “kanunda belirtilen şartları taşımadıkları için sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçişi yapılamayan ve bu Kanun'un 3. maddesi kapsamına girmeyen geçici işçiler, ilgili idare, kurum ve kuruluşlarda bir mali yılda altı ayda az olmak üzere bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usule göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında çalıştırılmaya devam olunabilir”. Maddenin 2. fıkrasında sözleşmeli personel statüsüne geçmeyi kabul etmeyenlerin 2006 yılındaki çalışma sürelerini aşmamak kaydıyla bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında istihdam edilmeye devam olunacağı belirtilmiştir. Yine maddenin 3. fıkrasına göre maddenin birinci ve ikinci fıkrası kapsamına girenlerin bağlı bulunduğu sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazandıkları tarihte iş sözleşmeleri tüm kanuni hakları ödenerek feshedilir.

4857 sayılı Kanun'un 18, 19, 20 ve 21.maddelerinde öngörülen iş güvencesi hükümleri feshe karşı işçiyi korumayı sağlamak üzere kabul edilmiştir. “Fesih” olarak nitelendirilemeyecek askıya alma hallerinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlandırma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacının geçici işçi statüsünde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının çalışmasının vizeli olup olmadığı belirlenerek, vizeli olduğunun tesbiti halinde işverence yapılan iş sözleşmesinin feshi işleminin iş sözleşmesinin askıya alınması işlemi olduğu gözeterek davanın reddine karar vermek, davacının vizeli çalışmadığının tesbiti halinde ise, 5620 sayılı Kanun kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan çalışmaya dair iş sözleşmesinin hükümsüz olduğu, sözleşmenin fesih tarihinden itibaren ileriye yönelik sonuç doğurmayacağı, çalışmanın kanuna açıkça aykırı olarak yapılması karşısında feshin kanun gereği geçerli sebeple yapıldığının kabulü gerekeceği sebepleriyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bosmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5457, Karar No: 2014/9726, Tarih: 02.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/5457 E.  ,  2014/9726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, itirazın iptali ile takibin devamına %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Takibe konu alacakların (2011 yılı Mart ila Temmuz ayları aidat tutarı) belirlendiği kat malikleri toplantılarının da içinde bulunduğu karar defteri ile işletme defterinin apartman yönetiminden,

2-Takibe konu alacakların belirlendiği kat malikleri kurulu toplantılarına davalının katılıp katılmadığı, katılmamış ise bu kararların davalıya tebliğ edilip edilmediği, edilmiş ise buna ilişkin belgelerin apartman yönetiminden,

3-Takibe konu aidatların belirlendiği kat malikleri kurulu hazırun cetvelinin apartman yönetiminden,

4-Tüm bağımsız bölüm maliklerini gösterir tapu kayıtlarının ilgili tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10141, Karar No: 2019/9819, Tarih: 06.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/10141 E.  ,  2019/9819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İTİRAZIN İPTALİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı ...'ın yanında Dalaman Noterliği' nin 06.01.2012 tarih ve 00100 yevmiye numaralı sorumlu müdür tip sözleşmesi uyarınca mesul müdür olarak kimya mühendisi sıfatıyla aylık ücret karşılığı çalıştığını, ancak davalının ücretleri ödememesi üzerine Muğla 2. İcra Müdürlüğü' nün 2013/2386 esas sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, davalının 18.04.2013 tarihinde takibe ve borca itiraz ettiğini; ancak, davalının davacıya borcunu ödediğine dair delil sunmadığını ileri sürerek takibin devamına ve %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; düzensiz de olsa davacıya borçlarının büyük çoğunluğunu ödediğini, sadece en son 2 ayı ödeyemediğini, davacıya olan borcunun talep ettiği kadar olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde; davalının takibe yaptığı itirazın kısmen iptaline, 750,00 TL üzerinden takibin kaldığı yerden devamına, fazlaya ilişkin talep ile icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 Sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 Sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgari ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunu'nun 323. maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Somut olayda; taraflar arasındaki noter huzurunda düzenlenen sorumlu müdür tip sözleşmesinde, hizmet bedelinin sözleşme tarihi itibariyle yürürlükte olan asgari ücretin altında olamayacağı, sorumlu müdürlük hizmet bedelinin, sorumlu müdürün iş bu sözleşme kapsamındaki hizmetleri karşılığında aylık brüt 886,50 TL olduğu, sorumlu müdürlerin ayda en fazla beş istasyonda görev yapabileceği hususları düzenlenmiştir. Mahkemece davalı yanca davacının hesabına 15.03.2012, 18.04.2012, 23.05.2012, 09.07.2012, 13.08.2012, 10.09.2012, 15.10.2012 ve 22.11.2012 tarihlerinde 250,00' şer TL, 08.06.2012 tarihinde 255,00 TL olmak üzere yatırılan ücret tutarları nazara alınarak en son 250,00 TL aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Zira, dosya içeriğinde yer alan ...Kimya Mühendisleri Odası Denizli Şubesi yazısında, davacının davalıya ait işyerinde sorumlu müdürlük yaptığı ve her iş yerinde uygulanması gereken 2013 yılı aylık brüt ücretin 978,60 TL, 2012 yılı brüt ücretin 886,50 TL olduğunun belirtildiği görülmektedir. Bu nedenle; yapılan işin niteliği de göz önüne alındığında, bilirkişi raporunda belirtilen aylık yasal asgari ücret seviyesine göre yapılan hesaplama hükme esas alınarak karar verilmesi gerekirken, davacının banka hesabına yatırılan ücret miktarları göz önüne alınarak belirlenen aylık ücretin doğru olduğunun kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3590, Karar No: 2019/675, Tarih: 15.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/3590 E.  ,  2019/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

20/07/2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; sanığın yüzüne karşı verilen 15/02/2018 tarihli kararda temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında; yüzüne karşı 15/02/2018 tarihinde tefhim edilen kararı 26/02/2018 havale tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/19771, Karar No: 2025/11327, Tarih: 16.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/19771 E.  ,  2025/11327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/498 E., 2019/709 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/58 E., 2019/3 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 3 ve 5/1, 5237 sayılı TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9 ve 63 maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, tanık beyanları ve gerekçe içeriğine göre,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1331, Karar No: 2019/8152, Tarih: 06.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/1331 E.  ,  2019/8152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Olayla ilgili doğrudan bilgisi olduğu anlaşılan sanığın ablası ... dinlenildikten sonra sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanığın tehdit suçunun kabul etmemesi, dinlenen tanıklar ... ve ...'ın ifadelerinden de sanığın tehtidine dair görgülerinin olmadığının anlaşılması karşısında, tehdit suçunun hangi delillere dayanılarak sabit kabul edildiği, TCK'nın 43.maddesinin hangi delilere dayanılarak uygulandığı açıklanmadan, mağdur ...'in soruşturma aşamasında, sanığın kollarını tutması üzerine kurtulmak için geri çekildiğinde orada bulunan gümüşlüğe çarpıp yere düşerek kırılan cam parçalarının ayağına batması neticesinde yaralandığını beyan ettiği halde, kovuşturma aşamasında sanığın kendisinin saçını çekmesi ve ittirmesi üzerine düşerek ayağından yaralandığına dair ifadeleri arasındaki çelişkiler giderilmeden, mağduru doğrulayan tanık ... ile sanığı doğrulayan tanık ...'ın ifadelerinden hangisinin hangi nedenle üstün tutulduğu açıkça belirtilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 06.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4454, Karar No: 2013/7666, Tarih: 11.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/4454 E.  ,  2013/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/309516

MAHKEMESİ : Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 07/11/2012, 2012/144 (E) ve 2012/254 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. S..'ın mağdur Münevver'e karşı eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiilerinin eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre; sanık ile mağdur arasında olay tarihinden önce yaşanan birlikteliğin sona ermesi sebebiyle sanığın sık sık mağdurun yanına gederek onunla barışmak istediği mağdurun sanığın tekliflerini kabul etmediği, olay gününden bir gün önce de yine aynı sebeple kavga ettikleri, yaşanan tartışmanın etkisinde kalan sanığın olay günü mağdurun evine gittiği. Mağdur kapıyı açınca bir şey söylemeden içeriye girip mutfaktan aldığı bıçak ile ona vurmaya başladığı, aldığı darbeler sonucu sol göğüs bölgesinden toraksa nafiz olacak, boynunun sol tarafından ise damar sinir yaralanmasına neden olacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, sanığın mağdurun yalvarmasına dayanamayarak ambulansa haber vererek mağdurun hastaneye yetiştirilmesini sağladığı olayda;

Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre; sanık icra hareketlerini tamamlayıp neticenin meydana gelmesini engellediğinden eyleminin öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerekmekle beraber, 5237 sayılı TCK.nun 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmü gözönünde tutularak yaralama suçundan ancak, yaraların niteliği de dikate alınarak TCK.nun 61 . maddesi uyarınca, temel cezada alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılması gözetilmeden yazılı şekilde öldürmeye teşebbüs suçundan karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.