muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12526, Karar No: 2023/19436, Tarih: 06.06.2023

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, suça konu paylaşım içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, paylaşımda yer alan ifadelerin Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif.” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Sonuç olarak yazı içeriğindeki ifadelerin söylendiği yer ve zaman unsurları, bağlam bütünlüğü gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkûmiyetine kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2966, Karar No: 2017/14632, Tarih: 06.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/2966 E.  ,  2017/14632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün hem davacı hem davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; Davacının maliki bulunduğu...ve ... Köyü hudutlarında bulunan taşınmazların davalı Maliye Hazinesi adına tescil edildiğini yapılan tespit işleminin hatalı olduğunu, dava konusu 101 ada 26 parsel, 143 ada 9 parsel, 165 ada 219 parsel ve 104 ada 1 parsel içindeki 4 parça taşınmaz ile 143 ada 90 parselin tamamının davacıya murisi Ömer Pehlivandan rızai taksimle davacıya kaldığını, 143 ada 90 parselin arsa vasfında olduğunu, diğer taşınmazların tarımsal faaliyette kullanıldığını, bu nedenle 143 ada 90 parselin tamamını, 143 ada 9 parselin 15 dönümlük kısmının ayrı parsele kaydedilerek, 165 ada 219 parselinin 4 dönümlük kısmının ayrı parsele kaydedilerek, 101 ada 26 parselin 6 dönümünün ayrı parsele kaydedilerek, 104 ada 1 parselin 4 dönümü ayrı parsele kaydedilerek davacı adına tescilini talep etmiştir. Davacı vekili tarafından 14.04.2010 tarihli 1. Celsede ve 16.05.2011 tarihli keşif zaptında dava dilekçesinde 104 ada 1 parsel olarak belirtilen parselin 11 parsel olduğunu, 143 ada 90 parsel olarak belirtilen parselin ise 9 parsel olduğunu ve bu parseldeki 15 ve 5 dönümlük kısmını dava ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı Hazine vekili; 143 ada 90 parsel ve 104 ada 1 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında maliklerinin gerçek kişiler olduğunu, bu parseller yönünden hazine taraf olmadığından davanın husumetten reddi gerektiğini, dava konusu 165 ada 219 parsel ile 101 ada 26 parsellerin ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/324 esas sayılı dosyada da davalı olduğunu, bu nedenle derdestlik itirazında bulunulduğunu, eğer mahkeme aksi kanaatte ise usul ekonomisi yönünden davaların birleştirilmesini, diğer taşınmaz yönünden ise haksız olduğundan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece ilk kararda; davanın kabulü ile, dava konusu 143 ada 9 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen 2313,61 m2 lik ve D harfi ile gösterilen 4615,00 m2 lik kısımların ayrı ayrı ifraz edilerek 143 adaya en son parsel numaraları verilmek suretiyle ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline, 165 ada 219 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen 3533,50 m2 lik kısmın ifraz edilerek 165 adaya en son parsel numaraları verilmek suretiyle ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline, 104 ada 11 parsel sayılı taşınmazın fen

bilirkişisi raporunda A harfi ile gösterilen 1786,19 m2 lik kısmın ifraz edilerek 104 adaya en son parsel numaraları verilmek suretiyle ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline, 101 ada 26 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi raporunda A harfi ile gösterilen 2842,92 m2 lik kısmın ifraz edilerek 101adaya en son parsel numaraları verilmek suretiyle ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar vermiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 07.05.2013 tarih, 2013/7247 esas ve 2013/6705 karar sayılı ilamıyla “Mahkemece, yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, davalı Hazine'nin derdestlik itirazı üzerinde durulmadığı her 2 davanın aynı taşınmaz ilişkin olduğunun belirlenmesi halinde her iki davada talep edilen taşınmazların farklı kısımlarına ilişkin olup olmadığının araştırılması ve farklı yerler ise, bu davaların birleştirilip birleştirilmeyeceğinin değerlendirildikten sonra tüm deliller değerlendirilerek bir karar verilmesi gerektiğini, dava konusu taşınmazların davalı kısımlarının tapu kaydının iptaline karar verilmeden ifraz edilerek tesciline karar verilmiş olmasının da doğru olmadığı” gerekçesiyle yerel mahkemece verilen karar bozulmuştur.

Bozma üzerine mahkemece yeniden dava konusu yerlerde keşif yapılmış olup . “Dava konusu edilen 143 ada 9 parsel sayılı taşınmazın A ve B bölümleri ile 165 ada 219 parsel sayılı taşınmazın dava edilen kısmının eskiden davacının ailesine ait olduğu mahalli bilirkişiler ve tanıklar beyan etmişlerse de bu taşınmazlar uzun yıllardır ekilip biçilmediği dava açıldıktan sonra göstermelik olarak sürüldüğü,104 ada 11 parsel sayılı taşınmazın D harfi ile gösterilen kısmın ise yoncalık olduğu iddiasının doğru olmadığı zira yerin çim vaziyette doğal bitki örtüsü özelliği gösterdiği anlaşıldığı için davacı ve ailesinin zilyetliğinin devam etmediği anlaşıldığı ve davacının uzun yıllardır İzmir'de oturduğu gerekçesiyle” davanın kısmen kabul kısmen reddine, davacı tarafından dava konusu 143 ada 9 parselin A ve B bölümleri, 165 ada 219 parsel ve 104 ada 11 parsel sayılı taşınmazlar için açılan davanın reddine,yine dava konusu 101 ada 26 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile fen bilirkişi Fatih Kırmıt'ın 07/11/2014 tarihli raporunda E harfiyle gösterilen 2847,92m² lik kısmın aynı adaya son parsel numarası verilmek suretiyle davacı ... 1970 doğumlu ... adına tesciline, bakiye kalan kısmın tespit gibi tesciline karar verilmiştir. Hüküm; hem davacı vekili, hem de davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; kadastro öncesi zilyetlik hukuksal nedenine dayalı olarak TMK’nun 713/1, 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali tescil davasıdır.

Dava; kadastro öncesi zilyetlik hukuksal nedenine dayalı olarak TMK’nun 713/1, 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali tescil davasıdır.

Mahkemece bozma sonrası 06.11.2014 tarihli keşfe ;1 fen ,1 ziraat bilirkişisi ve 5 mahalli kişi ile birlikte gidilmiş olup mahkemece keşif mahallinde “ Dava konusu parsellerden 143 ada 9 parsel sayılı taşınmazı içerisinde kalan ve köy yoluna yakın olan yer yaklaşık %10 eğimli yeni sürülmüş vaziyette olduğu, aynı ada parsel içerisinde Öksüztepe mevkii içerisinde bulunan taşınmazın nadas vaziyette olduğu ve %10 eğimli vaziyette olduğu, 165 ada 219 parsel sayılı taşınmaz ise, yine nadas olarak sürüldüğü daha önceden uzun süredir sürülmediği içerisinde yerli taşların ve irice taşların bulunduğu %5-6 eğimli vaziyette bir yer olduğu, 101 ada 26 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan dava konusu yerin nadas vaziyette olduğu, %8-10 eğimli olduğu, 104 ada 11 parsel içerisinde olan dava konusu yerin çayır vaziyette olduğu, %8-10 eğimli iki dere arasında olduğu” gözlemlenmiştir.

Bozma sonrası alınan 25.11.2014 havale tarihli Ziraat Bilirkişi Raporunda; 143 ada 9 parsel için: fen bilirkişi raporunda A harfiyle gösterilen alan için toprak işleme yapıldığı ve nadasa bırakıldığını, 20 -25 yıldır tarımsal faaliyet yapıldığını, tarım arazisi olduğu ve ham toprak, mera, otlak, orman, taşlık, kayalık olmadığını, özel mülkiyete tabi olan devletin hüküm ve tasarrufu altında olmayan yerlerden olduğu, B harfiyle gösterilen alanın ise işlenip

nadasa bırakıldığını, 20-25 yıldır tarımsal faaliyet yapıldığını, özel mülkiyete tabi olan devletin hüküm ve tasarrufu altında olmayan yerlerden olduğu, 165 ada 219 parsel için C harfiyle gösterilen alan için taşınmazın işlenip nadasa bırakıldığını, 20-25 yıldır toprağın işlenmediğini son 2-3 senedir tarımsal faaliyet yapıldığını, ham toprak olduğunu ve özel mülkiyete tabi olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğunu, 104 ada 11 parsel için D harfiyle gösterilen alan için taşınmazın çayırlık olarak kullanıldığını, tarım arazisi vasfını taşıdığını ve fakat ara ara kayalıkların bulunduğunu, 20-25 yıldır toprak işleme yapılmadığını ve çayır olarak kullanıldığını, özel mülkiyete tabi olan devletin hüküm ve tasarrufu altında olmayan yerlerden olduğu, 101 ada 26 parsel E harfiyle gösterilen alan için işlenip nadasa bırakıldığını, 20-25 yıldır toprağın işlendiğini, tarım arazisi olduğunu, özel mülkiyete tabi olan devletin hüküm ve tasarrufu altında olmayan yerlerden olduğu tespit edilmiştir.

1) Yukarıda belirtildiği üzere, bozma sonrası yapılan 06.11.2014 tarihli keşifteki dava konusu parseller hakkında mahkemenin gözlemi ile dosya arasında yer alan 25.11.2014 havale tarihli Ziraat Bilirkişi Raporunda belirtilen “tarım arazisi olup olmadığı, kullanım süreleri, özel mülkiyete tabi olup olmadığı” gibi hususlarda bir takım çelişkiler olduğu anlaşılmakla mahkemece bu çelişkiler giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

2) Yine bu tip kadastro öncesi zilyetlik hukuksal sebebine dayalı tapu iptal tescil davalarında mahkemece yapılması gereken iş, dava konusu taşınmazlara ait kadastro tespit tarihinden 20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğrafları getirtilerek dava konusu taşınmaz bölümünün ekonomik amacına uygun olarak tarımsal nitelikli zilyetliğine ne zaman başlandığı, ne şekilde sürdürüldüğü hususlarının açıklığa kavuşturulması için 3 kişiden oluşan ziraat mühendisi, kadastro fen elemanı, jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile hava fotoğrafı incelemesi yapılması gerekmektedir.

Mahkemece 1. ve 2. bentte açıklanan hususlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile hüküm tesis edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ve davacı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile 6100 sayılı HM'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMKnun 428. maddesi uyarınca usul ve yasaya aykırı kararın BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2723, Karar No: 2019/2478, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2723 E.  ,  2019/2478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.