muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1155, Karar No: 2014/4867, Tarih: 02.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/1155 E.  ,  2014/4867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Direnme fiilini 5237 sayılı TCK'nın 6/1-f maddesi uyarınca saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırıda kullanılmaya elverişli silah niteliğindeki otomobilini şikayetçi görevlinin üzerine sürmek suretiyle işleyen ve tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında aynı Kanunun 265/4 ve 58/6-7. maddelerinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından, hakaret suçundan hükmedilip ertelenen hapis cezası kısa süreli olmadığı halde, hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olup kazanılmış hakka konu olmayan TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemesi ise bu hususun infaz sırasında nazara alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 02/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4501, Karar No: 2019/7870, Tarih: 19.11.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/4501 E.  ,  2019/7870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04/10/2016 tarihinde verilen dilekçeyle komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20/11/2018 tarihli hükmün ve 01/03/2019 tarihli ek kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi bir kısım davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesincence istinaf talebinin esastan reddine, esasa ilişkin istinaf sebeplerinin değerlendirilmesine yer olmadığına dair verilen kararın bir kısım davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R

Dava, komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne 01/03/2019 tarihli ek kararla istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Bir kısım davalı vekilince istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karar, bir kısım davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nin 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava değeri 3.600,00TL olarak gösterilmiş ve bu miktar üzerinden harçlandırılarak karar verilmiştir. Dava değeri ve hükme esas alınan miktar karar tarihi itibariyle geçerli olan (2019 yılı için 58.800TL) temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davalı tarafın temyiz hakkının bulunmadığı anlaşılmış, bu nedenle temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle HMK'nin 362/1-a ve 362/2 maddeleri uyarınca bir kısım davalı vekilinin TEMYİZ TALEBİNİN REDDİNE, dosyanın mahalli mahkemeye İADESİNE, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 19/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3230, Karar No: 2019/15066, Tarih: 17.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/3230 E.  ,  2019/15066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar ...'nin göz hastalıkları uzman doktoru ...'ın ve ...'in kadın doğum uzman doktoru olarak ...l Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti'ne ait ... Tıp Merkezinde görev yaptıkları, diğer sanık ...'nin de tıp merkezinin yetkilisi olduğu, SGK müfettişi... tarafından düzenlenen raporda 92 adet hasta tedavi işleminin yapılmadığı halde yapılmış gibi gösterilerek 10.254,16 TL'nin katılan kuruma fatura edildiği, sanıkların böylece üzerine atılı suçları işledikleri iddia edildiği olayda; Sanıkların savunması, katılan kurum vekili ve tanıkların beyanı, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, tanıkların tamamının tıp merkezinde muayene ve tedavi olduklarını beyan ettikleri, kendine tedavi uygulanmadığını beyan eden az sayıdaki hastanın ise işlemi hatılayamaması veya uygulanan tıbbi terimleri anlayamaması nedeniyle beyan edilmiş olabileceği nazara alınınca, mezkur beyanların sanıkların atılı suçtan mahkumiyetine yeter derecede olmadığı sonuç ve kanaatine varıldığı ve sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediğine dair her türlü kuşkudan uzak, mahkumiyete yeter, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın eksik incelemeye, sanıkların üzerine atılı suçun sübut bulduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17/12/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11001, Karar No: 2023/19038, Tarih: 29.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11001 E.  ,  2023/19038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, 5187 sayılı Basın Kanun'u (5187 sayılı Kanun) çerçevesinde "18 ve 22 nci maddeler hariç hapis cezası verilemez" hükümleri ile mevcut ceza davası hükümlerinin çeliştiğine, bu nedenle lehe hükümlerin uygulanmadığına, davanın basın suçları ile ilgili 2. Asliye Ceza Mahkemesinde görülmesi gerektiğine, S. S.'nin daha önce suça konu yazının yazarı olarak görünen müstear isimle kendisinin yazı yazdığına ilişkin ifade vermesi sebebiyle bu hususun lehine yorumlanması gerektiğine, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği ve beraat kararı verilmesi gerektiğine vesaire ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ....com isimli internet sitesinin sorumlu yazı işleri müdürü olduğu, ... takma adı ile yazılar yazdığı, sanığın suç tarihinde yazdığı yazıda katılana yönelik "Çakma ..., provakatör, ajan, ajan provakatör, dava arkadaşlarını satan, ele veren, ipliğin pazarda şimdi." şeklindeki katılanın onur ve saygınlığını rencide edici ifadeler kullandığı, bu suretle üzerine atılı hakaret suçunu işlediği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

5187 sayılı Kanun'un 18, 22 ve 28 inci maddelerinde düzenlenen hükümlerin somut olayda uygulama alanı bulamayacağı ile sanığın Cumhuriyet başsavcılığındaki ifadesinde davaya konu yazıları kendisinin yazdığını belirttiği anlaşılmış ve sanığın www.....com isimli internet gazetesinin imtiyaz sahibi ve genel yayın yönetmeni olduğu, ... kimliği ile yazdığı yazılardan birçok kez yargılanıp ceza aldığı, S. S. isimli kişinin bu yazıyı yazdığına dair sanığın soyut savunmaları dışında kanıt olmaması neticesinde davaya konu yazıları sanığın yazdığına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

B. Sair Sebepler Yönünden

1. Gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin "17.10.2014" yerine "20.01.2015" olarak gösterilmesi,

2. Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve Mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Somut olaya gelince; sanığın yargılamaya konu yazısında yer alan sözlerinin şikâyetçinin şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

3. Kabule Göre

Sanığın tekerrüre esas alınan erteli hapis cezasına ilişkin ilamın 23.11.2010'da kesinleştiği ve denetim süresinin 2 yıl olarak belirlendiği ancak, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nde yapılan araştırmada sanığın denetim yükümlülüğünü ihlal etmesi sebebiyle 17.02.2011 tarihinde cezasının aynen infazına karar verildiği anlaşılmakla sanığın tekerrüre esas alınan ilama ilişkin cezasının infaz tarihi araştırılıp sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde öngörülen ve infaz tarihi üzerinden işlemeye başlayan 3 yıllık sürenin geçip geçmediği tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1658, Karar No: 2013/19246, Tarih: 04.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/1658 E.  ,  2013/19246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1-2-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Dosya içindeki mağdura ait Devlet Hastanesi Uzman Doktoru tarafından düzenlenen 26.03.2010 tarihli raporda mağdurun "sol ulna fraktürü, sol ayak 4. parmak falanks fraktürü, 5. parmak amputasyonuna neden olan yaralanmasının hayati fonksiyonlarını orta derecede etkileyecek nitelikte, sol ayakta 5. parmak amputasyonuna bağlı uzuv kaybı olduğunun" bildirilmesi karşısında mağdura ait tüm tedavi belgeleri Adli Tıp Kurumuna gönderilerek olay nedeniyle meydana gelen yaralanmasının niteliği kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeden eksik incelemeyle karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Dosyadaki adli raporda mağdura ait yaralanmanın uzuv kaybı niteliğinde olduğunun belirtilmesine ve bunun hükme esas alınmasına rağmen TCK'nın 89/1. maddesi ile belirlenen cezanın TCK'nın 89/3-b. maddesi uyarınca bir kat artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında taksit aralıklarının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ile mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19115, Karar No: 2013/17378, Tarih: 03.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/19115 E.  ,  2013/17378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada...1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.10.2012 tarih ve 2012/207-2012/345 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile annesi ve kızkardeşinin davalı bankanın...Şubesi'nde müşterek hesap açtıklarını, her üç hesap sahibinin imzası olmadan hesaptan para çekilemeyeceği halde diğer hesap sahiplerinin...Sulh Hukuk Mahkemesi'nden "elbirliği ile mülkiyetin paylı mülkiyete çevrilmesi"ne ilişkin verilen kararla paylarına düşen parayı çektiklerini, ancak söz konusu kararın temyiz incelemesi sonucu bozulduğunu ve daha sonra davanın reddedildiğini, bankanın kesinleşmiş mahkeme kararı olmadan yaptığı işlemin hatalı olduğunu ileri sürerek, hesaptaki paranın ödemenin yapıldığı 11.03.2011 tarihindeki eski haline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının da imzasının bulunduğu Temel Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesi'nde müşterek hesap sahiplerinin her birinin hesaptaki mevduatı tek başına çekmeye yetkili olduklarının düzenlendiğini, kaldı ki bankanın hissedarların kendi paylarına düşen kısmı ödediğini, davacının hissesinin hesapta kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, imzalanan sözleşmeye göre müşterek hesap sahiplerinin münferiden ve kendi imzalarıyla hesapta bulunabilecek tüm değerler üzerinde diledikleri işlem, eylem ve tasarrufta bulunmaya yetkli oldukları, Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından verilen kararın buna bir etkisinin olmadığı, paranın 1/3'ünün halen hesapta bulunduğu, davacının iddiasını yasal delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29517, Karar No: 2022/2554, Tarih: 17.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/29517 E.  ,  2022/2554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın, eylemini birden fazla mağdura yönelik gerçekleştirdiğinin kabul edilmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1. cümlesi gereğince verilecek cezanın, aynı Kanun'un 43/2. maddesi yollamasıyla 43/1. maddesine göre artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Uzlaşma sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...'nın temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.