muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1046, Karar No: 2021/298, Tarih: 22.06.2021

(2) İhmali ve icrai davranışın eşdeğer kabul edilebilmesi için, kişinin;

a) Belli bir icrai davranışta bulunmak hususunda kanuni düzenlemelerden veya sözleşmeden kaynaklanan bir yükümlülüğünün bulunması

b)Önceden gerçekleştirdiği davranışın başkalarının hayatı ile ilgili olarak tehlikeli bir durum oluşturması,

(3) Belli bir yükümlülüğün ihmali ile ölüme neden olan kişi hakkında, temel ceza olarak, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar, müebbet hapis cezası yerine onbeş yıldan yirmi yıla kadar, diğer hallerde ise on yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunabileceği gibi, cezada indirim de yapılmayabilir' hükmüne yer verilmiştir.

TCK’nın 98 Maddesinin birinci fıkrası; 'Yaşı, hastalığı veya yaralanması dolayısıyla ya da başka herhangi bir nedenle kendini idare edemeyecek durumda olan kimseye hal ve koşulların elverdiği ölçüde yardım etmemeyi', ikinci fıkrası ise; 'Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi dolayısıyla kişinin ölmesini' müeyyide altına almıştır.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle sanığın yargılamaya konu edilen eyleminde, kasten adam öldürmek suçuna iştirak iradesiyle katılıp katılmadığının, bir başka deyişle ...nın 37 ve 39 maddelerindeki unsurların gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi gerekmektedir.

1-)Sanık ile hakkında mahkumiyet kararı verilen ...’in olay öncesinde hırsızlık suçunu işlemek için iştirak iradesiyle hareket ettikleri konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamasına karşın, adam öldürme konusunda anlaşmaya vardıklarına dair herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Esasında, anlık gelişen olay esnasında, sanığın aracı kullanan hükümlünün eylemine müdahale etme olanağı da bulunmamaktadır.

1-)Sanık ile hakkında mahkumiyet kararı verilen ...’in olay öncesinde hırsızlık suçunu işlemek için iştirak iradesiyle hareket ettikleri konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamasına karşın, adam öldürme konusunda anlaşmaya vardıklarına dair herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Esasında, anlık gelişen olay esnasında, sanığın aracı kullanan hükümlünün eylemine müdahale etme olanağı da bulunmamaktadır.

2-) Sanığın çok ani gelişen bir olayda, hükümlünün yanında aynı araçta seyrederken, hükümlünün aracı maktülün üstünü sürerek çarptığı sırada engel olma imkanının bulunduğuna dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı açıktır. Sayın çoğunluk tarafından sanığın eylemi TCK’nın 39 maddesi uyarınca yardım kapsamında değerlendirilirken kanaatimizce olaydan sonra sanık ile hakkındaki mahkumiyet kararı kesinleşen hükümlünün; maktülü aracın altından çıkarmak için değil, rahat kaçabilmek için aracı kurtarmak amacıyla uğraştıkları şeklinde ki faraziyeden yola çıkılarak böyle bir sonuca ulaşılmıştır. Oysa zaten çalıntı olan bir araç ile adam öldürme suçu gibi çok ağır bir suçu işleyen faillerin, rahatlıkla başka bir ulaşım aracı bulabilecekleri bir yerden bir an önce aracı bırakarak kaçmak yerine, başkaları tarafından görülerek yakalanabilecekleri riskini göze almalarının hayatın olağan akışına aykırı olacağı açıktır. Mevcut delillere göre sanığın, TCK'nun 39/2-a maddesinde 'suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek'. TCK'nun 39/2-b maddesi kapsamında 'suçun nasıl işleneceği hususunda yol göstermek veya fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak.' TCK'nun 39/2-c maddesinde 'suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak.' olarak tanımlanan yardım etme şeklinde kabul edilebilecek bir eyleminden de bahsetmek mümkün olmayacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kuruluda aşağıda özetlenen 2013/39 K sayılı ilamında; şüpheli durumu sanık lehine değerlendirerek, sanığın TCK’nın 83 maddesinden sorumlu tutulmasına karar vermiştir.

C.G.K. 2013/39 K sayılı ilamında; 'Sanığın bebeği icrai hareketle kasten öldürdükten sonra boş arsaya bıraktığı ya da poşetin içine koyarak ölmesini sağladığı hususu şüphe boyutunda kaldığından bahisle kanundan kaynaklanan garantörlük görevini kasten ihmal ederek ölüm neticesinin meydana gelmesine icrai davranışla eşdeğer olan bir ihmali davranışla neden olmaktan ibaret eylem,' TCK'nun 83. maddesi kapsamında değerlendirilmiştir.

TCK’nın 37 ve 39 maddesindeki unsurların gerçekleşmediğinin açıklanmasından sonra, uyuşmazlığın çözümü için görüşümüz doğrultusunda TCK’nın 83/3 maddesinin unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

TCK’nın 37 ve 39 maddesindeki unsurların gerçekleşmediğinin açıklanmasından sonra, uyuşmazlığın çözümü için görüşümüz doğrultusunda TCK’nın 83/3 maddesinin unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

1-)Sanık ile hükümlünün olaydan sonra, maktülü sıkıştığı yerden kurtarmaya çalıştıkları hususun da da herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Zira maktülü araç altından çıkarmak istediklerini beyan eden hükümlü ...’in savunmasının, ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından yapılan inceleme sonucunda '....... plaka sayılı aracın direksiyon simidi ve el freni kolu üzerinden transfer edildiği belirtilen svaplar üzerinde belirlenen genotip özelliklerin maktul ...'ın genotip özellikleri ile uyumlu olduğu' şeklinde düzenlenen rapor ve yine olay yerinde kendisinden yardım istenen ancak korktuğu için yardım etmediğini beyan eden ...’nun ifadesi ile çok net bir şekilde doğrulanmıştır.

2-) Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen raporda; kişinin ölümünün göğüs sıkışmasına bağlı kot, klavikula kırıkları ile birlikte mekanik asfiksi sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin olay anında araç altından hemen çıkartılması halinde kurtulma ihtimalinin bulunduğu' belirtilmiştir.

TCK'nun 83. maddesindeki suçun oluşabilmesi için, başkasının hayatını korumak ve gözetmek yükümlülüğü altında bulunan garantör konumundaki kişinin, korumak ve gözetmekle yükümlü olduğu hayatın sona erme tehlikesi ortaya çıkmasına rağmen, hayatın korunması açısından yapılması gereken icrai davranışları gerçekleştirmemesi gereklidir.

Bu aşamada en önemli sorun hükümlüye ait araçta bulunan sanığın, hükümlü tarafından gerçekleştirilen davranıştan sonra maktüle yardımcı olma yükümlülüğünün bulunup bulunmadığının belirlenmesinden ibarettir.

Bu aşamada en önemli sorun hükümlüye ait araçta bulunan sanığın, hükümlü tarafından gerçekleştirilen davranıştan sonra maktüle yardımcı olma yükümlülüğünün bulunup bulunmadığının belirlenmesinden ibarettir.

Hırsızlık suçunu işlemek için, hükümlünün sevk ve idaresindeki birlikte çaldıkları araç ile maktülün bekçi olarak bulunduğu alana gelen sanığın çok ani gelişen olayda, hükümlüye engel olabilecek imkanı ve hatta zamanı bulamama ihtimalinin mevcut olmasına karşın, ilk eylemden dolayı çok zor durumda kalan maktüle yardım etme yükümlülüğünün doğduğunun kabul edilmesi gerekmektedir. Zira somut olayımızda hükümlünün bulunduğu araca binen sanığın sıradan bir yolcu olmadığı, aracın çalınması aşamasından itibaren olayın gerçekleştiği ana kadar diğer sanık ile birlikte hareket ettiği, sadece iş bölümü gereği aracı hükümlünün kullandığı, bekçinin ateş etmesi üzerine paniğe kapılan hükümlünün, maktüle çarpmasına engel olacak zamanı bulabileceğine dair kesin katıtlar elde olunamasa dahi, hırsızlık için gittiği alanda gerçekleşen tehlikeli durumdan sorumlu tutulmamasının kanun koyucunun gerçek iradesine aykırı olacağı açıktır. Aksine düşünce de, önce bir aracı çalan sonrada hırsızlık yapmak için başka bir yere giden sanığın, sırf aracı kendisinin kullanmadığından bahisle meydana gelen tehlikeli durumdan sorumlu tutulmaması, aynı araca yolcu olarak binen şahıs ile aynı kefeye konması anlamına gelirki, çağdaş hiçbir hukuk sisteminin böyle bir kabule izin vermesi beklenemez. Böyle bir kabulün türk ceza kanununun olmazsa olmazı olan hakkaniyet ilkesine aykırı kararların ortaya çıkmasına sebebiyet vereceği açıktır. Örneğin hırsızlık için gittikleri evde, kendi bilgisi dışında havagazı vanasını açan arkadaşının sebebiyet verdiği ortamda zehirlenmekte olan ev halkına yardımcı olmayan sanığında tehlikeli duruma kendisinin sebebiyet vermediğinden bahisle gerçekleşen ölümlerden dolayı sadece TCK’nın 98 maddesinden sorumlu tutulması anlamına gelir ki; anılan madde öngörülen müeyyidenin hakkaniyete uygun sonucu sağlamaya yetmeyeceği açıktır.

Uyuşmazlığa konu olayda, iştirak etmemekle birlikte sanığıneyleme kendisinin sebebiyet vermediği ve buna bağlı olarak yardım yükümlülüğünün doğmadığının kabul edilmesi halinde zor durumda olana yardım etmediğinden bahisle TCK’nın 98 maddesinden sorumlu tutulması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Uyuşmazlığa konu olayda, iştirak etmemekle birlikte sanığıneyleme kendisinin sebebiyet vermediği ve buna bağlı olarak yardım yükümlülüğünün doğmadığının kabul edilmesi halinde zor durumda olana yardım etmediğinden bahisle TCK’nın 98 maddesinden sorumlu tutulması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporda; 'kişinin ölümünün göğüs sıkışmasına bağlı kot, klavikula kırıkları ile birlikte mekanik asfiksi sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin olay anında araç altından hemen çıkartılması halinde kurtulma ihtimalinin bulunduğu'nun belirtilmiş olması, suçta kullanılan aracın direksiyon simidi ve el freni kolu üzerinden transfer edildiği belirtilen svaplar üzerinde belirlenen genotip özelliklerin maktul ...'ın genotip özellikleri ile uyumlu olduğu' nun tespit edilmiş olması, olaydan sonra sanık ile arkadaşlarının yardım istediklerinin tanık ...’nun ifadesi ile doğrulanmış olması karşısında; ani gelişen olayda, sanığın başkası tarafından sevkedilen aracın maktüle çarpması eylemine fail ya da şerik olarak iştirak ettiği hususu şüphe boyutunda kalmaktadır.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; 'suçsuzluk' ya da 'masumiyet karinesi' olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; 'in dubio pro reo' olarak ifade edilen 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak suçun vasıflandırılması yapılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Sonuç itibariyle çaldıkları araçla maktülün bekçi olduğu alana hırsızlık amacıyla giden ve o ana kadararacı sevk eden hükümlü ile birlikte hareket eden sanığın, aracın maktüle çarpması eylemine iştirak iradesiyle fail ya da şerik sıfatıyla katıldığı hususunda şüpheden arındırılmış kesin kanıtlar ele olunamamış ise de; çarpma eyleminden sonra yardım yükümlülüğüne aykırı davrandığından bahisle TCK’nın 83 maddesinden, bizce iştirak edilmemekle birlikte yardım yükümlülüğünün doğmadığının kabul edilmesi halinde ise en azından TCK’nın 98 maddesinden sorumlu tutulması gerekirken, şüpheli durumun sanık aleyhine değerlendirilmesi suretiyle kasten adam öldürme suçuna TCK’nın 39 maddesi kapsamında yardım ettiğinden bahisle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın değişik gerekçeyle kabulüne dair karara yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Sanığın nitelikli kasten öldürme suçuna iştirakine ilişkin uyuşmazlık konusu yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyeleri ... ve ...; "Somut olayda, Genel Kurulun sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı, maktul ...’ın öldürülmesiyle sonuçlanan olayda, sanık ...'in, hakkında nitelikli şekilde kasten insan öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü Yüksek 1. Ceza Dairesi tarafından onanarak kesinleşen sanık ...'in eylemine TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında 'fail' olarak iştirak ettiği yönündeki düşüncemize dayanmaktadır.

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

Çok sayıda hırsızlık suçundan sabıkaları bulunan ... ve ..., olaydan kısa bir süre önce ... ili Gaziosmanpaşa ilçesinden birlikte çaldıkları ve sanık ...'in sevk ve idaresindeki, sanık ...’ın ise ön yolcu koltuğunda bulunduğu ... plakalı araçla suç tarihinde gece saatlerinde Avcılar ilçesi Haramidere mevkiinde bulunan adaklık kurban satış ve kesim yerine gelmişler, burada bir süre alkol aldıktan sonra asıl amaçları olan küçükbaş hayvan hırsızlığı fiilini işlemek üzere harekete geçmişlerdir. Bu sırada sanıkların maksatlarını gerçekleştirmeye yönelik davranışlarını fark eden ve sözkonusu yerde bekçilik yapan maktul ... sanıkların içinde bulunduğu araca doğru yönelmiş ve hatta onları korkutup uzaklaştırmak için yanında taşıdığı ancak olaydan sonra elde edilemeyen 9 mm. çapındaki tabancasıyla havaya bir el ateş etmiştir. Bunun üzerine planladıkları eylemi gerçekleştiremeyeceklerini anlayan sanıklar yakalanmamak amacıyla harekete geçmiş, aracı kullanan sanık ..., dosya içeriğinden belirlenen çarpma noktası ve hasar tespitine göre kendilerine göre tam karşıdan yaklaştığı anlaşılan maktulün üstüne doğru otomobili sürmüş, meydana gelen çarpmanın etkisiyle yüzüstü yere düşen ve üzerinden geçen otomobilin sol arka tekeri ile zemin arasında sıkışan maktul, otopsi bulgularına göre araç altında sıkışma ile uyumlu klavikula ve kot kırıkları ile birlikte karın-göğüs basısından gelişen mekanik asfıksi nedeniyle hayatını kaybetmiştir. Bu aşamada, gerek maktulün bedeninin tekerlek altında sıkışması, gerekse yağmur nedeniyle balçığa dönüşen zeminin engel olması nedeniyle sanıklar tüm denemelerine rağmen otomobili hareket ettirmeyi başaramamışlar ve yaya olarak olay yerinden kaçmışlardır.

Olay esnasında otomobili kullanan ve aracı maktulün üstüne sürerek meydana gelen ölüm olayının baş aktörü olan inceleme dışı sanık ...’in hem yerel mahkemenin hem de hükmü onayan Yargıtay 1. Ceza Dairesinin kabullerine göre TCK'nın 82/1 -h maddesi kapsamında işlenmesi planlanan hırsızlık suçunun fark edilmesinden sonra yakalanmamak amacıyla nitelikli şekilde kasten öldürme suçunun faili olduğu hususunda tereddüt yoktur. Bu noktada, uyuşmazlığın temelini oluşturan sanık ...’in olaydaki konumu ve işlevi ön plana çıkmaktadır. Buna göre, sanık ..., bir gün öncesinde gerçekleşen otomobil hırsızlığı olayında ve sonrasında sanık ... ile birlikte hareket etmiş, gün boyunca onunla birlikte gezmiş, inceleme konusu olayın gerçekleştiği ana kadar, birlikte işlemeyi planladıkları hayvan hırsızlığı suçunu icra etmek için onun yanında yer almıştır. Sonrasında çalıntı araçla gece saatlerinde geldikleri adaklık kurban satış ve kesim yerinde kendilerini fark eden bekçi maktul ...’in üzerlerine doğru gelmesi ve havaya ateş etmesinden sonra, yakalanmamak için görüş mesafesi içinde ve tam karşıdan gördükleri maktulün üzerine aracını hızla süren sanık ...'in yanında yer almış, onu ikaz etme, ona engel olma, direksiyona müdahale ederek aracın yönünü değiştirme şeklinde bir davranışta bulunmamış, çarpma sonucu maktulün bedeninin aracın altında kalması ve aracın çamurlu zemine saplanmasından sonra aracı hareket ettirmeye yönelik çabaların sonuçsuz kalmasının ardından maktulü sıkıştığı yerde ölüme terk ederek yine sanık ... ile birlikte olay yerinden kaçmıştır.

Hırsızlık suçu işlemeyi bir yaşam şekli olarak benimsedikleri dosya kapsamından anlaşılan ve yasal zeminde bulunmayan sanıkların, her olayın beraberinde ciddi bir yakalanma riskini getirdiğini bilmemeleri düşünülemez. Bu nedenle sanıkların her biri açısından maktul tarafından fark edilmeleri üzerine ve yakalanma kaygısıyla paniğe kapıldıklarını veya spontane bir şekilde hareket ettiklerini kabul etmek olanaklı değildir. Bu bakımdan ister aracı bizzat kullansın, isterse aracı kullanan diğer kişinin yanında yer alarak ona maddi veya manevi olarak destek versin, gerçekleşen eyleme ilişkin sanığın sorumluluğun derecesi değişmeyecektir. Öte yandan olayın başlangıç, gelişim ve sonuçlanmasına ilişkin tüm aşamalara TCK’nın 37/1. maddesi bağlamında 'fail' olarak fikir ve irade birliği içinde katıldıkları, hırsızlık suçunu işledikleri sırada oluşabilecek tüm engelleri birlikte defetmek üzere en başta verdikleri kararın olası sonuçlarını da öngördüklerinde kuşku bulunmayan sanıkların sorumluluklarında maktulün öldürülmesi eylemine hasren özel bir ayrım yapılarak, sanık ...'m eyleminin TCK'nın 39. maddesi uyarınca “yardım eden” olarak kabulü de usul ve yasaya uygun değildir, zira iştirakin kapsam ve derecesinin belirlenmesinde eylemin bir anına veya kısmına göre değil olayın bütünlüğü içinde bakılması gerekmektedir. Bu yönüyle, sayın çoğunluğun sanık ...'ın olaydaki konum ve rolünü tali/ikincil olarak suça yardım boyutunda ele alan görüşüne iştirak etmek mümkün olmadığından, sanığın sorumluluğunun TCK'nın 37/1. maddesine göre belirlenmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun suçun sabit olduğuna ilişkin görüşüne katılmıyoruz." görüşüyle,

Sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkin ilk uyuşmazlık yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın eyleminin ihmal suretiyle kasten öldürme suçunu oluşturduğu düşüncesiyle,

Sanığın nitelikli kasten öldürme suçuna iştirakine ilişkin uyuşmazlık konusu yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın nitelikli kasten öldürme suçuna TCK'nın 37. maddesi uyarınca asli fail olarak iştirak ettiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.03.2017 tarihli ve 528-706 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2015 tarihli ve 255-262 sayılı, sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, sanık ...’in inceleme dışı sanık ...’in, maktule yönelik işlediği nitelikli kasten öldürme suçuna TCK’nın 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak katıldığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.03.2017 tarihli ve 528-706 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2015 tarihli ve 255-262 sayılı, sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün, sanık ...’in inceleme dışı sanık ...’in, maktule yönelik işlediği nitelikli kasten öldürme suçuna TCK’nın 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak katıldığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede (1) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, (2) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 22.06.2021 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1435, Karar No: 2021/6282, Tarih: 10.06.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/1435 E.  ,  2021/6282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

HMK'nun 336/3. maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi Bölge Adliye Mahkemesi veya Yargıtay'a yapılır.

Adli yardım talebinde bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayacak durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (HMK 336/2. Madde )

Buna göre; davacı borçlular vekilinin adli yardım talebi isteğinde bulunduğu anlaşılmıştır. Adli yardım talebi yönünden Dairemizce yapılan incelemede; 6100 sayılı HMK.'nun 336/3.maddesi gereğince adli yardım isteminde bulunan başvurucu, temyiz başvurusu sırasında iddiasını dayandırdığı delilleri, temyiz başvuru harcını ve giderlerini karşılayacak durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri sunmak zorunda olduğundan ve temyiz dilekçesi ekinde hiç bir delil ve belge sunulmadığından, adli yardım talebinin içeriği açıklanmadığından, ayrıca 04/02/2021 tarihli sayman mutemedi alındısı ile temyiz harçlarının yatırılmış olduğu görüldüğünden, borçlular vekilinin temyiz kanun yoluna başvuru dilekçesindeki adli yardım talebinin reddine karar verilerek temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 59,30 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 10/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2764, Karar No: 2020/3815, Tarih: 30.09.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/2764 E.  ,  2020/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: