muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7866, Karar No: 2016/6342, Tarih: 17.03.2016

Öncelikle belirtmek gerekir ki, davalı işyerinde çalışan sayısı, her iki sendikaya üye olan ve üyelikten istifa eden işçi sayıları, dayanışma aidatı dilekçesi veren işçilerin sayısı, halen işyerinde Birleşik Metal Sendikasına üye işçi olup olmadığı gibi hususlar değerlendirilmelidir. İşverenin yaptırmış olduğu mahkeme ve noter tespitleri ile işçilere gönderilen SMS yazıları ve tanık beyanları dikkate alınarak, işveren tarafından işçilerin sendika seçme özgürlüğüne müdahale edip etmediği belirlenmelidir. İşverence işçilerin sendikal özgülüklerine müdahalede bulunulmadığı belli bir sendika yararına veya aleyhine bir tutum izlenmediği belirlenirse, aşağıda belirtilen fesih nedenlerine göre geçerli nedenin mevcut olup olmadığı ortaya konulmalıdır. İşverenin sendikayı seçme özgürlüğüne çeşitli yöntemlerle doğrudan veya dolaylı olarak müdahalede bulunduğu belirlendiğinde, kural olarak işçilerin buna karşı toplu eylem hakkının varlığından söz edilebilir. Ancak işverence işçilerin belli bir sendikaya üye olma veya olmama noktasında yönlendirdiğini tespiti halinde dahi, işçilerin buna karşı tepkilerini barışçıl ve demokratik bir biçimde ortaya koyup koymadıkları değerlendirilmeli ve ölçülü şekilde kullanılıp kullanılmadığı ele alınmalı sonucuna göre feshin geçerli olup olmadığı belirlenmelidir.

Dosyaların çoğunluğunda 03/08/2015 tarihinde işçiye yapılan bildiriminde, 20-26 07/2015 tarihlerinde yapılan ve kolluk güçleri tarafından sona erdirilen toplu işgale katılınmasına rağmen iş sözleşmesinin feshedilmeyerek ücretli idari izne çıkarıldıkları, iş başı yapmaları gereken günde gelmelerine rağmen daha önce işten çıkarılmış olan arkadaşlarının geri alınması kaydıyla iş başı yapabileceklerini söyledikleri ve işyerini terk ettikleri açıklaması yer almaktadır. Bu savunma şekline göre öncelikle iş sözleşmesinin sona erme biçimi belirlenmeli ve işe iade davası açma ön koşullarından olan işveren feshinin mevcut olup olmadığı ortaya konulmalıdır. İşveren feshinin varlığı kabul edildiği taktirde işçiye yapılan bildirimde geçen yönlerden dosya içindeki deliller değerlendirilmeli ve feshin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. Davalı işveren, işyerinde 20-26/07/2015 tarihleri arasında yapıldığını ileri sürdüğü toplu eyleme dayalı olarak iş sözleşmesini feshetmediği halde mahkemece, işçilerin demokratik toplu eylem hakkından söz edilerek karar verilmesi hatalıdır. Yine kararda yer alan, toplu eyleme dayalı olarak idari izin verilen işçilerin daha sonra da aynı toplu eylem sebebiyle çıkarıldıkları yönündeki gerekçe de tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarını karşılamamaktadır.

Seri halde yargılaması yapılan dosyaların bazılarında fesih tarihleri 20/07/2015 olup, işçilerin 11/07/2015 tarihinde mesai saatleri içinde toplu eyleme katılarak çalışan sendika temsilcileri ile işveren yetkililerine hakaret içeren sloganlar atmaları, üretimi yavaşlatmaları, yavaşlatılması yönünde diğer çalışanlara baskı uygulamaları, bu yolla maddi manevi zarara neden olunması, tüm uyarılara rağmen iş raporlarının doldurulmaması ve çalışma barışının bozulması gibi nedenlere dayanılmıştır. Mahkemece, feshe konu edilen maddi vakıalar yönünden dosyadaki delil durumuna göre ayrı ayrı değerlendirme yapılmamıştır.

Aynı mahkemece karara bağlanan ve Dairemizce aynı gün temyiz incelemesine konu olan bazı dosyalarda ise işverence işçiye bildirilen fesih yazısında çeşitli tarihlerdeki devamsızlık nedenine dayanılmıştır. Sözü edilen dosyalarda da mahkemece demokratik toplu eylem hakkından söz edilerek karar verilmiş, devamsızlık iddialarına dair tarafların delilleri değerlendirilmemiştir.

Görüldüğü üzere davalı işveren işçilere yönelik olarak farklı tarihlerde birbirinden çok farklı fesih nedenlerine dayanarak fesih yoluna gitmiştir. Feshe konu olayların bazılarıyla ilgili olarak işverence mahkemeden tespit talebinde bulunulmuş ve noter tespiti işlemleri yaptırılmıştır.

Mahkemece her bir davacı işçi bakımından fesih nedenine göre değerlendirme yapılmamıştır. Her bir davacı işçi bakımından fesih nedeni ile bağlı kalınarak öncelikle iddiaya konu fesih yönünden deliller değerlendirilmeli, varsa eylemin barışçıl ve demokratik olup olmadığı, davacı işçi eyleme katılmışsa eylemin süresi belirlenmek suretiyle ölçülü biçimde kullanılıp kullanılmadığı değerlendirmeye alınmalıdır. Fesih bildiriminde zarar iddialarına dayanılmışsa, gerekirse bu yönde deliller değerlendirilmek suretiyle sonuca gidilmelidir. Devamsızlığa ve davranışa dayanan fesih nedenleri bakımından da deliller ayrıca değerlendirilmelidir. Tanık beyanları da her bir dava özelinde davacıya özgü fesih nedeni yönünden ele alınmalıdır. Dosya kapsamına göre her bir fesih nedeni ve delil durumuna göre iç hukuk ve uluslar arası hukuk yönlerinden somut olaya özgü değerlendirme yapılmalıdır. Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

F)HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4849, Karar No: 2014/9088, Tarih: 04.11.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/4849 E.  ,  2014/9088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/983-2014/78

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, M. U. tarafından Ula Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/211 Esas sayılı dosyasında açtığı tescil davasında çekişmeli taşınmaz üzerinde davacı yararına edinme koşullarının oluşmadığından reddine karar verildiğini, çekişmeli taşınmazın emek ve para harcanarak imar ve ihyasının mümkün olduğunu ileri sürerek, taşınmazın Hazine adına tescilini istemiştir.

Orman Yönetimi taşınmazın orman sayılan yerlerden olması nedeniyle davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile U. İlçesi, K. Köyü, D.Mevkiinde bulunan doğusu tepe, güney ve batısı .. sayılı parsel, kuzeyi orman olan ve fen bilirkişisi H. Ş. H.'in krokili raporunda (B) harfi ile gösterilen toplam 8.293,23 m²'lik kısmın ayrı bir parsel numarası verilmek sureti ile arazi vasfıyla davacı Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapusuz taşınmazın tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1967 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 06.05.1953 tarihinde yapılmış ve sonuçları 14.06.1959 – 16.07.1959 tarihleri arasında ilân edilmiş ve kesinleşmiştir.

Dava, tapusuz taşınmazın tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1967 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 06.05.1953 tarihinde yapılmış ve sonuçları 14.06.1959 – 16.07.1959 tarihleri arasında ilân edilmiş ve kesinleşmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlendiği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de ulaşılan sonuç doğru olmamıştır. Şöyle ki; hükme dayanak alınan orman, fen ve ziraat bilirkişiler tarafından verilen müşterek raporun orman bilirkişi tarafından düzenlenen bölümünde çekişmeli taşınmazın kesinleşen tahdit dışında kaldığı belirtilerek orman sayılmayan yerlerden olduğu, 1964 tarihli hava fotoğrafında içinde münferit ve sıra halinde ağaçlar olan açıklık alanda kaldığı, 1958 ve 1977 tarihli memleket haritalarında ise yeşile boyalı çalılık alanda, 1996 tarihli memleket haritasında içinde ibreli ağaçlar olan orman alında kaldığı tespiti yapılmış olmasına rağmen sonuç olarak çekişmeli taşınmazın eylemli durumu ile eski tarihli belgelerdeki konumu irdelenerek 6831 sayılı Kanunun 1. maddesi uyarınca orman sayılan yerlerden olup olmadığı belirtilmemiştir. Bilirkişi raporu bu yönü ile yetersiz olup karar vermeye elverişli değildir. Ayrıca, orman bilirkişi tarafından taşınmazın eğimi % 8-18 ölçüldüğü halde ziraat bilirkişi tarafından eğim % 20-30 olarak bildirilmiş, oluşan çelişki mahkemece giderilmemiştir. Bu nedenle; mahkemece, bilirkişi heyetinden çekişmeli taşınmazın eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritalarındaki tespit edilen niteliği ve eylemli durumuna göre orman sayılan yerlerden olup olmadığı konusu ile orman bilirkişi ve ziraat bilirkişinin çekişmeli taşınmazın eğimi konusundaki çelişkili tespitlerini giderir ek rapor alınarak hüküm kurulması gerekirken, çelişkili raporlara dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi usûl ve kanuna aykırıdır.

Kabule göre de, çekişmeli taşınmazın niteliği (arsa, tarla, bahçe, taşlık, kayalık gibi) belirtilmeden arazi vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/11/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15515, Karar No: 2015/14112, Tarih: 03.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15515 E.  ,  2015/14112 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 01/01/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 18/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının, davalılar ... ve ...'ya yönelik temyiz itirazları yönünden;

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken, kusurları sonucu kişilere zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar görenlerin kamu görevlileri aleyhine açtıkları manevi tazminat davasıdır. Mahkemece, bu davalılar yönünden de davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davaya konu edilen olayda; .... okulunda öğretim üyesi olarak çalışan davacının, aynı yüksekokulda müdür olarak çalışan davalı Prof. Dr. ... ve.... davalı Prof. Dr. ...' nın, haksız disiplin cezası vermesi nedeniyle duyulan manevi acı ve kişilik haklarının ihlal edildiği iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

İstemin ileri sürülüş biçimine göre davacı; açıkça, davalılardan, yüksekokul müdürü Prof. Dr. ... ve .... Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. ...'nın hizmet kusurlarına dayanmıştır. Üniversiteler, kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet göstermekte olup eylem ve işlemleri de kamusal niteliktedir ve kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. Kamu hizmetinin görülmesi sırasında ve hizmet kusurundan doğan zararların gideriminde ise idari yargı görevlidir. (2577 sayılı İYUY. m.2)

-/-

-2-

2014/15515 - 2015/14112

-/-

-2-

2014/15515 - 2015/14112

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. Maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; adı geçen davalılara husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, davalılar ... ile ... hakkında davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalılar ... ile ... yönünden BOZULMASINA, davacının diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/12/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalıların salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle bozma kararının 2 nolu bendine katılmıyorum.03/12/2015
Yargıtay — Esas No: 2014/21559, Karar No: 2015/10825, Tarih: 11.05.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/21559 E.  ,  2015/10825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bayramiç Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi ve yıkım

K A R A R

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık, Hazine tarafından kadastro öncesi nedene dayanılarak dere yatağı olduğu iddiası ile açılan, kadastro sonucu Belediye adına oluşan ve ihale ile davalılara satılan taşınmaza ait tapu kaydının iptali ile dere olarak terkinine, davalının elatmasının önlenmesi ve kaline ilişkin bulunduğuna göre, Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 Sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 Sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5852, Karar No: 2010/11612, Tarih: 17.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5852 E.  ,  2010/11612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4758, Karar No: 2020/2553, Tarih: 02.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/4758 E.  ,  2020/2553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 18/05/2016 gün ve 2015/148-2016/68 sayılı kararı onayan Daire'nin 06/06/2018 gün ve 2016/12514 - 2018/4360 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, 2011/33636 nolu "BASHA" ibareli, 2007/13984 nolu "Şekil+Basha" ibareli markaların 25. sınıfta ayak giysileri için müvekkili adına tescilli olduğunu, davalının 2014/82533 nolu "BASHAQUES" ibareli markayı 25. sınıf dahil olmak üzere kayıt ettirdiğini, işaretler arasında benzerlik bulunduğunu, iltibasın doğduğunu ileri sürerek davalı markasının 25. sınıf ayak giysileri yönünden hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulüyle davalı adına kayıtlı 2014/82533 sayılı markanın, 25. sınıfta ayak giysileri bakımından hükümsüzlüğüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25320, Karar No: 2014/20810, Tarih: 09.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25320 E.  ,  2014/20810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/262682

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı Z.. Ç.. hakkında Kahramanmaraş Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünün 19.01.2014 tarihli ve HE- 757920 nolu trafik İdarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 356,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin Kahramanmaraş 4.Sulh Ceza Mahkemesinin 19.02.2014 tarihli ve 2014/79 değişik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 09.07.2014 gün ve 47322 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2014 gün ve KYB. 2014-262682 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hız sınırı ihlali yaptığı kamera görüntüsü ile tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116.maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Kahramanmaraş 4.Sulh Ceza Mahkemesince, 2918 sayılı Kanunda trafik ceza tutanaklarının yüze karşı düzenlenmesinin asıl kural olduğu, aynı Kanun’un 116.maddesinde tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlenmesinin ise istisnai bir hüküm olduğu ve hangi hallerde düzenleneceğinin katalog olarak belirtildiği, trafiği tehlikeye düşürecek engel olacak şekilde veya yasaklanmış yerlerde park etmiş araçlara, trafik kural ve yasaklarını aykırı davranışları belirlenmiş bulunan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenebileceği, olayda ise sürücünün tespit edildikten sonra aracın durdurularak sürücüsünün tespit edilmesi ve sürücünün yüzüne karşı ceza tutanağının düzenlenmesi gerekirken, tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlenmesinin 2918 sayılı Kanun’un 116.maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116.maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38.maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06.03.2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, “ Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, "ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının