muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6469, Karar No: 2016/394, Tarih: 18.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6469 E.  ,  2016/394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.12.2014 tarih ve 2014/548-2014/481 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili ve fer'i müdahil .... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ..... Şubesi nezdine bulunan mevduatının değerlendirmekteyken, banka yetkililerince bilgisi ve rızası olmadan off-shore hesaplarına aktarıldığını, müvekkilinin bu durumdan ancak bankaya el konulduktan sonra haberdar olabildiğini, paranın usulsüz krediler verilmesi için kullanıldığını, davalı bankanın haksız fiili nedeniyle 5.144,38 TL'nin bankaya yatırıldığı tarihten itibaren işleyecek hesap cüzdanında yazılı vade tarihinden fiili ödeme tarihine kadar işleyecek avans faizinden az olmamak üzere temerrüt faizi uygulanmasına, 3095 sayılı Kanun'un madde 2/2 gereği olan en yüksek avans faiz oranına göre belirlenen faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .... vekili, davanın zaman aşımı ve hakdüşürücü süre ve husumet yönünden reddi gerektiğini, dava konusu işlemin davacının talimatı ile gerçekleştirildiğini, daha fazla faiz getirisi elde etmek amacıyla devlet güvencesinde olmayan bu yatırımı tercih eden davacının ulaşamadığı alacağını talep hakkının olmadığını savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, dava konusu işlemin davacının talimatı ile gerçekleştirildiğini, daha fazla faiz getirisi elde etmek amacıyla devlet güvencesinde olmayan bu yatırımı tercih eden davacının ulaşamadığı alacağını talep hakkının olmadığını, ....'nin taraf olduğu sözleşmeler uyarınca müvekkilinin sorumlu olmadığını, davada müvekkil bankanın değil, hisse devir sözleşmesinden önceki işlemlerden kaynaklanabilecek borçları ....'nin üstlendiğini ve hisse devir sözleşmesinden önceki işlemlere ilişkin borçlar yasa gereği .... üzerine nakil edilmiş olduğundan sadece ....'nin davalı sıfatı olması gerektiğinden bu sebeple öncelikle husumet itirazlarının kabulüne karar verilmesini mahkemenin re‘sen taraf değişikliğine hükmetmesi gerektiğini, bu itirazlarının reddi halinde dava süresi içinde açılmadığından zamanaşımı ve hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Fer'i Müdahil .... vekili, müvekkili kurumun davalı bankanın borçlarını üstlenmediğini, davanın asıl muhatap olan ....'ye tevcih edilmesi gerektiğini savunmuş davanın reddini istemiştir.

Fer'i Müdahil .... vekili, müvekkili kurumun davalı bankanın borçlarını üstlenmediğini, davanın asıl muhatap olan ....'ye tevcih edilmesi gerektiğini savunmuş davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı ...'a devrinden önce ...'nin ..... Şubesi'ne davacı tarafından 20/09/1999 tarihinde hesap açtığı, 6.320,00 TL'nin hesaba yatırıldığı, vade sonunda 1.850,00 TL'nin çekilmesi nedeniyle, 29/11/1999 tarihi itibariyle hesaptaki bakiye bedelin 5.144,38 TL olduğu, paranın kayden yurdışı Off Shore bankasına gönderildiği, dava dışı......'nin fiilen ve hukuken tüzel kişiliğinin 2006 yılında sona erdiğini bu şirketin dava konusu paranın tahsil edilme olanağının kalmadığı, havale görünümlü mevduat toplama işleminin davacılar yönünden haksız fiil niteliğinde olup, taraflar arasında akdi ilişki bulunmadığından davalı bankanın külli halef sıfatıyla sorumluluğunun BK'nın 41, 55 ve TTK'nın 336. maddeleri gereğince banka çalışan ve yöneticilerin haksız fiilerinden kaynaklandığı bu hususun kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile belirlendiği, bu nedenlerle davacının 29/11/1999 tarihinden itibaren davalı bankadan 5,144,38 TL alacaklı olduğunun tespit edildiği, bu tutarın 3095 sayılı Yasa'nın 2. maddesi gereğince avans faizi ile birlikte tahsili şeklinde davanın kabulüne karar verilmiş, davalı .... yönünden ise, pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı, gerekçesiyle .... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı .... vekili ve fer'i müdahil .... vekili temiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... vekilinin aşağıdaki üç nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Bir davada kararı temyiz etme hakkı, yalnız taraflara veya hüküm ile kendisine mükellefiyet yüklenen veya bir hakkı ihlal edilen kimseye veyahut kanunun açıkça belirttiği mercilere aittir. Fer'i müdahil .... vekili, verdiği temyize cevap dilekçesinde kararın davalı banka yararına bozulması isteminde bulunmuş olup, fer'i müdahil .... vekilinin söz konusu dilekçesi temyiz istemi mahiyetinde ise de, davalı banka yanında feri müdahil olarak davaya katılan ....'ın HUMK'nın 433/2. maddesi uyarınca ancak karşı taraf sıfatına sahip davacı tarafın temyizine karşı katılma yoluyla temyiz hakkı bulunduğundan davalı bankanın temyiz dilekçesine istinaden katılma yoluyla temyiz yoluna başvurması mümkün olmadığı gibi, fer'i müdahil .... vekilinin temyiz dilekçesini temyiz defterine kaydettirmediği ve temyiz harcını da yatırmadığı, bu haliyle usulünce yapılmış temyiz istemi de bulunmadığı anlaşıldığından, fer'i müdahil .... vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

3- Dava, banka hesabındaki paranın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı bankaya harç yüklenmiş ise de; davalı ....'ye karşı iş bu davanın açılma nedeninin bu banka tarafından devir alınan ...'nin işlem ve eylemlerinden kaynaklandığı, davacıya ait paranın....'ye gönderilmesi konusundaki işlem ve eylemleri yürüten ...'nin .... tarafından devir alındıktan sonra en son ...'ye devredildiği, bu durumda Fon Bankası iken ...'ye devredilen ...'nin eylemlerinden dolayı açılan davada bu bankayı devir alan ...'nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde harç ile sorumlu tutulması doğru olmayıp, kararın bu yönden bozulması gerekir ise de, yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı .... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle fer'i müdahil .... vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalı banka vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hüküm fıkrasının davalı bankaya bakiye harç yükleyen 4 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Davalı .... harçtan muaf olduğundan davalının harç ile sorumlu tutulmamasına ve davacı tarafından yatırılan 24,30 TL başvurma harcı ile 87,90 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve istem halinde davacıya iadesine” bendinin yazılmasına, yine hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin 6 numaralı bendinde yer alan “769,95 TL (24,30 TL BVH, 87,90 TL PH, 3.75,00 TL VSH, 500,00 TL BK ücreti, 154,00 TL posta gideri), ibaresinin hükümden çıkarılmasına, yerine “654,00 TL (500,00 TL BK ücreti, 154,00 TL posta gideri) ibaresinin yazılmasına, kararın bu şekilde davalı .... yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı bankaya iadesine, 18.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2059, Karar No: 2016/9353, Tarih: 22.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/2059 E.  ,  2016/9353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasası'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili temyiz nedenleri ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33708, Karar No: 2016/11003, Tarih: 02.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33708 E.  ,  2016/11003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın soruşturma aşamasındaki katılanın kafasına yerden bulduğu bir taş parçası ile vurduğu yönündeki savunmalarına, katılanın soruşturma aşamasındaki "...beklediğim sırada arkamdan bir şahsın başıma taşla 3 defa vurduğunu, yere düştüğümde ise ayağı ile sol gözümün üzerine tekme ile vurduğunu gördüm..." şeklindeki anlatımlarına, katılanın adli raporları içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın önce katılanın başının arka kısmına silahtan sayılan ele geçirilemeyen bir taş ile vurduğu, ardından da yere düşen katılanın gözüne doğru bu kez ayağı ile vurduğu anlaşılmakla, katılanın gözündeki 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi kapsamındaki yaralanma silahtan sayılan taş ile gerçekleştirilmemiş olsa bile eylem bölünemeyeceğinden, sanığın silahtan sorumlu tutulması ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması sonucu düzenlenen 01.05.2009 tarihli tutanak içeriği de gözetilerek, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesinin daha hakkaniyete uygun olacağının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2007/12632, Karar No: 2008/1845, Tarih: 18.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/12632 E.  ,  2008/1845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;Davacı,davalı adına kayıtlı bulunan 320 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp tapu kaydının iptaline,elatmanın önlenmesine ve yapının yıkımına karar verilmesini istemiştir.Davalı,dava konusu taşınmazı uzun yıllardır kullandığını,binaların kıyı kenar çizgisi belirlenmeden önce yapıldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.Mahkemece,çekişme konusu taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Karar,davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla,Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa kararda; 320 ada 1 nolu parselde keşif sonucu elde edilen bilirkişilerce düzenlenen kroki dikkate alınarak 21.61 m2 lik kısım yönünden davanın kabulü ile davalının müdahalesinin mesire ve üzerindeki binanın kaline denildiği halde, gerekçeli kararda; 320 ada 1 nolu parseldeki davalı tarafından yapılan meni müdahale ve kal davasının söz konusu gayrimenkule ilişkin bilirkişilerce düzenlenen kroki dikkate alınarak 21.61 m2 kısmı yönünden kabulü ile davalının müdahalesinin mesire ve üzerindeki binanın kaline, bu kısma ilişkin tapu kaydının iptaline, denilmek suretiyle kısa kararda olmayan kayıt iptaline gerekçeli kararda yer verilmesi suretiyle kısa karara çelişkili olarak, gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16235, Karar No: 2011/12379, Tarih: 20.06.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/16235 E.  ,  2011/12379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2010

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, senede dayalı alacağın tahsili istemine ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 19. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5016, Karar No: 2015/11859, Tarih: 11.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5016 E.  ,  2015/11859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI : 2014/506-2014/939

Taraflar arasında görülen davada Sakarya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.12.2014 tarih ve 2014/506-2014/939 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 12/02/2012 tarihinde eşi S. S. adına Fransa'ya 4.800 EURO paranın, davalı para transfer şirketi acentası olan T.C. Z. Bankası Adapazarı Şubesi aracılığı ile gönderildiğini ancak, havalenin alıcı muhatap S. S. henüz Fransa'ya gitmeden pasaport dahi çıkartmadan aynı gün ilgiliye ödendiği T.C. Z. Bankası Adapazarı Şubesi'nin 19/12/2012 tarihli yazısı ile anlaşıldığını, 3. kişiye ödeme yapıldığını, hatalı ödeme nedeniyle zarara uğradığını, T.C. Z. Bankası Adapazarı Şubesi'nin TTK'nın 119/2 maddesi uyarınca davalı para transfer şirketinin acentası olduğundan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 11.184,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talep doğrultusunda WU merkezi havalenin 12/02/2012 tarihinde Fransa'da S. S. adlı kişiye ödendiğini, teyit belgesinin gönderilmiş olduğunu, müvekkili bankanın acenta sıfatıyla bu işlemi gerçekleştirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından havale edilen paranın W. U. Firması'nın Fransa Paris Şubesi'nce yanlış kişiye ödenmesinde W. U. Firması'nın sorumlu tutulabileceği, finansal şirkete izafeten Z. Bankası Adapazarı Şubesi'ne dava açılmasının usulüne uygun olduğu, yurt dışında transfer edilen paranın gerçek kişi haricinde başka birine ödenmesinde transfer şirketinin sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 11.184,00 TL'nin dava tarihi olan 21/01/2013 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte W. U. F. Service şirketinden tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 573,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3237, Karar No: 2025/8316, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/3237 E.  ,  2025/8316 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1696 E., 2023/1648 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/195 E., 2021/229 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla ...Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.