muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4625, Karar No: 2020/1416, Tarih: 20.02.2020

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, davaya konu kazayla ilgili maddi olgu doğru belirlenmeli, olayın niteliği, davalının olaya etkisi araştırılarak özellikle davalı işverenin davaya ilişkin kazanın önlenmesi için alması gereken tedbirlerin ne olduğu açıklanmalı, bu nedenle sigortalının kazaya sebep olan kolileri tutan üç lastiği çıkarıp, dördüncü lastiği çıkarmaması göz önünde tutularak gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle sigortalıya daha fazla kusur verilmesi gerekirken uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmadan, tazminat dosyasında alınan oluşa uygun olmayan kusur raporuna göre eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının, HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı'ya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17526, Karar No: 2025/11207, Tarih: 16.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17526 E.  ,  2025/11207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1769 E., 2023/358 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/102 E., 2021/304 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK'nın 220/7 delaleti ile 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1.Tebliğname'deki onama talepli görüşe (2) nolu bentte gösterilen nedenle isabet bulunmamıştır.

2.Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9973, Karar No: 2023/8449, Tarih: 20.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9973 E.  ,  2023/8449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/99 E., 2023/95 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı SGK vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ... ...Bakım Onarım ve İstihdam Komutanlığı'nın işyeri işçilerinden ...sigorta sicil numaralı sigortalı ...'ın 02.12.1991 tarihinden bu yana çalıştığı işyerinde meslek hastalığı geçirdiğini, meslek hastalığının davalının kusurlu eylemi sonucu meydana geldiğini, meslek hastalığı nedeni ile sigortalıya 99.035,72 TL lik peşin değerli gelir bağlandığını ve 4.261,90 TL tedavi masrafı yapıldığını, toplam 103.297,62 TL kurum zararı oluştuğunu belirterek tüm bu nedenlerle kusur ve miktar yönünden fazlaya ilişkin dava ve istem hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.329,76 TL'nin gelirlerin onay tarihinden, masraf ve ödemelerin de ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

2.Davacı vekili birleşen Kocaeli 2. İş Mahkemesinin 2017/248 Esas sayılı dosyasındaki dava dilekçesinde özetle; Kocaeli 2. İş Mahkemesinin 2017/106 Esas sayılı dosyasında kurum zararlarından ilk psd ve tedavi masraflarının tahsilini talep edildiğini Ayrıca sigortalıya 5.850,39 TL geçici iş göremezlik ödeneği ödendiğini, geçici iş göremezlik ödeneğinin tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zaman aşımı süresi dolduktan sonra açıldığını, işveren ve üçüncü kişiler aleyhine aynı iş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle tekrar tekrar davacı açmasının hukuk ilkelerine aykırı olduğunu, sigortalılara ve hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ileri ki yıllarda kanun ve kararnamelerle artırılması halinde bu artışların işverenden istenebileceği yönünde bir yorumun anayasaya aykırı olduğunu, bu nedenle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 31.10.2018 günlü 2017/106 Esas, 2018/285 Karar sayılı kararı ile; "Davanın kısmen kabul kısmen reddi ve birleşen davanın kabulü ile, 5.662,63 -TL'si bağlanan gelirin peşin sermaye değeri, 4095,27 -TL'si geçici iş görmezlik ödeneği ve 2.983,33 -TL'si tedavi gideri olmak üzere toplam 12.741,23 'nin gelirlerin gelir bağlama onay ,sarf ve ödemelerin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,bağlanan gelir yönünden fazlaya ilişkin istemin reddine," karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı SGK ve davalı vekilinin istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi üzerine tüm taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairenin 03.03.2020 günlü 2019/1455 Esas, 2020/1863 Karar sayılı kararında özetle; "Eldeki davada Mahkemece hükme esas alınan hesap raporunda, sigortalının 14.07.2015 tarihinde emekli olduğundan, varsayıma dayalı 60 yaşına kadar aktif devre hesabı yapılmadığı, işlemiş geçmiş döneme ilişkin hesaplamaların 07.03.2015 tarihinden emekli olduğu 14.07.2015 tarihine kadar 4 ay 8 günlük süreye ilişkin olarak yapıldığı belirtilmek suretiyle, sigortalının emeklilik tarihinin aktif dönem sonu olarak kabul edilerek hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, gerçek zararın, sigortalının 60 yaşına kadarki aktif devre hesabı yapılmak suretiyle belirlenerek, sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutara göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Diğer yandan, değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde, sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler, hastalığın önlenebilmesi için alınması gereken önlemler ile bunların gerçekleştirilme ve önlemlere uyum durumları ile kaçınılmazlık faktörü de değerlendirilmek suretiyle, bir miktar kaçınılmazlık faktörünün de varlığı göz önünde bulundurularak, davaya konu alanda işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan, işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun, yargısal denetime elverişli, ayrıntılı irdeleme içeren ve verilen kusur oran ve aidiyetlerinin yanında kusur gerekçelerini de gösteren rapor alınıp, dosyadaki deliller ışığında yapılacak değerlendirmeyle bir sonuca varılması gereğinin gözetilmemiş olması, isabetsiz olmuştur." hususlarına değinilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

B. İkinci Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2021 günlü 2020/88 Esas, 2021/167 Karar sayılı kararı ile; "1-2017/106 Esas sayılı bu dava ile 2021/152 ve 2017/248 Esas sayılı birleştirilmesine karar verilen davaların kabulüne,

-40.033,07 TL ilk peşin sermaye değerli gelir ve onay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

-2.983,33 TL tedavi gideri ile 4.095,27 TL geçici iş göremezlik gelirinin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine," karar verilmiş, davacı SGK Başkanlığı ve davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

2. Dairenin 11.04.2022 günlü, 2022/2985 E. 2022/5363 K. sayılı ilamı ile; "Davacı Kurumun, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerden oluşan kurum zararının 5510 sayılı Kanun’un 21 inci maddesi uyarınca, davalı işverenden rücuan tahsilini talep ettiği davada, Mahkemece bozma sonrası yargılamada, alınan kusur raporunda, davalı işverenin %50, kurum sigortalısının %30 oranında kusurlu olduğunun, meslek hastalığının meydana gelmesinde %20 oranında kaçınılmazlık faktörünün mevcut olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemenin meslek hastalığının meydana gelmesinde bir miktar kaçınılmazlığın varlığının kabulüne dair yaklaşımı yerinde olmakla birlikte, Kurumun rücuan tazminat istemine yönelik olan eldeki davanın kusur sorumluluğuna dayanması ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağına dair 5510 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin amir hükmünün aksine, %20 oranında belirlenen kaçınılmazlık faktörünün, %60’ı (%12) işverene, %40’ı (%8) sigortalı işçiye dağıtılmak suretiyle, dava konusu meslek hastalığının oluşumunda, davalı işverenliğin %62, sigortalının %38 oranında kusurlu olduğunun kabulü suretiyle, yapılan hesaplamaya ilişkin bilirkişi hesap raporunun hükme dayanak kılınması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacı kurumun rücu alacağının belirlenmesinde, davalı işverenliğin %50, sigortalının %30 oranında kusurlu, kaçınılmazlığın %20 olduğunun kabulü suretiyle, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılarak düşük (az) olan tutarın hükme esas alındığı hesap raporuna itibarla hüküm kurmaktan ibarettir." hususlarına değinilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "1-Görülmekte olan 2022/99 Esas sayılı bu dosya ile birleşen Mahkememizin 2021/152 Esas-152 Karar ve 2023/118 Esas-78 Karar sayılı dosyalarında davanın kısmen kabulü ile;

-43.833,17 PSD li gelirin onay tarihinden itibaren uygulanacak yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline,

-2.130,95 TL tedavi giderinin ödeme tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "1-Görülmekte olan 2022/99 Esas sayılı bu dosya ile birleşen Mahkememizin 2021/152 Esas-152 Karar ve 2023/118 Esas-78 Karar sayılı dosyalarında davanın kısmen kabulü ile;

-43.833,17 PSD li gelirin onay tarihinden itibaren uygulanacak yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline,

-2.130,95 TL tedavi giderinin ödeme tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,

-2.925,20 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline,

-Tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödeneğinde fazlaya ilişkin talebinin reddine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın tamamen reddi gerekirken, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, hükme esas alınan kusur ve hesap raporuna yönelik itirazlarının Mahkemece değerlendirilmediğini, müvekkil Bakanlığın meslek hastalığının meydana gelmesinde kusurunun olmadığını belirtilerek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4216, Karar No: 2011/4354, Tarih: 11.07.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4216 E.  ,  2011/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmek ve yağma suçlarından sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 82/1-h, 62, 149/1-a-d, 62 maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (BAKIRKÖY) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14/07/2010 gün ve 326/151 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 17/04/2007 gün ve 2007/1-32-97 sayılı kararı uyarınca, Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda 765 sayılı TCK.nun 68-77 maddelerindeki ilkelere göre hürriyeti bağlayıcı cezaların toplanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, bu hususta infaz aşamasında karar verilmesi mümkün görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı Türk Ceza Kanununun 450/9, 59, 31, 33, 497/1, 522, 59, 31, 33, 73. maddeleri uyarınca kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2 maddesinin ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi sonucu duruşma açılmak suretiyle kurulan hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, hükümlü müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Uyarlama kararı ile kesinleşmiş hüküm tüm sonuçlarıyla ortadan kalktığından, yeniden verilen hükümde yargılama giderlerine, iadeye ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hüküm fıkrasının mahsus bölümüne kesinleşen

hükümdeki "Küçükçekmece Adli Emanetinin 1990/105 sırasında kayıtlı 2,60 TL.nin katılanlara iadesine, katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden, 0,15 TL maktu vekalet ücretinin hükümlüden alınarak katılanlara verilmesine, 0,95 TL yargılama giderinin hükümlüden alınmasına" ibarelerinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen resen de temyize tabi hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 11/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7138, Karar No: 2011/321, Tarih: 18.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7138 E.  ,  2011/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Silopi Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.03.2009 tarih ve 2009/39 - 2009/106 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait araca İskenderun'dan Irak'a götürülmek üzere davalı şirkete ait gaz yağının yüklendiğini, araç şoförünün yurt dışına çıkmak için Habur Gümrük Müdürlüğü'nde işlem yaptığı sırada C2 yetki belgesinin iptal edildiğini öğrendiği, davalı şirket ile yaptığı görüşmede davalı şirket yetkililerinin kendilerinden kaynaklanan bir nedenle söz konusu belgenin iptal edildiğini beyan ettiklerini, daha sonra bu belgeyi yenilediklerini ancak alıcı firma ile aralarındaki sözleşme sona erdiğinden malın dolum yerine geri getirilmesini istediklerini, bu süreçte aracın yaklaşık 8 ay gümrük sahasında bekletildiğini, müvekkilinin bu olaylar nedeni ile manen yıprandığını ve ayrıca aracı çalıştıramamasından dolayı kazanç kaybına uğradığı, uzun süre beklemekten dolayı aracın fiziki ve teknik anlamda zarar gördüğünü ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.000 TL manevi zarar, 2.000 TL araçta oluşan zarar, 7.000 TL kazanç kaybı olmak üzere toplam 12.000 TL tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin merkezinin Kayseri olduğunu, yetkili mahkemenin de Kayseri Mahkemeleri olduğunu savunarak davanın yetki yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, açılan davada sözleşmenin kurulduğu, sözleşmenin yerine getirileceği ve davalının ikematgahı mahkemelerinin yetkili olduğu, davacının yetkisiz olan mahkemelerinde davayı açtığı, davalının da süresinde yetki itirazında bulunarak Kayseri Mahkemelerinin yetkili olduğunu bildirdiği gerekçesiyle davanın yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.