muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/795, Karar No: 2015/77, Tarih: 31.03.2015

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi Genişletilmiş Uzmanlar Komisyonunun 04.04.2010 tarihli raporunda ise; ölenin yaya kaldırımında iken veya yolun içinde ve sabit bir şekilde durmakta iken aracın sadmesine maruz kalması durumunda sanığın asli ve tam kusurlu olabileceği ancak ağırlıklı tanık beyanları olayın bu şekilde olmadığı, ölenin karşıya geçmek üzere hamle yaparak bir ölçüde otomobilin önüne doğru ilerlediği, dolayısı ile ölenin bu davranışının olaydaki birincil sebebi teşkil ettiği, özellikle yaya üst geçidi, korkuluklu orta refüjün var olduğu bu noktada ölenin bu davranışı kusurunu ağırlaştırıcı yönde mütalaa olunduğu, küçük yaştaki ölenin bu davranışında yolun diğer tarafında babasını görmüş olmasının etkili olduğunun düşünüldüğü, bu itibarla uygun olmayan yer ve zamanda karşıya geçmeye teşebbüs eden, aracın ilk geçiş hakkının kendi can güvenliğini tehlikeye atacak şekilde ihlal eden ölen D. H. Ç.ın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 68/b ile bağlı yönetmeliğin 138/b maddelerine aykırı davranarak kazanın oluşmasında asli kusurlu davrandığı, diğer taraftan olayın gelişme şekli ve mevcut beyanlardan sanığın uyguladığı hızın da bölge koşullarına göre yüksek olduğu, özellikle yayaları önceden görmüş olmasına rağmen etkin korna uyarısında bulunmadığı, bu itibarla sanığın da anılan kanunun 52/a ve yönetmeliğin 101/a maddelerine de aykırı davranarak kazanın oluşmasında tali kusurlu davrandığının açıklandığı,

Katılan Ü.. Ç..'ın; eşi, oğlu ve ölen kızının yolun kenarında kaldırımın üzerinde olduklarını, yol boş olduğu için alttan mı yoksa yoldan mı geçelim hususunu düşündüklerini, yolun boş olması nedeni ile yolun kenarından karşıya geçmek üzere hazırlandıklarını, kızının adımını yola atacak iken sanığın 150-200 km/saat hızla gelip kızını üstüne aldığını, en az 25 metre sürüklediğini, 100 metre gittikten sonra durduğunu, fren yapmadığını, 3 cm yana kaysa kızına vurmayacağını, yolun diğer şeritlerinin boş olduğunu, ancak sanığın en sağ şeritte kızına vurduğunu, yolda azami süratin 50 km/saat olduğunu, yayaların geçişini zorlaştıracak bariyerin de kaldırılmış olduğunu beyan ettiği,

Katılan S.. Ç..'ın; karşıya geçmek için yolun kenarında beklerken sağ şeritten bir arabanın gelmekte olduğunu, kızının sağ tarafında durduğunu, kaldırımdan bir adım aşağıda beklediklerini, araba geçince karşıya geçmeyi düşündüklerini, o sırada aracın çok süratli bir şekilde gelip bir anda kızına çarptığını, kızının havaya fırlayıp yere düştüğünü, arabanın kızını 50 metre kadar sürükledikten sonra 100 metre ileride durduğunu söylediği,

Katılan Ö.. Ç..'ın; yaya kaldırımın kenarında beklerlerken çok süratle gelen sanığın aracının kardeşine çarptığını, aracın hemen duramadığını, bir müddet kardeşini sürüklediğini dile getirdiği,

Katılan Ö.. Ç..'ın; yaya kaldırımın kenarında beklerlerken çok süratle gelen sanığın aracının kardeşine çarptığını, aracın hemen duramadığını, bir müddet kardeşini sürüklediğini dile getirdiği,

Tanık N. A'ın; olay günü yolun karşısındaki durakta olduğunu, ölenin karşıdan babasına el salladığını, yanında annesi ve kardeşinin bulunduğunu, 2 adım yola doğru adım attığını, sanığın hızının 140-150 km/saat olduğunu, sanığın çocuğa çarptıktan sonra 100 metre ileride durabildiğini, sanığın yolun sağında gitmekte olduğunu, yolundan gitse bu olayın meydana gelmeyeceğini, çarpmanın tam cebe gelmeden meydana geldiğini, sanığın dövüldüğünü, ölenin annesinin elinde telefon olduğunu, babasının da telefonla konuştuktan sonra el salladığını, ölenin de el salladığını anlattığı,

Tanık C.. A..'ın; taksici olduğunu, olay günü Konya yolu üzerinde olduğunu, iki kişinin karşıdan karşıya geçmekte olduklarını, ikisinin de bayan olduğunu, kaldırımdan 2-3 metre ilerlediklerini, bu esnada yanlarındaki çocuğun panik yaptığını, annesinden 2-3 adım öne hızlandığını, sanığın kullandığı araçla çocuğa sağ taraftan vurduğunu, tahminine göre sanığın hızının 90-100 km/saat olduğunu, sanığın yolun sol tarafına daha yakın olduğunu, ölenin annesinin kaldırımdan bir adım asfaltın içerisinde olduğunu, kaldırımla asfalt arasındaki mesafesinin bir adım olduğunu belirttiği,

Tanık H.. A..'ın; AŞTİ de taksi şoförü olduğunu, Samsun istikametine giden bir aracın kız çocuğuna çarptığını, çocuğun babasının karşı tarafta telefonla konuşup el salladığını, yanında iki kişi daha olan çocuğun kaldırımdan yola adım atar atmaz aracın çocuğa çarptığını, 80-100 metre ileride durduğunu, yolun tenha olduğunu, aracın 120-130 km/saat sürat yapmakta olduğunu, her tarafın aydınlanmış olduğunu, çocuğun babasını görünce adımını yola attığını, o tarafa geçmek istediğini, adımını da tam atmadığını, yarım attığını, aracın tam sağdan gitmekte olduğunu, çok süratli olduğunu ifade ettiği,

Tanık V.. A..'ın; taksicilik yaptığını, ölenin karşı kaldırımın üzerinde olduğunu, sağ şerit üzerinden gelen sanığın kullandığı aracın ölen ayağını atmadan alıp götürdüğünü, sanığın süratinin 140-150 km/saat olduğunu, olay sırasında orta refüjde bulunduğunu söylediği,

Tanık C.. Ş..'in; olayı görmediğini, sadece çarpma sesini duyduğunu, orta refüjdeki korkuluklar arasında boşlukların mevcut olduğunu, yayaların bu boşlukları kullanarak geçmekte olduklarını belirttiği,

Tanık V.. A..'ın; taksicilik yaptığını, ölenin karşı kaldırımın üzerinde olduğunu, sağ şerit üzerinden gelen sanığın kullandığı aracın ölen ayağını atmadan alıp götürdüğünü, sanığın süratinin 140-150 km/saat olduğunu, olay sırasında orta refüjde bulunduğunu söylediği,

Tanık C.. Ş..'in; olayı görmediğini, sadece çarpma sesini duyduğunu, orta refüjdeki korkuluklar arasında boşlukların mevcut olduğunu, yayaların bu boşlukları kullanarak geçmekte olduklarını belirttiği,

Sanığın ise; süratini tahmin edemediğini, olay yerine yaklaştığında önündeki araç yavaşlayınca kendisinin de yavaşladığını, üst geçide yaklaştığında 3 kişinin karşıdan karşıya geçtiğini gördüğünü, orta şeride geldiklerinde üçünün de durduklarını, önündeki taksi sol şeride yanaşınca kendisinin de taksiyi takip ettiğini, durduklarında emin olduktan sonra önündeki taksinin geçişini yaptığını, kendisinin yayaların yanından geçmekte olduğu sırada ölenin aniden önüne atladığını, çok yakın olduğu için fren yapacak zamanı olmadığını, sadece refleksle direksiyonu sola kırdığını, bu durumda kaldırımla olan mesafenin kapandığını bu sırada çarpma olayı olduğunu, önce camının kırıldığını, cam kırılınca önünün sağ tarafını görmediğini, aynasından arkadaki araçları kontrol ederek ilk gördüğü sağa durarak park ettiğini savunduğu,

Yerel mahkemece; “suçun işleniş şekli, işlendiği yer, zararın niteliği, sanığın kişisel ve sosyal durumu, suçtan sonraki tutum ve davranışları, olay nedeniyle süratinin fazla olması nazara alınarak takdiren ve teşdiden” gerekçesiyle temel hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 4 yıl hapis olarak belirlendiği,

Anlaşılmaktadır.

Taksirle ölüme neden olma suçu 5237 sayılı TCK’nun 85. maddesinin 1. fıkrasında; “Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlemiş, aynı kanunun “taksiri” düzenleyen 22. maddesinin 4. fıkrasında; “Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir” hükmüne yer verilmiştir.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise 5237 sayılı TCK’nun 61/1. maddesinde, 765 sayılı TCK’nun 29. maddesine benzer olarak;

“(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

“(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

Buna göre; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmiş olan herhangi bir suç nedeniyle alt ve üst sınırlar arasında bir ceza belirlenmesi gerektiğinde, kural olarak göz önünde bulundurulması gereken ölçüt, 5237 sayılı TCK’nun 61. maddenin 1. fıkrasındaki düzenlemedir. Ancak taksirle işlenen suçlar açısından kanun koyucu, aynı kanunun 22. maddenin 4. fıkrası ile bir ölçüt daha eklemiştir. Bu durumda, taksirle işlenen suçlarda alt ve üst sınır arasında ceza belirlenirken, TCK’nun 61/1 ile 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerin birlikte göz önüne alınması gerekmektedir.

Ancak TCK’nun 61/1. maddesindeki bu ölçütler genel nitelikli olup her suça uymayabileceğinden, her suç için tüm ölçütlerin değil sadece ilgili suça uyan kısımların nazara alınması gerekir. Bu açıdan taksirli suçlarda ancak kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 61/1. maddenin (b) bendinde yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ölçütleri kullanılamaz.

Tüm bu kanuni düzenlemeler karşısında taksirli suçlarda temel cezanın belirlenmesinde öncelikle failin kusurunun değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, ancak kusurluluğun yanında "suçun işleniş biçimi", "suçun işlendiği zaman ve yer", "suç konusunun önem ve değeri" ile "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" ölçütlerinin de dikkate alınacağı sonucuna varılmaktadır.

Öteyandan 5237 sayılı TCK’nun “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesi uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacaktır.

Bu nedenlerle taksire dayalı kusurun ağır olduğu durumlarda alt sınırdan uzaklaşılarak, hafif olduğu durumlarda ise alt sınırdan veya alt sınıra yaklaşılarak temel ceza tayin edilmesi isabetli bir uygulama olacak ise de, bundan herhalde ağır kusurlu fail hakkında en üst hadden, hafif kusurlu fail hakkında ise alt hadden ceza tayin edilmesi gerektiği sonucu çıkarılmamalı, TCK'nun 61/1. maddesindeki olaya uyan diğer ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün halinde değerlendirilerek haklı ve ölçülü bir ceza belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Katılanlar tarafından sunulan uzman mütalaası dışında tüm bilirkişi raporlarında sanığın tali kusurlu olduğunun belirtilmesi, olay sırasında ölenin yola giriş yapmış olması, çarpma noktasının orta şeride yakın olduğunun kaza krokisindeki kan ve savrulma izlerinden ve olaydan hemen sonra çekilmiş fotoğraflardan anlaşılması karşısında bilirkişi raporları oluşa ve dosya kapsamına uygun bulunmaktadır.

Buna göre, müteveffa yayanın yasak olmasına rağmen hemen yakınındaki mevcut yaya üst geçidini kullanmadan, orta refüj üzerindeki ikaz işaretine aldırış etmeksizin, süratle yaklaşmakta olan sanığın aracının uzaklık ve hızına dikkat etmeden tedbirsiz bir şekilde yola girmesi nedeniyle asli, sanığın ise taşıt yolunun karşısına geçmeye hazırlanan iki çocuk ve bir anneden oluşan yaya grubunu önceden görmesine rağmen fren ve korna ile ikaz tedbirine başvurmadan azami sınır olan 50 km/saat'in çok üzerinde bir hızla seyredip yola giriş yapan çocuk yayaya önlemsiz vaziyette çarpması nedeniyle tali kusurlu olduğu olayda; sanık hakkında tali kusurlu olmakla birlikte içinde bulunduğu koşullar itibariyle sonucu kolaylıkla öngörebileceği ve ihlal ettiği trafik kurallarının sayısı ile nitelikleri göz önüne alındığında temel hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi doğru bir uygulama ise de, taksire dayalı kusurluluğu çok daha ağır olan asli kusurlu faillerin durumu düşünüldüğünde teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek adalet, hak ve nasafet kuralları ve “orantılılık” ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde asgari hadden fazlaca uzaklaşılmasında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Özel Daire bozma kararı isabetli olup yerel mahkeme hükmünün sanık hakkında temel hürriyeti bağlayıcı cezanın adalet, hak ve nasafet kuralları ve “orantılılık” ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde asgari hadden fazlaca uzaklaşılarak 4 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2012 gün ve 929-1030 sayılı direnme hükmünün, tali kusurlu sanık hakkında temel hürriyeti bağlayıcı cezanın adalet, hak ve nasafet kuralları ve “orantılılık” ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde alt sınırdan fazlaca uzaklaşılarak 4 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.03.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14062, Karar No: 2017/24890, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/14062 E.  ,  2017/24890 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7826, Karar No: 2021/4675, Tarih: 08.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7826 E.  ,  2021/4675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KONYA 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 01/07/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 29/12/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, sanığın denetimin infazına başladıktan sonra idrar tahlilini vermediği, bunun sonucunda uyarıldığı ancak idrar tahlilini ikinci kez vermemesi nedeniyle infaz dosyasının kapatılarak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verildiği görülmüş ise de;

1- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "01/07/2014" olması gerekirken "20/06/2014" olarak yazılmış olması,

2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ mazbatasının UYAP ekranında ve fiziki dosyada yer almadığı bu nedenle kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 29/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Kabule göre;

Suç tarihi olan 01/07/2014 tarihinden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği gözetilmeden suç tarihinden önce yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/934, Karar No: 2014/26945, Tarih: 16.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/934 E.  ,  2014/26945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

Tarihi : 05.11.2013

No : 2013/211-2013/525

Dava, meslek hastalığına yakalanan sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin 5510 sayılı Yasanın 21. ve 76. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı işveren vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-05.08.1998-22.01.2007 tarihleri arasında, davalıya ait seramik sağlık gereçleri imalatı yapılan işyerinde (vitrifiye fabrikasında,) sırlama işçisi olarak, üretimi tamamlanan ürünlerin çapaklarını keçelerle, el yardımıyla temizleme işini yapmakta olan sigortalının mesleki pnomökonyoz hastalığına yakalanarak % 19,20 oranında sürekli iş göremez duruma girmesi şeklinde gelişen zararlandırıcı sigorta olayında, mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin % 60, sigortalının kusursuz ve % 40 oranında ise kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğu sonucuna varılmıştır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi olup, bu tür davalar kusur sorumluluğu esasına dayanmaktadır. 76. madde kapsamında yapılan sağlık hizmeti giderlerinden sorumlulukta da kusur sorumluluğu esasır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir. “Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı

düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez”(Prof.Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139.)