muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23015, Karar No: 2013/12155, Tarih: 24.05.2013

Gerekçe:

Kısa çalışma uygulaması genel ekonomik, sektörel, bölgesel kriz veya zorlayıcı sebeplerle işyerindeki haftalık çalışma sürelerinin geçici olarak en az üçte bir oranında azaltılması veya süreklilik koşulu aranmaksızın işyerinde faaliyetin tamamen veya kısmen en az dört hafta süreyle durdurulması hallerinde, işyerinde üç ayı aşmamak üzere (Bakanlar Kurulu kararı ile 6 aya kadar uzatılabilir.) sigortalılara çalışamadıkları dönem için gelir desteği sağlayan bir uygulamadır.

Dosya içeriğine göre; davalı işverence 16.03.2009 tarihinde kısa çalışma ödeneği için başvuruda bulunulduğu, 17.06.2009 tarihinde talebin kabul edildiği, davacının ise 15.05.2009 tarihinde kısa çalışma ödeneğinden yararlanmak üzere ücretsiz izne gönderildiği, kısa çalışma ödeneğinin 15.05.2010 tarihine kadar uzatıldığı, uzatma yazısının işyerinde ilanen tebliğ edildiği, ancak o sırada davacının işyerinde çalışmadığı anlaşılmaktadır. Davalı işveren kısa çalışma ödeneği sona erdikten sonra davacının işe davet edildiğini, ancak işe başlamadığını, bunun üzerine kullanmadığı yıllık izinlerinin devreye sokulduğunu, bunlar da bitince devamsızlık nedeni ile iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini savunmaktadır. Dosyadaki yıllık izin talep formlarının incelenmesinde, kısa çalışma ödeneği sona erdikten sonra davacının yıllık izin talebinde bulunmadığı, işverence tek taraflı olarak yıllık izin kullandırıldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Davacıya ücretli izin verildiği dönemde ücret ödenip ödenmediği dosya kapsamında denetlenememektedir. Mahkemece, ücretli izinde olunan dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği araştırılmalı, eğer ödenmemişse işverenin tek taraflı ücretsiz izin uygulaması fesih mahiyetinde olduğundan davacının kıdem ve ihbar tazminatı hüküm altına alınmalıdır. Davacıya bu dönemde ücret ödenmişse, ne kadar süre için ücretli izne çıkartıldığı belirlenmeli, süre sonunda davacının işyerine gelip gelmediği ve işverence kendisine iş verilip verilmediği, o tarihte işyerinin açık olup olmadığı, davacının çalışabileceği bir işyeri bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra davacının kıdem ve ihbar tazminatı talepleri hakkında bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25360, Karar No: 2014/19971, Tarih: 27.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25360 E.  ,  2014/19971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.KYB - 2014/283725

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-a maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı M.. Y.. hakkında Rize Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünün 29.01.2014 tarihli ve MA-04681045 nolu trafik İdarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 172,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin Rize 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2014 tarihli ve 2014/125 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 17.07.2014 gün ve 49321 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2014 gün ve KYB. 2014-283725 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hız sınırı ihlali yaptığı kamera görüntüsü ile tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116.maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Rize 1.Sulh Ceza Mahkemesince, 2918 sayılı Kanun’un 116.maddesine göre, trafik cezalarında asıl olanın failin yüzüne karşı cezanın kesilmesi olduğu, bunun istisnalarının 116.madde ve ilgili yönetmelikte sayılmış olup, somut olayda bu nedenlerden, failin tespit edilememesi, failin kaçması veya otoban, tünel gibi trafik seyrinin durması, trafik güvenliğini etkileyecek yerlerden olmadığı, şoförün durdurularak işlem yapılmasının trafik güvenliğini tehlikeye düşürecek bir konumda olmadığı gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116.maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa’nın 38.maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06.03.2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, " Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, "ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38.maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116.maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116.maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

Anayasa'nın 38.maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder.

2918 sayılı Yasa'nın 116.maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle, sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnadı niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38.maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat külfetini tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6.maddesinin ikinci fıkrasına aykırı bulmamıştır.

Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116.maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plâkasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plâka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.”

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, (kaldı ki somut olayda görüntü kaydının mevcut olduğu) ancak muterizin belirtilen gün ve saatte başka bir yerde olduğuna ilişkin veya tespit edilen aracın rengi ve modelinin kendi aracı olmadığına dair geçerli sayılabilecek bir başvurusunun bulunması halinde ancak görevli polis memurunun beşeri bir hata yaptığının kabul edilebileceği, somut olayda bu yönde bir itiraz da bulunmadığı dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Rize 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2014 gün ve 2014/125 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309.maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 27.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10408, Karar No: 2010/19127, Tarih: 02.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/10408 E.  ,  2010/19127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5791, Karar No: 2022/2709, Tarih: 22.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/5791 E.  ,  2022/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 tarihli, 2009/89-243 sayılı kararında açıklandığı üzere, mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nin 193/2. maddesinin toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu; somut olayda, kriminal raporda, inceleme konusu nüfus cüzdanında tahrifen fotoğraf değişikliği yapıldığı kanaatine varıldığı, tahrifatın ilk nazarda ve kolaylıkla dikkati çekmeyecek nitelikte olması nedeniyle bahse konu belgenin aldatma kabiliyetini haiz olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın savunması alınarak, aldatma kabiliyeti de değerlendirilerek hukuki durumunun belirlenmesi yerine, sanık savunması alınmadan aldatma kabiliyetinin bulunmadığından bahisle beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 22.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3455, Karar No: 2020/647, Tarih: 30.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/3455 E.  ,  2020/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4715, Karar No: 2023/6749, Tarih: 22.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4715 E.  ,  2023/6749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1522 Esas, 2021/2320 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/489 E., 2017/467 K.

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, ek karar ile istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacı şirket tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davacı şirket yetkilisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı şirket tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, ancak temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı şirketin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; zora düşmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu, adli yardıma muhtaç olduğu yönünde kanaat oluşmadığı gibi dosyaya bu konuda yeterli belge de sunamadığı, kaldı ki adli yardım talebinde bulunan davacı tarafın ticari bir şirket olup adli yardımdan yararlanabilecek tüzel kişilerden olmadığı anlaşılmakla, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

Bu itibarla;

1.Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen davacı tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan davacı tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2.Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca;

a)Temyiz harçlarının yedi günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

22.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3226, Karar No: 2021/5639, Tarih: 07.07.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/3226 E.  ,  2021/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 22/3, 62. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, 23/01/2015 günü saat 19.20 sıralarında Ankara ili Etimesgut ilçesi 2107 sokak kavşağında bulunan trafonun yanındaki çöp olarak kullanılan alanda bir bebek cesedinin olduğu bildirilmesi üzerine görevli polis ekipleri tarafından olay yerine gidildiği, burada üzerinde kıyafetler bulunan, 35-40 günlük olduğu tahmin edilen bir kız bebek cesedinin olduğu ve cesedin siyahlaşmış olduğunun görüldüğü, olay yeri inceleme ekibi tarafından gerekli incelemeler yapıldıktan sonra cesedin ölü muayene işlemi için Etimesgut Devlet Hastanesine gönderildiği, bebek cesedinin yaklaşık olarak 35-40 günlük olduğu göz önüne alınarak geriye dönük hastane kayıtları ve kurumlarla yapılan yazışmalar neticesinde olay yeri yakınlarında ikamet etmiş olan sanığın kimlik bilgilerine ulaşıldığı ve çalıştığı gece kulübünde yakalandığı, sanığın 03/04/2014 tarihinde Etlik Zübeyde Hanım Hastanesinde bir kız bebek dünyaya getirdiğinin tespit edildiği, sanık ile ölen bebekten alınan örnekler üzerinde yapılan inceleme neticesinde düzenlenen Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesi Başkanlığının 11/03/2015 tarih ve 15/3981-431 sayılı raporunda, "...'un %99,99 ihtimalle Kimliği Belirsiz Kız Bebeğin biyolojik annesi olabileceğinin" tespit edildiği,

Sanığın aşamalarda alınan ifadesinde "Kendi bulduğu müşteriler ile para karşılığında cinsel ilişkiye girerek geçimini sağladığını, bu sebeple ölen bebeğin babasının kim olduğunun bilmediğini, 03/04/2014 tarihinde Etlik Zübeyde Hanım hastanesinde doğum yaptığını ve ölen kız bebeğini dünyaya getirdiğini, bir ay civarı bebeğiyle ... adresinde yaşadığını, 2014 yılı mayıs ayı içerisinde bir gece çocuğun ağlamasına uyandığını, yanıma aldığını ve emzirirken uyuya kaldığını, uyandığında çocuğun hareketsiz yattığını, kucağına alarak sırtına vurduğunu ancak uyanmadığını, uyuduğunu düşünerek koltuğun üzerine koyarak beklediğini ancak aradan zaman geçmesine rağmen çocuğun uyanmadığını, kontrol ettiğinde nefes almadığını ve ölmüş olduğunu anladığını, polis ya da 112 haber vereceğinin hiç aklına gelmediğini, kime haber vereceğini bilemediğini, gömsem mi diye çok düşündüğünü ancak korkudan ne yapacağını bilemediğini, 15-20 gün aynı ev içerisinde yaşadığını artık geceleri korkmaya başladığından eve girmek istemediğini ve çalıştığı barda tanıştığı erkekler ile gittiği otellerde konaklamaya başladığı, eve gidip yöneticiye kirasını verdiği ancak eve hiç girmediği, 23/01/2015 günü parası olmadığından evdeki eşyaları satmaya karar verdiği ve eve gelerek ikinci el eşya alan kişilere sattığını, bu şahıslar evden ayrıldıktan sonra bebeğin bulunduğu odaya girdiğini ve mağaza poşetine koyarak binanın köşesindeki çöp bulunan alana attığını, çok pişman olduğunu" belirttiği,

Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığının 18/06/2015 tarihli Otopsi Raporunda; dış muayene bulgularına göre "48 cm boyunda, 1010 g ağırlığında, ileri derecede çürüme nedeni ile kimlik özellikleri tam tefrik edilememekle birilikte 1-2 aylık görünümde, kahverengi saçlı, dış genitale göre kız bebek olduğu düşünülen cesette, ölü katılığı ve ölü lekeleri tefrik edilemediği, tüm vücut çürüme ve mumyalaşmaya bağlı koyu kahverenkte görünümde olup cilt altı yağ dokusunun mumyalaşma nedeni ile sertleşmiş olduğu, ileri derecede mumyalaşma nedeniyle saçlı derinin sertleşmiş ve esnekliğini kaybetmiş halde periost ve kafatası kemiklerine yapışık olduğu, kafatası biparyetal bölgeden yassılaşmış görünümde izlendi.ği, her iki gözün dışa doğru protrüze vaziyette olduğu, dudak mukozalarının çürüme nedeni ile yer yer doku bütünlüğünü kaybettiği dilin dışarıda ve ucunun çürümeye ve kurumaya bağlı sarı-beyaz renkli küflenmiş görünümde olduğu, sağ yanak bölgesinde 3x1 cm ve 2x1 cm ebatta zemini koyu renkte parşömenleşmiş epidermal soyulma alanları görüldüğü, sağ kulağın çürümeye bağlı formasyonunu kaybettiği, kafada temporal bölgeye uzanacak şekilde sarı-beyaz renkli ileri derecede küflenmiş olduğu, ağız ve burun delikleri sağ yanda kurumuş koyu renkte bulaşık materyal olduğu, burun kökünden sol göz kapağına uzanan 3,5x0,7 cm ebadında zemini koyu renkte epidermal soyulma saptandığı, boyun sol yandan başlayıp, omuz etrafında ve sırtta skapula süt bölümlerine uzanan giydiği elbiseye ait olduğu değerlendirilen elbise kıvrımları ile lastik bölgelerini andıracak şekilde cilt kıvrımları ve bası izleri olduğu, boyun bölgesinde başkaca harici travmatik patoloji tefrik edilemediği, göğüs ve batın cildinde harici travmatik patoloji olmadığı, göbek kordonun düştüğü ve umblikusun organize olduğu, her iki üst ekstremite fleksiyon pozisyonunda el ile ayak parmakları distal falankslarda ve her iki topukta ileri derecede parşömenleşmeye bağlı vücuttan daha açık renk değişikliği olduğu, her iki el ve ayak tırnaklarının parmak uçlarını geçtiği, her iki el bileğinde çepeçevre üzerindeki elbise ile oluştuğu değerlendirilen bası izi tespit edildiği, sırtta skapular hatta, boyun sol yanda, her iki koltuk altlarında, sağ inguinal bölgede, her iki diz ön bölümde ve ağız çevresinde çürümeye bağlı sarı-beyaz renkli küflenme alanlarının olduğu görüldü