muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10641, Karar No: 2015/6393, Tarih: 12.02.2015

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacıya, raporda tespit edilenin aksine, bazı aylara ait bordrolarda prim ödemesi yapıldığına ilişkin kayıtlar ibraz edilmiş olup, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacıya ödenen primlerin fazla mesaileri karşılayıp karşılamadığı araştırılmadan karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14333, Karar No: 2016/10133, Tarih: 27.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14333 E.  ,  2016/10133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK.AV. ...

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacı ... dava konusu aboneliklerine ilişkin 10 yıllık fatura dönemlerine ilişkin kayıp/kaçak bedeli olarak tahsil olunan bedellerin, mevzuata aykırı olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 352.059,30 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalıya tebligat çıkarılmadığı, dosya üzerinden karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece; davadaki tarafların ticari işletme olduğu, bu durumda da taraflar arasındaki uyuşmazlığın Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği gerekçesiyle, davanın görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hangi davaların ticari dava olduğu 6102 sayılı TTK'nun 4. maddesinde sayılmıştır. Bundan başka, özel kanunlarda bazı davalar ve işlere Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılacağı düzenlenmiştir. (TTK m.5). Bu hükümlerde sayılan ticari davalar mutlak ve nispi ticari davalar olmak üzere ikiye ayrılır.

6102 sayılı TTK'nun 4. maddesi gereğince; bir davanın ticari dava olması için uyuşmazlığın, her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olması gerekir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden, dava konusu elektrik abone sözleşmelerinin davacı üniversitenin ...için düzenlendiği ve abonelik sözleşmesi nedeniyle düzenlenen faturalarda abonelik tipinin hayır kurumu olarak belirtildiği, bu nedenle; davacının 6102 sayılı yasa kapsamında, ticari işletmesiyle ilgili olmadığı açık olup, davacı tacir tanımına uymadığı gibi, olayda 6102 sayılı kanun hükümlerinin uygulanması da mümkün değildir. Bu duruma göre, uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisindedir.

./..

-2-

Hal böyle olunca, mahkemece; işin esasına girilerek oluşacak sonuç dairesinde hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2020/3155, Karar No: 2020/2395, Tarih: 02.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/3155 E.  ,  2020/2395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.02.2018 gün ve 2017/356 Esas, 2018/82 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereğince takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamına göre sanığın, değişik tarihlerde servis saatine beş dakika kala aracı beklemek üzere evinden ayrılan mağdure ile apartman içinde karşılaştığında kıyafetleri üzerinden kalçasına dokunup, dudağı ile boynundan öpmek şeklindeki fiziksel temas içeren eylemlerinin kısa süreli, ani, kesintili olması ve fiillerin kendiliğinden sonlandırılması da göz önüne alındığında eylemlerin sarkıntılık düzeyinde kaldığı nazara alınarak ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 24.04.2018 gün ve 2018/1272 Esas, 2018/697 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, bozma sebebi ile tutuklu kaldığı süre gözetilerek sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde en seri vasıtayla derhal tahliyesinin sağlanması hususunun ilgili yerlere bildirilmesi için müzekkere yazılmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 02.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/21493, Karar No: 2006/6346, Tarih: 27.04.2006

2. Hukuk Dairesi 2005/21493 E., 2006/6346 K.

**2. Hukuk Dairesi 2005/21493 E., 2006/6346 K.**

**- TEBLİĞ VE İTİRAZ

- TEMYİZ EDİLEBİLEN KARARLAR**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 427 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 73 ]

- 2675 S. MİLLETLERARASI ÖZEL HUKUK VE USUL HUKUKU HAKKIN... [ Madde 39 ]

- 2675 S. MİLLETLERARASI ÖZEL HUKUK VE USUL HUKUKU HAKKIN... [ Madde 42 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün kanun yararına bozulması Adalet Bakanlığının yazısı üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından istenilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 39/1. maddesi "tenfiz istemine ilişkin dilekçe, duruşma günü ile birlikte karşı tarafa tebliğ edilir. İstem, basit yargılama usulü hükümlerine göre incelenerek karara bağlanır." hükmünü taşımaktadır.

Tanıma talebinin incelenmesi ve karara bağlanması tenfizdeki gibidir. (MÖHUK. md. 42)

Dava dilekçesi ve duruşma günü davalıya tebliğ edilerek taraf teşkili sağlanmaksızın (HUMK. md. 73 ) yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427/6. maddesine dayalı kanun yararına bozma isteğinin açıklanan sebeple kabulü ile hükmün sonuca etkili olmamak üzere yukarıda 1. ve 2. bentlerde yazılı nedenle BOZULMASINA, 27/4/2006 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1139, Karar No: 2014/2139, Tarih: 10.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1139 E.  ,  2014/2139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-6100 sayılı HMK’nın 141. maddesi “1) Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. 2) İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır. “ hükümlerini düzenlemiştir. Buna göre süresinde talep edilmediği takdirde bu hususlar ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi gerekir.Davalı, usulüne uygun tebliğe rağmen cevap dilekçesi vermemiş ve ön inceleme duruşmasından sonra 28.03.2012 tarihinde verdiği dilekçe ile kendisi için 300 TL yoksulluk nafakası, 20.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminat talep etmiş, davacı ise bu taleplerle ilgili olarak açık bir muvafakat beyanında bulunmamıştır. Durum böyleyken davalının kendisi için talep ettiği yoksulluk nafakası ile maddi ve manevi tazminat istekleri ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi gerekirken, kesin hüküm, oluşturacak şekilde bu talepler ile ilgili “red” kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu kısmının düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK. md. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 6. bendindeki ( hüküm fıkrasında 4. bent ) ".... taleplerinin reddine" sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine " ... talepleri ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.10.02.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/5583, Karar No: 2011/2498, Tarih: 26.04.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/5583 E.  ,  2011/2498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

K A R A R

1- Dava konusu 34 TS 5432 plakalı Toyota marka 1998 model ve ... plakalı Hyundai marka 2005 model araçlara ait ilk malikten itibaren tüm intikalleri ve maliklerini gösterecek şekilde trafik tescil kayıtlarının, noter satış belgeleri ile birlikte Trafik Tescil Şube Müdürlüğünden,

2- Binanın da üzerinde bulunduğu dava konusu Pendik Yayalar mahallesi 1 parselin 06.12.1977 tarihinden itibaren tüm kayıtlarının tedavülleriyle, intikalleri, kayıt malikleri ve iktisap sebeplerini gösterir biçimde ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın geri çevrilmek suretiyle mahal mahkemesine İADESİNE, 26.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4080, Karar No: 2024/5411, Tarih: 03.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/4080 E.  ,  2024/5411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1367 E., 2024/600 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/634 E., 2023/165 K.

Taraflar arasında kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil ile tapusuz taşınmazın tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının Artvin ili, ... ilçesi, ... Mahallesinde kain 465 ada 12 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan dava dilekçesine ekli krokide (A) harfiyle gösterilen kısım ile dava dilekçesine ekli krokide (D) harfiyle gösterilmiş olan, 465 ada 32 parsel ve 459 ada 1 parsel arasında kalan tespit harici bırakılmış tapusuz taşınmazı kadastro tespitinden önce 03.08.2009 tarihinde tarla olarak dava dışı...'dan satın aldığını, ...'ın taşınmazları öncesinde 30 yıl boyunca tarla olarak kullandığını, dava konusu taşınmazlar üzerindeki yapıların 2009 ve 2010 yıllarında davacı tarafından yapıldığını ileri sürerek 465 ada 12 parsel sayılı taşınmaz içerisindeki dava dilekçesine ekli krokide (A) harfli kısmın davalı Hazine adına tapu kaydının iptali ile davacı adına tescilini ve tespit harici bırakılan (D) harfli taşınmaz bölümünün davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların taşlık, kayalık ve kısmen dere yatağı olduğunu, ... taşkın alanında kaldığını, bu sebeple zilyetlikle kazanılamayacağını, dava konusu yere davacı tarafından 4 - 5 sene önce beton santrali kurulduğunu, taşınmazların imar-ihya edilmediğini, davacının zilyetlik süresinin ispatlanmadığını, ayrıca ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/483 Esas, 2018/400 Karar sayılı dava dosyasının derdest olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Hazine cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Davalı Hazine cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.12.2020 tarihli ve 2019/42 Esas, 2020/357 Karar sayılı kararıyla; fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harflı taşınmaz bölümünün davalı Hazine adına hali arazi vasfıyla kayıtlı 465 ada 12 parsel içinde kaldığı, (B) harfli kısmın kadastro sırasında kuru dere yatağı olarak tespit harici bırakıldığı, keşif sırasında taşınmazların hali arazi vasfının değişmediği, hava fotoğraflarında yapılan inceleme sonucu dava konusu taşınmazların hâla imar-ihya edilmediğinin bildirildiği, dava konusu taşınmazların kum ocağı olarak kullanılmasının ekonomik amacına uygun zilyetlik olarak kabul görmediği, tespit tarihi itibariyle 3402 sayılı Kanun'un 14. ve 17. maddelerindeki edinme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davalı Hazine aleyhine açılan davanın esastan reddine, (A) harfli taşınmaza malik olmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden pasif husumet yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. KALDIRMA KARARI VE KALDIRMA SONRASI YARGILAMA SÜRECİ

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; jeoloji bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların dere yatağı olmadığının belirtildiğini, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisaba engel bir durum tespit edilmediğini, zira zilyetlikle iktisap için tarım arazisi kullanımının da gerekmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesinin 10.12.2020 tarihli kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Kaldırma Kararı