muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1740, Karar No: 2023/4208, Tarih: 27.09.2023

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili, istinaf başvurusundaki gerekçelerle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vasiyetnamenin tenfizi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

"Kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir"

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup bir kısım davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10092, Karar No: 2010/5081, Tarih: 30.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/10092 E.  ,  2010/5081 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/205591

MAHKEMESİ : (HINIS) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 20.03.2008 - 101/17

SUÇ : Tehditten ve izinsiz silah taşımak

Tehditten ve izinsiz silah taşımaktan sanıklar E.. S.. ile A.. S..'nın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (HINIS) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.03.2008 gün ve 101/17 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafi tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85-242 sayılı kararında açıklandığı üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; aynı suçlardan yargılanan sanıklar E.. S.. ve A.. S.. arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıkların ayrı ayrı müdafiler yerine savunmalarının aynı müdafiler tarafından yapılması ve verilen kararın da aynı müdafi tarafından temyiz edilmesi suretiyle CMK.nun 152 ve Avukatlık Kanununun 38. Maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin, hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA) 30.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5583, Karar No: 2017/2985, Tarih: 09.03.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/5583 E.  ,  2017/2985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kurum tarafından kendilerine gönderilen 17.09.2014 tarihli yazı ile müfettiş raporuna istinaden, sağlık hizmeti sunulmadığı halde kuruma sağlık hizmeti fatura edildiği iddiasıyla Sağlık Hizmeti Satın Alma Sözleşmesinin 5.1.1 maddesi kapsamında toplam 199.677,20 TL cezai şart tutarı ve 39.935,44 TL fatura tutarının yasal faizi ile birlikte alacaklarından mahsup edileceğinin bildirildiğini, bu ceza ve fatura mahsubu işleminin sebebinin 2007 yılında hastanelerinde uzun süre yoğun bakım ünitesinde yatıp hastanede vefat etmiş olan 89 yaşındaki ... isimli hastaya yoğun bakım tedavisi aldığı süreler içerisinde farklı sağlık kuruluşlarında ayakta vaka başı muayene ücreti ile faturalandırıldığı iddiası ile yapılan inceleme sonucunda verilen 21/12/2010 tarihli müfettiş raporu olduğunu, ancak hastanın yoğun bakımda ve serviste kaldığı dönemlerde başka bir yere veya eve izinli gönderilmediğini, itirazları üzerine aradan 3 yıl geçtikten sonra 17/09/2014 tarihli yazı ile itirazlarına atıf yapılarak cezai şart ve fatura bedelinin alacaklarından mahsup edileceğinin bildirildiğini, söz konusu cezanın haksız ve hukuka aykırı olduğunu savunarak 199.677,20 TL cezai şart ile 39.935,44 TL yoğun bakım fatura mahsubu işlemlerinin iptali ile bu ceza ve mahsup işlemi ile ilgili davalı kuruma borçlu bulunmadıklarının tespitini istemiştir.

Davalı, Kurum müfettiş raporuna istinaden uygulanan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 199.677,20 TL cezai şart ve 39.935,44 TL fatura bedeline konu cezanın yerinde olmadığının ve davacının bu miktarlardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 199.677,20 TL cezai şart ve 39.935,44 TL fatura bedeline konu cezanın yerinde olmadığının ve davacının bu miktarlardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile 2007 yılında hastanelerinde uzun süre yoğun bakım ünitesinde yatıp hastanede vefat etmiş olan 89 yaşındaki ....isimli hastaya yoğun bakım tedavisi aldığı süreler içerisinde farklı sağlık kuruluşlarında ayakta vaka başı muayene ücreti ile faturalandırıldığı iddiası ile Kurum tarafından uygulanan cezai işlemin iptali ile borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Mahkemece alınan bilirkişi heyeti raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya kapsamından davalı Kurum tarafından Medula sistemi üzerinden yapılan incelemede yoğun bakım tedavisi alınan süreler içerisinde ayrıca başkaca sağlık kuruluşundan ayaktan vaka başı muayene ücreti faturalandırıldığının tespit edilmesi üzerine başlatılan soruşturma sonucunda dava konusu cezai işlemin uygulandığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda hasta ... davacı şirkete ait hastanede yoğun bakımda kaldığı tarihlerde başka bir sağlık kuruluşunda tedavi olduğu ileri sürülmesine karşın bu sağlık kuruluşundaki tedavisine ilişkin dosya içeriğinde herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığı, buna karşılık davacı şirket hastanesinde tedavi gördüğünün dosya kapsamındaki doktor raporları, hasta takip formları, epikriz raporları ile tetkik ve tedavi evraklarından anlaşıldığı, ayrıca ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2008/18453 Soruşturmasında belirtildiği üzere, hastanın yanlış teşhis sonucu antibiotik tedavisi görmesi ve 4 ay hastanede kaldıktan sonra öldüğü' nün belirtilmesi ve Adli Tıp 1.İhtisas Kurumu raporunda şahsın kendinde mevcut kronik hastalıklara bağlı uzun süre yatalak kalması sonucu gelişen komplikasyonlardan öldüğüne dair deliller dikkate alındığında müteveffanın davacı sağlık kuruluşunda 08.06.2007-07.10.2007 tarihleri aralığında sürekli olarak tedavi görmüş olduğu, bu itibarla davacı hakkında işlemin iptali gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir. Ne var ki; bilirkişi heyeti raporunda da belirtildiği üzere hasta ... davacı şirkete ait hastanede yoğun bakım ve serviste yatarak tedavi gördüğü süreçte belli tarihlerde ayaktan tedavi hizmeti aldığı iddia olunan dava dışı Özel Dr.... İç Hastalıkları Dal Merkezi Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti'ndeki tedavisine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi ve belge yer almamaktadır. O halde Mahkemece, dava dışı Özel Dr.... İç Hastalıkları Dal Merkezi Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti'nde gördüğü iddia olunan ayaktan tedaviye ilişkin tedavi evrakları getirtilerek hastanın gerçekten bu sağlık kuruluşunda tedavi hizmeti alıp almadığının araştırılması ve taraf delileri ile birlikte bu araştırma sonucuna göre bir değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2193, Karar No: 2021/7663, Tarih: 08.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/2193 E.  ,  2021/7663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-a-b-e, 62/1-2, 51/1-3-7-8, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobille, gündüz vakti, meskun mahal içindeki, bölünmüş, iki şeritli, tek yönlü, asfalt kaplama, düz, eğimsiz ve kuru yolda seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüje çıkması neticesinde burada karşıdan karşıya geçmek için beklemekte olan yaya katılana çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın tam kusurlu olarak bir kişinin hayati tehlike geçirecek, vücudunda 6. dereceden kemik kırığı oluşacak ve organlarından birinin işlevinin sürekli olarak azalacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Taksirle yaralama suçu 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan 251. maddesinde yer alan "Basit Yargılama Usulü'' kapsamında olup, mahkemece basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verildiği, bu karara sanık müdafii tarafından itiraz edildiği, itiraz üzerine mahkemenin genel hükümler uyarınca yargılamaya devam ettiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Mahkemece bozmaya uyma kararı verilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması, yasaya aykırı olmakla birlikte ilamda gösterilen esaslara uygun karar verildiği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece sonuç cezanın belirlenmesi aşamalarında hesap hatası yapılmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede düzeltilerek onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Bozma ilamına eylemli uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, olayda katılanın da kusurunun bulunduğuna, zararın giderildiğine, ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 08/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9634, Karar No: 2014/10594, Tarih: 26.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/9634 E.  ,  2014/10594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2009

NUMARASI : 2007/46-2009/56

H.. H.. ile A.. B.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Alanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.01.2009 gün ve 46/56 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı H.. H.. vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı H.. H.. vekili, kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit ve tescil edilen 215 ada 37 parsel sayılı taşınmazın taşlık ve kayalık niteliğinde olduğunu, içinin makilik ve çalılık olduğu, taşınmazın kimse tarafından kullanılmadığını, Devlet'in hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu açıklayarak tapu kaydının iptaliyle H.. H.. adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, taşınmazın 1960 yılında davalının eşi M.. B.. tarafından iktisap edildiğini, o tarihten beri komşu parsellerle birlikte davalının eşi ve davalı tarafından kullanıldığını, kadastro çalışmaları sırasında davalının eşi Mustafa'nın taşınmazı davalıya bağışladığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın genel yapısı itibarıyla taşlık ve makilik bir yapıya sahip olduğu, boşluklarda ise yer yer hububat tarımının yapıldığı, taşınmazın 4. sınıf tarım arazisi niteliğinde olduğu, taşınmazın doğal yapısının değiştirildiğine dair bir emarenin bulunmadığı, bu haliyle taşınmazın özel mülkiyete konu olması gereken yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı H.. H.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı vekili, taşınmazın taşlık ve makilik niteliğinde olduğunu iddia etmiş, davalı ise imar ve ihya ile eklemeli zilyetliğe dayanmıştır. Ancak mahkemece yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı vekili, taşınmazın taşlık ve makilik niteliğinde olduğunu iddia etmiş, davalı ise imar ve ihya ile eklemeli zilyetliğe dayanmıştır. Ancak mahkemece yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Bir yerin niteliğini en iyi belirleme yöntemi hava fotoğraflarıdır. O halde; dava tarihinden geriye veya nizalı taşınmaz imar planı içinde bulunan yerlerden ise ilk defa imar planına alındığı tarihin belirlenerek bu tarihten geriye doğru en az 20 yıl öncesine ait iki ayrı zamanda çekilmiş yüksek çözünürlüklü hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığı'ndan, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaların ise, İl Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya eklenmesi, yapılacak keşifte uzman bilirkişi, jeodezi ve fotogrametri uzmanı mühendis, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla açıklanan hava fotoğrafları ve Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilecek paftaların uygulanması, hava fotoğraflarının çekildikleri, Kadastro Müdürlüğü'nden gelen paftaların ise düzenlendikleri tarihlere göre dava konusu taşınmaz bölümünün kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı, imar-ihyasının tamamlanıp tamamlanmadığı veya hangi nitelikte bulundukları konusunda uzman bilirkişilerden tarafların ve Yargıtay’ın denetimine açık ve gerekçeli rapor alınması, teknik bilirkişiye tescil konusu yerin pafta üzerinde işaretletilmesi, HMK'nın 243, 244, 259 ve 290/2. maddeleri gereğince, keşif yerine davetiyeyle çağrılarak dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan yukarıda açıklandığı şekilde alınacak imar-ihya ve zilyetliğe ilişkin bilgilerinin de değerlendirilerek, imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten dava tarihine, taşınmaz daha önceden imar kapsamına alınmış ise imar planının kesinleştiği tarihe kadar 20 yıllık kazanma süresinin dolup dolmadığının hesaplanması, daha önce yapılan keşfe katılanlar dışında uzman bilirkişi ziraat mühendisleri aracılığıyla taşınmaz ve çevresinin toprak yapısı inceletilerek gerekçeli, denetime açık, karşılaştırmalı rapor istenmesi, yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında çelişki bulunduğu takdirde HMK'nun 261. maddesi uyarınca yüzleştirilmek suretiyle aykırılığın giderilmesi, HMK'nun 290/2. maddesi uyarınca birlikte keşfe götürülecek bir fotoğrafçı aracılığıyla taşınmaz ve çevresinin yakın plan ve panoramik fotoğrafları çektirilip Mahkeme Hakimi tarafından onaylandıktan sonra dosya arasına konulması gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı H.. H.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6373, Karar No: 2018/5569, Tarih: 03.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6373 E.  ,  2018/5569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sabah Gazetesi’nin 19/08/2008 tarihli nüshasında “Çıplak dolaşma kavgası” başlığı ile yayımlanan yazı ve Sabah Gazetesinin Günaydın ekinin aynı tarihli nüshasında yer alan "Çıplak ... komşuyu kızdırdı" başlıklı yazı sebebiyle ilgilisi ... vekili cevap ve düzeltme isteminin kabulü ile tekzip yazısının yayımlanmasına dair İstanbul 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/09/2008 tarihli ve 2008/1144 müteferrik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/10/2008 tarihli ve 2008/107 müteferrik sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 28/11/2017 gün ve 8122 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/12/2017 gün ve KYB - 2017/67614 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

Dosya kapsamına göre;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. … Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, somut olayda Sabah Gazetesi’nin 19/08/2008 tarihli nüshasında “Çıplak dolaşma kavgası” başlığı ile yayımlanan yazı ve Sabah Gazetesinin Günaydın ekinin aynı tarihli nüshasında yer alan "Çıplak ... komşuyu kızdırdı" başlıklı yazıların basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, bunun yanı sıra, tekzip metninin yayınlanması için Beşiktaş 14. Noterliğince Sabah Gazetesi sorumlu müdürü ...'na gönderilen tebligatın, niçin daimi çalışana tebliğ edildiği, muhatap adreste bulunamamış ise hangi sebepten dolayı adreste bulunamadığının tebligatta belirtilmediği, tebligatın bu haliyle 7201 sayılı Tebligat Kanununun 17 ve 20. maddelerine aykırı ve usulsüz olduğu gözetilmemesinde,

2- 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesinin 2. fıkrasında; “Düzeltme ve cevapta, buna neden olan eser belirtilir. Düzeltme ve cevap, ilgili yazıdan uzun olamaz. Düzeltme ve cevaba neden olan eserin yirmi satırdan az yazı veya resim veya karikatür olması hallerinde düzeltme ve cevap otuz satırı geçemez.” hükmünün yer aldığı, dosya kapsamına göre, ilgilinin vekili tarafından gönderilen cevap ve düzeltme hakkını içeren tekzip metninde, ilgili yazının gerçeği yansıtmayan yanlış bilgiler içerdiği belirtilerek cevap ve düzeltme hakkı kullanıldığı, ancak ilgili yazıdan fazla uzun olduğu gözetilmeden, yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmiş olmasında,

İsabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlığın çözümlenmesi için gerek "ifade ve basın özgürlüğü" kavramlarının, gerekse, başvuranın ihlal edildiğini iddia ettiği "özel hayatın ve aile hayatının korunması" kavramlarının yer aldığı mevzuat ve emsal yargı kararlarının birlikte ele alınması gerekmektedir.

I. İFADE VE BASIN ÖZGÜRLÜĞÜ

İfade özgürlüğü; insanın özgürce bilgi ve düşünce sahibi olabilme, zihninde oluşturduğu düşünce ve kanaatlerinden ötürü kınanmama, bunları meşru şekil ve yöntemlerle dışa vurma imkan ve özgürlüğüdür. İfadenin, genellikle dış dünyayı gören, duyan, yorumlamaya ve algılamaya çalışan bir kişi veya toplum gibi gerçek bir muhatabı, bazen de cansız varlıklar veya bizzat kendisi gibi muhatapları vardır. İfadeye anlam veren onun muhatabıdır.

Basın Özgürlüğü; ifade özgürlüğünün ayrılmaz bir parçası olmak üzere, insanların bilgiye ulaşma ve fikir elde edebilme yönündeki en önemli araçlardan olan basının, yazılı, görsel veya işitsel araçlarla sunduğu ve kamu hizmetini gerçekleştirme yolunda sahip olduğu özgürlüktür. Basının, geniş imkanları olan bir organizasyon olması, ona bireylere nazaran daha büyük bir muhatap sayısı (kitlesi) sağlamaktadır. Bu nedenle basının ifade özgürlüğünü kullanırken muhatabı üzerinde yarattığı etkinin boyutları da düşünülerek yaptığı işe bir kamu hizmeti ayrıcalığı tanınmış, bu ayrıcalıkla birlikte bahşedilen güvenilirliği, yapılan işten doğan sorumluluğun da büyük olmasını beraberinde getirmiştir.

Şüphesiz ifade ve basın özgürlüğü de diğer temel hak ve özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. İfade ve Basın Özgürlüğünün sınırlanması, başta AİHS'nin 10/2. maddesi olmak üzere uluslararası ve ulusal mevzuatta düzenleme altına alınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "ifade özgürlüğü" başlıklı 10. maddesinde;

"1- Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.