muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/108, Karar No: 2010/157, Tarih: 22.06.2010

Askeri Hakim önündeki 17.10.1980 günü yapılan sorgusunda, Askeri savcı tarafından 12.02.1981 tarihinde alınan ifadesinde ve duruşmada ise; kolluk ifadesini kabul etmediğini, zorla imzalatıldığını, ehliyetinin olduğunu ve araba kullanmasını bildiğini ancak, adı geçen diğer kişileri tanımadığını, olaya nasıl karıştırıldığını da bilemediğini, işkence gördüğünü, herhangi bir yer göstermede bulunmadığını, polislerin kendisini arabası gasp edilen taksi şoförüne gösterdiklerinde önce bu değil dediğini, dışarı çıkarılıp bir süre sonra tekrar geldiğinde buydu dediğini, yüklenen suçları işlemediğini söylemiştir.

Aynı suç nedeniyle hakkında beraat hükmü kesinleşen sanık İ..K.. ise, aşamalarda alınan ifadelerinde, yüklenen suçları kabul etmemiş, K..T..’in öldürüldüğü tarihte cezaevi firarisi olduğunu ve özellikle İstanbul’da arandığı için İstanbul dışında olduğunu, Bursa ve İzmir’de kaldığını, olayı da radyodan duyduğunu, diğer sanıkları tanımadığını beyan etmiştir.

Haklarındaki beraat hükümleri kesinleşen sanıklar C..A..ve İ.. A..E..ise, kolluk anlatımlarında, K.. T..’in öldürülmesi konusunda A.. T..’ten talimat aldıklarını ve adresini tespit edip görevi de sanık Ü... O.’na verdiklerini beyan etmelerine karşılık, sonraki aşamalarda bu ifadelerinin işkence ile alındığını, imzalamak zorunda kaldıklarını belirtip yüklenen suçu işlemediklerini söylemişlerdir.

Ana davada başka suçlardan sanık olan Y..A..ise, kolluk tarafından alınan 12.10.1980 günlü ifadesinde; bir gün MHP İstanbul İl başkanlığında İ.. K.., A.. E..ve A.. K..un, C.. A..’ı aradıklarını söylediklerini ve daha sonra onunla görüştüklerini, Bahçelievler’de bulunan eve döndüğünde aynı kişilerin evde olduklarını ve ortada tabancalar bulunduğunu, hatta bu silahları söküp temizlediklerini, saat 23.00 sıralarında yattığını, o gece evde kimlerin kaldığını bilemediğini, bu olaydan 2-3 gün sonra sabah evde yatarken gelip gidenler olduğunu fakat kimlerin gelip gittiğini bilemediğini, daha sonra A..E..’ın geldiğini ve bir işi bitirdiklerini, A..B..’ü vurduklarını söylediğini, daha sonra da seninle şaka yaptım, K. T.'i vurduk” dediğini beyan etmiş, sonraki aşamalarda bu ifadesinin işkence ile alındığından bahisle reddetmiş ve diğer sanıkları tanımadığını belirtmiştir.

Olayın görgü tanığı olan A..B.., 22.07.1980 tarihinde kolluk tarafından alınan ifadesinde; yaklaşık bir hafta önce memleketi Siirt’ten çalışmak için İstanbul’a geldiğini, M..’de bir inşaatta 3 gün çalıştığını, bu gün de sabah 07.00 sıralarında parasını almak için inşaata uğradığını, saat 09.00 sıralarında inşaat sahibinden parasını alıp durağa gittiğini, durağın karşısında bir kişinin arabasına binip çalıştırdığını, o sırada daha önceden görmediği 17-18 yaşlarındaki üç kişinin arabanın içindeki kişiye ateş etmeye başladıklarını, bir tanesinin silahının tutukluk yaptığını, fakat diğer ikisinin adamı öldürene kadar ateş ettiklerini, olayın heyecanından ateş eden kişilerin yüzlerini tam olarak göremediğini, daha sonra görse tanıyamayacağını, ancak birinin üzerinde beyaz gömlek, kot pantolon, bir diğerinin üzerinde yakalı beyaz önü açık kazak ve kahverengi kadife pantolon, üçüncü kişinin üzerinde ise kahverengi gömlek ve gri pantolon olduğunu, olaydan sonra olay yerine gelen portakal renkli Renault marka bir arabaya binerek süratle uzaklaştıklarını beyan etmiş, diğer sanıkların yargılandığı ana davada duruşmada da benzer şekilde anlatımda bulunmuştur.

Sanık Ü.’ın yargılandığı davada da dinlenmiş, ancak olayın üzerinden uzun zaman geçtiği için hatırlamadığını belirtmiş ve sorulan sorulara da hatırlamadığı şeklinde cevap vermiş, sanıkların yüzlerini görmediğini, üçünün de orta boylu olduklarını, huzurda gösterilen sanık Ü.’ın, bu kişilere göre daha uzun boylu olduğu için onlardan birisi olamayacağını beyan etmiştir.

Ana davada taksinin yağmalanması suçu ile ilgili olarak dinlenen tanık H.. B.., özetle; ........N 5819 plakalı otonun sahibi olduğunu, 22.07.1980 tarihinde saat 00.30 sıralarında T..’dan 3 kişiyi aracına müşteri olarak aldığını, yolda M..’i geçince arabayı durdurup silah zoruyla arabasını gasp ettiklerini belirtmiş, verdiği ayrıntılı eşgal üzerine iki tanesinin robot resimlerin çizildiğini, üçüncü kişiyi tam göremediğini ve aracının K.. T..’in öldürülmesinde kullanıldığını polislerden öğrendiğini, daha sonra bu kişiler yakalanınca teşhis ettiğini beyan etmiş, duruşmada da sanıklar A..K.. ve A.. E..’ı yargılanan diğer sanıklar arasından teşhis etmiştir. Duruşmada sanıkların istemi üzerine sorulduğunda, sanıklara emniyette işkence yapıldığını görmediğini, ayrıca yüzlerinde ya da başkaca bir yerlerinde işkence izine benzer herhangi bir iz de bulunmadığını söylemiştir.

Olaydan uzun bir süre sonra, ana davanın yargılaması aşamasında 04.04.1985 tarihinde Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri savcılığına başvuran N.. U. adlı kişi olayın görgü tanığı olduğunu, bu zamana kadar korktuğu için ifade vermediğini, ancak vicdanen huzursuz olduğunu belirterek verdiği ifadelerinde, olayı M.’de oturması nedeniyle kısmen gördüğünü, olaydan sonra iki kişinin kırmızı renkli Murat Marka bir araba ile kaçtıklarını, görse teşhis edebileceğini beyan etmiş, duruşmada sanıklar A.. K.. ve A..E..’ın kaçan kişiler olmadığını söylemiş, gerekçeli kararda, olaydan çok sonra ortaya çıkması ve çelişkiler nedeniyle beyanlarının samimi görülmediğinden bahisle hükme esas alınmadığı belirtilmiştir.

Bu tanık, sanık Ü.. O..’nun yargılaması aşamasında duruşmada dinlenmiş ve önceki anlatımlarına benzer anlatımda bulunmakla beraber sinir hastası olduğunu belirtmiş, sanık Ü..’ın, kesinlikle olaydan sonra kaçan kişilerden birisi olmadığını beyan etmiştir.

Dosyada mevcut teşhis tutanakları incelendiğinde; tanık H.. B..’ın 01.10.1980 tarihinde sanık A..K..’u, aracını çalanlardan birisi olarak teşhis ettiği, kendisine silah çekenin ve arabanın önünde oturan kişi olduğunu belirttiği; 16.10.1980 tarihinde de A.. E..’ı aracın sağ arkasında oturan kişi olarak teşhis ettiği, tutanakların sanıklar tarafından da imzalandığı anlaşılmaktadır.

16.10.1980 tarihinde düzenlenen Yer Gösterme Tutanağında; sanık A.. E..’ın, olayda arabayı kullanan kişi olarak olay sırasında aracı nereye park ettiğini, maktûl K.. T..’in aracının nerede durduğunu, diğer sanıkların nerede durduklarını ve hangi yönden yaklaşıp ateş ettiklerini, kaçış yönlerini ayrıntılı olarak anlattığı, buna dayalı olarak da kroki çizildiği belirtilmiş, tutanak sanık tarafından da imzalanmıştır.

Olay tutanakları kapsamına göre, maktûle ait araçta sol ön kapı üzerinde 6 adet mermi giriş deliği bulunduğu ve olay yerinde aracın çevresinde 11 adet 9 mm çaplı boş kovan elde edildiği anlaşılmaktadır.

İstanbul Emniyet Müdürlüğü Polis Kriminalastik Laboratuarınca düzenlenen 23.07.1980 gün ve 5026 sayılı ekspertiz raporunda; olay yerinden elde edilen 11 adet 9 mm çaplı boş kovanın, tek bir otomatik tabancadan atılmış oldukları;

Aynı kurumca düzenlenen 25.07.1980 gün ve 5106 sayılı ekspertiz raporunda ise, maktûl K..T.’in aracında yapılan aramada elde edilen kısmen deforme olmuş bir adet mermi çekirdeğinin 38 kalibre çaplı toplu tabancalarla atılmak üzere imal edilmiş ve aynı çaplı bir silahtan çıkmış olduğu belirtilmiştir.

Bütün bu kanıtlar bir arada değerlendirildiğinde;

Aynı kurumca düzenlenen 25.07.1980 gün ve 5106 sayılı ekspertiz raporunda ise, maktûl K..T.’in aracında yapılan aramada elde edilen kısmen deforme olmuş bir adet mermi çekirdeğinin 38 kalibre çaplı toplu tabancalarla atılmak üzere imal edilmiş ve aynı çaplı bir silahtan çıkmış olduğu belirtilmiştir.

Bütün bu kanıtlar bir arada değerlendirildiğinde;

Maktûl K..T..’in öldürülmesi olayı ile ilgili olarak, asli maddi fail olduğu kabul edilen ve hakkında verilen mahkûmiyet hükmü kesinleşen A.. K.. ve fer’i fail olduğu kabul edilen ve hakkında verilen mahkûmiyet hükmü kesinleşen A..E..’ın, kolluk anlatımları, ayrıntılar yönünden birbirleriyle ve olayın oluş şekliyle tutarlı olduğu gibi haklarında kesinleşen hükmün dayanak kanıtlarındandır. Kaldı ki, bu anlatımlar, özellikle yağma suçu bakımından tanık H..B..’ın ifadeleri ve sanıkları teşhisine ilişkin tutanaklar ile olayın görgü tanığı A..B...’un, aşamalarda olayın oluş şekline ilişkin anlatım tarzı, sanıklardan A..’in silahının tutukluk yapması ve her ne kadar sanıkların yüzlerini görmediğini söylese de üzerlerindeki giysilere ilişkin verdiği tanım ve özellikle sanıklardan A..’in olay günü giydikleri giysileri tanımlamasına uygunluğu gibi ayrıntılar yönünden, ayrıca başka olaylar nedeniyle sanık olan Y A.’ın, kolluk anlatımları gibi, başkaca maddi kanıtlar ile de doğrulanmışlardır. Yerel mahkemece, bu anlatımların sanıkların kendi eylemlerini de ikrar ettikleri ve sanık Ü.. ile aralarında dosyaya yansımış herhangi bir husumet veya çıkar çatışması bulunmadığı da gözetilmeden, suç atma niteliğinde olduğunun kabul edilmesi ve kesinleşen bir yargı kararında hükmün dayanak kanıtlarından oldukları da nazara alınmadan, kanıt olarak değerlendirmeye tabi tutulmaması isabetsizdir.

Olayın diğer failleri olarak mahkûmiyetlerine karar verilen A..K.ve A. E..’ın kolluk anlatımlarının, sanık Ü.. yönünden değerlendirilmesine gelince;

Her iki sanık da birbirleriyle tutarlı bir şekilde, sanık Ü..’ın, “Y.” adını ve olayda Smith Wesson marka silah kullandığını belirtmişlerdir. Bu anlatımlar, İstanbul Emniyet Müdürlüğü Polis Kriminilastik Laboratuarınca düzenlenen 25.07.1980 gün ve 5106 sayılı ekspertiz raporunda, maktûlün aracından elde edilen mermi çekirdeklerinden birisinin 38 kalibre çaplı toplu tabanca ile atıldığına ilişkin maddi kanıt ile de doğrulanmıştır. Öte yandan, sanıklardan A..’in, “Y..” adını kullanan kişinin asıl adının Ü.. ve Ankara’dan kaçak olduğuna ilişkin anlatımı, sanık Ünal’ın kamuoyunda “Ankara Bahçelievler katliamı” olarak bilinen olay nedeniyle arandığı ve dosya içeriğine de yansıdığı üzere daha sonra bu olay nedeniyle mahkûm edildiği bilgileriyle örtüşmesi, sanık Ü..’ın dahi savunmasında bu olay nedeniyle kaçak olduğunu bildirmesi karşısında, doğrulanmıştır.

Katılan N. S..’ın, duruşmada sanığı teşhis etmesinin değerlendirilmesinde ise;

Katılan N. S..’ın, duruşmada sanığı teşhis etmesinin değerlendirilmesinde ise;

Katılan N.. 1961 doğumlu olup, olay sırasında 18-19 yaşlarında yetişkin bir insandır. Babasının gözlerinin önünde öldürülmesi gibi ağır bir travma yaşamış olması karşısında, olayın faillerinden birisini görmesi halinde unutmayacağı/unutamayacağı yadsınamaz bir gerçektir. Aradan zaman geçmiş olması, bulunduğu yer ile olay yerinin arasındaki mesafenin bu teşhisi olanaksız kıldığı ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna ilişkin kabul varsayıma dayalı olup, bu kabule katılmaya olanak bulunmamaktadır. Duruşmada katılana ısrarla kesin ve net bir teşhis yapıp yapmadığı sorulmuş ve her seferinde hiç tereddüt etmeden kesin ve net bir şekilde sanığı teşhis ettiğini belirtmiş, hatta aracın sağ arka kapısından bindiği ve kafasının küçüklüğünden hatırladığı yönünde ayrıntı da vermiştir. Diğer sanıkların anlatımları da nazara alındığında, olay yerinden kaçmakta kullanılan aracın ön tarafında A..in ve direksiyonda da Aydın’ın bulunduğu, sanık Ü..’ın ise, aracın arka tarafına bindiği anlaşılmaktadır ki, bu da katılanın, sanık Ü.’ın aracın arka tarafına bindiğine ilişkin anlatımını doğrular niteliktedir.

Yerel mahkemece, tanık N.. U.’nın anlatımlarına itibar edilmesi de isabetsizdir. Zira, ana davada kesinleşen hükümde, bu tanığın beyanına itibar edilmediği gerekçesiyle açıklandığı gibi tanığın ana davadaki önceki anlatımlarındaki hiçbir ayrıntının oluşla bir bağlantısının bulunmadığı açıktır.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, yerel mahkemece kanıtların değerlendirilmesinde takdir hatasına düşüldüğü, dosya kapsamındaki kanıtlara ve oluşa aykırı bir şekilde, varsayımlara dayalı olarak hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda da ayrıntılı olarak açıklandığı üzere haklarında olayın diğer failleri olmaları nedeniyle verilen mahkûmiyet hükümleri kesinleşen sanıklar A..K.. ve A.. E..’ın maddi kanıtlarla da doğrulanan kolluk anlatımları, katılan N.. S..’ın duruşmadaki teşhisi, olay yerinden elde edilen maddi kanıt niteliğindeki boş kovanlar ve mermi çekirdeği ile ilgili düzenlenen ekspertiz raporları, görgü tanığı A..B..’un, oluşa ve özellikle sanıkların giysilerine yönelik anlatımları, Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 Nolu Askeri Mahkemesinin 15.07.1986 gün ve 282-66 sayılı kesinleşmiş hükmünün içeriği nazara alındığında, sanık Ü.. O..’nun, maktûl K.. T.’in 22.07.1980 tarihinde öldürülmesi ve koruma polisi A..B..’in yaralanması olayına, olay gününden önce yerin keşfinin yapılması ve planlanması, silahların temini ve olay günü de bizzat silah kullanmak suretiyle asli fail olarak katıldığı nazara alınmadan, mahkûmiyeti yerine beraatına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Kurul Üyesi ise, yerel mahkemenin direnme gerekçelerinin isabetli olduğu, bu nedenle de hükmün onanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Kurul Üyesi ise, yerel mahkemenin direnme gerekçelerinin isabetli olduğu, bu nedenle de hükmün onanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.07.2009 gün ve 87-247 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2010 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8404, Karar No: 2017/4866, Tarih: 21.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/8404 E.  ,  2017/4866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre TCK'nın 53. madde uygulamasının infazda gözetilmesi olanaklı görülerek yapılan incelemede;

Sanık ...’in, diğer sanıklarla birlikte ... plakalı araçla hırsızlık amacıyla olay yerine gittiği; burada bulunan katılan kooperatife ait işyerine girip raflardaki suça konu tarım ilaçlarını alarak şalvarının içine doldurduktan sonra kaçacağı sırada, kendisini görerek “ne yapıyorsun burada, şalvarının içindeki ne?” diye soran işyeri çalışanı mağdur ...’ı ittirip yere düşürdükten sonra, kendisini beklemekte olan sanıklarla beraber geldikleri araçla olay yerinden uzaklaştığı olayda; sanığın atılı yağma suçunu tek başına işlediğinin anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde sanık 5237 sayılı TCK’nın 149. maddesinin (c) bendi ile uygulama yapılması yerinde değil ise de, bu husus sonuç cezayı etkilemediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede eleştiri dışında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı olarak "eşit olarak tahsiline" şeklinde karar verilmesi; kendisini bir vekille temsil eden katılan yararına hükmedilen vekalet ücretinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderine ilişkin hüküm fıkrasından “sanıklardan CMK’nın 325/1. maddesi uyarınca eşit olarak tahsili” tümcesi çıkartılarak yerine “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına”; vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrasından ise; “sanıklardan alınarak” tümcesi çıkartılarak yerine “sanıklardan eşit olarak alınarak” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1730, Karar No: 2025/1216, Tarih: 27.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1730 E.  ,  2025/1216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/262 E., 2023/280 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 04.04.2014 tarihinde öksürük şikayeti ile davalı şirkete ait ... Hastanesine başvurduğunu, kan ve influenza testi yapıldığını, test sonuçlarından sonra dahiliye ve enfeksiyon uzmanı doktorlar tarafından %90 olasılıkla domuz gribine yakalandığının söylendiğini, hangi tür olduğunu anlamak için bir test daha yapıldığını ve hastaneye yatırılarak karantinaya alındığını ancak günün ilerleyen saatlerinde kendisine c vitamininden başka bir ilaç verilmediğini görünce şüpheye düşerek tahlil sonuçlarını istediğini, ilk testlerde sonuçların negatif çıktığını, domuz gribi olmadığını kendisine bunun söylenmediğini ve fuzuli testler yapıldığını, domuz gribi olmuş gibi korkutulduğunu öğrenince hastaneden çıkmak istediğini ancak ücret ödemeyi reddettiği için kendisini polis gelene kadar çıkartmadıklarını, buradan çıkınca başka bir sağlık kuruluşunda yapılan muayenesinin ardından domuz gribi olmadığı tespit edilerek üst solunum yolu enfeksiyonu teşhisinin konulduğunu, yanlış teşhis yüzünden karantinada geçirdiği zamanda çok büyük korku ve endişe yaşadığını, ailesine yaklaşamamanın ve ölümle sonuçlanabilecek bir hastalığa yakalandığı düşüncesinin onu manevi olarak zarara uğrattığını ileri sürerek; 50.000 TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte, davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının kendi yararına yapılan işlemleri bilimsellikten uzak olarak hatalı yorumladığını, yanlış tanının söz konusu olmadığını, davacıya domuz gribi tanısı konulmadığını, hasta yararı için ön tanının tanıya dönüştürülmesi için gerekli işlemlerin yapıldığını, influenza a ve b testlerinin hızlı testler olup doğruluk payının %50-60 arasında olduğunu yani yarıya yakın vakada hastalık olmasına rağmen testin pozitif çıkmayabildiğini, kaldı ki domuz gribinin bazen c tipi influenzadan da kaynaklanabildiğini, bu nedenle şüphe durumunda PCR testi istendiğini, bu testin sonucunun geç çıktığını, olayda da davacı için PCR testi istendiğini, tüm işlemlerin hasta yararı için yapıldığını, hastaya uygulanan izalasyon tedbirlerinin WHO, CDC ve JCI doğrultusunda yapıldığını, griple ilgili şüpheli durumlarda test yapılmadan dahi grip olarak kabul edilerek tedbirlerin alınmasının önerildiğini, davacının kendisine bir tanı konulmadan hastaneyi terk ettiğini, davacının hastanede rehin tutulmadığını, hastaneyi derhal terk edememesinin sebebebinin çıkış prosedürünü yerine getirmemesi olduğunu, tedavi red formunu imzalamadığını, polis gelince bir dilekçe verdiğini, tazminat koşullarının oluşmadığını talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 15.07.2016 tarihli kararıyla; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 12.02.2020 tarihli ilamıyla; bilirkişi raporunda hastanın fiziki muaynesi ve test sonuçları değerlendirildiğinde domuz gribi teşhisi konmasının yerinde olup olmadığı, yapılan A ve B testlerinin sonucu negatif çıkmasına rağmen kayıtlara pozitif geçmesinin hastaneye yüklenebilecek bir kusur olup olmadığı hususlarında yeterli ve doyurucu açıklama bulunmadığı gibi, konu ile ilgili İstanbul İl sağlık Müdürlüğünce yürütülen soruşturma ve sonucunun da, raporda hiç değerlendirilmediğini, bu nedenle mahkemece, özellikle davacının itirazlarını da karşılar şekilde, üniversitelerin tıp fakültelerinde görevli konusunda uzman ve özellikle içerisinde iç hastalıkları ve enfeksiyon uzmanının bulunduğu öğretim görevlilerinden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetinden taraf ve yargı denetimine açık rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesiyle hükmün davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin ilam başlığında belirtilen tarih ve sayılı kararıyla; bozma ilamında belirtilen heyetten ilamda belirtilen tüm hususları kapsayacak şekilde rapor ve 2 adet ek rapor alındığı, dosya içerisinde bulunan tüm raporlarda hastanenin tıp kurallarına uygun davrandığı, tanı ve tedavilerin güncel bilimsel yaklaşımlarla uyumlu olduğu, hızlı test sonucuna rağmen yapılan izolasyon uygulamasında hastaneye yüklenebilecek kusur olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; bilirkişi raporuna yaptıkları itirazların dikkate alınmadığını, raporların çelişkili ve bilimsel verilerden uzak olduğunu, hastanın A ve B testlerinin negatif çıkmasının domuz gribine ilişkin şüphenin olmadığı anlamına geldiğini, testler negatif çıktığı halde hastanenin PCR testi istemesinin kötüniyetli olduğunu, hastanenin sadece maddi kazanç peşinde olduğunu, müvekkilinin domuz gribine yakalanmış gibi işlem gördüğü halde durumun bakanlığa bildirilmediğini, hastaneyi Bakanlığa şikayet ettiklerini ve İstanbul Valiliği İl Sağlık Müdürlüğünün hastaneye hasta onam formunun düzenlenmemiş olması, kesin tanı olarak girilen hastalıkların kanıtsız olması, influenza a ve b testlerinin negatif olmasına rağmen izolasyon bildirim ve uygulama formunda pozitif düzenlendiği ve başvuranın bu haliyle karantinaya alındığı, hastanın yatırılma konusunda bilgilendirme yapılıp yapılmadığının dayanaksız olduğu gerekçeleriyle uyarı cezası verdiğini, bunun iddialarını desteklediğini, ancak bilirkişilerce dikkate alınmadığını, bilirkişilerin meslektaşlarını koruduklarını, davaya konu hastalığın olduğu dönemde domuz gribinin yakın zamandaki covit virüsü gibi ölümle sonuçlanabilen bir salgın hastalık olduğunu, müvekkilinin domuz gribi olmamasına rağmen domuz gribi testi pozitifmiş gibi karantinaya alınmasının ona inanılmaz bir korku yaşattığını, müvekkilinin test sonucunun negatif olduğunu bilmediğini, bilseydi bu sürece katlanmayı kabul etmeyeceğini, bilirkişilerin şüphe halinde karantina uygulanabileceğini belirttiğini, ancak testler negatif çıktığı için şüphe durumunun olmadığını, müvekkilinin domuz gribi olmamasına rağmen test sonucunun hataen pozitif girilmesi neticesinde yanlış uygulamaya maruz kaldığını, test negatif çıkınca karantinanın sonlandırılmadığını kendisine bilgi verilmediğini, durumunun ağırlaşacağına inandırıldığını belirterek, kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekilin özen borcuna aykırılığından doğan manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.