muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12930, Karar No: 2014/224, Tarih: 13.01.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/12930 E.  ,  2014/224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2011/46816

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.10.2010 tarihli, 2008/456 esas ve 2010/491 karar sayılı kararı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER :

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık M.. Ç.. hakkında Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 21.10.2010 tarihinde 2008/456 esas ve 2010/491 karar sayı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 08.07.2013 tarihinde 2012/3791 esas ve 2013/7072 karar sayı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; beraat eden diğer sanığın beyanı dışında aleyhine delil bulunmadığı aşamada, diğer sanığın aleyhindeki beyanını kabul ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım eden sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.10.2010 tarihli, 2008/456 esas ve 2010/491 karar sayılı sayılı hükmünün BOZULMASINA, karar verilmesi istenmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ :

1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi:

(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, resen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu'na itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderir.

2- 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 5. maddesi (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen):

(1) Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

2- 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 5. maddesi (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen):

(1) Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

Suç tarihinde, yol kontrol ve emniyet uygulaması kapsamında durdurulan otobüsün bagajında yapılan aramada, üzerinde “Gönderen : Hacı Sezer/Nizip, Alıcı : H.. S.. ...” ibarelerinin yazılı olduğu karton kutuya narkotik köpeğinin tepki vermesi üzerine yapılan kontrol sonucu suç konusu esrarın bulunduğu, hakkındaki beraat hükmü temyize gelmeyen sanık H.. S..'in savcılık ve mahkemedeki beyanlarında ele geçen uyuşturucu maddeyi kendisinin isteği üzerine gönderenin sanık olduğunu söylediği, sanığın da ele geçirilen paketi gönderen kısmını doldurarak, diğer sanığa teslim edilmek üzere otobüs firmasına teslim ettiğini kabul ettiği, diğer sanık Hasan'ın beyanı dışında, esrarı gönderenin kendisi olduğuna dair suç konusu uyuşturucu maddenin içerisinde ele geçirildiği kutu üzerinde yazı ve rakamların bulunduğu, sanığın bu yazı ve rakamları kendisinin yazdığını beyan ettiği de dikkate alındığında,

Sanığın mahkeme huzurunda alınacak yazı ve rakam örnekleri ile suç tarihinden öncesine ait ilgili kurum ve kuruluşlarda bulunan yazı ve rakam örnekleri temin edildikten sonra, suç konusu esrarın içerisinde ele geçirildiği kutu üzerindeki yazı ve rakam örnekleri ile karşılaştırılması yapılarak, kutu üzerindeki yazı ve rakamların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda, uzman kişi veya kurumlardan rapor alınıp, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması yasaya aykırı olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının farklı gerekçe ile kabulüne karar vermek gerekmiştir.

E) KARAR : Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının farklı gerekçe ile KABULÜNE,

2-Dairemiz 08.07.2013 tarihli, 2012/3791 esas ve 2013/7072 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3-Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.10.2010 tarihli, 2008/456 esas ve 2010/491 karar sayılı hükmünün incelenmesi :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın suç konusu esrarların ele geçirildiği kutu üzerindeki yazı ve rakamları yazıp, alıcıya teslim edilmek üzere otobüs firmasına verdiğini beyan etmesi nedeniyle yazı ve rakamlar ile ilgili bir inceleme yapılmamış ise de, etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilebilmesi açısından, sanığın mahkeme huzurunda alınacak yazı ve rakam örnekleri ile suç tarihinden öncesine ait ilgili kurum ve kuruluşlarda bulunan yazı ve rakam örnekleri temin edildikten sonra, suç konusu esrarın içerisinde ele geçirildiği kutu üzerindeki yazı ve rakam örnekleri ile karşılaştırılması yapılarak, kutu üzerindeki yazı ve rakamların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda, uzman kişi veya kurumlardan rapor alınıp, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

13/01/2014 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28815, Karar No: 2014/30485, Tarih: 05.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28815 E.  ,  2014/30485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2013/428-2014/458

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait Eskişehir 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı tesislerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara yüzde otuz zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın yüzde onbeş verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi idarecilik primi ile verimliliği teşvik primi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı, idareci priminin, yüksek mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Gemi, Uçak, Metalürji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri yüzde yirmibeş Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri yüzde otuz zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alınacağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin hükümleri uyarınca verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı hesabında zamlı ücretin dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler gözetilmeksizin davacının isteklerinin hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15477, Karar No: 2015/11284, Tarih: 17.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15477 E.  ,  2015/11284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADALAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2010/188-2014/19

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı S.. M.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin 28/01/2010 tarihinde vefat eden Z.. K..'in kızı ve murisin tek yasal mirasçısı olduğunu, murisin ölümü ile birlikte tüm mirasın davalı C.. K..'e bırakıldığı yönündeki 17/09/1967 tarihli el yazısı vasiyetnamesinin, Adalar Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/74 Esas sayılı dosyası ile açılıp okunmuş olduğun, müvekkilinin doğumundan itibaren sürekli annesi ile birlikte yaşamış olduğunu, şu anda 52 yaşında olan ve hiç evlenmeyen müvekkilinin, ölümüne kadar annesine bakıp gözetmiş olduğunu, kendisinin her türlü ihtiyacını karşılamış olduğunu, anne kızın uzun yıllar birbirlerine destek olmuş olduklarını, hayatı paylaşmış olduklarını, dava konusu vasiyetnameyi annesinin ölümünden sonra öğrenen müvekkilinin, büyük şok yaşamış olduğunu, fakat konunun detaylı araştırmasında, vasiyetnamenin murisin hür iradesi ürünü olmadığını, vasiyetnamenin murisin babasının baskı ve tehditleri altında düzenlendiğinin anlaşılmış olduğunu, bu sebeple geçersiz olan vasiyetnamenin iptalini talep etmek zorunluluğunun doğmuş olduğunu, Türk Medeni Kanunu'nun 557/2-3.maddeleri gereğince,davaya konu vasiyetnamenin, korkutma veya zorlama nedeniyle serbest irade ürünü olmadığı gibi, içerik itibariyle de hukuka ve ahlaka aykırı olduğunu, zira Türk Medeni Kanunu'nun 557/2-3.madde fıkralarına aykırı olan vasiyetnamenin geçersiz olduğunun sayısız delil ve belgelerle sabit olduğunu, el yazısı vasiyetnamenin iki yerinde murisin babası A... K...'in isminin meslek ünvanı ile birlikte uzun bir şekilde yazılmış olduğunu, vasiyetnamenin birinci sayfasının içeriğinde; "Babam Emekli Tümgeneral A.. K.." şeklinde yer alan ifadenin, vasiyetnamenin ikinci sayfası son bölümünde yer alan imza kısmında da aynen yazılmış olduğunu, yani murisin imzasını "Emekli Veteriner Tümgeneral A.. K.. kızı" sıfatıyla atmış olduğunu, murisin gazeteci olduğunu ve diğer hiçbir yazışmasında bu sıfatı kullanmazken vasiyetnamenin iki yerinde birden babasının adını meslek ünvanı ile birlikte yazmasının vasiyetnameyi tek başına düzenlemediğinin açıkça görülmekte olduğunu, bu durumun vasiyetnamenin emekli asker olan, sert ve otoriter babanın baskısıyla düzenlediğinin başka bir kanıtı olduğunu belirterek; murisin ikrah, tehdit ve manevi baskı altında düzenlemiş olduğu kanuna, hukuka ve ahlaka açıkça aykırı olan el yazısı vasiyetnamesinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu vekili dilekçesinde , öncelikle vasiyetname tarihinin 17/09/1967 olduğunu, davacının 1958 yılında doğduğunu, dava tarihinde 52 yaşında olduğu dikkate alındığında, TMK'nun 559.maddesi gereğince, davacının vasiyetname ile yapılan tasarrufu, iptal sebebini ve kendisinin hak sahibi olduğunu öğrendiği zamanın, murisin ölüm tarihi olan 28/01/2010 tarihinden sonra olduğu iddiası akla, mantığa ve hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ve hak düşürücü süre olan dava açma süresinin aşılmış olduğunu, ölüme bağlı tasarrufların iptal koşullarının TMK'nun 557 maddesinde sınırlı olarak sayıldığını, murisin 17/09/1967 tanzim tarihli el yazısı vasiyetnameyi ağır baskı, zorlama ve korku altında düzenlenmiş olduğu, tasarrufun içeriği, bağlandığı koşullar veya yüklemelerin hukuka veya ahlaka aykırı olduğu iddiasının, somut ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, iddianın tümü ile subjektif yorumlara dayanmakta olduğunu, murisin vasiyetnamede kendi maliki olduğu mallardan söz etmemiş olduğunu, vasiyetname tarihinde belirtmediği "babasının ölümü ile annesine ve kendisine intikal edecek olan bütün malvarlığımı C.. K..'e bırakıyorum, o öldüğü ve annesinin, kendisinin hayatta olmadığı, C.. K..'in çocukları hayatta bulunmadığı takdirde, bütün emlak, akar ve nakdi Çocuk Esirgeme Kurumuna bırakıyorum" şeklinde kendisine intikal edecek mallarla ilgili tevcihlerde bulunmuş olduğunu, vasiyetnamenin el yazısı ile düzenlenmiş olduğunu, noter tarafından, huzurda şahitlerin imzası alınarak teslim alınmış olduğunu, bu itibarla murisin vasiyetnameyi ağır baskı, zorlama ve korku altında düzenlenmiş olduğu kabul edilse dahi, şahitlerin huzurunda notere teslim edildiği dikkate alındığında, bu iddianın somut ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı K.. M..(C.. K..) vekili dilekçesinde müvekkilinin, murisin İstanbul 3.Noterliği'ne 21/09/1967 tarih ve 7711 yevmiye no ile tevdi ettiği 17/09/1967 tanzim tarihli el yazısı vasiyetnamesi ile "tüm tereke" mirasçısı nasbedildiğini, bu hususun Adalar Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/74 sayılı dosyası ile de sabit bulunduğunu, davacı iddialarının hiç birisinin akla yakın ve kanıtlanabilir olmadığını, diğer yandan Medeni Kanunun 504.maddesi "Miras bırakan yanıldığını, aldatıldığını öğrendiği ya da korkutma veya zorlamanın etkisinden kurtulduğu gönden başlayarak 1 yıl içinde tasarruftan dönmediği taktirde tasarruf geçerli sayılır..." hükmünü taşımakta olduğundan, eğer gerçekten davacının babasının korkusu veya tehdidi söz konusu ise babasının vasiyetnamenin yapılmasından 8,5 ay sonra 02/06/1968 tarihinde vefatı ile bu korku ve baskının ortadan kalktığı kabul edilmesi ve her ne hal altında olursa olsun bundan sonraki bir yıl içinde tasarruftan dönmemesi nedeni ile artık tasarruf geçerli sayılması gerektiğini, bu nedenlerle bu yoldaki iddianın "hak düşürücü süre" itibariyle hukuki dayanağı bulunmamakta olduğunu, hukuka ve kanuna uygun, tüm şekil şartlarını taşıyan, somut olayda M.K. 504 maddesinde sayılan hallerin hiç birinin vaki olmadığını, olsa bile bu hallerin ortadan kalkmasından itibaren bir yıl içerisinde vasiyetten rücu edilmediğini, bu müddetin hak düşürücü bir müddet olduğunu, bu nedenle M.K. 557 maddesi uyarınca iptalinin istenemeyeceği ve vasiyetin toplumun etik kurallarına aykırı olmaması nedeniyle M.K.557/3.maddesi uyarınca da iptalinin istenemeyeceği dikkate alınarak davacının davasının reddine karar verilmesini, mirasın açıldığı tarihte ve sağ olan müvekkil davalının tüm tereke maliki olması nedeniyle yedek mirasçı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu'nun bu vasfının ve davalı sıfatının ortadan kalktığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacı ile davalı K.. M..(C.. K..) arasında vasiyetnameye konu taşınmazlarla ilgili olarak düzenlenen 26.10.2013 tarihli sulh sözleşmesi gereğince davanın tescil davasına dönüştürülmesini talep ve kabul ettikleri gerekçesiyle, usul ekonomisi bakımından tarafların taleplerinin kabulüne karar verilerek 26/10/2013 tarihli sulh sözleşmesinin onanmasına ve muris Z.. K.. adına tapuda kayıtlı bulunan İstanbul İli, A... İlçesi, C... Mah. G... Mevkii, ... Ada, ... parsel sayılı bahçeli kagir apartman nitelikli gayrimenkulün 130/200 hissesi, İstanbul İli, Ş... İlçesi, T.. Mah, .. ada, ... parselde kayıtlı .. nolu bağımsız nitelikli daire, murisin babası A.. K.. adına kayıtlı Sakarya İli S..., A...köyü ... parsel nolu arsanın 7/21 hissesi, murisin annesi D... K... adına kayıtlı Sakarya İli S..., A... köyü ... parsel nolu tarlanın 1/4 hissesi tapu kaydının iptali ile sulh sözleşmesinde belirtilen şekilde 1/2 oranında davacı Ü.. K.. ile davalı K.. M.. adına tapuya tescil ve kaydına karar verilmiş, hüküm davalı S.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı S.. M.. vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkeme hüküm fıkrasında tarafların talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar vermekle yükümlüdür.

Somut olayda, davada S.. M.. davalı olarak gösterilmiş olup, mahkemece, davacı ile davalı Klaus(Cahit) arasında düzenlenen sulh sözleşmesi gereğince davanın kabulüne karar verilmiş, ancak davalı olarak gösterilen S.. M.. yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu davalı hakkında herhangi bir karar verilmeyerek, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9261, Karar No: 2025/10821, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/9261 E.  ,  2025/10821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/260 E., 2023/313 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 28. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/595 E., 2022/56 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 28. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.