muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2965, Karar No: 2023/4947, Tarih: 13.09.2023

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ile feri müdahiller vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 19.12.2022 tarihli ve 2020/6471 E., 2022/9136 K. sayılı kararıyla, davacının bankaya 1999 yılında para yatırdığı ve aynı yıl paranın off-shore hesabına aktarıldığı, işbu davanın ise 2014 yılında 10 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı, bu itibarla davanın zamanaşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına, bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin ve feri müdahil OYAK vekilin tüm, feri müdahil TMSF vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı vekili; Dairenin yerleşik içtihadını değiştirmek üzere Hukuk Genel Kuruluna (HGK) başvurusunun yasal koşulları taşımadığı gibi 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun (2797 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin Anayasa'ya da aykırı olduğunu, HGK İçtihadı Birleştirme kararının hukuki güvenlik ilkesine, adaletli yargılanma ve mülkiyet hakkına, sürpriz karar verme yasağına, dosyadaki maddi gerçeklere aykırılık taşıdığını, gerekçeden yoksun olduğunu, önceki davalarda zamanaşımının off shore bankasına başvurunun sonuçsuz kaldığının anlaşılmasından itibaren başlayacağının hükme bağlandığını, mevduat sahiplerinin haklı beklenti içine girdiğini, Dairenin önceki davanın erken açıldığı yönündeki kararları sebebiyle mevduat sahiplerinin büyük çoğunluğunun dava açmadığını, Dairenin ve HGK'nın kararında hukuki ilişkinin niteliğinin yapılamadığını, zarar gerçekleşmeden zamanaşımı süresinin başlamayacağını, zamanaşımı sebebiyle verilen bozma kararının HGK kararı ile çeliştiğini, içtihadı birleştirme kararının geriye yürütülemeyeceğini, TMSF'nin banka sahiplerinden mevduat sahipleri adına yaptığı tahsilatların zaman içinde kısım kısım yapıldığını, borçlu banka sahipleri borcunu TMSF'nin kamu gücünü kullanması nedeniyle mevduat sahibi yerine TMSF'ye ödemek zorunda kaldığını, banka sahibi kişilerin ve şirketlerinin yaptığı bu ödemelerin zamanaşımını kestiğini, intifa olgusu devam ettiğinden zaman aşımından söz edilemeyeceğini, zamanaşımı savunmasının hakkın kötüye kullanılması niteliği taşıdığını, zamanaşımını durduran ve kesen olguların değerlendirilmediğini ileri sürerek kararın düzeltilmesini ve Mahkeme kararının onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince tüketici mahkemelerinde tüketici tarafından açılan davalar harçtan muaf olduğundan, davacıdan alınan karar düzeltme harcının isteği halinde davacıya iadesine,

3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

13.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1294, Karar No: 2013/1380, Tarih: 06.06.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/5-1294 E.  ,  2013/1380 K.**

* HUKUK GENEL KURULUNUN KARARINA KARŞI KARAR DÜZELTME YOLU AÇIK OLDUĞUNDA, KARARIN TARAFLARA TEBLİĞ EDİLMEDEN VE TARAFLARA BU YASAL YOL TANINMADAN HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİ

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 442/A

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 440

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "Kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi, yıkım" davasından dolayı yapıları yargılama sonunda: Tarsus  1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.04.2009 gün ve               2008/17 E,-2009/335      K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin 28.10.2010 gün ve 2010/15130  E,-2010/18513 K. sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiş;  direnme kararının davalı DSİ  vekili tarafından temyizi üzerine Hukuk Genel Kurul u'nun 30.01.2013  gün ve             2012/5-682 E,-2013/153 sayılı ilamıyla direnme uygun bulunmakla, esasa ilişkin temyiz itirazları incelenmek üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmiş ve dosya takibi işlemlerin yapılması için mahalline gönderilmiş ise de mahkemece dosya hiçbir işlem yapılmaksızın tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Bilindiği üzere, direnme kararları üzerine verilen Hukuk Genel Kurulu kararlarına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı hususu, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440 ve 442/A maddeleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerekir.

Hukuk Genel Kurulu kararına mahkemece uyulması zorunluluğu ise, karara karşı tüm yasal yolların tüketilmesinden sonra gözetilecek bir husustur.

Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olması halinde mahkemece Yargıtay kararının taraflara tebliği ve karar düzeltme hakkının kullanılabilmesi için gerekli sürenin verilmesi sağlanır ve karar düzeltme talebinde bulunulması halinde buna ilişkin işlemler yerel mahkemece tamamlanarak dosya, Hukuk Genel Kuruluna karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere gönderilir.

Hukuk Genel Kurulunun kararına karşı karar düzeltme yolu açık olduğunda kararın taraflara tebliğ edilmeden ve bu yasal yol tanınmadan ne Hukuk Genel Kurulu'na ne de Daireye gönderilmesi olanaklı değildir.

Hukuk Genel Kurulunun kararına karşı karar düzeltme yolu açık olduğunda kararın taraflara tebliğ edilmeden ve bu yasal yol tanınmadan ne Hukuk Genel Kurulu'na ne de Daireye gönderilmesi olanaklı değildir.

O halde mahkeme: karar düzeltme yolu açık bulunan Hukuk Genel Kurulu kararının içeriği, "direnme uygun bulunmakla, esasa ilişkin temyiz itirazları incelenmek üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesine” şeklinde olsa dahi; kararı taraflara tebliğ edecek ve bu karara karşı karar düzeltme talebinde bulunulursa Hukuk Genel Kuruluna; karar düzeltme talep edilmezse de kararda işaret olunan şekilde Özel daireye gönderilmesi yönünde işlem yapacaktır. Bu işlemler yapılmaksızın dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesi doğru değildir.

Şu hale göre mahkemece yapılacak iş; Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurma olanağı sağlamak ve bu yola başvurulursa dosyayı Hukuk Genel Kurulu'na, başvurulmazsa da Hukuk Genel Kurulu kararının gereği yerine getirilmek üzere Özel Daireye göndermek olmalıdır.

Açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine iadesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın Yerel Mahkemesine İadesine, 06.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2025/316, Karar No: 2025/1668, Tarih: 25.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/316 E.  ,  2025/1668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/803 E., 2024/1519 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Of 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/50 E., 2024/36 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Trabzon ili, Of ilçesi, ... Mahallesinde yapılan kadastro çalışmaları sonucu 137 ada 6 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tespit edildiğini, ancak bu taşınmazın kök muris ...'dan, davacıların babası ile amcaları ... ve ...’e kaldığını ve yapılan taksim sonucu herkesin kullandığı yerin zeminde belli olduğunu, davacıların babası ...'dan da davacılara miras yoluyla kaldığını, davacıların amcalarının Of Kadastro Mahkemesinin 2009/2 Esas, 2013/198 Karar sayılı dosyası ile tespite itiraz ederek kullandıkları kısımları adlarına tescil ettirdiklerini, davacıların babasının kullandığı kısmın ise dava açılmadığından Hazine adına tesciline karar verildiğini ileri sürerek hükmen oluşan 137 ada 6 ve 47 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydının iptali ile davacılar adına eşit hisseli olacak şekilde tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine temsilcisi cevap dilekçesinde ve yargılama sırasında, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.03.2019 tarih 2016/630 Esas, 2019/131 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı Hazine temsilcisinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 10.01.2020 tarih 2019/1713 Esas, 2020/20 Karar sayılı kararı ile araştırma ve incelemedeki eksiklikler nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Of Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.03.2019 tarih 2016/630 Esas, 2019/131 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı Hazine temsilcisinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 10.01.2020 tarih 2019/1713 Esas, 2020/20 Karar sayılı kararı ile araştırma ve incelemedeki eksiklikler nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucu yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; her ne kadar Of Kadastro Mahkemesince yapılan yargılamada taşınmazın diğer kardeşler tarafından kullanılan kısımları ifraz edilerek tescil edilmiş ise de Kadastro Mahkemesince fotogrametri uzmanından rapor alınmadığı, taşınmazın dava tarihindeki durumları ve tanık, mahalli bilirkişi beyanları ile hüküm kurulduğu, hava fotoğraflarının incelenmesinden dava konusu yerlerin 1982 yılına kadar dere yatağı içerisinde bulunduğu, 2004 yılında açık alan haline geldiği, 2011 yılında taşınmaz üzerinde tarıma başlandığı, öncesinde taşınmazın dere yatağı içerisinde kaldığı, bir kısmının ise çalılık vasfında olduğu, kadastro çalışmalarının yapıldığı 2007 yılında arazinin dere yatağının etkisinden yeni kurtulduğu, 2005 yılında dahi sel ve taşkına maruz kaldığı, DSİ çalışmaları sonucu arazinin dere taşkınlarından korunaklı hale getirildiği, taşınmazlar üzerindeki çaylıkların 8-9 yaşlarında bulunduğu, davacılar lehine 20 yıl aralıksız, fasılasız, malik sıfatıyla zilyetlik olgusunun gerçekleşmediği, Kadastro Mahkemesince sadece tanık ve bilirkişi beyanlarına dayalı kabul edilen zilyetlik olgusunun yerleşmiş Yargıtay içtihatları ile de bağdaşmadığı, verilen hükmün eldeki davada kesin hüküm veya delil teşkil etmeyeceği, tanık beyanları ile rapor arasında çelişki olduğu durumlarda hava fotoğraflarına itibar edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadastro tespit tarihinden geriye doğru kazandırıcı zamanaşımı koşullarının oluşmadığı, davacılar adına dava konusu edilen taşınmazların 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, açtıkları dava hakkında ret kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacıların amcalarının Kadastro Mahkemesinde açtıkları kabul ile sonuçlanan davanın eldeki dava için emsal olacağını, anılan davanın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, Mahkemece, eksik inceleme yapıldığı belirtilerek kesinleşen kararın denetlendiğini, yargı kararlarının kendi içinde uyumlu ve yeknesak olması gerektiğini, amcalarının aynı yere ilişkin açtıkları davanın kabul edildiğini, davacıların açtıkları davanın reddedildiğini, jeoloji mühendisinin raporuna göre dava konusu taşınmazların dere yatağında kalmadığı, derenin aktif etkisi dışında kaldığının belirtildiğini, davalarını ispat ettiklerini taşınmazların çevresinin hep özel mülk olduğunu, dava konusu taşınmazların dere taşkınından önce de çay bahçesi olduğunu, zilyetliğin 60 yıldan fazla olduğunu belirtilerek ve re'sen görülecek nedenlerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Trabzon ili, Of ilçesi, ... Mahallesinde 2006 yılında yapılan kadastro çalışmaları sonucu 137 ada 6 parsel sayılı 6.952,36 m2 yüz ölçümlü taşınmaz ham toprak vasfı ile Hazine adına tespit edilmiş, daha sonra Of Kadastro Mahkemesinin 2009/2 Esas, 2013/198 Karar sayılı kararı ile 02.06.2016 yılında hükmen ifraz edilerek 137 ada 6 parsel sayılı taşınmaz 1.715.99 m2, 137 ada 47 parsel sayılı taşınmaz ise 587,54 m2 olarak ham toprak vasfı ile Hazine adına tescil edilmiştir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28821, Karar No: 2014/19774, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28821 E.  ,  2014/19774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/238209

Mahkemesi : İstanbul 55. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 14/06/2012

Numarası : 2011/348 - 2012/331

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın meskun mahalde gündüz vakti tek yönlü bölünmüş yolda sevk ve idaresindeki araç ile seyri sırasında bilinmeyen sebepten dolayı direksiyon hakimiyetini kaybedip sağ taraftaki kaldırıma çıkıp burada beklemekte olan yayaya çarparak ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, asli ve tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında 2 yıl ile 6 yıl arasında hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan yerel mahkemece, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, adalet ve hakkaniyete uygun düşmeyecek biçimde en üst hadden ceza belirlenmesi;

2)5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2039, Karar No: 2017/4140, Tarih: 17.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/2039 E.  ,  2017/4140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 5510 sayılı Yasanın 81/1-ı maddesi uyarınca %5 indirimden yararlandırılmadığını belirterek, fazla ödediği 12.521,02 TL'nin faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacı şirketin 5510 sayılı Kanunun 81. maddesi gereği % 5 puanlık teşvik indirimden yararlandırılması ve fazla ödenen primlerin tahsili istemine ilişkin olup; mahkemece ilamda belirtilen şekilde davanın kısmen kabulüne karar verildiği, hükmün Dairemizce bozulduğu, Mahkemece, direnme kararı verildiği, 05/07/2012 gün ve 6352 sayılı Yasa ile 5521 sayılı Yasaya eklenen geçici 2.maddesi uyarınca yapılan incelemeye mahkemenin direnme hükmünde dayandığı gerekçeye göre Dairemizin 21.11.2016 gün ve 2016/9750 Esas- 2016/14388 Karar sayılı ilamının ortadan kaldırılması gerektiği anlaşılmıştır.

O halde Dairemizin bozma ilamında belirtilen, davalı Kurumun taraf ehliyeti bulunmadığından pasif husumetten davanın reddine karar verilmesine ilişkin kararın kaldırılarak Mahkemenin 17.03.2016 gün ve 2016/451 E, 2016/79 K sayılı ilk hükmü tekrar incelenmelidir.

SONUÇ :1-Mahkemece verilen direnme hükmünün yerinde bulunduğu anlaşıldığından Dairemizin mahkemenin anılan kararının bozulmasına ilişkin 10.12.2015 gün ve 2015/13360 Esas- 2015/22145 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA,

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

Dava davacı şirketin 5510 sayılı Kanunun 81. maddesi gereği % 5 puanlık teşvik indirimden yararlandırılması ve fazla ödenen primlerin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle Daire Kararına direnilerek, ilk karar gibi davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendinde düzenlenen prim teşviği 5510 sayılı Kanun'a 5763 sayılı Kanun'un 24.maddesi ile eklenmiş olup 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendine göre;

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle Daire Kararına direnilerek, ilk karar gibi davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendinde düzenlenen prim teşviği 5510 sayılı Kanun'a 5763 sayılı Kanun'un 24.maddesi ile eklenmiş olup 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 81/1-(ı) bendine göre;

“Özel sektör işverenlerinin yurt dışındaki işyerlerinde çalıştırılmak üzere 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı olarak yurt içinden götürülen sigortalılar için, bu maddenin (f) bendine göre prime esas kazanç üzerinden ödenecek primin işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutar Hazinece karşılanır. Bu bent hükümlerinden faydalanabilmek için; çalıştırdıkları sigortalılarla ilgili olarak işverenler tarafından bu Kanun uyarınca verilmesi gereken aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içinde Kuruma verilmesi, bu sigortalılara ilişkin olarak yatırılması gereken sigorta primi tutarlarının Hazinece karşılanmayan kısmının yasal süresi içinde işverenlerce ödenmiş olması ve bu işverenlerin Kuruma prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcunun bulunmaması şarttır. Ancak Kuruma olan prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borçlarını 6183 sayılı Kanunun 48 inci maddesine göre tecil ettiren ve taksitlendiren işverenler ile taksitlendirme ve yapılandırma kanunlarına göre taksitlendiren ve yapılandıran işverenler bu tecil, taksitlendirme ve yapılandırmaları devam ettiği sürece bu bent hükmünden yararlandırılır. 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerleri; 2886 sayılı Kanun ve 4734 sayılı Kanun hükümlerine istinaden yapılan alım ve yapım işleri, 4734 sayılı Kanundan istisna olan alım ve yapım işlerine ilişkin işyerleri; ek 2 nci madde kapsamında uygulanan teşvikten yararlanan işyerleri ile sosyal güvenlik destek primine tabi tutulmak suretiyle çalışanlar hakkında bu bent hükümleri uygulanmaz. Hazineden karşılanan prim tutarları, işverenler bakımından gelir ve kurumlar vergisi matrahının tespitinde gider veya maliyet unsuru olarak dikkate alınmaz.”