muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6071, Karar No: 2013/7863, Tarih: 23.05.2013

Satış vaadi sözleşmesine konu taşınmazın tapu kaydı üzerinde “Mülkiyet intikalinin toprak ve tarım reformunun uygulaması açısından geçersiz sayılacağı”na dair şerh bulunmaktadır. Bu şerhin dayanağı olan yasada takyitli olan taşınmazın satışının vaat edilemeyeceğine dair bir hüküm yoktur.

Diğer taraftan 4753 sayılı Yasaya göre dağıtılan topraklar 1757 sayılı Yasa hükümlerine tabi tutulmuştur. 1757 sayılı Toprak ve Tarım Reformu Yasası 25.06.1973 tarihinde kabul edilerek yayım tarihinde yürürlüğe girmiş ve 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Yasası ile eklerini yürürlükten kaldırmıştır. Ancak, 1757 sayılı Toprak ve Tarım Reformu Yasası 10.05.1978 tarihinde Anayasa Mahkemesince iptal edilmiştir. Sonraki tarihlerde konu ile ilgili olarak 24.05.1982 tarihli 1982/1-1 esas ve karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile; 1757 sayılı Yasayla yürürlükten kaldırılmış olmasına karşın 4753 sayılı Yasa döneminde kendisine toprak verilenlerin 1757 sayılı Yasa döneminde de 4753 sayılı Yasadaki kısıtlamalara bağlı olup olmayacaklarında ihtilaf olduğu belirtilerek, "her yasa kural olarak yürürlüğü zamanındaki olaylara uygulanıp ilişkileri düzenleyerek hak ve yetkiler doğurur. Yasa sonradan yürürlükten kalksa bile hak ve yetkiler hangi nitelikte ve hangi sınırlar içinde doğmuş ise kendilerini oluşturan yasa hükmüne bağlı olarak o biçimde varlıklarını saklı tutarlar. Yasanın sonradan yürürlükten kalkmış olması doğmuş hak ve yükümlülükleri ortadan kaldırmaz" şeklinde içtihat oluşmuştur. Yani, kararda toprak hangi yasaya göre verilmişse, kendisine toprak verilenlerin yükümlülükleri yönünden de o yasa hükümlerine bağlı tutulması gerektiği kabul edilmektedir (TODAİ Dergisi, Cilt:8, Sayı:1, Mart 1995 Bülent Serim). Bu durumda 4753 sayılı yasanın yürürlüğü zamanında da yukarıda değinildiği üzere taşınmazların satış vaadi sözleşmesi ile satışının vaat edilmesini engelleyen bir hükmü bulunmamaktadır.

Bununla birlikte mahkemece taşınmaz payının devredilip devredilemeyeceği yönünden 5403 sayılı yasa yönünden gerekli değerlendirmeler yapılmamıştır.

5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8. maddesi 5578 sayılı Kanunla değiştirilerek;

Tarım arazileri; doğal özellikleri ve ülke tarımındaki önemine göre, nitelikleri mutlak tarım arazileri, özel ürün arazileri, dikili tarım arazileri ve marjinal tarım arazileri olarak sınıflandırılmıştır.

Yapılan düzenleme ile, tarımsal arazinin bu niteliğinin tapu kütüğüne şerh edileceği,

Belirlenen parsel büyüklüğünün; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamayacağı, tarım arazilerinin bu büyüklüklerin altında ifraz edilemeyeceği, bölünemeyeceği veya küçük parsellere ayrılamayacağı,

Yapılan düzenleme ile, tarımsal arazinin bu niteliğinin tapu kütüğüne şerh edileceği,

Belirlenen parsel büyüklüğünün; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamayacağı, tarım arazilerinin bu büyüklüklerin altında ifraz edilemeyeceği, bölünemeyeceği veya küçük parsellere ayrılamayacağı,

Ayrıca, Bakanlığın uygun görüşü ile kamu yatırımları için ihtiyaç duyulan yerler hariç olmak üzere tarım arazilerinin, belirlenen büyüklükteki parsellerden daha küçük parçalara bölünemeyeceği,

Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda, bu arazilerin ifraz edilemeyeceği, payların üçüncü şahıslara satılamayacağı, devredilemeyeceği veya rehnedilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Bölünemez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin söz konusu olduğu tarım arazilerinde, satışa konu edilemeyen yerlerin, satış vaatlerine de konu olamayacağı kuşkusuzdur.

Bu nedenle; yukarıda belirtilen bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinde oluşmuş hisselerin üçüncü şahıslara satılması devredilmesi veya rehnedilmesi yasaklanmakta olup bölünemez büyüklüklerin üzerinde alana sahip parsellerdeki hisselerin üçüncü şahıslara satılmasında, devredilmesinde veya rehnedilmesinde bir sakınca bulunmamaktadır. Ancak ifraz yapılırken tarım arazilerinde bölünemez büyüklüklerin altında parsel oluşturulmaz.

Bölünemez büyüklüğün üzerinde olan tarım arazileri yukarıda belirtilen miktarların altında ifraz edilmemek şartıyla oranına bakılmaksızın hisseli olarak satılabilir.

Bölünemez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin söz konusu olduğu tarım arazilerinin, paydaşlarının veya iştirakçilerinin tamamının birlikte katılımı ile üçüncü kişiye satışı yapılabilir, devredilebilir veya bölünemez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin söz konusu olduğu tarım arazisinin tümü rehnedilebilir.

Tarım arazisinin hangi sınıfa girdiği, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Tarım İl veya İlçe Müdürlüklerine sorulmak suretiyle veya ilgilisi tarafından alınacak yazı ile belgelendirilmesi; eğer bölünemez büyüklükte tarım arazisi ise tescilli olduğu tapu kütük sayfasının beyanlar hanesine “5403 sayılı Kanunun 8. maddesine tabidir” şeklinde şerh verilmesi gerekmektedir.

Talep konusu parselin bulunduğu yerin imar planının olup olmadığı; planı varsa kullanım amacının (nazım, uygulama imar, v.b.) ne olduğu ilgili Belediyelerden veya Valiliklerden alınacak yazı ile belgelendirilmeli; bu planların kesinleşmesi ile plandaki kullanım amacına tabi olacağından, tarımsal alana tahsis edilmeyen yerler, bu kanun kapsamı dışında değerlendirilmelidir.

Talep konusu parselin bulunduğu yerin imar planının olup olmadığı; planı varsa kullanım amacının (nazım, uygulama imar, v.b.) ne olduğu ilgili Belediyelerden veya Valiliklerden alınacak yazı ile belgelendirilmeli; bu planların kesinleşmesi ile plandaki kullanım amacına tabi olacağından, tarımsal alana tahsis edilmeyen yerler, bu kanun kapsamı dışında değerlendirilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olaya gelince; satış vaadi sözleşmesine konu taşınmazların belirlenen tarımsal niteliğinin Tarım ve Köyişleri Bakanlığı İl veya İlçe Müdürlüğünden sorulup görüşü alındıktan sonra tescilin mümkün olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Satış vaadi sözleşmesine konu payın arazinin büyüklüğü

itibariyle belirlenen tarımsal niteliğine göre satışının mümkün olmadığının anlaşılması halinde davanın reddi, aksi halde kabul kararı verilmesi gerekir.

Mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 23.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24235, Karar No: 2013/28244, Tarih: 09.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/24235 E.  ,  2013/28244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Turgutlu 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :08.06.2012

Yukarıda tarihi, numarası ve tarafları gösterilen hükmün onanmasına dair Dairemizin 18.6.2013 tarihli ve 2012/23694 esas, 2013/17051 karar sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu. Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, evliyken yeniden evlenen kişinin ikinci evliliğinin iptali isteğine (TMK. m. 145/1) ilişkin olup, mahkemece; davanın kabulüne, Süleyman'ın Gülcay'la olan evliliğin iptaline, davacı Halime ile Süleyman'ın 2.10.2007 tarihinde evlendiklerinin tespitine karar verilmiş, davalı Gülcay'ın temyizi üzerine, hüküm Dairemizce 18.6.2013 tarihli 23694-17051 sayılı ilamla onanmış, onama kararına karşı davalı Gülcay karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, Süleyman ve Halime tarafından birlikte açılmış, Süleyman daha sonra 20.12.2010 tarihinde “davadan feragat” etmiştir. Dava ile; Süleyman'ın Halime ile evliyken Gülcay'la evlendiği iddia edilerek, Süleyman’ın Gülcay'la 8.10.2007 tarihinde yaptığı evliliğin iptali istenmiştir. Evliyken yeniden evlenen kişinin, ikinci evliliği mutlak butlanla sakattır. Bu sebebe dayanan mutlak butlan davasının, ilk eş tarafından, evliyken yeniden evlenen Süleyman'a ve bununla evlenen ikinci eşe karşı ileri sürülmesi gerekir. Çünkü, bu ikisi arasındaki evliliğin “mutlak butlanla” sakat olduğu ileri sürülerek ortadan kaldırılması istenmektedir ve ikisi için ayrı ayrı değil, hukuki ilişkideki ortaklığa bağlı olarak aynı ve tek bir hüküm verilecektir. Diğer bir ifade ile, ilişkinin taraflarından biri hakkında davanın reddine, diğeri hakkında ise davanın kabulüne karar verilmesi olanaklı değildir. Bu bakımdan, davanın, bu ikisine karşı birlikte açılmasında hem maddi hukuk, hem de usul hukuku açısından bir mecburiyet söz konusudur. Böyle bir durumda, davanın aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunan Süleyman ve Gülcay'a karşı birlikte açılması gerekir. Bunlardan yalnızca birisinin tek başına “davalı” olarak husumet ehliyeti mevcut değildir. Dava, bu ikisine karşı değil de, bunlardan yalnızca birine karşı açılmış ise, mahkemece, davacıya; davayı diğer mecburi dava arkadaşına da teşmil etmesi, bu husustaki eksikliği tamamlaması için süre tanınması (HMK. m. 119/2), davacının bu süre içinde eksikliği tamamlaması halinde, davaya devam edilmesi gerekir. Davacı kendisine tanınan süre içinde davasını, diğer mecburi dava arkadaşına teşmil etmez, eş deyişle “davalı” taraftaki eksikliği tamamlamaz ise, o takdirde, mecburi dava arkadaşlarından yalnızca birine karşı açılmış olan davanın pasif husumet ehliyetinin yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesi gerekir. Bu halde davanın esası hakkında hüküm verilmez. Mahkemece bu durum nazara alınarak, 15.4.2011 tarihli oturumda davacı Halime’ye “Süleyman hakkında da dava açması için” süre verilmiş; davacı, Süleyman hakkında bir dava açmamış, davayı ona teşmil etmemiştir. Bu durumda, zorunlu dava arkadaşlarından sadece Gülcay’a karşı açılan davanın, bu adı geçenin tek başına pasif husumet ehliyetinin bulunmaması sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken, bu yön gözetilmeden işin esası hakkında hüküm kurulması doğru değildir. Hüküm, açıklanan yönde karar verilmek üzere bozulacakken, değinilen husus ilk incelemede gözden kaçtığından onanmış olmakla, davalı Gülcay'ın bu hususa da temas eden karar düzeltme isteği haklı ve yerinde olup, kabulüne Dairemizin onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440/1-4 maddesi gereğince karar düzeltme talebinin KABULÜ ile Dairemizin 18.06.2013 tarihli ve 2012/23694 esas, 2013/17051 kara sayılı onama kararının KALDIRILMASINA, yerel mahkeme kararının yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde karar düzeltme harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 09.12.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/8698, Karar No: 2016/5861, Tarih: 29.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8698 E.  ,  2016/5861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

TCK'nun 207. maddesinde yazılı özel belgede sahtecilik suçunun oluşması için sahte özel belgenin düzenlenmesi ya da gerçek bir özel belgenin değiştirilmesi yeterli olmayıp o belgenin hukuki sonuç doğurabilecek ve ilk bakışta dikkati çekmeyecek biçimde tanzim edilerek çok sayıda kişiyi aldatabilecek yetenekte olması ve bu konunun objektif olarak saptanması gerekmektedir. Sanıkların, iştirak halinde Kütahya İl Sağlık Müdürlüğüne posta yoluyla gönderdikleri bilgisayar yazısı ile yazılmış ancak imzasız belgeyi katılanların kimlik bilgilerini kullanarak düzenleyip katılanlar adına şikayette bulunmak şeklinde gerçekleştirdikleri eylemlerinde, suça konu dilekçenin imzasız olması nedeniyle hukuki değer taşımadığı cihetle; özel belgede sahtecilik suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde her iki sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2909, Karar No: 2015/7491, Tarih: 09.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2909 E.  ,  2015/7491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Geyve Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/100-2013/530

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 30.04.2014 gün ve 2014/28048 Esas - 2014/12000 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kısmen kabulüne dair mahkemece verilen karar, davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmış, bu karara karşı davalı S.. S.. Genel Müdürlüğü vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, davalı idare vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemleri HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

1-6360 sayılı Yasa uyarınca Sakarya İl Özel İdaresine karşı açılan davanın S.. S.. Genel Müdürlüğü'ne devrolunduğu anlaşıldığı gibi

2-13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı uyarınca, 6487 sayılı Yasanın 21. madde ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile değiştirilen geçici 6.maddesinin onüçüncü fıkrası iptal edildiğinden,

Davalı idare vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 30.04.2014 gün ve 2013/28048-2014/12000 sayılı ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, alınan rapor uyarınca taşınmazların dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, el atılan taşınmazlar, baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-6360 sayılı Yasa uyarınca Sakarya İl Özel İdaresine karşı açılan davanın S.. S.. Genel Müdürlüğü'ne devrolunduğu anlaşıldığından,

2-13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. Maddesi ile 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası “09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği” gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

6487 sayılı Yasanın 21. Maddesi ile 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası “09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği” gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

a-Gerekçeli karar başlığının davalı kısmındaki (S.. İ..) kelimelerinin çıkartılmasına.yerine (S.. S.. Genel Müdürlüğü) kelimelerinin yazılmasına,

b-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin beşinci paragrafının çıkartılmasına,yerine (Alınması gereken 799,50 TL karar ve ilam harcından peşin ve ıslah harcı toplamı 332,00TL'nin mahsubu ile eksik kalan 467,50TL harcın davalı idareden alınarak Hazineye gelir kaydına,) cümlesinin yazılmasına,

c-Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin sekizinci paragrafındaki (24,30 TL peşin harç ) ibaresi ile (712,35) ve (434) rakamlarının çıkartılmasına,yerine sırasıyla (24,30 TL peşin harç ile 307,40 TL ıslah harcı ) ibaresi ile (1.019,75 ) ve ( 632,25) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın davalı idareden alınmasına, karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3266, Karar No: 2024/3132, Tarih: 03.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3266 E.  ,  2024/3132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/2659 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın kabulüne

KANUN YARARINA BOZMA

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tekirdağ 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, ailesi tarafından hükümlüye koli ile gönderilen eşyaların mevzuat gereği verilebilecek eşyalardan olmadığı ancak kitap ve giyim eşyasının kabul edilebileceği ve kurum güvenliği için tehlike oluşturacağından bahisle hükümlüye verilen kara kalem, kaligrafi kalemi, boya ve defter gibi eşyaların geri alınarak emanet eşya deposuna alınması işlemine karşı yapılan şikayetin reddine ilişkin Tekirdağ 2. İnfaz Hâkimliğinin 28.11.2022 tarihli ve 2022/4074 Esas, 2022/4436 Karar sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ve anılan kararın kaldırılmasına dair mercii Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ve 2022/2659 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 11.03.2024 tarihli ve 94660652-105-59-6909-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve 2024/31850 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve 2024/31850 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.10.2011 tarihli ve 2011/6749 Esas, 2011/27945 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin "Dışarıdan gönderilen hediyeleri kabul etme hakkı" başlıklı 77 nci maddesinde yer alan, "Kapalı kurumlardaki hükümlü, mensup olduğu dinin bayram günlerinde, yılbaşında ve nüfus kaydında belirtilen doğum günlerinde dışardan gönderilen ve kurum güvenliği için tehlikeli olmayan hediyeyi, aşağıda belirtilen esaslar dahilinde kabul etme hakkına sahiptir: a) Hükümlü, hediye olarak ancak kitap veya giyim eşyası kabul edebilir...." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesince hükümlüye hediye olarak gönderilen eşyaların Ceza İnfaz Kurumu güvenliği açısından tehlike yaratmayacağı kanaatine varıldığından bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, hükümlünün kitap ve giyim eşyası dışında hediye kabul etmesinin mümkün bulunmadığı, somut olayda hükümlüye hediye olarak gönderilen kara kalem, kaligrafi kalemi, boya ve defter gibi eşyaların kabul edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun hükümlüye dışarıdan gönderilen hediyeyi kabul etme hakkı başlıklı 69 uncu maddesi;

(Değişik madde 14.04.2020 - 7242 S.K./34. md) (1) Kapalı ceza infaz kuramlarındaki hükümlü, iki ayda bir kez, ayrıca dinî bayram, yılbaşı veya kendi doğum günlerinde dışarıdan gönderilen ve kuram güvenliği için tehlikeli olmayan bir hediyeyi kabul etme hakkına sahiptir. Çocuk ve altmış beş yaşım tamamlamış hükümlüler ile beraberinde çocuğu bulunan kadın hükümlüler, idare ve gözlem kurulu tarafından alınacak karar doğrultusunda belirtilen zaman dilimi dışında da hediye kabul edebilir. Bunun esas ve usulleri yönetmelikle belirlenir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin, dışarıdan gönderilen hediyeleri kabul etme hakkı başlıklı 77 nci maddesine göre; (1) Kapalı kuramlardaki hükümlü, mensup olduğu dinin bayram günlerinde, yılbaşında vc nüfus kaydında belirtilen

doğum günlerinde dışardan gönderilen ve kurum güvenliği için tehlikeli olmayan hediyeyi, aşağıda belirtilen esaslar dahilinde kabul etine hakkına sahiptir:

a) Hükümlü, hediye olarak ancak kitap veya giyim eşyası kabul edebilir,

b) Hediye, ziyaretçi tarafından verilebileceği gibi posta veya kargo yolu ile de gönderilebilir.

(4) Kurumda annesiyle birlikte kalan çocuklara, durumlarına uygun gıda maddesi, ihtiyaca uygun eşya ile kurama girmesi yasak olan eşyaların oyuncakları hariç olmak üzere diğer oyuncaklar hediye olarak gönderilebilir veya verilebilir.

4. 5275 sayılı Kanunun 69 uncu maddesi, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 77 nci maddesi hükümleri birlikte değerlendirildiğinde kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin kitap ve giyim eşyası dışında hediye kabul etmesinin mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; somut olayda hediye olarak gönderilen ancak kitap ve giyim eşyası olmayan eşyaların hükümlüye verilmesine dair verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.12.2022 tarihli ve 2022/2659 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2024 tarihinde karar verildi.