muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7422, Karar No: 2018/6817, Tarih: 19.09.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7422 E.  ,  2018/6817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ... Sigorta A.Ş. vekili temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 23.09.2010 tarihinde meydana gelen trafik iş kazasında % 53 oranında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirin, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi giderinin rücuan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

5510 sayılı Kanun'un iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21'inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün, olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumu'na karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverinin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Dosya kapsamında Mahkemece, dava dışı ... Belediyesi ile Ak-Kar İnş. Tur. Medikal Güvenlik Yemek Temizlik Hizm. San. Tic. Ltd. Şti. ve Alan Yemek Üretim Temizlik Gıda İnş. Ve Mak. San. Tic. Ltd. Şirketleri arasındaki ilişkinin niteliği, asıl işverenlik-alt işverenlik ilişkisi bulunup, bulunmadığı araştırılıp, irdelenmemiştir.

Mahkemece, açıklanan hususlar çerçevesinde öncelikle dava dışı ... Belediyesi ile"...İnş. Tur. ... Güvenlik Yemek Temizlik Hizm. San. Tic. Ltd. Şti. ve ... Temizlik Gıda İnş. ve Mak. San. Tic. Ltd. Şirketleri arasındaki hukuki ilişki ve asıl işverenlik-alt işverenlik sıfatları irdelenip, belirlenmeli ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden bu çerçevede yeniden uygun bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

2- Mahkemece, hükme esas alınan kusur raporunda davalı sürücü ... % 100 kusurlu, kazalı işçinin, ... Belediye Başkanlığının, ... Ltd. Şti. ve ... ... Ltd. Şti.'nin kusursuz oldukları kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporuyla ulaşılan sonuçlar, rücu davasında kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Hükme esas kusur raporunda davalı sürücü ... % 100 kusurlu kabul edildiği halde, Yargıtay onamasından geçerek kesinleşen tazminat dosyasının yargılaması sırasında hükme esas alınan kusur raporuyla davalı ... % 75, alt işveren Alan.... Ltd. Şti. % 25 kusurlu, davalı ... davalı sürücü ...'nin kusur oranı nispetinde poliçe limitiyle sorumlu olduğu, kazalı işçiye kusur verilmediğinin anlaşılmasına rağmen, kusur raporlarındaki bu çelişkili durum irdelenip giderilmemiştir.

Mahkemece, kesinleşen tazminat dosyasında alınan kusur raporu da dikkate alınmak suretiyle İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, kesinleşen tazminat dosyasında alınan kusur raporu da dikkate alınmak suretiyle İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hüküm kurulmalıdır.

3-Yasa Koyucu tarafından, 25.02.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 13.02.2011 tarih 6111 sayılı Yasa'nın 59. maddesi ile 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 98. maddesi değiştirilmiş, anılan değişiklik ile trafik kazaları sebebiyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer bütün resmî ve özel sağlık kurum ve kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedelleri, kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı esası getirilmiştir. 6111 sayılı Kanun'un, yayımı tarihinde yürürlüğe giren Geçici 1. maddesi ile de, bu Kanun'un yayımlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedelleri, yine Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı belirtilmiştir.

Somut olayda tedavi giderleri kapsamında, davalı ... şirketinin sorumlu olmayacağı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

O halde, davalılardan ... Sigorta A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Sigorta A.Ş.'ye iadesine, 19/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21632, Karar No: 2016/13420, Tarih: 31.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21632 E.  ,  2016/13420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, yapılan yersiz ödemelerin iadesine ilişkin kurum işleminin iptaline, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davalı Kurumun 24.06.2014 tarihli Kurum işleminin iptali ile davacının davalı Kuruma borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 01.10.1985-30.07.2000 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olduğu, 01.08.2000 tarihinden itibaren yine 506 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalılığının başladığı ve 2003/12.ayında sona erdiği, 02.10.2012 tarihli tahsis talebi üzerine 01.11.2012 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya başladığı, davacının 18.07.1997-28.09.1999 tarihleri arasında ortağı olduğu ... San. Tic. ve Tur. Ltd. Şti. unvanlı işyerine 15.12.2004 tarihli ortaklar kurulu kararı ile müdür olarak atandığı, davalı Kurumun ... San. Tic. ve Tur. Ltd. Şti. işyerinde 17.04.2014 tarihinde yapılan denetimde davacının şirket müdürü olduğu ve belediyeden ruhsat alma işlerini davacının yürüttüğünün şirketin muhasebe yetkilisi ... tarafından beyan edildiği, hazır bulunan davacının da bu beyanı doğrulayarak tutanağı imzaladığı, 22.04.2014 tarihli durum tespit raporunda davacının söz konusu şirkette müdür olarak çalışmasından dolayı 28.12.2004 tarihli işe giriş bildirgesinin ve 28.12.2004-18.04.2014 tarihleri için aylık prim ve hizmet belgelerinin düzenlenerek verilmesinin istenmesine ayrıca davacının prim ödeme gün sayısı ve kazanç miktarında değişme olacağından yaşlılık aylığının yeniden hesaplanması gerektiğine karar verildiği, rapor uyarınca davacının yaşlılık aylığı talep ettiği sırada müdür olarak 506 sayılı Yasa kapsamında (5510 sayılı Yasa 4-1/(a)) çalışması olduğundan ve 5510 sayılı Yasa'nın 28.maddesine göre yaşlılık aylığından yararlanabilmek için çalıştığı işten ayrıldıktan sonra yazılı başvuruda bulunulması şartını yerine getirmediğinden davacının yaşlılık aylığının iptaline ve 5510 sayılı Yasa'nın 96.maddesinin (a) bendine göre yersiz ödenen aylıkların tahsil edilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 62. maddesinde “Sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan sonra yazılı istekte bulunan ve yaşlılık aylığına hak kazanan sigortalıya bu isteğinden sonraki aybaşından başlanarak yaşlılık aylığı bağlanır…” hükmü bulunmakta olup 506 sayılı yasanın 63. maddesinde de “ …Bu Kanuna göre yaşlılık aylığı almakta iken sigortalı olarak bir işte çalışmaya başlayanların yazılı talepte bulunmaları halinde yaşlılık aylıklarının ödenmesine devam olunur. Ancak bunlardan 78 inci maddeye göre tespit edilen prime esas kazançları üzerinden % 30 oranında Sosyal Güvenlik Destek Primi kesilir. Bu primin 1/4'ü sigortalı hissesi, 3/4'ü işveren hissesidir….” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Yasa'da benzer bir düzenleme 28.maddede bulunmaktadır. Buna göre; "...Yukarıdaki fıkralarda belirtilen yaşlılık aylıklarından yararlanabilmek için 4.maddenin 1.fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalının çalıştığı işten ayrıldıktan, (b) bendinde belirtilen sigortalının sigortalılığa esas faaliyete son verip vermeyeceğini beyan ettikten sonra yazılı istekte bulunmaları ... şarttır".

Somut olayda, yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeler uyarınca yaşlılık aylığı tahsisi için sigortalının çalıştığı işten ayrılması gerektiği ortadadır. Bu koşulun yerine getirilip getirilmediğinin belirlenebilmesi için ise davacının fiilen çalışıp çalışmadığının anlaşılması gerekir.

Yapılacak iş, 22.04.2014 tarihli durum tespit raporu uyarınca davalı Kurum tarafından dava dışı işverenden 28.12.2004-18.04.2014 tarihleri arasındaki dönem için davacı adına ek aylık prim ve hizmet belgelerinin istenip istenmediği, davalı Kurum tarafından re'sen düzenlenip düzenlenmediği, bu konuda dava dışı işverenin herhangi bir itirazının bulunup bulunmadığı, itirazda bulunulmuşsa bunun sonucunun ne olduğu; davalı Kurum tarafından, dava dışı işveren hakkında 5510 sayılı Yasa'nın 81.maddenin 4.fıkrası uyarınca işlem yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa bu konuda itiraz ya da derdest dava olup olmadığı ve bunların neticesinin araştırılıp beklenilmesinden sonra davacının fiilen çalışıp çalışmadığı araştırılıp tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2766, Karar No: 2013/4728, Tarih: 07.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/2766 E.  ,  2013/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde 04.06.2002 tarihinden itibaren çalıştığını, 12.03.2012 tarihinde belirsiz süreli hizmet sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, bu feshin geçersizliğinin tespit edilip müvekkilinin işe iade edilmesine ve tazminatlara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, şirketin almış olduğu işletmesel kararlar sonucunda iş sözleşmesinin feshi hususunun zorunlu hale geldiğini, norm kadro uygulamasına gidildiğini, bu bağlamda organizasyon şemaları ve görev tanımları ile kadro yapılarının yeniden düzenlendiğini, davacının görev yaptığı puantörlük bölümünün kaldırıldığını, davacının görevlendirilebileceği bir görevin kalmadığından iş sözleşmesi, işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle feshedildiğini, davacı işten çıkarıldıktan sonra yeni işçi alınmadığını, aynı uygulamanın diğer şehirlerdeki şubelerde de yapıldığını bu nedenle davanın reddini beyan etmiştir.

Mahkemece, davacının hiçbir gerekçe göstermeksizin 12.03.2012 tarihinde işine son verildiği, her ne kadar davalı şirket vekili tarafından iş organizasyonu çerçevesinde davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia etmiş ise de belirtilen bu gerekçenin iş hukuk mevzuatı çerçevesinde geçerli bir gerekçe olmadığı, davacının işten çıkarılmadan önce ve sonra başka işçilerin işe alındığı, davacının işten çıkarılmasının haksız ve keyfi olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; davacı işçinin davalı şirketin işyerinde çalışırken iş sözleşmesinin şirket yönetim kurulunun 28.02.2012 tarih ve 54 sayılı kararı gereğince 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17 ve 18 maddeleri uyarınca 11.03.2012 tarihi itibari ile 12.03.2012 tarihinden geçerli olmak üzere yazılı bildirimle feshedildiği, fesih bildirim yazısında fesih sebebinin “Şirketimiz Yönetim Kurulu'nun 28.02.2012 tarih ve 54 sayılı kararına istinaden şirketimiz bünyesinde başlatılan verimlilik ve karlılığın artırılması, tasarruf tedbirleri, rekabet gerekleri, yeniden yapılandırma ve reorganizasyon çalışmaları ile İş programı ve işletme ihtiyaçları doğrultusunda kurumların karlılık ve verimlilik politikalarını optimum personel ile gerçekleştirmesinin bir gereği olarak kadroların yeniden düzenlenmesi ve istihdam fazlalığının azaltılması kaçınılmaz bir sonuç olarak ortaya çıkmıştır, yeniden yapılanma ve norm kadro çalışması neticesinde çalışmakta olduğunuz üretim işçiliği kadrosu yukarıda belirtilen sebeplerden dolayı mevcut kadrodan 1 kişi eksiltilecektir.” şeklinde belirtildiği görülmüştür. Davacının iş sözleşmesi işletme sebeplerine dayanarak davalı işveren tarafından feshedilmiş olup davalı vekili feshin geçerli sebebe dayandığını kanıtlama bağlamında delil olarak gösterdiği tanıklarının dinlenmesi ve bilirkişi aracılığıyla keşif yapılması talebinde bulunmuştur. Mahkemece davalı vekiline sözü edilen talebi konusunda olumlu ve olumsuz bir karar verilmeden dosyada mevcut deliller yeterli görülerek sonuca gidilmiştir. Feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükü altında bulunan davalı tarafın söz konusu delillerini sunma imkanı verilmemek suretiyle savunma hakkı ihlal edilerek karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu sebeple öncelikle davalı tarafın gösterdiği tanıklar dinlenmeli, bir makine mühendisi, bir endüstri mühendisi ve bir insan kaynakları uzmanından oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla işyerinde keşif icra edilerek; dava konusu işyerinde yönetim kurulunca oluşturulan işletmesel kararın uygulanıp uygulanmadığı, bu uygulama sonucunda işgücü fazlalığı meydana gelip gelmediği, davacı işçinin başka bir bölümde değerlendirilme imkanının olup olmadığı, fesihten önce ve sonra davacının yapabileceği işler için aynı nitelikte yeni işçi alınıp alınmadığı, davacının yaptığı işin fesihten sonra kim tarafından yapıldığı, işyerinde taşeron şirket elemanlarının davacının yaptığı işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı kısaca feshin son çare olarak uygulanıp uygulanmadığı belirlenmeli, sonucuna göre feshin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığına karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4037, Karar No: 2019/6248, Tarih: 18.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4037 E.  ,  2019/6248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, kasten öldürme nedeniyle sigortalı ...'in hak sahiplerine bağlanan peşin değerli gelirler ile kasten yaralama nedeniyle sigortalı ...'e yapılan tedavi gideri ve ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalının, silahla kasten öldürme ve silahla kasten yaralama suçlarından cezalandırılmasına yönelik Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2011/274 Esas ve 2012/167 Karar sayılı kararında; sigortalı...'den kaynaklanan haksız tahrik altında sanığın (davalının) ...'e karşı atılı silahla kasten adam öldürme suçunu işlediğinden bahisle cezasından 5237 sayılı Kanun'un 29'uncu maddesi uyarınca indirim yapılmış, yine sanığın (davalının) diğer sigortalı Hakan'a karşı atılı kasten yaralama suçunu işlediğinden bahisle haksız tahrik indirimi yapılmaksızın cezalandırılmış, verilen karar Yargıtay 1. Ceza Dairesi kararı ile onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 29'uncu maddesi haksız tahrik indirimini düzenlemiş olup; "haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmi dört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir." hükmünü içermektedir.

Davalının mahkûmiyetine ilişkin Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin anılan ilamında; davalının, kasten adam öldürme eyleminin cezası sigortalı...'den kaynaklanan haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi ile cezası müebbet hapis cezasından 16 yıla indirilmiştir. Mahkemece, davalının sigortalı...'e karşı tahrik altında suç işlediği ve bu nedenle davalının kusur ve sorumluluk oranınından, 1/2 (%50) oranında indirim yapılmıştır.

Kurumun rücu hakkının, kanundan doğan kendine özgü ve bağımsız rücu hakkı niteliğinde olması nedeniyle, tahrik indirim hadlerinin TCK 29. maddede 3/4 ile 1/4 arasında olduğu, müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, asgari hadden ceza verilmesi % 75 oranında, üst hadden ceza verilmesi ise, % 25 oranında indirim olduğu, rücu alacağından Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddelerine göre indirim yapılarak orantı kurma yöntemi ile 16 yıl hapis cezasının asgari ve azami had arasında %41,66 indirim oranına isabet edeceği gözetilerek, % 41,66 oranında indirim yapılması gerekirken, % 50 oranında indirim yapılmak suretiyle yazılı şekilde eksik rucü alacağına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; ilamın hüküm kısmının silinerek yerine; "Davanın KISMEN KABUL ve KISMEN REDDİ ile,

1-a)Kurum zararı toplam 15.511,46 TL (...'in yaralanması nedeniyle tedavi giderinden kaynaklanan 396,25 TL Kurum zararının 16/10/2011 tarihinden, ecza gideri 15,24 TL'nin 21/10/2011 tarihinden, ecza gideri 10,29 TL'nin 10/11/2011 tarihinden, ecza gideri 3,81 TL'nin 19,12/2011 tarihinden, GİG'den kaynaklanan 241,80 TL'nin 10/11/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte,

...'in hayatını kaybetmesi nedeniyle hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerinden kaynaklanan 17.320,06 TL'nin 30/11/2011 tarihinden itibaren) yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

b)Fazlaya ilişkin talebin REDDİNE,

2-Davacı SGK harç muafiyeti nedeniyle peşin yatırılan harç bulunmadığından alınması gereken 1.087,29 TL harcın davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına,

3-a)Davacı tarafından yapılan 250,00 TL bilirkişi ücreti, 132,50 TL posta tebligat ve müzekkere gideri olmak üzere; toplam 382,50 TL yargılama giderinin kabul/red oranına göre 195,46 TL'sının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

b)Davalı tarafından yapılan yargılama gideri bulunmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

c)Davacı tarafından peşin yatırılan toplam 385,00 TL gider avansından kullanılmayan tutarın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine,

4-Davacı vekil ile temsil olunduğundan hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücreti tarifesi gereğince 2.158,49 TL nispi vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde Yargıtay'a hitaben mahkememize verilecek dilekçe ile temyiz yoluna gidilebileceğine," sözcük ve rakamlarının yazılarak ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.