muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/24773, Karar No: 2017/25593, Tarih: 07.02.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4385, Karar No: 2020/2631, Tarih: 29.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4385 E.  ,  2020/2631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MERSİN 16. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 19/11/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 15/01/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 27/01/2015 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 17/02/2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına

devam edilmesi için, Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 29/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30512, Karar No: 2015/9545, Tarih: 28.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/30512 E.  ,  2015/9545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/309295

MAHKEMESİ : Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2012/765 (E) ve 2013/337 (K)

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık S.. Y..'nın hakkındaki kararı temyiz ettiği ancak sanığın mahkumiyet kararına ilişkin tebliğnamede bir görüş belirtilmediği,

Anlaşıldığından, sanıklar G.. D.., V.. G.., M.. G.., S.. Y.. ve B.. Y..'ın temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın sanık S.. Y.. yönünden ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize yollanmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 28/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4558, Karar No: 2024/8308, Tarih: 09.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4558 E.  ,  2024/8308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1098 E., 2023/164 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 27. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/142 E., 2022/18 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, davalı iş yerinde yemekhanede servis elemanı olarak çalıştığını, 03.02.2019 tarihinde iş yerinde kanama geçirerek bebeğini düşürdüğünü, iş sağlığı ve güvenliğine dair önlemler alınmadığını, düşük yaptığı tarihten önceki gün masaları silmesi için kimyasal sabun verildiğini, maske ve kimyasala dayanıklı eldiven verilmediğini, davacının kanama nedeniyle hastaneye gitmek için izin istediğini, ancak yerine bakacak kimse olmadığı belirtilerek gitmesine izin verilmediğini, durumunun daha da kötüleştiğini iddia ederek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 25.000,00 TL maddi, 200.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıya iş sağlığı ve güvenliği kapsamında gerekli eğitimlerin verildiğini, davacının garson olarak çalıştığını, işe başladığı tarihte hangi kimyasallarla masaları temizliyorsa kanama geçirdiği tarihte de aynı kimyasalları kullandığını, müvekkil şirketin davacının hamile olduğundan haberdar dahi olmadığını, işe girişinde ve sonrasında bu yönde beyanda bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her ne kadar olay nedeni ile davacı tarafça maddi ve manevi tazminat talep edilmişse de alınan raporlarda davacının maluliyet oranının %0 olduğunun, maluliyeti bulunmadığının bildirildiği, iş yeri hekimi, kadın hastalıkları ve doğum uzmanı doktorlar ile kimya mühendisinden oluşan 2 ayrı heyetten alınan kusur raporlarında davalı işverene atfedilecek bir kusur bulunmadığının tespit edilmiş olması ve olayın meydana geliş şekli birlikte değerlendirildiğinde davacının davasını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davalı iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemleri alınmadığını, davacının işe başladıktan sonra hamile kaldığını, iş yerinde kendilerinden sorumlu olan proje sorumlusuna hamile olduğunu söylediğini, bu hususun tanık Tülay'ın beyanı ile sabit olduğunu, okuma yazması olmadığından hamilelik bildirimini sözlü olarak yaptığını, davalı işveren tarafından hamile olduğu bilinmesine rağmen iş tanımı dışındaki temizlik, garson, paspasçı işlerinin tümünde çalıştırıldığını, kimyasala maruz bırakıldığını, gerekli techizat verilmediğini ve hafta sonları dahil uzun sürelerle çalıştırılarak en son ağır çay matının kaldırmasının istenildiğini, kanaması başladığında hamile olduğu bilinmesine rağmen hastaneye gitmesine izin dahi verilmediğini, iş saatleri içerisinde ve iş yeri sınırlarında düşük yaptığını, davalı iş yerinin kusur sorumluluğu ile birlikte kusursuz sorumluluğunun da olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin sigortalısı olarak dava dışı şirket bünyesinde yemek servis elamanı olarak çalışan ve hamile olan davacının 03.02.2019 tarihinde iş yerinde vajinal kanama geçirerek düşük yaptığı, Kurum tarafından olayın iş kazası olarak tespit edildiği, Mahkemece ilk olarak bir iş yeri hekimi ve 1 kadın doğum uzmanından oluşan bilirkişi heyetinden 03.07.2021 tarihli kusur raporu alındığı, iş bu kusur raporunda, gebeliklerin saptanamayan düşükler de hesaba katıldığında yüzde 40’a yakınının düşükle sonuçlandığı, düşüklerin %80'inin gebeliğin ilk 12 haftasında gerçekleştiğini, düşüğe yol açabilecek tek bir sebebin olmadığı, bilinenler dışında bilinemeyen nedenlerin de olduğu, en önemli etken olan anne ve baba adayı yaşı dışında, anne adayında hormonal bazı hastalıklar, polikistik over, hipotiroidi (tiroid bezinin az çalışması), kronik hastalıklar; özellikle kalp, karaciğer ve böbrek hastalıkları, bazı otoimmun hastalıklar, tüberküloz, kanser, ileri derecede kansızlık, jinekolojik hastalıklar; rahim şekil bozuklukları, rahimde yapışıklıklar, miyomlar, sigara ve alkol kullanımı ve mesleki olarak bazı maddelere sürekli maruz kalmanın düşük oluşma riskini artırdığı, sigortalı işçinin 2 haftalık gebeliğinin düşükle sonuçlanması ile neticelenen olayda; İş Sağlığı İş Güvenliği Mevzuatının yükümlülüklerine dair ihmal veya ihlallere bağlı sebeple oluşmadığı, işverene ve işçiye bu yönde atfedilecek kusur bulunmadığı, ancak sigortalı işçinin gebeliğini yönetici ve iş yeri sağlık birimine haber vermesi gerekirken bunu saklamasının İş Sağlığı İş Güvenliği kuralı ihlali olduğu yönünde görüş bildirildiği, davacı tarafın itirazı üzerine bu sefer, 1 kadın doğum uzmanı, 1 iş yeri hekimi ve 1 kimya mühendisinden oluşan bilirkişi heyetinden yeniden kusur raporu alındığı, 01.12.2021 tarihli kusur raporunda da çevresel etkenler ile düşükler arasında somut ilişki kurulamadığı, davalının kusurunun bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği , Bölge Adliye Mahkemesi tarafından iki iş güvenliği uzmanı ve 1 kadın doğum uzmanından oluşan heyetten yeniden kusur raporu alındığı, 30.10

.12.2021 tarihli kusur raporunda da çevresel etkenler ile düşükler arasında somut ilişki kurulamadığı, davalının kusurunun bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği , Bölge Adliye Mahkemesi tarafından iki iş güvenliği uzmanı ve 1 kadın doğum uzmanından oluşan heyetten yeniden kusur raporu alındığı, 30.10.2022 tarihli kusur raporunda; kendiliğinden oluşan düşüklerinin %80’inin ilk üç ayda gerçekleştiği, düşük sebeplerinin %50’sinin ise bugünkü yöntemlerle tespit edilemediği, ağır kaldırmanın, aşırı egzersiz yapmanın düşük sebebi olmadığı, davacının gebeliğinin sonlanmasında, davalı işverenin 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu madde 4, 5, 10, 16, 17’de belirtilen hususlara aykırı bir tasarrufunun, gebeliğinin sonlanmasında alınmamış bir iş sağlığı ve güvenliği önleminin etkisi bulunmadığını, olayın meydana gelmesinde işverenin veya davacı işçinin herhangi bir kusurunun bulunmadığı, olayda %100 oranında kötü tesadüf veya kaçınılmazlık faktörünün etkisinin bulunduğu yönünde görüş bildirildiği, davacının kaza tarihinde 37 yaşında olduğu, gerek İlk Derece Mahkemesince gerekse Dairece alınan kusur raporlarında belirtildiği üzere, yaş ve gebelik süresi gözetildiğinde düşük riskinin yüksek olduğu, davacı tanığının davacının görümcesi olduğu, beyanlarına tek başına itibar etmenin mümkün olmadığı, kaldı ki masa silmede kullanılan kimyasalın düşüğe sebep olduğuna ilişkin dosyada somut bir tespit bulunmadığı gibi tıbbi değerlendirmeyi gerektiren bu olayın tanık beyanı ile ispatlanmasının mümkün olmadığı, Dairece alınan kusur raporunda ağır kaldırmanın düşük sebebi olmadığının belirtildiği, davalı tanıklarının beyanlarından davacının gebeliğini işverenden gizlediğinin anlaşıldığı, gerçekleşen iş kazasının bünyesel özelliklerden kaynaklandığı ve davalı işverenin herhangi bir kusurunun bulunduğunun dosya kapsamında ispat edilemediği, öte yandan, vajinal kanama sonucu gerçekleşen düşük sonucu gerçekleşen iş kazasında kaçınılmazlığın söz konusu olmayacağı, nedeninin tam olarak tespit edilmesi mümkün olmayan düşük riskinden davalı işverenin sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı gerekçesi ile davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davacının işverenin davacının hamile olduğunu bilmesine rağmen iş tanımı dışındaki işlerin tümünde çalıştırıldığını, kimyasala maruz bırakıldığını, gerekli techizatın verilmediğini ve hafta sonları dahil uzun sürelerle çalıştırılarak en son ağır çay matı kaldırmasının istendiğini, kanaması başladığında hamile olduğu bilinmesine rağmen hastaneye gitmesine izin dahi verilmediğini, işverenin iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almayarak kusurlu hareketi ile iş kazasına sebebiyet verdiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve devamı maddeleri ile 417 nci maddesi, 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6752, Karar No: 2022/6778, Tarih: 25.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/6752 E.  ,  2022/6778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) Mahkûmiyet; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin

25.09.2020 - 2019/601 esas ve 2020/333 sayılı kararı

b) İstinaf isteminin düzeltilerek esastan reddi kararı;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin

17.02.2021 - 2020/3486 esas ve 2021/232 karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde:

Hükmün temyiz edilmesinden sonra sanığın Tekirdağ T Tipi ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 20/12/2021 tarihli dilekçesine istinaden açık temyiz isteminden vazgeçme beyanının alınması için yazılan müzekkere üzerine 23/05/2022 tarihli beyanında “temyiz isteğimden vazgeçiyorum” şeklindeki talebinin temyizden vazgeçme niteliğinde olması nedeniyle; hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

2- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin düzeltilerek esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

3- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafinin dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma sucundan ceza miktarı hesaplanırken TCK'nın 61. maddesinin 4. fıkrası gereğince temel cezadan önce artırma sonra indirmelerin yapılması gerektiği gözetilmeksizin uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan TCK’nın 188/3. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra önce yardım etme nedeniyle indirim yapılıp sonrasında zincirleme suç hükümleri nedeniyle TCK'nın 43/1 maddesi uyarınca artırım yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin düzeltilerek esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine,

25.05.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19647, Karar No: 2017/6053, Tarih: 26.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/19647 E.  ,  2017/6053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki eşya alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Uyuşmazlık; davacı kadına düğünde takılan ziynet eşyaları ile ev eşyalarının davalılardan iadesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş; söz konusu karar davalılarca temyiz harç ve masrafları yatırılmadan temyiz edilmiştir. Davalıların birlikte sundukları temyiz dilekçesinde el yazısı ile ''adli yardım talepli'' yazılı olması göz önünde bulundurularak Dairemizce; hükmün temyiz harç ve masrafları yönünden adli yardım kararı verilmesi istemli olarak temyiz edildiği kabul edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3 maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; dilekçe ekinde davalı ...'ya ait sunulan belgeler nazara alınarak adli yardım talebinin KABULÜNE, adli yardım talebinde bulunan diğer davalı ...'nın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin REDDİNE karar vermek gerekmiştir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden tarafça karşılanması gerekli olan temyiz harçları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacaktır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz eden davalılardan ...'nın; kanun yoluna başvuru giderlerine dahil olan temyiz harçları ile posta masraflarını tamamlaması için HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılması ve ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.