muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18173, Karar No: 2014/18819, Tarih: 02.12.2014

Davalılaradan M.. O.. vekili ve davalı T.. K.., sözleşmenin 12/01/2007 tarihinde yapıldığını, davanın ise 17/01/2012 tarihinde açıldığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu, iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacıların hisseleri devir tarihi itibariyle aktif ve pasifi ile birlikte devir aldıklarını, vergi borçlarının sonraki döneme ait olduğunu savunarak, davanın yetki, zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacıların dava dışı şirket hisselerini devir almalarının yalnızca evrak üzerinde gerçekleştiği, fiilen hiçbir ticari faaliyette bulunmadıkları, davacıların 1.800.000,00 TL vergi cezası ile karşı karşıya kaldıklarında olayı öğrendikleri, şirket müdürü olan davacı S.. D..hakkında önceki döneme ait çekler nedeniyle çeşitli davaların açıldığı, vergiye esas borcun 2006 yılına ait olduğunun 19/11/2011 tarihli vergi inceleme raporu ile anlaşıldığı, ihbarın 26/10/2011 tarihinde S.. D..'a yapılması ile borca batıklık durumunun anlaşıldığı, öğrenme tarihi olan 26/10/2011 tarihinden sonra 1 yıllık yasal süre içerisinde davanın açıldığı, borca batık bir şirketin devredilmesinde davacıların yaşları, mevcut statüleri dikkate alındığında iradelerinin yanıltıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar (ayrı ayrı) vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, esasen dava dışı şirketin ilgili resmi kurumlara olan borcu ve şirketin dava tarihindeki durumu da gözetilerek dava dilekçesinde belirtilen dava değerinin dava konusu hisse devir sözleşmelerinde yazılı tutardan farklı olarak 50.000 TL olarak gösterilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar (ayrı ayrı) vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, dava dışı limited şirket hisse devir sözleşmelerinin ayıp ve gabin nedeni ile iptali ve şirketin davalılar adına hükmen tescili istemine ilişkin olup, mahkemece, devir sözleşmesinin geçerlilik kazandığı tarih baz alınmak suretiyle uyuşmazlığın sözleşmeye dayalı olması nedeniyle uyuşmazlığın 10 yıllık zaman aşımı süresine tabi olduğu gerekçesiyle davalıların zamanaşımı def’inin reddi ile işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Oysa, davacılar yukarıda anılan dava dışı şirketin hisselerini devralanlar, davalılar ise devrenlerden olup, hisse devir sözleşmesine dayalı işbu davada devralan yeni ortaklarla, devreden eski ortaklar arasındaki zamanaşımı süresi kabulün aksine mülga BK'nın 126'ncı maddesi (TBK.147) hükmündeki 5 yıllık zaman aşımı süresine tabidir. Bu bağlamda, dava konusu hisse devir sözleşmelerinin 12.01.2007 tarihli oluşları, esasen muacceliyetin bu tarihten başlaması ve davanın da 17.01.2012 tarihinde açılmış bulunması nazara alınarak mahkemece, davalıların zamanaşımı def’inin değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan saptama ve açıklamalar doğrultusunda davalıların zamanaşımı def’inin değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış ilkeden hareketle yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın davalılar (ayrı ayrı) yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre davalılar (ayrı ayrı) vekillerinin uyuşmazlığın esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar (ayrı ayrı) vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle,temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar (ayrı ayrı) yararına BOZULMASINA,(3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, esasa yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınıp, davalı M.. O..'a verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 02/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4333, Karar No: 2024/518, Tarih: 23.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/4333 E.  ,  2024/518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/2065 E., 2022/13 K.

ASIL VE BİRLEŞEN

DAVADA DAVACI :... vekili Avukat ...

ASIL DAVADA DAVALI :...

BİRLEŞEN DAVADA DAVALI :... vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ :02.07.2014 (Asıl dava)-27.02.2015 (Birleşen dava)

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

(Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI :2020/283 E., 2021/226 K.

BİRLEŞEN DOSYA :Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/78 E.

Taraflar arasındaki endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti, giderilmesi, maddi ve manevi tazminat asıl ve endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü birleşen davalardan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen davada davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl ve birleşen davada davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde; mobilya aksesuarları üretimi yapan müvekkilinin sektör içerisindeki yerini kuvvetlendirmek için ... ürünler tasarlamaya gayret gösterdiğini, "Kiraz Ayak" adıyla ürettiği ürünün piyasada tutması ve satılması üzerine 08.03.2011 tarihinden itibaren 5 yıl süreyle geçerli koruma sağlayan 25.11.2011 tarihli tasarım tescil belgesini aldığını, fotoğraf ve numune ürünlerin aynısının karşı tarafça da üretildiğini, internet sitelerinde satışa sunulduğunu, delil tespiti dosyasında davalı tarafça çok sayıda ürününün teşhir edildiğinin ve satışa hazır şekilde beklediğinin anlaşıldığını ileri sürerek davalı tarafın tecavüz oluşturan ürünlerinin üretim ve satışlarının durdurulmasına, internet sitesinden kaldırılmasına, dağıtılan katalogların toplatılmasına, üretmeye yarayan kalıp ve makilenelere el konulmasına, tasarım tescil tarihi olan 08.03.2011 tarihinden dava tarihine kadar olan dönem için 554 sayılı Endüstriyel Tasarımların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (554 sayılı KHK) 52 nci maddesinin birinci fıkrasına göre fiili zarar ve 52 nci maddesinin b maddesine göre yoksun kalınan kazancın, 53 üncü maddeye göre makul bir pay da eklenmek suretiyle şimdilik 1.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın, tecavüzün ilk defa tespitine yönelik bilirkişi raporunun verildiği 07.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ve hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; asıl dava dilekçesini tekrar ederek davalı ... adına tescilli 2014/03593-1 numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Asıl ve birleşen davada davalılar vekili cevap dilekçelerinde; davaya konu ürün ile ilgili olarak müvekkillerince yapılan üretimin davacının tasarım hakkına tecavüz veya haksız rekabet teşkil etmesinin mümkün olmadığını, uzman bilirkişiler tarafından söz konusu ürünlerin karşılaştırıldığında davaya konu ürünlerin benzer olduğunu kabul etmediklerini, ürünlerin benzer ... yönlerinin üçgensel yapıda olmaları ve üçlü vidalama sistemleri olduğunu, bu durumun ise benzerlik olarak görülmesinin mümkün olmadığını savunarak asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl dava yönünden; davacıya ait mobilya ayağı tasarımı ile tespitte alınan davalıya ait mobilya ayaklarının genel izlenim itibarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, dolayısıyla davalıya ait bu mobilya ayaklarının davacı tasarımına tecavüz teşkil ettiği, davacıya ait mobilya ayağı ile davalıya ait URL adresindeki görsellerde yer ... mobilya ayağının genel izlenim itibariyle ayırt edilemeyecek kadar benzer tasarımlar olduğu, dolayısıyla davalıya ait videodaki bu mobilya ayaklarının da davacı tasarımına tecavüz teşkil ettiği, yıllar itibarıyla yoksun kalınan kazanç miktarının 22.027,79 TL olabileceği, birleşen dava yönünden ise davacı adına kayıtlı tasarım ile davalı adına kayıtlı tasarım arasında bir benzerliğin olmadığı, davalı tasarımının davacı tasarımına nazaran ... ve ayırt edici olduğu, davalı ... adına kayıtlı 2014/03593-2 sayılı tasarım tescilli mobilya ayağının ise davacı tasarımı ile ayırt edilemeyecek kadar benzer bulunduğu, davalı tasarımının davacı tasarımına nazaran ... ve ayırt edici olmadığı, tecavüz teşkil eden ürünleri üretmeye yarayan makinalarla ilgili herhangi bir tespit yapılmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle asıl dava bakımından davacıya ait 2011/01537 numara ile tescilli endüstriyel tasarıma, davalı tarafından ayırt edilemeyecek kadar benzer görünümde mobilya ayağı üretmesi nedeniyle bu ürünlerin üretim ve satışlarının durdurulmasına, internet sitesinden kaldırılmasına, bu ürünlerin içerisinde yer aldığı katalogların toplatılmasına, davalı tarafın bu ürünleri üretmeye yarayan kalıplara ve makinalara el konulması talebinin reddine, 22.027,79 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın tecavüzün ilk defa tespitine yönelik bilirkişi raporunun verildiği 12.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, hüküm özetinin ilanına, birleşen dosyadaki taleplerin kısmen kabulüne, davalı ... adına tescilli 2014/03593-2 tasarımın hükümsüzlüğüne, 2014/03593-1 sayılı tasarım hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asıl ve birleşen davada davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporları arasında açık çelişkiler mevcut iken karar tesis edildiğini, davacının ıslah dilekçesine karşı zaman aşımı itirazında bulundukları halde mahkeme tarafından dikkate alınmadığını, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) haksız fiile ilişkin zamanaşımı süresinin 72 nci maddesi uyarınca 2 yıl olduğunu, fiilin öğrenilmesinden itibaren 2 yıllık zamanaşımının dolduğundan, ıslah edilen talepler yönünden zaman aşımı nedeniyle ret kararının verilmesinin gerektiğini, mahkemenin gerekçeli kararında davacı vekilince maddi tazminat miktarının öğrenildiği tarihin ikinci bilirkişi raporunun kendisine tebliğ tarihi olan 30.03.2018 olduğunu, davacı tarafın zarara sebebiyet vereni daha önce öğrenmişse de tazminat yükümlüsünü ikinci bilirkişi raporunun kendisine tebliğ tarihi olan 30.03.2018 tarihinde öğrendiğini belirtmişse de böylesi bir tespitin kabul edilmesinin mümkün olmadığını, davacı yanın tazminat yükümlüsünü illa bir bilirkişi raporuyla öğrenmişse bu tarihin ikinci bilirkişi raporuyla değil, dosyada mevcut ilk bilirkişi raporu tarihi 08.02.2016 olacağını, dolayısıyla 2 yıllık zaman aşımı süresinin karar tarihi itibariyle sona erdiğini belirterek kararın kaldırılmasını, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece davalının tecavüz tarihinin tam olarak tespit edilemediği gerekçesiyle tazminat hesabının, önceki raporlarda mevcut tüm çelişkileri gideren 11.02.2019 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak, davacının tasarımının ilan edildiği 01.05.2011 tarihi ile dava tarihi arasındaki dönem için yapılmasında bir isabetsizliğin bulunmadığı, her ne kadar açıkça istinaf itirazına konu edilmemişse de, bu noktada davalının üretimlerinin, 2014/03593-2 numaralı kendi tasarımına dayanması halinde, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 554 sayılı KHK hükümleri uyarınca tecavüz oluşturmayacağı akla gelebilir ise de öncelikle davalının 2014/03593-2 numaralı tasarımının başvuru ve tescil tarihinin 12.05.2014 olduğu, buna karşılık 07.05.2014 tarihli keşifte dahi davalının, davacıya ait tasarıma tecavüz oluşturan ürünlerinin tespit edildiği, dolayısıyla 12.05.2014 tarihinden önce de davalının tecavüzünün ... bulunduğu, kaldı ki mahkemece aynı zamanda davalının anılan tasarımının hükümsüzlüğüne de karar verildiğinden ve 554 sayılı KHK'nın 45 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararın sonuçlarının geçmişe etkili doğacağından ve bu nedenle tasarım başvurusu veya tesciline hukuki bakımdan bu Kanun Hükmünde Kararname ile sağlanan korumanın, hükümsüzlük kapsamında doğmamış sayılacağından, esasen bu durumun sonuca bir etkisinin de olmayacağı, yine her ne kadar davacının 27.07.2018 tarihli ıslah talebine karşı, davalı vekilince süresinde zaman aşımı savunmasında bulunulmuşsa da 554 sayılı KHK.'nın 57 nci maddesi yollaması ile uyuşmazlığa uygulanması gereken 6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi uyarınca, davacının zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yılın ve her hâlde fiilin işlendiği tarihten başlayarak on yılın geçmemiş olması karşısında, mahkemece 04.03.2019 tarihli gerekçeli kararda belirtilen nedenlerle davalının zaman aşımı savunmasının reddedilmesinde de bir isabetsizliğin bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl ve birleşen davada davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti, giderilmesi, maddi ve manevi tazminatın tahsili, birleşen davada ise endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.554 sayılı KHK'nın 45 ... maddesinin birinci fıkrası, 52, 53 ve 57 ... maddeleri.

2.6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti, giderilmesi, maddi ve manevi tazminatın tahsili, birleşen davada ise endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.554 sayılı KHK'nın 45 ... maddesinin birinci fıkrası, 52, 53 ve 57 ... maddeleri.

2.6098 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre asıl ve birleşen davada davalılar vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Asıl dava, endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti, giderilmesi, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olup bilirkişi raporunda tazminat hesaplaması yapılırken dava konusu endüstriyel tasarımın tescili için yapılan başvuru tarihinin dikkate alındığı anlaşılmıştır. Haksız eylem niteliğinde olan tasarıma tecavüzün varlığını ispat yükü davacı taraftadır. Davacı, tespit tarihinden önce tasarımına tecavüzün varlığını kanıtlar nitelikte dosyaya somut bir delil sunamamıştır. O halde tazminat hesaplamasında tespit tarihinin baz alınması gerekirken dava konusu endüstriyel tasarımın tescili için yapılan başvuru tarihinin esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalılar vekilinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde asıl ve birleşen davada davalılara iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11451, Karar No: 2014/13253, Tarih: 14.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11451 E.  ,  2014/13253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Seydişehir Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2010/823-2014/98

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı Mehmet ve Ö.. S.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın davacıya ait araca çarpması nedeniyle aracın hasar gördüğünü, davalı sürücünün %25 oranında kusurlu olduğunu, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 6.905 TL. tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı kusur oranını ve talep edilen tazminatı kabul etmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile 6.905 TL. tazminatın davalılardan tahsiline, değer kaybına ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiş; hüküm, davalı M.. S.. vekili ve davalı Ö.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili dava dilekçesinde davalı sürücünün kazanın meydana gelmesinde %25 oranında kusurlu olduğunu belirterek aracındaki hasar bedelini talep etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı sürücünün % 25 oranında kusurlu olduğu belirlenmiştir. Davacıya ait araçta meydana gelen hasar bedelinin belirlenmesi için alınan 5.8.2013 tarihli bilirkişi raporunda ise hasar bedelinin 27.621 TL. olduğu ancak artabileceği, aracın onarımının ekonomik olmadığı, ikinci el değerinden sovtaj değerinin mahsup edilmesi ile davacının zararının 23.000 TL. olduğu belirtilmiştir. Davalılar, davacı aracında meydana gelen gerçek zarardan sorumludur. Mahkemece bilirkişi raporu ile belirlenen araç bedelinin davalıların kusur oranına isabet eden miktarından sorumlu tutulması gerekirken hasar bedelinin esas alınarak karar verilmiş olması ve onarımı ekonomik olmayan araçta değer kaybı da olmayacağından davacının bu hususa ilişkin talebi yönünden haklarının saklı tutulmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı M.. S.. vekili ve davalı Ö.. S..’nün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara Mehmet ve Ö.. S..'ye geri verilmesine 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10938, Karar No: 2018/1251, Tarih: 22.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/10938 E.  ,  2018/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline sağlık sigortası kapsamında sigortalı ...'in geçirdiği trafik kazasında yaralandığını, ameliyat ve tedavi masrafları için hastaneye 36.464,31-TL ödeme yapıldığını, ancak 6111 sayılı yasa gereği trafik kazası sonrası tüm tedavi giderlerinin davalı SGK'nın sorumluluğunda olduğunu açıklayıp 36.464,31-TL'nin rücuan tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili; yetkili mahkemenin ... mahkemeleri olması gerektiğini, davacının sağlık sigortası yapmakla sigortalısının hastalık risklerini karşılamayı taahhüt ettiğini, halefiyet hakkının kusurlu kişilere karşı olduğunu, davacının varsa karşı taraftan tazmin talebinde bulunması gerektiğini, kurumun SUT kapsamında daraltılmış olarak sorumlu olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata

ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalı SGK'dan harç alınmamasına 22.2.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.