muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/965, Karar No: 2015/1168, Tarih: 08.04.2015

Davalı, haber kaynağının davacı ile dava dışı eşi arasındaki boşanma davası sürecinde karşılıklı olarak basına verdikleri demeçler olduğunu, davacı hakkındaki iddialar nedeniyle Askeri Savcılık tarafından soruşturma yapıldığını belirterek görünür gerçeklik kapsamında kalan yayın nedeniyle istemin reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; Emekli Tümamiral olan davacı ile dava dışı eşi S.. G.. arasında Ankara 8. Aile Mahkemesinin 2008/794 esas sayılı dosyasında boşanma davası olduğu bu süreçte tarafların karşılıklı olarak basına demeç verdikleri, dava dışı eş S.. G.. tarafından basına verilen demeçler ihbar kabul edilerek, “Devletin Güvenliğine İlişkin Belgeleri Tahsis Oldukları Yerden Almak Başka Bir Yerde Kullanmak” iddiası ile ilgili olarak davacı hakkında Askeri Savcılık tarafından yapılan soruşturmada dava dışı eş S.. G..'in tanık sıfatıyla bilgisine başvurulduğu anlaşılmaktadır. Tanık sıfatıyla beyanda bulunan S.. G..; "2002 yılında evlendiklerini, eşi İ.. G..'in 2004 yılında emekli olduğunu, 4 Haziran 2008 tarihinde evdeki eşyaları götürmek için 2 tır geldiğini, eşyaları toplarken eşinin bazı belgeleri siyah bir bavula koymaya çalışırken gördüğünü, ne olduğuna bakmak için belgelerin yere düşmesini sağladığını, belgeleri toplamaya çalışırken bazı belgeleri çaktırmadan alıp sakladığını, olayla ilgili olarak Genelkurmay İstihbarat Daire Başkanlığı'nı aradığını, belgeleri verdiğini bildiklerini anlattığını, eşi İ.. G..'in her ay düzenli olarak M.. Ö.. isimli şahıstan 20 bin dolar para aldığını, ayrıca 50 bin, 100 bin ve 200 bin dolar şeklinde paralar da aldığını, bu paraları bazen elden bazen de şoförü M.. isimli kişiden aldığını, birçok belge ve bilgiyi klasörlerle teslim ettiğini, 2002 yılından beri oturdukları lojmanda 5-6 çanta içerisinde 5 milyon dolar civarında para olduğunu, bunu bizzat gördüğünü...” belirtmiştir. Genelkurmay İstihbarat Daire Başkanlığı'nın 22/4/2010 tarihli cevabi yazı içeriğinden, belgelerin askeri gizlilik taşıyan istihbari nitelikte belge olmadığı, dava dışı eş S.. G.. ile yapılan görüşmede dile getirilen diğer iddialar ile ilgili yeterli kanıt bulunmadığı ve S.. G.. tarafından boşanma davasında yarar sağlamak amacına matuf olarak iddiaların dile getirildiği belirtilerek kamu davası açılmasına yeter derecede delil elde edilmediği gerekçesiyle 30/11/2010 tarih, 2010/311 evrak, 2010/219 esas ve 2010/38 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiştir. Öte yandan davaya konu edilen olayların dışında davacı ile dava dışı eşi arasında boşanma sürecinde hakaret- tehdit ve mala zarar verme gibi birçok suçlardan Ankara 22 Asliye Ceza Mahkemesi, Ankara 11. Sulh Ceza Mahkemesi ve Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesinde ceza davalarının bulunduğu da görülmektedir.

Yine, davacının başkanlığını yaptığı SS. G.. Yapı Kooperatifi Başkanlığı ile dava dışı İ.. Ç..tarafından Kooperatif aracı kılınarak rüşvet ve çıkar sağlamak suçlarından yapılan şikayet üzerine davacı hakkında soruşturma yapıldığı kamu davası dava açmaya yeterli delil bulunmadığından kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Genelkurmay Başkanlığı'nın 29/10/2010 tarihli yazısından; davacının kadrosuzluk nedeniyle 2004 yılında İstanbul Boğazlar Komutanlığı görevinden emekli edildiği anlaşılmaktadır.

Gelişim biçimi yukarıda açıklanan somut olayda; davacı ile dava dışı eşi arasında boşanma davası sırasında basına yansıyan ve dava dışı eş tarafından dile getirilen iddialar ile ilgili olarak davacı hakkında Askeri Savcılık tarafından soruşturma yapıldığı, yayın tarihinde soruşturmanın devam ettiği, yayın tarihinden sonra davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Basının maddi gerçekliği araştırmak ve kanıtlamak yükümlülüğü bulunmamaktadır. Haber, verildiği andaki beliriş biçimine göre görünür gerçeklik kapsamında ise hukuka uygun kabul edilmelidir. Somut olayda, davaya konu yayının 15/04/2010 tarihinde yapıldığı, davacı hakkında devam eden soruşturmanın 30/11/2010 tarihinde sonuçlandığı, soruşturma ve dava dışı eş ile aralarındaki boşanma davasındaki iddialar yayına konu edildiğine göre yayında hukuka aykırı bir yön bulunmayıp bu hali ile görünür gerçeklik kapsamındadır. Şu halde açıklanan gerekçelerle istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken basın ilkeleri ile bağdaşmayacak şekilde basına maddi gerçekliği kanıtlama yükümlülüğü yükleyecek gerekçe oluşturularak istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle oyçokluğuyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDENLER : Davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, basın yolu ile kişilik hakkına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı İ.. G.. vekili 19.04.2010 tarihli dava dilekçesinde özetle; davalı gazetede "Tümamiral için eşinden koruma kararı çıkmış" başlığıyla yayımlanan haberin sağ tarafında davacının fotoğrafı da kullanılarak "3 yıl üst üste Yüksek Askeri Şura’da rütbe bekleyen G.., adının bir ihale yolsuzluğunda anılması nedeniyle 2004'te İstanbul Boğazlar Komutanlığı'ndan emekli edildi." şeklindeki ifadelerin kişilik hakkına saldırı oluşturduğunu iddia ederek 30.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, “davacının eşi ile aralarında bir boşanma davası olduğu ve bu nedenle bu haberlerin yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacının kadrosuzluk nedeniyle emekli olduğu gelen yazıdan anlaşılmıştır. Davacı ile eşi arasındaki olaylar nedeniyle 15 Nisan 2010 tarihinde verilen haber de olayla hiçbir ilgisi olmadığı halde dava konusu yazının yazıldığı görülmüştür. Davanın nedeni de bu cümleden ibarettir. Davalılar güncel bir olaydan kaynaklanarak davacının 2004 yılında emekli olduğu haberini vermişlerdir. Bu haberin verilmesi için ortada hiçbir neden yoktur. 2004 yılında olan emekliliğinin güncel olmadığı açıktır. Verilen haber de gerçek değildir. Olay da toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunduğu ileri sürülmüşse de, davacı ile eşi arasındaki boşanma davasının davacının 6 yıl önce emekli olması ile hiçbir ilgisinin olmadığı ve dolayısıyla kamu yararının bulunmadığı görülmüştür. Eşi ile arasında meydana gelen olay nedeniyle geçmişteki emekliliği arasında bir irtibat sağlanmaya çalışıldığı ve davacının bu şekilde kişilik haklarının zarara uğratıldığı” gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalılar vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Mahkeme, önceki gerekçeleri tekrar ederek direnmiş; hükmü davalılar vekili temyize getirmiştir.

1982 Anayasası’nın 90.maddesinin son fıkrasına göre usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmünde olduğuna göre, mahkemelerin önlerine gelen uyuşmazlıklarda usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar ile iç hukukun birlikte yorumlanması ve uygulanması gerekmektedir.

Hal böyle olunca, Türkiye’nin taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nde (AİHS) somut uyuşmazlığın nasıl düzenlendiğini ve sözleşmenin uygulanmasını sağlayan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarının incelenmesi gerekmektedir.

“İfade özgürlüğü” başlıklı AİHS’nin 10/1. maddesi; “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.” hükmünü içermekte olup, hangi hallerde ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği de aynı maddenin 2. fıkrasında düzenlenmektedir.

“İfade özgürlüğü” başlıklı AİHS’nin 10/1. maddesi; “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.” hükmünü içermekte olup, hangi hallerde ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği de aynı maddenin 2. fıkrasında düzenlenmektedir.

İfade özgürlüğü, demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her kişinin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nin 10.maddesinin 2.fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü, yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran "bilgiler" ya da "düşünceler" için de geçerlidir: çoğulculuk, hoşgörü ve açık düşünce bunu gerektirir ve bunlar olmaksızın "demokratik bir toplum" olamaz. (Handyside-Birleşik Krallık, §49). 10.maddede benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de bu, dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli v. Türkiye kararı). Nitekim aynı ilkeler HGK’nun 10.12.2014 gün ve 2013/4-1300 E. 2014/1017 K. ve 22.10.2014 gün ve 2013/4-1131 E. 2014/809 K. sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

İfade özgürlüğüne yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini aşağıdaki kriterleri uygulayarak tespit edilmelidir.

1.Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHS'nin 10/2.maddesinde yer alan "yasayla öngörülme" ifadesi ilk olarak, ifade özgürlüğüne müdahalenin iç hukukta bir dayanağı olmasını gerektirir. Ancak, söz konusu ifade, hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, no. 39288/98; Ürper ve diğerleri Türkiye kararı).

2.Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği konusu:

Sözleşmenin 10/2.maddesine göre, bu özgürlüklerin kullanılması …demokratik bir toplumda… başkalarının şöhret ve haklarının korunması,… için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.

Açıkça görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmektedir.

1982 Anayasası’nın 26/2 ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3.maddelerinde de aynı ilkeler kabul edilmiş basın özgürlüğünün bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerdiği, bu özgürlüğün kullanılmasının ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının korunması … amacıyla sınırlanabileceği kabul edilmiştir.

1982 Anayasası’nın 26/2 ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3.maddelerinde de aynı ilkeler kabul edilmiş basın özgürlüğünün bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerdiği, bu özgürlüğün kullanılmasının ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının korunması … amacıyla sınırlanabileceği kabul edilmiştir.

Somut olaya bu kapsamda bakıldığında; davacı İ.. G.. tümamiral olup kadrosuzluk nedeni ile 30 Ağustos 2004 tarihinde emekli edilmiştir. Hakkında ihale yolsuzluğu ile ilgili herhangi bir soruşturma bulunmamaktadır. Davacı 2008 yılında özel hayatı ile gündeme gelince davalı basın kuruluşu özel hayatı hakkında yaptığı haber içerisine davacının adının bir ihale yolsuzluğunda anılması nedeniyle 2004'te İstanbul Boğazlar Komutanlığı'ndan emekli edildiği şeklinde haber eklemiştir.

Eldeki dosyaya hitaben yazılmış olmasa da Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesine hitaben yazılan 19.03.2009 tarihli yazıya göre emekli Tuğamiral İ.. G.. ile emekli Tümamiral İ.. G..’in, farklı kişiler olduğu tespit edilmiştir. Genelkurmay Başkanlığı Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’na ait 29.06.2010 günlü yazıya göre ise davacı İ.. G.. kadrosuzluk nedeni ile 30.08.2004 tarihinde emekliye sevk edilmiştir.

Mevcut bu durum dikkate alındığında tümamirallik kadrosundan emekli olan davacı hakkında adının ihale yolsuzluğuna karıştığı ve bu nedenle emekli edildiği şeklinde doğru olmayan bir haber yayınlanmıştır. Basın meslek ilkelerine göre soruşturulması gazetecilik olanakları içinde bulunan haberler, soruşturulmaksızın veya doğruluğuna emin olmaksızın yayınlanmamalıdır. Bunun aksine hareketle davacı hakkında yapılan yayın davacının şöhretini zedelemiş ve bu nedenle kişilik hakkının korunması gerekmiştir.

Görüşmeler sırasında azınlıktan kalan üyeler “haberin tamamı dikkate alındığında teferruat niteliğinde olan bir kısım için tazminata hükmedilmemesi gerektiğini savunmuşlar ise de bu görüş kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı (534,60 TL) bakiye harcın temyiz edenden alınmasına, 08.04.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27509, Karar No: 2011/8040, Tarih: 02.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/27509 E.  ,  2011/8040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İstanbul  6.İcra Müdürlüğünün 2009/1107 esas sayılı icra takip dosyasında arac ihalesi yapılmış, dosyaya yatırılan ihale bedelinden icra vekâlet ücreti ve tahsil harcı  kesilerek anılan dosyanın rehin alacaklısı olan şikayetçi bankaya ödeme yapılmıştır. İhale bedelinden yalnızca satış masraflarının kesilerek kalanın ödenmesi  gerekirken bu bedelden ayrıca satış masrafına dahil olmayan vekalet ücretinin kesilmesi ve Harçlar Kanunu I sayılı tarifenin B.3.e bendi hükmü de değerlendirilmeden eksik inceleme  ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28077, Karar No: 2014/4139, Tarih: 12.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/28077 E.  ,  2014/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/125217

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/1420 (E) ve 2013/320 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.02.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22050, Karar No: 2015/12588, Tarih: 25.02.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/22050 E.  ,  2015/12588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma suçundan sanık ... hakkında 04.03.2008 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 170/1-a madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 05.06.2013 gün ve 2013/252 esas, 2013/363 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Aynı yargı çevresinde bulunan cezaevinde başka suçtan hükümlü ola- rak bulunan ve kendiliğinden duruşmaya gelme olanağı bulunmayan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi de olmayan sanığın, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açık- landığı son oturumda hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34 ve 230. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının temyiz denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın temyiz işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyle- minin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan başka yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13509, Karar No: 2016/5121, Tarih: 05.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/13509 E.  ,  2016/5121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/03/2015 tarih ve 2012/248-2015/191 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/05/2016 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında işletme hakkı devir sözleşmesi yapılmadan önce davalı kuruma ait işyeri çalışanlarından ...'in geçirdiği iş kazası sonucu ölümü üzerine SGK tarafından yapılan ödemelerin tahsili istemiyle .... Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan dava sonunda mahkemenin 07/04/2009 tarihli kararıyla 47.211,06 TL hak sahiplerine bağlanan gelir ve 68,25 TL cenaze giderine hükmolunduğunu, bu miktarın ferileri ile birlikte toplam 141.744,09 TL olarak davacı tarafından SGK'ya ödendiğini ileri sürerek; 141.744,09 TL’nın alacaklıya yapılan ödeme tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacının dayandığı işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinde 3. kişilerin hak iddialarının düzenlendiğini, oysa ölen işçinin davalı şirketin işçisi olduğundan 3. kişi sayılamayacağını, hisse devir sözleşmesi gereğince dava konusu edilen alacaklardan davacı şirketin sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davaya konu hukuki ihtilafın İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi’nin akdedildiği tarih olan 24.07.2006 tarihinden önceki döneme isabet ettiği, bu durumda, davacının İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi’nin “Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları”nı düzenleyen 7. maddesi gereği üçüncü kişilere ödemiş olduğu meblağın davalı Kurumdan rücuan tahsilini talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle;davanın kısmen kabulüne, davacının 141.744,09 TL alacağının dava tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 7.261,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05/05/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı talebini, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7. maddesine dayandırmaktadır. Bu madde, "Üçüncü Kişilerin Hak İddiaları" başlığını taşımaktadır.

24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi, dosyamızda davalı olan .... ile hisselerinin tamamı bu şirkete ait .... arasında yapılmıştır. Bir başka ifade ile, sözleşmenin imzalandığı tarihte davacı ...'nin % 100 hissesi davalı ...'a aittir.

Hisse satış sözleşmesi, alıcı .... ile satıcı ... arasında yapılmıştır. Hisse satış tarihine kadar, sözleşmede "Şirket" olarak adlandırılan ...'nin tüm hiseleri kamuya ait olup, bu satışla özelleştirilmiştir.

Davalı, Hisse Satış Sözleşmesi ve ihale şartnamesine göre davacının talepte bulunamayacağını ileri sürmüştür.

Öncelikle, bu uyuşmazlığın çözümünde, hangi sözleşme hükümlerinin uygulanması gerektiğinin belirlenmesi gerekir.

4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 1. maddesine göre, özelleştirmenin amacı, bu madde kapsamındaki kamu kuruluşlarına ait payların, "..temel kuruluş amaçlarına uygun mal ve hizmet üretim birimlerinin işletilmesi haklarının, ekonomide verimlilik artışı ve kamu giderlerinde azalma sağlamak için özelleştirilmelerine ilişkin esasları düzenlemektir." şeklinde tarif edilmiştir. Buna göre özelleştirmenin amacı, ekonomide verimlilik artışı ve kamu giderlerinde azalma sağlamaktır. Özelleştirme kapsamındaki hisse satışlarından kaynaklanan ihtilaflarda, yasada belirtilen bu amacın göz önünde bulundurulması gerekir.

Bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, uyuşmazlığın ihale şartnamesi ve 31.08.2010 tarihli Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözülmesi gerekirken, davacı ...'nin % 100 hissesinin davalı ...'a ait olduğu dönemde imzalanan 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7. maddesine göre çözülmesi doğru olmamıştır.

Bu nedenlerle, mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenle bozulması gerektiği görüşünde olduğuzdan, sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz.