muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14521, Karar No: 2014/1596, Tarih: 25.02.2014

Mahkemece, çekişmeli 123 ada 230 parsel sayılı taşınmazın özel mülkiyete tabi tarım arazisi olduğu ve 20 yılı aşkın süre davacı tarafından ekonomik amaca uygun zilyet edildiği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Zira, 2009 yılında yapılan ilk keşif sonucunda verilen 15.09.2009 tarihli ziraat mühendisi M..S..tarafından düzenlenen raporda, dava konusu taşınmazın yer yer kayalık olduğu ve tarıma uygun olmadığı, 2010 yılında yapılan ikinci keşif sonucunda verilen 30.06.2010 tarihli ziraat mühendisi A..K.. tarafından düzenlenen raporda, taşınmazda ana kayaların temizlendiği, toprağın tarıma elverişli hale getirilmesi için tesviye edildiği, imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirildiği belirtilmiş; ancak imar-ihyanın hangi tarihte başladığı ve tamamlandığı belirtilmemiştir. 2013 yılında yapılan keşif sonucu ziraat bilirkişisi Z..E.. tarafından verilen son raporda ise, taşınmazın tarıma elverişli kuru tarım arazisi olduğu ve içinde on iki adet 20-25 yaşlarında meşe ağacı olduğu belirtilmiştir. Dosya içinde bulunan ve çekişmeli taşınmaza ait olduğundan söz edilen fotoğraflarda, tarım arazisi görüntüsü bulunmamaktadır. Hal böyle olunca doğru sonuca ulaşabilmek için, mahallinde, yöreyi iyi bilen, taraflarla yakınlığı ve husumeti bulunmayan olabildiğince yaşlı kişiler arasından seçilecek mahalli bilirkişiler ile taraf tanıkları hazır olduğu halde yeniden keşif yapılmalı, yerel bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmazın kim tarafından ne zamandan beri ve ne şekilde kullanıldığı, imar-ihya edilip edilmediği sorulup saptanmalı, nizalı taşınmaza ait temin edilebilen en eski tarihli uydu fotoğrafları ile dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları getirtilerek uzman jeodezi veya fotogrametri mühendisinden ve 3 kişilik uzman ziraatçi bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın imar-ihya edilip edilmediği, edildi ise imar-ihyanın ne zaman başladığı ve tamamlandığı hususlarını da içeren ayrıntılı, açık ve denetime elverişli rapor alınmalı, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15060, Karar No: 2013/9047, Tarih: 16.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15060 E.  ,  2013/9047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23097, Karar No: 2017/12922, Tarih: 12.09.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/23097 E.  ,  2017/12922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, Türkçe ve edebiyat öğretmeni olarak çalıştığını, ödenmediği iddiasıyla 3 ay 12 günlük ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının aylık ücretinin 700,00 TL olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bozmadan sonra alınan bilirkişi raporuna göre, Dairemizin bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresi içinde davacı asil tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece verilen 25/12/2013 tarihli ilk hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 04/06/2015 tarih ve 2014/6573 Esas sayılı ilamı ile sair temyiz itirazları reddedilerek;

“ 2-Davacı.... Eğitim ve Tur. Hiz. Tic. Ltd. Şti. çalışanı olup dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen ....’in işveren şirketin yetkili temsilcisi ve ortağı olmaktan başka taraf ehliyetine ilişkin sorumluluğu bulunmadığından yetkili hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddi gerekirken olumlu olumsuz bir karar verilmeden hüküm altına alınan alacağın davalılardan şirket aleyhine şeklinde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dâhi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı aylık 2.500,00 TL net ücretle çalıştığını, davalı ise; ücretin 700,00 TL olduğunu savunmuş, Mahkemece, davacı tanık beyanlarına itibar edilerek iddia edilen ücret seviyesi kabul edilmiştir. Ancak davacı tanıklarından biri kendi aldığı ücreti beyan etmiş, diğeri ise; davacıdan duyumuna göre iddia edilen ücreti doğrulamıştır. Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davacının Dershane'de Türk Dili ve Edebiyatı ve Türkçe öğretmeni olduğu dikkate alınarak bu ücreti ve kıdemi belirtilerek ilgili kuruluşlardan ve gerekirse T.C. Milli Eğitim Bakanlığından aynı kıdem ve vasıfta bir öğretmen maaşının ne olacağı da sorularak emsal ücret araştırması yapılmalı, ücret seviyesi dosyadaki tüm delillerle birlikte değerlendirilmeli ve sonucuna göre ücret alacağına karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

4-Hüküm altına alınan alacakların infazda tereddüte yol açacak şekilde net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesi ayrı bir bozma nedenidir.” gerekçeleri ile bozulmuştur.

4-Hüküm altına alınan alacakların infazda tereddüte yol açacak şekilde net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesi ayrı bir bozma nedenidir.” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda ;

a) Bozma ilamının 2 nolu bozma bendi yerine getirilmemiştir.

b) 3 nolu bozma bendine göre yapılan araştırma sonucunda karar gerekçesinde davacının aylık net 2.500,00 TL ile çalıştığı kabul edildiği halde hüküm fıkrasında bozma sonrası alınan 31/10/2016 tarihli bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının aylık brüt ücretinin 1.805,12 TL olduğu kabul edilerek karar verilmiştir.

Yargıtay İçtihadi Birleştirme Kurulunun 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve HMK.nun 298/2. maddesi uyarınca gerekçe hüküm çelişkisi yasak olup bozma nedenidir.

Yukarıda belirttiği üzere karar gerekçesinde aylık brüt ücretin 2.500,00 TL olduğunun kabul edilmesine rağmen hükmün 1.805,12 TL üzerinden oluşturulması gerekçe hüküm çelişkisi olup bozmayı gerektirmiştir.

c) Gerekçeli kararda dava tarihinin 17/09/2010 yerine 21/08/2015 yazılmasıda hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 12.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15464, Karar No: 2015/870, Tarih: 29.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15464 E.  ,  2015/870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 15/07/2014

Numarası : 2013/401-2014/630

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı S.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı S.. B.. vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı S.. B.. harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığında, 29/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2959, Karar No: 2021/2023, Tarih: 04.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2959 E.  ,  2021/2023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 21.03.2018 tarih ve 2016/299 E. - 2018/112 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.04.2019 tarih ve 2018/1657 E. - 2019/833 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 18.08.2010 tarihli resmi yazılı işletme hakkının devri sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşmede işletme devir bedelinin harç ve masraflardan kaçınmak için 5.000,00 TL olarak gösterildiğini, taraflar arasında önceden imzalanmış adi yazılı 07.06.2010 tarihli önsözleşme ve tarihsiz devir sözleşmeleri ile devir bedelinin 300.000,00 TL olarak karşılaştırıldığını, taraf iradeleriyle yapılan değişiklikler neticesinde davalının 200.000 TL’yi nakit ve çek şeklinde, 100.000,00 TL’nin ise mesken devri karşılığında ödeneceğinin kararlaştırıldığını, meskenin üzerinde ipotek bulunması nedeniyle bu ipoteğin kaldırılmasının teminatı olarak davalı tarafından davacıya 30.10.2010 tarihli 100.000,00 TL bedelli çek verildiğini, tarafların ayrıca meskenin devredilmemesi halinde davalı tarafından devir bedelinin iki katı olan 200.000,00 TL cezai şart ödeneceğini kararlaştırdıklarını, 100.000 TL bedelli çekin bankaya ibraz edilmediğini, davalı tarafça da devri kararlaştırılan meskenin davacıya devredilmediğini, buna göre oluşan 300.000 TL davacı alacağının tahsili için başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takip dayanağı çekin ve sözleşmeye dayalı talep edilen cezai şart alacağının zaman aşımına uğradığını, esas yönünden ise davalının davacıya nakit ve 50.000 TL çek olarak toplam 200.000 TL ödeme yaptığını, bakiye 100.000 TL‘ye karşılık davacıya devri öngörülen mesken yönünden, davacının davha sonra bu talepten vazgeçmesi nedeniyle davacıya takip dayanağı 100.000 TL bedelli çekin verildiğini savunarak, davanın reddini ve kötü niyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, takip dayanağı çekin ve sözleşmeye dayalı talep edilen cezai şart alacağının zaman aşımına uğradığını, esas yönünden ise davalının davacıya nakit ve 50.000 TL çek olarak toplam 200.000 TL ödeme yaptığını, bakiye 100.000 TL‘ye karşılık davacıya devri öngörülen mesken yönünden, davacının davha sonra bu talepten vazgeçmesi nedeniyle davacıya takip dayanağı 100.000 TL bedelli çekin verildiğini savunarak, davanın reddini ve kötü niyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılamada, dava konusu işletme devir sözleşmelerinde devir bedelinin bir kısmı karşısında 100.000 TL bedelli mesken niteliğinde taşınmaz devredileceğinin kararlaştırıldığı, taşınmaz devrine ilişkin bu hükmün ve buna bağlı düzenlenen cezai şartın resmi şekle uyulmama nedeniyle geçersiz olduğu, bu yönden davacı talebinin reddi gerektiği; sözleşmedeki mesken niteliğindeki taşınmazın devredilmemesi hali için teminat olarak verilen çek bedelinin tahsili istemi yönünden de taraflar arasındaki resmi yazılı işletme hakkı devir sözleşmesinde herhangi bir çek, teminat veya taşınmaz devrinden bahsedilmediği, tarafların bedel yönünden muvazaalı işlem yaptığı, davacının kendi muvazaasından yararlanmasının hakkın kötüye kullanımı niteliğinde olduğundan çek bedeline yönelik talebinin de reddi gerektiği gerekçesiyle davanın ve davalının kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde, ceza koşulu isteminin reddine dair ilk derece mahkemesi kararının yerinde olduğu, sözleşme devir bedelinin 100.000 TL’sinin mesken niteliğinde olan taşınmaz devredilerek ödeneceğinin kararlaştırıldığı, ayrıca bu bedelin teminatı olarak dava konusu çekin verildiği, bu bedelin davacıya verilmesi gerekirken talebin bu yönden de reddedilmesinin yerinde olmadığı, muvazaa sözleşmesinde şekil koşulunun bulunmadığı, görünürdeki sözleşmenin resmi şekle tabi olması halinde muvazaanın yazılı delil ile ispat edilmesi gerektiği, taraflar arasında uyuşmazlık bulunmayan adi yazılı sözleşmelerde bedelin 300.000,00 TL olacağının ve 100.000,00 TL’nin teminatı olarak dava konusu çekin verildiği, bahsi geçen devir bedelinin ödendiğinin ispatlanamadığı, bu talebin ilk derece mahkemesince reddinin yerinde olmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin cezai şart bedeli yönünden esastan reddine, devir bedeli yönünden kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, itirazın kabul edilen kısım yönünden iptaline, icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.123,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.03.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10076, Karar No: 2014/17651, Tarih: 18.09.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/10076 E.  ,  2014/17651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının açık temyiz konusu olan ücret talebinin hüküm fıkrası ve gerekçesinde açık ve net bir şekilde belirtilmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14011, Karar No: 2025/1677, Tarih: 13.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14011 E.  ,  2025/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait Cezayir ülkesinde bulunan işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile aylık ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında bulunduklarını, davacının dava konusu ettiği alacak kalemlerinin çalıştığı ülke mevzuatına göre değerlendirilmesi gerektiğini, alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı cevap dilekçesinde zamanaşımı def'i ileri sürmüş ise de Cezayir hukukunda zamanaşımına ilişkin bir hükme rastlanılmadığı belirtilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Cezayir Medeni Kanunu'nun 309. maddesinde düzenlenen beş yıllık zamanaşımı süresinin dikkate alınması gerektiği, dava konusu alacakların zamanaşımına uğramadığı belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Husumet itirazında bulunduklarını,

2. Cezayir hukukuna ilişkin kanun çevirileri, uzman görüşleri incelenmeksizin hüküm kurulduğunu,

3. Cezayir hukukuna göre dava konusu alacakların bir yıllık zamanaşımı süresine tâbi olduğunu,

4. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, husumet ve dava konusu alacakların zamanaşımına uğrayıp uğramadığına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Yetkili yabancı hukukun içeriğinin doğru ve denetime elverişli şekilde tespit edilmesi, uyuşmazlığın adil şekilde maddi çözüme kavuşturulmasının ön şartını oluşturmaktadır.