muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/19, Karar No: 2024/963, Tarih: 20.02.2024

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; asli müdahilin davasının kabulüne, davacı Köy Tüzel Kişiliğinin davasının bir kısım taşınmazlar yönünden aktif husumet yokluğundan reddine, bir kısım taşınmazlar yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı Köy Tüzel Kişiliği vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Eldeki temyize konu dava, kadastro tespitine itiraz ve yaylaya el atmanın önlenmesi taleplerine ilişkindir.

3402 ... Kadastro Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca Kadastro hakimi doğru, infazı kabil, infaz sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde sicil oluşturmaya elverişli bir karar vermekle yükümlü olup, İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm incelendiğinde, çelişkili ve infazı kabil olmayacak şekilde tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; İlk Derece Mahkemesince, davanın tespite itiraz davası olduğu gözetilmeden hüküm fıkrasının birinci bendinde, "tapu kayıtlarının iptaline" denilerek asli müdahilin davasının kabulüne karar verilmiş; ayrıca bir nolu hüküm bendinde Ardahan ili Göle ilçesi Toptaş köyü 154 ada 70, 86, 90, 105 ve 107 parsel ... taşınmazlara ilişkin olarak asli müdahilin davasının kabulüne karar verildikten sonra, iki nolu hüküm bendinde bu taşınmazlardan 154 ada 86, 90 ve 105 parsel ... taşınmazlar yönünden aktif husumet yokluğundan davanın reddine ve taşınmazların tespit gibi tesciline, hükmün üçüncü bendinde ise 154 ada 107 parsel ... taşınmaz yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bununla birlikte, tarafların yüzüne karşı tefhim edilen kısa kararda, 154 ada 199 ila 217 (dahil) arası 19 parça taşınmaz hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği halde, gerekçeli kararda bu kez bu taşınmazlar hakkında aktif husumet yokluğundan davanın reddine kararı verilmiş ve böylelikle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Yerleşik yargısal içtihatlarda açıklandığı üzere kısa kararla gerekçeli karar arasındaki ve gerekçeli kararın kendi içindeki çelişki / uyumsuzluk mahkemelere olan güveni sarsmaktadır. Gerekçeli karar tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz (HMK. md. 298/2). Kısa kararla gerekçeli kararın aykırı olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla hakim vicdani kanaatine göre karar verebilir (10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 ... İçtihadi Birleştirme Kararı).

Bu itibarla; İlk Derece Mahkemesince, tarafların hak ve yükümlülüklerini tam olarak belirten ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde 6100 ... HMK'nin 297. maddeye uygun olarak bir karar vermek gerekirken, yazılı olduğu şekilde kendi içinde çelişkili hüküm tesisi doğru görülmemiş ve açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazları incelenmeksizin hükmün bozulması cihetine gidilmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün, 6100 ... HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün, 6100 ... HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

İstek halinde peşin harcın temyiz eden davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14368, Karar No: 2012/3598, Tarih: 01.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/14368 E.  ,  2012/3598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı sigortalı, 07.03.2006 tarihinde ...Hastanesinde tedavi altına alınarak 08.03.2006 tarihinde ... tanısı ile ameliyat olduğunu iddia ederek, 29.000,00 TL. tedavi giderinin davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece; davalı Kurumun sözleşme yaptığı hastanelerden başka bir sağlık tesisinde yapılan tedaviye ilişkin masrafların ödenebilmesi için hastalığın acil olması gerektiği ve davacının hastalığının klinik olarak acil olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan ve davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Kanunun “Sağlık sigortasının kapsamı” başlığını taşıyan Ek 11’inci maddesinde, bu Kanun ile 2926 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olanların sağlık sigortası yardımlarından yararlanacakları, sağlık hizmetinin; ... Bakanlığı, mahalli idareler, üniversiteler, kamu iktisadi teşebbüslerine ait sağlık tesisleri ile gerçek ve tüzel kişilerden satın alınmak suretiyle yürütüleceği, buna ilişkin usul ve esasların Kurumca belirleneceği; “Sağlık yardımının kapsamı” başlıklı Ek 13’üncü maddesinde, sağlık sigortası yardımlarının, hastalık durumunda muayene, teşhis, tedavi ve sağlık müessesesine yatırılma hallerini kapsayacağı; “Sağlık yardımlarının süresi” başlığını taşıyan Ek 14’üncü maddesinde, hastalık durumlarında yapılacak sağlık yardımlarının, hastanın iyileşmesine kadar süreceği; “Sağlık hizmetleri giderlerinin karşılanması” başlıklı Ek 17’nci maddesinde de sağlık hizmetlerinin giderlerinin ne şekilde karşılanacağı belirlenmiş; söz konusu giderlerin, ... Bakanlığının yataklı tedavi kurumları için belirlediği fiyat tarifesini geçemeyeceği hüküm altına alınmış ve aynı düzenleme... Yardımları Yönetmeliğinin 20’inci maddesinde de yer almıştır.

1479 sayılı Kanunda yer alan bu düzenlemelerde sağlık hizmeti giderlerinin karşılanması hususunda vaka ya da hastalığın aciliyetine ilişkin bir sınırlama bulunmamaktadır. Ancak davalı Kurum işlemine ve hükme dayanak alınan 03.08.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren .... Sağlık Sigortası Yardımları Yönetmeliğinin 7’nci maddesinde; “Sağlık sigortası yardımlarından faydalanan sigortalı ve hak sahiplerinin özel bir sağlık kurumunda yatırılarak tedavi altına alınmaları halinde, vakanın aciliyeti raporla belgelenmek” koşuluyla tedavi giderlerinin resmi tarife dikkate alınarak ödeneceği öngörülmüş, 22.05.2007 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren değişiklikte de aynı düzenleme korunmuştur. Yönetmeliği 7’nci maddesi açıkça kanundaki hükümle çelişmekte olup, bu durumda sağlık sigortasından yararlanma bakımından yasal olarak daha geniş haklar verilmekte iken yönetmelikle bu hakların daraltılması yönüne gidilmesi hukuka ve kanuna aykırıdır. Çelişki halinde mevzuat hiyerarşisi bakımından Kanun maddesinin uygulama önceliğine sahip olduğu da gözetilerek, 1479 sayılı Kanunun Ek 17’nci maddesi uyarınca; sağlık hizmeti giderinin, acil olsun ya da olmasın (protokol yapılmamış) diğer sağlık kuruluşlarında yapılan tedavi ve diğer giderlerin, belirtilen ücret tarifeleri dikkate alınarak, Kurum tarafından karşılanması gerekir.

Mahkemece, davacının hastalığının aciliyetine ilişkin olarak yapılan değerlendirme yerinde ise de; açıklanan ilkeler doğrultusunda, davacının ...ödediği ameliyat ve tedavi masraflarının ...esmi sağlık kuruluşları için tespit ettiği ücret tarifeleri ve... esas alınarak, konusunda uzman eczacı, tıp doktoru ve muhasebeci bilirkişilerden karşılaştırmalı ve ödenmesi gereken tutarı belirleyen rapor alındıktan sonra istem hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle davanın reddedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

ÜÇ
Yargıtay — Esas No: 2016/8855, Karar No: 2016/6397, Tarih: 17.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/8855 E.  ,  2016/6397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve sendikal tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacı işçilerin kendilerinin muhatap alınmaması, sendika seçme özgürlüğüne müdahale edilmesi, üye olmak zorunda kaldıkları sendika üzerinden baskı yapılması sebebiyle demokratik toplu eylem haklarını kullandıklarını, işverence sözü edilen eylem gerekçe gösterilerek, gerçekte sendikal nedenle ve eşit davranma borcuna aykırı olarak iş sözleşmesinin sona erdirildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, işe iadesine karar verilmesini ve sendikal tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile özetle; davacının iş sözleşmesinin, davacı ve işyerinde çalışan diğer işçilerin yasadışı yapmış oldukları grev nedeniyle 22, 23, 25, 26, 27, 28 ve 29 Mayıs 2015 tarihlerinde yapmış olduğu mazeretsiz devamsızlık nedeniyle feshedildiğini, grev eylemi süresince kendisine çalışması hususunda sürekli ihtarat yapıldığını, ancak mazeretsiz olarak gelip çalışmadığını, feshin gerçek nedeninin mazeretsiz devamsızlık ve kanundışı grev olduğunu, sendikal sebeple fesih iddiasının doğru olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan eylemin barışçıl nitelikte toplu eylem olarak demokratik hakkın kullanılması niteliğinde olması nedeni ile ayrıca işverenin yapılan fesihte eşit davranma borcuna aykırı davranması nedenleri ile yapılan feshin haklı ve geçerli nedene dayanmadığı, yapılan fesihlerin asıl nedeninin iş yerinde işveren tarafından desteklenen........'ndan yapılan istifaları önlemek, ............'na geçen çalışanları tekrar............ı'na üye olmasını sağlamak olduğu ve iş yerinde yapılan eylemlerin açıklandığı üzere asıl nedeninin iş yerindeki sendikal örgütlenme hakkının ve sendika seçme özgürlüğünün bulunmamasından ve işverenin çalışanlara desteklediği sendikaya üye olması konusunda baskılar yapmasından kaynaklandığı, tüm bu nedenlerle davalı işverenin davacıların sendika seçme özgürlüklerine ve sendikal haklarına engel olmak amacı ile sendikal nedenler ile iş akitlerini feshettiği kanaatine varılarak 6356 sayılı yasa 25/5 maddesi gereğindeki düzenleme gereğince davacının başvurusu ve işverenin işe başlatması ve ya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken tazminat miktarının 1 yıllık brüt ücret tutarında belirlenmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi, 01.09.2014 – 31.08.2017 tarihleri arasında yürürlükte olmak üzere 15.12.2014 tarihinde imzalanmıştır. Metal sektöründe faaliyet gösteren başka bazı işyerlerinde daha yüksek oranda zam yapıldığını duyan işçiler tarafından ülke çapında bazı eylemler başlamış, bu arada da davalıya ait Kocaeli’nde bulunan işyerinde 21 Mayıs ile 03 Haziran 2015 tarihleri arasında yaklaşık 3000-4000 işçinin katıldığı eylemler yapılmıştır. Eylemin işyerine yaklaşık 500 metre uzakta üçüncü şahsa ait boş bir arazide gerçekleştiği ve son olarak imzalanan toplu iş sözleşmesinin üç yıllık olarak bağıtlanmış olmasına ve toplu iş sözleşmesinde taleplerinin karşılanmamış olmasına tepki gösterildiği anlaşılmaktadır. Eylemin gerçekleştiği sırada yetki süreci söz konusu olmayıp, yaklaşık ay önce imzalanmış bir toplu iş sözleşmesi bulunmaktadır. İşverence, toplu iş sözleşmesinin imzalanması öncesindeki yetki sürecinde işçilerin sendika seçme özgürlüğüne müdahalede bulunulduğu da ileri sürülmemiştir.

Toplu eyleme katılan işçilere davalı işverence gerekli duyurula yapılmak suretiyle işe dönmeleri sağlanmaya çalışılmıştır. Zaman içinde eyleme katılan işçilerde azalma olmuş ve herhangi bir müdahaleye gerek olmaksızın eylem sona ermiştir. Buna rağmen eylem 13 gün devam etmiş ve davacının da aralarında bulunduğu işçiler tarafından işe devamsızlık sebebiyle üretim faaliyeti önemli ölçüde aksamıştır.

Davalı işverence savunması alınan çok sayıda işçi de eylemin işverene karşı olmadığını, toplu iş sözleşmesini bağıtlayan sendikaya tepki olarak eylemlere katıldıklarını açıklamışlardır. Bazı işçiler ise uygunsuz çalışma koşulları sebebiyle toplu eylem haklarını kullandıklarını bildirmişler ancak uygunsuz çalışma koşullarının neler olduğunu ortaya koymamışlardır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 58. maddesinde, “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla, aralarında anlaşarak veya bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denir. Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması hâlinde, işçilerin ekonomik ve sosyal durumları ile çalışma şartlarını korumak veya geliştirmek amacıyla, bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denir. Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan grev kanun dışıdır” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Somut olayda, işyerinde toplu iş sözleşmesinin imzalanması sırasında çıkan uyuşmazlıkla ilgili bir kanuni grev hakkının kullanılmadığı açıktır. Bundan başka bireysel veya toplu iş hukukuna dair bazı hakların savunulması için işçilerin demokratik ve barışçıl toplu eylem haklarının olabileceği 87 ve 98 sayılı İLO Sözleşmeleri ile Avrupa Sosyal Şartı ile Anayasanın 51., 54. ve 90. maddelerinin bir gereği olsa da, eylemin işverene özel olarak zarar verme kastı içermemesi ve ölçülü olması gereklidir.

Davalı işyerinde gerçekleşen ve 13 gün süreyle devam eden toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması, katılımcı sayısı ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak olduğu görülmektedir. Bu nedenle davacının da işi bırakmak suretiyle destek verdiği toplu eylemin, iç hukuk ve bağlı bulunduğumuz uluslar arası mevzuat çerçevesinde hukuka uygun olduğundan söz edilemez ve işverenin haklı fesih hakkının varlığı kabul edilmelidir.

Öte yandan 4000’e yakın işçinin katıldığı toplu eylem sebebiyle davalı işveren eylemin başından sonuna kadar destek verdiği 550 işçiyi belirlemek suretiyle disiplin kuruluna sevk etmiş ve bunlardan davacının da aralarında olduğu 50 kadar işçinin iş sözleşmesini feshettiğini bildirmiştir. Eyleme katılan ve baştan sona destek veren işçilerin bazılarının iş sözleşmesi feshedilmezken davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesi uyarınca işverenin eşit davranma borcuna aykırılık oluşturur. Davalı işveren, davacı işçi ile iş sözleşmesi feshedilmeyen aynı durumdaki işçiler arasındaki ayrımı haklı kılan bir nedeni ortaya koyamamıştır.

Davalı tanığı beyanında, disiplin kurulu tarafından 550 işçiden 50 kadar işçinin iş sözleşmesinin feshine gerekçe olarak, farklı birimlerde üretimin aksamaması için dengeli bir dağılım yaparak işten çıkarılacakların tespit edildiğini bildirmiştir. Sözü edilen gerekçe işçiden kaynaklanan ayrımı haklı kılan bir neden değildir. İşveren kendi iş organizasyonu kapsamında üretimi aksatmayacak şekilde işten çıkarılacak işçilere farklı ünitelere göre belirlemiş olmakla, feshin bu gerekçeyle haklı olduğundan söz edilemez. Ancak işverenin eşit davranma borcuna aykırı hareket etmiş olması, geçerli nedeni ortadan kaldırmadığından ve davacının hukuka aykırı şekilde işi bırakmak suretiyle katıldığı toplu eylem sebebiyle işverence yapılan feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilmelidir. Bu durumda davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Davacı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avanslarının davacıya, davalı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avansının davalıya iadesine,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Davacı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avanslarının davacıya, davalı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avansının davalıya iadesine,

6. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 17/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3468, Karar No: 2015/10278, Tarih: 12.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3468 E.  ,  2015/10278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2012/164-2014/43

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/02/2014 tarih ve 2012/164-2014/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı TMSF vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, TMSF'nin 13/02/2004 tarih ve 13 sayılı kararı ile U. Grubuna ait şirketlere el konulduğunu, M. Prodüksiyon A.Ş.'nin el konulan 74 adet medya grubu şirketinden bir tanesi olduğunu, TMSF tarafından göreve getirilen yeni medya grubunun kasada olması gereken nakit tutarlar ile mevcutlar arasında fahiş farklar bulunduğunu tespit ettiğini, kasa açığı tespit edildikten sonra teftiş ve denetim kurulu raporu düzenlenerek

şirketin zarara uğratıldığının tespit edildiğini, yapılan inceleme sonucu şirket yönetim ve denetimi ile finans işlerini fiilen yapan davalıların kasa açığından sorumlu olduklarını ileri sürerek 1.734.074,83 TL zararın davalılardan müştereken ve müteselsilen ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; TMSF tarafından 14/02/2004 tarihinde şirket yönetimine el konulması sırasında eski yöneticiler ile TMSF tarafından atananlar arasında fiili kasa sayım tutanağı, devir tutanağı, noter tespiti gibi bir belgenin mevcut olmadığı, kasa açığı bulunduğuna dair belirlemenin sadece TMSF tarafından yapılan denetleme raporu ile ileri sürüldüğü, bu durumda kasa açığının el koyma anında mecut olduğu hususunun tespit edilemediği, şirket bir zarara uğramış olsa dahi zarar ile sorumlular arasında illiyet bağı kurulamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı TMSF vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı TMSF vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı TMSF vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz eden davacı TMSF harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 12/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/23004, Karar No: 2025/8224, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/23004 E.  ,  2025/8224 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/632 E., 2022/956 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/168 E., 2022/88 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.