muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3709, Karar No: 2025/2068, Tarih: 24.03.2025

. Zararlı böcek, zararlı bitki, zararlı mantar ve kemirgenleri yok edici maddeler.İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı temizleyici ve kötü kokuları giderici maddeler.Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar, ilaçlı sabunlar, dezenfekte edici sabunlar, antibakteriyel el losyonları.Cerrahi, tıbbi, diş hekimliği ve veterinerlik için alet, cihaz ve mobilyalar. Yapay organlar ve protezler.Tıbbi ortopedik malzemeler: tıbbi korseler, ortopedik ayakkabılar, elastiki ve destekleyici bandajlar.Ameliyathane giysileri ve steril örtüler. Cinsel amaçlı aletler ve malzemeler. Prezervatifler (kondom/kaput). Biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar.Tıbbi amaçlı bilezikler ve yüzükler, romatizma önleyici bileklikler ve yüzükler. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri bakımından 2019-M-9571 sayılı YİDK kararının iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine, dava konusu 2018/76281 sayılı markanın yukarıda zikredilen hizmetler bakımından hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm, davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı Kurum YİDK kararının iptali ile diğer davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde ilgililere iadesine, 24.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26590, Karar No: 2014/15609, Tarih: 03.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26590 E.  ,  2014/15609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/59707

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

NUMARASI : 2011/590 (E) ve 2011/815 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre; müştekinin, kontrol mühendisliğini yaptığı henüz faaliyette olmayan inşaat alanındaki boşluktan 26 adet inşaat direğinin çalınması ve 05/08/2011 tarihli yakalama tutanağına göre; hırsızlık anonsu üzerine olay yerine gidildiğinde, üstü açık bir minibüsün olay mahallinden kaçtığının görülmesi üzerine aracın kovalamaca sonucu yakalandığının ve araçta 26 adet demir inşaat direği bulunduğunun tespit edilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanıkların yakalanma şekilleri ve yakalandıkları araçta çalınan inşaat malzemelerinin bulunmuş olması ile hurdacılıkla uğraştığını söyleyen sanıkların yeni inşaatı yapılacak olan bir yerle ilgili inşaat malzemelerinin hurda olamayacaklarını bilebilecek durumda olmaları nedeniyle hurda olduklarını düşünerek aldıkları yönündeki savunmalarının da hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu ve inşaat alanındaki etrafı açık yerde bulunan adet ve kullanım gereği açıkta bırakılan inşaat malzemelerinin çalındığının anlaşılması karşısında sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, mahkumiyetleri yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3596, Karar No: 2006/9809, Tarih: 19.07.2006

10. Ceza Dairesi 2006/3596 E., 2006/9809 K.

**10. Ceza Dairesi 2006/3596 E., 2006/9809 K.**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 191 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 232 ]

- 5352 S. ADLİ SİCİL KANUNU [ Geçici Madde 2 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 404 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 95 ]

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık Ç…

….. hakkında Akçadağ Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, 25.10.2005 tarih ve 2005/174 esas, 2005/160 karar sayısı ile mahkûmiyet kararı verildiği; hükmün üst C.Savcısı ve sanık tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 14.03.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanılıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesi uyarınca kararda suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi,

2-Sanık hakkında dairemizce bozulmasına karar verilen 06.04.2004 tarihli ilk hükümle 765 sayılı TCK'nın 404/2 ve 59 maddeleri gereğince verilen 10 ay hapis cezası 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca 3.467.100.000 TL ağır para cezasına çevrilerek aynı kanunun 6. maddesi uyarınca ertelenmiştir.

Bozmadan sonra kurulan 25.10.2005 tarihli hükümle ise 5237 sayılı TCK'nin 191. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası verilmiş, ayrıca sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması öngörülmüştür.

Bu iki sonuçtan ilki para cezası, ikincisi hapis cezası olduğu için ilk uygulamanın sanığın lehine olduğu açıktır.

5237 sayılı TCK uygulanarak belirlenen hapis cezasının da paraya çevrilmiş olduğu varsayılarak değerlendirme yapıldığında aşağıdaki durumlar ortaya çıkacaktır.

765 sayılı TCK'ye göre verilip ertelenen ceza ile ilgili mahkumiyet hükmü, sanık deneme süresi içinde suç işlemediği takdirde; 765 sayılı TCK'nin 95/II ve 5352 sayılı Adli Sicil kanununun geçici 2/2. maddesi gereğince "esasen vaki olmamış" sayılacak ve arşiv kaydının silinmesine karar verilecektir.

5237 sayılı TCK'ye göre verilen ceza, sanık tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerek

erine uygun davrandığı takdirde infaz edilmeyecek, bu konudaki mahkumiyet hükmü adli sicilden silinerek arşiv kaydına alınacak; ancak arşiv kaydı hükümlü ölmedikçe veya kayıt tarihinden itibaren 80 yıl geçmedikçe silinmeyecektir.

5237 sayılı TCK'ye göre verilen ceza, sanık tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerek

erine uygun davrandığı takdirde infaz edilmeyecek, bu konudaki mahkumiyet hükmü adli sicilden silinerek arşiv kaydına alınacak; ancak arşiv kaydı hükümlü ölmedikçe veya kayıt tarihinden itibaren 80 yıl geçmedikçe silinmeyecektir.

Gerek 765 ve gerekse 5237 sayılı TCK'ye göre belirlenen cezanın hapis olması durumunda, yukarıda yapılan açıklamalara ek olarak şu sonuçlara ulaşılacaktır: 765 sayılı TCK'ye göre hükmolunan hapis cezası ertelenmiş olan hükümlü, deneme süresi içinde suç işlediği takdirde 5237 sayılı TCK'nin 7/3 ve 51/7. maddeleri uyarınca hapis cezasının "kısmen infazına" da karar verilebilecektir. 5237 sayılı TCK uygulanarak hükmolunan hapis cezası ise, hükümlü tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığı takdirde tümüyle infaz edilecektir.

Bu karşılaştırmalara göre, 765 sayılı TCK'nın 404/2. maddesi ile 647 sayılı Kanunun 4. ve 6. maddelerine göre yapılan uygulama sanığın lehinedir.

765 sayılı Türk Ceza Kanununun sanığın lehine sonuç verdiği gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nin 191/1, 2. maddelerinin uygulanması,

3- Kabule göre de;

A- 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine, kullanmamakla birlikte kullanmak için uyuşturucu yada uyarıcı madde bulunduran hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmolunacağı düzenlenmiş olması karşısında, aşamalardaki ifadelerinde daha önce uyuşturucu madde kullanmadığını ve tadına bakmak için kullanmak amacıyla hazırlayarak bulundurduğunu beyan eden sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığına ilişkin delil bulunmadığı halde tedaviye hükmedilmesi,

B- TCK'nın 191. maddesinin (3), (4) ve (5) numaralı fıkralarında öngörülen kararlar ve işlemler hüküm kesinleştikten sonra infaz aşamasında verilecek kararlar ve yapılacak işlemlerdir. Mahkûmiyet hükmü ile birlikte bu konularda infazı kısıtlayacak bir karar verilmesi doğru değildir. Ancak, bir zorunluluk olmamakla birlikte, sözü edilen konularda sanığın uyarılması mümkündür.

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulunduran sanık hakkında, ceza yaptırımına ek olarak denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerektiği gözetilmeden ve Devlet hastanelerinin denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması yönünden herhangi bir yetki veya sorumlulukları bulunmadığı halde 20.07.2005 tarihli Resmi Gazete de yayınlanarak yürürlüğe giren 5402 sayılı "Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Kanununa" aykırı olarak infazı kısıtlayacak biçimde "5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi gereğince sanığın halen ikamet etmekte olduğu yerdeki Devlet Hastanesinde şayet burada tam teşekküllü hastane yoksa bu yere en yakın devlet hastanesinde denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına" karar verilmesi,

Yasaya aykırı, üst C.Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün istem gibi BOZULMASINA, 19.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7971, Karar No: 2014/13470, Tarih: 20.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7971 E.  ,  2014/13470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2012/48-2013/636

Davacı K.. T.. vekili Avukat M.Ç. tarafından, davalılar S.. B.. vdl aleyhine 24/01/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalı S.. B..'na yönelik temyiz itirazları yönünden;

Dava, hatalı ameliyat sonucu oluşan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, tedavi için gittiği hastanede yanlış bölgeden ameliyat edildiğini belirterek, uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, kısa kararda istemin reddine karar verilmiş, sonradan yazılan gerekçe kısmında İdare Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle istemin reddine karar verildiği belirtilmiştir.

Davaya konu zarar, kamu hizmeti niteliğindeki idari bir faaliyetin yürütülmesi sırasında meydana gelmiştir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesine göre istem bir tam yargı davası niteliğindedir ve bu davalara bakma görevi idari yargı yerine aittir. 6100 sayılı HMK'nun 114. maddesinde de yargı yolu dava şartları arasında sayılmış olup dava şartlarının mevcudiyeti mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilmelidir.

Şu halde, mahkemece dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddedilmesi gerekirken, kısa kararda esastan inceleme yapıldığı izlenimini uyandıracak tarzda davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır.(T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda, Devlet Hastanesinde doktor olan davalıların, davacıyı yanlış bölgeden ameliyat ettikleri ileri sürülmüştür. Kamu görevlilerinin görevleri kapsamında yetkisini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zarardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre, somut olayda karşı yana husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Şu halde, davanın husumet (taraf sıfatı) yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (1) ve (2) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/10/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle bozma kararının, (2) nolu bendine katılmıyorum. 20/10/2014
Yargıtay — Esas No: 2023/4761, Karar No: 2024/1558, Tarih: 07.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4761 E.  ,  2024/1558 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3623 E., 2023/414 K.

DAVA TARİHİ : 15.12.2021

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erbaa 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/406 E., 2022/419 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-birleşen davalı erkek dava ve cevap cevaba dilekçelerinde; eşim ... ile bundan yaklaşık olarak altı ay kadar önce görücü usulü evlendik. Bu evlilikten ortak çocuğumuz bulunmamaktadır. Ancak evlendikten sonra aradan yaklaşık olarak altı ay geçmiş olmasına rağmen birbirimize uyum sağlayamadık. Davalı benimle evlenmeden önce Erzincan'da ikamet ettiği için yaşamış olduğum ve ikamet etmiş olduğumuz Erbaa ilçesine uyum sağlayamadı. Davalı ile görüştük ve bu evlilik birliğinin yürümeyeceğine kanaat getirdik ve boşanma kararı aldık. Ancak resmi evliliğin üzerinden henüz bir yıllık süre geçmediği için anlaşmalı olarak boşanma davası açamıyoruz. Evlilik birliğinin devam etmesi halinde hem benim hem de eşim açısından telafisi mümkün olmayan sıkıntılar doğuracaktır. Davalı boşanmadan sonra yine ailesi ile birlikte Erzincan ili Yoğurlu İlçesinde ikamet edecektir. Artık fiilen bitmiş olan bu evliliğin resmiyette de bitirilmesi, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmamıza karar verilmesini talep ediyorum demiştir.

2.Davacı-birleşen davalı erkek vekili birleşen davada cevap ve birleşen davada ikinci cevap dilekçelerinde; Karşı tarafın evliliği boyunca müvekkilimi evlililikleri süresince mütemadiyen psikolojik ve ekonomik şiddetle evliliğin temelden sarsılmasına, psikolojik sorunları ve annesinin ve babasının Erzincan'da bulunan evine giderek evi terk etmesiyle tam kusurlu olduğunu, davalı kadının cevap dilekçesinde belirtmeye çalıştığı altın para ve çeyizini anne ve babası ile davalı kadın beraberinde götürdüğünü, müvekkilinin evlilik birliğini çevrenin telkiniyle ve ilerde düzelir umuduyla devam ettirmeye ve sabır göstermeye çalışmasına karşın karşı tarafın sürekli olarak ev hanımı olmasına rağmen ev işleri yapmadığını, evlilik birliğinin temelden sarsılması ve evi terk nedeniyle evlilik birliğini devam ettirme ihtimali kalmadığından müvekkil ve davalı eşin boşanmalarına, karşı tarafın yarattığı maddî zararlar bakımından 75.000,00 TL, aile birliği mahvolan davacı-müvekkilin manevî zararlarının az da olsa giderilmesi adına 75.000,00 TL tutarında manevî tazminatın davalıdan alınarak davacı müvekkile verilmesini, somut bir delile dayanmayan ve tamamen soyut iddialardan ibaret beyan ve taleplerinin reddine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa tahmiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-birleşen davacı kadın vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde; müvekkili ile davalı erkeğin görücü usulü evlendiğini, evliliklerinin ilk zamanlarında başlayan kişilik, mizaç, uyum farkından doğan anlaşmazlıkların günden güne artarak, günümüze kadar devam ettiğini, evlilik kurulmadan önce tarafların ayrı evde yaşayacakları kararlaştırılmış olsa da davalının annesi ile birlikte yaşamaya bırakıldığı gibi davalının erkek kardeşinin boşanması üzerine onun çocuklarına da bakmak durumunda kaldığını, tarafların erkeğin annesiyle altlı üstlü oturduğu, davalı erkeğin ekonomik şiddet uyguladığını, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata ve tedbir nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların 02.07.2021 tarihinde evlendikleri, bu evlilikten ortak çocuklarının bulunmadığı, tanık beyanları ve dosya kapsamı ile davacı-birleşen davalı erkeğin davalı-birleşen davacı kadını annesi, daha önce boşanmış olan abisi, kardeşi ve kardeşinin iki küçük çocuğu ile aynı konutta yaşaması konusunda zorladığı ve davalı-birleşen davacı kadınının müşterek konutta bu şekilde ikamet etmek zorunda kaldığı, davacı-birleşen davalı erkeğin davalı-birleşen davacı kadını evde aç bıraktığı, yiyecek temin etmediği, sobayı yakması için yakacak malzemeleri de temin etmediği, davacı-birleşen davalı erkeğin ve ailesinin davalı-birleşen davacı kadınla sürekli tartıştıkları, davacı-birleşen davalı erkeğin ve ailesinin davalı-birleşen davacı kadına küstükleri ve onunla konuşmadıklarının sabit olduğu, davacı-birleşen davalı erkeğin dava ve cevaba cevap dilekçesinde bildirmiş olduğu vakıalara ilişkin dinlenen tanıkların beyanlarında bizzat bilgi ve görgüye dayalı anlatımda bulunmadıkları, duyumlar üzerine anlatımda bulundukları, böylece davacı-birleşen davalı erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsıldığına dair ileri sürmüş vakıaların gerçekleştiğini ispatlayamadığı, yukarıda bahsedilen ve sabit görülen vakıaların evlilik birliğini temelinden sarsacak vakıalar olduğu, bahsedilen vakıalar nedeniyle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı-birleşen davalı erkeğin tam kusurlu olarak kabul edilmesi gerektiği, davalı-birleşen davacı kadının ise evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan bir vakıaya sebep olmadığı anlaşıldığından kusursuz olarak kabul edilmesi gerektiği, taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve ortak hayatın çekilmez hale geldiği gerekçesi ile davacı-birleşen davalı erkeğin tam kusurlu olması nedeniyle açmış olduğu boşanma davasının ve fer'î taleplerinin reddine, davalı-birleşen davacı kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı-birleşen davacı kadın lehine 25.000,00 TL manevî tazminata, 25.000,00 TL maddî tazminata hükmedilmesi, davalı-birleşen davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin kabulü ile aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasının davacı-birleşen davalı erkekten alınarak davalı-birleşen davacı kadına verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleşen davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-birleşen davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne, maddî, manevî tazminat ve miktarları ile yoksulluk nafakasına yönelik istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç