muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1337, Karar No: 2024/4604, Tarih: 03.06.2024

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 33, 34, 35, 36, 37, 44 ve 50 nci maddeleri.

3.Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 13.03.2023 tarih, 2021/6577 E. ve 2023/1526 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. .Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5349, Karar No: 2014/6155, Tarih: 28.10.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/5349 E.  ,  2014/6155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 2. Tüketici Mahkemesi

Tarihi :24.04.2014

Numarası :2014/77-566

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Dava tüketici mahkemesine açılmış olup, davada sözleşme konusu imalâtta açık ve gizli ayıplar bulunduğu ileri sürülerek iş bedelinden dolayı borçlu olunmadığının tespiti, ayıplı ürün ve hizmetlerin ayıpsızı ile değiştirilmesi, bu talep uygun görülmediği takdirde uğranılan zararların tahsili istenmiştir. Mahkemece davaya bakmakla görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, tüketici mahkemelerinin davaya bakmakla görevli olup olmadığı, görevli değilse hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.

Sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri, olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre eser sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere eser sözleşmesi ilişkisi olduğundan davaya tüketici mahkemelerinde bakılamaz. Bu nedenle mahkemece verilen görevsizlik kararı yerindedir. Ancak mahkemece görevli mahkemenin tayininde hataya düşülmüştür.

Okundu

Okundu

Şöyle ki somut olayda dava, 6100 sayılı HMK'nın ve 6102 sayılı yeni TTK'nın yürürlüğe girmesinden sonra 13.01.2014 tarihinde açılmıştır. HMK'nın 2. maddesi gereğince dava konusunun miktar ve değerine bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalar ile şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkeme aksine bir düzenleme olmadıkça asliye hukuk mahkemesidir. TTK'nın 5 (1.) maddesi gereğince, dava olunan şeyin değeri veya tutarı dikkate alınmaksızın tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevli mahkeme aksine hüküm bulunmadıkça asliye ticaret mahkemeleridir. Aynı Kanunun 5 (2.) maddesi gereğince de, özel kanun hükümlerinin açıkça ticaret mahkemelerini görevlendirdiği hallerde de değer ve tutarına bakılmaksızın dava asliye ticaret mahkemesinde görülür.

6102 sayılı TTK'nın 4 (1.) maddesinde ticari davalar tanımlanmış ve sayılmıştır. Bu maddeye göre “her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları” ve “ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işleri” ile “tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın aynı maddenin (a), (b), (c), (d), (e) ve (f) bentlerinde sayılan davalar ticari dava sayılır. Bu maddeye göre bir davanın ticari dava sayılabilmesi için ya tarafların her ikisinin tacir olması ve uyuşmazlığın her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğması (nispi ticari dava), ya ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi olması, ya da aynı maddede 6 bent halinde sayılan ticari davalardan (mutlak ticari dava) olması gerekir. Taraflardan biri "tacir" değilse veya tacir olmasına rağmen uyuşmazlığın "ticari işletme" ile ilgisi yoksa ticari davanın varlığından söz edilemez.

Somut olayda, davalı şirketler tacir ve uyuşmazlık ticari işletmeleri ile ilgili ise de, davacı gerçek kişiler tacir sıfatını taşımamaktadır. Eser sözleşmesinden kaynaklanan hukuk davaları TTK'nın 4 (1.) maddesinde altı bent halinde sayılan mutlak ticari davalardan bulunmadığı gibi, bu davaların mutlak ticari dava olduğuna ve ticaret mahkemelerinde görüleceğine dair özel yasa hükmü de yoktur. Bu durumda eldeki davaya bakmakla görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesi olmaktadır. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi yerinde olmuşsa da, görevli mahkemenin tayininde hata yapılmıştır. Bu yönden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9336, Karar No: 2021/4476, Tarih: 27.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/9336 E.  ,  2021/4476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Ecrimisil

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Ecrimisil

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.05.2017 tarihli ve 2013/254 Esas, 2017/220 Karar sayılı ecrimisil davası yönünden davanın kabulüne, davacının elatmanın önlenmesi ve tahliye talebi istemli davasının süresinde yenilenmemesi sebebiyle açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuş, Yerel Mahkeme tarafından davalı vekiline eksik istinaf harcının 7 günlük kesin süre içinde yatırılması hususunda muhtıra gönderilmiş, muhtıra davacı vekiline 01.12.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, muhtıra süresi içinde 07.12.2017 tarihinde davalı vekilince Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Yerel Mahkemeye adli yardım talepli dilekçe sunulmuştur. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 25.12.2017 tarihinde davalının dosya kapsamında tespit edilen malvarlığı bilgilerine göre adli yardım talebinin koşulları oluşmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine dair itiraz yolu açık olmak üzere karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin adli yardım talebinin reddi kararının davalı vekiline 11.01.2018 tarihinde tebliği üzerine bu defa davalı vekili 18.01.2018 tarihinde Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin adli yardım taleplerinin reddine dair kararın kaldırılması talebiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine dilekçe sunmuştur. Samsun 1. Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin itiraz dilekçesinin değerlendirilmesi için dosya Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 2. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince 22.01.2018 tarihli ve 2018/1 Değişik İş Esas ve 2018/1 Karar sayılı kararıyla, davalının adli yardım talebinin reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararında bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine yönelik itirazının reddine ve dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 24.01.2018 tarihinde, davalının istinaf karar ve ilam harcının peşin kısmının eksik kalan kısmını verilen kesin süre içinde yatırmadığı gerekçesiyle HMK'nin 352. maddesi gereğince istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi ve kararın davalı vekiline 02.02.2018 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine bu defa davalı vekili tarafından Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 24.01.2018 tarihli istinaf taleplerinin harç eksikliği nedeniyle reddine ilişkin kararının ve ayrıca adli yardım taleplerinin reddine dair kararın bozulması hususunda adli yardım talepli olarak 12.02.2018 tarihinde temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nin 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun’un 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında yapılırsa bu talep Bölge Adliye Mahkemesine veya Yargıtay’a yapılır. HMK’nin 337/(1). maddesinde de, talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebileceği, adli yardım taleplerinin reddine ilişkin kararlarda sunulan bilgi ve belgelerin kabul edilmeme sebebinin açıkça belirtileceği yazılıdır.

HMK’nin 334. maddesinin (1). fıkrasında, “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.”, 336. maddesinin (2). fıkrasında ise, “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Kararı temyiz eden davalı vekili tarafından kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talep edildiğine göre, bu talep hakkında karar verme yetkisi kanun yolu incelemesini yapacak olan Yargıtay’a aittir (HMK mad. 336/3). Dosya arasına alınan ve dilekçe ekinde sunulan bilgi ve belgeler, Devletin mahkeme harcı almasındaki menfaati ile başvuranın mahkeme vasıtasıyla hakkını korumadaki çıkarları arasındaki adil denge, Anayasa'nın 36. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkı ile bu kapsamda adalete ve mahkemeye erişim hakkı dikkate alınarak adli yardım talebi yerinde görüldüğünden, HMK’nin 334 ve devamı maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne, davalının temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muaf tutulmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 24.01.2018 tarihli ve 2017/1494 Esas, 2018/181 Karar sayılı kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 27.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5616, Karar No: 2010/1880, Tarih: 18.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/5616 E.  ,  2010/1880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.12.2007 tarih ve 2002/1789-2007/866 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16.02.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 10.08.2002 tarihli sözleşme ile Türk Nippon Sigorta A.Ş.’nin %96’na tekabül eden hisselerini davalıdan devraldığını, hisselerin döneme ilişkin olarak düzenlenmiş bulunan sözleşmenin 19. maddesinde devir bilançosunda yer alması 3gerekirken yer almayan hususların tespiti halinde devrolunan devreden davalıya bu miktarı rücu etme hakkı bulunduğunu, anılan madde kapsamında yapılan tespit ve değerlendirmeler sonucunda ayrılması gerekip de ayrılmayan karşılıklar, ödenmemiş faizler, muhtelif gelir iptalleri, kur farkı giderleri gibi şirket kâr-zararını dolayısıyla özvarlığını ve netice olarak da şirketin satın alma tarihi itibarıyla değerini doğrudan etkileyen tutarların (1.649.738.344.153) TL olduğunu ileri sürerek, müvekkili zararı olan (1.649.738.344.153)TL’nın hisse devir bedeli ödeme tarihi 05.10.2001 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, TMSF’na ait T.Nippon Sigorta A.Ş. hisselerinin 10.08.2001 tarihli hisse devir sözleşmesi ile Sümerbank A.Ş. tarafından davacıya satıldığını ve hisse devirlerinin 04.10.2001 tarihinde gerçekleştirildiğini, davacı taraf taleplerinin hisselerin devrine ilişkin sözleşmenin 19. maddesine uygun olmadığını, davacı tarafından teklifin şirketin tüm kayıt ve belgeleri üzerinde yapmış oldukları incelemeler sonucunda oluştuğunu, dava dilekçesinde ileri sürülen hususların esasen şirketin değerine olumlu veya olumsuz yönde etkilemesinin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre; taraflar arasında hisse devrine ilişkin 10.08.2001 tarihli sözleşmenin imzalandığı, bundan sonra 04.10.2001 tarihinde bedelin ödendiği, bu arada davacı tarafından özel bir firmaya da denetim yaptırıldığı halde ödeme yaparken dava konusu yaptığı hususlarda herhangi bir beyanda bulunmadığı, sözleşmenin 18. maddesine göre davalıyı ibra ettiği, yaptırılan inceleme tarihi ve sonrasında yapılan ödeme tarihinden dava tarihine kadar da 1 yıldan fazla süre geçtiği, bu süreçte sessiz kalmanın hayatın olağan olmasına uygun bulunmadığı, davacı taleplerin sözleşmenin 19. maddesinde yer alan rücu hakkı kapsamında kabul edilemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanmış bulunan 10.08.2002 tarihli hisse devir sözleşmesinin 2.maddesinde sözleşmenin konusunun Sümerbank A.Ş’nin sahibi bulunduğu %96,2’lik paya tekabül eden 10.000 TL nominal değerli 394.592.669,9 adet Türk Nippon Sigorta A.Ş hissesinin toplam 6.325.000.000.000 TL bedelle davacıya devri olduğu anlaşılmaktadır.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanmış bulunan 10.08.2002 tarihli hisse devir sözleşmesinin 2.maddesinde sözleşmenin konusunun Sümerbank A.Ş’nin sahibi bulunduğu %96,2’lik paya tekabül eden 10.000 TL nominal değerli 394.592.669,9 adet Türk Nippon Sigorta A.Ş hissesinin toplam 6.325.000.000.000 TL bedelle davacıya devri olduğu anlaşılmaktadır.

Sözleşmenin 19.maddesinde “Devir Bilançosunda yer alan borçlar ve yükümlülükler ile iştirakin sigortacılık faaliyetinden dolayı doğabilecek tazmin etme yükümlülükleri haricinde Devir bilançosunda genel kabul görmüş muhasebe ilkeleri ve yasal olarak devralması gerekip de yer almayan bir borcun ortaya çıkması halinde devralanın devredene bu borcu rücu etme hakkı saklıdır” denilmiştir. Satıcı alıcıya karşı satılan şeyde zikir ve vaat ettiği vasıfların mevcut olmamasından sorumlu olduğu gibi, onun kıymetini veya maksut olan kullanmaya elverişliliğini ortadan kaldıracak veya önemli derecede azaltacak maddi veya hukuki ayıplarından da sorumludur (B.K’nun 194.mad.). Ancak yine Borçlar Kanununun 197.maddesi uyarınca satıcı alıcının alım zamanında malumu olan ayıptan mesul olmadığı gibi,satılanı kafi derecede muayene etmekle fark etmiş olacağı ayıptan da ancak bu ayıbın mevcut olmadığını temin etmiş ise mesul olacak ise de, taraflar bu hususları imzaladıkları sözleşme ile özel düzenlemeye tabi tutmuşlardır.Somut olayda hisselerin devralınma sürecinde Sümerbank A.Ş tarafından satışa çıkartılan Türk Nippon Sigorta A.Ş’nin tüm yönleriyle değerlendirilmesi açısından davacı tarafından iki adet “Gizlilik Taahhütnamesi” imzalandığı ve bu arada davacı tarafından özel bir denetim firmasına inceleme yaptırdığı, ancak bu denetim raporunun tarihinin hisse devir sözleşmesinden sonraki bir tarihi içerdiği anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki hisse devir sözleşmesinin 29.maddesinde devreden veya devralanın sözleşme çerçevesinde sahip oldukları haklarından, yetkilerinden veya imtiyazlarından yazılı olarak feragat edebilecekleri, tarafların sözleşme çerçevesindeki her hangi bir hakkı yetkiyi veya imtiyazı kullanma konusundaki kusurları veya gecikmelerinin bu haklardan feragat edildiği anlamına gelmeyeceği, hatta sözleşme çerçevesindeki her hangi bir hakkın kısmi kullanımının bunların daha sonraki kullanımlarını engellemeyeceği veya bunlardan feragat edildiği şeklinde yorumlanmayacağı kararlaştırılmış olup, sözleşmenin bu hükmünün akit serbestisi içerisinde geçerli olması karşısında, mahkemece anılan sözleşme hükmü hiç değerlendirilmeksizin davacının ödeme yaptığı tarihte şirketin durumunu bildiği halde ödeme yapmış ve iddia ettiği hususlara ilişkin olarak hiçbir beyanda bulunmamış olmasının davalıyı sözleşmenin 18.maddesi uyarınca ibra anlamına geldiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamış ve kararın açıklanan nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11257, Karar No: 2019/2619, Tarih: 13.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/11257 E.  ,  2019/2619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılan sanığın savunmasında; iş yerini ...isimli kişinin istemi ile açtığını ve kısa süre sonra kapattığını, sahte fatura düzenlemediğini, sahte fatura düzenlenmiş ise bunu... isimli kişinin yapmış olabileceğini, suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi ve müfettiş tarafından yapılan karşıt incelemelerde kullanıcı mükelleflerin sanığı tanımadıklarını beyan etmeleri karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a)Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması; kendisine ait olmadığını, ...'a ait olduğunu söylemesi halinde, ...'ın CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi ve faturalar kendisine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b)... da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya ...'a ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların ...'a ait olmadığının anlaşılması halinde veya ... isimli gerçek bir kişinin bulunamaması durumunda durumunda, mükellefiyetin sanığın sahibi bulunduğu iş yerine ait olduğu da gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.