muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2250, Karar No: 2013/13372, Tarih: 02.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/2250 E.  ,  2013/13372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Sözleşmenin iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı sözleşmenin iptali davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan kira sözleşmesinin iptali ve devir nedeniyle ödenen kira parasının iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine,hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkili ile davalı ... arasında 20.4.2010 başlangıç tarihli beş yıl süreli kira sözleşmesinin imzalandığını, işletmeciliği davalı ..., mülkiyeti ... ait olan ''timeout'' adlı bu cafenin devri için hava parası olarak 37000 TL ile bir yıllık kira bedeli olarak da 10000 TL olmak üzere toplam 47000 TL nin peşin olarak davalı .. ödendiğini, daha sonraki bir tarihte kiralanan cafenin mutfak kısmının davalı ... a ait olmadığını öğrendiğini,ayrıca cafenin önüne masa, sandalye konulmasına ve buradaki çadıra apartman yönetiminin rıza göstermediğini ve bu durumu da davalı ...'a daha önceki bir tarihte bildirdiklerini kat malikleri toplantısında öğrendiğini, davalı ...'ın cafenin tamamı sanki kendi adınaymış gibi hareket ederek hile ile dava konusu cafeyi değerinin çok üstünde bir fiyat ve yasal olmayan hava parası ile devrettiğini belirterek gerek devir gerekse kira sözleşmesinin iptali ile ödenen 47000 TL'nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1000 TL' sinin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulü ile taraflar arasında düzenlenen devir ve buna bağlı olarak kira sözleşmesinin feshine, 37000 TL'nin faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hakim tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Olayımızda;tefhim olunan 13.11.2012 tarihli kısa kararda,'' davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine'' karar verilmiş iken, gerekçeli kararda davanın kabulüne karar verilmiş olması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Asıl olan kısa karar olup buna aykırı biçimde oluşturulan gerekçeli karar hukuki bir değer taşımamaktadır. Her ne kadar mahkemece gerekçe kısmında kısa kararın sonradan düzeltildiği belirtilmiş ise de sonradan kısa kararın bu şekilde düzeltilmesi mümkün değildir. Bu nedenle mahkemece, önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi gidermek suretiyle karar verilmesi yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de hükümde davanın kabul edildiğinin belirtilmesine ve davada birden fazla davalı olmasına rağmen ''... 37000 TL'nin davalıdan tahsiline ..'' denmek suretiyle infazda tereddüde neden olacak nitelikte hüküm kurulmuş olması da doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1096, Karar No: 2020/7412, Tarih: 23.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/1096 E.  ,  2020/7412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 2006-2014 yılları arasında çalıştığı, her hangi bildirimde bulunmaksızın işe gelmemesi söylenerek iş sözleşmesinin feshedildiği, hiç bir hakkının ödenmediği, fazla çalışma ve genel tatil çalışmasının bulunduğu iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ve genel tatil ücreti ile sosyal yardım alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre kararı temyiz eden davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin davada husumeti bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur. Ancak asıl işverenin müteselsil sorumluluğu alt işverenin işçisinin asıl işverenin işyerinde özgülenmiş olarak çalıştığı süre ile sınırlıdır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Devir hükümlerine göre ise; feshe bağlı diğer haklardan olan kullanılmayan izin ücretlerinden ve ihbar tazminatından son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Devir hükümlerine göre ise; feshe bağlı diğer haklardan olan kullanılmayan izin ücretlerinden ve ihbar tazminatından son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi, işyeri veya iş yerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Öte yandan enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... Elektrik Dağıtım A.Ş. özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davalı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, ...'deki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye ait olmakla birlikte, ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'den ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamış ve ... Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra her biri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Somut olayda davacı, ... Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin ana işveren olduğunu ve bu sebeple diğer davalı şirket ile birlikte talep ettiği alacaklardan sorumlu olduğunu iddia etmiştir. Sosyal Güvenlik Kurumu belgeleri ve hizmet döküm cetveli ile tüm dosya içeriğine göre davacı 15/04/2006-15/04/2014 tarihleri arasında değişen alt işverenlerde çalışmıştır. Davacının çalışmaları, özelleştirme kararı ile ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. kurulup ayrı bir tüzel kişilik kazandıktan sonra işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı 24/07/2006 tarihine kadar davalı ...Ş’nin asıl işverenliğinde, sonrasında ise dava dışı ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. asıl işverenliğinde geçmiştir. İşyeri devri hükümleri gözetildiğinde, davalı ...Ş. son asıl işveren olmadığından ihbar tazminatı, yıllık izin ücretinden sorum tutulmaması,yine devir tarihinden sonra 2 yıl geçmesi nedeni ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarından sorumlu tutulmaması, kıdem tazminatından ise asıl işverenlik sıfatına sahip olduğu dönemdeki ücret ve süre üzerinden sorumlu tutulması gerekir iken yanılgılı değerlendirme ile hüküm altına alınan alacakların tamamından diğer davalı ile birlikte müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33050, Karar No: 2016/8334, Tarih: 22.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/33050 E.  ,  2016/8334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlular vekilinin İİK.nun 168/3.maddesinde öngörülen yasal 5 günlük sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda, senedin bedelinin rakamla 20.000, yazıyla ise yirmin yazıldığı ve bu nedenle bono vasfında olmadığı gerekçesiyle takibin iptalini istediği, mahkemece şikayetin kabulü ile takibin iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

Bononun unsurları TTK.nun 776.maddesinde düzenlenmiş olup, anılan maddenin 1.fıkrasının b bendi uyarınca, bir senedin bono sayılabilmesi için “kayıtsız ve şartsız belirli bir bedeli ödemek vaadini” içermesi zorunludur. Buna göre bonoda belirli bir bedelin bulunması yeterli olup, bu bedelin hem yazı ile hem de rakamla yazılacağına ilişkin bir düzenleme yoktur. Dolayısıyla sadece rakamla ya da yazıyla yazılabileceği gibi her ikisi birlikte de olabilir.

Öte yandan TTK.nun 778/2-c maddesi göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı Kanun’un 676/1.maddesine göre bono bedeli hem yazı hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa, yazı ile gösterilen bedel üstün tutulur.

Somut olayda takip dayanağı bonoda bedelin rakamla “20.000 TL.” yazıldığı ve ana metin kısmında yazıyla “yirmin” ibaresinin yazıldığı görülmüştür. Bonoda yazılı olan “yirmin” ibaresi herhangi bir anlam taşımadığından yazılmamış sayılmalıdır. Bu durumda yazıyla gösterilmiş geçerli bir bedel bulunmadığından ve bonoda hem yazı hem de rakamla gösterilmiş iki bedel mevcut olmadığından, TTK. 676.maddesinin uygulama yeri yoktur.

Bu durumda icra takibinin dayanağı bonoda, rakamla bedel “20.000 TL.” olarak gösterildiğine göre bono, bu miktar yönünden kayıtsız ve şartsız belirli bir bedeli ödemek vaadini içermektedir ve kambiyo senedi vasfındadır.

O halde mahkemece şikayetin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabul edilerek takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçluların temyiz itirazlarının reddine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6312, Karar No: 2014/12709, Tarih: 15.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/6312 E.  ,  2014/12709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, müdahalenin men'i ve eski hale getirme istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu anataşınmazın ada ve parsel numaraları taraf vekillerinin bilgisine başvurularak tespit edilip, sözü edilen kooperatifin üzerinde kurulduğu parsel ya da parsellerde kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulup kurulmadığı, bir ya da birden fazla parsel üzerinde olup olmadığı, birden fazla parsel üzerinde bulunuyorsa 5711 sayılı Yasa ile değişik Kat Mülkiyeti Yasası'nın 66 ve 67. maddeleri gereğince toplu yapıyı oluşturan imar parselleri ve ortak yerlerin tapuda birbirleriyle bağlantılarını sağlamak suretiyle irtibatlandırılıp irtibatlandırılmadığı sorularak buna ilişkin tapu kayıtlarının ve toplu yapı yönetim planı örneğinin, toplu yapı kurulmamış ise ilgili ada ve parsellere ait tapu kaydı ve yönetim planı örneklerinin tapu müdürlüğünden,

2-18.03.2007 tarihli toplantıya katılanları da gösterir şekilde hazırun cetvelinin, ayrıca kat maliki yerine vekaleten katılan varsa bunların vekaletnameleri ile site kat malikleri kurulu karar defterinin onaylı örneğinin ilgili yönetimden,

3-Davalı yönetici ...'in dava konusu taşınmazda bağımsız bölüm maliki olup olmadığının tesbiti ile tapu kaydının,

Getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3612, Karar No: 2013/27236, Tarih: 20.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/3612 E.  ,  2013/27236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20/11/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY;

Hakaret suçunun sübutuna yönelik sayın çoğunluğun görüşüne aşağıdaki gerekçelerle katılmıyorum.

Sanık tüm aşamalarda katılana karşı atılı suçu işlemediğini savunmuştur.Olayın tanıkları tutanak düzenleyici polis memurları .... ve ... ile sanığın olay sonrası aracı kullanması için çağırdığı ...'dur. Bu tanıkların her üçüde yerel Mahkemenin gerekçeli kararı içeriğinde de özetlenen beyanlarında sanığın katılana karşı hakaret içerikli sözünü duymadıklarını açıklamışlardır. Esasen bu tanıkların bilgileri suç anına ilişkin değil sonrasına ilişkindir. Hakaret konusu sözlerin, katılan ve sanığın yalnız oldukları bir zamanda söylendiği iddia olunmaktadır.

Ceza yargılamasında Cumhuriyet Savısı iddaname içeriğinde şüpheliye isnat ettiği suç nitelikli eylemler ile kanıtlar arasında ilgi kurmak zorundadır (CMK.nun madde 170/4). Unsurlarını taşıyan iddianame mahkemeye sunulup kabul kararı sonrasında duruşma hazırlığı evresi ve duruşma evresi sonunda mahkeme bir hükme varmaktadır. Duruşma süreci sonunda verilen karar CMK.nun 230. ve 232. maddelerindeki hususları içermelidir. Hakim, kararında iddiaya konu suçun sanık tarafından işlendiğine ilişkin tüm delilleri tartışmak, üstün tuttuklarının gerekçesini açıklamak zorundadır.

Somut olayda; sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediğine ilişkin tüm yargılama içeriğine göre katılanın soyut beyanı dışında delil bulunmamaktadır. Sözle hakaret suçunun gerçek hayatta somut belirtisi de bulunmamaktadır. Tüm gelişmiş ve demokratik devletlerin hukuk düzenlerinde, iddia edilen suç isnadının ispatlanması zorunluluğu, asıl olanın suçsuzluk olduğu, suçluluğu kesinleşinceye kadar tüm bireylerin masum olduğu değişmez ilkelerdendir. Eğer kuşkulu bir durum varsa bu da sanık lehine yorumlanacaktır. Sanığın katılana karşı hakaret suçunu işlediği yönünde katılanın soyut iddiası dışında delil bulunmamaktadır Gerekçeli kararda suçun işlendiğine ilişkin herhangi bir husus içermeyen tanık beyanlarının alt alta yazılmasına karşın mahkemece suçun sübutuna ilişkin kabulün dayanaklarının gösterilmemesi, sanık savunmasının karşılanmamış olması gözönüne alındığında suçu sübutuna yönelik sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/11496, Karar No: 2010/8872, Tarih: 13.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11496 E.  ,  2010/8872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Ecza Deposu İlaç ve .... Mad.İith.İhlr.Tic.A.Ş vek.Av.... ile davalı ... vek.Av.... aralarındaki alacak davası hakkında ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 22.06.2009 gün ve 748-336 sayılı hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Davalı vekili, yerel mahkemece verilen kararı temyiz etmiş ancak nispi temyiz harcı yatırması gerektiği halde maktu harç yatırmıştır.

Bu bakımından temyiz dilekçesindeki eksik harcın tamamlattırılması için mahkemece davalı vekiline HUMK.nun 434/3.maddesi uyarınca eksik harcı 7 günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi takdirde temyizden vazgeçmiş sayılacağına ilişkin muhtıra tebliğ edilmesi gerekir.

SONUÇ . Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4470, Karar No: 2021/6783, Tarih: 16.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/4470 E.  ,  2021/6783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 1219 Sayılı Kanuna Aykırılık, Taksirle Yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-) Sanık hakkında 1219 sayılı kanuna aykırılık suçundan açılan kamu davasında verilen beraat hükmüne karşı şikayetçi vekilinin temyiz istemine yönelik olarak;

Mahkemece gerçek kişi şikayetçinin hangi suçtan kamu davasına katılmasına karar verildiği açıkça belirtilmemişse de; şikayetçinin ayağındaki siğillerin tedavisi amacıyla, doktor olmadığını bildiği sanığın kozmetik ve bitkisel ürünlerin satışını yaptığı anlaşılan işyerine kendi rızasıyla gitmesi ve sanığın ayağına müdahale etmesine izin vermesi karşısında;

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen ve Kanun'da kamu davasına katılması konusunda özel düzenleme bulunmayan gerçek kişi şikayetçinin, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

2-) Sanık hakkında taksirle yaralama suçundan açılan kamu davasında verilen beraat hükmüne karşı şikayetçi vekilinin temyiz istemine yönelik olarak ise;

Dosyada mevcut adli tıp raporuna göre, şikayetçinin ayağında sanığın eylemi sonucu meydana gelip gelmediği kesin olarak belirlenemeyen komplikasyon ve kanama dolayısıyla, şikayetçinin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan doğrudan zarar görmüş olabileceği değerlendirilmekle; CMK'nin 260/1. maddesi kapsamında hükmü temyize hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluşturduğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle sanığa isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunması, suç tarihi olan 15.05.2012 tarihinden sonra işlemeye başlayan zamanaşımını kesen en son olayın, sanığın savunmasının alındığı 28.02.2013 günü olması karşısında, temyiz incelemesi aşamasında 8 yıllık (olağan) dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiyle, 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca, sanık hakkında açılan KAMU DAVASININ DÜŞMESİNE, 16.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.