muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1395, Karar No: 2019/1324, Tarih: 10.12.2019

Tarafların karşılıklı olarak birbirleri hakkında yaptıkları açıklamalar, kullanılan sözler bir bütün hâlinde değerlendirildiğinde; Akdeniz Üniversitesi Öğretim Üyeleri Derneği başkanı olarak görev yapan davacının görevinin gereği olarak dernek üyelerine, davalı hakkında olumlu-olumsuz fikir beyanı içermeyen, basına yansıyan haberlerin takipçisi olunacağına ilişkin yaptığı açıklama karşısında, davalının “iftiracıdır” şeklindeki sözleriyle tepkiye maruz kaldığı, davacının söz konusu tepkiye sebep olabilecek herhangi bir hukuka aykırı davranışının bulunmadığı, davalının eyleminin görevini yerine getiren davacının toplum içerisinde küçük düşmesine, itibarının ve otoritesinin sarsılmasına neden olduğu, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği ve davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği kabul edilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; davalı tarafından davacıya yönelik olarak kullanılan sözler arasında suç teşkil eden bir ifadenin bulunmadığı, dava konusu ifadelerin yer aldığı elektronik posta bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri niteliğinde olduğu, kullanılan ifadelerin bir kısmının yakışıksız olmakla birlikte eleştiri sınırları içinde olup bir kısmının ise değer yargısı içerdiği, dolayısıyla dava konusu ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı, bu nedenle direnme kararının bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca, asıl davada davalının sözlerinin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, davacı yönünden manevi tazminat koşullarının gerçekleştiğini kabul eden direnme kararı sonucu itibariyle yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden bir inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, direnme kararı yerinde olup asıl davada davalı vekilinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, HUMK’nın 440/III-1. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.12.2019 tarihinde oy çokluğu ile ikinci görüşmede kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Dava, kişilik hakları ihlali iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair karar Özel Dairece istemin tümden reddedilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuş, verilen direnme kararının temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunda yapılan inceleme sonunda sayın çoğunlukça direnme kararı uygun bulunmuş olup, bu görüşe katılmıyoruz.

KARŞI OY

Dava, kişilik hakları ihlali iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair karar Özel Dairece istemin tümden reddedilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuş, verilen direnme kararının temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunda yapılan inceleme sonunda sayın çoğunlukça direnme kararı uygun bulunmuş olup, bu görüşe katılmıyoruz.

Davacı Akdeniz Üniversitesi öğretim üyesi ve aynı zamanda Akdeniz Üniversitesi Öğretim Üyeleri Derneği başkanıdır. Aynı Üniversitede olay tarihinden kısa bir süre önce göreve başlayan davalı ile ilgili olarak Cumhuriyet Gazetesinin 25/04/2010 tarihli sayısında çıkan “Sahte doktora ile tüm kapıları açtı” başlıklı haber ve sonraki üç gün devam eden benzer haberler üzerine, Dernek başkanı olarak Dernek faaliyetleri konusunda yapmış olduğu ve Dernek üyelerine gönderdiği bir buçuk sayfalık yazılı açıklamanın son paragrafında davalı ile ilgili olarak; “Üniversitemizin Fen Edebiyat Fakültesi Fizik Bölümüne yeni katılan ve “Nasa’dan Doktoralı” olarak lanse edilen Yrd. Doç. ...’nın ABD’den aldığı doktorasının sahte olduğu, kendisine bütün kapıları açan anahtarın da Cumhurbaşkanına yakınlığı olduğu iddiası haberlerde geniş olarak yer aldı ve akademi camiasından tepkiler çekti. Derneğimiz olayı yakından izlemekte olup, gerekli girişimlerde bulunacaktır.” şeklindeki bir açıklamaya yer verdiği, bunun üzerine davalının da Dernek üyelerine gönderdiği e-mail’de davacı ile ilgili olarak “…Cumhuriyet Gazetesi’nin hakkımdaki asılsız iftira ve haberlerin, doğru olup olmadığını araştırmaya tenezzül bile etmeden siz değerli öğretim üyelerine gerçekmiş gibi aktaran, tarafsızlığını tamamen kaybetmiş, şüphe götürmez şekilde belirli çevrelerin sözcülüğünü yapan, Akdeniz Üniversitesi Öğretim Üyeleri Derneği Başkanı sayın ... bir iftiracıdır. ONURLU BİR ŞEKİLDE kendisini derhal istifa etmeye davet ediyorum. Hakkımdaki iftira ve hakaretlerin yalan ve iftira olduğu mahkemelerce kendisinin yüzüne çarpılmıştır (Ek-1 ve Ek-2 tekzip metni). Sn Dedeoğlu’nun, Akdeniz Üniversitesi Öğretim Üyeleri Derneği Başkanı olarak bu davranışının en hafif tabirle ETİK DIŞI olduğu tescillenmiştir. Kendisi hakkında mahkemelere suç duyurusunda bulunulmuştur. Ayrıca Üniversitemizin yetkili kurullarınca da durumun değerlendirilmesi ve gerekli cezanın kendisine verilmesi gerektiğini düşünüyor ve bilimsel tarafsızlık ilkesine sadık kalmamak, konumunu kötüye kullanmak, kişileri hakir görmek ve haksız yere iftira etmek suretiyle küçük düşürmek gibi fiiller başta olmak üzere ETİK İHLAL suç duyurusunda bulunuyorum. …Taraflı, kokuşmuş, daima at gözlüğüyle tek pencereden bakan, objektiflikten ve bilimsellikten uzak, köhneleşmiş kökleri dışarıda olan yönetim anlayışının ve bu düşünceyi rehber edinen kişilerin sizleri temsil etmemesi, edememesi gerektiğine inanıyorum.” şeklindeki ifadelere yer vermek suretiyle davacının kişilik haklarını ihlal ettiği iddiası davanın konusunu oluşturmaktadır.

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar Özel Dairece “… ifadeler, yakışıksız olmakla birlikte eleştiri niteliğindedir ve değer yargısı içermektedir. Kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle davalının sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle bozulmuş, verilen direnme kararı ise sayın çoğunlukça uygun bulunmuştur.

Dava konusu olayda kişilik hakkı ihlali olup olmadığı hususunun Türk Medeni Kanununun 24., olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanununun 49. ve ifade özgürlüğünün düzenlendiği Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 10. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

AİHS’nin “İfade özgürlüğü” başlıklı 10. maddesi “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir…..” şeklinde olup, bu özgürlüğün hangi hâllerde sınırlandırılabileceği de aynı maddenin ikinci fıkrasında düzenlenmiştir. Buna göre ifade özgürlüğünün sınırlarından birini de “başkalarının şöhret ve haklarının korunması ” oluşturmaktadır.

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden biri olup, toplumsal ilerlemenin ve her bireyin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS’nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olmaz (Handyside/Birleşik Krallık, Başvuru No:5493/72, 07.12.1976, parag 49).

AİHS’nin 10. maddesinde benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konulması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye Kararı, Başvuru No: 35839/97, 22 Şubat 2005).

Kamu görevlilerinin eleştirilmesi hususunda ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kamu görevlilerinin siyasetçilere oranla daha sıkı bir koruma altına alındığını birçok kez kabul etmiştir. Bu hâlde korunan temel değer ilgili kamu görevlisinin bizatihi kişiliği ya da şöhreti olmayıp, o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir. Ancak, kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirirken hoşgörü göstermeleri gereken eleştiri sınırının diğer insanlara göre daha geniş olması gerektiği, AİHM’nin yerleşmiş kararlarındandır.

Diğer bir husus ise değer yargısı, olgu isnadı ayrımıdır.

Diğer bir husus ise değer yargısı, olgu isnadı ayrımıdır.

Gerçeklerin var olduğu gösterilebilirken, değer yargılarının gerçekliğinin kanıtlanması mümkün değildir.… Bir değer yargısının gerçekliğini kanıtlama konusunda bir gereksinimi yerine getirmek imkânsızdır ve 10. maddenin garanti ettiği hakkın temel bir parçası olan görüş sahibi olma özgürlüğünün bizatihi kendisini ihlal eder (Jerusalem/Avusturya, 27 Şubat 2001).

Davalı, Dernek başkanı sıfatıyla kendisi hakkında açıklama yapan ve bunu tüm dernek üyelerine gönderen davacının açıklamasına karışlık olarak dava konusu ifadelerin yer aldığı e-mail’i Dernek üyelerine göndermiştir. Davalı tarafından davacıya yönelik olarak kullanılan ifadeler içinde suç teşkil eden bir ifade bulunmamaktadır. Dava konusu ifadelerin yer aldığı e-mail bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri niteliğindedir. Kullanılan ifadelerin bir kısmı yakışıksız olmakla birlikte eleştiri sınırları içinde olup, bir kısmı ise değer yargısı içermektedir. Dolayısıyla dava konusu ifadeler kişilik haklarına saldırı niteliğinde değildir.

Bu nedenlerle Özel Daire bozma kararı yerinde olup, direnme kararının bozma kararında belirtilen gerekçeler ile bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan, direnme kararını uygun bulan sayın çoğunluğun bu görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2020/17310, Karar No: 2020/9707, Tarih: 30.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/17310 E.  ,  2020/9707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.05.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13.11.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 02.05.2007 gününden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10431, Karar No: 2012/5356, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/10431 E.  ,  2012/5356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın eyleminin suç tarihinde yürürlükte olan 765 s. TCK'nın 493/2, 522 (pek fahiş), suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 s. TCK'nın 142/2-d maddelerine; suça sürüklenen çocuk ...'nun eyleminin suç tarihinde yürürlükte olan 765 s. TCK'nın 493/2, 522 (pek fahiş), 55/3, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 s. TCK'nın 142/2-d, 31/3 maddelerine uyduğu halde yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Sanık ... hakkında doğru uygulama olsaydı cezasının her durumda 2 yıl hapis cezasının üzerinde olacağı, suça sürüklenen çocuk ...'nun ise kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunduğu anlaşıldığından haklarında CMK'nın 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3053, Karar No: 2025/8205, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/3053 E.  ,  2025/8205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/6 E., 2022/1769 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/129 E., 2021/202 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6822, Karar No: 2014/15038, Tarih: 11.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/6822 E.  ,  2014/15038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... Beldesi çalışma alanında bulunup kadastro sonucunda devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmaları nedeniyle tescil harici bırakılan taşınmazların bir bölümü 2094 parsel numarası verilerek 28.000 metrekare yüzölçümü ile hükmen kişiler adına tescil edilerek, satış sonucu ... ve arkadaşlarına intikal etmiş; bir bölümü 2117 parsel numarası ile ve ....502,71 metrekare yüzölçümlü olarak ... ... adına tescil edilmiş, satış suretiyle ... .... ... intikal etmiştir. Bir bölüm yer ise paftasında dere yatağı olarak gösterilmiştir. Davacı Hazine vekili, çekişmeli taşınmazların 3402 sayılı Yasa’nın .... maddesi uyarınca Hazine adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve iptali istenilen tapu kayıtları Hazine’nin taraf olduğu tescil ilamı ile oluştuğuna ve davaya konu dere niteliğindeki taşınmaz bölümünün haritasında belirtildiği şekilde sınırlandırılmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, ........2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3142, Karar No: 2012/785, Tarih: 14.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/3142 E.  ,  2012/785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal rejimi

... ile ... aralarındaki mal rejimi davasının reddine dair Pendik 2. Aile Mahkemesinden verilen 12.01.2011 gün ve 454/2 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, bu tür davalarda fedakarlığın denkleştirilmesi ve hakkaniyet kuralının da gözetilmesi gerektiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz edenden alınmasına 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2379, Karar No: 2021/5134, Tarih: 09.06.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2019/2379 E.  ,  2021/5134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamlarında özetle; "uyuşmazlığın, çekişmeli 106 ada 32 parsel bakımından, tarafların müşterek murisi ... tarafından tespit maliki olan (...) ...’a yaptığı bağış sonucunda zilyetliğin de devredilip devredilmediği, buna göre davacı tarafa yapılan sonraki tarihli satışın da geçerli olup olmadığı hususlarında toplandığı belirtilerek; davacı tarafın dayanağı olan Asliye Hukuk Mahkemesinin 1983/4 Esas, 1990/451 Karar sayılı ilamının kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi, kesinleşmiş olması halinde taraflar arasında kuvvetli delil olacağının göz önüne alınması; çekişmeli 131 ada 3 parsel sayılı taşınmaz yönünden ise, yöntemince taksim araştırması yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine, temyize konu çekişmeli 131 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro komisyon kararındaki tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden alınmasına,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.06.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8765, Karar No: 2019/1260, Tarih: 25.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/8765 E.  ,  2019/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu, ... ili, ... ilçesi, ... köyünde kain 143.130,00 m2 yüzölçümlü 512 parsel ve 244.000,00 m2 yüzölçümlü 513 parsel sayılı taşınmazlar 18.02.2000 tarihinde mera vasfıyla ... adına tescil edilmiştir.

Davacı vekili; ... köyü, 512 ve 513 parsellerde ... adına mera vasfıyla kayıtlı bulunan taşınmazların İl Mera Komisyonunun 17/02/2012 tarih ve 535 nolu kararı ve valilik makamının 24/02/2012 tarihli oluru ile 4342 sayılı Mera Kanununun 12. maddesi gereğince ilgili köy tüzel kişiliğine tahsis edildiğini, her iki taşınmazın ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/692 Esas ve 1999/24 Karar sayılı kararı ile 143,130 m²'lik kısmının tapu miktar fazlası ve mera niteliği ile 244,000 m²'lik kısmının ise taşlık, kayalık ve dağ etekleri olması nedeniyle mera niteliği ile sınırlandırılmasına karar verildiği, ancak taşınmazlar mera özel siciline yazılması gerekir iken Hazinenin özel mülkiyetinde mera vasfı ile kayıtlı olarak belirtildiklerini, 512 ve 513 sayılı parsellerin tapu kayıtlarında mera özel siciline henüz kaydolmadıkları için mera komisyonunun 17/02/2012 tarihinde aldığı tahsis kararının da yasaya aykırı olduğunu, tahsis kararına konu 513 parsel sayılı taşınmazın ... köyünde yapılan ve 2004 yılında kesinleşen ... kadastrosu ve 2/B maddesi uygulaması sonucunda tamamı ... olarak sınırlandırılan sahada kaldığı ve ... vasfı ile tapuda düzeltme yapılması gerektiğini ve mera komisyonunun 17/02/2012 tarih ve 535 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.