muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12397, Karar No: 2013/11115, Tarih: 10.06.2013

Somut olaya gelince; davalı, 15/01/2010 tarihinde otobüs durağına gitmek üzere Çakaldağı Mezarlığı içinden geçerken arkasından gelerek ağzını kapatan ve kendisini mezarlığın içine çeken, tanınmamak için başını bere ve atkı ile örten bir şahsın cinsel saldırısına uğramış, aynı gün polise vermiş olduğu ifadede kendisine saldıran şahsın en fazla 20 yaşlarında, kahverengi ya da kumral saçlı, sol elinde yara izi bulunan bir şahıs olduğunu belirtmiştir. 19/01/2010 tarihinde ise; otobüste davacı ... ile karşılaşmış, eşkalini kendisine saldıran şahsa benzetmesinden ve sürekli kendisine bakmasından kuşkulandığı davacıdan ellerini göstermesini istemiş ve davacının elinde yara izi görmesi sebebiyle durumu kolluk kuvvetlerine bildirmiştir. Aynı gün gözaltına alınan davacı bir gün gözaltında kalmış, kendisinden alınan kan ve doku örnekleri üzerinde yapılan DNA incelemesi neticesinde davacının eylemi gerçekleştiren kişi olmadığı anlaşılmış ve neticesinde Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından davacı hakkında takipsizlik kararı verilmiştir.

Olayın özetle yukarıda açıklandığı şekildeki gelişim biçimi, davalının uğramış olduğu saldırıdan dört gün sonra karşılaştığı davacının elindeki yara izini görmesi nedeniyle şikayette bulunması gibi unsurlar ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat çok fazladır. Davacı yararına, somut olayın özelliklerine uygun düşecek şekilde, daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/06/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, haksız şikayet nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir”şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasanın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK.nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlemiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Davaya konu olayın gelişim biçimi, davacının kendisine yapılan taciz olayının etkisiyle ve olaydan kısa bir süre sonra tacizcide gördüğü elindeki yara izinin benzerinin davacıda bulunması nedeniyle hakkında şikayetçi olduğu anlaşıldığına göre davanın tümden reddi gerektiği düşüncesiyle dairemiz çoğunluğunun kararına katılmıyorum. 10/06/2013

KARŞI OY YAZISI

Davacılar haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarının zarar gördüklerini ileri sürmektedirler. Kişilik hakkının zarar görmesine neden olan davranış davalı M.U. tarafından gerçekleştirilmiştir. Dosya incelendiğinde ilk derece mahkemesinin şikayetin haksızlığı yönünde kabulü benimsediği anlaşılmaktadır. İlk derece mahkemesi gerekçesinin temelinde ceza kovuşturmasında yapılan DNA testinde davacılardan ...'nin spermlerinin benzerlik tespit edilemediği nedenine dayandığı anlaşılmaktadır. Raporun kabul edilebilirliği elbetteki

tartışmasızdır. Yargıç kabulü benimserken dosyadaki bütün delilleri ve olguları birlikte ele almalıdır. Bu dosyada davalının cinsel tacize uğradığı bunun etkisiyle cinsel tacizi gerçekleştiren kişinin hatırlayabildiği kadarıyla fiziksel verileri üzerinden hareket ederek tacizden sonraki günlerde tacizciyi yakalatma tepkisel içgüdüsünü taşıdığı bunun ise son derece insancıl bir içgüdüsel değer olduğu yadsınamaz. Her ne kadar sperm benzerliği tespit edilememişse de davalı M.U. üzerinde bulunan spermlerin biyolojik aşınması da gözden uzak tutulamaz. Buna göre elbette davacılardan kuşku altında bırakılamaz. Ancak davacının yaşadığı ve devam eden ve etkileri ömür boyunca görülecek olan travmanın da gözden uzak tutulmaması gerekir. Ve toplumsal anlamda davalı M.U. sahiplenilmelidir. Bu olayda iki kişi karşılaştırıldığında elbette toplum her ikisine sahip çıkmalıdır. Ancak yardım esası düşünüldüğünde davalı M.U. daha acil sahiplenmeyi ihtiyaç duymaktadır. İlk derece mahkemesi gerek kabulde ve gerekse miktar tespitinde bunları gözetmeliydi.

Diğer yandan davalı M.U. davacıyı şikayet ederken gerçek tacizcide var olan ve o kişinin elinde bulunan fiziksel işaretten (yara vb.izi) yola çıkmıştır. Dolayısıyla o izden yola çıkıp ancak DNA testi verileri ile davacılardan R. aklanabildiğine göre davalı M.U. kesin olarak bir işaret üzerinden, bir bulgu üzerinden yola çıkarak hak arama özgürlüğünü kullanmıştır. Bu da göz önünde tutulduğunda hakkaniyet değerleri de esas alınarak davacıların davasının reddi gerekirdi. Bu nedenle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 10/06/2013
Yargıtay — Esas No: 2014/3533, Karar No: 2014/2513, Tarih: 17.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/3533 E.  ,  2014/2513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/1247-2013/1190

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, feshin geçersizliğine ve işe iadeye karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, feshin haklı sebebe dayalı olarak yapıldığından davanın reddini karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesinde belirtildiği şekilde yazılı olarak yapılmadığı gibi, fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde geçerli bir sebep belirtilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin 1. fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir.

4857 sayılı Kanun'un “İşverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı” başlığını taşıyan 25. maddesinin son fıkrasına göre işverenin haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshettiği durumda fesih bildiriminin yazılı yapılması şartı aranmaz.

Somut olayda, cevap dilekçesinde işçinin yetersizliği ve kurumun zarara uğraması sebebiyle iş sözleşmesinin haklı sebebe dayalı olarak feshedildiği belirtilmiştir. Davalı tarafından feshin haklı sebebe dayalı olarak yapıldığı iddia edildiği gözetilmeden feshin yazılı olarak yapılmadığı, fesih sebebinin açık ve kesin olmadığından bahisle davanın kabulü hatalı olmuştur.

2-Mahkemece, davalının iddia ettiği haklı sebeple fesih gerekçeleri dikkate alınarak hesap işlerinde ve kurumun iştigal konularında uzman bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetinden gerekiyorsa keşifte yapılarak davalı kurumun zararı olup olmadığı ve bu zararın oluşmasında davacıdan kaynaklanan kusurun bulunup bulunmadığı hususunda denetime elverişli rapor alınması ve edinilecek kanaate göre tüm deliller yeniden değerlendirilerek

hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç : Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4603, Karar No: 2022/4611, Tarih: 08.06.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4603 E.  ,  2022/4611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istemine ilişkin açılan davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, ... ilçesi ... Mahallesinde yapılan kadastro çalışmaları sonucunda 133 ada 140 parsel sayılı taşınmazın dere yatağı vasfı ile Hazine adına tespit ve tescil edildiğini oysaki bu taşınmazın davacıya babasından kaldığını ve 50 yılı aşkın süredir zilyet olduklarını ileri sürerek, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili, davanın reddini savunmuştur.

III.  MAHKEME KARARI

... Asliye Hukuk Mahkemesi 13/11/2015 tarihli ve 2014/1300 E., 2015/216 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, 12/10/2015 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 133 ada 140 parsel sayılı taşınmazda 1.092,63 metrekarelik kısmın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

IV. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 20/09/2018 tarihli ve 2016/1011 Esas, 2018/4918 Karar sayılı kararı ile yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğu, 2005 ve 2010 tarihli hava fotoğraflarının konusunda uzman olmayan kadastro teknisyenlerince incelendiği ve bu yıllara ait hava fotoğraflarının taşınmazın niteliğini ve kazanım koşullarının tespit tarihine kadar oluşup oluşmadığının belirlenmesi bakımından yeterli olmadığı, ziraat bilirkişi raporunun imar ihya ve zilyetlik olgusunun değerlendirilmesi bakımından eksik ve yetersiz olduğu, jeolog bilirkişi raporunda temyize konu (A) harfi ile gösterilen bölüm ile temyize konu olmayan (B) harfi ile gösterilen bölümün nasıl ayrıldığının açıklanmadığı belirtilerek, tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile komşu taşınmazların tutanakları ve varsa dayanak kayıt ve belgelerin getirtilmesi, taşınmaz başında ziraat mühendisi, jeolog bilirkişi ile jeodezi ve fotogrametri mühendisinden oluşacak bilirkişi heyeti ile yeniden keşif yapılması, çekişmeli taşınmazın önceki ve şimdiki niteliği, dere yatağında kalıp kalmadığı, zilyetliğin ne zamandan beri ne şekilde kim tarafından sürdürüldüğü, kimden kime ne surette intikal ettiği tanık ve yerel bilirkişilerden sorularak saptanması, tanık ve bilirkişi beyanlarının bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan bilirkişi raporları ile denetlenmesi, komşu taşınmazlara uygulanan tapu yahut vergi kayıtlarının çekişmeli taşınmaz yönünü ne okuduğu üzerinde durulması, belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğrafları ile en eski tarihli uydu fotoğraflarının incelettirilmesi, ziraatçı ve jeolog bilirkişiden (A) harfi ile gösterilen bölümün dere yatağı olup olmadığı, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığı ve zilyetliğin hangi tasarruflar ile sürdürüldüğü hususlarının tespit edilmesi, 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesindeki miktar sınırları da göz önünde bulundurularak iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek, Mahkeme kararı bozulmuştur.

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

3. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 11/02/2020 tarihli ve 2018/208 Esas, 2020/23 Karar sayılı kararıyla; keşif sonucu alınan harita bilirkişi raporunda (A1) işareti ile gösterilen 656 metrekarelik kısmın davacıya ait 133 ada 145 parsel sayılı taşınmaz ile bütünlük gösteren tarım arazisi olarak kullanıldığı, (A2) ve (B) harfleri ile gösterilen kısımların bir biri ile bütünlük gösterdiği ve kuru dere olarak kullanıldığının tespit edildiği, 2015 yılında yapılan keşifte jeoloji bilirkişisi dava konusu taşınmazın kuru dere olarak tespit edilmemesine rağmen (A2) ve (B) harfleri ile gösterilen yerin aradan geçen zaman içesinde muhtemelen meydana gelmiş sel nedeniyle aşındığı ve dere yatağı çizgisinin belirginleştiğinin belirtildiği, davacının murisi tarafından kullanıla gelen tarım arazisi niteliğindeki (A1) harfi ile işaretli alanda miras yoluyla intikal sebebiyle zilyetliğini sürdürdüğünün anlaşıldığı, TMK.nın 713 ve Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddesindeki şartların bu kısım bakımından gerçekleştiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne 133 ada 140 parsel sayılı taşınmazın 28/02/2019 havale tarihli harita mühendisi bilirkişi raporunda (A1) harfi ile gösterilen 656 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile ... mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; kabul kararı verilen bölümün dere yatağı vasfında olduğunu, zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığını, ilk keşif sonucu alınan jeoloji mühendisi raporunda arazide hububat saplarının olduğunu, taşınmazın işlenip doğal yapısının bozulduğunu, ikinci keşiften sonra alınan jeoloji mühendisi raporunda sel aşındırmasına bağlı olarak dere yatağının çizgisel yapısının belirgin olduğunun belirtildiğini, taşınmaz her ne kadar ekilip biçilse de yağışların etkisi ile tekrar dere halini aldığını, hükme esas alınan hava fotoğraflarının incelendiği raporun eksik ve yetersiz olduğunu, uydu fotoğraflarından davacı tarafın 2013 yılında mevcut ahırı yaptığını, davacı tarafın sınırda malik olduğu 133 ada 145 parsel ile dava konusu edilen yerin dere yatağı olarak belirgin bir şekilde ayrıldığını, Yargıtay kararlarına göre imar ihyaya muhtaç bir yere sadece ev ve ahır yapılmasının imar ihya olarak kabul edilemeyeceğinin açıkça belirtildiğini, Mahkemenin %98 haklılık oranına ilişkin yaptığı yargılama gideri hesabının yanlış olduğunu, dava konusu taşınmazın zemin değeri dikkate alınarak yargı harçları ve davacı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi ayrıca reddedilen kısmın değeri üzerinden Hazine lehine vekalet ücreti verilmesi gerektiğini belirterek, Yerel Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davaya konu Ebuhayır köyü çalışma alanında bulunan 133 ada 140 parsel sayılı 1.750,97 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu belirtilerek, dere yatağı vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

6.2. İlgili Hukuk

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddesinde, gayrimenkulün aynına taalluk eden davalarda dava değerinin gayrimenkulün değerine göre belirleneceği öngörülmüştür. Dava değerinin belirlenmesinde taşınmazın dava tarihindeki keşfen saptanacak gerçek değerinin esas alınacağı kuşkusuzdur. Anayasa Mahkemesinin 2018/36896 başvuru no.lu kararı da bu yöndedir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 326. maddesinde '' (1) Kanunda ... hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. (2) Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır. (3) Aleyhine hüküm verilenler birden fazla ise mahkeme yargılama giderlerini, bunlar arasında paylaştırabileceği gibi, müteselsilen sorumlu tutulmalarına da karar verebilir.'' düzenlemeleri yer almaktadır.

6.3. Değerlendirme

6.3.1. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın (IV/3) no.lu paragrafında yer verilen ve hükmüne uyulan bozma kararında gösterildiği şekilde işlem yapılarak ... şekilde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından davalı Hazinenin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

6.3.2. Davalı Hazine vekilinin yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, davanın 133 ada 140 parsel sayılı taşınmazın tamamına yönelik açıldığı ve Mahkemenin 1.750,97 metrekare yüzölçümüne sahip dava konusu parselde hükmen fen bilirkişi raporunda (A1) harfi ile gösterilen 656,00 metrekarelik kısmına yönelik kabule karar verildiği anlaşıldığından, Mahkemenin davanın kısmen kabul kararı sonucu yargılama giderlerine yönelik hesabında davacı tarafın haklılık oranını %98 olarak kabul edip, bu oran üzerinden hesap yapması dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Bilindiği üzere, kadastrodan önceki imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değeri, dava konusu edilen taşınmazın zemin değeridir. Davacının taşınmaz üzerine yaptığı yapı ile ekleri ve diktiği ağaçların, bitkilerin değeri dikkate alınmaz. Bununla birlikte, ...nın 326/2. maddesine göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa yargılama giderleri tarafların haklılık oranına göre paylaştırılır. Diğer taraftan, harç hususu kamu düzenini ilgilendirdiğinden temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın re'sen gözetilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, dava 2.000,00 TL değer gösterilerek açılmış ve dava konusu taşınmazın zemin değerinin 7.400,00 TL, taşınmaz üzerinde bulunan ve kadastrodan sonra yapıldığı anlaşılan ahırın değerinin 151.575,54 TL, taşınmaz üzerindeki bitkilerin değerinin 3.200,00 TL olduğu keşif sonucu bilirkişilerce belirlenmiş, Mahkemece dava konusu taşınmazın değeri, zemin değeri ile taşınmaz üzerinde bulunan ahırın ve bitkilerin toplamına göre tespit edilip bu oran üzerinden davacı tarafa harç ikmal ettirildiği anlaşılmıştır.

O halde, Mahkemece dava konusu taşınmazın dava tarihindeki zemin değeri üzerinden karar ve ilam harcına hükmedilmesi, kabul ve ret oranına göre belirlenecek haklılık oranına göre yargılama gideri tutarının tespiti, bunun için taşınmazda kabul edilen kısmın 656 metrekare, reddedilen kısmın 1.094,00 metrekare olduğunun gözetilmesi gerekirken, Mahkemece hatalı ve yanılgılı değerlendirme sonucu, haklılık oranının % 98 olarak belirlenmesi, yapı bedeli üzerinden fazla karar ve ilam harcına hükmedilmesi, Hazinenin harçtan muaf olması nedeniyle davacı tarafa, peşin alınan harç ile tamamlama harcının iadesi gerekirken, harcın yargılama giderine dahil edilip davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi hükmün 5. bendinde Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verildikten sonra 6. bendinde, davacı tarafından yatırılan harçların yargılama giderlerine dahil edilip Hazineden tahsiline karar verilmesi nedeni ile çelişkili hüküm tesisi de doğru değildir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 323/1-ğ maddesine göre vekille takip edilen davalarda kanun gereğince taktir olunacak vekalet ücretinin yargılama giderleri kapsamında olduğu açıktır. Kabul edilen miktar yönünden davacı yararına, reddedilen kısım üzerinden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Mahkemece davacı lehine vekalet ücretine karar verilmemiş, hüküm Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bu durumda, reddedilen kısmın değerinin; zemin değeri esas alınarak belirlenmesi, davalı Hazine lehine bu değer üzerinden vekalet ücreti takdiri gerektiğinden hükmün açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

V. SONUÇ

Davalı Hazine vekilinin, değinilen nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü 6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının reddine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1574, Karar No: 2019/2332, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1574 E.  ,  2019/2332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.