muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4721, Karar No: 2023/6734, Tarih: 22.11.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu makine kira alacağı bakımından davanın reddinin hatalı olduğunu, kiraya veren Ocak 2017-Ocak 2018 arası kira bedellerini talep etmiş ise de borcun kaynağının 15.02.2012 tarihli kira sözleşmesi olduğunu, kira sözleşmesi tarihi devir tarihinden önce olduğu için kira bedelinden davalının sorumlu olduğunu, şirket kayıtlarında ve sözleşmenin eki niteliğindeki belgelerde makinelerin kiralık olduğuna dair bir kayıt bulunmadığını, tüm alacak kalemlerinin kabulüne ve ödeme tarihlerinden itibaren ticari temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek istinaf talebinde bulunmuştur.

2-Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; sözleşmede müvekkilinin sorumluluğunun 2 yıl ile sınırlandırıldığını, bu nedenle davanın zamanaşımından reddi gerektiğini, işçilik alacaklarının başlangıcı devir tarihinden önce olsa da sözleşme ile işçilerin de devralındığını, işçilik alacağı davalarının hisse devir tarihinden sonra açıldığını, davacıların şirket hisselerini devir aldıkları tarihte işçilerin tüm işçilik alacak haklarını da geriye dönük devir almış durumda olduklarını, işyeri devrinin esasları ve sonuçlarının düzenlendiği 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6 ncı maddesi nazara alındığında işçilik alacaklarından davacıların sorumlu olduğunu, davacıların şirket hisselerini devir aldıkları tarihte ve bu tarihten önce talep edilmiş bir işçilik alacağı bulunmadığını, davacıların devir tarihinden itibaren neredeyse 1 yıl söz konusu işçileri çalıştırıp, işçilik alacaklarını müvekkiline yansıtmalarının kötü niyetli olduğunu, vergi borcu tahakkuklarının 2016-2018 yılları arasında düzenlenmiş olan 13 adet vergi cezasından kaynaklandığını, 21.08.2016 tarihi itibarıyla sözleşmesel olarak müvekkilinin sorumluluğunun sona erdiğini ileri sürerek kararın işçilik alacakları ve vergi borcu alacağı ile yargılama ve davacı yan vekili vekalet ücreti bakımından kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebeplere benzer sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebeplere benzer sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu alacak kalemlerinden davalının sorumlu olup olmadığı ve uygulanacak faiz türüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve taraflar arasındaki hisse devir sözleşmesinin ekinin ikinci sayfasında yer alan "...tarafların söz konusu payların devri için görüşmelere başlamalarını müteakip devir eden, devir alana sunmuş olduğu belge ve bilgilerin doğruluğunu kabul eder ve bu bilgilerin doğru olmamasından dolayı devir alanın oluşabilecek zararlarına karşı işbu sözleşmenin imzalanmasını müteakip 2 yıl süre ile sorumlu olacaktır..." şeklindeki düzenlemenin aynı ek sözleşmenin bir üst paragrafında düzenlenen doğmuş ve doğacak borcu kapsamadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda yapılan özetten anlaşılacağı üzere dava dilekçesinde dava konusu alacak kalemlerinin davalıdan tahsili ile "davacı şirkete verilmesi" talep edilmiş olmasına rağmen İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile hüküm fıkrasında ayrıntısı yazılan işçilik alacakları bedeli ve vergi borcunun davalıdan tahsili ile "davacılara" verilmesine şeklinde hüküm kurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince de taraf vekillerinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

3.6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda (6102 sayılı Kanun) şirket sermayesinin (malvarlığının) korunması ilkesi benimsenmiştir. Bu çerçevede Kanunda şirketin kuruluşunda ve işleyişinde sermayesini korumaya yönelik çeşitli hükümlere yer verilmiştir. Sermayenin korunması ilkesi ile pay sahiplerinin, şirket alacaklılarının ve menfaati olan diğer unsurların korunması amaçlanmaktadır. Kanunda sermayenin korunması ilkesi çerçevesinde bir çok tedbire yer verilmiştir. Şirket sermayesinin korunması ilkesini gözetmeyen yönetim kurulu ve genel kurul kararlarının batıl olduğu düzenlenmiştir (6102 sayılı Kanun'un 391 inci, 447 nci maddeleri).

4.Dava dilekçesi içeriği ve dosya kapsamından söz konusu işçilik alacaklarının tahsiline yönelik olarak dava dışı işçiler tarafından, davacı şirkete karşı dava açılıp hükmedilen meblağın da davacı şirketçe ödendiği ve yine talep konusu vergi borcu ve cezasının davacı şirkete tahakkuk ettirilmesi nedeniyle davacı şirket tarafından ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda 6102 sayılı Kanun'da benimsenen sermayenin korunması ilkesi ve dava dilekçesindeki talep nazara alınarak dava konusu işçilik alacakları bedeli ve vergi borcunun davalıdan tahsili ile davacı şirkete ödenmesine karar verilmesi gerekirken bu konuda bir değerlendirme yapılmadan "davacılara" ödenmesi yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın resen bozulması gerekmiştir.

5. Dava dilekçesinde dava konusu alacağın ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece, uyuşmazlığın niteliği ve tarafların sıfatına göre ticari temerrüt faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi de doğru görülmemiş, kararın davacı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı vekilin tüm, davacılar vekilinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacılara iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14227, Karar No: 2023/6378, Tarih: 20.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/14227 E.  ,  2023/6378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/68 E., 2016/282 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 25.01.2013 tarihli iddianamesiyle, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Mahkemenin 18.05.2016 tarihli kararı ile, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, suçun unsurlarının oluşmadığına, müvekkilinin de ikrar ettiği üzere mağduru sadece dövdüğüne hürriyetini kısıtlamadığına, atılı suç yönünden delil bulunmadığına ilişkindir.

2. Sanık ...'ın temyiz istemi, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, hakkındaki hükmün gerekçesiz olduğuna, aracı kiralayan ... ile işçi işveren ilişkisi dışında başka bir ilişki olmadığına, mağdurun dövülmesi olayı ile ilgisi bulunmağına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; mağdur ...'ın, sanık ...'in araç kiralama şirketinden kiraladığı aracı süresinde teslim etmemesi nedeniyle olay günü sanıkların, seyir halinde olan ve mağdurun içerisinde bulunduğu aracın önünü keserek mağduru darp ederek araçtan indirip kendi araçlarına bindirdikten sonra işyerine götürüp darp ettikleri iddiasına ilişkindir.

2. Tekirdağ Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 10.12.2012 tarihli raporunda, mağdur ...'ın kol ve bacaklarda ödem ve kızarıklıklar, burunda kızarıklık mevcut olup, basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği belirtilmiştir.

3. 14.08.2012 tarihli araç kiralama sözleşmesi dosya arasında mevcuttur.

4. Tanık .... beyanında, mağdurun da içerisinde bulunduğu aracı ile seyir halinde iken aracın sol arka kısmına vurulması nedeniyle durduğu sırada ... ...'in zorla tutulup araçlarına bindirilerek götürüldüğünü, engel olamadığını, polise ihbarda bulunulduğunu ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

3. 14.08.2012 tarihli araç kiralama sözleşmesi dosya arasında mevcuttur.

4. Tanık .... beyanında, mağdurun da içerisinde bulunduğu aracı ile seyir halinde iken aracın sol arka kısmına vurulması nedeniyle durduğu sırada ... ...'in zorla tutulup araçlarına bindirilerek götürüldüğünü, engel olamadığını, polise ihbarda bulunulduğunu ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'a yönelik mağdurdan kaynaklanan haksız bir hareketin bulunmadığı halde bu sanık hakkında da haksız tahrik hükümleri uygulanması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Oluşa, dosya kapsamına, mağdurun aşamalarda değişmeyen beyanlarına, Tekirdağ Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 10.12.2012 tarihli raporuna, tanık ....'nin beyanına göre, olay günü sanıkların, seyir halinde olan ve mağdurun içerisinde bulunduğu aracın önünü keserek mağduru darp ederek araçtan indirip kendi araçlarına bindirdikten sonra işyerine götürüp darp ettikleri ve böylece sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek sureti ile üzerlerine atılı suçları işledikleri sabit olup verilen hükümde eleştiri dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.05.2016 tarihli kararında sanıklar tarafından ileri sürülen temyiz itirazı ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz itirazının reddiyle hükümlerin , Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3752, Karar No: 2017/4359, Tarih: 11.12.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/3752 E.  ,  2017/4359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ...Ticaret Mahkemesi Vek. Av. ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ödenen iş bedelinin iadesi amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptâli talebiyle açılmıştır. Davacı iş sahibi, davalı ise yüklenicidir.

Davacı vekili; müvekkili ...'un ... Hukuk ve Danışmanlık Ofisi'nin kurucusu ve yöneticisi olduğunu, verilen hukuki hizmetlerin daha sistemli, güvenilir ve etkin yapılması için ofis içerisinde hukuk yazılım programı kullanım gereksinimi doğduğunu ve davalı ... ... Yazılım Ltd. Şti. ile 2013 yılının şubat ayında davalı şirkete ait ... Hukuk Otomasyon Sistemi kullanımı konusunda anlaşıldığını ve karşılığında işbu otomasyon sistemi için 7.035,00 TL’yi nakden ödediğini, ancak dava konusu ... programı kısa bir süre kullanıldıktan sonra birtakım problemler baş göstermeye başladığını ve yazılım programının ayıplı olduğunun ortaya çıktığını ve ödenen bedelin 3 iş günü içerisinde müvekkile edilmesi gerektiği” ihtar edildiğini, ancak bu ihtarnameye rağmen dava konusu bedelin vekil edenine iade edilmediğini, ... 19. İcra Müdürlüğü’nün 2014/241 Esas sayılı dosyası ile davalı-borçlu şirket aleyhine ilamsız icra takibine girişildiğini, ancak borçlu şirketin süresi içerisinde haksız ve kötüniyetli olarak takibe, borca, faize ve fer'ilerine itiraz ederek icra takibini durdurduğunu, takibe yapılan itirazların iptâli ile takibin devamına, davalının %20’den aşağı olmamak üzere tazminata mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili; müvekkili şirketin hukuk bürolarına yönelik hukuk otomasyon sistemi kuran ve sistemin eğitim ve takibini yapan deneyimli bir firma olduğunu, davacı ile davalı arasında 22.02.2013 tarih, 660125 seri ve 7.000,35 TL tutarlı fatura uyarınca kurulan hizmet ilişkisi bulunduğunu, davacı tarafından İstanbul 19. İcra Müdürlüğü'nün 2013/32074 Esas sayılı dosyası ile müvekkili şirket aleyhine haksız takibe girişildiğini, davacının dilekçesinde; hukuk otomasyonu programının ayıplı olduğunu, bu durumun sözlü ve yazılı olarak birçok kez firma yetkililerine bildirildiğini ve son olarak da ihtarname ile bildirildiğini iddia ettiklerini, haksız ve mesnetsiz itirazın iptâli davasının reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne karar verilmiş verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne karar verilmiş verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 5. maddesini değiştiren 6335 sayılı Kanunu'nun yürürlük tarihi olan 01.07.2012 tarihinden sonra 17.02.2014 tarihinde açılmıştır. Sözü edilen değişiklikle asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki, iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp, görev ilişkisi haline getirilmiştir. İş bölümü itirazı 6100 sayılı HMK'nın 116/1-c maddesi gereğince ilk itiraz iken, görev ilişkisi ilk itiraz niteliğinde olmayıp, mahkemece resen davanın her aşamasında nazara alınan ve kamu düzeninden sayılan bir dava şartıdır. Bir başka deyişle, ticarî davaların bundan sonra asliye ticaret mahkemelerinde görülmesi zorunlu bulunmaktadır. O halde, önemli olan ve çözülmesi gereken husus; davanın ticarî dava olup olmadığıdır.

Ticarî davalar, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1. maddesinde sayılmış olup, buna göre, “Her iki tarafın da ticarî işletmesi ile ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işleri ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın aynı maddenin a), b), c), d), e) ve f) bentlerinde sayılan davalar” ticarî dava olarak adlandırılmıştır.

Mutlak ticarî dava; tarafların tacir olup olmadıklarına ve dava konusu edilen işin ticarî nitelikte olup olmadığına bakılmaksızın ticarî dava olarak sayılan davalar olup, TTK’nın 4/1. maddesinde a ve f bentlerinde 6 bent halinde sayılan dava türleri mutlak ticarî davadır.

Nispî ticarî dava ise; tarafları tacir olan ve tarafların ticarî işletmesi ile ilgili olan uyuşmazlıklar nispî ticarî dava olarak adlandırılmaktadır.

Bu anlamda bir davanın nispî ticarî dava sayılabilmesi için; uyuşmazlığın her iki tarafının tacir olması ve uyuşmazlığın her iki tarafın ticarî işletmesi ile ilgili olması gerekli ve zorunludur.

Somut olaya gelince; taraflar arasında görülen dava mutlak ticarî dava niteliğinde değildir. Davacı avukat olup kamu görevlisi sıfatıyla tacir olması mümkün değildir. Davacı taraf tacir olmadığından davalı şirketin tacir olması ve işin davalının ticari işletmesi ile ilgili olması da sonucu değiştirmeyecektir. O halde dava mutlak ve nispi ticarî dava niteliğinde olmayıp, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 6335 sayılı Kanun ili değişik 5/2. maddesi gereğince asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki, iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp, görev ilişkisi haline getirildiğinden ve görev, hususu kamu düzeninden olup, mahkemece davanın her aşamasında resen nazara alınması gerektiği düşünülerek asliye hukuk mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya asliye ticaret mahkemesinde devam edilmiş olması doğru olmamış, bu nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 11.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23498, Karar No: 2013/17096, Tarih: 22.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/23498 E.  ,  2013/17096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2845, Karar No: 2015/7363, Tarih: 01.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2845 E.  ,  2015/7363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/10/2014

NUMARASI : 2014/182-2014/299

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/10/2014 tarih ve 2014/182-2014/299 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı TPE nezdinde 2012/64870 sayılı ve 09 ile 38. sınıflardaki mal ve hizmetler yönünden “S.E.Ç. S. E. ÇEŞİTLİ + Şekil” ibareli markanın adına tescili için başvuruda bulunduğunu, müvekkilince yapılan başvurunun TPE YİDK tarafından verilen 21.2.2014 tarih ve 2014-M-188 sayılı karar ile dava dışı S. Otobüs ve Tur. İşl. A.Ş. adına tescilli 2012/53414 nolu “S.+Şekil” ibareli marka mesnet gösterilerek 556 sayıla KHK'nın 7/1-b maddesi gereğince 38. sınıfta yer alan hizmetler yönünden kısmen reddedildiğini, müvekkilinin tescil başvurusuna konu marka ile redde mesnet gösterilen marka arasında KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında aynı veya ayırt edilemeyecek düzeyde benzerliğin bulunmadığını ileri sürerek TPE YİDK tarafından verilen 21.02.2014 tarihli 2014-M-188 sayılı kararın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, redde mesnet marka ile davacının başvurusuna konu markanın 38. sınıftaki hizmetler yönünden aynı olduğunu, markalardaki yazı, yazı stili ve formu, grafik düzeni ve renk unsuru farklılıklarının benzerliği ortadan kaldırmadığını, davacı markasının esas unsurunun “S.” ibaresinden oluştuğunu, markalar arasında görsel ve işitsel yönden benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesinde bahsedilen ayniyet olgusuyla bir markanın tamamen taklit edilmesinin kast edildiği, ilk bakışta fark edilemeyecek derecede aynı olan, bu hususun ispatına dahi gerek duyulmayan, ancak çok dikkatli inceleme sonucunda farkın anlaşılabileceği ibare ve şekillerden oluşan markaların bu madde uyarınca tescil edilemeyeceği, somut olayda başvuruya konu markanın kırmızı zemin üzerine beyaz yazıyla “S. E. Ç. S.\*E.\*Ç.” ibareleri ile marka kompozisyonunda yer alan toplam 8 adet yıldızdan ibaret olduğu, markada yer alan S.E.Ç. ibaresinin "S. E. Ç." ibarelerinin kısaltmasından oluştuğu redde mesnet markanın ise sarı zemin üzerine “S.” ibaresi “K./U.” şeklinden oluştuğu, bu anlamda markalar arasında KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca ilk bakışta ayırt edilmeyecek derecede benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne ve TPE YİDK tarafından verilen 2014-M-188 sayılı kararın iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 01/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.