muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17548, Karar No: 2025/10875, Tarih: 07.04.2025

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34823, Karar No: 2013/30277, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34823 E.  ,  2013/30277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece, davacının sendika üyeliğinin davalı işverene bildirildiği tarihin Türkiye Yol İş Sendikasından sorulması neticesinde, sendikaca 21.09.2012 havale tarihli cevabi yazısı ekinde, 03.03.2011 tarihli ...'ne hitaben düzenlenmiş, 535 adet işçinin sendika üyeliğinin bildirimine dair adi yazılı dilekçe sureti sunulmuştur. Anılan 03.03.2011 tarihli işverene hitaben düzenlenmiş yazıda, davacının isim ve soyismi yazmamakta olup, yazı ekinde işverene gönderildiği belirtilen üye kayıt fişleri arasında davacının üye kayıt fişinin bulunup bulunmadığı belli olmadığı gibi, anılan yazının davalı işverene tebliğ edilip edilmediği de belli değildir.

Anılan nedenle, davalı işverenden davacının üyeliğinin kendisine bildirilip bildirilmediği, bildirilmişse bildirim tarihinin sorulması; Türkiye Yol İş Sendikasından da yukarıda paragrafta bahsi geçen yazının ekleriyle birlikte işverene tebliğ edildiğine ilişkin evrakların istenilmesi ve yazıda bahsi geçen 535 adet işçinin kimlik bilgilerin sorulması ile alınacak cevabi yazı ve evrakların dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21987, Karar No: 2015/21509, Tarih: 07.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21987 E.  ,  2015/21509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 16. İş Mahkemesi

Tarihi : 31.03.2014

No : 2013/1066-2014/409

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve yurtdışı borçlanmasının 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere davalı Kuruma yaptığı 05.11.2012 tarihli başvurusuyla, Kurum tarafından Almanya’da geçen 01.05.1988-30.12.2011 tarihleri arası 7380 günlük yurt dışı hizmetleri 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında borçlandırılmış ve borçlanma miktarının tamamını ödeyerek, kendisine 17.12.2012 tarihli tahsis başvurusuna göre 01.01.2013 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasanın Geçici 81/B-A maddesine göre, sigortalılık başlangıcı 12.03.1992 tarihi esas alınarak, yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Davacının 23.09.2013 tarihinde eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda; Kurumun, davacının yurtdışı borçlanmasını 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun tespiti ile ilgili talebi yönünden hukuki yararının bulunup-bulunmadığı araştırılmaksızın; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde talebin esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25923, Karar No: 2019/23993, Tarih: 23.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25923 E.  ,  2019/23993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tüm dosya kapsamı ve tanık beyanlarından davacının 6 gün çalışma 2 gün izin şeklinde çalışma sisteminin olduğu ve giydirilmiş ücrete eklenmesi gereken yemek ücretinin günlük brüt 17,00 TL olduğu anlaşılmış ise de Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan emsal dosyada (2017/29665) belirtilen hususlara dikkat edilerek yapılan hesaplama sonucu ortaya çıkan toplam miktarın davalı işverence dava öncesi ve sonrasında her bir işçiye yapılan 10.000,00 TL ödemenin altında kaldığı anlaşıldığından bir kısım alacak kalemleri hakkında ret bir kısım alacak kalemleri hakkında da dava sonrası ödendiğinden konusuz kalan talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar sonucu bakımından doğru olmakla davacının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu bakımından doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 23/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14437, Karar No: 2013/6821, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14437 E.  ,  2013/6821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira bedellerinin tahsili amacıyla girişilen icra takibi nedeniyle açılan menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kiracı vekili; Müvekkilinin davalıya ait taşınmazda kiracı iken taşınmazı zorunlu olarak tahliye ettiğini, taşınmazın daha sonra bir başkasına yeniden kiraya verildiğini, davalının ... İcra Müdürlüğü’nün 2010/... Esas sayılı dosyası ile 8800 TL anapara üzerinden takip başlattığını, takip dayanağı senedin teminat senedi olduğunu, müvekkilinin istenen miktarda borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise, davacı kiracının 2009 yılı Eylül, Ekim, Aralık kiralarını ödemediğini, taşınmazdan çıkacağını söyleyip yeniden ihale yapılmasını istediğini, bunun üzerine taşınmazın yeniden ihale ile kiraya verildiğini, davacının ödenmeyen üç aylık kira bedeli 1260 TL ile ihale bedeli (kira) farkı 7540 TL olmak üzere toplam 8800 TL den sorumlu olduğunu, takip dayanağı senedin kira bedelinin teminatı olarak verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının 7540 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 15.04.2009 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi ve takip dayanağı senedin kira alacağının teminatı olarak düzenlendiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı 25.11.2009 tarihli dilekçe ile davalıdan taşınmazın yeniden kiraya verilmesi için ihaleye çıkarılmasını istemiş, duruşmadaki beyanı ile de kiralananı tahliye ettiğini belirtmiştir. Mahkemece, kiralananın tahliye edildiği tarih tespit edilerek taşınmazın aynı koşullarda hangi sürede kiraya verilebileceği belirlendikten sonra sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12492, Karar No: 2023/19830, Tarih: 14.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12492 E.  ,  2023/19830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/481 E., 2016/390 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluştuğuna, suça konu yazının basın özgürlüğü ve eleştiri sınırlarını aştığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluştuğuna, suça konu yazının basın özgürlüğü ve eleştiri sınırlarını aştığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dilovası gazetesinin imtiyaz sahibi ve yazı işleri müdürü olan sanığın, Dilovası gazetesinin 27.07.2011 tarihli " Nerde Bu Devlet ?" başlıklı yazısı ile katılanı hedef alan gazete manşet yazısında; "Önce Diliskelesindeki halı sahayı yıktılar, bir süre sonra çevreye zarar verdikleri gerekçesiyle fabrikalarının bir bölümü kapatıldı. Skandalları ile gündemden düşmeyen Polisan'ın yan kuruluşu Poliport limanında şimdide kimsayal tankların temelleri atıldı. ... Yaklaşık iki yıl önce dışarıdan getirilen binlerce kamyonluk hafriyatla doldurulan poliport limanının geçen sürecin ardından yeni yüzüne kavuştu. Kaçak hafriyatlara yetliki birimler göz yumarken tüm bunlar yetmiyormuş gibi genişletilen limana kimyasal tankların temelleri atıldı... "KİMYASAL TANKLAR YAPACAKLAR". İlk önce Diliskele Mahallesindeki halı sahayı yıkan, bir süre önce de fabrikasının bir bölümü çevreye zarar verdiği gerekçesiyle kapatılan Polisan'ın sahibi ... hafriyat dökerek genişlettiği limanına on civarında kimsayal tank yapmayı amaçlıyor, devletin tüm imkanlarını kendisine seferber eden Bitlis'in bundan sonraki hamleleri merakla bekleniyor. Yetkililer ise sessiz." şeklinde yazı yazarak hakaret suçunu işlediğinin iddia olunmuştur. Yerel Mahkemece, "suça konu haber içeriklerinde katılanın şahsı ve işletmesi ile ilgili olarak eleştiri sınırları içerisinde kalan yayınlar yapıldığı, söz konusu yayınların basın özgürlüğü kapsamında kaldığı ve yasanın aradığı anlamda suç teşkil eden yayınlar olmadığı anlaşılmış ve bu nedenle sanığın üzerine atılı suçun unsurları oluşmadığından ve fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması " şeklindeki kabul ile mezkur suçtan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; bozma sebepleri dışındaki temyiz sebepleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve Mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Somut olaya gelince; sanığın gazetedeki yazısında yer alan sözlerinin katılanın şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, haber ve eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı anlaşılmakla, Mahkemenin gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8640, Karar No: 2024/11450, Tarih: 21.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/8640 E.  ,  2024/11450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/528 E., 2023/959 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çine 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2014/490 E., 2020/281 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar-karşı davada davalılar vekili ve davalı-karşı davada davacı ...Maden Hay. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davada davacı ... Maden Hay. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA