muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8348, Karar No: 2018/13864, Tarih: 07.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/8348 E.  ,  2018/13864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Galle Fazlasına Müstehak Vakıf Evladı Olduğunun Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava dilekçesinde, davacıların ... kurulu ... ... bin ... Vakfı'nın galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduklarının tespiti ile mahkeme kararından sonra galle fazlasının ödenmesi istenmiş; mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacıların galle almaya müstehak vakıf evladı olduklarının tespiti ile karardan sonraki galle fazlasının ödenmesi istemine ilişkindir.

Bir vakıftan galle fazlasının alınabilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir.

1-Bir vakfın evladı olunabilmesi için vakfın kurucusuna kadar soy bağının götürülmesi zorunlu olmayıp, daha önceden kesinleşmiş mahkeme kararı ile evlat olduğuna karar verilen kişilerle veya 1943 tarihli Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararına göre tevliyeti evlada bırakılan vakıflarda mütevellilik yapan kişilerle yöntemince kanbağı ilişkisinin kurulması yeterlidir. Davacılar anneleri ... üst soyu üzerinden son mütevelli ... oğlu ... dayanarak vakfın evladı olduklarını iddia etmişlerdir.

01 Şaban 1109 H. (12.02.1698 M) tarihli vakfiyenin tevliyete ilişkin bölümünde; "...kendim mütevelli olub ba'dehu hucurat-ı mezburede sakin bir kimesne mütevelli ola hucurat-ı mezburede kimesne bulunmaz ise yine nazır efendi re'yi ile bir kimesne mütevelli ola..." denilerek vakfın mütevelliği, vakıfın sağlığında kendisine, ölümünden sonra ise vakfedilen iki han, nalbant dükkanı ve bakkal'da oturanlara (kullananlara) şart kılınmış, bunlarda oturan olmaz ise vakıf nazırının oyu ile birisinin mütevelli olması öngörülmüş yani tevliyet vakıf evlatlarına şart kılınmamıştır. Dolayısı ile davacıların 1943 tarihli Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararından hareketle mütevelli ile soybağı kurmaları onların vakıf evladı oldukları anlamına gelmeyeceği gibi daha önce Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından üst soya değişik adlar adı altında ödeme yapılması bu durumu değiştirmeyeceğinin dikkate alınmadan bu hususa dair herhangi bir değerlendirme içermeyen bilirkişi raporunun hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

Galle fazlası alabilmek için vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerektiğinden vakfiyenin galle fazlası için; "...galle-i mezbûrenin mesarif-i mezkûreden fazla olan akçe mütevellide hıfz olunub beher sene hanların ve dükkânların meremmâtına sarfoluna ve vezaifden ve meremmattan dahi fazla kalursa evladlarım evlad-ı evladlarım ve evlad-ı evlad-ı evladlarım batnen ba'de batnin ve neslen gıbbe neslin beynlerinde ale's-sevivve taksim edeler birinin evladı elivazu billâh münkariz olursa baki kalan evlâdlara ta'yin-i mezkûr üzre tevzi oluna el iyazu billah cümle münkariz olursa hucuratta sakin kimesnelere re'y-i nazır ile verile ve eger hucuratta kimesne bulunmaz ise rey-i nazır ile fukaraya sarf oluna..."şeklinde ifade edilerek galle fazlasının, batın şartı ile (yani ön batında evlat varken sonraki batındaki evladın hak sahibi olamaması kuralı) kız-erkek evlat ayrımı yapılmadan bütün evlatlar arasında eşit olarak dağıtılmasının, evlatlardan birisinin ölmesi halinde ise payının kendi evlatlarına değil ölen evlat dışındaki diğer vakıf evlatları arasında paylaştırılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Dosyada bulunan 04.05.2015 tarihli veraset ilamından galle fazlasına müstehak vakıf evlat kararı verilen davacılar ... ve ... bulunduğu batından bir üst batında dayıları 1936 doğumlu ... ile 1949 doğumlu ... sağ olduklarının anlaşılmasına göre, davanın bu yönü ile de reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13914, Karar No: 2014/16090, Tarih: 03.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/13914 E.  ,  2014/16090 K.**

* SIRA CETVELİNİN KESİNLEŞMESİ

* KESİN HÜKÜM PARANIN ÖDENMESİ

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 142

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 303

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi . .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi, İstanbul Anadolu 17. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3452 sayılı takip dosyasına 3. kişi tarafından yatırılan paranın alacaklılara dağıtımı hususunda hazırlanan sıra cetveline itirazı üzerine Üsküdar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 05.04.2012 tarih ve 2011/23 esas 2012/144 karar sayılı ilamı ile "sıra cetvelinde birinci sırada yazılı bulunan .. Elektronik şirketinin davacı .. F... şirketinden sonra yazılmak sureti ile sıra cetvelinin düzeltilmesine" şeklinde karar verildiğini, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 28.11.2012 tarihli ilamı ile karar metninde geçen sıra cetvelinde ibaresinden sonraki kısmın hükümden çıkarılmasına, bu bölüme “davalı şirkete isabet eden paydan öncelikle davacı alacağının ödenmesine” sözcüklerinin eklenmesine, kararın düzeltilmiş bu hali ile onanmasına karar verildiğini, karar doğrultusunda kendilerine ödenmesi gereken paranın alacaklı oldukları icra dosyası hesabına gönderilmesi taleplerinin İstanbul Anadolu 17. İcra Müdürlüğü'nün 15.03.2013 tarihli kararı ile, İİK'nun 142. maddesi hükmüne göre her alacaklının sıra cetveline itiraz hakkına sahip olması ve diğer alacaklının da Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/26 esas sayılı dosyası ile sıra cetveline itiraz ettiği ve davanın henüz derdest olduğu, bu itiraz nedeni ile sıra cetvelinin henüz kesinlemediği belirtilerek reddedildiğini, icra müdürlüğü kararında geçen ve A.. B.. A.Ş.'nin açmış olduğu bu sıra cetveline itiraz davasında kendilerinin taraf olarak gösterilmediğini, kendileri ile ilgili verilen kararın kesinleştiğini, A.. B.. A.Ş.'nin açtığı davanın kendilerini etkilemeyeceğini belirterek icra müdürlüğü işleminin iptalini talep etmiştir.

6100 Sayılı HMK'nın 303/1. maddesi hükümüne göre; "Bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir." Somut olayda sıra cetvelinin kesinleşmesi tek bir davanın sonucuna bırakılmamıştır. Taraflardan biri için kesinleşmiş sayılması, tüm taraflar için kesinleştiği anlamına gelmez. Şikayetçi tarafından açılan sıra cetveline itiraz davasında A.. B.. A.Ş. taraf olarak bulunmamakla, anılan karar A.. B.. A.Ş. açısından kesin hüküm teşkil etmez. Öte yandan ilgili banka tarafından süresi içinde sıra cetveline itiraz davası açılmakla, ortada kesinleşmiş bir sıra cetvelinin bulunduğundan da bahsedilemez.

Bu durumda henüz kesinleşmiş bir sıra cetveli olmamakla icra dosyasında bulunan paranın ödenmesi aşamasına geçilemeyeceğinden mahkemece istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Davalının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1305, Karar No: 2019/2627, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1305 E.  ,  2019/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/22207, Karar No: 2025/10321, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/22207 E.  ,  2025/10321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1441 E., 2020/797 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/73 E., 2019/276 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır ;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9058, Karar No: 2020/14374, Tarih: 03.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/9058 E.  ,  2020/14374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kamu görevlisine hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında kam görevlisine hakaret suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 125/3-a, 125/4 ve 43/1 maddeleri uyarınca tayin olunan 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken; 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası yerine, 1 yıl 17 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/743 Esas ve 2013/241 Karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı ''hırsızlık'' suçuna ait olduğu, CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası bu suçun uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam ile ilgili uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının ve kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 03.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3431, Karar No: 2021/1742, Tarih: 01.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/3431 E.  ,  2021/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Galleye Müstehak Vakıf Evladı Olduğunun Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... Anadolu 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.10.2017 tarihli ve 2016/111 Esas, 2017/297 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, müvekkillerinin babası ...’ün ... Valisi ... Vakfının evladı olduğunu, buna ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararının bulunduğunu, babalarının 31.10.2015 tarihinde vefat ettiğini belirterek, davacıların galleye müstehak vakıf evladı olduklarının tespitini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava konusu vakıfla soybağını ispatlaması gerektiğini belirterek bilirkişi incelemesi talebinde bulunmuş, davanın kabulü halinde davanın mahiyeti gereği yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamaları gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne dair verilen karar hakkında davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi tarafından istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, galleye müstehak vakıf evladı olduğunun tespitine ilişkindir.

Kural olarak bir vakıftan galle fazlasının alınabilmesi için açılan davada, öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Yani bu tür davalarda incelenecek ilk husus; davacılar ile vakfeden arasında iddia edildiği üzere kan bağı yolu ile soybağı mevcut olup olmadığı, eğer soybağı kurulabiliyorsa ikinci aşamada vakfiyelerde galle fazlası için öngörülen şartların somut olayda davacılar yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması olacaktır.

Davacılar tarafından sunulan, babaları olan ...’ün vakıf evladı olduğunun tespit edildiğine ilişkin ... 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/168 Esas ve 1999/558 Karar sayılı ilamı ve davacıların galleye müstehak vakıf evladı olduğunu bildirir bilirkişi raporu doğrultusunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebi esastan reddedilmiş ise de, eksik araştırmayla hüküm verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacılar tarafından sunulan, babaları olan ...’ün vakıf evladı olduğunun tespit edildiğine ilişkin ... 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/168 Esas ve 1999/558 Karar sayılı ilamı ve davacıların galleye müstehak vakıf evladı olduğunu bildirir bilirkişi raporu doğrultusunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebi esastan reddedilmiş ise de, eksik araştırmayla hüküm verilmesi doğru görülmemiştir.

Somut olayda, ... Genel Müdürlüğünün 627 numaralı defterin 57. sayfa 25. sırasında kayıtlı ... Valisi ... Vakfına ait 15 ... 1168 tarihli vakfiyede; “baki kalan galleyi evlad-ı sulbiyelerinin zükur ve inasa ve sair ve kebiri ale’sseviye beyninde taksim ve mutasarrıf olup, neuzu billahi Te’ala evlad-ı sulbiyelerinin inkirazından sonra evlad-ı sulbiyelerimin gerek zükur ve gerek inas ve evlad-ı evlad-ı evladları batnen ba’de batnin ve karnen ba’de karnin ebeden ma tenaselu karn-i evvelde bulunanlar vech-i meşruha üzere...” denilmek suretiyle galle fazlasının ikinci batından sonra ön batında vakıf evladı varken sonraki batında bulunanların hak sahibi olamayacakları kuralı ile vakıf gelirinin kız erkek ayrımı yapılmadan evlada bırakıldığı görülmektedir.

Mahkemece yapılması gereken iş; davacıların gidilebildiği kadar üstsoyu ve bunların bütün mirasçılarına ait nüfus kayıtları getirtildikten sonra, daha önce verilmiş ve kesinleşmiş galle fazlasına müstehak evlat kararlarında adı geçen vakıf evlatlarının açık kimlik ve nüfus kayıtlarına göre bir soyağacı çıkartılarak irtibat sağlanması, buna dair taraf delillerinin toplanması ile uzman bilirkişiden denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/469, Karar No: 2017/260, Tarih: 09.05.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/469 E.  ,  2017/260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 29.09.2009

Sayısı : 324 - 557

677 sayılı Kanuna muhalefet ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanık hakkında açılan kamu davasıyla ilgili olarak yargılama sırasında; Hatay Ağır Ceza Mahkemesince 08.03.2007 gün ve 38-306 sayı ile, "eylemin basit dolandırıcılık ve buna bağlı olarak 677 sayılı Kanuna muhalefet kapsamında değerlendirilmesi gerektiği" gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosyanın görevli olduğu düşünülen Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği, bu mahkemenin de kendisini görevsiz sayarak 13.09.2007 gün ve 337-496 sayı ile görevsizlik kararı vermesi üzerine, ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının Yargıtay 5. Ceza Dairesince 17.03.2008 gün ve 1273-2093 sayı ile; "sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Hatay Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2007 gün ve 2007/337 Esas, 2007/496 karar sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına" karar verilmek suretiyle çözümlendiği, görevsizlik kararı kaldırılan Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesince eyleminin bir bütün halinde dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın TCK’nun 157/1 ve 53. maddeleri uyarınca iki kez 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin verilen 29.09.2009 gün ve 324-557 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 08.05.2014 gün ve 16473-9152 sayı ile;

"Sanık Mesut Bekler'in, katılanlara cinleri olduğunu ve bahçelerinden altın çıkaracağını, ancak bunun için üzerlerindeki büyüyü kaldırması gerektiğini söyleyerek, para karşılığı muska ve büyü yaptığı, bu amaçla zaman zaman büyü bozmak için kurban keseceğini de söyleyerek kurbanlık koyunlar aldığı, yine katılanlara gösterdiği küpün içerisinden büyü ve muska yoluyla altın çıkarmak için çeşitli malzemelere ihtiyacı olduğunu söyleyerek para, altın ve senet almak suretiyle onları dolandırdığının iddia ve kabul olunması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.04.2013 tarih ve 2012/15-1398 esas, 2013/112 sayılı kararı uyarınca eylemin 5237 sayılı TCK’nın 158/1-a maddesinde düzenlenen 'dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle' nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, bu suçlara bakma görevinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanununun 12. maddesi uyarınca üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu, bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 06.06.2014 gün ve 118747 sayı ile;