muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/37, Karar No: 2011/71, Tarih: 26.04.2011

Sanığın, aralarındaki iş ilişkisi nedeniyle imzalamış olduğu, üzerinde herhangi bir rakam bulunmayan boş çeki şikâyetçiye verdiği, şikâyetçinin de üzerine rakamla 140.000 Dolar, yazı ile ise, Türkçe karşılığı yüzkırk Dolar anlamına gelen “One hundret fourty USA Dolar” yazarak çeki bankaya ibraz ettiği, ancak çekin arkasındaki açıklamaya göre muhatap banka nezdinde herhangi bir karşılığının bulunmadığı, sanığın usulüne uygun tebligata rağmen düzeltme hakkını da kullanmadığı,

Sanığın savunmasında; şikâyetçiye 80.000 Lira borcu bulunduğunu, imzaladığı dört adet çeki şikâyetçiye verdiğini, şikâyetçinin çeklerden ikisini 140.000’er Dolar olarak doldurduğunu, suça konu çekin yazı ile belirtilen kısmına ise 140 Dolar yazıldığını, şikâyetçi aleyhine menfi tespit davası açtığını ve ihtiyati tedbir kararı alındığını belirttiği,

Ancak yerel mahkemece bu konuda herhangi bir araştırma yapılmadığı ve “her ne kadar bankadan gelen cevapta, yazı ile bildirilen 140 Dolar miktarın kabul edilmesi gerektiği bildirilmiş ise de; şikâyetçinin, maliye kontrolörlerine verdiği dilekçede, sanıktan alacağını 680.000 Dolar olarak bildirdiği, ayrıca kredi alımına ilişkin olarak 120.000 Lira zararı olduğunu beyan ettiği, bu hale göre, sanık ile şikâyetçi arasındaki ticari ilişki ve halin olağan akışı değerlendirildiğinde, çek bedelinin 140.000 Dolar olduğu, 140 Dolarlık yazı ile yazımın, zuhulen yabancı dil bilgisi eksikliğinden yazılmış olduğu, çekteki bedelin 140.000 Dolar olarak dikkate alınması gerektiği, ayrıca sanık tarafından imzalandığının hem rapor, hem de bizzat sanık savunmasında sabit olduğu, bu nedenle açığa atılan imzanın sonuçlarına katlanması gerektiği” biçimindeki gerekçe ile sanığın, yeniden değerleme oranları da dikkate alınarak, 4814 sayılı Yasayla değişik 3167 sayılı Yasanın 16. maddesi uyarınca 114.313 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Yasanın 16/3. maddesi uyarınca da bir yıl süreyle çek hesabı açmasının yasaklanmasına karar verildiği,

Sanığın temyizi üzerine Özel Dairece hükmün düzeltilerek onandığı,

Anlaşılmaktadır.

Yargılamaya konu çekin, sanık tarafından imzalanarak boş bir şekilde şikâyetçiye verildiği, söz konusu çekte rakam ve yazı ile gösterilen çek bedelleri arasında fark bulunduğu ve üzerinde tahrifat da yapılmadığı hususlarında herhangi bir duraksama bulunmamakta olup uyuşmazlık bu bedellerden hangisine itibar olunacağı noktasında toplanmaktadır.

Çek üzerinde rakam ve yazı ile belirtilen bedeller arasında fark bulunması durumunda hangisine itibar edileceği, 6762 sayılı Türk Ticaret Yasasının 730/2. maddesi yollamasıyla aynı Yasanın 588/1. maddesinde borçlunun tahrifat iddiasında bulunmaması koşuluyla “çek bedeli hem yazı, hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulu¬nursa yazı ile gösterilen bedele itibar olunur” denilmek suretiyle çözüme kavuşturulmuştur.

Çek üzerinde rakam ve yazı ile belirtilen bedeller arasında fark bulunması durumunda hangisine itibar edileceği, 6762 sayılı Türk Ticaret Yasasının 730/2. maddesi yollamasıyla aynı Yasanın 588/1. maddesinde borçlunun tahrifat iddiasında bulunmaması koşuluyla “çek bedeli hem yazı, hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulu¬nursa yazı ile gösterilen bedele itibar olunur” denilmek suretiyle çözüme kavuşturulmuştur.

Ceza yargılamasının amacı, usul kurallarının öngördüğü ilkeler doğrultusunda somut gerçeğin, her türlü kuşkudan uzak bir biçimde kesin olarak saptanmasıdır. Gerek 1412 sayılı CYUY, gerekse 5271 sayılı CYY, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaçlamaktadır. Bunun sonucu olarak, hüküm kesinleşinceye kadar, inceleme olanağı bulunan kanıtların ele alınıp değerlendirilmesi gerekir. Diğer bir deyişle, adaletin tam olarak gerçekleştirilmesi için öne sürülen ve olaya ışık tutabilecek tüm kanıtların araştırılıp tartışılması zorunludur.

Somut olayda sanığın, çek bedelinin, yazı veya rakamla yazılı olan miktarlarından hangisi olduğuna dair açık bir kabulü bulunmadığı gibi, çek üzerindeki imzanın kendisine ait olduğunu, diğer yazıların ise kendisine ait olmadığını belirterek, buna ilişkin olarak da başka bir soruşturma kapsamında alınan ekspertiz raporunu ibraz ettiği gözetilerek, çek aslının ya da ibraz anındaki muhatap banka tarafından alınan onaylı örneğinin getirtilip, gerektiğinde bilirkişi görüşüne başvurulup, savunmada belirtilen menfi tespit dava dosyayı da celp edilerek, çek bedelinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanması, ayrıca çekin ibrazı anında hesapta Türk Lirası veya yabancı para karşılığının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ile karar veren yerel mahkeme hükmü ile bunu düzelterek onayan Özel Daire kararında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 10. Ceza Dairesi’nin 29.06.2010 gün ve 5091-16478 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Kartal 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2007 gün ve 644-151 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.04.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/216, Karar No: 2015/16260, Tarih: 22.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/216 E.  ,  2015/16260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/398285

Mahkemesi : Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/06/2014

Numarası : 2013/396-2014/315

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığa atılı TCK'nın 89/5. maddesi kapsamındaki suçun takibinin şikayete tabi olduğu olayda basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanan yaşı küçük mağdur M.. S..'ın annesi ve aynı zamanda velisi durumunda bulunan Ş.. S..'ın İscehisar Asliye Ceza Mahkemesi tarafından talimat yolu ile tespit edilen 21/03/2014 tarihli duruşma sırasındaki beyanında sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirdiği anlaşılmakla sanığın sadece; şikayeti devam eden S.. A..'ın yaralanmasından sorumlu tutularak TCK'nın 89/1, 89/2-b maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında birden fazla kişinin yaralanmasına neden olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Olay günü önünde seyreden aracın, yaya geçidinden geçen yayalara yol vermek üzere durduğunu gören sanığın, bu aracın solundan geçmeye çalıştığı sırada yayalara çarpması sonucu, katılan S.. A..'ın hayat fonksiyonlarına 1. derecede etkili kemik kırığı meydana gelecek şekilde, hakkındaki şikayetinden vazgeçen mağdur M.. S..'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmalarına neden olduğu olayda, asli kusurlu sanık hakkında temel ceza tayininde alt sınırdan bir miktar uzaklaşılarak ceza tayini yerine, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1119, Karar No: 2017/8244, Tarih: 03.07.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/1119 E.  ,  2017/8244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında bir kısım oturumların CMK.nun 185. maddesine aykırı olarak kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim olunması, telafisi mümkün görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre suça sürüklenen çocuk müdafinin, sübuta, vehamete, sosyal inceleme raporu alınmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4226, Karar No: 2024/9517, Tarih: 03.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4226 E.  ,  2024/9517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1975 E., 2022/1753 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/178 E., 2022/620 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm verilmesine asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı işyerinde 19.01.1998-06.05.2014 tarihleri arasında mekanik montaj bölümünde çalıştığını, en son brüt maaşının 2.332,00 TL olduğunu, yol, yemek, yakacak ve yılda bir maaş tutarı ikramiye verildiğini, İstanbul Melek Hastalıkları Hastanesinin 24.01.2014 tarih ve 150 sayılı raporu ile ağır işlerde çalıştırılamayacağının belirtildiğini, 146.173,00 TL maddi tazminatı, 100.000, TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının meslek hastası olup olmadığının, bu hastalığın oluşumunda davalının sebep olmadığını, davacının çalışıp çalışamayacağını tespit edilmesi gerektiğini, davacının ağır işlerde çalışamayacağına ilişkin rapor sonrası müvekkil işyerinde ağır işler yapılması ve davacıya göre bir iş olmaması sebebiyle iş akdinin hakları ödenerek sonlandırıldığını, müvekkil işyerinin Anadolu Sigorta A.Ş.ye işveren Sigorta Poliçesi olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle, davacının meslek hastalığı bulunduğu, bu olayda davacının kusur oranının %30, davalının kusur oranının %70 olarak, davacının meslek hastalığı nedeniyle %15,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı kabulünden hareketle;

"1-Asıl davanın kabulü ile

Toplam 146.173,00 TL maddi tazminat alacağının meslek hastalığı tarihi olan 29.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Birleşen davanın kısmen kabulü ile

"1-Asıl davanın kabulü ile

Toplam 146.173,00 TL maddi tazminat alacağının meslek hastalığı tarihi olan 29.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Birleşen davanın kısmen kabulü ile

Toplam 30.000,00 TL manevi tazminat alacağının meslek hastalığı tarihi olan 29.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, " şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının, davalıya ait işyerinin mekanik montaj bölümünde çalıştığını, 29.11.2013 yılında meslek hastalığına yakalandığının tespit edildiğini, en son aylık maaşı, brüt 2.332,00 TL olup, dönem asgari ücretinin 2.74 katı kadar olduğunu, bugün itibariyle meslek hastalığına yakalanmasaydı, iş güvenliği ve işçi sağlığı tedbirleri alınsaydı almış olacağı ücretin 11.708,00 TL olacağını, davalı işyerinde meslek hastalığına yakalandığını ve işten çıkartıldığını, davacının Meslek Hastalığı Hastanesine işyeri hekimi tarafından yönlendirildiğini, davacının İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesine başvurduğunu, hastane 24.01.2014 tarih, 150 sayılı raporu ile G55.1-Sinir Kökü ve Pleksus Basısı, İntervertebral Sisk Bozukluğu ve M51.1-Lumbar ve Diğer İntervertebral Sisk Bozuklukları, Radikülopati teşhisi ile meslek hastalığı tespitinin yapıldığını, dosyada mübrez Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesinin 05.03.2014 tarihli 1453 sayılı rapor numarası ile %30 oranında maluliyet ile çalışma süresi boyunca çalışmaktan kaynaklı meslek hastalığına yakalandığının ortaya çıktığını, Yüksek Sağlık Kurulunun 02.09.2015 tarihli kararında ise maluliyet oranı %15,2 olarak belirlendiğini, davacının meslek hastalığı nedeniyle yaşadığı acıyı ve ağrıyı telafi edebilecek bir nebze de olsa hafifletecek bir miktara karar verilemediğini, hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğunu, Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

Davalı vekili gerekçeli istinaf dilekçesinde özetle; gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini, Mahkemece toplanması talep edilen delillerin toplanmadığını, çelişki halinde dosyanın yetkili merci olan Adli Tıp Genel Kuruluna tevdi edilmesine yönelik talepleri hakkında karar dahi oluşturulmadığını, davacıda meydana gelen herhangi bir meslek hastalığının olmadığını, hiçbir bilimsellik barındırmayan bilirkişi raporunda yapılan ve Adli Tıp Genel Kurulu raporları ile taban tabana zıt durumda bulunan tespitler uyarınca ortaya konulan hesaplamaların esas alındığını, Mahkemece taraflı bir yargılama yürütüldüğünü, davacıda meydana gelen bir meslek hastalığı bulunmadığını, meslek hastalığından ... tazminat istemi için gerekli şartların hiçbirisi huzurdaki uyuşmazlığa konu davada sübut bulmadığını, davacının şahsi hayatı, tıbbi geçmişi ve kendisinden kaynaklı unsurlar değerlendirilmeden hastalığa, meslek hastalığı teşhisi koymanın hiçbir hukuk kuralı çerçevesinde mümkün olmadığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun hukuka aykırı ve denetime elverişsiz olduğunu, davacı tarafından talep edilen manevi tazminat isteminin kabulü yönünde oluşturulan hükmün taraflarınca kabul edilemeyeceğini, Mahkemece faiz başlangıç tarihlerinin hatalı tespit edildiğini, Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Somut olayda, davacının SGK sağlık raporunda maluliyetinin %0 belirlendiği, Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz üzerine başvurulunca maluliyet oranının %15.2 oranında tespit edildiği, Yüksek Sağlık Kuruluna tarafların itirazı üzerine Adli Tıp İhtisas Dairesince maluliyetin mesleki olup olmadığı belirlenemediğinden görüş bildirilmediğinin görüldüğü, davacı tarafın söz konusu rapora itirazı neticesinde Adli Tıp 2. Üst Kurulunun maluliyetin mesleki olmadığından bahisle maluliyet oranının tespit edilmediğinin bildirildiği görülmüştür. Davacının rahatsızlığı ile mesleği arasındaki bağ Adli Tıp 2. Üst Kurulu tarafından tespit edilememiş, buna rağmen Mahkeme tarafından davalının meslek hastalığına dayalı olarak maddi tazminat ve manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmesi yerinde olmamıştır. Adli Tıp raporları göz önüne alınarak davacının hastalığının meslek hastalığı olmadığı kabul edilmeli, davacının maddi ve manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmelidir. Bu nedenle davacının istinaf sebeplerinin reddine, davalının ise bu hususa ilişkin istinaflarının kabulüne karar verilmiştir..." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesi ile istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; davacının dava dilekçesinde davalıya ait iş yerinde 19.01.1998 - 06.05.2014 tarihleri arasında mekanik montaj bölümünde çalıştığını, 2006 yılına kadar, günde ortalama 2 defa; kamyon kasasından 250-300 kg ağırlığındaki motor, 100-150 kg ağırlığındaki dinamo, 60-70 Kg ağırlığındaki şasinin halatla bağlayarak kalaslar üzerinde kaydırılarak insan gücü ile kurulum yapılacak bina ve katlara taşınması ile kurulumu işini yaptığını, 2006 yılından fesih tarihine kadar ise, 25-30 kg ağırlığındaki malzemeleri depodaki raflardan alıp taşıma araçlarına yerleştirme, transpalet araçları ile montaj tezgahına taşıma işlerini yaptığını beyan ettiği, davacının meslek hastalığı hastanesine işyeri hekimi tarafından yönlendirildiğini, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesine başvurduğunu, hastane 24.01.2014 tarih, 150 sayılı raporu ile G55. 1-Sinir Kökü ve Pleksus Basısı, İntervertebral Sisk Bozukluğu ve M 51. 1-Lumbar ve Diğer İntervertebral Sisk Bozuklukları, Radikülopati teşhisi ile meslek hastalığı tespitinin yapıldığını, dosyada mübrez Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi’nin 05.03.2014 tarihli 1453 sayılı rapor numarası ile %30 oranında maluliyet ile çalışma süresi boyunca çalışmaktan kaynaklı meslek hastalığına yakalandığının ortaya çıktığını, Kurum Sağlık Kurulunun 05.06.2015 tarihli kararı ile Yüksek Sağlık Kurulunun 02.09.2015 tarihli kararında ise maluliyet oranı %15,2 olarak belirlendiğini, davalının sürekli iş göremezlik oranına itirazı üzerine Mahkemece sırasıyla ATK 3. İhtisas Dairesi'nden ve ATK 2. Üst Kuruldan sürekli iş göremezlik oranının tespitine dair rapor aldırıldığı, ATK 2. Üst Kurulunun 24.12.2020 tarihli kararında ;"......'da lomber discopati hastalığının mevcut olduğu, kişinin yaptığı işin ve çalışma şeklinin disk hernisi açısından etkisinin olabileceği ancak disk hernilerinin böyle bir işte çalışmayan kişilerde de görüldüğü, ayrıca disk hernisinin işi dışında herhangi bir eylem sırasında da ortaya çıkabileceği dikkate alındığında hastalığının mesleki olmadığı, radikülopati hastalığının işle ilgili hastalık olduğu meslek hastalığı olmadığı cihetle maluliyet oranı tayinine mahal olmadığı oy birliği ile mütalaa olunur..." gerekçesiyle davacıdaki arazın meslek hastalığı olmadığı yönünde kanaat bildirildiği, Mahkemece davacının meslek hastalığına uğradığı ve meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının % 15,2 olduğu kabulü ile asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verildiği, davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ise ATK 2. Üst Kurulu raporu esas alınarak davacının meslek hastalığının bulunmadığı kanaatiyle İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak asıl ve birleşen davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Meslek Hastalığından Kaynaklı Tazminat davalarının görülmesi için ön koşul zararlandırıcı olayın Kurumca meslek hastalığı niteliğinde olduğunun tespit edilmesidir. Meslek Hastalığının tespiti ile ilgili ihtilaf Sosyal Güvenlik Kurumunun hak alanını doğrudan ilgilendirmekte olup tazminat davasında Kurum taraf değildir.

Yukarıda yapılan açıklamalar gereğince, Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar asıl ve birleşen dava dosyasının ATK Kurul raporuna göre davacının uğradığı maruziyetin meslek hastalığı sayılmaması gerektiği gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de Kurum tarafından davacının meslek hastalığına uğradığına dair tespit kararı mevcut olup aynı olaya ilişkin Kurum ve Mahkeme kararı arasında çelişki meydana getirilmiş, açılacak ayrı bir tespit davasında bu hususun tartışılarak çözüme kavuşturulması gerekirken tazminat davası içerisinde bu tespit (meslek hastalığının bulunup bulunmadığı) yönünden karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öncelikle Mahkemece yapılacak iş, davacı tarafa, maruz kaldığı olayın meslek hastalığı olduğunun tespitine ilişkin Sosyal Güvenlik Kurumuna ve hak alanını etkileyeceğinden işveren aleyhine “meslek hastalığının tespiti” davası açması için usulüne uygun kesin önel vermek, kesin sürenin sonuçlarını ihtar etmek; tespit davasının verilen kesin önel içinde açılması halinde bu dava için bekletici sorun yaparak çıkacak sonuca göre;

1.Meslek hastalığının bulunmadığı kesinleşirse mahkemece dairemizin 20.09.2022 tarih ve 2022/3466 Esas 2022/10875 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere "Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununu 1 maddesinde “İş Kanunu’na göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından ... hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur” düzenlemesine yer verilmiştir.