muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/196, Karar No: 2006/204, Tarih: 03.10.2006

Bu açıklamalar ışığında, sanığın eyleminin 765 sayılı Yasa'nın 228/1. maddesindeki suçu oluşturup oluşturmadığı değerlendirildiğinde; sanığın "il yönetiminin başı olması nedeniyle ilde meydana gelebilecek olayları önlemek, katılanın can güvenliğini sağlamak amacıyla" idari yargı kararını uygulamadığı yolundaki görüş, yargı kararlarını idari işlemlere karşı yok sayma sonucunu yaratacağından benimsenebilir ölçüden uzaktır. Aksinin kabulü idareyi çeşitli sebep ve saiklerle yargı kararlarını uygulayıp uygulamama konusunda takdir yetkisiyle donatmak olur ki, bu durumun hukuk devleti anlayışıyla bağdaşmayacağı açıktır. Diğer yönden, Yasalar ve yargı kararları yanlış olabilir ve bilimsel alanda eleştirilebilir. Ancak bunları uygulamak durumunda bulunan yargıçlar ve görevliler, yasaları ve yargı kararlarını, yanlış oldukları özrüne sığınarak, kişisel yorum ve gerekçelerle uygulamamazlık yapamazlar. Onlar, ne ve nasıl olurlarsa olsunlar, yasaları ve yargı kararlarını uygulamakla yükümlüdür. Zira, yasalar doğru oldukları için değil, yasa oldukları için, yargı kararları da haklı oldukları için değil, yargı kararları oldukları için uygulanmaları zorunludur. Bunun dışındaki tutum ve davranışlar keyfiliktir.

Sanık, İdare Mahkemesi kararına dayanarak 02.09.2002 tarihinde göreve başlatılan katılanı, yine aynı gün geçici görevle Eskil ilçesine görevlendirmek suretiyle, Anayasa'nın 138/son ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usul Yasası'nın 28/1. maddelerine aykırı olarak yargı kararını uygulamış gibi görünerek etkisiz hale getirmiş, katılanı en azından manevi yönden zarara uğratarak hukuka aykırı davranış sergilemiş ve böylece görev ifasında keyfi muamelede bulunmuştur. Anılan suç tipinde, hareketin bu sonucu doğurması cürmün oluşumu için yeterlidir. Mahkeme kararının uygulanmaması, savsaklanması ya da uygulanır görülerek etkisiz hale getirilmesi sonucu ortaya çıktığında, sorumlu memurun, amacı ya da hareketini yönlendiren özel saiki ehemmiyet arzetmeyecek, "yargı kararını uygulamamaya dayalı ihlallerde" bu türden gerekçelere dayandırılan ve suç kastı güdülmediğine yönelen savunmalara itibar olunmayacaktır.

Sanığın yukarıda anılan normlar ışığında; sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasası hükümleri karşısında hukuki durumunun değerlendirilmesine gelince,

5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesinde, lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." hükmü yer aldığından, öncelikle 765 sayılı Yasa'ya göre sabit kabul edilen eylemin, 5237 sayılı Yasa'ya göre suç oluşturup oluşturmadığının belirlenmesi ve ardından da suç oluşturuyorsa lehteki yasanın hangisi olduğunun saptanması zorunluluk arzetmektedir.

5237 sayılı TCY'nin, "İkinci Kitap", "Dördüncü Kısım", "Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar" başlıklı "Birinci Bölüm"ünde 257. maddesinde düzenlenen "Görevi kötüye kullanma" suçu;

5237 sayılı TCY'nin, "İkinci Kitap", "Dördüncü Kısım", "Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar" başlıklı "Birinci Bölüm"ünde 257. maddesinde düzenlenen "Görevi kötüye kullanma" suçu;

765 sayılı Yasa'nın 240. maddesinde yer alan "görevde yetkiyi kötüye kullanma",

230. maddesindeki "görevi ihmal",

228. maddesindeki "görevdekeyfidavranış"'ve

212/1. maddesindeki basit rüşvet alma suçlarının karşılığını oluşturmaktadır.

5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 257. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu; kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyeti, kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız kazanç sağlanması ile oluşur. Görüldüğü gibi 765 sayılı Yasa'da görevde yetkiyi kötüye kullanmanın özel bir türü olan ve doğrudan doğruya kişisel hakların ihmal veya icrai davranışlarla ihlalini yaptırıma bağlayan 228. maddesindeki suç, 5237 sayılı Yasa'nın 257. maddesinde de, 228. maddeye benzer biçimde ve diğer üç suçu da kapsayacak genişlikte tek bir madde halinde düzenlenmiştir. Anılan madde gerekçesinde; suçun oluşmasına ilişkin genel koşullar, "Kamu görevinin gereklerine aykırı olan her fiili cezai yaptırım altına almak, suç ve ceza siyasetinin esaslarıyla bağdaşmamaktadır. Bu nedenle, görevin gereklerine aykırı davranışın belli koşulları taşıması halinde, görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği kabul edilmiştir. Buna göre, kamu görevinin gereklerine aykırı davranışın, kişilerin mağduriyetiyle sonuçlanmış olması veya kamunun ekonomik bakımdan zararına neden olması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlamış olması halinde, görevi kötüye kullanma suçu oluşabilecektir." şeklinde vurgulanmış, öğretide de bu husus Artuk-Gökçen-Yenidünya tarafından "TCY'nin 257. maddesindeki suçun oluşması, kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesinden, kişilerin mağdur olması veya kamunun zarar görmesi ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanmasına bağlıdır. Bu sonuçları doğurmayan norma aykırı davranışlar, suç kapsamında değerlendirilemez."(Ceza Hukuku-Özel Hükümler, 6. Bası, sh. 685 vd.) şeklinde açıklanmıştır.

Norma aykırı davranışın maddede belirtilen sonuçları doğurup doğurmadığının saptanabilmesi için, öncelikle anılan kavramların açıklanması ve somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediklerinin belirlenmesi gerekmektedir.

Mağduriyet kavramı, sadece ekonomik bakımından uğranılan zararla sınırlı olmayıp, bireysel hakların ihlali sonucunu doğuran her türlü davranışı ifade eder.

Norma aykırı davranışın maddede belirtilen sonuçları doğurup doğurmadığının saptanabilmesi için, öncelikle anılan kavramların açıklanması ve somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediklerinin belirlenmesi gerekmektedir.

Mağduriyet kavramı, sadece ekonomik bakımından uğranılan zararla sınırlı olmayıp, bireysel hakların ihlali sonucunu doğuran her türlü davranışı ifade eder.

Anılan suçla ilgili olarak açıklamalarda bulunan, Artuk-Gökçen ve Yenidünya; "Şu halde; görevini belirleyen kanuni düzenleme ve talimatlara aykırı davrandığını bilen kamu görevlisinin, bu türlü bir davranışı istemesi kastı teşkil eder. Gerçekten TCK'nın 257. maddesinde bu suçun belirli bir amaçlar saikle islenmesi gerekeceğine ilişkin bir ibareye rastlanmamaktadır. Şayet kanun koyucu suçun teşekkülü bakımından saikin varlığını arasavdı, ceza kanununun birçok maddesinde yaptığı gibi, burada da bu nevi manevi unsura ver verebilirdi.

Görevi kötüye kullanma suçunun 257. maddenin 1. fıkrasında düzenlenen şekli sadece icrai bir hareketle işlenebilir. İhmali hareketle iş/enemez. Suçun 2. fıkrada belirtilen hali ise, ihmali hareketlerle işlenebilir. Her iki fıkra bakımından da suçun manevi unsuru kasttır. Kişinin hangi saik veya amaçla hareket ettiğinin araştırılmasına lüzum yoktur." (Artuk-Gökçen-Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 7. Bası, sh. 766, 767) şeklinde, suçun oluşması için genel kastın yeterli olduğunu belirtmişler,

Yine benzer şekilde; Tezcan-Erdem ve Önok da, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 257. maddesinin her üç fıkrasında düzenlenen suçun da genel kasta tabi olduğunu açıklamışlardır. (Tezcan-Erdem-Önok, Teorik ve Pratik Ceza Hukuku, 4. Bası, sh. 647)

Görüldüğü gibi, 765 sayılı TCY'nin 228. maddesinde düzenlenmiş bulunan görevde keyfi işlem suçuna, 5237 sayılı Yasa'nın 257. maddesi ile herhangi bir değişiklik getirilmemiş, anılan suç, 5237 sayılı Yasa'da da benzer şekilde düzenlenmiş, bu suçu TCY'nin 240. maddesinde düzenlenmiş bulunan görevde yetkiyi kötüye kullanma suçundan ayıran ölçüt olan "kötüye kullanmanın kişisel hakları ihlal etmesi" yeni Yasada "kişilerin mağduriyetine" neden olma şeklinde ifade edilmiştir.

Görüldüğü gibi, 765 sayılı TCY'nin 228. maddesinde düzenlenmiş bulunan görevde keyfi işlem suçuna, 5237 sayılı Yasa'nın 257. maddesi ile herhangi bir değişiklik getirilmemiş, anılan suç, 5237 sayılı Yasa'da da benzer şekilde düzenlenmiş, bu suçu TCY'nin 240. maddesinde düzenlenmiş bulunan görevde yetkiyi kötüye kullanma suçundan ayıran ölçüt olan "kötüye kullanmanın kişisel hakları ihlal etmesi" yeni Yasada "kişilerin mağduriyetine" neden olma şeklinde ifade edilmiştir.

Somut olayda, sanık, İdare Mahkemesi kararına dayanarak göreve başlatılan katılanı, yine aynı gün geçici görevle bir başka ilçede süresiz olarak görevlendirmek suretiyle, Anayasa'nın 138/son maddesi ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usul Yasası'nın 28/1. maddesine aykırı olarak idare mahkemesi kararını uygulamış gibi görünüp, sonuçlarını etkisiz hale getirmiş, yarattığı sonuç itibariyle de, katılanın mağduriyetine neden olmuştur. Eylem 5237 sayılı Yasa'nın 257/1. maddesindeki suç tipine tüm unsurları itibarıyla uymaktadır. Katılana geçici görevli bulunduğu süre içerisinde harcırah ödenmiş olması veya görevin önceki göreve denk olması, ekonomik kazançtan daha geniş bir anlama sahip olan "mağduriyet'! gidermeye yetmeyeceği gibi, suçun oluşumunu da engelleyemeyecektir. Gözardı edilemeyecek bir diğer husus, anılan suçun, "mahkeme kararlarını yerine getirmeme, geciktirme ya da şeklen uygulandığı izlenimi yaratılarak etkisiz hale dönüştürme" suretiyle işlendiği hallerde "memurun amaç veya saikinin" önem taşımayacağı keyfiyetidir. Unutulmamalıdır ki, mahkeme kararları, yasal yöntemi ile ortadan kalkmadıkça hukukun gerçeğini belgeleyen hükümler olarak uygulanması zorunlu yaptırım gücüne sahip belgelerdir. Bu yaptırım gücünün, herhangi bir saike dayanılarak ve dayanılan saikin haklılığı ileri sürülerek etkisiz hale sokulması ya da zafiyete uğratılması asla kabul görmemelidir.

Sübutu ve vasfı bu tarzda saptanan eylemin, gerek 765 ve gerekse 5237 sayılı Yasa kapsamında suç oluşturduğunun saptanmasından sonra, Özel Dairece, lehe yasa belirlemesinin 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesindeki "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle, belirlenir." hükmüne uygun olarak yapılıp yapılmadığı konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, 765 sayılı TCY'nin 228/1, 59 ve 35, 647 sayılı Yasa'nın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 900 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın l'er ay ara ile 6 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve ertelenmesine karar verilmiştir.

Sanığın, 765 sayılı TCY'nin 228/1, 59 ve 35, 647 sayılı Yasa'nın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 900 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın l'er ay ara ile 6 eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine ve ertelenmesine karar verilmiştir.

Sanık hakkında 5237 sayılı Yasa'nın uygulanabilecek hükümleri ise, 257/1, 62, 50, 51 ve 53. maddeleridir. Anılan maddeler uyarınca sanık hakkında uygulama yapıldığında, cezanın asgari hadden tayin edildiği de nazara alınarak, sonuç olarak hükmedilecek para cezası 6000 YTL adli para cezası olup, yeni ceza mevzuatı itibarıyla bu cezanın ertelenmesi olanaklı değildir. Diğer yönden erteleme tercih edildiğinde ise, sanığın cezası paraya çevrilmeden 10 ay hapis cezası olarak ertelenebilecektir. Her iki yasadaki ertelemenin sonuçları da dikkate alındığında, 765 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasının sanık lehine olduğu anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY ile 765 sayılı Yasa hükümlerinin somut olayda uygulanan ve uygulanması olanağı bulunan maddelerinin karşılaştırılmasında, 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olduğu saptandığından, Özel Dairece suçun sübutu, nitelendirilmesi ve yapılan uygulamada bir isabetsizlik bulunmadığından, tüm temyiz itirazlarının reddi ile Özel Dairenin direnmeye ilişkin mahkûmiyet hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul üyesi M. Nihat Ömeroğlu;

"Dava daha önce de Genel Kurulda görüşülmüş, Dördüncü Ceza Dairesi kararı bozulmuş, Yüksek Dördüncü Ceza Dairesinin eski kararında direnmesi üzerine tekrar Genel Kurulun önüne gelmiş bulunmaktadır.

Yüksek Dairenin, yargı kararlarının bağlayıcı ve idarenin buna uyma zorunluluğu, hukuk devleti kavramı ile ilgili görüşlerine katılmamak mümkün değil. Bunlar Anayasa ve kanun metinlerinde yazılı olan gerçeklerdir. Yüksek Daire ile farklı düşündüğümüz konu, bu eylemlerin sadece genel kasıtla mı işleneceği yoksa hususi kasıt aranıp aranmaması gereken husustadır.

Yüksek Dairenin, yargı kararlarının bağlayıcı ve idarenin buna uyma zorunluluğu, hukuk devleti kavramı ile ilgili görüşlerine katılmamak mümkün değil. Bunlar Anayasa ve kanun metinlerinde yazılı olan gerçeklerdir. Yüksek Daire ile farklı düşündüğümüz konu, bu eylemlerin sadece genel kasıtla mı işleneceği yoksa hususi kasıt aranıp aranmaması gereken husustadır.

Bozma ve direnme kararında yazılı olduğu üzere sanık Vali, Emniyet Müdürü ve İİJandarma Komutanından aldığı bilgiler ve isteğe uygun olarak (ki bu tacizler bayanlara karşı olması sebebiyle açığa vurulamamaktadır.) ilin özellikle asayişini olası tehlikeye uğratmamak için, memuru görevine başlatmış, olayın ivediliğine binaen aynı günde geçici olarak başka ilçede geçici olarak görevlendirmiştir. Valinin burada genel kastı yeterli midir? Bizce değildir. Vali aynı zamanda hukuku bilen, bilmesi gereken bir kamu görevlisidir. Kötü niyetli olup, kişiye zarar verecek olsa katılanı bir süre görevinde tutar, daha sonra da katılan ile ilgili inceleme ve soruşturma başlatabilirdi. Ama emniyet ve zabıtadan gelen yazı ve görüş üzerine ilin özelliği ve isnatların niteliğine göre katılanı başka yerde görevlendirmek zorunda kalmıştır. Kişiye zarar verme özel kastı yoktur ve bu mutlaka aranmalıdır. Yine Yüksek Daire sürekli yargı kararlarının uygulanmamasının suç olduğundan bahsetmektedir. Doğru bu suçtur. Ama burada yargı kararı uygulanmış, arkasında yeniden bir işlem tesis edilmiştir. İlin her türlü ihtiyaç ve isteklerinden, başta asayişi sağlamak, vatandaşın can ve mal güvenliğinden sorumlu olan vali, diyelim ki, olayımızda emniyet ve zabıtaya rağmen katılanı görevden almayıp, görevde bıraksaydı ve ilde kitle olayları, ölümler, yaralanmalar olsaydı bu nasıl telafi edilecekti.

Olayda sanığın ne gibi keyfi muamelesi olmuş? Katılanı memuriyet görevinden açığa almamış ki, hararahlı ve yolluklu olarak Eskil ilçesinde geçici olarak görevlendirmiştir. Eğer sanık, katılanı açığa almış ve görevden el çektirmiş olsaydı; keyfi muameleden söz edilebilirdi. Sanık geçici görevlendirilmenin arkasından özellikle bayanlardan gelen şikayetler üzerine disiplin incelemesi başlatmış, akabinde de katılan hakkında soruşturma ve kovuşturma olmuştur.

Bu durumda sanık, katılanı geçici olarak görevlendirirken ortada bir takım delil ve bulguların olduğunu göstermektedir. Nitekim bu inceleme ve soruşturmalar üzerine ilgili mahkemesi katılanın talebini red etmiştir.

Bu durumda sanık, katılanı geçici olarak görevlendirirken ortada bir takım delil ve bulguların olduğunu göstermektedir. Nitekim bu inceleme ve soruşturmalar üzerine ilgili mahkemesi katılanın talebini red etmiştir.

Yüksek Dördüncü Ceza Dairesi ısrarla bu suçların ancak genel kasıtla işlenebileceğini, doktrindeki görüşlerin de aynı doğrultuda olduğunu, bunun Ceza Genel Kurulunun kararlarında da benimsendiğini öne sürmüştür. Yüksek Dördüncü Ceza Dairesinin bu suçların sadece genel kasıtla işlenebileceği görüşü takdirlerindendir. Buna saygı duyulur. Ama doktrinin, Ceza Genel Kurulu kararlarının aynı doğrultuda olduğu görüşüne katılmamız mümkün değil. Şöyle ki; doktrinde ve birçok Ceza Genel Kurul kararında bu suçların (görevde keyfi muamele, görevi kötüye kullanma) oluşması için genel kastın yanında, özel kastı da aramaktadırlar. "ETCK Uygulamasında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararında, genellikle görevi kötüye kullanma suçunun manevi unsurunu özel kastın oluşturduğu belirtilmekte (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 02.03.1992 9-38/61; 17.02.1986 4-431/48; 19.03.1984 4-396/99 Savaş Mollamahmutoğlu, TCK Yorumu), buna karşılık Yargıtay Dördüncü Ceza Dairesi, suçun oluşması için genel kastı yeterli görmekteydi. Yukarıda belirtildiği üzere, ETCK Döneminde görevi kötüye kullanma (ETCK m. 240) ile görevi ihmal (ETCK m. 230) suçu ayırt edebilmek için, ilkinin özel kasta bağlanması gerektiği önerilmekteydi..."Prof. Dr. Tezcan, Doç. Dr. M. Ruhan Erdem, Dr. R. Murat Önok, 5337 sayılı TCK'ya Göre Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Seçkin, 2006, sh. 623.

Yine bilgileri tazelemek için TCK'nın 228, 230, 240 ile ilgili doktrindeki açıklamayı buraya aktarmak isterim.

"... ETCK Döneminde öğretide haklı olarak ETCK madde 228 (keyfi muamele varken, bir de ayrıca ETCK madde 240'a (görevi kötüye kullanma) yer verilmiş olması hatalı bulunmaktaydı. ETCK madde 228'in unsurlarının oluşması durumunda, bu hüküm uygulanmakta, bunun dışındaki durumlarda ETCK 240. maddeye genel ve tamamlayıcı bir hüküm olarak başvurulmaktaydı. ETCK 228, ETCK 240'a göre özel nitelik taşıyan yönü, suçun bir kişiye karşı işlenmiş olmasıydı, YCTK'da gereksiz ayırıma son verilmesi yararlı olmuştur."Prof. Dr. Durmuş Tezcan, Doç. Dr. M. Ruhan Erdem, Dr. R. Murat Önok, a.g.e., sh. 608)

Yani her iki suçun benzer olduğu ifade edilmektedir. 2001 TCK tasarısında da bu suçlarla ilgili özel kasıt aranıyordu. Ancak yeni yasa bunu kabul etmedi. Mukayeseli hukuktan da kısaca bahsedecek olursak; İsviçre CK 312, Romanya CK 245, Avusturya CK 302/1 bu suç tipini özel kastın varlığına bağlamaktadırlar. Sadece Arjantin CK 248, genel kastı yeterli görmektedir. (Tezcan, age., sh. 623)

Bu açıklamalardan sonra sanıkta bu kastı tespit edebiliyor muyuz? Genel suç işleme kastı olduğu bile, bize göre tartışmalıdır. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun bozması da bu doğrultudadır.

Bu açıklamalardan sonra sanıkta bu kastı tespit edebiliyor muyuz? Genel suç işleme kastı olduğu bile, bize göre tartışmalıdır. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun bozması da bu doğrultudadır.

Bir diğer konu da Yüksek Dördüncü Ceza Dairesinin doktrindeki görüşlerin bu doğrultuda olduğunu söylemesidir. Oysa gerçek öyle değildir. "Genel kasıt aranmalıdır. Taksirle işlenmez. Ancak öğretide özel kast aranması gerektiği de ileri sürülmektedir. Özel kasıttan maksat, failin görevini kötüye kullanmak suretiyle yaptığı keyfi hareketin bir kimsenin hakkını ihlal edeceğini bilmesi ve istemesidir." (Erman-Özek, age., sh. 138) (İsmail Malkoç, Açıklamalı- İçtihatlı TCK, Turhan Kitabevi, Ank. 2000, sh. 458)

İşte tüm bu ayrıntılarla Yüksek Dördüncü Ceza Dairesinin bu suçlardan sadece genel kastı yeterli gören ve direnme kararında benimsenen görüşün tek doğru görüş olmadığını, bunun tartışmalı olduğunu belirtmek istedik. Bu konu doktrinde, mukayeseli hukukta ve Ceza Genel Kurul kararlarında tartışmalıdır. Son yıllarda Dairenin ve Ceza Genel Kurulunun istikrarını bozmayalım şeklindeki Genel Kurulu etkileme, yönlendirme görüşleri hukuki olmaktan uzaktır. Adalet maddi gerçeği bulmakla yükümlüdür. Ayrıca mahkeme kararları isabetli olursa, hukuka uygun ve adil olurlar. Örnek verilen Sokrat, general Muğlalı vb. tarihte kalmış skandal kararlar adli hatayı da beraberinde getirmiştir. Adli hatalar da çoğu zaman telafi edilemez. Mahkeme kararı doğru ve aynı zamanda isabetli olursa gerçek adaletten söz edilir.

Yüksek Dördüncü Ceza Dairesi uyarlamayı da yasa ve tatbikata uygun yapmamıştır. Eski ve yeni kanunları birebir karşılaştırıp ortaya çıkan sonuçları tartışmamış ve denetime imkan sağlamamıştır. Bu yönde de direnme kararı bozulmalıydı.

Son olarak şunu söylemek isteriz. Eğer genel kasıt bu suçlarda yeterli olursa, idareyi tıkama, liyakatsiz bir kısım insanları görevden alamama riski doğacaktır. Aksi takdirde, koşullar oluştuğunda görevden almanın süresi ne kadar olacaktır? Bir hafta, bir ay, üç ay, albay, bir yıl... hangisi? Bu durum tek başına Dairenin genel kastı yeterli gören görüşüne bırakılamaz. Objektif kriterler genel ve özel kasta göre belirlenmelidir.

Açıklanan nedenlerle Yüksek Dördüncü Ceza Dairesinin direnme kararının bozulması düşüncesine çoğunluk görüşüne karşıyım."

Görüşüyle,

Diğer iki kurul üyesi de, Ceza Genel Kurulunun 24.01.2006 gün ve 167-6 sayılı kararındaki gerekçelerle,

Özel Daire hükmünün bozulması yönünde oy kullanmışlardır.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Dördüncü Ceza Dairesinin 25.05.2006 gün ve 9-13 sayılı hükmünün (ONANMASINA),

2-Dosyanın Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay CBaşsavcılıgına tevdiine, 03.10.2006 günü tebliğnamedekı isteme uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2826, Karar No: 2021/1409, Tarih: 01.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/2826 E.  ,  2021/1409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/03/2019 - 2018/54 esas ve 2019/107 sayılı kararı

2- Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 24/01/2020 - 2019/1643 esas ve 2020/185 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği, ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinin hükmün hukuki yönlerine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere göre yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/2. fıkrası uyarınca dosyanın Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine, 01/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.