muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/463, Karar No: 2024/8518, Tarih: 02.12.2024

II. CEVAP

1.Davalı ... Bisküvi Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davacının dilekçesinde hangi markalara dayandığını açıkça belirtmediğini, HMK uyarınca davacının delillerini tek tek bildirmesi gerektiğini, her ne kadar davanın konusu ambalajlar arasında benzerlik olup olmadığı noktasında toplanmakta ise de davacı tarafın dava dilekçesi ekinde herhangi bir ambalaj örneği sunulmadığını, müvekkilinin 1984 yılından beri bisküvi ürünleri ürettiğini ve "..." esas unsurlu çok sayıda seri markanın sahibi olduğunu, bu marka adı altında kalite ödülleri aldığını, davaya konu edilen ambalaj tasarımının 2016 01645 numaralı tasarım belgesi ile koruma altında olduğunu, bu nedenle marka ve tasarım tescil belgesi kapsamında kalan müvekkiline ait ürünlerin davacı tarafın markalarına tecavüz etmesinin mümkün olmadığını, taraflara ait ürün ambalajları arasında herhangi bir benzerlik de bulunmadığını, ambalaj üzerinde kullanılan süt ve bisküvi görsellerinin kimsenin tekeline bırakılamayacağını, ürünlerin piyasaya takdim şekilleri ve sunum şekillerinin farklı olduğunu, bu nedenle haksız rekabetten söz edilemeyeceğini, somut olay açısından maddi ve manevi tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... Ltd. Şti vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin perakende sektöründe faaliyet gösterdiğini, dava konusu "... RIO" isimli ürünlerin diğer davalı firma tarafından müvekkiline mal alım sözleşmesi uyarınca satıldığını, ürünün üretim ve dağıtımının müvekkili tarafından gerçekleştirilmediğini, müvekkilinin marka hakkına tecavüz sorumluluğunu doğuran bir hal olmadığını, "..." isimli ürün ile "... RIO" isimli ürün arasında bir benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin ürün almadan önce yaptığı araştırmada "... RIO" isimli ürünün marka ve tasarım tescil belgelerine sahip olduğunun tespiti üzerine ilgili sözleşmenin imzalandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacının markasının "...", davalı ... Bisküvi şirketinin markasının ise "... ... RIO" ibarelerinden oluştukları, davalı ... Bisküvi şirketinin markasında “...” ibaresinin büyük harfle, “... RİO” ibarelerinin ise daha küçük harflerle “...” ibaresinin içinde yer aldığı elips şeklinin altına yazıldığı, davacının markalarının “bisküviler, kurabiyeler ve krakerler” için tescilli oldukları, davalının markalarının 30 ve 35. sınıflar için tescilli olduğu, 30. sınıftaki tescil kapsamında “bisküviler, krakerler, gofretler” ürünlerinin de bulunduğu, davalının markasını ürün ambalajı üzerinde tescilli olduğu şekilden farklı olarak “... RIO” ibaresini ön plana çıkartacak şekilde kullandığı, “...” ibaresinin ise daha az göze batacak şekilde küçük harflerle yazıldığı, davalının markasında yer alan “... RIO” ibaresinin son harfinin Türkçe’de okunuşu sırasında “RIO” ibaresi ile birleştirildiği, bu şekilde “ORIO” ibaresinin elde edildiği, bu ibarenin telaffuzunun davacının “...” markası ile işitsel olarak benzer olduğu, davalı ... Bisküvi'ye ait 2016 01645 numaralı ambalaj deseni isimli tasarımın davacının itirazı üzerine hükümsüz kılındığı, hükümsüzlük kararının tescil tarihinden itibaren etki doğurması nedeniyle davalının bu ambalajla ilgili endüstriyel tasarım hakkına dayanamayacağı, davacının ambalajlarında mavi, açık mavi ve beyaz ile bu renkler arasında degrede geçişlerin kullanıldığı, davalının ürün ambalajlarının da benzer renkleri içerdiği, davacının tasarımında degrede geçişlerin ürün ismi altında kompozisyonun altına doğru ilerlediği, davalının tasarımında ise degrede geçişin oval olarak ürün ismi altında yer aldığı, davacının tasarımında "..." ibaresinin büyük harf kompozisyonun solunda görece büyük sağına doğru küçülerek oval olarak yer aldığı, davalının tasarımında ise ürün ismi olan "..

..." ibaresinin büyük harf kompozisyonun solunda görece büyük sağına doğru küçülerek oval olarak yer aldığı, davalının tasarımında ise ürün ismi olan "... RİO" ibaresinin, davacı tarafa ait marka ile fonetik olarak benzerlik gösteren "RİO" karakterleri büyük harfle olmak üzere kompozisyon üzerinde tabana göre paralel olarak lineer yer aldığı, her iki tasarımda da marka isimlerini oluşturan karakterlerin beyaz ile dışında koyu mavi kontür, onun dışında açık mavi kontür ile kullanıldığı, her iki tasarımda da ürün içeriği olan kakaolu ve arasında beyaz kremalı bisküvinin süte dalan görselinin kullanıldığı, davacının tasarımında kompozisyonun ürün isminin sağında, davalının tasarımlarında ise birinde sağında, diğerinde solunda kullanıldığı, her iki tarafın tasarımlarında da beyaz serpiştirilmiş krema görüntüsünün yer aldığı, davacının tasarımında marka isminin altında ve bisküvi görselinin altında kullanıldığı, davalının tasarımlarının birinde bisküvi görselinin altında, diğerinde ise kompozisyonun altında kullanıldığı, bu küçük farklılıkların küçük ayrıntılar olduğu ve davalının kullandığı ambalaj tasarımları ile davacının tasarımı arasında karıştırılmaya neden olacak derecede benzerlik bulunduğu, davacının tescilli markalarının bir kısmının bu renk ve ambalaj görsellerinden oluştuğu (2014 95599, 2013 89216, 2013 103840, 2013 102835, 2010 34119 numaralı markalar), her iki tarafın ürün ambalajlarının bisküvi ürününe ait olması nedeniyle yan yana aynı stantta satışa sunulacakları ve çocuklar dahil ortalama tüketici grubuna hitap ettikleri düşünüldüğünde karıştırılma ihtimalinin mevcut olduğu, her ne kadar ilk alınan raporda benzerlikler aynı şekilde tespit edilmesine rağmen farklı gerekçelerle davalının kullandığı ürün ambalajlarının davacının markaları ve ambalajları ile benzer olmadığına dair görüş bildirilmişse de, davalının pek çok renk seçeneği mevcut olmasına rağmen aynı renkleri kullanması, ambalaj üzerinde sütün içine dalan bisküvi ve sıçrayan süt görselinin kullanılmış olması, "... ... RİO" markasının tescilli olduğu şekilden farklı olarak, davacının markası ile fonetik benzerliği olan "... RİO" ibaresini ön plana çıkartarak kullanması nedeniyle ilk bilirkişi raporundaki görüşe itibar edilemeyeceği, bu nedenle davalı ... Bisküvi şirketinin üretimini, davalı ...'ın ise perakende satışını yaptığı "... ... RIO" markalı bisküvi ambalajlarının davacının marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiği, davacının bu nedenle tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ve önlenmesinin yanı sıra maddi ve manevi tazminat talep edebileceği, muhasip bilirkişiler tarafından tespit edilen taraflara ait cirolar dikkate alındığından her ne kadar lisans bedeli doğru şekilde hesaplanmamışsa da, lisans bedeli üzerinden hesaplanacak maddi tazminatın her durumda talep edilen 1.000,00 TL'den daha fazla olacağı, mahkememizce taleple bağlı kalınarak 1

.000,00 TL'den daha fazla olacağı, mahkememizce taleple bağlı kalınarak 1.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesi gerektiği ve davalıların davaya konu tecavüz teşkil eden ambalajları kullanma şekilleri, süreleri, davalı ... Bisküvi'nin ambalajlarını davacının marka ve ambalajlarına yaklaştırma çabası ile hareket etmesi nedeniyle kusur dereceleri, tarafların ciroları dikkate alındığında talep edilen 10.000,00 TL manevi tazminatın da hakkaniyete uygun olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve durdurulması ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz eden davalılara yükletilmesine, 02.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6170, Karar No: 2016/2913, Tarih: 24.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6170 E.  ,  2016/2913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 27/03/2014

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Her iki sanık hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 179/2. maddesinde düzenlenen trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun kasten işlenen bir suç olduğu, taksirle hareket edilmesi halinde anılan suçun oluşmayacağı, somut olayda, sanıkların idarelerindeki araçlar ile trafik güvenliğini tehlikeye sokacak hareketlerde bulunduklarına ilişkin, birbirlerine atfı cürüm niteliğindeki suç isnadından başka, savunmalarının aksini kanıtlayacak, mahkumiyetlerine yeterli delil olmadığından, meydana gelen trafik kazasının sanıkların dikkat ve özen yükümlülüğünün ihlali sonucunda gerçekleştiği kanaatine varıldığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/34386, Karar No: 2013/4850, Tarih: 12.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/34386 E.  ,  2013/4850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet Savcısının 22.05.2009 tarihli temyiz itirazlarının suç vasfına yönelik olduğu anlaşıldığından ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 26.05.2009 tarihli temyiz isteminin miktar yönünden reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde ;

Sanığın, katılanı cam bardak ile yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralama eyleminde, Adli Tıp Kurumu ve Dairemiz uygulamalarına göre yüzde sabit izin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği dikkate alınarak temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e maddesi gereğince tayini ve eylem için belirlenecek cezanın TCK'nin 87/1-c-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasından az olamayacağı bu nedenle dosyanın görevsizlik kararı verilerek görevli Asliye Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12108, Karar No: 2020/609, Tarih: 14.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12108 E.  ,  2020/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/386 Esas ve 2018/935 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanık müdafiinin CMK'nin 272. ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurması üzerine; dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 28/02/2019 tarihli, 2019/93 Esas ve 2019/503 Karar sayılı “Esastan Ret” kararına karşı sanık ... müdafii tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:

Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/10/2018 tarihli, 2017/1-842 Esas ve 2018/457 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, "İncelenen dosya kapsamından; yerel mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün sanık müdafisi ile katılan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığına hitaben "...Dosyamda lehe olacak durum var ise lehime uygulanmasını, şartlı tahliye, kefaletli tahliye, adli kontrollü tahliye, kelepçeli tahliye olabilir. Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli; "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti, dosyam tasdiklenirse hiç değilse açık cezaevinde çoluğuma çocuğuma daha çok destek olurum. Başkanlığınızdan dosyamın incelenmesini mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli ve "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum. Bu konuda gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim" şeklinde 15.08.2017 tarihli dilekçeler gönderdiği anlaşılmaktadır." hususu, "Ceza miktarı yönünden resen temyize tabi olmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık ve müdafisi tarafından süresinde temyiz edilmesinden sonra sanığın cezaevinden göndermiş olduğu dilekçelerde "...Dosyamda lehime olacak durum var ise lehime uygulanmasını,...Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim", "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti...Mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum." şeklinde taleplerde bulunduğu anlaşılmış ise de, sanığın dilekçelerinin tamamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın asıl iradesinin temyizden vazgeçmek değil de açık ceza infaz kurumuna geçiş yapmak, daha fazla görüş ve izin hakkı elde edebilmek için dosyanın bir an önce sonuçlanmasına yönelik olduğu, dilekçelerinde temyizden vazgeçtiğine dair açık bir ibare yazmadığı gibi müdafisinin de bu yönde bir talebinin olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinin, katılan vekili ile sanık ve müdafisinin temyiz istemlerine istinaden yapılması gerektiği kabul edilmelidir.”. Buna göre; sanık ...’ın 24.06.2019 tarihli “Hakkında verilen cezaların onanarak gönderilmesi” talebini içeren dilekçesi eklenerek sanıktan dilekçesine konu istemin feragat niteliğinde olup olmadığı hususu sorulup açıklattırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14/01/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17024, Karar No: 2012/20802, Tarih: 31.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/17024 E.  ,  2012/20802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dairemizce dosya bir kısım davalılar vekilinin temyiz harcını yatırmamış olması sebebiyle eksikliğin giderilmesi için geri çevrilmiş ise de kararın gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Mahkemece tutulan tutanaktan, bir kısım davalılar vekilinden harç talep edilmediği ve temyiz harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda geri çevirme kararının gereği olarak HUMK. nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3 maddesi uyarınca temyiz harcının süresinde yatırılması için bir kısım davalılar vekiline muhtıra tebliğ edilip, harcın yatırılmaması durumunda 434/son maddesi uyarınca işlem yapılması gerekirken muhtıra tebliğinin yapılmadığı görülmüştür.

Bu itibarla, HUMK. nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3 maddesi uyarınca temyiz harcının süresinde yatırılması için bir kısım davalılar vekiline muhtıra tebliğ edilip, harcın yatırılmaması durumunda 434/son maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24953, Karar No: 2016/5289, Tarih: 23.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/24953 E.  ,  2016/5289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Açık alana kilitsiz şekilde park edilmiş motosikletin çalınması biçimindeki eylemin, TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 23/03/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI GÖRÜŞ:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun suçun nitelendirilmesine ilişkin bozma gerekçesine katılmıyorum.

Somut olayda özetle; suça sürüklenen çocuğu, kilitsiz olarak açık alana park edilmiş suça konu motosikleti çalması biçimindeki eylemi, TCK.nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun, eylemin aynı Kanun'un 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğuna ilişkin görüşüne katılmıyorum.

Öncelikle 765 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Yasa'daki düzenlemeleri birlikte değerlendirecek olursak; konumuzla ilgili olarak 765 sayılı TCK.nın 491/2. maddesinde hırsızlık suçunun, “Adet muktezası olarak yahut tahsis ve istimalleri itibariyle umumun tekafülü altında bulunan eşya hakkında işlenirse” biçiminde düzenlemeye yer verilmiş, motorlu araçlar ve motosikletlere yönelik hırsızlık eylemleri, aynı Yasa'nın daha ağır nitelikte olan 493. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında düzenlenen suçların unsurların oluşmaması hallerinde, anılan 491/2. maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık olarak kabul edilmekteydi. Ancak 5237 sayılı Yasa'da, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesi yerine, 142/1-e maddesindeki hırsızlık suçunun, “Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında,” işlenmesini nitelikli hal olarak düzenlemenin yanında, motorlu araçlarla ilgili olarak TCK.nın 142/1-b (1.cümle) maddesinde hırsızlık suçunun, “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ..... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,” işlenmesi biçimindeki düzenlemeye yer vermek suretiyle, motorlu araçları, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesinin karşılığı olan, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-e maddesi kapsamından çıkartmış, daha özel bir düzenleme yapmıştır. Bu nedenle 765 sayılı TCK.nın 491/2. maddesindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK.nın 142/1-e maddesindeki düzenleme karşılaştırılıp, buna bağlı yorumla doğru bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir.

Ancak 765 salıyı Yasa'da motorlu araçlar, iş makineleri, motosikletler nasıl ki aynı nitelikte eşya kabul edilip, diğer koşulların varlığı halinde anılan Yasa'nın 491/2. maddesi kapsamında değerlendirilerek suçun nitelendirilmesi yapılmakta idi ise, 5237 sayılı Yasa'da da motosiklet, motorlu araçlara ilişkin özele düzenleme öngören 142/1-b (1.cümle) maddesi kapsamında motorlu araçlarla birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu düşüncemizin aksini öngören yasal düzenleme olmadığı gibi, 5237 sayılı TCK.nın yürürlüğe girmesiyle motosikletlerin yapısında, kullanılımında, sokak veya caddelerde kilitli veye kilitsiz bırakılmalarında da bir değişiklik olmamıştır.

Özet olarak; her bir madde, düzenlendiği yasadaki aynı konuya ilişkin diğer maddelerden ayrı olarak ele alınıp tek başına yorumlanması olanaklı değildir. Çünkü çoğu zaman bir konuya ilişkin düzenleme tek bir maddeyle çözüme kavuşturulmamıştır. 765 sayılı Yasa'da, 5237 sayılı Yasa'daki 142/1-b (1.cümle) maddesinin karşılığı olmadığı gibi, 5237 sayılı Yasa'da da, 765 sayılı Yasa'da yer alan 493/1. maddenin karşılığı bir düzenleme yoktur. Bu nedenle bu konuda fazla bir şey söylemeye gerek olmadığı kanaatindeyiz.

Motosikletlere yönelik hırsızlık eylemlerini, motorlu araçlarla birlikte ele alıp TCK.nın 142/1-b (1.cümle) maddesindeki suçun unsuları yönünden değerlendirecek olursak; öncelikle TCK.nın 142/1-b maddesinin 1. cümlesinde hırsızlık suçunun, “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ..... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,” işlenmesi biçimindeki düzenleme gözetildiğinde; suça konu eşyanın kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olmasını suçun nitelikli hali olarak düzenleyen bir yasa maddesi karşısında, bu madde görmemezlikten gelinerek, suçun konusunu oluşturan eşya (motosiklet), ister kilitli olsun ister ise kilitsiz olsun, aynı nitelikte kabul edilerek, başka bir maddeye (TCK.nın 142/1-e maddesi) göre aynı cezayı yaptırımı doğuracak şekilde nitelikli hal kabul edilmesi, adil olmadığı gibi kendi içerisinde çelişki de oluşturmaktadır. Şöyle ki, hiçbir tedbir alınmadan veya kontak anahtarı üzerinde sokağa bırakılmış bir motosikletin çalınması eylemi ile kontağı kilitlenmiş veya tekerleği gövdesine bağlanarak kısmende olsa koruma altına alınmış bir motosikletin çalınması eyleminin aynı nitelikte kabul edilmesi yasaya ve hakkaniyete uygun düşmediği kanaatindeyiz.

Bu genel tespitlerden sonra tartışılacak diğer bir sorun, kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin gövdeye bağlanması suretiyle kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş motosikletin, TCK.nın 142/1. maddesinin b bendinin 1. cümlesi kapsamında, “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olan eşya” niteliğinde olup olmadığıdır.