muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/239, Karar No: 2022/4016, Tarih: 25.05.2022

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin iki nolu, davacı vekilinin ise üç nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı temyizi yönünden, HMK'nın "İddia ve Savunmanın Genişletilmesi veya Değiştirilmesi" başlıklı 141. maddesi; “Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez.” hükmünü haiz olup bu hüküm uyarınca taraflardan birinin mazeretsiz olarak gelmemesi durumunda, gelen tarafın muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebileceği, 28.03.2017 tarihinde yapılan ön inceleme duruşmasında davalı tarafın mazeretsiz olarak gelmemesi üzerine davacının markaya yönelik tecavüzün tespiti ve meni talebiyle uyuşmazlığın tespit edilmesine rağmen Bölge Adliye Mahkemesince, marka hakkına tecavüzle ilgili talepler bakımından talebin aşılarak karar verildiği gerekçesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Davalı temyizi yönünden; marka hakkına tecavüz iddiasıyla, Cumhuriyet Savcılığı’na yapılan şikayet veya tecavüz davası marka tescilinde kötü niyetin varlığı için tek başına yeterli değildir. Bununla birlikte gerek ceza davasında, gerekse tecavüz davasında hakkında verilecek mahkeme kararını bertaraf etmek için marka tescil başvurusunda bulunulması kötü niyetli başvuru olarak kabul edilmelidir. O halde Mahkemece davalının “şekil+Burak Efe Tur” ibareli marka başvurusunu, tescilden önceki fiili kullanım nedeniyle hakkında Cumhuriyet Savcılığına şikayet başvurusunda bulunulmasından sonra tecavüz davasını bertaraf için marka başvurusu yapıp yapmadığı ya da başvurunun önceye dayalı bir hakkın varlığına dayanıp dayanmadığı gibi hususlar yönünden öncelikle varsa Ceza Mahkemesi dosyası getirtilerek araştırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 25.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5535, Karar No: 2018/11948, Tarih: 23.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/5535 E.  ,  2018/11948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/07/2007 tarih, 2007/2245 esas ve 2007/1108 iddianame numaralı iddianamesi ile sanık ... hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23/10/2008 tarih ve 2007/647 E. 2008/573 K. sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına karar verildiği ve bu kararın 27/11/2008 tarihinde kesinleştiği; sanığın denetim süresi içinde kasten bir suç işlemesi nedeniyle yapılan bildirim üzerine Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/02/2018 tarih ve 2017/342 E. 2018/211 K. sayılı kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmü açıklamasından sonra, sanığın 27/02/2018 tarihinde verdiği dilekçe ile temyiz isteminde bulunması üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiğinin anlaşılması karşısında;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, sanık hakkında her ne kadar daha önce 23/10/2008 tarih ve 2007/647 E. 2008/573 K. sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de; 5271 sayılı CMK'nın hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder." hükmü uyarınca, hükmün ancak açıklandıktan sonra hukuki sonuç doğuracağı, somut olayda ise 27/02/2018 tarih ve 2017/342 E. 2018/211 K. sayılı kararın hukuki sonuç doğurduğu ve infaz kabiliyetinin bulunduğu dikkate alındığında hükmün bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20/07/2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE, 23.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/303, Karar No: 2013/17106, Tarih: 30.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/303 E.  ,  2013/17106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Malatya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.09.2012 tarih ve 2012/12-2012/456 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin 22/08/2011 tarihinde davalı şirkete ait uçakla gerçekleştirilecek Antalya'dan Malatya'ya dönüş uçuşu için, uçuştan 2 saat önce havalimanına ulaştıklarını ancak davalı şirketin bankosunun aktif olmadığını gördüklerini, yetkili ile konuştuklarında saat 23.00'daki Antalya-Malatya uçağının iptal edildiğini öğrendiklerini, müşteri hizmetlerini aradıklarında bir hafta önce uçağın iptal edildiğini ve kendilerine ulaşamadıklarını bildirdiklerini, müvekkili Levent'in doktor olduğunu ve ertesi gün mesaisi bulunduğundan dava dışı bir başka firmaya ait saat 03.50 uçağı ile önce İstanbul'a, daha sonra da 04.40 uçağı ile Malatya'ya aktarmalı olarak uçuş yaptıklarını, bu uçuş için eşi ve kendisi için 363'er TL, kızı için de 29,00 TL olmak üzere toplam 755,00 TL ödediğini, süt bebeği olan çocuklarının olumsuz ortamlarda geçirdiği sıkıntılı saatler, görevine geç kalması, Antalya havaalanında 7 saat süreyle beklemek zorunda kaldıklarını ileri sürerek, 127,50 TL bilet bedeli, 755,00 TL dava dışı uçak firmasından aldıkları bilet bedeli olmak üzere toplam 882,50 TL maddi, kendisi ve eşi için ayrı ayrı 3.000,00 TL ve çocukları için de 2.000,00 TL olmak üzere toplam 8.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle işbölümü ve yetki itirazında bulunarak, davaya konu uçak seferinin iptalinin telefonla davacıya bildirilmek istenildiğini, ancak ulaşılamadığını ve yine e-mail adresiyle de davacının durumdan haberdar edildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle işbölümü ve yetki itirazında bulunarak, davaya konu uçak seferinin iptalinin telefonla davacıya bildirilmek istenildiğini, ancak ulaşılamadığını ve yine e-mail adresiyle de davacının durumdan haberdar edildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, maddi tazminat talebi yönünden, davalı şirket uçak seferinin iptal edildiğinin e-mail üzerinden elektronik mesajla davalılara bildirildiğini iddia etmiş ise de, davalı şirketin müşterisi olan davacılara ulaşmak için yeterli çabayı göstermediği, bir defa telefonla aramakla yetinildiği ve ulaşılamadığı halde bir daha aranmadığı, eyleminde kusurlu olduğu, manevi tazminat talebi yönünden ise davacıların bir yaşındaki çocukları ile havalimanında beklemek, saatler sonra aktarmalı olarak evlerine ulaşmak, ertesinde işlerine geç gitmek zorunda kaldıkları gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; 755,00 TL maddi tazminat ile) davacılardan Defne Nil için 500,00 TL, davacı ... için 1.000,00 TL ve Yeşim için 1.000,00 TL olmak üzere toplam 2.500,00 TL manevi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin davacılar ... ve ...’a yönelik tüm temyiz itirazlarının reddiyle anılan davacılar yönünden yerel mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin, davacılardan ... bakımından verilen hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; HUMK’nın 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 27.09.2012 tarihi itibariyle 1.690,00 TL'dir. Davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı söz konusu olup, davacı ... yönünden açılan manevi tazminat davasının kabul edilen kesimi nazara alındığında anılan davacı yönünden davada hükmedilen tutar, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşıldığından ve kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı vekilinin davacılardan ... yönünden verilen karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/38, Karar No: 2006/94, Tarih: 28.03.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-38 E., 2006/94 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/4.MD-38 E., 2006/94 K.**

**- BAŞBAKANLIK İLE BAĞLI KURULUŞLARIN MERKEZ TEŞKİLATINDA GÖREVLİ OLANLAR HAKLARINDA SORUŞTURMA İZNİNİN BİZZAT BAŞBAKAN TARAFINDAN VERİLECEĞİ

- GÖREVİ İHMAL SUÇUNU İŞLEYEREK BANKANIN ZARARININ ZİYADELEŞMESİNİN MÜSEBBİBİ OLAN ŞAHSIN HUKUKİ DURUMU

- KAMU DAVASI AÇILABİLMESİ USUL VE ŞEKİL ŞARTLARI

- ZİYADELEŞMESİNİN MÜSEBBİBİ OLAN ŞAHSIN HUKUKİ DURUMUNA DAİR

CEZA KANUNUNUN İLGİLİ MADDESİ UYARINCA ZAMANAŞIMI SÜRESİNİN DURMASI İÇİN İZNİN, MEVZUATA**- 4389 S. BANKALAR KANUNU (MÜLGA) [ Madde 9 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 67 ]

- 3182 S. BANKALAR KANUNU (MÜLGA) [ Madde 62 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 230 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 102 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 107 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık A…

…. S…

…. Demiralp hakkında Yargıtay C.Başsavcılığınca 17.01.2005 gün ve 70-1 sayılı iddianame ile özetle;

"Hazine Müsteşarlığının en üst amiri konumunda bulunan sanık Müsteşarın, Egebank'ın bir kısım yöneticilerinin imza yetkilerinin kaldırılması ile ilgili raporu uygulamaya koyması ve bu bağlamda dönemin Devlet Bakanından onay alarak raporda "sorumlular" bölümünde ismi geçen ilgililerin, imza yetkilerinin kaldırılmasını sağlaması gerekirken bu görevini yapmayarak bankanın zararının artmasına neden olarak, görevi ihmal suçunu işlemiştir

Zira, gerek mülga 3182 sayılı Yasanın 62. maddesi gerekse de 23.6.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4389 sayılı Yasanın 9. maddesinin 5/b bendi, hükmü gereğince; bankanın emin bir şekilde çalışmasını tehlikeye düşürdükleri tespit edilen banka mensuplarının, haklarında kanuni kovuşturma istenmesini müteakip Kurulun (ancak; belirtilen tarihte henüz Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Üst Kurulu oluşturulmadığı için, sözü edilen Yasanın geçici 1. maddesi gereğince ilgili Bakanın) talebi üzerine, raporda ismi belirtilen yöneticilerin geçici olarak imza yetkilerinin kaldırılması zorunludur. Bu yetkinin kullanılmasında yasa koyucu, işlemi gerçekleştireceklere her hangi bir takdir hakkı bırakmamıştır. Diğer bir ifade ile bu işlemi yapmayan sanık, 4389 sayılı Yasanın 4. maddesinin kendisine yüklediği görevini ihmal etmiştir. Kaldı ki, bankanın tasfiyesini öngören ve 1.7.1999 tarihinde Banka ve Kambiyo Genel Müdürlüğü kayıtlarına giren R-4,4,5 sayılı rapor da göz önüne alındığında bu tedbirin bir an önce uygulanmasında çok büyük kamu yararı olduğu da açıktır." iddiasıyla sanığın 765 sayılı TCY.nın 230. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılan yargılamada 19.01.2006 gün ve 35-2 sayı ile;

Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılan yargılamada 19.01.2006 gün ve 35-2 sayı ile;

"Sanık hakkında Ankara C.Başsavcılığınca soruşturma izni istenme tarihi olan 4.12.2003 tarihinden, Devlet Bakanı Ali Babacan tarafından verilen ve geçersiz sayılan soruşturma izni tarihi olan 30.4.2004 tarihine kadar, izin istenme süresi 765 sayılı TCY.nın 107. maddesi uyarınca zamanaşımı süresinin durduğu kabul edilerek 17.1.2005 tarihli iddianame ile mahkememize dava açılmıştır.

765 sayılı TCY.nın 107. maddesi uyarınca zamanaşımı süresinin durması için iznin, mevzuata ve uygulamaya uygun olarak verilmesi gerekir. Aksi takdirde zamanaşımı süresini durdurmaz. Çünkü yasal olmayan bir şekilde verilmiş izin hukuki sonuç doğurmaz. İzin davanın açılması için ön koşuldur. Nitekim mahkememizce de usulüne uygun şekilde izin alınmadan dava açılması nedeniyle, yargılama koşulu gerçekleşmediğinden, yargılamanın durdurulmasına karar verilmiş, bunun üzerine Başbakanlıkça yapılan inceleme sonucu yönteme uygun olarak soruşturma izni verilmiştir. Bu bağlamda usul ve yasaya aykırı olarak verilen soruşturma izni ve kararlar zamanaşımı süresini durdurmayacağından, sanık hakkında Devlet Bakanı A.. Babacan tarafından yasaya aykırı olarak verilen soruşturma izni ile ilgili usulü işlemler zamanaşımı süresini durdurmayacağından suç tarihi olan 06.01.2000 tarihinden, iddianame ile mahkememize davanın açılma tarihi olan 17.01.2005 tarihine kadar 765 sayılı TCY.nın 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli zamanaşımı süresi dolduğundan 5237 sayılı TCY.nın 7/2, 223 ve 765 sayılı TCY.nın 102/4. maddesi uyarınca sanığın üzerine atılan görevi savsama suçundan dolayı açılan davanın düşmesine karar verilmiştir. (Dönmezer, Erman, C III, s. 276-278 mevzuat ve uygulama uyarınca verilmemiş izin veya kararın zamanaşımı süresini durdurmayacağını, yine bir bekletici meselenin bulunması için, açılacak veya açılmış bulunan davanın devamı niteliğinde olmayan bir meselenin çözümlenmesi gerekir, yoksa dava zamanaşımı durdurucu etki yapmaz diyerek, kararımız doğrultusunda görüş bildirmişlerdir)" gerekçesiyle sanık hakkındaki kamu davasının, 5237 sayılı TCY.nın 7/2 ve 765 sayılı TCY.nın 102/4. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmiştir.

Hükmün Yargıtay C.savcısı tarafından, zamanaşımının, Ankara C.savcılığınca soruşturma izni istendiği 04.12.2003 tarihi ile Başbakanlık tarafından soruşturma izninin verildiği 14.04.2005 tarihleri arasında durduğu, suç tarihi dikkate alındığında halen zamanaşımı süresinin dolmadığından davanın düşürülmesinin yasaya aykırı olduğundan bahisle temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "bozma" istekli, 19.02.2006 günlü tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında Yargıtay C.Başsavcılığınca 17.01.2005 günlü iddianame ile 765 sayılı TCY.nın 230. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında Yargıtay C.Başsavcılığınca 17.01.2005 günlü iddianame ile 765 sayılı TCY.nın 230. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

Yargılamaya başlayan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 17.03.2005 gün ve 4-15 sayı ile;

"3056 sayılı Başbakanlık Teşkilatı Hakkında Kanunun 4. maddesinde; Başbakanın, Bakanlar Kurulunun Başkanı, bakanlıkların ve Başbakanlık teşkilatının en üst amiri olduğu belirtilmektedir.

4483 sayılı Yasanın 3. maddesinin eski ve 5232 sayılı Yasayla değişiklikten sonra da Başbakanlık ile bağlı kuruluşların merkez teşkilatında görevli olanlar haklarında soruşturma izninin bizzat Başbakan tarafından verileceğini, yokluklarında ise bu yetkinin ancak vekilleri tarafından kullanılabileceğini öngörmüştür.

Bu hükümlerin birlikte değerlendirilmesinde, Başbakan Yardımcıları ile Devlet Bakanlarının soruşturma izni verme yetkilerinin bulunmadığı, bizzat Başbakana ait olan bu yetkinin Devlet Bakanlarına devrinin mümkün olmadığı, teşkilat yasalarında yer alan yetki devri ile ilgili hükümlerin, sadece o kuruluşun teşkilat yasasındaki yetkileri kapsadığı, 4483 sayılı Yasada yetki devri ile ilgili bir hükme yer verilmediği, bunun nedeninin yetkinin bizzat yetkilisi veya vekili tarafından kullanılmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır." gerekçesiyle Başbakan tarafından verilmiş soruşturma izni bulunmadığından ve yargılama koşulunun gerçekleşmediğinden yargılamanın durdurulmasına karar verilmiştir.

Başbakan tarafından 14.04.2005 tarihinde soruşturma izni verilmesi ve bu karara vaki itirazın Danıştay 1. Dairesinin 14.07.2005 gün ve 504-953 sayılı kararıyla reddedilmesi üzerine yargılamaya devam eden Yargıtay 4. Ceza Dairesince 19.01.2006 gün ve 35-2 sayı ile zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş, bu hüküm Yargıtay C.Başsavcılığınca, dava zamanaşımının durma süresinin yanlış hesaplandığı, esasen henüz sürenin dolmadığından bahisle temyiz edilmiştir.

Görüldüğü gibi somut olayda çözümlenmesi gereken hukuki uyuşmazlık, dava zamanaşımının hangi tarihte durup, yeniden işlemeye başladığının saptanması, buna bağlı olarak da zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Ankara C.Başsavcılığı, Hazine Müsteşarlığına hitaben yazdığı 04.12.2003 gün ve 66403 sayılı yazıda özetle; TBMM Yolsuzlukları Araştırma Komisyonunca, E…

Görüldüğü gibi somut olayda çözümlenmesi gereken hukuki uyuşmazlık, dava zamanaşımının hangi tarihte durup, yeniden işlemeye başladığının saptanması, buna bağlı olarak da zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Ankara C.Başsavcılığı, Hazine Müsteşarlığına hitaben yazdığı 04.12.2003 gün ve 66403 sayılı yazıda özetle; TBMM Yolsuzlukları Araştırma Komisyonunca, E…

……'ın bir kısım yöneticilerinin imza yetkilerinin kaldırılmasına işaret eden murakıplar raporunun 4 ay Murakıplar Kurulunda, 3 ay da Banka ve Kambiyo Genel Müdürlüğünde bekletildikten sonra, bankanın 22.12.1999 tarihinde fona devredilmesini müteakip 06.01.2000 tarihinde bakan onayına sunulduğundan bahisle, bu raporun gereğini yerine getirmekte geciken Bankalar Yeminli Murakıplar Kurulu Başkanlığı ve Banka Kambiyo Genel Müdürlüğü yöneticileri ile Hazine Müsteşarı ve ilgili müsteşar yardımcısı haklarında suç duyurusunda bulunulduğu; Hazine Müsteşarı Selçuk Demiralp hakkındaki evrakın 4483 sayılı Yasanın 12. maddesi uyarınca tefrik edilerek Yargıtay C.Başsavcılığına gönderildiği, sayılan diğer görevliler haklarında işlemlerin de birlikte yürütülebileceğinin düşünüldüğü, daha önce 4483 sayılı Yasa uyarınca adı geçenler haklarında bir işlem yapılmışsa onun sonucundan bilgi verilmesi, yapılmamış ise yazının soruşturma izni istemi olarak değerlendirilerek gerekli işlemlerin yapılması talep edilmiştir.

Olayın intikal ettirildiği Devlet Bakanı A…

…. Babacan 17.02.2004 tarihinde Başbakanlık Teftiş Kuruluna yazdığı yazıda, 4483 sayılı Yasa uyarınca ön incelemenin Başbakanlık müfettişlerince yapılmasını talep etmiş, Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanlığı 18.03.2004 gün ve 66 sayılı yazı ile durumu bildirerek Başbakandan bu konuda görevlendirilmeleri için izin talep etmesi üzerine, aynı gün Başbakan tarafından ön inceleme yapma hususunda görevlendirilmelerine olur verilmiştir.

Başbakanlık müfettişlerince hazırlanan 26.04.2004 gün ve 24/04-01 sayılı ön inceleme raporu doğrultusunda Devlet Bakanı A…

…. Babacan tarafından 30.04.2004 tarihinde, Yargıtay C.Başsavcılığına hitaben yazılan yazıda, sanık eski Hazine Müsteşarı A…

…. S…

…. Demiralp hakkında soruşturma izni verilmiştir. Ayrıca, aynı tarihte Ankara C.Başsavcılığına hitaben yazılan yazı ile de Bankalar Yeminli Murakıpları Kurulu Başkanı hakkında soruşturma izni verilmemiş, Müsteşar Yardımcısı A.T…

….. Kerman, Banka ve Kambiyo Genel Müdürü A…

…. Yaylacı, Genel Müdür Yardımcısı B…

…… Berberoğlu ve Daire Başkanı M…

….. Yıldırım haklarında da soruşturma izni verilmiştir.

Devlet Bakanı tarafından verilen soruşturma izni üzerine, soruşturmasını tamamlayan Yargıtay C.Başsavcılığınca 17.01.2005 tarihinde, sanığın görevi savsama suçundan dolayı 765 sayılı TCY.nın 230. maddesi uyarınca cezalandırılması için iddianame düzenlenmiş, diğer sanıklar hakkındaki soruşturma evrakı tefrik edilerek Ankara C.Başsavcılığına gönderilmiştir.

…. Yaylacı, Genel Müdür Yardımcısı B…

…… Berberoğlu ve Daire Başkanı M…

….. Yıldırım haklarında da soruşturma izni verilmiştir.

Devlet Bakanı tarafından verilen soruşturma izni üzerine, soruşturmasını tamamlayan Yargıtay C.Başsavcılığınca 17.01.2005 tarihinde, sanığın görevi savsama suçundan dolayı 765 sayılı TCY.nın 230. maddesi uyarınca cezalandırılması için iddianame düzenlenmiş, diğer sanıklar hakkındaki soruşturma evrakı tefrik edilerek Ankara C.Başsavcılığına gönderilmiştir.

Bütün bu bilgi ve belgeler bir arada değerlendirildiğinde;

Görüldüğü gibi sanık hakkında, görevini savsadığından bahisle kamu davası açılmış olup, iddianamede, 4483 sayılı Yasa uyarınca Devlet Bakanı tarafından 30.04.2004 tarihinde verilen soruşturma izni esas alınmıştır. Ancak, sanık hakkında soruşturma izni verilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığınca, Devlet Bakanlığına herhangi bir başvuru yapılmamıştır. Ankara C.Başsavcılığınca, TBMM Yolsuzlukları Araştırma Komisyonunca sanık ve diğer görevliler hakkında suç duyurusunda bulunulması üzerine yürütülen soruşturmada, sanık hakkındaki evrak tefrik edilerek Yargıtay C.Başsavcılığına gönderilmiş, diğer görevliler hakkında ise Devlet Bakanlığına başvurularak soruşturma izni istenmiştir. Devlet Bakanlığınca 4483 sayılı Yasa uyarınca yaptırılan ön inceleme sonucunda sanık hakkında da soruşturma izni verilmiş ve Yargıtay C.Başsavcılığına re'sen gönderilmiştir. Yargıtay C.Başsavcılığının, soruşturmasına ve iddianamesine esas aldığı da bu soruşturma iznidir.

Yargılama aşamasında Yargıtay 4. Ceza Dairesince bu soruşturma izni yasaya aykırı görülerek, sanık hakkında soruşturma izni verme yetkisinin Başbakana ait olduğu kabul edilmiş ve yargılamanın durdurulmasına karar verilmiştir. Nitekim, daha sonra Başbakan tarafından soruşturma izni verilmesi üzerine yargılamaya devam edilmiştir.

Sanığın hukuki konumu ve yapılacak işlemler ile ilgili yasal düzenlemeler incelendiğinde;

Hazine Müsteşarlığı ile Dış Ticaret Müsteşarlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında 4459 sayılı Yasanın 4. maddesinde;