muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5603, Karar No: 2025/264, Tarih: 09.01.2025

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberin görünür gerçekliğe uygun ve basının haber verme hakkı kapsamında olduğu, haberde davacının fotoğrafına ya da doğrudan tanıtmaya yarayacak bilgi ya da belgeye yer verilmediği, özle biçim arasındaki bağın bozulmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberde hastaya yeterli bilginin verilip verilmediği ve doğum sırasındaki hataların doğacak bebeklerin sağlığı üzerindeki etkileri nazara alındığında güncel olduğu, kamu yararı ve kamusal ilgi kapsamında kaldığı, özle biçim dengesinin bozulmadığı, basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığı ayrıca davacının iddia edilen maddi zararı ile dava konusu haber arasında illiyet bağı olmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalı yayın organı tarafından daha fazla ilgi çekmek amacıyla hiç kusuru olmayan müvekkili doktor aleyhine hatalı doğum yaptırmış şeklinde algı oluşturulduğunu, delilleri toplanmadan karar verildiğini, gerçeğe uygun olmayan haberin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, haberde isim geçmemekle beraber dava dışı anne ve babanın sosyal medya paylaşımları ve haber içeriğine göre doktorun davacı olduğunun anlaşılacağını, bu nedenle matufiyet şartının gerçekleştiğini, davanın ispatlandığını, ayrıca yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de hatalı olduğunu, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; Fox TV'de yapılan haberde kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının zedelendiği ve maddi zarara uğradığı iddiası ile maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; Fox TV'de yapılan haberde kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının zedelendiği ve maddi zarara uğradığı iddiası ile maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu yayının güncel olduğunun, haberin toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığının, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğunun, özle biçim arasındaki dengenin korunduğunun; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğunun, o anda var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağının, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna 2

edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin..” ifade edildiğinin, haberde geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının, maddi zararın oluşmadığının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

3
Yargıtay — Esas No: 2016/9015, Karar No: 2016/10396, Tarih: 26.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/9015 E.  ,  2016/10396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evlenmenin İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 145/2. maddesindeki sebeple evliliğin iptaline karar verilebilmesi için, eşlerden birinin evlenme sırasında sürekli bir nedenle ayırt etme gücünden yoksun bulunması şarttır. Bu durumumun her türlü şüpheden uzak sağlık kurulu raporu ile belirlenmesi gerekir. Davalı kadının " halen ve evlenme tarihi olan 18/09/2013 tarihinde fiili ehliyetine haiz olduğu "Adli Tıp 4. İhtisas Kurulunun 23.10.2015 tarihli 2015-4679 karar sayılı raporu ile belirlenmiştir. Ne var ki; davalı kadın hakkında alınan ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 28/05/2014 tarih, 8347 sayılı raporun da ise kadının “atipik psikoz" tanısı nedeniyle 31.10.2013 Tarihinde hastanede yatarak tedavi edildiği, evlilik tarihi olan 18.09.2013 tarihinin de ve bu tarihe çok yakın olduğu için aynı hastalığa duçar olduğu ve evliliğin anlam ve sonuçlarını kavrayabilecek ve evlilik akdini gerçekleştirebilecek hukuki işlem ehliyetine haiz olmadığı belirtilmiştir. Bu halde, davalı hakkında dosyada bulunan raporlar arasında çelişki mevcuttur. 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun l5.maddesinin (f) bendi “Adli Tıp İhtisas Kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkiler Adli Tıp Genel Kurulunca incelenir ve kesin karara bağlanır" hükmünü getirmiştir. O halde, mahkemece, tüm dosya, raporlarla ve daha önceki tedavi evrakları ile birlikte Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, raporlar arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulundan görüş alınmak suretiyle giderilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.05.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/6894, Karar No: 2012/12179, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6894 E.  ,  2012/12179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Osmancık Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.04.2008 gün ve 2008/25 Esas, 2008/118 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

TCK.nın 102/3-c maddesinde, sanığın mağdurenin üvey babası olması arttırım nedeni olarak öngörülmediği halde, sanık hakkında TCK.nın 102/3-c maddesi uygulanmış ise de, aynı maddenin 3/a fıkrası uyarınca da sanığın cezasından arttırım bir kez yapılmış olması karşısında, bu husus sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17667, Karar No: 2011/13653, Tarih: 29.06.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/17667 E.  ,  2011/13653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2011

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, itirazın iptali(tellallık sözleşmesine dayalı) istemine ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 13. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9813, Karar No: 2015/14956, Tarih: 17.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/9813 E.  ,  2015/14956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .........Ltd. Şti. vek. Av. E.. D.. ile davalı M.. Ş.. vek. Av. M.. K.. aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Bakırköy 12. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 20/05/2014 gün ve 2014/9 E. - 2014/145 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Daha önce Dairemizin 02.03.2015 tarih, 2015/2865 E.- 2015/2810 K. sayılı ilamı ile, Küçükçekmece 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013/4094 sayılı icra dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi istenilmiştir. Buna rağmen sözkonusu icra dosyasının tüm sayfalarını havi onaylı bir örneğinin eklenmediği, birtakım sayfaların eksik veya okunaksız olduğu görülmüştür. Bu sebeple;

Herhangi bir hak kaybına sebebiyet vermemek için geri çevirme kararı gereklerinin titizlikle yerine getirilmesine dikkat edilmesi ile, bu doğrultuda; heyetçe incelenmesine gerek görülen bahse konu icra dosyasının yetkili yer icra dairesinden gönderilen ödeme emrine karşı verilen itiraz dilekçesinin -verildiği tarihi de gösterir havalesini içerir şekilde- ve tam sayfa okunaklı sureti olmak üzere, tüm sayfalarını içerir şekilde onaylı suretinin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4554, Karar No: 2010/14887, Tarih: 05.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/4554 E.  ,  2010/14887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 3-9 esas 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK. nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310.maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde; sanığın yüzüne karşı verilen hükümde temyiz süresi gösterilmesine karşın “temyiz süresinin başlangıcının tefhim veya tebliğden itibaren başlayacağı hususu ile başvuru şekli” açıkça belirtilmediğinden, 06.12.2007 tarihinde yüze karşı verilen kararı yasal bir haftalık süreden sonra 14.12.2007 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Kasten Yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE; 05/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19093, Karar No: 2010/31346, Tarih: 23.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19093 E.  ,  2010/31346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece, yüze karşı verilen kısa kararda, davanın reddine, %40 icra inkar tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karşı, gerekçeli kararda davanın reddine, karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

TC.Anayasası, yargılamanın aleniyeti ilkesini benimsemiştir. Bunun anlamı, yargılama açık yapılacak ve yargılamanın sonunda verilen karar açıkça belirtilecektir.  HUMK'nun 382.maddesi gereğince, sonradan yazılacak gerekçeli kararın da bu kısa karara uygun olması gerekir. Aksi halde yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 10.04.1992 tarih 7/4 sayılı kararında da kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağının belirtilmiş bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş, önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmek suretiyle yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ  : Şikayetçi'nin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1546, Karar No: 2015/1602, Tarih: 20.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1546 E.  ,  2015/1602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın Niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

1- Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde vekalet ücreti, maktu ve nisbi olmak üzere belirlenmiştir.

Maktu vekalet ücreti, davanın konusunun para olmadığı veya para ile ölçülemediği hallerde belirlenen ücret, nisbi vekalet ücreti ise davanın konusunun para olması veya para ile ölçülebilir olması halinde bu değer üzerinden belirlenen ücrettir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 365/2. maddesinin aksine Ceza Davalarında şahsi hak talebi halinde mahkemece bu hususta da karar verilmesi gerektiği yolunda bir düzenleme bulunmaması ve 6831 sayılı Orman Yasasının 112, 113 ve 114. maddeleri hükümleri karşısında; Davada kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekeceğinden, ayrıca müsaderesine karar verilen orman emvallerinin değeri üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,

2- TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

2- TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının; tebliğnameye uygun olarak, hükümden TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin 8. fıkrasının çıkartılarak yerine, “TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olmasına” ibaresinin eklenmesi ve hükmün 13. Fıkrasından “440.- TL nispi vekalet ücretinin” ibaresinin çıkartılması suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 20.05.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Ormanlar; gerek toprağı, gerekse üzerinde yer alan flora (bitki örtüsü) ve faunasıyla (canlılar topluluğu) oluşturduğu ekosistemler (belirli bir alanda bulunan canlı ve cansızların süreklilik arz eden karşılıklı ilişkilerinin oluşturduğu hassas denge) bütünü olup, insan ve tüm canlı varlıkların yaşam boyu ihtiyaç duydukları, başta doğal güzellikleri olmak üzere, çevre kirliliğini önleyici etkileri, hava, su, toprak rejimini, sellerin ve taşkınları dengeleyici özeliklerinin yanında yerleşim birimlerini, kara, demir yollarını, göl ve barajları erozyona, heyelana ve kum fırtınalarına karşı koruyucu özellikleriyle elverişli yaşam ortamı sağlayan ülkenin akciğerleri konumundaki vazgeçilmez kaynaklarımızdır.

Ormanların yurdumuz için taşıdığı bu büyük önem ve ülkemizde orman örtüsünün her geçen gün sürekli yok edildiği gerçeğini göz önünde tutan Anayasa Koyucu, ormanların korunması ve geliştirilmesini güvence altına alınabilmesi için ayrıntılı düzenlemelere yer vermiştir. Gerek 1961 Anayasası gereksede 2709 sayılı 1982 Anayasası'nın 44/son, 169 ve 170. maddelerinin amir hükmü uyarınca devlet ormanlarının mülkiyeti hazineye aittir ve ormanlar kamunun malıdır, mülkiyeti devredilemez. Devlet ormanları kanuna göre devletçe yönetilir ve işletilir. Bu ormanlar zamanaşımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz. Yine 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 1. maddesinin 1. fıkrasında "Tabii olarak yetişen ve emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır" hükmü uyarınca hem ağaç hemde ağaççıklar topluluğunun kapladığı yerler üzerindeki örtü tahrip edilmiş olsada salt orman toprağından dolayı buralar yine de orman sayılır. 5728 sayılı Yasayla değişik 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 93/3 fıkrası hükmüne göre de; suçun konusunu oluşturan, işlenmesinde kullanılan ve işlenmesiyle elde edilen eşya veya mahsülün 5237 sayılı TCK'nın müsadereye ilişkin hükümlerine göre zoralımına karar verilir. TCK'nın 54/4 maddesindeki " üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya, müsadere edilir." hükmünde belirtilen eşya orman suçlarının konusunu teşkil eden ve hazinenin mülkiyetinde bulunan orman emvali olup mutlaka müsaderesine hükmolunacaktır.

Yukarıda değinildiği üzere Anayasa'nın ve Orman Kanunu'nun açık ve amir hükümlerine göre ormanlar gerek yerleriyle olsun gereksede üzerindeki ağaç ve ağaççıklar topluluğuyla birlikte mülkiyeti devlet hazinesine ait olduğundan Devletin hüküm ve tasarrufunda bulunmaktadır. Halen yürürlükte bulunan 6831 sayılı Orman Kanunu 113/1. maddesinde "Bu Kanunla yasaklanan fiilin dikiliden ağaç kesilmesine taalluku halinde ağaç müsadere edilmiş olsa dahi talep halinde hükmolunacak tazminat mahalli rayice göre hesaplanır'' hükmü Ceza Mahkemelerinde bir güvenlik tedbiri olan müsaderenin Orman Kanununda sayılan suçlar yönünden daha geniş kapsamlı olarak yani emvaller, suç aletleri, nakil vasıtaları, tesislerin müsaderesi şeklinde düzenlendiğini göstermektedir. 6831 sayılı Orman Kanunundaki müsaderenin diğer suçlardaki müsadereden ayıran en bariz özelliği yerin ve bu yer üzerindeki emvalin mülkiyetinin devlete ait olması nedeniyle işlenen suçun sonucunda ormandaki değer kaybınında karşılanması, diğer bir anlatımla hem müsadereye hem de tazminata hükmolunması ve bunların toplamı üzerinden de nisbi ücreti vekaletin takdir ve tayinidir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 08.06.1949 tarih ve 10/9 sayılı kararında "ceza davası zımnında ittihaz olunan ( sebebi ile verilen ) hükümde, aynı zamanda, tazminat ve müsadere gibi herhangi bir suretle takvimi kabil mali bir netice düşünülmesi gereken hallerde, maktu avukatlık ücreti ile birlikte ayrıca tazminatın miktarı veya müsadere olunan malların değeri üzerinden nispi avukatlık ücreti tayin edilir" denilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31.10.1977 tarih ve 330/387 sayılı kararında "müsaderesine karar verilen emvalin, 10.06.1968 gün ve 1/12 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararına göre, tesbit ettirilmesi ve değeri üzerinden, nisbi vekalet ücretine hükmedilmemesi yasaya aykırıdır" (oybirliğiyle) şeklinde karar vermiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.06.1973 tarih ve 3/231 esas ve 506 sayılı kararında ise, "Orman suçlarında maktu vekalet ücretiyle tazminat ve/veya müsaderesine karar verilen emval, araç gereç ve tesislerin değeri üzerinden hesaplanacak nisbi vekalet ücretine hükmolunur" denilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.09.1991 gün ve 1991/3-215 esas, 91/237 sayılı kararında "zoralımına hükmedilen çay bitkilerinin değeri 75.000.- TL olarak tesbit edilmiş bu miktar 452.886 TL tazminat ile 41.580 TL ağaçlandırılma giderine eklendikten sonra bulunan 569.466 TL üzerinden 52.357.- TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi" yasaya uygun bulunduğundan yerel mahkeme kararı oybirliğiyle onanarak kesinleşmiştir. Yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.03.2003 tarihli ve 2003/3-38 esas, 2003/53 sayılı kararında ise " bozmadan sonra yapılan yargılamada orman idaresi davaya katılma talebinde bulunmuş, fakat, zoralımına karar verilen baltanın değeri ile idare adına irat kaydına karar verilen nakil vasıtası bedeli üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmemesi" yasaya aykırı olmakla birlikte, hüküm yanlızca sanık tarafından temyiz edilmiş olması nazara alınarak, aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

6831 sayılı Orman Kanununa Muhalefet suçlarında 70 yıla yakın bakan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Kanunla Orman Kanununda çok büyük değişiklikler yapılmadan önce ve sonrasında yerleşmiş tüm içtihatlarında müsaderesine karar verilen hallerde müsadereye konu; suç aletleri, nakil vasıtaları, kaçak emval ve tesislerin değerleri üzerinden avukat vasıtasıyla davaya katılan orman idaresi lehine nisbi vekalet ücretine hükmolunacağına dair sayısız içtihatları bulunmaktadır. Müsaderenin yanında orman idaresinin davaya katılıp kendisi avukatla temsil ettirmesi halinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği Ceza Mahkemesince hem maktu ücreti vekalete hem de Avukatlık Kanununun 164/3 maddesi gereğince "... değeri para ile