muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17700, Karar No: 2015/22462, Tarih: 16.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17700 E.  ,  2015/22462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli ve haklı neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının rotasyona tabi tutulmasına karar verildiğini, iş değişikliği formunun kendisine iletildiğini, ayaktan hasta danışmanı olarak işe devam edebileceğinin bildirildiğini, davacının iki hastane için de teklif edilen görevlendirmeleri kabul etmediğini, bu nedenle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde resmi işler uzman yardımcısı olarak çalıştığı, hastane davalı şirket tarafından devir alındıktan sonra 04/02/2012 tarihinde ayaktan hasta danışmanı olarak görevlendirildiği, davacının bu görevlendirmeyi kabul etmediği, yine aynı şirkete bağlı ... Hastanesinde ayakta hasta danışmanı olarak çalışması önerildiği, davacının bu teklifi reddetmesi üzerine 04/03/2014 tarihi itibari ile ayakta hasta danışmanı olarak görevine başlamadığının bildirildiği, davalı işveren tarafından ... 43. Noterliğinden gönderilen 10/03/2014 tarihli ihtarname ile davacının iş akdinin feshedildiği, iş akdinin feshinin davacının ikazlara rağmen yapmakla ödevli bulunduğu görevlerini yapmamakta ısrar etmesine dayandırıldığı, davacıya teklif edilen ayakta hasta danışmanlığı görevinin özel eğitim ve uzmanlık gerektirdiği, sürekli hastalarla ilgilenmesi gerektiğinden mevcut görevine göre daha ağır ve bedenen daha yorucu olduğu, yeni teklif edilen görevin ücretinin mevcut işinin ücretinden daha az olduğu, davacının resmi işler bölümündeki görevlerini tam olarak yapmadığı veya bu görevinde yetersiz olduğuna ilişkin dosyaya herhangi bir delil ve belge sunulmadığı, bu koşullarda davacının görev ve işyeri değişikliğini kabule zorlanamayacağı, davacının davasının ve iddialarının ispatlandığı gerekçesiyle feshin geçersizliğine karar verilmiş, işe başlatmama tazminatı davacı işçinin 6 aylık ücreti tutarında belirlenmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 21.maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31.maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu maddede sendikal neden halide işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirleneceği açıklanmıştır.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacı işçinin işyerinde yaklaşık 9 yıl çalıştığı, iş sözleşmesinin iş pozisyonu değişikliğinin bildirilmesine rağmen ikazlara rağmen yapmakla ödevli bulunduğu görevleri yapmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle İş Kanununun 25/II-h maddesi gereği feshedildiği, işverence gerçekleştirilen feshin geçerli ve haklı nedene dayanmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetlidir. Ancak davacı işçinin işyerinde kıdemine ve fesih nedenine göre mahkemece işe başlatmama tazminatının davacının 6 aylık ücreti tutarında belirlenmesi doğru bulunmamıştır. Bu tazminatın davacının 5 aylık ücreti oranında belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 2,50 TL harcın davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 135,80 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının talep halinde ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,16/11/2015 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3088, Karar No: 2023/6912, Tarih: 29.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3088 E.  ,  2023/6912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/629 Esas, 2021/1676 Karar

HÜKÜM : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2019/221 E., 2020/49 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) Kararının iptali ve davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 41 inci sınıfta yer alan hizmetler yönünden 2017/44307 sayılı “... EĞİTİM KURUMLARI 2001+şekil” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun, davalı şirketin 2007/00071, 2016/62796, 2017/21705, 2017/21707, 2017/21710, 2017/21711, 2017/21712 sayılı ve "... KOLEJİ+ŞEKİL", "... KOLEJİ", "... ETÜT", "... KURSLARI", "... OKULLARI", "... REHABİLİTASYON", "... YURDU" ibareli markalarını gerekçe göstererek yaptığı itiraz üzerine Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, bu karara karşı yaptıkları itirazlarının ise 2019-M-2820 sayılı YİDK kararıyla reddine karar verildiğini, oysa müvekkili şirketin 01.05.2001 tarihinde ... ÖZEL EĞİTİM GIDA SAN. İNŞ. TİC. A.Ş. olarak kurulduğunu ve 2001 yılından beri ... EĞİTİM KURUMLARI ibaresini fiilen ve hukuken kullanıldığını, bu kullanımın da bir sınai hak olan ticaret ünvanına dayandığını, davacının ... EĞİTİM KURUMLARI 2001 markasının gerek Karaman’da gerekse Türkiye’de tanındığını, taraf markaları arasında iltibas bulunmadığını, markasının şekil, kelime ve renkler yönünden tamamen farklı olduğunu, markaların hitap ettiği tüketicinin bilinçli bulunduğunu, daha önce davalı Kurum’un davacının 2017/71738 nolu başvurusunu reddetmesi üzerine Ankara 1.Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesin’de açılan 2018/217E. sayılı dosyası için alınan bilirkişi raporunda da "... KOLEJİ 2001+Şekil" markası ile davalı şirketin ... KOLEJİ +şekil markasının benzer olmadığının bildirildiğini ileri sürerek TPMK YİDK’nın 28.03.2019 tarih ve 2019-M-2820 sayılı kararının iptaline karar verilmesi talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; davaya konu olan “... EĞİTİM KURUMLARI 2001” markası ile redde mesnet olan davalıya ait “...” ibareli markaları arasında görsel, işitsel, ve anlamsal açıdan benzerlik bulunduğunu, markalarda ortak ve ayırt edici unsurun “...” ibaresi olduğunu, davacı tarafın eskiye dayalı kullanım iddiasının, işbu davada dinlenmesinin mümkün olmadığını, zira davacının bu iddiasını Kuruma itiraz aşamasında ileri sürmediğini, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konusu “... EĞİTİM KURUMLARI 2001” ibareli marka ile müvekkiline ait “...” markalarının görsel, anlamsal ve fonetik olarak benzer olduğunu, markaların ayırt edici unsurları olan “...” kelimesinin markalarda ortak olarak yer aldığını, ticaret ünvanının kullanımı ile markasal kullanmanın farklı kavramlar olduğunu, davacının iddia ettiğinin aksine ticaret ünvanında kullanmanın üstün ve öncelikli bir hak sağlamayacağını, davacının markasının tanınmış olmadığını, davacının eskiye dayalı kullanım iddiasını Kuruma itiraz aşamasında ileri sürmediğini, bu nedenle bu iddianın dava aşamasında ileri sürülemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvuru kapsamındaki 41 inci sınıftaki hizmetlerin, redde dayanak marka kapsamındaki hizmetlerle aynı oldukları gibi taraf markalarında "..." ibaresinin asıl unsur olarak yer almasından kaynaklı görsel ve işitsel benzerlik de bulunduğundan taraf markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca iltibas tehlikesi bulunduğunu, davacı dava dilekçesinde “eskiye dayalı kullanım” iddiasına dayanmışsa da bu iddiasının Kurum’a sunulan itirazlarında ileri sürmediği ve belgelerle desteklemediğinden davacının “eskiye dayalı kullanım” iddialarının dava aşamasında incelenemeyeceği, zira iptali talep edilen kararın verildiği süreçte dayanılmamış bir veriye dava aşamasında dayanılmış olması halinde kararın verildiği zamanda bulunmayan bilgi/belgelerden hareketle kararın yerindeliğinin denetlenmesinin yerinde olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu başvurunun kelime, şekil ve renk unsurlarından oluşan, redde mesnet markalardan tamamen farklı kendine özgü bir marka olduğunu, buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda markaların aynı olduğunun belirtilmesinin yerinde bulunmadığını, müvekkilinin 2001 yılından beri "... Okulları" ibaresini kullandığını, "... EĞİTİM KURUMLARI 2001 "markasının gerek Karaman’da gerekse Türkiye’de tanındığını, taraf markaları arasında iltibas bulunmadığını, markasının şekil, kelime ve renkler yönünden tamamen farklı olduğunu, markaların hitap ettiği tüketicinin bilinçli bulunduğunu, müvekkilin eskiye dayalı kullanım iddiasını davalı Kurum nezdindeki davalı şirketin itirazı üzerine verilen itiraz cavep dilekçesinde ileri sürdüklerini, daha önce davalı Kurum’un davacının 2017/71738 nolu başvurusunu reddetmesi üzerine Ankara 1.Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nde açılan 2018/217 E. sayılı dava dosyasında mahkemece ... KOLEJİ 2001+Şekil markası ile davalı şirketin ... KOLEJİ +şekil markasının benzer olmadığının kabul edildiğini ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenleri ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/236, Karar No: 2019/5684, Tarih: 24.06.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/236 E.  ,  2019/5684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ANKARA 24. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacılar ve davalılar BEDAŞ ile ASKİ tarafından istinaf başvurusunun ASKİ ve BEDAŞ'ın esastan reddine, davacının kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ASKİ ve BEDAŞ tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, destekleri ...’in yerde kopmuş şekilde bulunan elektrik kablosundaki akım nedeni ile vefat ettiğini, maddi ve manevi zarar gördüklerini ileri sürerek şimdilik eşi Satıl için 80.000.00.- TL manevi,2.000.00.- TL maddi, çocukları ... için 50.000.00.-TL manevi, 2.000.00.-TL maddi, ... için 30.000.00.-TL manevi, 2.000.00.-TL maddi, ... ve ... için 40.000.00.-er TL manevi tazminatın olay tarihinden avans faizi ile davalı Bedaş’tan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Diğer davalılar aleyhine açılan aynı talebi içeren iki dava da bağlantı nedeni ile birleştirilmiş,yargılama birlikte yürütülmüştür. Davacılar, 13/06/2017 tarihli ıslah dilekçeleri ile maddi tazminat taleplerini artırmışlardır.

Davalılar, kusurları olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, birleştirilen 2015/423 esas sayılı dosyadan davalı DSİ'ye karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine, Mahkemenin 2013/256 esas sayılı dosyasından davalı ENERJİSAYA (BEDAŞ) karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine, Ankara 27. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/453 esas sayılı davalı ASKİ Genel Müdürlüğüne karşı açılan davadaki talepler ve ıslah dilekçesindeki talepler de gözetilerek,

Maddi tazminat isteminin kabulü ile;

Davacılardan ... için 121.979,94 TL'nin,

... için 6.493,80 TL'nin,

... için 21.167,35 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ASKİ Genel Müdürlüğünden alıp davacılara ödenmesine,

Manevi tazminat isteminin kısmen kabul kısmen reddine,

Davacılardan ... için 30.000,00 TL'nin,

... için 10.000,00 TL'nin,

... için 10.000,00 TL'nin

... için 10.000,00 TL'nin,

... için 10.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ASKİ Genel Müdürlüğünden alıp davacılara ödenmesine karar verilmiş, davacılar, davalılar Aski ve Bedaş istinaf yoluna başvurmuştur .

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, Davalılardan ASKİ ve Enerjisa Başkent AŞ vekillerinin istinaf başvurusunun ESASTAN REDDİNE,

Davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince KISMEN KABULÜNE,

2015/423 esas sayılı dosyadan davalı DSİ'ye karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine,

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, Davalılardan ASKİ ve Enerjisa Başkent AŞ vekillerinin istinaf başvurusunun ESASTAN REDDİNE,

Davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince KISMEN KABULÜNE,

2015/423 esas sayılı dosyadan davalı DSİ'ye karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine,

2013/256 esas sayılı dosyasından davalı ENERJİSAYA (BEDAŞ) karşı açılan davanın husumet yokluğundan reddine,

Ankara 27. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/453 esas sayılı davalı ASKİ Genel Müdürlüğüne karşı açılan davadaki talepler ve ıslah dilekçesindeki talepler de gözetilerek,

Maddi tazminat isteminin kabulü ile;

Davacılardan ... için 121.979,94 TL'nin,

... için 6.493,80 TL'nin,

... için 21.167,35 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ASKİ Genel Müdürlüğünden alıp davacılara ödenmesine,

Manevi tazminat isteminin kısmen kabul kısmen reddine,

Davacılardan ... için 50.000,00 TL'nin,

... için 15.000,00 TL'nin,

... için 15.000,00 TL'nin

... için 15.000,00 TL'nin,

... için 15.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ASKİ Genel Müdürlüğünden alıp davacılara ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalılar Aski ve Bedaş tarafından temyiz edilmiştir .

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)6098 sayılı Türk Borçlar Yasası’nın 69’uncu ve mülga 818 sayılı Borçlar Yasası’nın 58’inci maddelerinde “bir binanın veya diğer yapı eserlerinin malikleri, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden” sorumlu ve bir kusurları söz konusu olmaksızın “doğan zararı gidermekle yükümlü” tutulmuşlardır. Bu sorumluluğa öğretide “kusursuz sorumluluk” veya daha geniş tanımıyla “kusura dayanmayan nesnel sebep sorumluluğu” denilmektedir. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik, ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi ) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığının çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır.

Bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğunu ortadan kaldıran, bir başka deyişle, zarar ile yapımdaki bozukluk ve özen eksikliği arasında uygun “nedensellik bağı”nı kesen nedenler ise mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru ve üçüncü kişinin kusuru olarak belirlenmiştir.

Buna göre, elektrik iletim direkleri de maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan, elektrik iletim direklerinin sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5.maddesinde; Kuvvetli akım tesisleri her türlü işletme durumunda, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılmalıdır.

Herhangi bir kimsenin dikkatsizlikle de olsa yaklaşabileceği uzaklıktaki kuvvetli akım tesislerinin gerilim altındaki bölümlerine (aktif bölümler) dokunulması olanaksız olmalıdır ve ilerideki bölümlerde belirtilen emniyet mesafeleri ile koruma önlemleri sağlanmalıdır.

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 27.maddesinde; Tesislerin ve aygıtların teknik belgelerinde belirtilen aralıklarda bakım ve onarımları yapılmalıdır. Yapılan bakım ve onarımlar kalıcı bir şekilde kaydedilmelidir. Anılan Yönetmeliğin 68. maddesinde ise “ devre dışı edilen kullanılamayacak hatlar topraklanmalıdır .Uzun süre işletme dışında bırakılacak hava hatları ya tamamen sökülecek ya da işletmede bulunan hatlar gibi düzenli biçimde belirli sürede bakımı yapılacaktır “ düzenlemesi yeralır .

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 4/34.maddesinde; branşman (irtibat) hattı müşterinin (abonenin) dağıtım sistemine bağlandığı bağlantı noktasına kadar müşteri tarafından tesis edilen müşterinin mülkiyetinde olan ve münhasıran müşterinin bağlantı talebinin karşılanması amacı ile kullanılan tüm teçhizatı (hat, kablo, dam direği, kesici ve ölçü sistemleri vb.) ifade eder. Anılan davalı Bedaşın , branşman hattı için abonenin uygunluğunu denetlemesi, denetim sonrasında branşman hattında abonenin yaptığı değişiklikler olup olmadığını incelemesi gerektiği halde bu yükümlülükleri yerine getirmediğinden doğan zarardan sorumlu olduğu açıktır.

Somut olayda, branşman hattının 20/05/1985 tarihinde Aski ye devredildiği, tüm tesislerin kablolu ve ring besleme sistemine geçmesi ile enerjisiz hale getirildiği, bu branşman hattının bir faz kablosunun koparak yere düştüğü , Bedaşa ait kafes direkten sarkan kablo ile temas ederek enerjilendiği, elektrik akımı sonucu ölüme neden olduğu anlaşılmaktadır. Diğer anlatım ile Bedaş, boşa çıkan hattın iletken bağlantılarını açarak hattın enerjisini kesmiştir .Daha sonra koparak yere düşen ve enerjisiz olan iletken, bağlı kaldığı Bedaşa ait kafes direkteki enerjili iletkene temas etmiş ve davacıların desteği akıma kapılarak vefat etmiştir. Ayırıcının bulunduğu kafes direğin Bedaşa ait olduğu, yere düşen iletkenin branşman hattına ait olduğu, kafes direkteki ayırıcının ve camper bağlantılarının, kullanılmayan hattın enerjisinin yönetmeliklere uygun kesilmediği, emniyet tedbiri alınmadığı açıktır .Bu durumda davalı Bedaş 'ın vefat nedeni ile doğan zarardan müteselsilen sorumlu olduğu açıktır.

O halde, mahkemece; davalı ... Bedaşın branşman hattının sahibi diğer davalı Aski ile birlikte zarardan müteselsilen sorumlu olduğu dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 24/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.