muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9630, Karar No: 2012/12792, Tarih: 04.10.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/9630 E.  ,  2012/12792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması-Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kaldırılmasına ve icra inkar tazminatına karar verilmiş, karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, delillerin takdirinde bir yanılgı olmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İcra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı tarafından 16.8.2011 tarihinde başlatılan icra takibinde 2011 yılı Haziran ayı ile 2012 yılı Mayıs ayları arası kirası olan toplam 12.000,00 TL nin tahsili istenilmiş olup, ödeme emrinin tebliği üzerine davalı yasal süresindeki itirazında talep edilen 3.000,00 TL kira bedelini kabul etmiş, 9.000.00 TL kısma ise itiraz etmiştir. Mahkemece dava kabul edilmiş olup, davalının itiraz etmiş olduğu kısım üzerinden icara inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken itiraz edilmeyen kısımla birlikte toplam alacak miktarı üzerinden icra inkar tazminatına karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın icra inkar tazminatına hasren BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15900, Karar No: 2016/13546, Tarih: 20.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15900 E.  ,  2016/13546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 22/3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde saat 07.40 sıralarında sanığın idaresindeki otomobil ile olaydan yaklaşık 53 dakika sonra yapılan ölçüme göre 31 promil alkollü olarak, meskun mahalde iki yönlü yolda seyir halindeyken 4 yönlü kavşağa yaklaştığında aracının sağ tekerleği ile kaldırıma çarparak savrulduğu, bu sırada kavşağa sağ taraftan girmek üzere bekleyen temyiz dışı sanık ... idaresindeki motosiklete çarparak yola devam etmek istediği sırada çıkmaz sokaktan geri manevra yaparken park halindeki araca çarparak kaldırımda beklemekte olan yaya... ... ’ü duvara sıkıştırdığı, motosiklet sürücüsünün ve yaya...’nin nitelikli şekilde yaralandığı olayda; sanığın eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı, mağdur ...’ün kovuşturma aşamasında şikayetinden vazgeçtiği, TCK'nın 89/5. maddesi hükmüne göre, TCK'nın 89/1. maddesi kapsamındaki yaralanmanın şikayete tabi olduğu, sanığın yalnızca ...’un nitelikli şekilde yaralanması nedeniyle TCK'nın 89/1,89/2-b maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu suç vasfında yanılgıya düşülerek, TCK'nın 89/4. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1-Sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında, somut gerekçesi de gösterilmeksizin TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca temel cezanın 1/2 oranında artırılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Bilinçli taksirli olarak iki kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına sebebiyet veren tam kusurlu sanık hakkında alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 20/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3422, Karar No: 2010/15186, Tarih: 15.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3422 E.  ,  2010/15186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15,60 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1,55 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 15.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3189, Karar No: 2015/8186, Tarih: 16.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/3189 E.  ,  2015/8186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, ...İcra Müdürlüğü'nün 2011/8 iflas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde garameten dağıtımı yapılacak paranın 300.000,00 TL olarak belirtildiğini, iflas idaresince yapılan pay cetvelinde 300.000,00 TL gibi küçük bir rakamın aynı derecedeki alacaklar arasında garameten paylaştırılmasının müflisin malvarlığı karşısında gerçeği yansıtmadığını, garameten dağıtılan bedele nasıl ulaşıldığının belli olmadığını, sıra cetvelinin denetime imkân vermediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin şekil yönünden iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan İflas İdare Memurları, iflas dosyasında şikayetçinin de dahil olduğu 1. sıradaki alacaklılar açısından sıra cetveline itiraz eden olmadığını, iflas dosyasına aktarılan bedelin şikayetçinin de yer aldığı 1. sıra alacaklılar arasında geçici olarak pay edilmesine karar verildiği, geçici pay cetveline itirazın ancak kesinleşen sıra cetveline konu alacaklılar arasında eşitsizlik yaratıldığı garamenin yanlış hesapladığı noktasında yapılabileceğini, şikayetçinin bu yönde bir iddiasının olmadığını savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; Şikayetçinin itirazı geçici dağıtım konusunda iflas idaresince verilen kararların ve bu kapsamda düzenlenen geçici dağıtım pay cetvellerinin iptaline yönelik olduğu, pay cetvelinin kesinleşmiş sıra cetveli esas alınarak düzenlenmesi gerektiği, iflas dosyasına giren ve dağıtımı gerçekleştirilecek meblağın 300.000,00 TL olduğu ve icra müdürlüğünce pay cetvelinin sıra cetveline uygun olarak yapıldığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21744, Karar No: 2019/19580, Tarih: 22.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/21744 E.  ,  2019/19580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ... Bakanlığına bağlı ... Polis Meslek Yüksek Okulunda değişen alt işverenler bünyesinde 01.10.2011-12.09.2014 tarihleri arasında çalıştığını, davalı Bakanlık ile diğer davalı şirketler arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğunu, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, davacının günlük 11 saat çalıştığını, ayrıca tüm milli ve dini bayramlarda çalıştırılmasına rağmen bu çalışmalara ait ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının diğer davalı şirketlerin işçisi olarak çalıştığını, kurumun ihale makamı olduğunu husumet itirazında bulunduklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirketler, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda Mahkemece, davacının davalı ... Turizm Gıda Tem. Taşımacılık .... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti’nde çalıştığı sürenin bir yıldan az olması sebebiyle hükmedilen yıllık izin ücreti alacağından sadece davalı asıl işverenin sorumlu tutulmasına karar verilmiştir. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapıldığında, davalı Bakanlık ile diğer davalı şirketler arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu açıktır. Davalılardan ... Turizm Gıda Tem. Taşımacılık .... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti’nin son alt işveren olduğu noktasında da herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Şu halde, davalı ... Turizm Gıda Tem. Taşımacılık .... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti’nin devralan son alt işveren olarak feshe bağlı yıllık izin ücreti alacağından sorumlu tutulmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden devreden alt işveren ile devralan alt işveren müştereken müteselsilen sorumlu olduklarına göre, devralan son alt işveren ... Turizm Gıda Tem. Taşımacılık .... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti’nin davacının tüm çalışma süresine isabet eden fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağından sorumlu olması gerektiğinin gözetilmemesi bir başka hatalı yöndür.

Mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar dikkate alınmadan yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 22.10.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4111, Karar No: 2022/4447, Tarih: 14.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/4111 E.  ,  2022/4447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Uzlaşmanın sağlanmaması durumunda, 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 E. 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar vermesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasanın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3- 6545 sayılı Kanunun 72. maddesiyle, CMK’nın 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olmaması nedeniyle, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunması” şeklindeki gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26577, Karar No: 2016/5673, Tarih: 14.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/26577 E.  ,  2016/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 139. maddesinde, iki kişinin, karşılıklı olarak bir miktar para veya özdeş diğer edimleri birbirine borçlu olmaları halinde, her iki borç muaccel ise her birinin alacağını borcuyla takas edebileceği, alacaklardan biri çekişmeli olsa bile takas ileri sürülebileceği, zamanaşımına uğramış bir alacağın takasının ancak takas edilebileceği anda henüz zamanaşımına uğramamış olması koşuluyla ileri sürülebileceği bildirilmiştir.” Davalının, dava dayanağı olayı ve borcun varlığını inkâr etmeden, borçlu bulunduğu edimi, özel bir sebebe dayanarak yerine getirmekten kaçınmasına imkân veren hakka defi denir. Defiler, dava dilekçesine cevap verilirken ileri sürülmelidir. Aksi halde, davalının "savunmanın genişletilmesi yasağı" ile karşılaşabilir. Defiler, davada ileri sürülmedikçe hâkim tarafından kendiliğinden dikkate alınmazlar. Takas bir defidir. Bu itibarla, ileri sürülmedikçe kendiliğinden dikkate alınamaz. 6098 sayılı Borçlar Kanununun 102. maddesinde mahsup; “ Kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin, borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur. Birden çok borcun vadesi aynı zamanda gelmişse, mahsup orantılı olarak; borçlardan hiçbirinin vadesi gelmemişse ödeme, güvencesi en az olan borç için yapılmış sayılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294’üncü maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297'nci maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Yukarıda anlatılanlar ışığında dava dosyası incelendiğinde, davalı 5510 sayılı Kanunun 76/1 maddesi uyarınca davalı Kurum tarafından yapılması gereken sağlık giderlerini kendisinin yaptığını belirterek takas defi ile birlikte mahsup talebinde de bulunmuştur. Mahkemece hiçbir gerekçe belirtilmeksizin takas mahsup talebinin reddine karar verilerek hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de, belirtilen açıklamalar dikkate alınarak değerlendirme yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi yerinde değildir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 14.04.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10364, Karar No: 2022/9238, Tarih: 24.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10364 E.  ,  2022/9238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince istenilmiş, davalılar ... vd. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 24/05/2022 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı, usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden aleyhine temyiz olunan bir kısım davalılar vekili ile asilin yokluklarında duruşmaya başlanarak gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine, bir kısım davalılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında kurulan hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer tespit

edilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvuru talebinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, bir kısım davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvuru talebinin ise kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak, taşınmazların m2 birim fiyatına uygulanan % 200 objektif değer artış oranı % 250'ye çıkartılmak suretiyle hesaplanan bedel üzerinden ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasının ödeme, faiz ve vekalet ücretine ilişkin bentlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından, usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irad kaydedilmesine, 24/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.