muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/955, Karar No: 2022/179, Tarih: 17.03.2022

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

31.07.2004 tarihinde ... ili, Diyadin ilçesi, Yanıkçukur köyüne bağlı Kankalesi Yaylası'nda ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ...’ın, ... ve ... tarafından uzun namlulu tüfeklerle ateş edilerek öldürülmesi üzerine, ... ailesinden kimi fertlerin ... ailesine karşı kan davası gütmeye başladıkları, her iki aileye mensup bazı kişilerin ...’dan taşınarak Türkiye’nin batısındaki şehirlere yerleştikleri, ... ailesinin ileri geleni kabul edilen ...’nun akrabalarını ziyaret etmek için geldiği Manisi ili, Soma ilçesine bağlı Cenkyeri beldesinde tanıklar ... ve ... ile birlikte yolda yürüdüğü sırada arkalarından yanaşan araçtan açılan ateş sonucu olay yerinde hayatını kaybettiği, olay yerinde 3 adet av tüfeği kartuşu bulunduğu, içinden ateş açılan ... plaka sayılı aracın inceleme dışı sanık ... adına kayıtlı olduğunun tespit edilip araç üzerinde yapılan inceleme sonucunda araçta parmak izleri tespit edilen ...’ın yeğenleri olan ve babaları 2004 yılında Kankalesi Yaylası’nda öldürülen ... ve ... ...’ın ifadelerine başvurulduğu, ilk ifadelerinde suçlamayı reddeden ... ve ...’ın Cumhuriyet savcılığında ve Mahkemede ısrarla, kendilerini telefonla arayan sanık ...’nun kendilerine maktul ...’nun bulunduğu yeri söyleyip, bu suçu işlemeye tahrik ettiğini, sanığın bu azmettirmesi üzerine ...’ın kayınbiraderi de olan sanık ...’ın evinden gizlice aldığı av tüfeğiyle ve amcaları olan ...’ın aracını yine sahibinin haberi olmadan yerinden alarak ...’den Soma’ya gidip suçu birlikte işlediklerini savundukları, sanıklar ..., ... ve ...’nun suçlamaları kabul etmedikleri anlaşılan olayda;

Her ne kadar sanık ... hakkında Yerel Mahkemece verilen beraat hükmünün, bu sanığın suçta kullanılan tüfeği inceleme dışı sanıklar ... ve ...'a temin etmek suretiyle nitelikli kasten öldürme suçuna yardım ettiğinden bahisle Özel Dairece bozulmasına karar verilmiş ise de; suçta kullanılan tüfeğin ele geçirilememiş olması, ...'a ait tüfeğin suçta kullanıldığına ve sanığın nitelikli kasten öldürme suçunda kullanılacağını bildiği av tüfeğini bu maksatla ... ve ...'a verdiğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak bir tespitin yapılamayışı, ...'a ait tüfeğin suçta kullanıldığı kabul edilse dahi, haklarında nitelikli öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükümleri kesinleşen inceleme dışı sanıklar ... ve ...'ın tüm aşamalarda ve istikrarlı şekilde, tüfeği ...'ın evinden, ... evde bulunmadığı sırada gizlice aldıklarını ileri sürmeleri göz önüne alındığında, sanık ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna yardım ettiğine ilişkin kesin, açık bir ispata dayanan, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermeyen bir tespit yapılmasının da mümkün olmaması karşısında sanık ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna yardımdan beraatine;

Yine sanık ... hakkında Yerel Mahkemece verilen beraat hükmünün, bu sanığın maktulün bulunduğu yeri ...'dan öğrenip inceleme dışı sanıklar ... ve ...'a bildirerek suçun işlenmesini kolaylaştırdığından bahisle Özel Dairece bozulmasına karar verilmiş ise de; sanık ... ile yapılan görüşme sırasında kullanılan ... numaralı hat, her ne kadar sanık ... adına kayıtlı ise de, bu hattın inceleme dışı sanık ... ... tarafından kullanıldığının, gerek ..., gerekse de ...'ın beyanları ile HTS ve iletişimin tespiti kayıtlarından sabit olması, ...'in ... ile böyle bir görüşme yapmadığını istikrarlı şekilde savunması ve aksini kabule ilişkin herhangi bir delilin de bulunmaması karşısında sanık ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna yardımdan beraatine,

Yerel Mahkemece karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bu nedenle bu sanıklar hakkında kurulan direnme kararına konu beraat hükümlerine ilişkin Yerel Mahkemece gösterilen gerekçenin isabetli olduğu,

Yerel Mahkemece karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bu nedenle bu sanıklar hakkında kurulan direnme kararına konu beraat hükümlerine ilişkin Yerel Mahkemece gösterilen gerekçenin isabetli olduğu,

Ancak sanık ...'nun ... ailesine mensup olmakla birlikte ailesi ile ilgili sorunlar nedeniyle ...'dan ayrılarak ...'ye yerleşmiş olması, tanık ...'ın 19.02.2011 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığındaki ifadesindeki "...'yu tanırım, bildiğim kadarıyla ... ailesince dışlanan birisidir, geçmişte yaptığı ahlaksız hareketler neticesinde istenmemektedir." ve tanık ...'in Cumhuriyet Başsavcılığındaki; " Yanımdan ayrılmadan önce maktul ... bana ...'yu kastederek ‘... memlekete geri dönsün, burada perişan olacağına köyüne dönsün, zengin çocuğudur, burada mağdur olmasın.’ gibisinden sözler söyledi, hatta benden onu aramamı ya da aradığında bunları söylememi istedi." şeklindeki beyanları, haklarında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanarak kesinleşen ... ve ... ...'ın aşamalarda istikrarlı şekilde sanık ...'in olaydan 10 gün kadar önce maktulün Diyadin'den ayrılarak ...'e geldiğini, olay sabahı ise Soma'da bulunduğunu bildirip maktulü öldürme düşüncelerini teşvik ettiği ve bu maksatla ... ile ... arasında görüşmelerin bulunduğuna ilişkin anlatımları ile dosyada bulunan HTS kayıtlarından da maktulün öldürüldüğü 31.12.2020 Cuma günü, sabahı saat 10.59'da ... adına kayıtlı ancak ... ...'ın kullandığı ... numaralı hat ile ... adına kayıtlı ... numaralı hat arasında 533 saniye süren uzun bir telefon görüşmesinin bulunması, bu görüşmeden sonra ...'ın kullandığı telefonun bulunduğu ... ilinden olayın gerçekleştiği ... ili, Soma ilçesi Cenkyeri beldesine doğru hareket hâlinde oluşu, sanık ...'in bu görüşmenin, tanımadığı bir kimsenin kendisine önce hâl hatır sorup daha sonra tehdit ve hakaret etmesinden ibaret bir görüşme olduğunu savunmasına karşın görüşmenin 10 dakikaya yaklaşan bir uzunlukta oluşu karşısında, olağan yaşam tecrübelerine göre sanığın bu savunmasına itibar etmenin mümkün olmayışı birlikte değerlendirildiğinde; sanık ... Günoğdu'nun aralarında sorunlar bulunan maktulün bulunduğu yeri kendisini öldürmeyi planlayan inceleme dışı sanıklardan ... ...'a bildirmek suretiyle nitelikli kasten öldürme suçuna, suçun nasıl işleneceği konusunda yol göstermek suretiyle yardımda bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla; Yerel Mahkemenin, sanıklar ... ve ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak etmediklerine ilişkin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, bu sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerinin onanmasına; sanık ...'nun nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak etmediğine ilişkin direnme gerekçesinin ise isabetli olmadığına, bu sanık yönünden kurulan beraat hükmünün sanığın nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak ettiğinin gözetilmemesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkemenin,

a) Sanıklar ... ve ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak etmediklerine ilişkin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

b- Sanık ...'nun nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak etmediğine ilişkin direnme gerekçesinin ise İSABETLİ OLMADIĞINA,

2- Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli ve 187-305 sayılı direnme kararına konu hükümlerden,

a) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan ve diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

b) Sanık ... hakkında kurulan hükmün ise; sanığın nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmek suretiyle iştirak ettiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 17.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede her üç sanığa ilişkin uyuşmazlık bakımından da oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14131, Karar No: 2020/1945, Tarih: 11.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/14131 E.  ,  2020/1945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01/11/2000 tarihinden itibaren ofis elemanı olarak çalışmaya başladığını, finans müdürlüğü görevini yapmaktayken iş akdinin 20/03/2014 tarihinde diğer çalışma arkadaşı Serpil Kılıç ile birlikte işyerine alınmamak suretiyle fiilen feshedildiğini, haftanın altı günü asgari 22 saat fazla çalışma yaptığını, dini bayramların ilk günü hariç genel tatil günlerinde çalıştığını ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 02.05.2006 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin davalı tarafından feshedilmediğini aksine davacının haklı sebebe dayanmadan işe gelmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ücret bordrolarında mevcut fazla mesai ücreti tahakkukları hesaplanan fazla mesai ücretinden mahsup edilerek sonuca gidilmiştir. Dosyada mevcut bordroların bir çoğunda fazla mesai tahakkuku olduğu, bu bordroların bir kısmının imzalı bir kısmının ise imzasız olduğu görülmektedir. Yukarıda yer verilen ilke kararı ve yasal düzenlemeler uyarınca fazla mesai hesabı yapılırken fazla mesai tahakkuk ettirilmiş bordrolarda imza bulunan ayların fazla mesai hesabından tamamen dışlanması, fazla mesai tahakkuku olmasına rağmen imzasız olan ancak banka kayıtlarıyla örtüşen aylar bakımından ise fazla mesai hesabı yapılıp karineye dayalı makul indirime tabi tutulduktan sonra belirlenecek miktardan ödendiği anlaşılan miktarın mahsubu gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

Yine fazla mesai ücreti hesabı yönünden, davacının yıllık izinde bulunduğu 01.05.2011-23.05.2011 tarihleri arasındaki süre hesaplamadan dışlanmasına rağmen, davacının fazla mesai ücreti hesaplanan dönemde kullandığı anlaşılan diğer yıllık izin sürelerinin dışlanmaması hatalıdır.

3-Ulusal bayram ve genel tatil ücreti yönünden, imzalı ücret bordrolarında mevcut tahakkuklar nedeni ile bu günlerin hesaplamadan dışlanması gerekirken, mahsup edilerek sonuca gidilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13932, Karar No: 2011/14049, Tarih: 06.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13932 E.  ,  2011/14049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler ile katılan gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 04.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar davacı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 06.12.2011 günü için yapılan tebligat üzerine, duruşmalı temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... ile duruşma isteminde bulunmayan ... vekili Avukat ... ile katılan ... gelmedi, karşı taraftan Hazine vekili Avukat ... ile Orman Yönetimi vekili Avukat ... ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü;

Davacılar ... ve ... dilekçelerinde sınırlarını bildirdikleri Fevziye köyünde sınırları bildirdikleri taşınmazlar için yararlarına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, Medeni Yasanın 713. Maddesi hükmüne göre adlarıa tescili için ayrı ayrı açtıkları davalar birleştirilmiştir. Katılan ... birleştirilen davanın davcısı ... dava konusu ettiği taşınmaz için yararlarına zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Hazine dava konusu taşınmazların zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığını davanın reddini savunmuştur. Mahkemece çekişmeli taşınmazların kısmen orman sayılan yerlerden olduğu kısmen orman alanları ile bütünlük arz eden taşlık ve kayalık olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler ile katılan gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapuda kayıtlı olmayan taşınmazı medeni yasanın 713. Maddesine göre tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, 1982 yılında yapılıp 11.06.1982 tarihinde ilan edilerek 11.06.1983 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2. madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1953 yılında yapılıp kesinleşmiş, çekişmeli taşınmaz devlet ormanı olarak tapulama dışı bırakılmıştır.