muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7174, Karar No: 2024/4863, Tarih: 26.06.2024

.10.2019 tarihli kesin doktor raporu dikkate alındığında kadının dayandığı fiziksel şiddet vakıasının da sabit olduğunun da diğer delillerle ispatlandığı, erkeğin dayandığı diğer vakıalardan; kadının psikolojik rahatsızlığı ve geçimsiz kişiliği olduğu, geçirdiği rahatsızlığı çevresine mevcut durumdan daha ağır olduğu şeklinde anlattığı, ameliyat sonrası ortak konut yerine daha çok ...'de kaldığı, ortak konuttaki ev işlerini yapmadığı, hakkında uzaklaştırma kararı almakla tehdit ettiği, baba ile oğulun arasının düzelmesine engel olduğu, eşi hasta iken habersiz adına kayıtlı taşınmazı kızına devrettiği, ortak konutun tapusunun üzerine yapılmasını istediği yönündeki; kadının dayandığı diğer vakıalardan ise; tehdit edildiği, taşınmazını kendisine devretmeye zorlandığı, son dönemde evin ihtiyaçlarının karşılanmadığı, evden kovulduğu yönündeki vakıalara yönelik ise somut bir delil bulunmadığı, ev işlerinin yapılmamasına ilişkin delil olarak sunulan fotoğrafların ne zaman ve hangi koşullarda çekildiğinin belli olmaması, diğer bir kısım maddî vakıaların üzerinden uzun zaman geçtiği, sonrasında evliliğin devam ettiği, bu sebeple bu olayların affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulünün gerektiği, tanıkların bir kısım sözlerinin bizzat görgüye dayanmadığı, duyumlardan ibaret olduğu, bu sebeple de tanık beyanlarına dayalı olarak taraflar aleyhine başkaca kusur yüklenmesinin mümkün olmadığı, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen kusur durumuna göre erkeğin kadına nazaran ağır kusurlu olduğunun tespiti ile her iki davanın kabulüne karar verilmesinin isabetli olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu erkeğin tazminat taleplerinin reddedilmesinde herhangi bir isabetsizlik olmadığı, evlilik birliğinin sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda tazminat isteyen kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların onun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği ancak takdir edilen tazminat miktarlarının, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları da dikkate alındığında az olduğu, boşanma davası açmakla ayrı yaşama hakkı kazanan kadın yararına tedbir nafakası takdir edilmesinin isabetli olduğu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında tedbir nafakası miktarının hakkaniyete uygun olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda az kusurlu kadının, babasından kalan biri kullanılamaz iki ev ile bir dükkanı bulunduğu kendi beyanından, 8.000,00 TL kira geliri bulunduğu 10.08

.000,00 TL kira geliri bulunduğu 10.08.2020 tarihli sosyal ve ekonomik durum araştırma raporundan, adına 8 adet mesken, 1 adet dükkan kaydı olduğu, 2 adet tam hisseli taşınmazını ise dava tarihinden iki ay kadar önce devrettiği TAKBİS pasif kayıt sorgulamasından anlaşılan kadının boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği, bu sebeple de lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi koşullarının gerçekleşmediği, buna göre İlk Derece Mahkemesince kadının sabit ve yeterli gelirinin bulunduğu, bu nedenle boşanma yüzünden yoksulluk halinin oluşmayacağı gerekçesiyle yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş olmasında, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, kusur durumu, ülkedeki ekonomik göstergeler ve hakkaniyet ilkesi de gözetildiğinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf itirazlarının ayrı ayrı kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kabul edilen yönlerden kaldırılmasına ve bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm tesisine, İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinin yukarıda belirtildiği şekilde düzeltilmesine, kadın yararına 300.000,00 TL maddî tazminat, 250.000,00 TL manevî tazminat, taraf vekillerinin diğer yönlere ilişkin istinaf itirazlarının ise ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen kararın hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile kusur belirlemesi, tazminatlar, tedbir nafakası yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen kararın hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tedbir nafakası ve tazminatların miktarları, yoksulluk nafakası talebinin reddi yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve hukuki nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davalarında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmesinin yerinde olup olmadığı, kadın yararına yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği, kadın yararına takdir edilen tedbir nafakası, maddî ve manevî tazminat miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, erkek yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği, af olgusunun ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanunu'nun 189 uncu maddesi, 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 4 üncü maddesi, 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı-karşı davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinin tedbir nafakası yönünden, istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı-karşı davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinin tedbir nafakası yönünden, istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.Davalı-karşı davacı kadın vekilinin tüm, davacı-karşı davalı erkek vekilinin ise reddedilen yön dışındaki temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2350, Karar No: 2022/6538, Tarih: 03.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2350 E.  ,  2022/6538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 26.02.2019 tarih ve 2018/202 E- 2019/62 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.12.2020 tarih ve 2019/718 E- 2020/1216 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı Yayla Agro Gıda San. ve Nak. A.Ş. vekili tarafından duruşmalı, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili tarafından duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2011/21961, 76995, 2003/12021, 2013/49251, 77443, 2009/20233, 2013/49250, 2009/52509, 2009/65459, 2013/49249, 2011/32755, 2011/52871, 2011/34572, 2011/ 52870, 76995, 77443, 2008/73223, 2009/20233, 2009/52509, 2009/60928, 2011/32755, 2011/52871, 2013/49247, 2013/49248, 2013/49254, 2013/49248, 2013/49254, 2008/73222, 2013/49247, 2008/ 73223, 2013/49246, 2009/60928 sayılı "balıkesir yayla su", "yayla", "yayla", "yayla", "yayla", "yayla doğadan gelen lezzet", "yayla doğadan gelen lezzet", "yayla doğadan gelen lezzet hoso", "yayla hamurişi şekil", "yayla lezzet mutfağı", "yayla lezzet mutfağı şekil", "yayla lezzet mutfağı şekil", "yayla mutfağı", "yayla mutfağı", "yayla", "yayla", "yayla tereyağı lezzeti", "yayla doğadan gelen lezzet", "yayla doğadan gelen lezzet hoso", "yayla şekil", "yayla lezzet mutfağı şekil", "yayla lezzet mutfağı şekil", "yayla sütle gelen lezzet", "yayla mutfağı", "yayla pasta evi", "yayla mutfağı", "yayla pasta evi", "yayla sütle gelen lezzet", "yayla sütle gelen lezzet", "yayla tereyağı lezzeti", "yayla tereyağı lezzeti", "yayla şekil" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “yayla Tarifi Kulağında Tadı Damağında” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2016/68228 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteninde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa dava konusu markaların benzer olduğunu ve YİDK kararının KHK’nın 8/1-b maddesine aykırılık teşkil ettiğini, kazanılmış hak koşullarının gerçekleşmediğini, davalı firmanın kötüniyetli hareket ettiğini ileri sürerek 2018-M-1529 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili, davalı başvurusu kapsamından davacı itirazları neticesinde 29, 30, 32 ve 43. sınıf bir takım mal/hizmetlerin çıkarıldığını, kalan mallar bakımından başvuru sahibinin önceki tarihli 161404 sayılı markası sebebiyle kazanılmış hakkı bulunduğunu, başvuru konusu markanın önceki tarihli markalarla da oldukça benzer olduğunu, ayrıca "yayla" ibaresinin davacı tarafından yaratılmamış, günlük kullanıma açık bir sözcük olduğu düşünüldüğünde bu ibarenin her görüldüğünde davacı firmayı akla getirmesinin de mümkün olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacının iddia ettiği gibi YİDK kararı ile dava konusu markaların benzer olduğu yönünde bir kabul bulunmadığını, davalının Ankara ve Mersin’de kurulu fabrikalarıyla Türkiye’de bakliyat sektörünün paketli ve paketsiz olmak üzere öncü isimlerinden olduğunu, "yayla" ibaresi bulunan pek çok markanın tescilli sahibi olduğunu, bu marka ile bakliyat sektöründe yıllardır faaliyet gösterdiğini, davacının yirmiye yakın marka tescili olsa da davalının da tescilli / başvuru aşamasında 41 adet markası bulunduğunu, bunların çoğunun 29, 30, 32, 35, 43. sınıf emtiayı kapsadığını, görsel olarak dava konusu markalar incelendiğinde davacının davaya dayanak gösterdiği marka işaretinde “y” harflerinin uzatıldığı başkaca bir ibare olmadığını, ancak davalının dava konusu markasında buğday başağı dalı yer aldığını, bunun da markanın ayırt ediciliğini sağladığını, bu logonun davalının yıllardır faaliyet gösterdiği bakliyatı bir tarımsal ürün olarak ortaya çıkardığını, davalının "yayla" ve seri markalarının sahibi olduğunu, davalının bakliyat sektöründe bu kadar tanınmışlığı mevcutken davacı markalarına yanaşma kastı ile hareket etmesinin mümkün olmadığını, bir başka markanın tanınmışlığına ihtiyacı olmadığını, davalının yayla seri markalarının sahibi olduğunu, dava konusu markalar arasında 556 sayılı KHK m. 8/1-b anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunmadığını, önceki tarihli markaları kapsamında kazanılmış hakkı bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalı markalarının bir kısmının münhasıran "yayla" sözcüğünden oluştuğu, bir kısmın da tali/yardımcı unsurlar bulunduğu, esas ve ayırt edici unsur olarak yayla sözcüğünün kullanıldığı, marka işaretlerinde yer alan çeşitli kelime ve şekillerin görsel olarak marka işaretlerine kısmen tanıtıcılık katsa da ortak yayla sözcüğüne bağlı olarak dava konusu markalar arasında işitsel, görsel ve anlamsal bakımından benzerlik bulunduğu ve bir bütün olarak bıraktığı imaj bakımından markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, dava konusu markalar arasında davalı markası kapsamındaki tüm mal/hizmetler bakımından 556 sayılı KHK m. 8/1-b anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğu, somut olayda, dava konusu yayla markasının, yine davalının önceki tarihli yayla markalarına dayalı müktesep hakkı sebebiyle tescile bağlandığı, davalının önceki tarihli markalarının taraflar arasında artık çekişme konusu olmadığı ve dava konusu marka kapsamında yer alan 29, 30, 32, 43. sınıf emtianın, davalının önceki tarihli markaları ile aynı/aynı tür olduğu, davalının bu markalarının esas ve ayırt edici unsurunun da "yayla" olduğu ve dava konusu markada "yayla" esas unsurunun korunduğu anlaşılmakla davalının önceki tarihli markalarının dava konusu "yayla" markası bakımından müktesep hak teşkil ettiği, dava konusu markalar arasında davalı markası kapsamındaki tüm mal/hizmetler bakımından 556 sayılı KHK m. 8/1-b anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunuyor ise de, davalının önceki tarihli markalarının dava konusu yayla markası kapsamındaki tüm mal/hizmetler bakımından müktesep hakkının bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu markada, kırmızı harflerle yazılmış "yayla" kelimesine vurgu yapıldığı, başvuruya konu markadaki diğer unsurların yardımcı tali unsur konumunda olduğu, davacının itirazına mesnet markalarının asli, baskın ve ayırtedici unsurunun da "yayla" ibaresi olduğu, taraf markalarının asli, baskın ve ayırtedici unsur olarak müştereken "yayla" ibaresini içermesi karşısında, görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzerlik taşıdıkları, davalının başvurusuna konu markada, "yayla" kelimesinin, birinin ucunda başak figuru bulunan iki adet yay şekli ile çerçevelenmesi ve ucunda başak figürü bulunan bu yay figürleri için lacivert rengin seçilmesinin, markayı davacının markalarına yakınlaştırdığı ve görsel benzerliği artırdığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin müktesep hak müessesesine ilişkin belirlediği kriterler çerçevesinde, dava konusu markada müktesep hak iddia edilen tescilli markanın aslı unsuru olan "yayla" kelimesinin muhafaza edildiği ancak marka örneğinin davacı markalarına yakınlaşma çabası ve iltibas tehlikesi içerdiği için davalının müktesep hak müessesesinden faydalanamayacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf istemlerinin kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile, Türkpatent YİDK'nın 2018-M-1529 sayılı kararının iptaline, 2016/68228 sayılı “YAYLA Tarifi Kulağında Tadı Damağında” ibareli markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Türkpatent vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Davacı, davalı şirketin 2016/68228 numaralı "Yayla Tarifi Kulağında Tadı Damağında+şekil" ibareli marka başvurusuna vaki itirazlarının davalı kurum tarafından reddedildiğini belirterek YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş, ilk derece mahkemesince davalının müktesep hakka sahip olduğu sınıflar yönünden markayı tescil ettirme hakkı bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince, davalının müktesep hakkı bulunmuş olsa da, davalının marka başvurusunda kullandığı şeklin davalının müktesep hakkına dayanak markalarından ziyade davanın itiraza dayanak markalarına yanaştığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı şirketin iş bu başvuruya konu işaretteki şekil ile aynı şekli kullanarak 2015/101553 sayılı "Yayla Gurmem + şekil" ibareli marka başvurusuna yine davacının itirazının reddi üzerine Ankara 1. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi 2017/417 Esas sayılı dosya ile açılan YİDK kararının iptali ve hükümsüzlük istemli davada, mahkemece, davalı şirketin 2015/101553 sayılı marka başvurusunun marka işareti değiştirilerek davacı ...Ş. şirketi markalarına yanaşma durumunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, anılan kararın Dairemizin 01.03.2020 tarih, 2020/7019 Esas, 2022/1390 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği anlaşılmış olup, bu durumda, davalı şirketin başvuruya konu işareti marka tescilinde kullanmış olmasının davalı markalarına yanaşma amacı taşımadığının taraflar arasında kesinleşen mahkeme ilamı ile tespit edildiği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesince hatalı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi isabetli olmamış olup, bu nedenle kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekili ile davalı şirket vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar yaraına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harçlarının istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 03/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/890, Karar No: 2020/5521, Tarih: 30.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/890 E.  ,  2020/5521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 14.11.2019 tarih ve 2017/503 E. - 2019/517 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile müvekkili ...'in Femra Grup Enerji Ltd. Şti.'nin ortağı iken aralarındaki anlaşmazlık nedeni ile ortaklıklarına son verdiklerini, müvekkili tarafından ortaklığın devam ettiği 30.04.2012 tarihinde davalının yetkilisi olduğu Femra Şirketi'nin yangın söndürme ihalesine girmesi için teminat olarak 10.000 USD'yi geri ödenmek üzere verdiğini, lakin davalının parayı ihtara rağmen geri ödemediğini, yine ortaklığın devam ettiği sürece müvekkilinin yetkilisi olduğu FE Enerji Şirketi tarafından davalıya geri ödenmek üzere toplam 32.829,50 TL borç para verildiğini, bu meblağın da geri ödenmediğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ... adına verilen 17.940,00 TL'nin ve FE Enerji adına verilen 32.829,50 TL'nin temerrüd tarihinden işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, gönderilen dekontlarda FE Enerji Ltd. Şti'nin yer aldığını, ... yönünden davanın husumet sebebiyle reddinin gerektiğini, davacının değişik zamanlarda gönderdiği paraların yapılan anlaşma gereği olduğunu, davacı ile müvekkili arasında Femra Şirket ortaklığının fiilen bitmiş olup bu bağlamda 14.06.2012 tarihinde mukavele imzalandığını, bu mukavele hükümlerini davacının ifa etmemesi üzerine ihtarnameler gönderildiğini, davacının ihale katılım bedeli olarak 10.000 USD para vermediğini, yapılan ödemelerin iş proje karşılığı gizli ortaklık şeklinde olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; Bozma ilamından sonra alınan ve denetime elverişli, hüküm kurmaya yeterli mahiyette bulunan bilirkişi kurulunun 06.05.2019 tarihli raporu birlikte değerlendirildiğinde; davalıya yapılan ödemelerin adi ortaklığı sona erdiren 14.06.2012 tarihinden önce yapıldığı, 32.829,50 TL’nin içinde bulanan ve davalıya 16.12.2011 tarihinde davacı FE Enerji Ltd. Şti.'nden yapılan toplam 8.626,90 TL EFT ile ilgili banka dekontunda bunun ne için gönderildiğine ilişkin herhangi bir açıklamanın olmamasından dolayı asıl davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 30.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.