muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/167, Karar No: 2008/237, Tarih: 23.12.2008

Bu düzenlemeler arasında, konumuzla ilgili olarak Türkiye Devleti'nin bir ‘Cumhuriyet’ olduğu (m.1) ve bu Cumhuriyet'in nitelikleri arasında, ‘insan haklarına saygılı’, ‘başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan’, ‘bir hukuk Devleti’(m.2) olması, tali kurucu organın dahi Devletin Anayasada nitelikleri belirtilen biçimini değiştiremeyeceği ve bu konuda teklifte bulunamayacağı yer almaktadır (m.4).

Tali kurucu organ olan parlamentoya hitaben bu düzenlemeleri getiren Anayasa koyucu, gerek yasama ve gerekse yargı işlemlerine uyulması zorunluluğu bakımından da tüm ilgililere hitaben düzenlemeler getirmiştir.

Buna göre, nasıl ki yasama yetkisi ‘Türk Milleti adına Türkiye Büyük Millet Meclisi’ tarafından kullanılıyor (m.7) ve herkesin yasalara uyması zorunludur; aynı şekilde Yargı yetkisi de ‘Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce’ kullanılıyor (m.9) ve mahkeme kararları da herkesi bağlamaktadır(m.138/son ve 153/son).

Anayasadaki bu düzenlemeler herkese hitap etmekle beraber, mahkeme kararlarının muhatapları için gereğini yapma görevi vermektedir. Daha çok Mahkeme kararlarının muhatabı olmayanlar bakımından aranacak olan bu kararlardan haberdar olunup olunmadığı şeklindeki araştırma zorunluluğu, bu kararların muhatabı olan kamu görevlileri için de gerekmekle beraber, kamu görevlilerinin kendi yaptıkları işlemler bakımından ve o işlemin mahkemelerce iptali üzerine bu karar doğrultusunda işlem yapılması yönünde yeni bir işlem yapmaları zorunludur.

Anayasa, yargı kararlarının bağlayıcılığını açık biçimde düzenlerken, bunların gerek¬lerinin yerine getirilmesini hiçbir zaman özel kişilere bırakmayıp, devlet görevlileri aracılığıyla yapılacağını da öngörmüştür. Özel kişilerin mahkeme kararlarına uymaları da zorunlu olmakla beraber, bunların mahkeme kararlarına uymamaları durumunda mahkeme kararlarının gereğini yapmak/yaptırmak ilgili kamu görevlilerinin görevleri arasındadır. Bu nedenle devlet memur¬larında kimi özellikler aranmıştır. Anayasadaki düzenlemeye göre, ‘Memurlar ve diğer kamu görevlileri Anayasa ve kanunlara sadık kalarak faaliyette bulunmakla yükümlüdürler’( 1982, m. 129/1).

Kamu görevlisinin Anayasa ve Yasalara bağlılığı, diğer vatandaşlardan daha farklı olarak düzenlenmiştir. Bu düzenleme gösteriyor ki, Anayasa ve yasalara önce kamu görevlileri uyacaklar. Eğer bu böyle olmazsa, vatandaşların Anayasa ve Yasalara saygılı davranıp davran¬madıklarının denetimi olamaz. Kamu görevlileri önce kendileri mevzuata uyacaklar ki, vatan¬daşların da bunlara uygun davranmaları sağlanabilsin.

Kamu görevlisinin Anayasa ve Yasalara bağlılığı, diğer vatandaşlardan daha farklı olarak düzenlenmiştir. Bu düzenleme gösteriyor ki, Anayasa ve yasalara önce kamu görevlileri uyacaklar. Eğer bu böyle olmazsa, vatandaşların Anayasa ve Yasalara saygılı davranıp davran¬madıklarının denetimi olamaz. Kamu görevlileri önce kendileri mevzuata uyacaklar ki, vatan¬daşların da bunlara uygun davranmaları sağlanabilsin.

Anayasa koyucu, mahkeme kararlarının bağlayıcılığını, ‘Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez’(1982, m.138/son); ‘Anayasa Mahkemesi kararları Resmi Gazetede hemen yayımlanır ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar’(1982, m.153/son) şeklinde belirtmiştir. Bu düzenlemelerde idare makamlarına özel vurguda bulunulmuştur.

B- Kamu Hizmetlerinin Yürütülmesi ile ilgili Düzenlemeler

Kamu hizmetlerinin nasıl yerine getirileceği konusunu da düzenleyen Anayasa koyucu, ‘Devletin, kamu iktisadi teşebbüsleri ve diğer kamu tüzelkişilerinin genel idare esaslarına göre yürütmekle yükümlü oldukları kamu hizmetlerinin gerektirdiği asli ve sürekli görevler, memurlar ve diğer kamu görevlileri eliyle görülür’ (1982, m.128/l); ‘Memurların ve diğer kamu görev¬lilerinin nitelikleri, atanmaları, görev ve yetkileri, hakları ve yükümlülükleri, aylık ve ödenekleri ve diğer özlük işleri kanunla düzenlenir’(1982, m.128/2); ‘Üst kademe yöneticilerinin yetiş¬tirilme usul ve esasları, kanunla özel olarak düzenlenir’ (1982, m.128/3) demek suretiyle, kamu görevine verdiği önemi ortaya koymuştur. Dolayısıyla Anayasayla vatandaşların Anayasa ve yasalarla tanınmış haklarının korunması bakımından işlemlere karşı yargı yolu tanınmasıyla yetinilmeyip, yargı kararlarının gereğinin yapılması bakımından da devlet işlerinin yapıl¬masında vatandaşa güvence getirilmiştir.

Anayasa koyucu, kamu görevlilerinin yaptıkları işlerde, ‘Devlet organları ve idare ma¬kamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorun¬dadırlar’ (1982, m.10/son) demek suretiyle objektifliği elden bırakmamaları gerektiğine işaret etmiştir.

Anayasa koyucu, temel hak ve özgürlüklerle ilgili düzenlemeler bakımından, sınırlama yetkisini sadece yasama organına vermekle kalmayıp, güvencelerini de belirtmiştir. (1982, m.13). Anayasadaki düzenlemede, yasama organı için dahi insan hak ve özgürlüklerin sınırlanmasında uyması gereken ilkeleri belirtilirken, Anayasanın, Anayasa ve yasalardaki temel hak ve özgürlükleri korumakla yetkili olan, mahkeme kararlarının muhatabı olan kamu görev¬lileri için bunların gereğini yapmamak veya gereğini yapar gibi gözüküp ortadan kaldıracak şekilde işlem yapmalarına olur verdiği düşünülemez.

Mahkeme kararının özellikle hitap ettiği kamu görevlilerinin bu kararlar doğrultusunda hareket etme ve bu kararları etkisiz kılmama yükümlülükleri, temel hak ve özgürlüklerin kötüye kullanılmasına yasak getiren Anayasanın 14 ncü maddesinde düzenlenmiştir. Anayasanın 14 ncü maddesindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17 nci maddesindeki düzen¬lemede olduğu gibi, sadece temel hak ve özgürlüklerden yararlanan kimselere değil, yetkilerin kullanımı bakımından devlete ve dolayısıyla kamu görevlilerine de hitap etmektedir.

Hukuk devleti ilkesinin gereği olarak, ‘idarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolu açıktır’(1982, m.125/l). Anayasa koyucu, Anayasa ile tanınmış hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkesin, yetkili makama geciktirilmeden başvurma olanağının sağlanmasını isteme hakkına da sahip olduğunu (1982, m.40/1) belirtmektedir. Bu düzenleme hak arama özgürlüğüne verilen önemi ortaya koymaktadır.

Anayasa koyucu, Devletin işlemlerinde ilgili kişilerin hangi yasa yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorunda( 1982, m. 40/2) olduğuna işaret ederken, hak arama bakımından yol gösterdiği kimsenin mahkemeden aldığı kararın gereğinin yapılmasına kulak tıkamayı öngördüğü düşünülemez.

Anayasa koyucu, kamu görevlilerinin yapacakları işlemler nedeniyle uğranılacak zararlar bakımından da özel düzenlemeler getirmiştir. Bu düzenlemelere göre, ‘kişinin, resmi görevliler tarafından vaki haksız işlemler sonucu uğradığı zarar da, kanuna göre, Devletçe tazmin edilir. Devletin sorumlu olan ilgili görevliye rücu hakkı saklıdır’ (1982, m. 40/son); ‘idare, kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlüdür’ (1982, m.125/son); ‘memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak, ancak idare aleyhine açılabilir’ (1982, m.129/5).

Özellikle kamu hizmetinde çalışanların mevzuata aykırı emirlerle karşılaştıklarını öngören Anayasa koyucu, hem hukuk devleti ilkesinin gereğinin yapılması ve hem de vatandaş hak ve özgürlüklerinin korunması bakımından da düzenlemeler getirmiştir.

Buna göre, ‘kamu hizmetlerinde herhangi bir sıfat ve suretle çalışmakta olan kimse, üstünden aldığı emri, yönetmelik, tüzük, kanun veya Anayasa hükümlerine aykırı görürse, yerine getirmez ve bu aykırılığı o emri verene bildirir. Ancak, üstü emrinde ısrar eder ve bu emrini yazı ile yenilerse, emir yerine getirilir; bu halde, emri yerine getiren sorumlu olmaz’ (1982, m.13 7/1); ‘konusu suç teşkil eden emir, hiçbir suretle yerine getirilmez; yerine getiren kimse sorumluluktan kurtulamaz’ (1982, m.137/2).

Genellikle idarede, amirden aldığı emre göre hareket ettiğini söyleyerek mevzuata aykırı davrandığını söyleyen şüpheli/sanıkların sorumluluktan kurtulmalarına engel olunması amacıyla getirilen bu düzenlemelerin, bir idari birimin amiri konumundaki kimselerin bizzat gereğini yapmaları ve takip etmeleri gereken yargı kararına aykırı davranmaları mümkün değildir. İdari birim amirinin yargı kararının gereğini yapması veya yaptırması gerekirken, tam tersine, yapılan işlemlerden haberinin olmadığı savunmasıyla, her an beraber çalıştığı ve bilgi alması gereken en yakın çalışma arkadaşları hakkında yapılan işlemlerden haberdar olmadığını söylemesi, açık ve herkesçe anlaşılabilecek bir hususun ispatının istenmesi demektir ki, hukuken bunun savunulması mümkün değildir. İdari birim amirinin, mahkeme kararı doğrultusunda işlem yapılmasını sağlamak görevi varken, tam tersine, mahkeme kararına rağmen yeni yeni ve defalarca mahkemeden alınan kararlara karşın, birinde bizzat kendisinin imzası bulunmak kaydıyla, idare mahkemesinin kararını kimi zaman gereğini yapıp iki gün sonra yeni bir işlem yapmak, arkasından alınan mahkeme kararına karşın gereğini yapmamak bir yana, mahkeme kararının gereğinin yapılmasını takip etmeyip idare mahkemesi kararlarını doğrudan ve dolaylı yoldan etkisiz kılmaktır.

Oysa Anayasa koyucu, temel hak ve özgürlüklerin korunmasını temin için, anayasanın bağlayıcılığı ve üstünlüğü başlığı altında, ‘Anayasa hükümleri, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve diğer kuruluş ve kişileri bağlayan temel hukuk kurallarıdır’ (1982, m. 11/1) demek suretiyle, tanıdığı hak ve özgürlükleri korumakla görevli yargı kararlarının etkisiz kılınamayacağına işaret etmiştir. Yasa koyucu da ceza yasasında bu konuya ilişkin düzen¬lemeler getirmiştir. Ceza yasasıyla getirilen düzenlemeler, mahkeme kararına uygun davranıl¬maması halinde, bu karara uymayanların mutlaka yaptırımla karşılaşmalarının sağlanması ve hukuk devleti ilkesine uygun davranılmasının teminini amaçlamaktadır.

Anayasa koyucu, anayasal düzenin korunması amacıyla devlet görevlileri için özel olarak yeminle ilgili düzenlemeler getirmiştir (Anayasa, m.81, 103). Bu yeminlerde, insan hakları ve hukuk devleti ilkesine bağlılığa yer verilmiştir. Bu düzenlemeler, hukuk devleti ilkesine uygun davranılması bakımından temel yasa ile ilgililere direktif vermektedir. Anayasada, bir başka deyişle devlet görevlilerinin anayasal ilkelere bağlılıkları bakımından, mahkeme kararlarının dışında görevlilere vicdani sorumluluk da yüklenmiştir.

Anayasadaki düzenlemelerin kâğıt üzerinde kalmamasını/bırakılmamasını sağlamak amacıyla mahkemeler güvence olarak düşünülmüş ve buralardan alınacak kararlara harfiyen uyulması öngörülmüştür. Kamu görevlilerinin yeminleri ile anayasa ve yasalara bağlılıklarının aranması, vatandaşlara adil işlem yapmaları içindir. Hukuksal olmayan işlemlere girişilmemesi ve girişilmiş ise cezai ve hukuki yaptırımının olmaması veya fiilen bu yaptırımların etkisiz kalması, hukukumuz bakımından getirdiğimiz güvence sistemlerinin işlemez kalmasını getirir ki, bunun uluslar arası mahkemelerde devletin sorumluluğunu gerektireceğinde kuşku bulun¬mamaktadır.

II- YASALARDAKİ DÜZENLEMELER

A- İdari Yargılama Yasasındaki Düzenlemeler

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın (2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası, R.G.: 20.01.1982, Sayı: 17580) 27 nci maddesindeki düzenlemede idari işlemlerin aleyhine sonuç doğurabileceği kimseler yönünden işin aciliyeti gözetilerek yürütmeyi durdurma kararı verilebileceğine işaret edilmiştir. Buna göre, ‘Danıştay veya idari mahkemeler, idari işlemin uygulanması halinde telafisi güç veya imkânsız zararların doğması ve idari işlemin açıkça hukuka aykırı olması şartlarının birlikte gerçekleşmesi durumunda gerekçe göstererek yürüt¬menin durdurulmasına karar verebilirler’(m.27/2).

İdari işlemlerdeki olası hukuka aykırılıklar dikkate alınarak, sadece yürütmeyi durdurma kararı alınmasıyla yetinilmeyip, yasama organı, bu tür işlemler bakımından verilecek kararlarda sürelerin de kısaltılmasını öngörmüştür. Buna göre, mahkemece, ‘Yürütmenin durdurulması istemli• davalarda 16 ncı maddede yazılı süreler kısa1tılabileceği gibi, tebliğin memur eliyle yapılmasına da karar verilebilir’(m.27/4)(2577 sayılı Yasa'nın ‘Tebligat ve cevap verme’ başlıklı 16 ncı maddesindeki düzenleme şöyledir:

‘1. Dava dilekçelerinin ve eklerinin birer örneği davalıya, davalının vereceği savunma davacıya tebliğ olunur.

2. Davacının ikinci dilekçesi davalıya, davalının vereceği ikinci savunma da davacıya tebliğ edilir. Buna karşı davacı cevap veremez. Ancak, davalının ikinci savunmasında, davacının cevaplandırmasını gerektiren hususlar bulunduğu, davanın görülmesi sırasında anlaşılırsa, davacıya cevap vermesi için bir süre verilir.

3. Taraflar, yapılacak tebliğlere karşı, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde cevap verebilirler. Bu süre, ancak haklı sebeplerin bulunması halinde, taraflardan birinin isteği üzerine görevli mahkeme kararı ile otuz günü geçmemek ve bir defaya mahsus olmak üzere uzatılabilir. Sürenin geçmesinden sonra yapılan uzatma talepleri kabul edilmez.

4. Taraflar, sürenin geçmesinden sonra verecekleri savunmalara veya ikinci dilekçelere dayanarak hak iddia edemezler.

5. Davalara ilişkin işlem dosyalarının aslı veya onaylı örneği idarenin savunması ile birlikte, Danıştay veya ilgili mahkeme başkanlığına gönderilir’.)

4. Taraflar, sürenin geçmesinden sonra verecekleri savunmalara veya ikinci dilekçelere dayanarak hak iddia edemezler.

5. Davalara ilişkin işlem dosyalarının aslı veya onaylı örneği idarenin savunması ile birlikte, Danıştay veya ilgili mahkeme başkanlığına gönderilir’.)

Yürütmeyi durdurma kararlarına karşı başvuru yolunu da düzenleyen yasa, bu kararlara karşı başvurularla aksine bir karar alınmadıkça bunların gereğinin yapılacağını ve bu kararların idare veya bir başka organ tarafından tartışmasız uygulanacağını amirdir. (2577 sayılı Yasa'nın 27 nci maddesindeki düzenlemeye göre, ‘Yürütmenin durdurulması istemleri hakkında verilen kararlar; Danıştay dava dairelerince verilmişse konusuna göre İdari veya Vergi Dava Daireleri Kurullarına, bölge idare mahkemesi kararlarına karşı en yakın bölge idare mahkemesine, idare ve vergi mahkemeleri ile tek hâkim tarafından verilen kararlara karşı bölge idare mahkemesine, çalışmaya ara verme süresi içinde ise idare ve vergi mahkemeleri tarafından verilen kararlara en yakın nöbetçi mahkemeye veya kararı veren hâkimin katılmadığı nöbetçi mahkemeye, kararın tebliğini izleyen günden itibaren yedi gün içinde bir defaya mahsus olmak üzere itiraz edilebilir. İtiraz edilen merciler, dosyanın kendisine gelişinden itibaren yedi gün içinde karar vermek zorundadır. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir.’ m.27/6).

Yasa koyucu hukuka aykırılığın yürütmeyi durdurma kararı ile ortaya konması halinde, ‘Yürütmenin durdurulması kararı verilen dava dosyaları öncelikle incelenir ve karara bağlanır’(m.27/7) demek suretiyle, sadece idare mahkemesinin kararına uyması gerekenlere değil, hukuka aykırı işlemler önüne getirildiğinde karar mahkemesine de direktif vererek bu tür işlerin acele işler olduğuna da işaret etmiştir.

Yasa koyucu idare mahkemesi kararları arasında ayrım yapmaksızın, ‘Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemelerinin esasa ve yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararlarının icaplarına göre idare, gecikmeksizin işlem tesis etmeye veya eylemde bulunmaya mecburdur’ dedikten sonra, idarenin hangi süre içerisinde işlem tesis etmesi gerektiğine de işaret ederek, ‘bu süre hiçbir şekilde kararın idareye tebliğinden başlayarak otuz günü geçemez’(m.28/1) demiştir.

Bu düzenleme gösteriyor ki, idarenin mahkeme kararı konusunda hiçbir takdir yetkisi olamaz. Bu aynı zamanda idarenin mahkeme kararını şeklen uygulayıp o'nu çeşitli biçimlerde etkisiz kılabilecek işleme girişme yetkisi de vermez. İdare, mahkeme kararına uymakla beraber, mahkemeden karar almış olan kimsenin mevzuata aykırı davranması halinde, o kimse hakkında halinde yeni bir işlem yapabilir. Ancak bu hiçbir zaman, memurun mahkemeden aldığı karar nedeniyle o'na karşı hukuka aykırı işlem yapılmasına olur vermez.

Yasa koyucu, ‘Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemeleri karar¬larına göre işlem tesis edilmeyen veya eylemde bulunulmayan hallerde idare aleyhine Danıştay ve ilgili idari mahkemede maddi ve manevi tazminat davası açılabilir’(m.28/2) demek suretiyle, idare mahkemesi kararlarının uygulanmasından kaçınılamayacağına işaret etmektedir. Aksi takdirde hukuk devleti ve yargı güvencesinden söz edilemezdi. Ancak bu düzenleme, mahkeme kararına uyulmayınca idare aleyhine tazminat davası açılmasıyla yetinileceği anlamına da gelmez. Bir başka deyişle idare için mahkeme kararına uyulmayıp, tazminatla kurtulmak gibi bir seçenek yoktur.

Yasa koyucu, mahkeme kararı doğrultusunda işlem yapılmamasını, sadece ilgili idari birim aleyhine tazminat davası açılmasıyla da yeterli görmemiştir. Yasadaki düzenlemeye göre, ‘Mahkeme kararlarının (otuz) gün içinde kamu görevlilerince kasten yerine getirilmemesi halinde ilgili, idare aleyhine dava açabileceği gibi, kararı yerine getirmeyen kamu görevlisi aleyhine de tazminat davası açılabilir’(m.28/4).

Yasa koyucu gerek idare ve gerekse hukuka aykırı işlem yapan memur aleyhine tazminat davası açılabileceği hususu ile de yetinmeyip, konuyla ilgili olarak ceza yasasında da yaptırım getirmiştir.

B- Türk Ceza Yasasındaki Düzenlemeler

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 228 nci maddesindeki düzenlemeye göre,

‘Devlet memurlarından her kim bir şahıs veya memur hakkında memuriyetine ait vazifeyi suiistimal ile kanun ve nizamın tayin ettiği ahvalden başka suretle keyfi bir muamele yapar veya yapılmasını emreder veya ettirirse altı aydan üç seneye kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu muamelede hususi maksat veya siyasi saik veya sebep mevcut ise cezası üçte birden yarıya kadar artırılır.

Memuriyetinin icrasında lüzumsuz yere sert muamelelerle bir şahsın kanun hükmüne veya hükümetin emirlerine itaat etmemesine sebep olan memur dahi aynı ceza ile cezalandırılır’.

III-SOMUT OLAY

Katılan, Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğünde Daire Başkanıdır. Ancak 30.11.1999 gün ve 14735 sayılı Bakanlık işlemi ile mühendis olarak Afet İşleri Genel Müdürlüğü emrine atanır.

Başvurusu üzerine Ankara 4. İdare Mahkemesinin 30.6.2004 gün ve 2004/1913-1056 sayılı kararı ile katılan aleyhine sonuç doğuran idari işlemin iptaline karar verilir.

III-SOMUT OLAY

Katılan, Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğünde Daire Başkanıdır. Ancak 30.11.1999 gün ve 14735 sayılı Bakanlık işlemi ile mühendis olarak Afet İşleri Genel Müdürlüğü emrine atanır.

Başvurusu üzerine Ankara 4. İdare Mahkemesinin 30.6.2004 gün ve 2004/1913-1056 sayılı kararı ile katılan aleyhine sonuç doğuran idari işlemin iptaline karar verilir.

Bu karar üzerine, sanığın Bakanlık Müsteşarı olması nedeniyle, uygun görüşü ile Bakanlık Makamına arz ettiği 6.8.2004 gün ve 18156 sayılı olur ile katılan eski görevine iade edilir. Fakat katılan 10.8.2004 günü bu göreve başladığı halde, 2 gün sonra, 12.8.2004 günlü Yapı İşleri Genel Müdürünün teklifi ve sanığın 13.8.2004 günlü imzası ile geçici olarak, 16 günlük süre için Konya'ya gönderilmesine karar verilir. Ancak katılan 17.8.2004 gününden itibaren 10 günlük rapor alır ve bu arada katılanın yerine 18.8.2004 günlü yazı ile bir başkası vekâleten atanır. Yani burada amacın mahkeme kararı ile katılanın görevine dönmesinin sağlanması ya da mahkeme kararının gereğinin yapılması olmayıp, mahkeme kararı ile görevine döndürülen katılanın yerine bir başkasının, adı vekâleten de olsa atanmasının sağlanması olduğu anlaşılmaktadır. Çünkü, mahkeme kararı ile görevine yeniden başlatılan kimsenin iki gün sonra başka yere adı geçici de olsa görevlendirilip, yerine de başkasının atanmasının sağlanması mahkeme kararının doğrudan etkisiz kılınmasıdır.

Katılan bu son işleme karşı da dava açar ve Ankara 8.İdare Mahkemesince 19.8.2004 gün ve 2004/2645 sayılı dosyası üzerinden, ‘yargı kararını dolaylı olarak etkisiz hale getirme amacı taşıdığı’ gerekçesiyle Konya' da geçici olarak görevlendirme işlemi hakkında Yürütmeyi Durdurma kararı verilir.

Bu arada katılana, geçici görevlendirme işlemine aykırı olarak yolluğu verildiği halde göreve gitmemekten 1.9.2004 ve 20.9.2004 tarihlerinde iki ayrı kınama cezası verilir.

İdare Mahkemesi kararının gereği yerine getirilerek göreve başlatılan katılan, idarenin 23.9.2004 günlü kararıyla yeniden Daire Başkanlığı görevinden alınır, mühendislik görevine verilir ve yine bir gün sonra(24.9.2004) yerine bir başkası atanır.

Katılan bu işleme karşı da mahkemeye başvurur ve Ankara l0.İdare Mahkemesi 30.11.2004 tarihinde Yürütmeyi Durdurma ve 9.3.2005 tarihinde de idari işlemin iptaline karar verir.

Mahkeme kararından sonra katılan yine Bakan oluru ile Daire Başkanlığı görevine iade edilir. Ancak bu arada 23.11.2004 günlü karar ile katılana bir kınama cezası daha verilir. Peşinden bir aylık süre için geçici görevle Ardahan'da görevlendirilir (15.2.2005); fakat idare tarafından bu geçici görevlendirme işleminden bir gün sonra vazgeçilir(l6.2.2005).

Tüm bu işlemler sürerken, katılan hastaneye sevk edilerek akli yönden rapor istenir; verilen raporda katılanın sağlıksız olmadığı belirtilir. 15 Nisan 2005 günlü ve 8632 sayılı bilgi edinme yazısında katılanın Hastaneye sevk yazısında Bakan adına sanığın imzasının olduğu anlaşılmaktadır.