muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2408, Karar No: 2022/7398, Tarih: 25.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2019/2408 E.  ,  2022/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 12.04.2019 tarih ve 2018/309 E. - 2019/97 K. sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından Yurtbank A.Ş.'ye yatırılan 3.300,00 TL mevduat alacağının bu bankanın ...'ye devri ile Oyak'a satılması sonunda İng Bank olması nedeniyle davalı bankadan 3.300,00 TL alacaklarına paranın bankaya yattığı tarihten itibaren değişen oranlarda avans faizi uygulanarak tahsili edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisse devir tarihinden önceki işlemlerden kaynaklanabilecek her türlü borcun ... tarafından üstlenilmesi sebebiyle ...'nin taraf olduğu sözleşmeler uyarınca bankalarının sorumlu olmadığını, müvekkili açısından davanın husumet yönünden ve ayrıca dava süresi içinde açılmadığından zamanaşımı ve hak düşürücü süre yönünden reddine karar verilmesi aksi kanaatte ise davanın esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Feri müdahil ... vekili, davacının off-shore hesaplarında 4.209,15 TL bulunduğunu, davacının bankadan tahsilini talep ettikleri alacağın Yurt Security Off Shore Bank Ltd.'ye havale edildiğini, banka ile Yurt Security Off Shore Bank Ltd.'nin farklı tüzel kişiliklere sahip olduklarını, bu sebeple bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını, hak düşürücü sürenin de geçtiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Feri müdahil OYAK vekili, müvekkili kurumun, davaya konu uyuşmazlığın Off Shore hesapları nedeniyle zarara uğrayan mudilerin açtığı tazminat davası olduğundan bu konuda daha önce verilen kararlarda ...'nin borcu üstlendiğinin kesinleşmiş olduğunu, bu nedenle esasa ilişkin beyan hakları saklı kalmak kaydıyla husumetin ...'ye tevcih edilmesini bu talebin kabul görmemesi halinde ise davanın esastan reddini ve müvekkil kurumun davaya davalı yan yanında feri müdahil olarak katılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, banka yöneticileri hakkındaki kesinleşen mahkumiyet hükmü ile Yurt Security Offshore Bank Ltd.'ne gönderilen paranın fiilen bu bankaların kurulu olduğu Kıbrıs'a gönderilmediği, davalı Yurtbank A.Ş.'nin hakim ortaklarına ait bir kısım şirketlerine kredi olarak verilmek suretiyle kullandırıldığı, bu haliyle güven kurumu olan bankanın bu durumu bilerek davacıları Offshore Bank Ltd.'ye yönlendirdiği, bu nedenle davalının, davacı zararından sorumlu olduğu, ceza mahkemesindeki davaların sonuçlanması ile zarar ortaya çıktığından zamanaşımı süresinin dolmadığı, davalı bankanın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ve pasifi ile devredilen bankayı devraldığı bu nedenle sorumluluktan kurtulamayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile, 3.300,00 TL'nin 25/11/1999 tarihinden 3095 sayılı Kanun'un 2/2 maddesine göre değişen oranlarda işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesinin 12.04.2019 gün ile aynı sayılı ek kararı ile ilk derece mahkemesi kararının kesin olduğu gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davalı banka vekilinin, ek karara yönelik temyizinde:

5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'ya eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2019 yılı için 3.200,00 TL'dir. Davalı aleyhine hükmedilen meblağın 3.300,00 TL olduğu ve yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kalmadığı anlaşılmakta olup, mahkemece 12.04.2019 tarihli ek kararla kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamış, davalı banka vekilinin ek karara karşı temyiz isteminin kabulü ile ek kararın kaldırılması gerekmiştir.

2- Davalı bankanın asıl karara yönelik temyizine gelince;

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle davalı banka vekilinin 12.04.2019 günlü ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile ek kararın KALDIRILMASINA,(2)nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı bankaya iadesine, 25/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8176, Karar No: 2014/16412, Tarih: 24.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8176 E.  ,  2014/16412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/07/2012 gün ve 2011/773-2012/414 sayılı kararı onayan Daire’nin 18/02/2014 gün ve 2012/13748-2014/2827 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, ... A.Ş. ile davalı şirket arasında aktedilen hisse devir sözleşmesinden kaynaklanan, tüm hak ve alacakların ... A.Ş ile ...San. A.Ş. arasında aktedilen temlik sözleşmesi ile ...ye temlik edildiğini, temlik eden ... A.Ş nin kurucu ortağı olduğu ... Termik Santral A.Ş ... Termik Santral A.Ş.) ile Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı arasında yap işlet devret modeline göre termik santral inşaa ve işletmesi konusunda ön sözleşme aktedildiğini, ön sözleşmenin teminatı olarak ... A.Ş. tarafından ilgili Bakanlığa 2.000.000 USD tutarında banka teminat mektubu verildiğini, daha sonra ... A.Ş'nin ... Termik Santrali A.Ş'nde sahip olduğu hisselerin 3.500.000 USD karşılığında davalıya devri konusunda 21.04.2000 tarihli protokol aktedildiğini, sözleşmenin imzalanmasından sonra ... A.Ş'nin sahip olduğu hisseleri davalının belirttiği kişilere devrettiğini, hisse devir bedeline karşı davalının ... A.Ş'netoplam 499.597 USD ödediğini, ancak davalı şirketin ... Termik Santral A.Ş'de ki hisseleri kontrolu altına aldıktan sonra Bakanlıkla imzalanan ön sözleşme hükümlerini yerine getirmediğini, Bakanlıkla yaptığı müteakip toplantılarda verdiği sözlere ve hisse devir sözleşmesinde ki yükümlülüklerine rağmen. Bakanlığa teminat mektubu vermediğini, bu yüzden projenin gecikmesine yol açtığını, hatta projenin iptalinin dahi söz konusu olduğunu, davalının hisse devir protokolündeki yükümlülüklerini kendi iradesiyle değiştirdiğini. protokoldeki etapları gerçekleştirilemez hale getirdiğini, proje ve şirket varlığında yaptığı değişikliklerle geriye dönüşü de imkansız hale getirdiğini, bu aşamadan sonra davalı tarafın aldığını aynen iade edecek durumunda da bulunmadığını, ayrıca davalı şirketin devir aldığı hisseleri daha sonra kendi kontrolü altındaki başka şirketlere devrettiğini, bu durumda hisse devir bedelinin bakiye kısmını ödemek yükümlülüğünde olan davalıya 11.04.2001 tarihli keşide edilen ihtar ile bakiye bedelin 21.04.2001 tarihine kadar ödenmesinin istendiğini, ancak davalının herhangi bir ödeme yapmayarak bu tarih itibari ile temerrüte düştüğünü, bunun üzerine hisse devir bedelinin 100.000 USD'lik kısmının tahsili için 07.12.2001 tarihinde dava açıldığını ve 100.000 USD'nin hüküm altına alındığını, daha önce 499.597 USD'nin de ödenmiş olduğu, bakiye 2.900.403 USD'nin tahsili için bu davanın açıldığını, ayrıca ... A.Ş. tarafından bankaya verilen 44.000 USD komisyon bedeli için fatura düzenlendiğini, yine ... A.Ş'nin 21.04.2000 tarihinden 08.08.2001 tarihine kadar geçen süre için bankaya 2 dönem komisyon daha ödediğini, bunun tutarının 22.000 USD olduğunu, ancak fatura kesilmediğini ileri sürerek, hisse devir bedelinden ödenmeyen bakiye 2.900.403 USD'nin, teminat mektubu komisyonundan doğan 66.000 USD'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2012/13748 E,2014/2827 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 24/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17104, Karar No: 2015/23229, Tarih: 15.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/17104 E.  ,  2015/23229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/90934

MAHKEMESİ : Turhal Asliye Ceza Mahkemesi

NUMARASI : 2012/521 (E) ve 2012/535 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-O yer ve Üst Cumhuriyet savcılarının iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulmamasına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırı ise de zamanaşımı süresi içinde mahkemesinden karar istenmesi mümkün olup, temyize konu bir hüküm bulunmadığından, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna yönelik olarak konusu olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Hırsızlık suçu yönünden yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-Suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçunu işledikleri sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin olup olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetlerinin tam olup olmadığı konusunda Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alınıp sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Suça sürüklenen çocuklar hakkında Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısı ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6618, Karar No: 2025/3035, Tarih: 18.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/6618 E.  ,  2025/3035 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2513 E., 2020/894 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine, usul ve yasaya aykırı hükmün bozulmasına,

ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme'nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 ncu paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 ncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 ncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. .../İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (... v/İzlanda, 13778/88, 25/06/1992)

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.