muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7989, Karar No: 2024/649, Tarih: 08.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/7989 E.  ,  2024/649 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili ve dahili davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Artvin ili Yusufeli ilçesi Kınalıçam Köyünde bulunan 113 ada 1 parsel sayılı 9.676.972,01 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 6831 sayılı Orman Kanununa göre orman kadastrosu yapılmamış orman vasfındaki yerlerden olduğundan söz edilerek orman niteliği ile davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı vekili, çekişmeli taşınmazın uzun yıllardır müvekkilinin tasarruf ve zilyetliği altında olduğunu, taşınmazın keşif sırasında sınırları gösterilecek olan bölümünde müvekkili tarafından tarımsal faaliyet yapılmasına karşın kadastro çalışmaları sırasında çekişme konusu kısmın hatalı olarak Hazine adına tescil edildiğini, kadastro tespit tarihine göre zilyetliğe dayanan kazandırıcı zamanaşımı şartlarının oluştuğunu ileri sürerek çekişmeli taşınmazın keşif sırasında sınırları gösterilecek bölümünün tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddini savunmuş, dahili davalı ... İdaresi vekili de dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, toplanan tüm delillere ve alınan bilirkişi raporlarına göre; davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediği, imar ve ihya iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine, davalılardan Orman İdaresi ile vekili arasındaki vekalet ilişkisi sona erdiği gerekçesiyle davalılardan Orman İdaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili ve dahili davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ziraat bilirkişisi tarafından dava konusu yerin imar ihya edilmediği, alan üzerinde halihazırda tarımsal faaliyette bulunulmadığı, tarımsal üretime uygun yerlerden olmadığının; orman bilirkişiler tarafından da 1989 yılı hava fotoğraflarına göre dava konusu yerin orman alanlarında kaldığı, 2002 yılı hava fotoğraflarının kayalığın gölgesinde kaldığından değerlendirme yapılamadığı, 2013 yılı hava fotoğraflarında orman alanlarında kaldığı, 1985 ve 2004 tarihli memleket haritalarında alanın beyaz renge boyalı orman olmayan alanda kaldığı, ancak bu durumun memleket haritası yapımında operatörden kaynaklı bir hatadan kaynaklanabileceği, sonuç olarak dava konusu yerin devlet ormanı sayılan yerlerden olduğunun rapor edilmesi karşısında davalılar Orman İdaresi ve Hazine yönünden davanın reddine karar verilmesinin yerinde olduğu, ne var ki davalı Köy Tüzel Kişiliğinin davada pasif husumet ehliyeti bulunmaması nedeniyle bu davalı yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kamu düzenine aykırı bu kuralın aksine davanın esastan reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, bunun yanında davalılardan Orman İdaresi lehine, vekilin temsil yetkisi yenileme işlemlerinin devam ettiğine ilişkin kurumun 16.01.2020 tarihli yazısına göre vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken vekalet ücreti takdir edilmemesinin de hatalı olduğu gerekçesiyle davalı ... İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davalı Köy Tüzel Kişiliği yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın esastan reddine, davalı ... İdaresi kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre hesaplanan vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş; iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25984, Karar No: 2012/27073, Tarih: 12.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/25984 E.  ,  2012/27073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Çocuk hastalıkları konusunda uzman doktor olan sanığın 3 yaşındaki mağdurun tedavisi için uyguladığı enjeksiyon sonrası mağdurda meydana gelen sağlık sorunlarının enjeksiyon nöropatisi sonucu oluşabileceğine yönelik Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nca tanzim edilen 25.05.2011 tarihli bilirkişi raporu gözetildiğinde yapılan yargılama sonunda 5271 sayılı CMK'nın 223/2(e) maddesi gereğince verilen beraat kararının gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin kusur durumuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 12.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31291, Karar No: 2013/41798, Tarih: 26.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/31291 E.  ,  2013/41798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 26.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1866, Karar No: 2011/2938, Tarih: 29.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/1866 E.  ,  2011/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının haczinin düştüğünü, haciz tezkeresinin trafik tescil bürosuna geldiği tarihin haciz tarihi olarak kabulü gerektiğini; davalı ile borçlu arasında gerçek bir borç ilişkisinin bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline, müvekkilinin birinci sıraya alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davalının 11.1.2008 tarihli haczinin ayakta olduğu, davalının alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayandığı ve sıra cetvelinde yasaya aykırı yön bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin alacağın üçüncü kişilerden mal kaçırmak maksadıyla muvazaalı biçimde oluşturulduğu yönündeki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Sıraya yönelik itirazlara gelince; Her (kesin) haciz konulduğu tarih itibariyle hüküm ifade eder ve sonradan konulan hacizler, öncekinin devamı niteliğinde olmayıp, yeni bir haciz sayılır. Satış isteme süresi (İİK.m.106) da her haciz için ayrı ayrı belirlenir. Somut olayda davalının alacaklı bulunduğu icra dosyasından 5.5.2006 ve 6.2.2007 tarihlerinde haciz yazıları yazılmış, Trafik Tescil Büro Amirliği’nce düzenlenen takyidat listesinde “veri tabanına giriş tarihi” olarak 29.5.2007 tarihi gösterilmiştir. Bu tarih bilirkişi ve mahkeme tarafından haciz olarak kabul edilmiş ise de, haciz tezkeresinin ilgili amirliğe ulaşması, haczin aracın tescil dosyasına işlenmesi ve veri tabanına girilmesi tarihlerinin net olarak ilgili yerden sorulması ve bu tarihin, haciz tarihi sayılıp sayılmayacağı netleştirilmelidir. Bu tarih haciz tarihi ise, ihalenin yapıldığı 29.4.2008 günü itibariyle ayakta olduğu ve davacı haczinden önce konulduğu kabul edilmelidir. Bu tarihin haciz tarihi olmayıp, otomasyon sistemi ile ilgili bir veri girişinden ibaret olduğunun anlaşılması halinde ise davalının 11.1.2008 tarihli haczinin ayakta olduğu ve bunun da davacının 26.6.2007 tarihli haczinden sonra konulduğu sonucuna varılmalıdır.

Açıklanan nedenle eksik incelemeye dayalı olarak kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

Açıklanan nedenle eksik incelemeye dayalı olarak kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) sayılı bentte açıklanan nedenle, sıraya yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/795, Karar No: 2019/5581, Tarih: 17.12.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/795 E.  ,  2019/5581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM :Sanıklar hakkında; TCK'nin 37, 81, 35, 53, 58. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 12 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar müdafiinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

1-Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat zıtlığının bulunduğunun kabulü gerektiğinden; somut olayda aynı suçlardan yargılanan sanıklar Barış ve Buluş arasında menfaat zıtlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiler yerine aynı müdafiler tarafından yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 152. ve 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38. maddelerine aykırı davranılması,

2-Mağdurun vücuduna aldığı saçma isabetlerinin organ, damar veya sinir yaralanmasına, kemik kırığına, organ işlevinin zayıflamasına veya kaybedilmesine, hayati tehlikeye yol açıp açmadığı ve tüm yaraların nitelikleri konusunda Adli Tıp Kurumundan 2. İhtisas Dairesinden ayrıntılı rapor alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi yerine, yetersiz raporlara dayanılarak, eksik soruşturmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,3-24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 17/12/2019 gününde oy birliği ile karar verildi. 17/12/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 19/12/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2019/4330, Karar No: 2020/427, Tarih: 21.01.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4330 E.  ,  2020/427 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 25. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 27.05.2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 08.10.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 20.10.2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 06.11.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek kamu davasının düşmesine karar verilmiş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerşekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebliğat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3020, Karar No: 2013/386, Tarih: 28.01.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/3020 E.  ,  2013/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin ödenmeyen kısmının tahsili için başlatılan icra takibinin davalı iş sahibi şirket vekilinin itirazı üzerine durması nedeniyle itirazın iptâli, icra takibinin devamı, icra inkâr tazminatının tahsili istemleri ile açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici vekili, dava dilekçesinde 26.05.2008 tarihli bir adet, 09.06.2008 tarihli iki adet sözleşmeye dayanmıştır. Bu sözleşmelerin fotokopileri davacı vekili tarafından dosyaya sunulmuştur. Bu sözleşmelere karşı davalı iş sahibi şirket vekilinin beyanı alınmamıştır. Bu sözleşmelerdeki işveren imzasının davalı şirket temsilcisine ait olduğu kabul edildiği takdirde taraflar arasında akdî ilişkinin bulunduğunun kabulü gerekir. Davalı iş sahibi şirket vekili bu sözleşmeleri ve altındaki imzayı inkâr ederse, bu durumda davacı yüklenici vekiline sözleşmelerin asıllarını sunması için süre verilmesi, sözleşme asılları sunulduğu takdirde gerekirse imza incelemesi de yapılarak, taraflar arasında akdî ilişkinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi zorunludur.

Taraflar arasında akdî ilişkinin bulunduğunun kabul edilmesi durumunda, davacı yüklenici tarafından yapılan işlerin neler olduğunun, sözleşmelerde yazılı olan işlerin hangilerinin davacı yüklenici tarafından yapıldığının belirlenmesi gerekir. Bu konuda maddi vakıalara, dolayısıyla yüklenici tarafından yapılan işler hakkında tanık dinlenmesine yasal engel bulunmamaktadır. Akdî ilişkinin varlığı kabul edildiği takdirde kural olarak yapılan işlerin davacı yüklenici tarafından yapıldığının kabulü zorunludur. Bunun aksini ispatlama yükümlülüğü davalı iş sahibine aittir.

Mahkemece taraflar arasında akdî ilişkinin bulunup bulunmadığının değerlendirmesi tam olarak yapılmamış, bu konunun gerekli beyanlar alınarak değerlendirilmesi gerektiği üzerinde de durulmamıştır. Sadece davacı yüklenici defter kayıtlarının usulüne uygun tutulmamış olması ve icra takibine dayanak yapılan ........2008 tarihli faturanın iade edilmiş bulunması gerekçesiyle davacı yüklenicinin iddiasını ispat edememiş olması nedeniyle eksik araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yüklenici yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 28.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24287, Karar No: 2014/7594, Tarih: 02.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/24287 E.  ,  2014/7594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :31.12.2012

NUMARASI :Esas no:2011/122 Karar no:2012/571

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, 2828 sayılı Yasa uyarınca koruma altına alınarak yetiştirme yurduna yerleştirildiğini belirterek ergin oluncaya kadar yetiştirme yurdunda kaldığının tesbitini istemiştir. Dava, Asliye Hukuk Mahkemesince karara bağlanmıştır. 2828 sayılı Yasa uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzüğün 7. maddesinde "Bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren kamu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tesbiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. Mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesinin üçüncü fıkrasında, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin ve gerektiğinde çocuk hakiminin bu kanunda yazılı koruyucu ve destekleyici tedbirlerle ilgili olarak da karar vermeye görevli olduğu belirtilmiştir. Tekirdağ da çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda tesbit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir. (HGK.'nun 21.11.2012 tarih ve 2012/2 - 654 E - 2012/817 K sayılı kararı)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.04.2014(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/32448, Karar No: 2014/29950, Tarih: 10.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/32448 E.  ,  2014/29950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2014

NUMARASI : 2014/36-2014/128

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, tefhim edilen kısa kararda, tazminata karar verilmediği halde, gerekçeli kararda “takip konusu alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” hükmedilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

T.C. Anayasası, yargılamada aleniyet ilkesini benimsemiştir. Bu nedenle, yargılama açık olarak yapılacak ve yargılama sonunda verilen karar HMK.nun 297/son maddesi hükmü gereği açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça belirtilecektir. Mahkeme hükmü tek olduğundan ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından söz edilemez. Nitekim, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10/04/1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağının belirtilmiş bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmesi için vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

O halde mahkeme kararı, sair hususlar incelenmeksizin yukarıda belirtilen nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ :Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.