muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10187, Karar No: 2014/2653, Tarih: 03.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10187 E.  ,  2014/2653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi müdahil Orman Yönetimi ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, ... Köyü, 111 ada 172 ve 175 sayılı parsellerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında özel mülke konu olamayacak, serinlemek ve hayvan otlatmak için kullanılan ... Yaylası olarak bilinen kadim yayla olduğu iddiası ile tapunun iptalini istemiş; Orman Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yer olduğu iddiası ile davaya katılmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan kadim yayla olduğu gerekçesiyle Hazinenin davasının kabulüne, müdahil Orman Yönetiminin davasının reddine, taşınmazların tapusunun iptaline, taşınmazların yayla olarak sınırlandırılmasına ve 3402 sayılı Kanunun 16/B maddesi gereğince özel siciline kaydedilmesine karar verilmiş; Orman Yönetimi ve davalı ... tarafından temyiz edilen hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 19/04/2010 gün ve 2010/3967 - 5280 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı ( Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşılırsa kadastro mahkemesinin 1994/560 sayılı dosyasında sadece Vakfiyenin uygulandığı, taşınmazların kamu malı yayla niteliğinde olup olmadığının araştırılıp araştırılmadığı dosyanın aslının getirtilerek incelenmesi, şayet böyle bir inceleme yapılmamışsa hukukî sebep farklı olması nedeniyle H.U.M.K.'nun 237. maddesi anlamında kesin hüküm niteliğinde bulunmadığının gözetilmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Hazinenin davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulü ile dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptaliyle orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; Hazine ve davalı ... tarafından temyiz edilen hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 20/12/2012 gün ve 2012/7497-14778 sayılı kararı ile, Vakıflar Bölge Müdürlüğünün temyiz itirazları reddedilmiş, davacı Hazinenin temyiz itirazları yönünden ise bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Hazinenin davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulü ile dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptaliyle orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; Hazine ve davalı ... tarafından temyiz edilen hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 20/12/2012 gün ve 2012/7497-14778 sayılı kararı ile, Vakıflar Bölge Müdürlüğünün temyiz itirazları reddedilmiş, davacı Hazinenin temyiz itirazları yönünden ise bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Hükme esas alınan orman bilirkişisi raporunda, taşınmazların 1956 tarihli memleket haritasında orman sayılmayan açık alanda kaldığı, 1971 tarihli hava fotoğraflarında orman sayılmayan taşlık, kayalık alana isabet ettiği, eylemli olarak da üzerinde orman örtüsünün bulunmadığı, ancak 3402 sayılı Kanuna göre yapılan orman sınırlandırmasında orman olarak sınırlandırılması nedeniyle orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiş, mahkemece, bu rapor gözönünde bulundurularak taşınmazların orman olarak tesciline karar verilmiştir. Ne var ki; mahkemenin kabulü ve bu kabule esas alınan orman bilirkişisi raporu doğru görülmemiştir. Yörede, 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu, hak düşürücü süre içinde açılan dava nedeniyle kesinleşmemiştir. Süresinde yapılan itiraz veya açılan dava, orman kadastrosunun kesinleşmesini önler. Orman kadastrosu yapılmayan veya ilk olarak yapıldığı yerlerde, bir yerin orman niteliği ve hukukî durumu 3116, 4785, 5658 ve 6831 sayılı kanunlar hükümlerine göre çözümlenir. Bu şekilde yapılan araştırmaya göre de, taşınmazların eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman olmadığı gibi eylemli olarak da orman olmadığı belirlenmiştir. Bozmadan önce, taşınmazların niteliğinin yaylak olduğu saptanmıştır (orman araştırması yetersiz olduğu için bozma yapılmıştır.). Kaldı ki; taşınmazların bulunduğu, ... Yaylasının 17. HD'nin 1995/7745 - 7843, 14. HD'nin 2007/7574 - 9043, HGK’nun 1996/17 – 294 - 426 ve 1996/7 – 295 - 425 sayılı kararları ile yaylak olduğu kesinleşmiş yargı kararları ile belirlenmiştir. Ayrıca, maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz. Taşınmazların bulunduğu bölgenin yöre halkı tarafından ... Yaylası olarak bilindiği de anlaşılmaktadır. Belirtilen nedenlerle, taşınmazların 3402 sayılı Kanunun 16/B maddesi gereğince yaylak olarak sınırlandırılıp özel siciline yazılmasına karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacı Hazinenin davasının kabulüne, müdahil Orman Yönetiminin davasının reddine; dava konusu ... İlçesi, ... Köyü 111 ada 172 ve 175 parsel sayılı taşınmazların davalı adına olan tapusunun iptali ile bu parsellerin yayla olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline kaydına karar verilmiş, hüküm müdahil Orman Yönetimi ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacı Hazinenin davasının kabulüne, müdahil Orman Yönetiminin davasının reddine; dava konusu ... İlçesi, ... Köyü 111 ada 172 ve 175 parsel sayılı taşınmazların davalı adına olan tapusunun iptali ile bu parsellerin yayla olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline kaydına karar verilmiş, hüküm müdahil Orman Yönetimi ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman kadastrosu ile genel arazi kadastrosu işlemi 1994 yılında yapılıp kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A madde gereğince davalı ... Müdürlüğünden onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı temyiz harcının istek halinde iadesine, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 03/03/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35671, Karar No: 2015/29158, Tarih: 08.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/35671 E.  ,  2015/29158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumun 16.8.2012 tarihli yazı ile eczane sözleşmesinin 2012 yılı protokolünün 3.5.14. Maddesi gereğince hastaların eczaneye yönlendirildiği iddiası ile 3 ay süre ile feshe karar verildiğinin bildirildiğini, varsayıma dayalı olarak yönlendirmenin kabulünün haksız olduğunu ileri sürerek, fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı, yapılan soruşturma ile diyaliz merkezi ile eczanenin kendi aralarında anlaşarak yönlendirme yapıldığının anlaşıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eczacı ile davalı kurum arasında yapılan ilaç teminine ilişkin protokolün 5.3.14. Maddesi gereğince yönlendirme olduğu gerekçesi ile 16.8.2012 tarihli yazı ile eczane sözleşmesinin 3 ay süre ile feshedildiğinin bildirildiği tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. 2012 protokolünün 5.3.14. Maddesinde de; "Eczacılar, kendilerine hasta gönderilmesine yönelik olarak her ne şekilde olursa olsun, kurumlar, hekimler, diğer sağlık kurum ve kuruluşları ve üçüncü şahıslarla kurye şirketleri ile açık veya gizli işbirliği yapamaz, simsar, kurye elemanı ve benzeri yönlendirici personel bulunduramaz, reçete toplama ve yönlendirme yapamaz. İnternet, faks, telefon, kurye, komisyoncu ve benzeri yollarla eczanelere gelen reçeteler kabul edilmez. Eczacılara bu yolla gelen ilaç talepleri karşılanmaz. Bu durumun tespit edilmesi halinde sözleşme feshedilir ve 3 (üç) ay süre ile sözleşme yapılamaz " düzenlemesi mevcuttur.

Ancak Eczacılar ve Eczaneler hakkındaki 6197 sayılı Kanunu'nun 6514 sayılı kanunun 36 maddesi ile 2.1.2014 tarihinde değiştirilen 24/2. maddesinde "eczacılar kendilerine reçete gönderilmesine yönelik olarak her ne şekilde olursa olsun, kurumlar, hekimler, diğer sağlık kurum ve kuruluşları veya üçüncü şahıslar ile açık veya gizli işbirliği yapamaz, simsar, kurye, elamanı ve benzeri yönlendirici personel bulunduramaz, reçete toplama veya yönlendirme yapamaz, bu yollarla gelen reçeteleri kabul edemez. Bu fiilerin tesbiti halinde eczacı ile aracı kişi veya kuruluşa beşbin Türk Lirasından elli bin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir. Fiillerin tekrarı halinde idari para cezası daha önce verilen cezanın iki katı olarak uygulanır." düzenlemesinin bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde eczacı lehine anılan kanunla yapılan bu düzenlemenin somut olay açısından uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6414, Karar No: 2013/21095, Tarih: 10.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6414 E.  ,  2013/21095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin önceki geri çevirme kararında davacının tutuklu kaldığı sürelerin ve gerekçeli kararın davalı vekiline tebliğinin gerektiğinin belirtildiği, mahkemece davacının tutuklu kaldığı sürelere ilişkin bilgilerin gönderildiği ancak tutanak tutularak davalı vekiline kısa kararın yüze karşı verildiği belirtilerek gerekçeli kararın davalı vekiline tebliğ edilmeden dolayısıyla geri çevirme kararımızın tam olarak yerine getirilmeden dosyanın dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

Yüze karşı verilen hükümde feshin haklı veya geçerli olduğu belirtilmeden “davanın reddine” karar verildiği, gerekçeli kararda feshin geçerli olduğunun açıklandığı, buna göre;

Gerekçeli kararın davalı vekiline, bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanun ile değişik 7201 Sayılı tebligat Kanunu hükümlerine göre yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. Maddesi gereğince 1086 Sayılı HUMK.nun 432. Maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu eksiklikler giderildikten sonra incelenmesine, 10.07.2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2212, Karar No: 2019/4234, Tarih: 13.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/2212 E.  ,  2019/4234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 01.05.1974-21.03.1975 tarihleri arasında davalıya ait kireç ocağında tabancacı/barutçu olarak çalışırken yakalandığı iddia edilen meslek hastalığı (Mesleki Pnömokonyoz) sonucu %51 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı işçi ...’e bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca, davalı işverenden rücuan tahsiline karar verilmesini istemiş, Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 14. maddesinde, “meslek hastalığı, sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal engellilik halleridir.” 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun “Tanımlar” başlıkla 3/1-1 bendinde “Meslek hastalığı: Mesleki risklere maruziyet sonucu ortaya çıkan hastalık” olarak tanımlanmıştır.

Sigortalının mesleğini icrası sırasında sürekli tekrarladığı faaliyetlerden dolayı ya da icra edilen işin niteliği veya işin şartları nedeniyle mesleği ile bağlantılı olarak meydana gelen hastalıklar da sosyal güvenlik sistemi içerisinde bir sosyal risk olarak kabul edilmekte ve bu hastalıklar meslek hastalığı olarak nitelendirilmektedir.

İş kazası ani bir olay olmasına karşın meslek hastalığı, belirli bir zaman dilimi içerisinde tekrarlanan bir sebeple oluşmaktadır. Meslek hastalığı, işin nitelik ve yürütüm şartlarından dolayı ya da işyerinin durumu dolayısıyla yavaş yavaş ortaya çıkan bir sağlık sorunudur.

Hangi hastalıkların meslek hastalığı sayılacağı ve bu hastalıkların, işten fiilen ayrıldıktan en geç ne kadar zaman sonra meydana çıkması hâlinde sigortalının mesleğinden ileri geldiğinin kabul edileceği Meslek Hastalıkları Listesine göre tespit ve tayin edilir.

506 sayılı Yasanın 18. maddesi (5510 sayılı Kanun m.14), “Meslek hastalığı; sigortalı olarak çalıştığı ve böyle bir hastalığa sebep olacak işten veya iş yerinden ayrıldıktan sonra meydana çıkmış ise sigortalının bu Kanunla sağlanan yardımlardan yararlanabilmesi için; eski işinden veya iş yerinden fiilen ayrılması ile hastalığın meydana çıkması arasında bu hastalık için; yönetmelikte belirtilen süreden daha uzun bir zamanın geçmemiş olması gerekir.

506 sayılı Yasanın 18. maddesi (5510 sayılı Kanun m.14), “Meslek hastalığı; sigortalı olarak çalıştığı ve böyle bir hastalığa sebep olacak işten veya iş yerinden ayrıldıktan sonra meydana çıkmış ise sigortalının bu Kanunla sağlanan yardımlardan yararlanabilmesi için; eski işinden veya iş yerinden fiilen ayrılması ile hastalığın meydana çıkması arasında bu hastalık için; yönetmelikte belirtilen süreden daha uzun bir zamanın geçmemiş olması gerekir.

Ancak, meslek hastalığının klinik ve laboratuar bulgularıyla kesinleştiği ve meslek hastalığına yol açan etkenin, iş yeri incelemesi ile kanıtlandığı hallerde, yükümlülük süresi aşılmış olsa bile, söz konusu hastalık, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun onayı ile meslek hastalığı sayılabilir.” Düzenlemesini içermektedir.

Gerek 506 sayılı Kanun’un 18 ve gerekse 5510 sayılı Kanun’un 14’üncü maddeleri uyarınca; işverenlerin meslek hastalığından sorumlu tutulabilmesi için, sigortalının bu işverenlerin hizmetinde çalışırken meslek hastalığına tutulduğunun ve meslekte kazanma güç kaybının bu hastalıktan kaynaklandığının tespiti, eski işinden fiilen ayrılma zamanı ile hastalığın meydana çıkması arasında, hastalık için Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü’nde (Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği) belirlenen süreçten (yükümlülük süresinden) daha uzun bir zamanın geçmemiş olması şarttır.

Yönetmeliğe göre, Yükümlülük süresi, sigortalının meslek hastalığına sebep olan işinden fiilen ayrıldığı tarih ile meslek hastalığının meydana çıktığı tarih arasında geçen en uzun süreyi ifade eder. Ancak meslek hastalığının klinik ve laboratuar bulgularıyla kesinleştiği ve meslek hastalığına yol açan etkenin, işyeri incelemesi ile kanıtlandığı hallerde, yükümlülük süresi aşılmış olsa bile, söz konusu hastalık, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun onayı ile meslek hastalığı sayılabilir. Burada önemli olan hastalığı belirleyen rapor tarihi değil, tıbbi verilere göre hastalığın ortaya çıktığı tarihtir.

Davaya konu somut olayda; Sigortalının 1994 tarihinde göğsünde ağrı hissederek hastaneye gitmesi ile akciğerlerinden rahatsız olduğunun anlaşıldığı, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 08.08.2003 tarihli Sağlık Kurulu Raporu ile sigortalıya pnömokonyoz meslek hastalığı teşhisi konulduğu, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulu'nun 13.10.2006 tarih 18/1807 sayılı kararı ile sigortalının yakalandığı meslek hastalığı nedeni ile sürekli iş göremezlik oranının %51 olduğunun tespit edildiği, yargılama sırasında alınan raporda Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun 15.05.2015 tarihli raporu ile sürekli iş göremezlik oranının E cetveline göre %60 olduğuna karar verildiği anlaşılmıştır. Anılan meslek hastalığı içim yükümlülük süresi 10 yıldır. Bu nedenle, hastalık için öngörülen yükümlülük süresi ve yükümlülük süresi yönünden Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu karar ve onayı ile meslek hastalığının tespiti yönünden davalı Kurum tarafından yapılan işlemlere ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeli, sigortalının davalı şirkete ait işyerinden ayrıldığı 21.03.1975 tarihindeki sürekli iş göremezlik derecesi belirlenmeli, davalı işverenin kusur oranı 32 yıl formülü olarak adlandırılan yöntem uyarınca saptanmalıdır.

Uygulamada 32 yıl formülü olarak adlandırılan ve yer altı kömür madeni işyerlerindeki toz oranının mevcut teknolojik olanaklarla belirli bir oranın altına indirilmesinin mümkün olmadığı ve yer altı çalışma koşulları tümüyle kontrol altına alınamayacağı için, 32 yıllık bir çalışma süresi sonunda meslek hastalığı üzerinde belirli oranda kaçınılmazlığın etkili olacağı kabulünden hareket eden yaklaşımın, yer altı kömür madeni işyeri dışındaki çalışmalardan kaynaklanan meslek hastalıklarına ilişkin kusur incelemesinde esas alınma olanağı bulunmamaktadır. Aksine yaklaşım, her tür meslek hastalığının oluşumunda belirli oranda kaçınılmazlığın etkili olacağı kabulüne yol açacaktır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'a iadesine, 13.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8172, Karar No: 2015/22648, Tarih: 30.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/8172 E.  ,  2015/22648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse,yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır (Tebligat Kanunu m.35). Dava dilekçesi davalının bu tarihte bulunduğu açık cezaevi adresine tebliğ edilmiş, davalı tarafından cevap verilmemiştir. Davalının ceza evinden çıkması, yeni adresinin tespit edilememesi ve adres kayıt sisteminde kayıtlı bir adresinin de bulunmaması nedeniyle, davacı tarafından bildirilen davalının bulunduğu iddia edilen davalının ablasının adresine ön inceleme davetiyesi tebliğe çıkartılmış, davalının adres bırakmadan ayrıldığı gerekçesiyle tebligat iade edilmiş, bu kez Tebligat Kanunun 35. maddesi gereğince tebligat yapılmış, ön incelemeye katılmayan davalıya aynı adreste yine Tebligat Kanunun 35. maddesi gereğince tahkikat davetiyesi tebliğ edilmiştir. Davalının daha evvel usulüne uygun bir tebligat yapılmayan adresine Tebligat Kanunun 35. maddesine göre yapılan tebligatlar usulsüzdür. Bu husus savunmayı etkileyen önemli bir usul hatasıdır. O halde mahkemece yapılacak iş, usulen adres araştırılması yaptırılması, şayet davalının tebligata yarar bir adresinin tespit edilmemesi halinde ilanen tebligat yaptırılmasından ibarettir. Açıklanan yön gözetilmeden hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3624, Karar No: 2020/4575, Tarih: 29.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/3624 E.  ,  2020/4575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan ...’ın, dava konusu 136 ada 57 parsel sayılı taşınmazın 1/3'er payını, satış yoluyla davalı oğulları ... ve ...'ye temlik ettiğini, yapılan işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile mirasbırakan ... adına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, mirasbırakan ile çocukları arasında düzenlenen 05.06.1987 tarihli anlaşma uyarınca, dava konusu taşınmazda mirasbırakana ait tek katlı evin üzerine kat çıktıklarını, mirasbırakanın bilahare dairelerine isabet eden payları tapuda devrettiğini, satış bedelini ödediklerini, taşınmazın 1/3 payının halen mirasbırakan adına kayıtlı olup muvazaa bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlar; davalılardan ... 09.04.2009 tarihli duruşmada, annesinin felçli olması nedeniyle kendi yerlerini satıp dava konusu taşınmaza kat çıktıklarını, dava konusu taşınmazı mirasbırakandan parayla satın almadıklarını beyan etmiş; davalı ... mirasçıları olan dahili davalılar...,..,...,...,..,..,... aşamalarda, davayı kabul etmediklerini, muvazaa söz konusu olmadığını; dahili davalı ... aşamalarda, davaya bir diyeceğinin olmadığını, alt katın mirasbırakana ait olup diğer katların davalılar tarafından yapıldığını, mirasbırakanın bakmaları için davalılara verdiğini, üst katlarda bir hak iddiası olmadığını; dahili davalı ... bozmadan sonra 20.12.2016 tarihli duruşmada, davayı kabul etmediğini beyan etmişler; bozmadan sonra atanan tereke temsilcisi, esas yönünden taktiri mahkemeye bırakmıştır.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar Dairece, “...Hal böyle olunca, mirasbırakan ...’ın ölüm tarihi itibariyle terekesinin elbirliği mülkiyetine tabi olduğu ve davaya dahil edilen mirasçıların davaya muvafakat etmedikleri gözetilerek miras şirketine TMK’nun 640. maddesi uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerekirken, davanın görülebilirlik koşulu gözardı edilerek yazılı olduğu üzere davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece bozma ilamına uyularak tereke temsilcisi huzuruyla yapılan yargılama sonucunda, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile mirasbırakanın terekesi adına tesciline karar verilmiştir.