muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10179, Karar No: 2012/408, Tarih: 17.01.2012

Rücu davasının aynı zamanda 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri ile 27. maddesine yönelik bulunduğu gözetilerek, anılan madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği hususu yöntemince araştırılıp belirlenmeli, anılan madde koşullarının varlığı halinde, işverenin 10’uncu maddeye ilişkin sorumluluğu oransal olarak tespit edilip, Anayasa Mahkemesi Kararında belirtilen ilke ve esaslara göre saptanacak rücu alacağının talep de gözetilerek tahsiline hükmedilmelidir.

Öte yandan, çocuk yaştaki acemi işçiyi mutfakta görevlendiren ve bıçakla çalışmasına göz yuman işverenin daha fazla kusurlu olması gerektiği gözetilmeksizin, işverene %65 oranında kusur izafe edilen 03.12.2009 tarihli yetersiz bilirkişi raporunun hükme dayanak kılınıp yazılı biçimde karar tesis edilmesi, ayrıca, isabetsiz bulunmuştur. Mahkemece, yapılacak iş, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile, iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda, uzman bilirkişi heyetinden, kusur oran ve aidiyeti konusunda, özellikle, işverenin baskın kusurunun varlığını irdeleyecek biçimde, yeniden rapor alıp, sonucuna göre hüküm tesisinden ibarettir.

O halde; taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.01.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14098, Karar No: 2011/31256, Tarih: 28.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/14098 E.  ,  2011/31256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda "Eskişehir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2009/16417 sayılı dosyasındaki takibin durdurulmasına" karar verildiği halde, gerekçeli kararda "Eskişehir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2009/16417  ve 3. İcra Müdürlüğü'nün 2009/11562 sayılı dosyalarında ki takibin durdurulmasına" hükmedilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

T.C. Anayasası, yargılamanın aleniyeti ilkesini benimsemiştir. Bunun anlamı, yargılama açık yapılacak ve yargılamanın sonunda verilen karar açıkça belirtilecektir. HUMK.nun 382.maddesi gereğince, sonradan yazılacak gerekçeli kararında bu kısa karara uygun olması gerekir. Aksi halde yargılamanın alaniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 10.04.1992 tarih 7/4 sayılı kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağının belirtilmiş bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş, önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26663, Karar No: 2016/4158, Tarih: 16.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/26663 E.  ,  2016/4158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... adına vekili Avukat ... ile davalı ... adına vekili Avukat ... aralarındaki dava hakkında İş Mahkemesinden verilen 15.06.2015 tarihli ve 2014/1318 esas, 2015/683 karar sayılı hüküm, duruşmalı olarak davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

... 24.04.2015 tarihli cevabi yazısında, ..., ... tarafından satış ve devrinin yapılmasına karar verildiği, karar doğrultusunda devir sözleşmesinin imzalandığı belirtilmiş olup, ... söz konusu devir sözleşmesinin bir örneğinin istenilmesi ile devir işleminin tamamlanıp tamamlanmadığının sorularak, alınacak cevabi yazı ve eklerin dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10693, Karar No: 2015/58, Tarih: 12.01.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/10693 E.  ,  2015/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.10.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazlarda ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 297/2. maddesi gereğince;

Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Mahkemece hüküm sonucunda ortaklığının giderilmesine karar verilen taşınmazların ada ve parsel numaraları belirtilmek suretiyle her biri hakkında hüküm kurulması gerekirken "davanın kabulü ile dava konusu taşınmazlarda taraflar arasında bulunan ortaklığın umuma açık surette satış yolu ile giderilmesine" şeklinde infaza elverişli olmayacak şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelemesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/54126, Karar No: 2017/23278, Tarih: 25.10.2017

**4. Ceza Dairesi         2014/54126 E.  ,  2017/23278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Hükümlerin ortadan kaldırılması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Yerel mahkemece kendisine harhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması gerekirken, CMK'nın 223. maddesine aykırı olarak hüküm kurulmadan yasal olmayan şekilde önceki hükümlerin ortadan kaldırılması biçiminde karar verilmesi,

2-Sanık hakkında verilen ve CMK'nın 231. maddesi gereğince açıklanması geri bırakılan hükümden sonra deneme süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle duruşma açılarak açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması, Yargıtay incelemesine tabi olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanan hüküm olması karşısında; CMK'nın 230, 223. maddeleri gereğince kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılarak kararın gerekçesiz bırakılması,

3-Kabule göre de;

Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 20/09/2012 tarihli raporda sanığın, TCK’nın 32/1. maddesinden faydalanabileceğinin belirtilmesi karşısında, TCK'nın 32 ve 57. maddeleri uyarınca suç tarihinde işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya bu fiillerle ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış yada önemli derecede azalıp azalmadığı konusunda usulünce sağlık kurulu raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesinin zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31213, Karar No: 2014/1577, Tarih: 22.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/31213 E.  ,  2014/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/151893

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/1249 (E) ve 2013/167 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu haller dışında mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasını gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14764, Karar No: 2010/17370, Tarih: 14.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14764 E.  ,  2010/17370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 25 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 6 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3274, Karar No: 2021/3421, Tarih: 13.04.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/3274 E.  ,  2021/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Katılma Alacağı

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İzmir 15. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İzmir 15. Aile Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli ve 2016/298 Esas, 2018/399 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, evlilik birliği içinde davalı erkek adına edinilen ticari servis plakalı araç bulunduğunu, mal kaçırmak amacıyla aracın davalı tarafça boşanma davası öncesi devredildiğini açıklayarak, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000,00 TL alacağın faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, ticari servis plakalı aracın davalının babası tarafından bedeli ödenerek satın alındığını, kişisel mal olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, evlilik birliği içinde edinildiği görülen ve mal rejimi sona ermeden boşanma dava tarihinden önce satılan "S" plakalı aracın her ne kadar trafik tescil kaydı davalıya ait ise de tarafların iddia ve savunmaları ile tanık beyanları, davalının çalışma kayıtları davalının babasına ait banka kayıtları (kredi,havale ödeme) ile trafik kayıtları nazara alındığında araca ilişkin ödemelerin davalının babası Hüseyin tarafından yapıldığı, alışverişin satıcı Şaban ile babası Hüseyin arasında gerçekleştirildiği, davalının bir şirkette ücretli olarak çalıştığı, davalının aracın alımına ilişkin maddi kaynağa sahip olduğu ya da ödemeyi gerçekleştirdiğine dair somut delil elde edilemediği tespit edildiğinden, gerçekte aracın davalının babasına ait olduğu, bu nedenle de evlilik birliği içinde edinilmiş mal olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesince yerinde görülmeyerek, 6100 sayılı HMK'nin 353/(1)-b.1 maddesi hükmü uyarınca esastan reddedilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tasfiye konusu ticari servis plakalı araç yönünden bedeli davalının babası tarafından ödenerek satın alındığı ve kişisel mal olduğu kabul edilerek davanın tümden reddine karar verilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde, yapılan araştırma ve incelemenin yazılı şekilde hüküm kurmaya elverişli olmadığı görülmektedir.

Tasfiye konusu ticari servis plakalı araç yönünden bedeli davalının babası tarafından ödenerek satın alındığı ve kişisel mal olduğu kabul edilerek davanın tümden reddine karar verilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde, yapılan araştırma ve incelemenin yazılı şekilde hüküm kurmaya elverişli olmadığı görülmektedir.

Dosyada yer alan trafik kayıtları incelendiğinde, davalı erkek adına evlilik birliği içinde 05.01.2009 tarihinde "S" plakalı aracın satın alındığı, plakanın takılı olduğu aracın 1992 model otoyol marka otobüs olduğu anlaşılmaktadır. 06.01.2014 tarihinde davalı erkek tarafından "S" plakalı aracın dava dışı bir şirkete devredildiği, devredilen "S" plakanın takılı olduğu aracın ise 1992 model otoyol marka otobüs değil 2003 model Isuzu marka otobüs olduğu sabittir. Mahkemece "S" plakanın tahsisine ve alım tarihindeki değerine yönelik araştırma yapılmamıştır. Bununla birlikte "S" plaka ve takılı olduğu 1992 model otoyol marka otobüsün alım değerleri yerine, davalı adına 2003 model Isuzu marka otobüsün kasko değeri (2009 yılı itibariyle) ile davalının babası tarafından satıcıya ödenen para miktarları karşılaştırılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece öncelikle alım tarihi itibariyle "S" plakanın değeri ve 1992 model otoyol marka otobüs değeri tespit edilmelidir. Davalının babası tarafından ödenen paranın alım bedelini ("S" plaka ve 1992 model otoyol marka otobüs) tam karşılayıp karşılamadığı hususu netleştirilmelidir. Bedelin karşılanmayan kısmı var ise aksi ispat edilemediğinden edinilmiş mallardan karşılandığının kabulü gerekmektedir. Edinilmiş mallardan karşılanan kısım yönünden ise davacının katılma alacağı hakkı bulunmaktadır. Hesaplamada, Yasa ve Daire uygulamasına uygun şekilde, oranlama suretiyle, davalı lehine babası tarafından ödenen miktar yönünden TMK'nin 230. maddesi gereğince denkleştirme yapılmalı, davalının "S" plakanın kullanıldığı aracı değiştirdiği 2003 model Isuzu marka otobüsde gözetilerek davacının katılma alacağı belirlenmelidir. Açıklanan nedenlerle eksik araştırma ve inceleme ile hüküm tesis edildiğinden, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1 maddesi uyarınca kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/436, Karar No: 2019/5432, Tarih: 22.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/436 E.  ,  2019/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik incelemeye yönelik yerinde görülmeyen, katılan vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Sanığın sevk ve idaresindeki otomobille kazaya sebebiyet verdiğinin anlaşılması karşısında, yalnızca “B” sınıfı ehliyet belgesinin TCK'nın 53/6 maddesi gereğince geçici olarak geri alınmasına karar verilmesi gerekirken aynı zamanda “A2” sınıfı ehliyetinin de geri alınması sonucunu doğurur şekilde her iki sınıf belgenin de geri alınmasına karar verilmesi,

2-Kendisini vekille temsil ettiren katılan .... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 6. fıkrasındaki “sürücü belgesinden” ibaresinden önce gelmek üzere “B sınıfı” ibaresinin eklenmek ve yine hükme son bir fıkra eklenerek "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenen 3.000 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan ...’a verilmesine” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 22/04/2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI:

TCK’nın 53/6 maddesi; failin muayyen bir mesleğin veya sanatın gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak taksirli bir suç işlemesi halinde, onun bu mesleği veya sanatı yerine getirmesi belirli bir süre için, yine failin trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak taksirli bir suç işlemesi hâlinde, onun sürücü belgesinin belirli bir süre için geri alınmasına karar verilebileceğini, hüküm altına almaktadır.

TCK’nın 53/6. maddesindeki hak yoksunluğunun tatbik edilebilmesi için taksirli bir suçun işlenmiş olması şarttır. Ayrıca bu maddeye göre hak yoksunluğuna hükmetmenin hâkimin takdirine bağlı olduğu da madde metninden açıkça anlaşılmaktadır. Dolayısıyla maddedeki bütün şartlar mevcut olsa bile hâkimin burada sayılan hak yoksunluklarına hükmetmek mecburiyeti yoktur.

TCK’nın 53/6. maddesindeki hak yoksunluğunun tatbik edilebilmesi için taksirli bir suçun işlenmiş olması şarttır. Ayrıca bu maddeye göre hak yoksunluğuna hükmetmenin hâkimin takdirine bağlı olduğu da madde metninden açıkça anlaşılmaktadır. Dolayısıyla maddedeki bütün şartlar mevcut olsa bile hâkimin burada sayılan hak yoksunluklarına hükmetmek mecburiyeti yoktur.

TCK’nın 53/6. maddesine göre 3 aydan az ve 3 yıldan fazla olmamak üzere hak yoksunluğuna hükmedilebilecektir. Bu süre; taksirin yoğunluğuna ve zararın ağırlığına göre tespit edilecektir.

Bu kısa açıklamadan sonra olayımızda; taksirle öldürme suçundan sanık hakkında TCK’nın 85/2, 53/1 maddeleri gereğince tecziyesi için kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın 5 sene hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve TCK’nın 53/6 maddesi gereğince ehliyetinin 1 yıl süreyle geri alınmasına hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Olayımızda tartışılan husus, sanığın sürücü belgesinin yasada zikredilen süre ile geçici olarak alınmasına yöneliktir. Burada, sanığın sürücü belgesinin alınmasına hükmedilmiş olmasına rağmen sanığın birden fazla sınıfa ait sürücü belgesi var ise hangi sınıfa ait sürücü belgesinin geri alınmasına karar verileceği sorunuyla karşılaşılmaktadır.

Dairemizin çoğunluk görüşüne göre; sanığın birden fazla sınıfa ait sürücü belgesi var ise sanık hangi aracı kullanırken taksirli suç işlemiş ise o sınıfa ait ehliyetin alınması yönündedir.

Kanun koyucu Ceza Kanununda bir takım tedbirlerin uygulanmasını isterken maksadı, kuralları ihlal ederek (olayımızda, trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık) kamu düzenini bozanların belli bir süreyle sınırlı da olsa suça konu işi yapmasına engel olmaktır. Burada korunmak istenen kamunun güvenliği olup, sanığında cezanın caydırıcılığı ilkesinden hareketle ıslah olmasının sağlanmasıdır.

Kanun koyucu sanığın sürücü belgesine el koyma tedbirinin tatbikinde hakime geniş bir takdir hakkı tanıyarak inisiyatifi tamamen ona bırakmıştır. Hakim suç işleyen sanığın ıslah olduğunu ve taksirli suçu bir daha işlemeyeceği kanaatine varmış ise bu tedbiri hiç uygulamama ancak hakim sanığın yeterince ıslah olmadığı veya bu suçu bir daha işlemeyeceğine kanaat getirmemiş ise TCK’nın 53/6. maddesindeki zikredilen sürücü belgesinin geçici bir süre (3 aydan 3 yıla) alınmasına karar verebilecektir.

Amaç kişinin ıslah olması ve bir sürede olsa araç kullanmaktan sanığı men ederek trafik güvenliğini doğal olarak da kamunun güvenliğini sağlamaktır.

Dairemizin çoğunluk görüşü gibi düşündüğümüzde, binek otomobil ile trafik kurallarını ihlal ederek suç işleyen kişi motosiklet kullanarak, motosiklet kullanırken kuralları ihlal eden kişi binek otomobil hatta ağır vasıta kullanarak ağır vasıta ile kuralları ihlal eden sanık otomobil ve motosiklet kullanarak, hatta ağır vasıta (kamyon) ile kuralları ihlal eden, otobüs kullanarak trafikte kalmaya devam edecektir.