muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12836, Karar No: 2019/3069, Tarih: 26.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12836 E.  ,  2019/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a) 2008 takvim yılında sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu Vergi Dairesi Başkanlıklarından sorulmak suretiyle, getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi hâlinde; sanığın savunmasında adı geçen muhasebeci ...’in, CMK'nin 46 ve 48. maddeleri uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi ve faturalar kendisine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) ...’de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya...’e ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ve ...’e ait olmadığının anlaşılması veya faturaların asıllarının temin edilememesi hâlinde ise;

aa) Sanığın işletmenin faaliyeti ile ilgili beyanname, işletmeye ait bir belge düzenleyip düzenlemediğinin araştırılması, vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları getirtilip belgelerdeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

bb) Sanık adına basımı yapılan ve vergi tekniği raporunun 3. sayfasında basım bilgileri açıklanan belgelerin (fatura ve sevk irsaliyesi) kim tarafından sipariş edilip teslim alındığının ilgili matbaadan sorulması, söz konusu belgelerin sanığa teslim edilip edilmediği araştırılarak, varsa teslim tutanağının getirtilip dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 26.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/351, Karar No: 2006/348, Tarih: 07.06.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/2-351 E.  ,  2006/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2005

Taraflar arasındaki davadan dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Aliağa Asliye Hukuk    Mahkemesinden verilen 31.5.2005  gün ve 2005/305 E. 2005/173 K.  sayılı kararın bozulmasını  kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan çıkan  16.11.2005  gün, 2005/2-673  Esas,   617  Karar sayılı ilamın, karar düzeltilmesi yoluyla incelenmesi davacı         vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş  olmakla; Hukuk Genel Kurulu'nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, terk nedeniyle boşanma istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, Özel Dairece esastan ve görev noktasından bozulmuş, mahkemece verilen direnme kararı  Hukuk Genel Kurulu'nca davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılması gerektiğinden, yalnızca görev noktasından bozulmuştur.

Davacı vekili, davanın  esası hakkında da olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

HUMK.nun 440/II.3 maddesi hükmü karşısında, görev noktasındaki Hukuk Genel Kurulu bozmasına karşı, karar düzeltme istenip, istenemeyeceği önsorun olarak görüşülmüş, yapılan tartışmalar sonucunda, karar düzeltme yolunun açık olduğuna oyçokluğu ile karar verilmiş, işin esasının görüşülmesine geçilmiştir.

Düzeltilmesi istenen Hukuk Genel Kurul ilamında gösterilen gerektirici nedenlere ve bir davada görev konusu öncelikle, karara bağlanacağına, görev konusu kamu düzeninden olduğuna, vazife noktasından kararın bozulması halinde, başkaca inceleme yapma imkanı bulunmadığına  göre, HUMK.nun 440.maddesinde yazılı sebeplerden hiç birisine dayanmayan ve yerinde olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, 3506 sayılı Yasa'nın 4.maddesinin b-1 fıkrası hükmüne göre takdiren  (137,25 ) YTL para cezasının ve (25.10) YTL harcın düzeltme isteyenden alınmasına, 7.6.2006  gününde oybirliği ile karar verildi.

ÖN SORUNA KARŞI OY YAZISI

Davacı, terk nedeniyle boşanma isteminde bulunmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Özel Dairece, hükmün esastan ve görev noktasından bozulması üzerine mahkemece verilen direnmekararı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından, davaya aile mahkemesi sıfatı ile bakılması gerektiğinden bahisle ve yalnızca görev noktasından bozulmuştur.

Davacı vekili, davanın esası hakkında da olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

HUMK.nun 440/III-3.maddesi hükmü karşısında, karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı ön sorun olarak ortaya getirilmiş ve yapılan oylamada Yargıtay Hukuk Genel Kurulu oyçokluğu ile karar düzeltme yolunun açık olduğuna karar vermiştir.

Görev konusunun ihtilaflı olduğu durumlarda, esastan karar verilemez.

Davacı vekili, davanın esası hakkında da olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

HUMK.nun 440/III-3.maddesi hükmü karşısında, karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı ön sorun olarak ortaya getirilmiş ve yapılan oylamada Yargıtay Hukuk Genel Kurulu oyçokluğu ile karar düzeltme yolunun açık olduğuna karar vermiştir.

Görev konusunun ihtilaflı olduğu durumlarda, esastan karar verilemez.

HUMK.nun madde 440/III.(Değişik, 26.2.1985-3156/22.md)de; Yargıtay’ın aşağıdaki kararları hakkında karar düzeltmesi yoluna gidilemez. Amir hükmünü içermektedir.

Aynı Kanunun m.440/III-3. maddesinde ise; Görevsizlik ... kararları,

Denilmektedir.

Yargıtay İkinci Hukuk Dairesi Mahalli Mahkemenin verdiği kararı hem esastan ve hem de görev noktasından bozmuştur.Mahalli Mahkeme davada görevli olduğunu bildirerek direnme kararı vermiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık sadece mahkemenin görevli olup olmadığı hususuna ilişkindir. Yani Yargıtay Hukuk Genel Kurulu sadece görev konusunu incelemiştir. Zaten görev konusu halledilmeden işin esasına girilmesi ve incelenmesi de mümkün değildir.

Yukarıda değinilen madde çok açıktır. Yargıtay’ın aşağıdaki kararları hakkında karar düzeltilmesi yoluna gidilemez denilmiştir. Mahalli mahkeme kendisini görevli görmekte, ilgili Hukuk Dairesi de mahkemeyi görevsiz bulmaktadır. Hukuk Genel Kurulu’da mahalli mahkemenin görevli olup olmadığını incelemektedir.

HUMK.m.440/III-3’de karar düzeltme istenemeyecek, kararlardan birisi de görevsizlik kararlarıdır.

O halde, görevsizlik kararlarına karşı, karar düzeltme istenemez, bu yol kapalıdır. Yargıtay ilgili Hukuk Dairesi, mahkemenin görevsiz olduğuna karar vermiştir. Bu karar Yargıtay kararıdır. Yargıtay’ın verdiği görevsizlik kararına karşı karar düzeltme istenemeyeceği de madde de açık bir şekilde hükme bağlanmıştır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle çoğunluğun karar düzeltme yolu açıktır görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/5406, Karar No: 2025/1351, Tarih: 13.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/5406 E.  ,  2025/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1682 E., 2024/1252 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/178 E., 2023/113 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kayseri ili, Melikgazi ilçesi, ... Mahallesinde bulunan ve kadastro tespiti sırasında tespit harici bırakılan çekişmeli taşınmazın 1989 yılından beri davacı tarafından bahçe olarak kullanıldığını belirterek davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili; dava konusu taşınmazın taşlık ve kayalık olup Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğunu, zilyetlikle ediniminin mümkün olmadığını, dava konusu taşınmaz üzerinde davacının 20 yıllık zilyetliğinin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; davada kendilerinin taraf sıfatının bulunmadığını, taşınmaz üzerinde davacı lehine zilyetlikle edinim koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; dava konusu taşınmazın zilyetlikle edinilebilecek bir yer olmadığını, taşınmaz üzerinde davacı lehine zilyetlikle edinim koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.12.2017 tarihli ve 2015/228 Esas, 2017/472 Karar sayılı kararı ile; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17. maddeleri ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713. maddesi uyarınca davacı lehine zilyetlik yoluyla mülk edinme şartlarının gerçekleştiği gerekçesi ile bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1.757,62 metrekare yüz ölçümündeki taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş, karara karşı davalı Hazine vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin 08.06.2020 tarihli ve 2019/1064 Esas, 2020/339 Karar sayılı kararıyla, yapılan araştırmanın eksik olduğu belirtilerek dava konusu taşınmazın imar planı kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesi, hava fotoğraflarından yararlanılmak suretiyle taşınmazla ilgili zilyetlik araştırması yapılması gereğine değinilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış ve dosya Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu 1.757,62 metrekarelik kısmın 17.02.2003 tarihinde imar planına alınarak 2 katlı konut alanı ve park olarak planlandığı, davacının kullanımının başladığı 1989 yılı ile imar tarihi olan 2003 yılı arasında 20 yıllık sürenin dolmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu 1.757,62 metrekarelik kısmın 17.02.2003 tarihinde imar planına alınarak 2 katlı konut alanı ve park olarak planlandığı, davacının kullanımının başladığı 1989 yılı ile imar tarihi olan 2003 yılı arasında 20 yıllık sürenin dolmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava dilekçesinde dava değerinin 1.000,00 TL olarak gösterildiği, Mahkemece yapılan keşif sonucunda dava ve istinafa konu edilen kadastro sırasında tescil harici bırakılan ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1.757,62 metrekarelik taşınmaz bölümünün dava tarihindeki değerinin toplam 5.272,86 TL olarak belirlendiği, belirlenen değere karşı taraflarca itirazda bulunulmadığı, dava konusu taşınmaz değerinin 6763 sayılı Kanun ile değişik HMK'nın 341/2. maddesi gereğince karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olarak belirlenen 17.830,00 TL'den aşağı olduğu, ancak İlk Derece Mahkemesince HMK'nın 346. maddesi gereğince bu hususta bir karar verilmeden dosyanın istinaf incelemesi için gönderildiği, davacı ... vekili tarafından kesin nitelikte bir karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 352/1. maddesi gereğince istinaf başvuru dilekçesinin miktar itibariyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yargılamanın eksikliler nedeniyle uzaması nedeniyle harca esas değerin istinaf sınırının altında kalmasının davacının mülkiyet hakkının ihlaline neden olduğunu, verilen kararın hukuka aykırı olduğunu, tescil harici yerlerde ek-6. maddenin uygulanmamasının hatalı olduğunu, dava konusu taşınmazın davacının zilyetliğinde bulunduğunu, bu durumun tanık ve bilirkişilerce de dile getirildiğini, taşınmaz üzerinde davacı lehine zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, tescil istemine ilişkindir.

1971 yılında yörede yapılan kadastro çalışmaları sonucunda; Kayseri ili, Melikgazi ilçesi, ... Mahallesinde bulunan dava konusu taşınmaz taşlık olduğundan tespit harici bırakılmıştır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

13.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25335, Karar No: 2012/31414, Tarih: 24.09.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/25335 E.  ,  2012/31414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı vekili, emekli olan davacı işçinin ödenmeyen kıdem tazminatı ile kullanmadığı yıllık ücretli izin karşılığı alacağın davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, feragat nedeni ile kıdem tazminatı isteminin reddine,

yıllık ücretli izin isteminin kabulüne karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ... nezdinde çalışmakta iken 30/09/2011 tarihli dilekçesi ile emeklilik nedeni ile iş akdine son verildiğini davalı kuruma verdiğini, davalı kurum yetkililerinin davacının dilekçesini havale edip işleme koymadığını, bu konuda zorluk çıkarttıklarını, daha sonra dilekçesini işleme koyduklarını, davalı kurumun iş akdinin emeklilik nedeniyle son bulduğu gerekçesi ile ...'ya bildirim yapıp aynı zamanda davacıya kıdem tazminatının ödenmesi gerekirken bundan kaçındığını, aynı şekilde bir kısım yıllık izin hakkının da kullandırılmadığını, emekliliği nedeniyle ödenmesi gereken kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağının çalıştığı sürelerde geçerli olan TİS'e göre hesaplanacağını belirterek, kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının feragatine muvafakatlerinin olduğunu, yıllık izin yönünde davacı tarafın 6111 sayılı yasanın 166/1-6 maddeleri uyarınca... Milli Eğitim Müdürlüğüne geçtiğini ve oradan emekli olduğunu, yıllık izin alacağının doğmadığını, bu alacağın Milli Eğitim Müdürlüğünden alınması gerektiğini, kurumun bir sorumluluğunun olmadığını, yıllık izin alacağının reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacının kendi isteği ile Milli Eğitim Müdürlüğüne atandığı, ataması yapıldığı zaman kıdem tazminatını aldığı, bu alacak yönünden feragat ettiği, davacının kullanmadığı yıllık izinleri bulunduğu gerekçesi ile feragat nedeni ile kıdem tazminatı isteminin reddine, yıllık ücretli izin isteminin ise kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacının kendi isteği ile Milli Eğitim Müdürlüğüne atandığı, ataması yapıldığı zaman kıdem tazminatını aldığı, bu alacak yönünden feragat ettiği, davacının kullanmadığı yıllık izinleri bulunduğu gerekçesi ile feragat nedeni ile kıdem tazminatı isteminin reddine, yıllık ücretli izin isteminin ise kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. Maddesinde işyeri devri halinde devreden ve devralan işverenin sorumluluğu düzenlenmiş olup, maddeye göre “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ise 428. Maddesinde işyeri, 429. Maddesinde ise iş sözleşmesinin devrinde devreden ve devralan işverenlerin sorumluluğunu aynı şekilde düzenlemiştir.

İş Kanunu’nun 59. Maddesi gereğince de “İş sözleşmesinin, herhangi bir nedenle sona ermesi halinde işçinin hak kazanıp da kullanmadığı yıllık izin sürelerine ait ücreti, sözleşmenin sona erdiği tarihteki ücreti üzerinden kendisine veya hak sahiplerine ödenir”. Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşyerinin devri veya iş sözleşmesinin devri halinde ortada fesih bulunmadığından sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelen yıllık ücretli izin alacağından devreden işveren sorumlu tutulamaz.

6111 sayılı kanunun 166/6 maddesine göre “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır”.

1.Dosya içeriğine göre davalı ... başkanlığında istihdam fazlası olarak belirlenen ve komisyon kararı ile Milli Eğitim Bakanlığı’na iş sözleşmesi devredilen davacı işçi nakil kararı sonrası devreden kurumda işe başlamamış emekli olmak sureti ile iş sözleşmesini sona erdirmiştir. Devir gerçekleşmediğinden ve iş sözleşmesi sona erdiğinden, mahkeme yıllık ücretli izne hak kazandığının kabulü isabetlidir.

2. Ancak;

Hükme esas bilirkişi raporunda davacının kullanmadığı yıllık ücretli izin ücreti son ay bordrosunda net ödenen miktar üzerinden hesaplanmıştır. Yıllık ücretli izin alacağının günlük çıplak ücret üzerinden hesaplanması gerekir. Bordroda net ödenen ücret içinde davacının çıplak ücreti dışından ücretin eki niteliğindeki diğer ödemelerde vardır. Yıllık ücretli izin alacağının çıplak günlük brüt ücret üzerinden hesaplanmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/689, Karar No: 2010/874, Tarih: 23.09.2010

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2010/689 E.  ,  2010/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Pendik 2.Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 19.Hukuk Dairesinin 16.4.2010 gün, 4037-4601 sayılı, 3.Hukuk Dairesinin 30.3.2010 gün 5420-5516 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, birden fazla parsel üzerinde kurulu taşınmazdaki kat mülkiyeti kanununa dayalı alacak istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliğine itibariyle, hükmün temyiz inceleme görevi 3.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 3.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına, dosyanın bu daireye gönderilmesine , 23.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14293, Karar No: 2014/21567, Tarih: 18.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/14293 E.  ,  2014/21567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekilinin temyizinin Basın Kanununa Muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5187 sayılı Yasanın 18/1.maddesinde düzenlenen, "Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hakim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar adli para cezasıyla cezalandırılır..." amir hükmü karşısında, söz konusu ekleme yapılarak yayımlanan tekzip metninin henüz mahkeme kararı kesinleşmeden önce yayımlanması nedeniyle sonucu itibariyle doğru olan beraat hükmünün ONANMASINA, 18.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.