muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4226, Karar No: 2024/9517, Tarih: 03.10.2024

Benzer şekilde yargılama sırasında yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesinde “(1) İş mahkemeleri; a)5953 sayılı Kanun'a tabi gazeteciler, 854 sayılı Kanun'a tabi gemi adamları, 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'na veya 11.01.2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun İkinci Kısmının Altıncı Bölümünde düzenlenen hizmet sözleşmelerine tabi işçiler ile işveren veya işveren vekilleri arasında, iş ilişkisi nedeniyle sözleşmeden veya kanundan ... her türlü hukuk uyuşmazlıklarına, b) İdari para cezalarına itirazlar ile 5510 sayılı Kanun'un geçici 4 üncü maddesi kapsamındaki uyuşmazlıklar hariç olmak üzere Sosyal Güvenlik Kurumu veya Türkiye İş Kurumunun taraf olduğu iş ve sosyal güvenlik mevzuatından kaynaklanan uyuşmazlıklara, c)Diğer kanunlarda iş mahkemelerinin görevli olduğu belirtilen uyuşmazlıklara, ilişkin dava ve işlere bakar.” düzenlemesine yer verildiği, bu açıklamalar kapsamında davacılar her ne kadar davaya konu sigortalının ölümüyle neticelenen olayın bir iş kazası olduğu iddiasıyla iş bu davayı açmış iseler de kesinleşen tespit hükmü çerçevesinde olayın iş kazası olmadığının anlaşılması karşısında yargılamaya konu olayın gerek 4857 sayılı İş Kanunu, gerek ise de 5510 sayılı Kanun kapsamında İş Mahkemelerince görülerek sonuçlandırılabilecek nitelikte bir dava olmadığı açıktır.

O halde dava konusu eylemin bir haksız fiil olduğu, bu yönüyle kaza tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 41 inci ve devamı maddeleri çerçevesinde (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun ise 49 uncu ve devamı maddeleri) genel hükümlere tabi bir tazminat davası olarak görülerek, çözüme kavuşturulması, bu kapsamda da aynı Kanun'un 55 inci maddesi ( 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun ise 66 ncı maddesi) kapsamında davalının adam çalıştıran ve/veya işleten olarak sorumluluğunun bulunup bulunmadığı ile ilgili incemle yaparak karar verme görevinin genel mahkemelere ait olduğunun dosyadan açıkça anlaşılabilir olmasına göre, İş Mahkemesince genel mahkemeler lehine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yargılamanın esası hakkında yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur." şeklindeki gerekçede dikkate alınarak mahkemenin görevliliği hususunun değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi,

2. Meslek hastalığının varlığının kesinleşmesi halinde ise;

2. Meslek hastalığının varlığının kesinleşmesi halinde ise;

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesinin açık buyruğu iken, 4857 sayılı Kanun'un 77 inci ve devamı bir kısım maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37 nci maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

Buna göre, 6331 sayılı Kanun’un "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4 üncü maddesinde:

"İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a)Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun ... getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların ... ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5 inci maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun ... getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5 inci maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10 uncu maddede ise, işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir (Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 tarih 2013/21-102 Esas 2013/1456 sayılı kararı).

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü ve 5 inci maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2 nci maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4 üncü maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda; işvereni zararlandırıcı olay nedeniyle sorumluluk halinden kurtaracak olan durum iş sağlığı ve güvenliği alanındaki ihmalleri ile oluşan zarar arasındaki uygun nedensellik bağının kesildiğini ispat etmekten ibarettir. Hukuk Genel Kurulunun 20.03.2013 tarih 2012/21-1121 E. 2013/386 sayılı kararında da belirtildiği üzere uygun nedensellik bağı üç durumda kesilebilir. Bunlar mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Bu hallerden birinin varlığı halinde işverenin sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.

İş kazası hukuki sebebine dayalı tazminat davalarında olayın gerçekleşme şeklinin tarafların gösterdiği deliller dikkate alınarak her türlü şüpheden uzak bir şekilde ortaya konulması ve giderek kusur oranlarının bu olaya uygun şekilde belirlenmesi gerektiği açıktır.

Somut olayda; Mahkemece davacının davalıya ait iş yerinde çalışmaya başlamadan önceki iş yerlerinin usulüne uygun tespiti ile ilgili iş yerlerinden davacıya ait bilgi ve belgeler getirtilerek iş yerlerinin niteliği de gözetilerek davacının meslek hastalığının oluşmasında ve belirlenen sürekli iş göremezlik oranına bu iş yerlerindeki çalışma şartlarının meslek hastalığının meydana gelmesinde etkisinin bulunup bulunmadığı değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken bu husus dikkate alınmadan hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

O halde Mahkemece yapılacak iş, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda öncelikle tespit davası sonucunu beklemek, meslek hastalığının varlığının sabit görülmesi halinde ise yukarıda bahsi geçen davalı işveren nezdinde geçen çalışma süresinden önceki iş yeri çalışma şartları ve iş yerlerinin niteliği de değerlendirilerek, taraf itirazlarını karşılar mahiyette somut verilere dayalı kusur raporunun düzenlenmesi için dosyanın uzman hekimin de yer aldığı, A sınıf İş güvenliği uzmanlarının bulunduğu heyete tevdi ederek, olayın gerçekleşmesinde tarafların kusur oranları hususunda rapor aldırmak, dosyadaki tüm verileri değerlendirmek ve oluşacak sonuca göre taraflar lehine oluşan usulü kazanılmış hakları da gözeten bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada bozma sebebine göre temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13913, Karar No: 2013/18511, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/13913 E.  ,  2013/18511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirli İflas

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Somut olayda; sanığın İstanbul Ticaret Sicil Memurluğunun ... sicil numarasında kayıtlı ...ticaret firmasının sahibi ve yetkilisi olduğu, sanık hakkında ticari faaliyetleri sırasındaki borcundan dolayı kambiyo senedine dayalı iflas yolu ile yapılan takibin kesinleşmesine rağmen, borcun ödenmediği bu nedenle İstanbul 13 Asliye Ticaret Mahkemesinin 17.05.2007 tarih, 2007/235 esas ve 2007/280 karar sayılı ilamı ile iflasına karar verildiği, uyuşmazlığı çözmeye yeterli, denetime ve hüküm kurmaya elverişli bulunan üç kişilik uzman bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 18.06.2010 tarihli rapora göre, sanığın muhasebe kayıtlarının firmanın mali durumu ve ... akışını yansıtmaktan uzak olduğu, yevmiye ve envanter defterlerine TTK'nın 70. maddesi yapılması gereken kapanış kayıtlarının yapılmadığı, ticari defterlerini mevzuata ve muhasebe ilkelerine uygun tutmadığı, tacir olmanın gerekli kıldığı, dikkat ve özeni göstermeyerek iflasına sebebiyet verdiğinin tespit edildiği anlaşıldığından, atılı suçun sübut bulduğuna yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15127, Karar No: 2015/20620, Tarih: 21.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/15127 E.  ,  2015/20620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : CEYHAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/06/2015

NUMARASI : 2014/800-2015/427

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının kaldırılması ve azaltılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Ceyhan Aile Mahkemesinin 2006/423 Esas ve 2008/13 Karar sayılı ilamı ile çocukları H.. M.. ve H.. M.. için 300’er TL iştirak nafakası bağlandığını, müvekkilinin karar sonrası diş hekimliğinden emekli olduğunu, maaşının düştüğünü, vakit geçirmek için iş yeri açtığını, iş yerinden herhangi bir kazancı olmadığını belirterek, H.. M..’nın iştirak nafakasının kaldırılması veya 100 TL’ye indirilmesini ve H.. M..’nın iştirak nafakasının 100 TL’ye indirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının emekli olduktan sonra özel muayenehane açtığını ve çalıştırdığını, davacının gelirinin azalmadığını, vekili olduğu davalılardan H.. M.. ve velisi olduğu diğer davalı H.. M..'nın herhangi bir gelirinin olmadığını, H.. M..'nın üniversite öğrencisi olduğunu, H.. M..'nın lise öğrencisi olduğunu belirterek nafakaların devamı ile davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının diş doktoru iken emekli olduğu, maaşının düştüğü, döner sermaye gelirinin olmadığı, her ne kadar serbest iş yeri açmış ise de, kazancının düşük ve az olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne; davalı H.. M.. için takdir edilen aylık 300 TL iştirak nafakası miktarının dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık 200 TL’ye indirilmesine ve yardım nafakası olarak devamına ve davalı H.. M.. için takdir edilen aylık 300 TL iştirak nafakası miktarının dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık 200 TL’ye indirilmesine ve iştirak nafakası olarak devamına karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafça H.. M.. yönünden temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı tarafın, çocuk H.. M.. yönündeki temyiz itirazları yönünden ise;

TMK.nun 182. maddesine göre; boşanma kararı ile velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.

TMK.nun 330.maddesindeki düzenleme ise, nafaka miktarının çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçlerine göre belirlenir, şeklindedir.

Davalı tarafın, çocuk H.. M.. yönündeki temyiz itirazları yönünden ise;

TMK.nun 182. maddesine göre; boşanma kararı ile velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.

TMK.nun 330.maddesindeki düzenleme ise, nafaka miktarının çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçlerine göre belirlenir, şeklindedir.

Somut olayda; davacı ile davalının annesi arasındaki boşanma davası olan Ceyhan Aile Mahkemesinin 21.01.2008 tarihli ve 2006/423 Esas ve 2008/13 Karar sayılı ilamı ile müşterek çocuk H.. M.. için 300 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, davacının boşanma davası sırasında diş hekimi olduğu, 3.280 TL maaş aldığı, 25 dönüm tarlası olduğu, babasına ait evde oturduğu; işbu davada ise davacının emekli olduğu, 2.000 TL emekli maaşı aldığı, diş polikliniği işlettiği, aylık 1.500 TL kazandığı, yeniden evlendiği, bir çocuğu daha olduğu, 3.000 ev kirası ve iş yeri kirası ödediği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda; nafaka alacaklısı çocuğun ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davacı babanın gelir durumunda, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmamış, edimler arasındaki dengenin, umulmadık gelişmeler yüzünden sonradan bozulduğu davacı tarafından ispat edilememiştir.

O halde mahkemece; açıklanan nedenlerle çocuk H.. M.. yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu hususlara dikkat edilmeden yukarıdaki gerekçe ile davanın kısmen kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/74, Karar No: 2010/7820, Tarih: 03.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/74 E.  ,  2010/7820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13373, Karar No: 2011/2633, Tarih: 11.10.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/13373 E.  ,  2011/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihleri 11.10.2001 ve 19.10.2001 tarihinin gerekçeli karar başlığında yanlış olarak yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

A-Sanıklar ... ve ...'in hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık ...'nın aşamalarda kendi içinde çelişkili beyanları dışında diğer sanıklar ... ve ...'in suç işlediğine dair maddi bir delil olmadığı halde beraatleri yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

B-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

11.10.2001 tarihli görgü tespit tutanağına göre, hırsızlığın okulun ikinci katındaki camından girilip, müdür odasının kapı kilidinin kırılarak içeriden 51 ekran televizyonun, müdür yardımcısının kapısı kırılarak içeriden 2 milyon lira alındığının belirlenmesi karşısında; olay yerinde uzman bilirkişi ile keşif yapılıp okula ne şekilde girildiği, kapı ve kilitlerinin sağlam ve dayanıklı olup olmadığı, çalınan televizyonun suç tarihindeki değerinin araştırılarak sonucuna göre sanığın eyleminin 765 sayılı TCK’nun 493/1. maddesine uyup uymadığı belirlenip her iki yasaya göre verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde hesaplanıp, sonuç cezalara göre lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden denetime olanak vermeyecek şekilde karşılaştırma yapılıp yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1- 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin 142/1-a. maddesinde düzenlenen hırsızlık ve 152/1-a maddesi gereğince kamu malına zarar vermek suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4 ve 119/1-c. maddelerinde tanımlanan birden fazla kişi ile geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi,

2- Sanık ... hakkında TCY’nın 53. maddesi ile uygulama yapılırken, her bir suç nedeniyle verilen cezanın yasal sonucu olarak her suç için ayrı ayrı anılan maddenin uygulanması gerekirken, sonuç ceza üzerinden bir defa hüküm kurulması; 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2848, Karar No: 2014/9395, Tarih: 21.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2848 E.  ,  2014/9395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 18. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/39-2013/279

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.11.2013 tarih ve 2013/39-2013/279 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucu ortaklarından olup, toplam 6660 hisseden 5326 hisseye sahip olduğunu, 2008 yılı itibariyle davacının eski eşi K.A. 333 adet hisse, davacının oğulları M. A. B. A. ve F. A.’un ayrı ayrı 333 hisse ve T. Ö. ile H. O. 1’er hisseye sahip olduğunu, 08/09/2008 tarihinde yapılan genel kurulda müvekkilinin yönetim kurulu başkanı seçildiğini, müvekkilinin oğlu aynı zamanda şirket ortağı F. A. öldürülmesi olayından dolayı 08.10.2008’de tutuklandığını, müvekkili tutuklu olduğu halde diğer hissedarların dava konusu 09.02.2012 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısına dair çağrıyı müvekkilinin eski adresine gönderdiğini, hazirun cetvelinde ölü ortak F. A.n adına yer verildiğini, müvekkilinin temsilci vasıtasıyla toplantıya katılma hakkının ihlal edildiğini, olağanüstü genel kurulu toplantıya çağrı prosedürüne uyulmadığını, belirtilen sebeplerle 09.02.2012 tarihli olağanüstü genel kurulda alınan kararların batıl olduğunu ileri sürerek, anılan toplantıda alınan kararların batıl olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın süresinde açılmadığını, genel kurulun ve alınan kararların usulüne uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların iddia ve savunmalarının araştırılması amacıyla dosya ve davalı şirket kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yapılarak rapor alınması cihetine gidildiği, 19/07/2013 tarihli duruşmada inceleme için gerekli olan masrafın gider avansından karşılanmasına, mevcut olan avans yeterli olmadığından ek gider avansının 2 haftalık kesin süre içerisinde davacı tarafça yatırılması aksi takdirde dava şartı yerine getirilmediğinden davanın usulden reddedileceğine karar verildiği halde davacı tarafa tanınan kesin sürede gider avansının yatırılmadığı gerekçesiyle HMK’nın 114-115. maddeleri gereğince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

.../...

-2-

ESAS NO : 2014/2848

KARAR NO : 2014/9395