muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4893, Karar No: 2020/1702, Tarih: 09.03.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4893 E.  ,  2020/1702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :...2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 12/10/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 19/12/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 15/01/2015 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 26/01/2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için, Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29, Karar No: 2022/238, Tarih: 05.04.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/29 E.  ,  2022/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan, suça sürüklenen çocuk ...'ın TCK'nın 103/1-1.cümle, 43/2, 43/1, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04.02.2016 tarihli ve 69-7 sayılı hükmün, suça sürüklenen çocuk müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 25.10.2016 tarih ve 7536-7313 sayı ile;

"Dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun köyde bulunan çadırda oturmakta iken, mağdurlar ... ile ...’in çadıra geldikleri, burada suça sürüklenen çocuğun ... ile ...’in soyunmalarını isteyerek kıyafetlerini çıkarttırdığı, her iki çocuktan birbirlerinin üzerlerine yatıp dayanmalarını isteyerek cinsel temaslarını sağladığı, bir müddet sonra dışarıya çıkmasını ve birisi gelirse haber vermesini istediği ...’in kıyafetlerini giyerek dışarıya çıktığı, bu sırada suça sürüklenen çocuğun soyunarak cinsel organını ...’ın poposuna sürttükten sonra mağdurlara birer TL para vererek, bu olayı kimseyi anlatmamalarını istediği; bu olaydan iki gün sonra suça sürüklenen çocuk ile mağdurlar ..., ..., ... ... ile ...’ın terk edilmiş vaziyetteki... Emmi'nin odası olarak bilinen yere gittikleri, burada suça sürüklenen çocuğun mağdurlara 'soyunun' diyerek kıyafetlerini çıkarttırdıktan sonra birbirlerine dayanmalarını isteyerek cinsel temaslarını sağlayıp cep telefonuyla fotoğraflarını çektiği esnada elinde bulunan bir anahtarı da ...’ın poposuna soktuğu gözetilerek, mağdur ...'a yönelik eylemlerinden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 103/2, 43/1, 31/3, 62. maddelerine göre, diğer mağdurlar ..., ..., ... ile ... ...’e yönelik eylemleri içinse ayrı ayrı TCK'nın 103/1-1.cümle, 31/3, 62. maddelerine göre dört kez cezalandırılması yerine yazılı şekilde hükümler kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 16.02.2017 tarih ve 97-18 sayı ile suça sürüklenen çocuğun, mağdur ... ile katılan mağdurlar ... ve ...'ya yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK'nın 103/1-1.cümle, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca ayrı ayrı üç kez 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, bu hükümlerin de suça sürüklenen çocuk müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 28.11.2017 tarih ve 6714-5975 sayı ile hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 20.02.2018 tarih ve 4091 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 20.02.2018 tarih ve 4091 sayı ile;

"...Mağdurlar ..., ..., ..., ... ve ... ... ile suça sürüklenen çocuk, ... ilçesi, Bahçeli köyünde ikamet etmektedirler ve aynı köylü olmaları nedeni ile birbirlerini önceden tanımaktadırlar. 25.07.2015 günü suça sürüklenen çocuk köy muhtarlığının karşısında bulunan çadırda otururken yanına mağdurlar ... ve ... gelir. Suça sürüklenen çocuk mağdurlardan ayrı ayrı soyunmalarını ister, mağdurlar üzerlerindeki elbiselerini çıkardıktan sonra her iki çocuktan da yere yatarak, birbirlerinin üzerine yatıp, dayanmalarını ister. Suça sürüklenen çocuğun talimatına mağdurlar sıra ile uyarak bedensel temasta bulunurlar. Daha sonra suça sürüklenen çocuk ...'ten çadırın dışına çıkmasını ve birisi gelirse haber vermesini ister. ... dışarı çıktıktan sonra soyunup, yerde çıplak vaziyette yatan ...'ın üstüne uzanarak cinsel organını poposuna sürter ve mağdurlara 1'er TL vererek yaşananları kimseye söylememelerini tembihler. Bu olaydan iki gün sonra suça sürüklenen çocuk, sokakta oyun oynamakta olan mağdurlar ..., ..., ... ve ... ...'i yanına alarak... Emmi olarak bilinen kişiye ait metruk eve götürür. Burada mağdurlardan soyunmalarını ve çıplak vaziyette birbirlerine dayanmalarını ister. Mağdurlar bedensel temas sağladığında ise cep telefonu ile resimlerini çeker. O sırada orada bulduğu metal bir anahtarı soyunuk vaziyetteki ...'ın poposuna sokar. Köyde suça sürüklenen çocuğun mağdurlara istismarda bulunduğu söylentilerinin duyulması üzerine olayı öğrenen aileleri tarafından Jandarmaya müracaatta bulunulur. Mahkemenin hükmünü dayandırdığı kabulü de bu yöndedir.

Burada tartışılması gereken konu, suça sürüklenen çocuğun 25.07.2015 günü mağdur ...'e yönelik basit cinsel istismar eylemi ile bundan iki gün sonra mağdurlar ..., ... ve ... ...'e yönelik basit cinsel istismar eylemlerinin gerçek içtima hükümleri uygulanarak dört ayrı suç olarak mı kabul edilmesi gerektiği, yoksa mağdur ...'e yönelik basit cinsel istismar eyleminin farklı bir günde gerçekleştirilmiş olması nedeniyle müstakil suç kabul edilerek, mağdurlar ..., ... ve ... ...'e yönelik gerçekleştirdiği eylemler için TCK’nın 43/1-2. madde ve fıkralarında düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağıdır.

Bu sorunun çözümü için öncelikle 'zincirleme suç' hükümleri üzerinde durulması gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na hâkim olan ilke gerçek içtimadır. Bunun sonucu olarak, 'kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza' söz konusu olacaktır. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın 'suçların içtimaı' bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Bu sorunun çözümü için öncelikle 'zincirleme suç' hükümleri üzerinde durulması gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na hâkim olan ilke gerçek içtimadır. Bunun sonucu olarak, 'kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza' söz konusu olacaktır. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın 'suçların içtimaı' bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ilk fıkrasında; 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.' biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, ikinci fıkrasında; 'Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.' denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise; 'Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence, ... ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz.' düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

Somut olayımızda suça sürüklenen çocuk 25.07.2015 tarihinde çadır içerisinde mağdurların soyunmalarını istedikten sonra mağdur ...'a talimat vererek, mağdur ...'in üzerine çıkıp ona dayanmasını ve bedensel temas kurmasını istemiş, ... da eylemi gerçekleştirmiştir. Suça sürüklenen çocuğun bu eyleminin müstakilen basit cinsel istismar suçunu oluşturacağından kuşku yoktur. Mahkemenin bu eylem yönünden suça sürüklenen çocuğu diğer eylemlerinden ayrı olarak, eylemine uyan TCK’nın 103/1-1. cümle, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca cezalandırmasında bir isabetsizlik yoktur. Ancak iki gün sonra suça sürüklenen çocuk, sokakta oynamakta olan mağdurları metruk bir eve götürerek, onlardan soyunmalarını ve birbirlerine dayanarak özel vücut bölgeleri denk gelecek biçimde bedensel temas sağlamalarını istemiştir. Suça sürüklenen çocuğu isnat edilen bu eylemler, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, birbirini izleyen, doğal anlamda birden fazla hareketi oluşturmakla birlikte, çok yakın bir zaman dilimi içerisinde aynı amaca matuf olarak ve araya uzun bir kesinti girmeden gerçekleştirilen, dolayısıyla hukuksal anlamda tek bir eylem olarak değerlendirilmesi gereken davranışlardır. Bu şekilde tek bir eylemin parçalarını oluşturan hareketlerin muhatabının farklı kişiler olması, muhatap adedince suçun oluşmasını gerektirmez. Somut olayda suça sürüklenen çocuğun tek eylemi mevcuttur ve mağdurların birbirlerine yönelik hareketleri, bu eylemin parçalarını teşkil etmektedir. Bu durumda suça sürüklenen çocuğun mağdurlar ..., ... ve ... ...'e yönelik eyleminin tek suçu oluşturduğunun kabulü ile farklı mağdurlara karşı tek eylemle işlenmesi nedeniyle TCK’nın 43/2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükmünün de uygulanarak cezasında artırım yapılmasının gerektiği açıktır.

Bu itibarla yukarıda açıklandığı üzere suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdurlar ..., ... ve ... ...'e yönelik eyleminin müstakil suç oluştuğunun ilk derece mahkemesince kabul edilerek, mağdur sayısınca mahkûmiyeti cihetine gidilmesi usul ve kanuna aykırı olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Bu itibarla yukarıda açıklandığı üzere suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdurlar ..., ... ve ... ...'e yönelik eyleminin müstakil suç oluştuğunun ilk derece mahkemesince kabul edilerek, mağdur sayısınca mahkûmiyeti cihetine gidilmesi usul ve kanuna aykırı olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 15.05.2018 tarih ve 3030-3670 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesi üzerine, Ceza Genel Kurulunca 09.05.2019 tarih ve 265-409 sayı ile itiraz değişik gerekçeyle kabul edilmek suretiyle Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 28.11.2017 tarihli ve 6714-5975 sayılı onama kararı kaldırılmış ve gerekçeli kararın Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için dosya Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 06.11.2019 tarih ve 6391-12216 sayı ile söz konusu tebligat eksikliğinin usulünce ikmali ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip hükmün temyizi hâlinde bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosya Yerel Mahkemeye gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından kararın temyiz edilmemesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 07.07.2020 tarih ve 7321-3170 sayı ile Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 23.09.2020 tarih ve 75731 sayı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.02.2018 tarihli ve 4091 sayılı itirazında yer verdiği aynı gerekçelerle itiraz kanun yoluna başvurulmuş, CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 22.12.2020 tarih ve 7435-6180 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan mağdurlar ..., ... ve mağdur ...'a yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin mağdur sayısınca üç ayrı çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu yoksa TCK'nın 43/2-1. maddesi kapsamında zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; suça sürüklenen çocuğa atılı çocuğun basit cinsel istismarı suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının, bu bağlamda suça sürüklenen çocuğun eyleminin nitelendirilmesinin isabetli olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yapılan müzakere esnasında bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyelerince, suça sürüklenen çocuk hakkındaki Yerel Mahkeme hükümlerinin Anayasa’nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediğinin değerlendirilmesi gerektiğinin ileri sürülmesi üzerine ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusundan önce bu hususun değerlendirilmesi gerekmiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

... Merkez Jandarma Karakol Komutanlığınca düzenlenen 29.08.2015 tarihli tutanağa göre; aynı gün... köyünden ... ve ...’ın komutanlığa müracaat ederek kendi çocukları olan ... ve ...’a suça sürüklenen çocuk ...’ın cinsel istismarda bulunduğunu beyan etmeleri üzerine soruşturmaya başlandığı,

... Sulh Ceza Hâkimliğince 29.08.2015 tarih ve 47 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun ikametinde CMK’nın 118, 119, 134/1-2. maddeleri uyarınca arama yapılmasına ve suç eşyalarına el koyulmasına karar verilmesi üzerine yapılan aramada; suça sürüklenen çocuğa ait cep telefonu ile cihaza takılı sim kart ve micro SD karta el koyulduğu,

... Sulh Ceza Hâkimliğince 30.08.2015 tarih ve 2 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun tutuklanmasına karar verildiği,

... Sulh Ceza Hâkimliğince 31.08.2015 tarih ve 48 sayı ile; katılan mağdur ... ile inceleme dışı mağdurlar ... ve ...’un CMK’nın 76. maddesi uyarınca dış ve iç beden muayenesi yapılmasına izin verildiği,

... İl Emniyet Müdürlüğü Adli Bilişim Büro Amirliğinin inceleme raporuna göre; cep telefonunun ekran kilidinin kırılamaması sebebiyle incelemesinin yapılamadığı, SIM kart içerisinde herhangi bir fotoğraf veya videoya rastlanılmadığı, hafıza kartı içerisinde ise suça konu olayla bağlantısı olmayan cinsel içerikli video tespit edildiği,

Yerel Mahkemece 20.01.2016 tarihinde düzenlenen tutanağa göre suça sürüklenen çocuğun bildirdiği şifrelerin telefonu açmadığının tespit edilmesi sebebiyle cep telefonunda inceleme yapılamadığı,

Sosyal inceleme raporuna göre; suça sürüklenen çocuğun lise ikinci sınıf öğrencisi olduğu, anne ve babasıyla ikamet ettiği, 5 kardeş oldukları, babasının emekli olduğu ve köyde market işlettiği, annesinin ev hanımı olduğu, suça sürüklenen çocuğun fiziksel ve zihinsel gelişiminin yaş gelişimine uygun olduğu, kendini rahat ifade edebildiği, davranışlarının hukuki anlam ve sonuçları konusunda yeterli farkındalığının oluştuğu, daha önce herhangi bir suçlu davranışının olmaması, suçlu davranışa yönelik düşünceleri ve pişmanlığı, tutuklu olarak geçirdiği süre, aile dinamikleri ve sosyo-kültürel yapısı dikkate alındığında yeniden suç işleme olasılığı ve zarar riskinin olmadığının düşünüldüğü, davranışlarını kontrol edebilmesi, doğru seçimler yapabilmesi, suç işleme ve zarar riskinin en aza indirilebilmesi, topluma uyum sağlaması ve etkili problem çözebilmesi için uzman bir psikolog tarafından rehberlik hizmeti alması gerektiği,

Katılan mağdur ...’nın yapılan muayenesi sonucunda düzenlenen ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 03.09.2015 tarihli raporuna göre; anal muayenede fiili livatanın maddi delillerinin saptanmadığı ancak ekimoz, mukoza veya sfinkter yırtığı gibi travmatik değişimlerin olaydan kısa bir süre sonra iz bırakmaksızın kaybolabileceği gibi çocuğun yaşı, fizik gelişimi, olay sırasında penis girişini kolaylaştırıcı kaygan madde kullanımı ile hile, tehdit ya da rıza gibi nedenlerle direncinin kırıldığı durumlarda anal sfinkterin çok büyük travmatik değişim olmaksızın penis veya sair cismin girişine müsait olacak şekilde genişleme yeteneğinin bulunmasının da tıbben mümkün olduğu dikkate alındığında çocuğun fiili livata eylemine maruz kalıp kalmadığının tıbben tespit edilemediği, çocuğun vücudunda olaya bağlı harici travmatik lezyon tespit edilmediği, maruz kaldığı eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin yeterince gelişmiş olmadığı, beden veya ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda olmadığı,

Suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından dosyaya sunulan Prof. Dr. İlhan Üzülmez’in hukuki mütalaasında; her bir olayın kendi içinde hukuki anlamda tek fiil oluşturduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğunun, zira ...'a isnat edilen; çocukların soyunmasını sağlamak, sırayla birbirlerinin arkasına geçip ilişki pozisyonuna getirtmek, üst üste yatırmak, bilahare iddia edildiği şekliyle çocuklardan biriyle cinsel ilişkiye girmek şeklinde tezahür eden eylemler, aynı suçun icrası kapsamında birbirini izler şekilde gerçekleştirilen, doğal anlamda birden fazla hareketi oluşturmakla birlikte, birbirine yakın zaman dilimi içerisinde, aynı amaca matuf olarak ve araya uzun bir kesinti girmeden gerçekleştirilen, dolayısıyla hukuki anlamda tek fiil olarak değerlendirilmesi gereken davranışları oluşturduğunun, aynı suçun icrası kapsamında birbirini izler şekilde gerçekleştirilen aynı nitelikteki davranışların, doğal anlamda birden fazla hareketten oluşması, bu hareketlerden biriyle suçun temel şeklinin, diğeriyle nitelikli şeklinin işlenmesi veya tek fiilin parçalarını oluşturan hareketlerin muhatabının farklı kişiler olması farklı bir değerlendirme yapılmasını gerektirmediğinin, aksi kabulün maddi ceza hukukunun suçların içtimasıyla ilgili genel kabul gören anlayışına aykırılık teşkil edeceğinin, buna göre, ... ...’in ilk olay bağlamında hukuki anlamda tek fiille birden fazla kişiye (... ve ...’e) karşı aynı suç işlediğinin kabulünde zorunluluk olduğunun, kısacası ilk olay bağlamında TCK’nın 43. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen aynı neviden fikri içtima kapsamında değerlendirilmesi gereken bir olay bulunduğunun, mağdurlardan birine yönelik olarak cinsel istismarın temel şeklinin diğerine karşı nitelikli şeklinin gerçekleştirildiği kabul edildiğinde, bu noktada yapılacak değerlendirmede farklı hareket edilmesini gerektirmeyeceğinin, zira aynı suçun icrası bağlamında gerçekleştirilen, birbirini izleyen, bütünlük arz eden hareketlerden bir kısmı suçun nitelikli şeklini oluştursa ve bu hareketlerin mağduru farklı bir kişi olsa bile, ayrı fiil olarak değerlendirilmesi hukuken yerinde olmayacağının, bir bütün oluşturması itibarıyla hukuki anlamda tek fiili oluşturan olayın, mağdur adedince ayrı fiil gibi değerlendirmeye tabi tutulması, üstelik bu yapılırken netice olarak görülen çocuklardan birine yönelik olarak gerçekleştirildiği kabul edilen nitelikli cinsel istismardan hareket edilmesi, sorumluluğun tayininde neticeyi değil fiili esas alan yeni TCK’nın sistemiyle ve felsefesiyle de bağdaşmayacağının, somut olayda, gerçekleştiği kabul edilen her iki olayın kendi içinde birbirinden bağımsız hukuki anlamda tek fiille işlenmiş cinsel istismar bulunduğunun, bu kapsamda yine her bir olay bakımından TCK’nın 43

. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında aynı neviden fikri içtima hükmü kapsamında tek fiille birden fazla kişiye karşı aynı suçun icrasının söz konusu olduğunun, ayrıca somut olayda tek fiille sanıklardan bir kısmına karşı suçun temel şeklinin, diğerine karşı nitelikli şeklinin işlendiği göz önünde bulundurulmak suretiyle daha ağır cezayı gerektiren nitelikli şeklinden hareketle ceza tayin edilip zincirleme suç hükümleri çerçevesinde bu ceza üzerinden artırım yapılması gerektiğinin belirtildiği,