muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12155, Karar No: 2023/14052, Tarih: 25.12.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacının sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90, 91 inci maddeleri, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi ve Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin on üçüncü fıkrası, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 17 nci maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

Her ne kadar Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A.2 maddesinin (i) fıkrasında Kurul Raporu: Usulüne uygun olarak tanzim edilen, 20.2.2019 tarihli ve 30692 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'e göre düzenlenen, sakatlık oranını, geçici iş göremezlik süresini ve bakıcı ihtiyacını gösterir kurul raporunu ifade ettiği belirtilmiş olsa da Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik incelendiğinde yönetmeliğin amacının terör, kaza ve yaralanmaya bağlı olarak çocuklar ile ilgili özel gereksinim alanlarının belirlenmesine

yönelik raporun hazırlanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmelik'in 4 üncü maddesinin (n) fıkrasında ise “Özel gereksinim” çocuğun toplumsal yaşama eşit katılabilmesi için bedensel ya da gelişimsel işlev kısıtlılığı olmayan bireylerden farklı sağlık, eğitim, rehabilitasyon, cihaz, ortez, protez, çevresel düzenlemeler ve diğer sosyal ve ekonomik haklara ve hizmetlere gereksiniminin olmasını ifade ettiği belirtilmiştir.

yönelik raporun hazırlanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmelik'in 4 üncü maddesinin (n) fıkrasında ise “Özel gereksinim” çocuğun toplumsal yaşama eşit katılabilmesi için bedensel ya da gelişimsel işlev kısıtlılığı olmayan bireylerden farklı sağlık, eğitim, rehabilitasyon, cihaz, ortez, protez, çevresel düzenlemeler ve diğer sosyal ve ekonomik haklara ve hizmetlere gereksiniminin olmasını ifade ettiği belirtilmiştir.

Yönetmelik'in 8 inci maddesinin (f) fıkrasında açıkça raporda engel oranının yazılmayacağının ifade edildiği, yine yönetmeliğin EK.3 de bulunan Çocuklar İçin Özel Gereksinim Raporu (ÇÖZGER) Mevzuatla Uyum Arandığında Kullanılacak Tablo incelendiğinde engel oranı olarak %20’nin altındaki oranların gösterilmediği, Yönetmelik'in amacının engellilik oranları arasında çocukların özel gereksiniminin olup olmadığı ile ilgili olduğu, oysa TBK'nın 54 üncü maddesi gereği kişinin bedensel zararının belirlenmesi için “Çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar” belirlenerek küçüğün sürekli iş gücü kaybı oranının belirlenerek buna bağlı olarak bedensel zararları tespit edilmesi gerektiği anlaşıldığından çocukların trafik kazası sonucu sürekli sakatlık oranlarının tespitinde Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'in uygulanma imkanın olmadığı ve Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar dosya içindeki maluliyet raporunda, Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'in 14 üncü maddesinde Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelikle atıf yaptığı gerekçesi ile çocuğun sürekli iş göremezlik oranının Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelikle belirlendiği belirtilmiş ise de bu yönetmelik Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'in 18 inci maddesi ile 20.02.2019 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı için bu tarihten sonraki kazalarda bu yönetmeliğin uygulanma imkanı kalmamıştır. Bu nedenle Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerine göre sürekli iş göremezlik oranın belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanlış yönetmeliğe göre hazırlanan rapora göre hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Bununla birlikte Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik’in ekinde yer alan “Engel Oranları Cetveli”nin “alt ekstremiteye ait sorunlarda engellilik oranları” başlıklı 3 üncü maddesinde, “... engellilik hastanın mevcut durumuna göre belirlenmeli, kişi engelinin zaman içerisinde değişebilme ihtimali varsa rapor süreli olarak verilmelidir. Devamlı engellilik raporu verilmeden önce, hastada iyileşmenin durduğu, son bir senedir herhangi bir düzelmenin olmadığı tespit edilmelidir. Alt ekstremitenin sürekli bozukluklarının değerlendirilmesinde anatomik, tanısal ve fonksiyonel yöntemler kullanılır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; yaralanma alt ekstremiteye ilişkin olup kazanın meydana geldiği tarih ile hükme esas alınan sağlık kurulu raporunun düzenlendiği tarih arasında bir yıllık süre geçmemiştir. Bu nedenle hastada iyileşmenin durduğu, son bir senedir herhangi bir düzelmenin olmadığı tespit edilmeden alınan rapora itibar edilerek karar verilmesi doğru değildir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının yeniden muayenesi yapılarak kaza nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesi amacıyla kaza tarihinde yürürlükte bulunan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine ve ekindeki Özür Oranları Cetveli’ne göre yukarıda açıklandığı şekilde Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümlerinden rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17 nci maddesinde "Talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine hükmolunacak vekalet ücreti, Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde belirlenen vekalet ücretinin beşte biridir." hükmü yer almaktadır.

Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 üncü fıkrasında (19.01.2016 tarihli ve 29598 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'te Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik 6 ncı maddesi ile eklenen) "Tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." düzenlemesi mevcuttur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin (AAÜT) 17/2 nci maddesi ise "Sigorta Tahkim Komisyonları, vekalet ücretine hükmederken, bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde asliye mahkemeleri için öngörülen ücretin altında kalmamak kaydıyla bu Tarifenin üçüncü kısmına göre avukatlık ücretine hükmeder. Ancak talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine bu Tarifeye göre hesaplanan ücretin beşte birine hükmedilir. Konusu para ile ölçülemeyen işlerde, bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde asliye mahkemeleri için öngörülen maktu ücrete hükmedilir. Ancak talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine öngörülen maktu ücretin beşte birine hükmedilir. Sigorta Tahkim Komisyonlarınca hükmedilen vekalet ücreti, kabul veya reddedilen miktarı geçemez." şeklinde düzenlenmiştir.

Bu durumda İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretine ilişkin olarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 üncü maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13 ve 17 nci maddeleri gereğince, maktu vekalet ücretinin altında kalmamak kaydıyla, hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, fazla vekalet ücretine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) ve (3) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17100, Karar No: 2016/12700, Tarih: 05.12.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/17100 E.  ,  2016/12700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianame ile sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 6 kez hırsızlık ve mala zarar verme suçlarında dava açıldığı, mahkeme tarafından 03.06.2011 tarihli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından dolayı mahkumiyet kararı, 20.04.2011, 03.05.2011, 16.05.2011 ve 27.04.2011 tarihli hırsızlık ve mala zarar verme olayları ile ilgili ise de beraat kararı verildiği, iddianamede tarih belirtilmeyen şikayetçi ...'un yetkilisi olduğu Kınalı mevkiindeki baz istasyonundan 11 adet akünün çalındığı hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile ilgili davanın olduğu, dosyanın incelenmesinde suç tarihinin 24.05.2011, baz istasyonunun ise AVEA'ya ait olduğunu tespit edildiği, bu olay ile ilgili mahkeme tarafından hüküm kurulmadığı anlaşıldığından zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Katılan ... vekilinin temyiz dilekçesinin içeriğinde taraf oldukları 20.04.2011 ve 03.05.2011 tarihli hırsızlık, mala zarar verme ve suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile, sanık ... hakkındaki 20.04.2011 ve 03.05.2011 tarihli olaylar ile ilgili suç eşyasının satın alınması suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelenmesinde;

Sanık ...'ın adli sicil kayında yer alan Malatya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2000/969 Esas 2007/520 Karar sayılı 1 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyete ilişkin 26.09.2007 tarihinde kesinleşen ve 04/04/2013 tarihinde yerine getirilen ilamın TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas bulunduğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından, hak yoksunluklarına hükmedilirken yanılgılı hüküm kurulmuş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz evresinde resen ve doğru olarak, TCK'nın 53. maddesinin 1 ila 3. fıkralarında öngörüldüğü biçimde uygulanması mümkün görüldüğünden ve Anayasa

Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/ 85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden,bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/ 85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden,bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkındaki 03.06.2011 tarihli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık ...'ın adli sicil kayında yer alan Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2000/969 Esas, 2007/520 Karar sayılı 1 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyete ilişkin 26.09.2007 tarihinde kesinleşen ve 04/04/2013 tarihinde yerine getirilen ilamın TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas bulunduğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Kasten işlemiş oldukları suçlar için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, ve yine T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri vekalet ücretinden eşit sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

2)5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri vekalet ücretinden eşit sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi ve vekalet ücreti ile sanıklardan alınarak katılana verilmesine ilişkin bölümün çıkartılması ile vekalet ücretinin sanıklardan eşit olarak alınıp katılana verilmesine şeklinde yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki 20.04.2011 ve 03.05.2011 tarihli hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile ilgili beraat hükümleri ilgili temyiz incelenmesinde;

1)Sanık ...'ın 03.05.2011 tarihli hırsızlık olayı ile ilgili olarak soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde,...'ın yer tespiti sonucunda ..., ... ve ... ile birlikte baz istasyonundan 28 adet akü çaldıklarını, 150,00 TL yevmiye aldığını belirttiği, sanık ...'nın soruşturma aşamasındaki müdafii huzurunda alınan ifadesinde, Silivri bölgesinde bir kaç defa hırsızlık yaptıklarını, bu olayın onlardan olup olmadığını hatırlamadığını beyan ettiği, sanık ...'nin soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde, ...., ... ve ... ile birlikte bir 22 bir de 9 adet akü aldıklarını, ancak aküleri baz istasyonundan değil yok kenarından aldıklarını belirttiği, bu ifadesini diğer 4 hırsızlık olayı içinde aynen tekrarladığı, sanık ...'ın soruşturma aşamasındaki müdafii huzurunda alınan ifadesinde ise, suçlamaları kabul etmediği, diğer eylemlerde de tüm sanıklarla birlikte suç işleyen sanık ...'in diğer sanıklara suç atfetmesi için aralarında bir husumetin bulunmadığı, sanık ...'ın yakalandığı olay dışındaki diğer suçları kabul etmediği, yine sanık ...'ın diğer 3 sanığın da ismini vererek tüm olaylar ile ilgili genel bir anlatımda bulunduğu anlaşıldığından atılı suçlardan mahkumiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesi,

2)20.04.2011 tarihli hırsızlık olayı ile ilgili sanıklardan ...'ın soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde, .... baz istasyonlarında hırsızlık yapmaları için zorladığını, baz istasyonlarının yerlerinin tespitini ... yaptığını, bu hırsızlık olayında da aynı araçla ..., ... ve ... ile birlikte gittiklerini, kapısını el kuvveti ile açtıklarını, 32 adet akü aldıklarını, hesabı ... yaptığını, ... ile kendisine 200,00 TL para verdiğini beyan ettiği, sanıklardan ...'nın soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde, olayı hatırladığını, ... ve ... isimli şahısların kendisini ve ... götürdüğünü, hep birlikte hırsızlık yaptıklarını, olay yerine ... şahsına ait ... plakalı araç ile gittiklerini, çaldıkları aküleri ... ve ... götürdüğünü, nereye sattıklarını bilmediğini, 100,00 TL para aldığını beyan ettiği, sanıklardan ...'nin soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde, olayı hatırladığını, ... kendisine ... de mal olduğunu söylediğini, kendisine nakliye yaparmısın diye sorduğunu, kabul ettiğini, ..., ... ve ... ile birlikte o tarafa gittiklerini, ancak geri dönüp bir şey çalmadıklarını, baz istasyonunun yanında bir şahıs ile konuştuğunu, oradan uzaklaştığını, plakasının bu nedenle verilmiş olabileceğini beyan ettiği, sanıklardan ... ise soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde suçlamayı kabul etmediği, tanık ...'nin aşamalarda alınan beyanında baz istasyonunun hemen yanında farları kapalı ... plakalı beyaz renkli araba gördüğünü, araçta buluna şahsın kendisini fark edince hızla kaçtığını, baz istasyonunun içinden de 3 adet şahsın tarlalara doğru kaçtığını belirttiği, her üç sanığın da olay yerinde olduklarını kabul ettikleri,... plakalı araç ile olay yerine gittikleri ve yanlarında ... da bulunduğunu beyan ettikleri, tanığın alınan beyanında da olay yerinde 4 kişiyi gördüğünü belirttiği anlaşıldığından sanıkların atılı suçlardan mahkumiyeti yerine beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21593, Karar No: 2017/13533, Tarih: 22.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/21593 E.  ,  2017/13533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu .....110 ada 14 parsel numaralı taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde, üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen, binaya resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülmek suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Taşınmaz üzerindeki davalı tarafından yapılan dolgu ve beton sahaların dava tarihi itibariyle hesabında, Çevre ve Şehircilik İl müdürlüğünden gelen yaklaşık maliyet cetvelindeki verilere göre demirsiz beton, küskülük dolgu malzemesi nakli, hazır beton nakli masraflarının üzerinde bir maliyet kabul edilmek suretiyle fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/710, Karar No: 2018/5139, Tarih: 23.10.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/710 E.  ,  2018/5139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Hükmü temyiz eden taraflardan, asıl dava davalıları 1-... 2..... 3- ...nin adli yardım talepleri Dairemizin 24.11.2016 tarihli ve 2016/7344 E. - 2016/15073 K. sayılı ilamı ile reddedilerek, Dairemiz adli yardım talebinin reddi kararının davalılar vekiline tebliği ile ret kararına karşı itiraz süresi de beklenerek itiraz edilmez veya itirazının ilgili mercice reddi halinde HMK'nın 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemizin geri çevirme kararı davalılar vekiline tebliğ edilmiş, davalılar vekili tarafından verilen 19/01/2017 tarihli dilekçe ile Dairemizin adli yardım taleplerinin reddi kararına itiraz edilmiştir.

HMK 337/2. maddesi uyarınca adli yardım talebinin reddine yönelik karara karşı süresinde yapılan itirazı inceleme görevi Dairemizi numara olarak izleyen Yüksek 20. Hukuk Dairesi'ne ait olup, itiraz incelemesinin temyiz incelemesinden önce yapılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Dairemizce verilen adli yardım talebinin reddine yönelik karara itirazın incelemesini yapmakla görevli Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 23/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.