muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/215, Karar No: 2013/1487, Tarih: 23.10.2013

Gerçekten, davalıların savunduğu gibi saha verimsizse ve akitte güdülen amaca uygun işletme mümkün bulunmamakta ise BK m.250’de kiracıya iki türlü hak tanınmıştır. Anılan hüküm gereğince kiracı, ya ücretten (rödövans bedelinden) mütenasip bir miktarın tenzilini talep edebilir veya ayıbın münasip bir müddet zarfında giderilmemesi durumunda sözleşmeyi feshedebilir. Nitekim, davalılar da 27.07.2006 tarihli ihtarıyla ayıbın giderilmesinin mümkün olmaması sebebiyle sözleşmeyi fesih yetkisini kullandıklarını belirtmiştir.

Her ne kadar taraflar arasında cereyan eden Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/587 esasında kayıtlı dava dosyasında ortaya çıkan olgu ve bulguların eldeki dava bakımından da güçlü delil sayılacağı kabul edilmişse de, o davanın konusu 15.03.2005 tarihli rödövans sözleşmesi sebebiyle sadece 2005 yılı kira alacağına ilişkin bulunduğundan, yansıma yoluyla eldeki dava bakımından güçlü delil sayılmaz. Fakat, o dosyada toplanan delillerden takdiri delil olarak yararlanılabileceği de kuşkusuzdur. Diğer taraftan, davalıların istemi üzerine yerinde keşif yapılarak Milas 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/121 değişik işler dosyasına sunulan 07.12.2006 tarihli bilirkişi raporunda ocaktaki rezervin nitelikleri itibariyle ekonomik değeri olmadığı bildirilmiş, ne var ki eldeki dava sebebiyle dosya üzerinden alınan bilirkişi raporunda ise, Ankara 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/587 esas sayılı dava dosyasına sunulan 21.11.2008 tarihli bilirkişiler raporu esas alınarak ocakta % 50 blok verimi ile üretimin yapılmasının mümkün olduğu görüşüne yer verilmiştir.

Burada sırası gelmişken Ankara 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/587 esas sayılı dosyasındaki 21.11.2008 tarihli bilirkişi raporu üzerinde durulması gerekmiştir. Bu raporda bilirkişiler, Maden İşleri Genel Müdürlüğü yetkililerinin mahallinde inceleme yaparak düzenledikleri 22.07.2004 tarihli “mahallinde tetkik ve değerlendirme raporu”’nu esas alarak, sahadan % 50 verimle blok çıkartılmasının mümkün olabileceğini belirtmişlerdir.

22.07.2004 tarihli heyet raporu ise, tüm ruhsat alanı olan 149,5 hektar esas alınarak düzenlenmiştir. Oysa ki, davaya konu rödövans sahası tüm ruhsat alanının 13,20 hektarlık kısmıdır. Yine bu raporda, ruhsat sahibi Nurettin Aydın vekilinin beyanına göre, mermer verimin %50 olabileceği, 16.07.2004 tarihinde blok mermerin numune amaçlı sevkinin yapıldığı, diğer sevk fişlerinin kullanılmadığı belirtilmiştir. Kısaca, mermer sahasının kalitesinin (veriminin), 13,20 hektarlık sahada jeolojik etüt yapılarak değil; taraflar arasındaki sözleşme tarihinden önce, üstelik ruhsat sahibi vekilinin beyanına göre belirlendiği ve bu şekilde yapılan mermer kalite belirlemesinin 21.11.2008 tarihli bilirkişi raporuna da esas alındığı anlaşılmaktadır. Bu durumda 21.11.2008 tarihli bilirkişi raporunun eksikliği ve ayrıca bu rapor ile tespit bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin varlığı açıktır.

Bütün bu anlatılanlardan sonra mahkemece; seçilecek uzman bilirkişiler marifetiyle, yerinde keşif yapılarak ve sözleşmeye konu sahada sondaj yöntemi veya sahanın verimine (kalitesine) ilişkin maden tekniklere göre jeolojik etüt yapılarak, sahadaki mermerin rengi, rezervi, yabancı elaman varlığı, blok şekli ve ölçüleri, üretimin devamlılığı gibi faktörlere göre ocağın durumunun sözleşmede güdülen amaca uygun olup olmadığını belirlemek, bu konuda bilirkişilerden ayrıntılı, gerekçeli rapor almak, işletmede verimlilik yoksa davacının kira isteyemeyeceğini, işletmede sözleşmeyle güdülen amaca uygun düşmeyen kısmi verimsizlik varsa BK.m.250 uyarınca buna uygun kirada indirim yapılıp yapılamayacağını tespit etmek, işletme akitte güdülen amaca elverişli durumda ise sözleşme hükümlerini gözeterek davacının isteyebileceği kira miktarını (sözleşmede ayrıca KDV isteneceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı gözetilerek) hesaplama ve bu miktarı hüküm altına almak olmalıdır.

Değinilen bütün bu yönler bir yana bırakılarak davanın eksik inceleme ve araştırmayla yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmadığından, karar bozulmalıdır ...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir. HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, rödövans sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalılar vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire'ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, Ankara 2.Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2006/587 esas sayılı dava dosyasının, aynı sözleşmeye dayalı 2005 yılı rödövans alacağına ilişkin olduğu, bu dosyada ortaya çıkan olgu ve bulguların eldeki dava bakımından güçlü delil sayılacağı gerekçesi ile önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Somut olayın özelliklerine, tarafların iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Özel daire bozma ilamı Hukuk Genel Kurulu’nca yerinde görülmüştür.

Hal böyle olunca; Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup direnme kararının bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440.maddesi uyarınca, tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 23.10.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5857, Karar No: 2011/7590, Tarih: 26.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/5857 E.  ,  2011/7590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Acırlı Belediye Başkanlığı aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Midyat Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.05.2011 gün ve 179/569 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, kadastro çalışmaları sırasında tespit harici olarak bırakılan mevki ve sınırlarını bildirdiği taşınmazı imar-ihya ederek tarım arazisi haline getirdiğini, kazanmayı sağlayan zilyetlik süresinin dolduğunu açıklayarak taşınmazın adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...'na yöntemine uygun bir biçimde dava dilekçesi tebliğ edilmesine rağmen yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 21.04.2011 tarihli teknik bilirkişi raporuna ekli ölçekli krokide A harfi ile gösterilen 848,16 m² yüzölçümlü kısmın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro Müdürlüğü'nün 24.05.2010 tarihli karşılık yazılarında; taşınmazın bulunduğu Acırlı Beldesinde kadastro çalışmalarının 22.04.1988 tarihinde kesinleştiği, dava konusu yerin muhtemelen 766 sayılı Yasa gereğince ham toprak ve hali arazi vasfında olması nedeniyle parsel numarası verilmeyip taşlık kayalık olarak tapulama harici bırakıldığını bildirmiştir. Gerek dava dilekçesinde davacının imar ve ihyaya dayanmış bulunması, gerekse taşınmazın niteliğiyle Kadastro Müdürlüğünün yazısında belirtilen nitelikler birlikte değerlendirildiğinde, dava konusu yerin imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun kabulü gerekir. İmar ve ihyaya muhtaç olan bir yerin kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilebilmesi için diğer kazanma koşulları yanında 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17.maddesinde imar ve ihya için öngörülen tüm olumlu ve olumsuz koşulların araştırılıp belirlenmesi gerekir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; taşınmazın güney sınırından Mardin-Midyat Devlet karayolunun geçmiş olması nedeniyle davanın Karayolları Genel Müdürlüğünün TMK.nun 713/3.maddesi uyarınca davada yasal hasım olarak yeralması gerektiğinden davacı tarafa adı geçen kuruluş hakkında yöntemine uygun biçimde davada yer almasının sağlattırılması, ayrıca sözü edilen karayolu nedeniyle varsa kamulaştırma harita ve evrakının en yakın bölge müdürlüğünden temini için müzekkere yazılması ve bu kuruluşa delillerini sunması için süre ve imkan tanınması zorunludur.

Bundan ayrı, bir arazinin kullanım süresi ve niteliğini en iyi belirleme yöntemi hava fotoğraflarıdır. Bu hava fotoğraflarının davanın açıldığı tarihten önceki yıllara ait en az iki ayrı zamana ilişkin olması gerekir. Bu konuda sağlıklı bir yargıya ulaşmak için dava tarihi olan 30.03.2010 tarihine göre 20-30 yıl öncesine (1980-1990 yılları) ait stereoskopik hava fotoğraflarının dosyada yer almış olması ve bu fotoğrafların stereoskopla incelenmesi gerektiği dairenin kararlılık kazanmış içtihatlarıyla benimsenmiştir. Ayrıca, stereoskopik çift hava fotoğrafı, bir stereoskop altında incelenirse arazinin üç boyutlu görüleceği, taşınmazın sınırlarının belirlenebileceği ve bu amaçla ekilemeyen bakir alanların net bir biçimde tespitinin yapılabilmesi olanaklıdır.

Öte yandan dosyaya sunulan uyuşmazlık konusu taşınmaza ait fotoğrafların incelenmesinde yoğun miktarda taşlılık görülmektedir. Buna göre imar-ihya bilimsel verilere göre araştırılmalıdır. İmar-ihya ile kazanma bakımından imar-ihyanın tamamlandığı tarihin de dikkate alınması gerektiği gözetilmelidir. Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş; ziraat mühendisi, kadastro fen elemanı, jeodezi ve fotoğrametri mühendisinden oluşacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu marifetiyle kadastro tespitinin yapıldığı 30.03.2010 tarihine göre 20-30 yıl öncesine ait (1980-1990 yılları) ve iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının merciinden getirtilip stereoskop aletiyle yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda inceleme yaptırılarak taşınmazın dava tarihinden geriye doğru 20 yıl önce imar ve ihyanın tamamlanarak zilyet edilip edilmediğinin, niteliğinin ve kullanım süresinin, ne zaman kullanılmaya başlandığının, taşınmaz üzerinde imar-ihya işlemlerine başlandığı ve tamamlandığı tarih ile tarımsal amaçlı zilyetlik başlangıç tarihinin ayrı ayrı belirlenmesine çalışılması gerekir. Tanık ve bilirkişi sözleri bilimsel esaslara göre hazırlanan bilirkişi raporlarıyla denetlenmeli, taşınmaz üzerinde tarımsal amaçlı zilyetlik başlangıç tarihi belirlenerek, bundan sonra kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesinin mümkün olup olmadığının araştırılması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve incelemeye dayanarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün kısmen kabulüne ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11855, Karar No: 2014/11248, Tarih: 02.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/11855 E.  ,  2014/11248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kuyucak(Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/1993

NUMARASI : 1992/71-1993/121

N.. B.. ile Hazine ve Çobanisa Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Kuyucak Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 18.05.1993 gün ve 71/121 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili ve davalı DSİ vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; tarafları DSİ kanalı H.. A.. ve N.. E.. taşınmazları ile çevrili yaklaşık 7 dekar civarındaki taşınmazın 25 yılı aşkın bir süreden imar ve ihya ettiğini, halen içinde 20 yaşın üzerinde incir ve portakal ağacının bulunduğunu, kendisi tarafından yetiştirildiğini, dava konusu yeri aralıksız çelişmesiz malik sıfatıyla zilyetlik ve 20 yılı aşkın süreyle kullandığını açıklayarak adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında çay metrukatı olması nedeniyle tespit harici bırakıldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, imar ve ihya ile taşınmaz edinme koşullarının olayda gerçekleşmediğini açıklayarak davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Çobanhisar Köyü Muhtarlığına dava dilekçesi yöntemine uygun bir biçimde tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış davaya cevap da vermemiştir.

Dahili davalı DSİ Genel Müdürlüğü’ne dahili dava dilekçesi ve duruşma günü bildirilmesine karşın davaya katılmamış ve cevap da vermemiştir.

Mahkemece, “… teknik bilirkişi O.. T..’ın 05.05.1993 tarihli rapor ve krokisinde A harfiyle gösterilen narenciye bahçesi ve tarla vasıflı toplam 7962 m2 ölçümlü taşınmazın davacı N.. B.. adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine hüküm davalı Hazine vekili ile davalı DSİ vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik imar ve ihya yoluyla taşınmaz edinme hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK'nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde, dava konusu yeri imar ve ihya etmek suretiyle kültür arazisi haline getirdiğini açıklamıştır.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik imar ve ihya yoluyla taşınmaz edinme hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK'nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde, dava konusu yeri imar ve ihya etmek suretiyle kültür arazisi haline getirdiğini açıklamıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, bölgede yapılan kadastro çalışmaları sırasında çay yatağı olarak tespit harici bırakıldığı anlaşılmaktadır. Yerel mahkemece verilen 27.12.1990 tarih ve 1989/362 Esas, 1990/496 Karar sayılı kararının davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 20.01.1992 tarih ve 1991/5899 Esas, 1992/320 Karar sayılı ilamıyla taşınmazın bitişiğinde DSİ kanalının geçtiği gerekçesiyle TMK'nun 639/3. maddesi uyarınca davanın DSİ Genel Müdürlüğü'ne yöneltilmesi… gerektiği gerekçesiyle bozma sevk edilmiştir. Bozma sonrası bozma ilamı doğrultusunda dava DSİ Genel Müdürlüğü'ne yöneltilmiş olup, husumet eksikliği giderilmiştir.

Kural olarak, tespit dışı kalan bir yerin niteliğinin de kazanmaya elverişli olması halinde imar ve ihya yoluyla 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17 ve TMK'nun 713/1 maddesi gereğince kazanılması mümkündür. Ancak, keşifte dinlenen uzman bilirkişi jeoloji Yüksek Mühendisi A.. A.. 16.04.1990 havale tarihli raporunda; “… dava konusu taşınmaz ve çevresinde aynı toprak yapısının gözlendiği, yüzeyden itibaren derinlere doğru blok, çakı, kum ve killi malzemelerin bulunduğu, parselin yüzeyindeki iri taşlar çakıl ve molozlar temizlenerek taşınmazın ekilebilir duruma getirildiği ve davacı tarafından ziraat arazisi olarak kullanıldığı, Kayran çayının mevcut yatağı dava konusu taşınmazın batısından geçtiği, uyuşmazlık konusu yer ile çevre parsellerin toprak yapısında dere yatağı malzemelerinin hakim durumda bulunduğu, ancak bu malzemeler Kayran çayının taşınmaza yağışlı mevsimlerde taşıması ile geldiği, Kayran çayının devamlı akan bir dere olmayıp kışın yağışlı mevsimlerde yağışlarla akışa geçen dere niteliğinde bulunduğu, drenaj alanında arazi dike yakın meyilli olduğu, bu nedenle yağış suları hızla iri malzemelerle dereye indiği, derede de yatağının eğimi fazla olduğundan bu malzemeleri sürükler durumda bulunduğu, dere yatağının dolması ile taşarak çevre taşınmazlara yayıldığı ve getirdiği malzemeleri de taşınmazlara bıraktığı, uyuşmazlık konusu yerin toprak yapısının bu taşkınlarla oluştuğu, zaman zaman Kayran deresinin taşkın etkisi altında kaldığı” açıklanmıştır.

09.04.1990 tarihinde yapılan keşifte dinlenen Zihni Kahya beyanında; 1982 yılında taşınmazın davacının elindeyken aşırı yağış nedeniyle kayran çayının taşkınlık yaptığını, yine bu taşınmazdan taşan suların aktığını, daha sonra tekrar temizleyerek davacı tarafından kullanılır hale getirdiğini bildirmiştir.

09.04.1990 tarihinde yapılan keşifte dinlenen Zihni Kahya beyanında; 1982 yılında taşınmazın davacının elindeyken aşırı yağış nedeniyle kayran çayının taşkınlık yaptığını, yine bu taşınmazdan taşan suların aktığını, daha sonra tekrar temizleyerek davacı tarafından kullanılır hale getirdiğini bildirmiştir.

Yukarıda yapılan bilirkişi ve tanık beyanları ile rapor kapsamı, tespit dışı bırakılma nedeni, dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiği, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tespit dışı bırakıldığı, özellikle kışın yağan kar ve yağmur sularının taşkınlığı nedeniyle getirdiği toprak sonucu taşınmazın oluştuğu, dere yatağı olması nedeniyle her zaman taşkınlığa maruz kalabileceği, nitelik itibariyle jeoloji mühendisinin de raporunda açıkladığı gibi böyle bir yerin imar ve ihya yoluyla kazanılabilecek yerlerden olmadığı, TMK'nun 715. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/C maddesi kapsamında kalan sahipsiz yerlerden olması nedeniyle özel mülkiyete konu olamayacak yerlerden bulunduğu, TMK'nun 999. maddesi gereğince özel mülkiyete konu olabilecek nitelikte tapuya tescil edilmesinin de olanaklı görülmediği anlaşıldığında davanın esastan reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması anılan yasa maddelerine aykırıdır.

Hazinenin tescil isteğine gelince, az önce açıklanan taşınmazın niteliğiyle ilgili durum göz önünde bulundurulduğunda, özel mülkiyete konu olmayacak yerin aynı zamanda davalı Hazine adına da tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi açıklanan aynı maddeler gereğince mümkün bulunmamaktadır. Bu nedenle Hazinenin bu yöne ilişkin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Dahili davalı DSİ vekilinin de temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13522, Karar No: 2010/18726, Tarih: 01.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13522 E.  ,  2010/18726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekillerinin aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirlerinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle, taşınmazın değerinin fazla tesbiti,

2-Dava konusu taşınmazın kısmi kamulaştırma nedeniyle arta kalan bölümünün yüzölçümü ve geometrik durumu dikkate alındığında bu bölümde değer azalışı olacağı gözetilmeden eksik bedel tebiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan ... ile ...'den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4868, Karar No: 2020/707, Tarih: 20.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4868 E.  ,  2020/707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 62, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 14:00 sıralarında sanık ...’ün sevk ve idaresinde bulunan aracı ile seyir halinde iken; basit trafik düzenine aykırı olarak katılan yayaya çarparak katılanın vücudunda kemik kırığı olacak ve basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek şekilde yaralandığı olay sebebi ile alınan bilirkişi raporu ve dinlenen tanık beyanları dikkate alındığında; yayanın, yaya geçidi ile herhangi bir trafik işaret ve levhası bulunmayan alanda, iki yönlü olarak gidiş gelişe açık taşıt yolunu karşıdan karşıya geçerken, yolu kontrol etmesi, taşıt trafiği için bir zorluk ya da engel yaratmamak şartı ile yoldan gelen taşıtların uzaklık ve hızını göz önüne alarak, geçiş önceliğini bekledikten sonra uygun zamanda geçmesi gerekirken, iniş eğimli sokak ortasından, işaretlerle belirtilmeyen kavşak girişine geldiğinde; yanında bulunan annesinin tutulu elini bırakıp, koşar adımlarla kavşağa giriş yapıp, kavşak alanı içerisinden geçiş yapmakta olan ve ön kısmı kavşağı terk etmiş olan aracın yan kısmına çarpması ile kazanın oluşumuna sebebiyet verip, yola birden çıkmak araçların geçiş önceliğini beklemek kuralını ihlalden asli kusurlu; sanığın ise; yüksek hızda olmadığı anlaşılsa da, iki yönlü olarak gidiş gelişe açık yolda, sol şerit üzerini takiben kavşağa giriş yapmakla şerit izleme kurallarına uymamış olmak ve tehlike ortamında, sağa direksiyon ya da fren tedbiri alması halinde, yayaya çarpmadan kazayı önleme şansı olacakken, herhangi bir tedbir almamış olması sebebiyle tali kusurlu olduğu anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.