muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1693, Karar No: 2007/2512, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1693 E.  ,  2007/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.02.2002 gününde verilen dilekçe ile tapulu taşınmaza müdahalenin önlenmesi ve kal, davalı ... vekili tarafından açılan karşılık davada, taşkın inşaat nedeniyle temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davalı ... hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... hakkındaki davanın kabulüne, davalı ... hakkındaki davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, davalı ...'ın karşı davasının reddine dair verilen 15.12.2004 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ve karşı davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 05.02.2002 tarihli dilekçesi ile 22.12.1999 tarihinde hükmen maliki olduğu 14 parsel sayılı taşınmazına davalıların taşkın binalarının müdahalesinin önlenmesi ve taşan kısımların kal'ini istemiştir.

Davalı ..., davanın reddini savunmuş, davalı ... vekili de davanın reddini savunmuş, ayrıca karşılık dava olarak taşkın inşaat alanının temliken tescilini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın ... terk edildiğinden karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... hakkındaki davanın kabulüne, davalı ve karşılık davacı ... hakkındaki davanın kısmen kabul, kısmen reddine, ...'ın karşılık davasının reddine karar verilmiştir.

Davalı ve karşılık davacı ... vekili kararı temyiz etmiştir.

Mahkemece, verilen kısa kararda davalı ve karşı davacı ... ... hakkındaki davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile 21661 ada 14 parseldeki 3 m2'lik yer ile ilgili davanın vaki feragat nedeniyle reddine, keza 7m2'lik yer ile ilgili davanın kabulüne, 11 nolu binanın bilirkişi heyetinin 30.10.2002 ve 05.03.2003 tarihli rapor ve ek raporunda belirttikleri ve krokilerinde "d" harfi ile gösterdikleri yeri vaki müdahalesinin men'ine, buranın kal'ine denildiği halde gerekçeli kararda: Davalı-karşı davacı ... hakkındaki davanın kısmen kabul, kısmen reddine, davacının 3 m2'lik yer ile ilgili davasından feragat nedeniyle reddine, 14 parselden 7 m2'lik yer ile ilgili davanın kabulüne, davalı ve karşı davacıya ait 11 nolu binanın bilirkişi heyetinin 30.12.2002 vede 05.03.2002 tarihli rapor ve ek raporlarında belirttikleri ve krokilerinde (A) ile gösterdikleri 7 m.lik yere vaki müdahalenin men'ine, buranın kal'ine karar verilmiştir. Bu durumda, tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu gibi gerekçeli kararda (A) harfi ile gösterilen yer de, temyiz eden davalı ve karşı davacı ...'a ait bir yer de değildir.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarih 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı; bozmadan sonra yerel Mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; davalı ve karşı davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 12.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/77, Karar No: 2008/165, Tarih: 10.06.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/77 E.  ,  2008/165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 09.07.2007

Sayısı : 111-173

Kasten yaralama sonucu insan öldürme suçundan sanık ...’in 5237 sayılı TCY’nın 86/3 maddesi aracılığıyla 87/4, 29/1, 31/3 ve 62/1 maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, suçta kullanılan bıçağın aynı Yasanın 54/1 maddesi uyarınca zoralımına ilişkin olarak Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.12.2005 gün ve 237-223 sayılı hüküm sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 31.05.2007 gün ve 4967-4342 sayı ile;

“Maktûlün, olay günü sanıkla tartıştığı, onu kovalayıp dövmesi üzerine, sanığın hamili bulunduğu bıçağı maktûlün sol midklavikuler hattın 5. kaburga aralığı ile kesiştiği noktadan göğüs boşluğu soluna girerek perikardı ve kalbin apeks bölümünü ventrikül iştirakli olmaya¬cak şekilde bıçağı şiddetlice vurması sonucu çocuk olan maktûlü öldürdüğü, darbenin kalp gibi yaşamsal bölgeye yöneltildiği, maktûlün sanığın elinden bıçağı alarak eylemini sürdür¬mesini engellediği olayda, sanığın öldürme kastı ile hareket ettiğinin kabulü ile 5237 sayılı Yasanın 82/1-e, 29, 31/3 ve 62. maddelerinden hüküm tesisi gerekirken yazılı şekilde suç vasfının belirlenmesinde hata edilmesi” isabetsizliğinden oyçokluğu ile bozulmuştur.

Yerel Mahkeme 09.07.2007 gün ve 111-173 sayı ile;

“……….maktûlün sanığa nazaran iri yapılı, 1.80 boyunda, 70 kg ağırlığında ve daha kuvvetli olduğu, maktûlün elindeki bıçakla geri geri giden ve "üzerime gelme" diyen sanığın çenesinden tutarak kafasını iki işyeri arasındaki demire sıkıştırarak sanığı dövdüğü sırada sanığın elinde bulunan bıçağı bir kez rastgele sallayarak maktûlün sol meme başı altına vurduğu, maktûl tarafından elinden bıçak alınıp 5-6 metre atıldıktan sonra maktûle yönelik başkaca bir saldırıda bulunmadan sanığın olay yerinden kaçtığı, maktûlün kesici delici alet yaralanmasına bağlı kalp yaralanması ve kanama sonucu kaldırıldığı hastanede öldüğü, meydana gelen yaranın tek başına öldürücü nitelikte olduğu, sanığın maktûl tarafından çenesinden tutularak kafası iki işyeri arasındaki demire vurulmak suretiyle dövülürken rastgele bir el bıçak salladığı, bulunduğu bu pozisyon itibarıyla hedef seçme imkânı bulun¬duğunun belirlenemediği, sanığın olay öncesinde maktûlü tanımadığı, bu sebeple aralarında öldürmeyi gerektirecek bir husumetin bulunmadığı; darbenin tek olması, sanığın hedef seçme imkanına sahip olduğunun belirlenememesi, elinden bıçak alınıp atıldıktan sonra imkanı varken saldırısına devam etmeyip kaçması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın öldürme kastıyla değil yaralama kastıyla hareket ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu, sanığın silahtan sayılan bıçakla kasten yaralama sonucu insan öldürmek suçunu işlediği kanaatine varıldığı” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “hükmün bozulması” görüşünü içeren 24.03.2008 gün ve 243742 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın kasten etkili eylem sonucu insan öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda Özel Daire çoğunluk görüşü ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, suçun niteliğine ilişkindir.

İncelenen olayda;

Suç tarihinde 16 yaşında olan sanık ...’in arkadaşı tanık Alper’in kullan¬dığı bisikletin arkasında, diğer tanık Mehmet Gültekin’in de başka bir bisikletle Akhisar ilçe merkezindeki Tahir Ün Caddesinden istasyona doğru giderlerken karşı yönden motosikletiyle gelen ...’la karşılaştıkları, öldürülen ...’nin yanlarından geçtiği sırada “ne bakıyorsunuz” diye seslenip geri döndüğü ve “ne bakıyorsunuz lan, adam mısınız” diyerek tanık Alper’e vurmak için hamle yaptığı, ne olduğunu anlamaya çalışan ve bisikletten inen sanığın üzerine giderek tekme attığı, cadde üzerinde bir süre kovaladığı, sanığın bir ara cebindeki bıçağı çıkardığı, üzerine gelmesini engellemek için sanığa doğru tuttuğu ve “üzeri¬me gelme” dediği, ancak öldürülen ...’nin tekrar saldırması nedeniyle karşı kaldırıma doğru kaçtığı, öldürülenin peşinden koşup sanığı yakaladığı, çenesinden tutarak kafasını oradaki işyerlerinin önünde bulunan demire sıkıştırarak dövmeye başladığı, sanığın da bu sırada sağ elinde bulunan bıçağı rastgele savurduğu, bıçağın öldürülenin sol göğüs alt bölümüne isabet ettiği, öldürülen ...’nin darbeye rağmen sanığın kolunu kıvırarak elindeki bıçağı alıp attığı, öldürülenin elinden kurtulan sanığın olay yerinden kaçtığı, Nuri’nin yaralı durumda iken sanığın peşinden gitmeye çalıştığı, bir süre sonra takatsiz kalıp dizlerinin üzerine çöktüğü, kalp yaralanması ve kanama sonucu olay yerinde öldüğü sanığın ikrarı, tanık anlatımları, doktor ve otopsi raporları ile dosyada mevcut diğer kanıtlardan anlaşılmaktadır.

Etkili eylem sonucu insan öldürme suçu, başka deyişle neticesi sebebiyle ağırlaşmış etkili eylem suçu ile kasten insan öldürme suçu arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayanır. Birinci durumda sadece daha hafif sonuç (darp ve yaralama) istenilmiş olup daha ağır sonuç (ölüm) istenilmiş değildir. Fakat bu sonuncu durum yine de failin hareketinden doğrudan doğruya doğmuş bulunmaktadır. Fail daha ağır sonucun gerçekleş¬mesini istediği takdirde, kasten insan öldürme suçunun oluştuğu kabul edilir.

Sonuçlarını bilerek ve isteyerek fiili işleme iradesi olan ve failin iç dünyasını ilgilen¬diren kast, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlen¬melidir. Öldürme kastının varlığı ise;

a) Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı, öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

Sonuçlarını bilerek ve isteyerek fiili işleme iradesi olan ve failin iç dünyasını ilgilen¬diren kast, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlen¬melidir. Öldürme kastının varlığı ise;

a) Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı, öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

b) Olayda kullanılan vasıtanın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

c) Mağdurdaki darbe sayısı ve şiddeti,

d) Darbelerin vurulduğu bölgenin hayati önem taşıyıp taşımadığı,

e) Failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği,

f) Olay sonrası mağdura yönelik davranışları, başka bir anlatımla olayın kendine özgü tüm özellikleri dikkate alınarak saptanmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; uyarısına ve tanık Alper’in araya girmesine rağmen saldırısını sürdüren öldürülene karşı kavganın hareketli ortamında hedef gözetmeksizin bıçak salladığı ve tek darbe ile yetindiği, öldürme kastını ortaya koyacak başkaca davranışı bulunmadığı, öldürülen ile arasında husumet mevcut olmadığı saptanan sanığın olayda yaralama kastı ile hareket ettiği anlaşıldığından, Yerel Mahkeme direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer Kurul Üyeleri ise; “sanığın hedef gözeterek bıçağı tevcih ettiğini, ayrıca elindeki bıçağın öldürülen tarafından zorla alındığını, dolayısıyla eylemini sürdürmesine engel sebep bulunduğunu, bu durumda sanığın olayda öldürme kastıyla hareket ettiğinin kabulü gerektiğini” belirterek Yerel Mahkeme direnme hükmünün bozulması yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1-Yerel Mahkeme direnme hükmünün ONANMASINA,

2-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 10.06.2008 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2473, Karar No: 2015/16810, Tarih: 04.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2473 E.  ,  2015/16810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, idaresinde okul servis aracıyla, içinde anaokuluna götürmekte olduğu öğrenciler ve servis öğretmeni de bulunduğu halde öğrencilerden ... araca almak üzere olaya konu 7,40 metre genişliğindeki çift yönlü çıkmaz sokağa girerek bu öğrencinin ikamet ettiği binanın giriş kısmıma yanaşıp aracının kapısını, alacağı öğrencinin ikamet ettiği konutun önüne bakacak şekilde beklemek yerine, biraz daha ilerleyip U dönüşü yaptıktan sonra binanın ön kısmında ancak karşı şerit üzerine beklemeye başladığı, bir süre sonra annesi ve 1,5 yaşındaki kardeşiyle birlikte binadan çıkış yapan... arkasında annesi de olduğu halde aracın diğer yöndeki kapısına doğru ilerledikleri, geri de kalan kardeşinin de yürüyerek yavaş yavaş araca doğru geldiği, öğrencinin, annesinin nezaretinde araca binişi tamamlandıktan sonra aynadan kontrol yapan sanığın aracın kapısını kapatarak harekete geçtiği, o sırada sol taraftan ilerleyerek kaplamaya giren ve aracın sol ön kısmına yaklaşıp öne doğru ilerleyen 1,5 yaşındaki çocuğu farketmeyerek üzerinden geçmesi ile sonuçlanan olayda, araçtan inmeden bina önünde beklerken bu küçük çocuğun da annesi ile birlikte çıkarak geldiğini gören ve bu yönde de beyanı bulunan sanığın, aracını hareket ettirmeden önce annesinin yanında olmayan bu küçük çocuğu etrafta görmediğini beyan etmesine rağmen, aracın önüne geçip geçmediğini yeterince kontrol etmeden ve sokak üzerinde aracını parkeden tanık ... korna ile ikazına rağmen bunu farklı yorumlayarak harekete geçerek bir kişinin ölümüne sebebiyet veren sanığın tali derecede kusurlu olduğu dosya kapsamındaki delillerden ve heyet olarak izlenen kamera görüntülerinden anlaşılmakla, atılı suçtan mahkumiyeti yerine, oluşa ve dosya kapsamındaki delillerle bağdaşmayan bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14459, Karar No: 2007/14396, Tarih: 25.10.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/14459 E.  ,  2007/14396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Evliliğin Mutlak Butlanla İptali

Yukarıda tarihi, numarası, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; Dairenin \*7.3.2007 gün ve \*2142-3535 sayılı ilamiyle\* onanmasına karar verilmişti. Sözü geçen Dairemiz kararının düzeltilmesi istenilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı Kanunun değişik 442. maddesi ile 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 52. maddesi hükmünce takdiren (160.00) YTL. para cezasının, harçlar kanunu uyarınca (27.00) YTL. ilam harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna oybirliğiyle karar verildi.25.10.2007
Yargıtay — Esas No: 2022/6304, Karar No: 2022/14685, Tarih: 14.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6304 E.  ,  2022/14685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre, sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığı, sanığın hırsızlık suçu işlediğine dair kuvvetli delil bulunmamasına rağmen müvekkilinin hakkında mahkumiyet yönünde hüküm tesis edilmesinin kabul edilemez olduğu, bilirkişi raporundan kamera kaydındaki kişi ile sanığın aynı kişi olduğu konusunda kesin bir görüş bulunmadığı, cezalandırma için yasanın aradığı her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, tüm deliller toplanmadan hüküm tesis edildiği, sanık lehine olan delillerin değerlendirilmediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, düzeltilerek istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 14/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6636, Karar No: 2009/7501, Tarih: 15.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/6636 E.  ,  2009/7501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.04.2008 gününde verilen dilekçe ile dere yatağına müdahalenin meni ve eski hale getirme istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; 69 ve 70 parsel numaralı davacılara ait taşınmazların yakınından geçen dere yatağının yönünün davalılar tarafından değiştirilmesi sonucu taşınmazlarına su birikmesine neden olunduğu ileri sürülerek dere yatağına elatmanın önlenmesine ilişkindir.

Mahkemece; kesin süreye rağmen adresleri tespit edilerek dahili dava dilekçesi verilmemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacılar vekili temyiz etmiştir. Süreler, kanun tarafından (Kanuni Süreler) tespit edildiği gibi hakim tarafından da tayin edilir (HUMK.m.159). Kanuni süreler, örneğin cevap süresi, temyiz süresi gibi kesindir ve hakim tarafından bu süreler azaltılıp çoğaltılamaz. Ancak, hakimin tayin ettiği süreler kesin değildir. Yargılama hukukunda egemen olan ilkelerden usul ekonomisi ilkesi gereğince, hakim bir davayı, makul süre içinde ve en az giderle sonuçlandırmak zorunda olduğundan bazen taraflara yapacakları işlemler gereği kesin süre verebilir (HUMK m.163-3)

Kanun ya da hakim tarafından tayin edilmiş olan kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Kesin süre içerisinde yerine

getirilmeyen işlem bazen davanın kaybedilmesi sonuçlarını da doğurmaktadır. Davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir ... sayılmamalıdır.

Bu nedenlerle de hakim tarafından kesin süre verilirken;

1-Kesin süreye konu işlemin gerekli ve tarafların yerine getirebileceği bir işlem olması,

2-Verilen sürenin işlemin yapılması için yeterli ve makul bir süre olması, duruşma gününe kadar kesin süre nedeniyle yapılacak işlem sonrası başka bir işleme gerek yok ise bu sürenin takip eden duruşma gününe kadar verilmesi,

3-Yapılacak işlem veya işlemler teker teker, varsa masrafının miktarıyla birlikte açıkça gösterilmesi,

4-Sürenin kesin olduğu ve sonuçlarının tarafa açıklanması zorunludur.

Somut olayda; 14.10.2008 tarihli oturumda, davalı ...’nın veraset ilamındaki mirasçılarının kesin süreye rağmen adreslerinin bildirilmediği gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Burada verilen kesin sürenin kurumun amacı ile bağdaşmadığı açıktır. Şöyle ki;

3-Yapılacak işlem veya işlemler teker teker, varsa masrafının miktarıyla birlikte açıkça gösterilmesi,

4-Sürenin kesin olduğu ve sonuçlarının tarafa açıklanması zorunludur.

Somut olayda; 14.10.2008 tarihli oturumda, davalı ...’nın veraset ilamındaki mirasçılarının kesin süreye rağmen adreslerinin bildirilmediği gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Burada verilen kesin sürenin kurumun amacı ile bağdaşmadığı açıktır. Şöyle ki;

Adres tespitinin, verilen süre içinde davacı tarafından kesin olarak yerine getirilmesi mümkün olabilecek yükümlülüklerden bulunmaması ve bu aşamada dahili dava dilekçesi verilememesi nedeniyle davanın reddi yasanın amacına uygun olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.06.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/488, Karar No: 2022/128, Tarih: 01.03.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/488 E.  ,  2022/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 109-94

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 12.06.2019 tarih ve 109-94 sayı ile; sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık ve müdafisi ile Yargıtay Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "bozma" istemli 09.09.2019 tarihli ve 82907 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan ceza miktarı yönünden yasal şartları oluşmadığından sanık müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren reddine oy birliğiyle karar verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunca, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılma istemiyle açılan davada, İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinde yapılan yargılama sonunda, bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki yönüne ilişkin temyiz incelemesi yapılacaktır.

I) TEMYİZ EDENLERİN SIFATI, BAŞVURULARIN SÜRESİ VE TEMYİZ NEDENLERİNE GÖRE YAPILAN İNCELEMEDE:

A) Uygulanacak Temyiz Hükümleri:

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmekle birlikte 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır.