muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/19, Karar No: 2024/214, Tarih: 03.07.2024

Bozmadan sonra mahkemede; maktulün kardeşi olduğunu, sanığı maktulün bacanağı olması nedeni ile tanıdığını, maktulün öldürülmesinden birkaç ay sonra yengesi ...’ın kendisine sanığı iş yerinde sigortalı olarak gösterip gösteremeyeceğini sorduğunu, muhasebeci ile görüştükten sonra yaptığı değerlendirme sonucu yengesine sanığı sigortalı olarak gösterilebileceğini söylediğini, sigorta girişi yapabilmek için sağlık raporu, kimlik fotokopisi ve iki fotoğrafa ihtiyaç olduğunu söylediğini, bu işlemlerle ilgili olarak sanıkla hiç muhatap olmadığını, istediği belgelerin getirilmesi üzerine belgelere hiç bakmadan iş yerindeki çalışanına vererek belgeleri muhasebeciye götürmesini söylediğini, sanığın işe girişinin yapıldığını, verilen fotoğrafları da muhasebeciye gönderdiğini ancak sigorta girişi sırasında kullanılıp kullanılmadığını bilmediğini, sonradan işe giriş için fotoğraf gerekmediğini öğrendiğini ancak bu fotoğrafların kendisine iade edilmediğini, kendisinin de yengesinden aldığı bu fotoğrafları yengesine iade etmediğini, fotoğrafların akıbetini bilmediğini, işe girişten yaklaşık 20 gün sonra sanığın gözaltına alındığını, muhasebeci vasıtasıyla sanığı işten çıkardığını, maktulün ölümünden birkaç gün sonra cinayet büro polislerinin eve geldiklerini, evde yaklaşık 15 akrabasının bulunduğunu esnada kendilerine bir robot resim gösterildiğini ancak ne kendisinin, ne de orada bulunanların robot resmi herhangi birine benzetemediklerini, yine cinayet büroda bulundukları zamanlarda da bu resmin kendilerine gösterildiğini, belirttiği robot resmin ve gizli tanığın ilk beyanının dosya içerisinde bulunmamasını manidar bulduğunu, bunun tesadüf olmadığını düşündüğünü, yargı sürecini yakından takip ettiğini ancak ölüm olayına ilişkin görgüye dayalı bilgisinin bulunmadığını,

Yargıtay bozma ilamında dinlenilmesi talep edilen tanık ..... 13.03.2017 tarihinde istinabe olunan mahkemede; iddianamede isimleri geçen şahısları hatırlamadığını, eskiden Malatya ilinde, Yeşilyurt Caddesi’ndeki evinde ikamet ettiğini, ancak meydana gelen olayı hiç hatırlamadığını, olayın üzerinden zaman geçtiğini, olayla ilgili hiçbir görgü ve bilgisinin bulunmadığını,

İfade etmişlerdir.

Sanık kollukta; 1957 yılında, Malatya ilinin Doğanşehir ilçesinde doğduğunu, eşi ... ile yaklaşık 20 yıl önce evlendiklerini, iki kız çocuklarının bulunduğunu, evlendikleri tarihten itibaren Adana’da ikamet ettiklerini, orada abisi ile birlikte kahvehane işlettiklerini, daha sonra çeşitli fabrikalarda işçi olarak çalıştığını, son olarak tekel bayii işlettiğini, yaklaşık 4-5 yıl önce Malatya'ya geldiğinde ağaçtan düşüp belinden sakatlandığını, Adana'daki işleri kötüye gidince ailesi ile birlikte 2009 yılında Malatya'ya taşındıklarını, sabıkasının bulunmadığını, olay tarihinde Niyazi Mısrî Caddesi’ndeki Bayram Kıraathanesinde garson olarak çalıştığını, yaklaşık 8.000 TL kredi kartı borcu bulunduğunu, faizler sebebiyle borcunu ödeyemediğini, bu yüzden icradan kurtulmak için eşi ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, yine de eşi ile aynı ikameti kullanmaya devam ettiklerini, bu süre içerisinde polisin evi kontrol etmesinden çekindiği için zaman zaman ablası ... ve kayınbiraderinin ikametlerinde kaldığını, bu saydığı kişilerin evlerinde kaç gün kaldığını hatırlamadığını, maktulün silahla vurulduğu günden önceki gece kız kardeşi ...’ın ikametinde kaldığını, bundan emin olduğunu, olay sabahı eşinin kendisini cep telefonu ile arayıp uyandırdığını, genellikle saat 11.00 sıralarında iş yerine gittiğini, hatırladığı kadarıyla saat 10.00 sıralarında ablasının evinden ayrıldığını, ayrılmadan önce ablası ve eniştesi ile kahvaltı yaptıklarını, çalıştığı iş yerine sürekli olarak Yeşilyurt Caddesi ve Milli Egemenlik Caddesi üzerinden gittiğini, o gün de ablasının ikametinden ayrılınca Yeşilyurt Caddesi üzerinden işe yaya olarak gittiğini, tek başına olduğunu, TOKİ yolu üzerinde kurulan pazarın bulunduğu kavşağa geldiğinde karşı istikametten bir cankurtaranın geldiğini gördüğünü, aracın kavşaktan dönerek geldiği istikamete doğru gittiğini, kendisinin ise bu sırada yoluna devam ettiğini, manavın önünden geçerken, birisinin vurulduğuna ilişkin sözler işittiğini, maktulün ikamet ettiği apartmanın önünde kalabalık bir grubun bulunduğunu, merakından ne olduğunu anlamak için kalabalığın yanına gittiğini, zaten olay yerinin yolunun üzerinde olduğunu, cadde üzerinde fırıncılık yapan şahıstan maktulün vurulduğunu öğrendiğini, şahsa maktulü kimin vurduğunu ve maktulün nerede olduğunu sorduğunu, şahsın ise vuranı bilmediğini, maktulün ise cankurtaranla hastaneye götürüldüğünü söylediğini, bacanağı olması sebebiyle endişe duyarak etraftakilere ne olduğunu sormaya devam ettiğini, sivil polislerin yanına gelip kendisine maktulü tanıyıp tanımadığını sorduklarını, bu sırada basın görevlilerinin de kendisini kameraya çektiklerini, gazetecilerin de kendisine sorular sorduklarını, eşi ... ile kayınbiraderi ..

... ile kayınbiraderi ...’un eşinin olay sabahı hastaneye gittiklerini, cep telefonuyla eşini arayıp maktulün silahla vurulmuş olduğunu haber verdiğini ve hastaneye gideceğini söylediğini, ardından kayınbiraderi Yusuf’u da arayıp olayı haber verdiğini, çalıştığı kahvehaneyi arayıp kahvenin sahibine işe gelemeyeceğini söylediğini, cebinde 3 TL bulunduğu için yürüyerek Malatya Devlet Hastanesine gittiğini, maktulün Araştırma Hastanesine sevk edildiğini öğrenince halk otobüsüyle Araştırma Hastanesine gittiğini, akrabaların da bu hastaneye geldiklerini, akşama kadar beklediklerini, akşam da evine döndüğünü, maktulün vurulmasından 5-6 gün sonra hastanede vefat ettiğini, maktulün kendisiyle veya herhangi bir kimseyle husumeti bulunmadığını, kendi hâlinde bir insan olduğunu, maktulü kimin ve neden vurduğunu kimsenin bilmediğini, bu zamana kadar da öğrenemediklerini, maktulü vurmadığını, ablasının ikametinde kaldığında sadece üzerinde günlük kıyafetlerinin olduğunu, diğer kıyafetlerinin evinde bulunduğunu, maktulün silahla vurulduğu günün önceki gecesi ablası ...’ın ikametinde yattığını ve olay sabahı da birlikte kahvaltı yaptıklarını, ablası ve eniştesinin bunu hatırlamıyor olabileceklerini, ruhsatlı veya ruhsatsız tabancasının olmadığını,

Cumhuriyet Başsavcılığında ve sulh ceza mahkemesinde benzer şekilde; Adana’daki işlerinin kötü gitmesi nedeniyle 2009 yılının Haziran ayında yakınlarının yaşadığı memleketi Malatya'ya döndüğünü, bir çay ocağında iki aydır çaycı olarak çalıştığını ve Ancarlı Sokak’ta ikamet ettiğini, maktul ile bacanak olduklarını, maktulün 16.02.2010 tarihinde silahlı saldırı sonucu öldürüldüğünü, maktulü kim ya da kimlerin öldürdüğünü bilmediğini, üzerine atılı suçu kabul etmediğini, maktulü kesinlikle öldürmediğini, olay günü işe giderken tesadüfen olay yerinde görüntülendiğini, olay yerine çağrılan cankurtaranın kendisi olay yerine gelmeden önce maktulü alarak hastaneye gitmek üzere yola çıktığını, maktul ile herhangi bir sorunlarının olmadığını, eşiyle eve icra gelmemesi için anlaşmalı olarak boşandıklarını, polis kendilerini aynı evde tespit etmesin diye bazen kız kardeşinin veya kayınbiraderinin evinde kaldığını, olay günü nerede kaldığını tam hatırlamadığını, kız kardeşinde kaldığını hatırladığını ancak kendi evinde kaldığını öğrendiğini, aradan yaklaşık 1,5 yıl geçtiği için hatırlamakta zorlandığını, eşiyle boşandıktan sonra eşinin babasından kalan maaşı almak için başvurduğunu ancak talebinin reddedildiğini, maktul ile herhangi bir husumetinin bulunmadığını, aksine maktulün kendisine yardımcı olduğunu, güvenlik kamerası görüntülerindeki şahsın kendisi olmadığını, gizli tanığın teşhisini kabul etmediğini, tabancasının olmadığını, suçsuz olduğunu, maktulü öldüren failin tespit edilmesini herkesten çok kendisinin istediğini,

Mahkemede; suçlamayı kabul etmediğini, Adana’dan Malatya’ya geldiğinde her türlü ihtiyacı ile maktulün ilgilendiğini, aralarında husumet bulunmadığını, maktule borcunun da olmadığını, maktulün öldürüldüğü gün anlaşmalı olarak boşandığı eşinin evinde kaldığını, boşanma fikrinin maktulden çıkmadığını, borçları nedeniyle eve haciz gelmemesi için eşiyle boşandıklarını, soruşturma aşamasında her ne kadar maktulün öldürüldüğü gün kız kardeşinin evinde kaldığını beyan etmiş ise de, beyanın alındığı gün ile olayın geçtiği tarih arasında yaklaşık 15 ay bulunduğunu, aradan geçen bu uzun süre içerisinde net hatırlayamadığı için o şekilde beyanda bulunduğunu, kışın yün bere giydiğini, yazın ise şapka kullandığını, siperli şapka giymediğini,

Bozmadan sonra mahkemede; kendisine iftira atıldığını, maktulün kardeşi ...’in olayın gerçek tanıklarını bulamayınca kendisine iftira atmak için gizli tanık ayarladığını, önceki savunmalarında belirttiği gibi ...’in kendisinden sigorta primlerini yatırmak için fotoğraf istediğini, fotoğrafı gizli tanığa gösterip bu şekilde beyanda bulunmasını sağladığını, suçsuz olduğunu, beraatine karar verilmesini talep ettiğini,

Savunmuştur.

V. GEREKÇE

Bozmadan sonra mahkemede; kendisine iftira atıldığını, maktulün kardeşi ...’in olayın gerçek tanıklarını bulamayınca kendisine iftira atmak için gizli tanık ayarladığını, önceki savunmalarında belirttiği gibi ...’in kendisinden sigorta primlerini yatırmak için fotoğraf istediğini, fotoğrafı gizli tanığa gösterip bu şekilde beyanda bulunmasını sağladığını, suçsuz olduğunu, beraatine karar verilmesini talep ettiğini,

Savunmuştur.

V. GEREKÇE

Anayasa’nın 138/1. ve CMK’nın 217/1. maddeleri ile Anayasa’nın 38. ve İHAS’nin 6/2. maddeleri sarahatine göre ispat hukuku bakımından vicdani kanaat esasını benimseyen Ceza muhakememizin amacı, maddi gerçeği insan onuruna yaraşır biçimde ortaya çıkarmaktır. Geçmişte yaşanan ya da yaşandığı iddia olunan bu vakıayı/maddi gerçekliği, olay mahkemesi yapacağı öğrenme yargılaması ile taraflar ve delillerle doğrudan muhatap olup muhakeme hukukuna ilişkin normlar doğrultusunda, gerektiğinde mantık ilminden ve tecrübe kurallarından da faydalanarak sonradan mahkeme önünde temsil etmeye çalışacak, böylece sezgileriyle değil akıl yoluyla vicdani kanaate ulaşarak (M. Feyzioğlu, Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin Yayınevi, Syf. 139) maddi sorunu çözecektir. Bu yetki münhasıran olay mahkemesine aittir.

Vicdani kanaate ulaşılması, isnat olunan fiilin ispatlandığı anlamına gelir. Bu nedenle, vicdani kanaat hukuki sorunla değil, maddi sorunla ilgili bir kavramdır ve vicdani kanaate ulaşacak makam da maddi uyuşmazlığı çözmeye yetkili derece mahkemeleridir. Hukuki sorunun çözümünde vicdani kanaat ölçütü kullanılamaz. Çünkü; hukuki sorunun doğru çözümü, maddi olaya uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru bulunması ve doğru yorumlanması ile ilgilidir.

Vicdani ispat sisteminde hâkimler, hür vicdanlarına göre hüküm verirler. Her türlü delil aracı, kural olarak kullanılabilir ve bunlar serbestçe değerlendirilir. Ancak bu serbestliğin sınırını yine hukuk belirler. Nitekim, Anayasa’nın 138/1. maddesine göre hâkim, vicdani kanaatini oluştururken, Anayasa’nın, kanunların ve hukukun çizdiği çerçevede kalmak zorundadır. Delil araçlarının ne zaman ve kimler tarafından ikame edilebileceği, bunların muhakemede tabi tutulacakları işlemler, delil aracı ikame taleplerinin hangi şartlarda ret olunabileceği, çelişme yönteminin nasıl hayata geçirileceği, delil aracı yasaklarının neler olduğu gibi konular hukuk tarafından düzenlenir (M. Feyzioğlu, Syf. 357).

Kural olarak delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın, hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme, aslında olayın nasıl cereyan ettiğini ortaya koyma imkanı bulunmamaktadır. Ancak hükmün gerekçesini esas alarak, bu delillerle varılan sonucun/kabul edilen maddi vakıanın, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinde de kuşku yoktur. 288. maddenin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde bu duruma: "Delillerin yanlış değerlendirilmesi, kuralların yorumunu ve eylemin gerçek niteliğinin saptanmasını etkilediğinde elbetteki hukuka aykırılık oluşturur." denilerek işaret edilmiştir. Uygulama da bu şekilde istikrar kazanmıştır. Doktrinde Yenisey aynı düşünceyi; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. Silvia Tellenbach'a Armağan, Seçkin Yayınları, Syf. 1282) diyerek benimsendiğini ifade etmiştir. Çünkü; sağlıklı bir hukuki denetimin ön şartı, maddi vakıanın usulüne uygun, tam ve doğru olarak belirlenmiş olmasıdır.

Ceza yargılamasında kanıt serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz temel prensiplere göre; a) Herşeyin kanıt olabileceği (hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş), b) İlgililerin kanıt ileri sürebilecekleri, c) Hâkimin kendiliğinden kanıt araştırabileceği, (hatta zorunlu olarak araştırması gerektiği), d) Kanıt ileri sürmede zaman kısıtlaması olamayacağı, e) Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği, f) Kanıt değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün kanıtın söz konusu olmayıp hâkimin tüm kanıtları serbestçe değerlendirebileceği, (vicdani kanaat) ceza yargılamasının temel ilkeleridir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel ilke ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır (YCGK., 08.04.1991 tarihli ve 81-111 sayılı).

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmına gözetilip diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimale sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir (Y CGK., 11.6.2013 tarihli ve36-294 sayılı).

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

62 yaşındaki maktul ...’in, 16.02.2010 tarihinde ikamet ettiği evinin önünde tabancayla boynundan vurulduktan sonra kaldırıldığı hastanede olay tarihinden beş gün sonra hayatını kaybettiği, olay yerinde bir adet 7,65 mm çapında kovan ile bir adet mermi çekirdeğinin ele geçirildiği, tanık ...'ın olayın faili olan şahsı kaçarken gördüğünü, şahsın gözlüklü olduğunu belirttiği, tanık ...'ın ise maktule ateş eden şahsın 40 yaşının üzerinde, 170-175 cm boylarında, hafif kilolu ve bıyıklı olduğunu ifade ettiği, olay yerine yakın bir marketin güvenlik kamerasınca tespit edilen görüntüleri izleyen kolluk kuvvetleri ile mahkemece yapılan tespite göre maktulü vuran şahsın kaçarken aksadığının gözlemlendiği, maktulün hayatını kaybetmeden önce tanıklar ve görevli polis memuru huzurunda ısrarla sorulmasına karşın kendisine ateş eden şahsı görmediğini belirttiği, bir yılı aşkın süre boyunca girişilen tüm araştırmalara karşın olayın failinin tespit edilemediği, Malatya Emniyet Müdürlüğü Cinayet Büro Amirliğindeki görev değişikliğinden sonra yeni atanan güvenlik görevlilerince olayın aydınlatılmasına ilişkin tekrar araştırmalara başlanıldığı, ... kod adı verilen açık kimliği gizli tutulan bir tanığın olaydan bir yıl üç ay sonra ilk kez ifade vererek olayı maktulün bacanağı sanık ...'ın gerçekleştirdiğini, şahsı sağ elinde tabancayla kaçarken gördüğünü, yakınlarda iş yeri bulunan tanıklar ... ve ...'ın sanığı bir süre kovaladıklarını, sanığın olay yerinden kaçtıktan kısa süre sonra kıyafetlerini değiştirip olay yerine geri geldiğini belirttiği ve sanığı maktulü öldüren kişi olarak teşhis ettiği, Tanık Koruma Kanunu kapsamında kimlik bilgileri gizli tutulan bu tanığın maktulün kardeşi ... ile olaydan önce ve sonraki tarihlerde iletişim hâlinde olduğu, tanığın beyanları ve teşhis işlemi sonucu sanık hakkında maktulü öldürdüğü iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanığın tüm aşamalarda suçlamayı ısrarla inkâr ettiği, olayın meydana geldiği yerin iş yerine her gün gittiği güzergâh olduğunu, yürüyüşünde bir aksaklık bulunmadığını ve sol elini kullandığını savunduğu, maktulün dinlenen yakınlarının sanıkla maktul arasında hiçbir uyuşmazlık ve husumet bulunmadığını, aksine iyi anlaşan yakın arkadaş olduklarını ileri sürdükleri, Malatya Devlet Hastanesince düzenlenen adli raporda sanığın yürümesinde herhangi bir sorun saptanmadığının ifade edildiği, tüm çabalara rağmen failin güvenlik kameralarınca tespit edilen görüntülerinden teşhise uygun görüntü elde edilemediği, yapılan yargılama sonucunda ... kod adı verilen tanığın beyanlarına dayanılarak sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılan dosyada;

Olay tarihinden bir yıl üç ay sonra ilk kez ifadesi alınan ve kendisine nasıl ulaşıldığı dosya kapsamından anlaşılamayan ... kod adı verilen gizli tanığın, maktulün kardeşi ... ile olay öncesi ve sonrasında telefon ile iletişim hâlinde bulunması, bu tanığın dosyaya yansıyan ilk ifadesini ve teşhis işlemini ...'in sanığı SSK primini yatırmak bahanesiyle fotoğrafını temin ettikten sonra yaptığının ortaya çıkmış olması, olayı gören tanık ...'ın beyanının aksine bu gizli tanığın kaçan failin gözlüklü olduğuna ilişkin aşamalarda hiçbir beyanının olmaması, yine kolluk ve Mahkemece güvenlik kamerası görüntülerine dayanılarak, olay yerinden kaçarken aksadığı belirtilen olayın failinin aksayarak yürüdüğünden bahsetmediği gibi sorulması üzerine de gördüğü şahsın aksamadığını ifade etmesi, sanık hakkında düzenlenen adli raporda sanığın yürüyüşünde herhangi bir aksamanın bulunmadığının belirtilmesi, ifadesi hükme esas alınan bu gizli tanığın beyanının aksine tanık olarak da dinlenen ... ve ...'ın maktulü vuran şahsı takip etmediklerini, şahsı kovalamadıklarını ısrarla belirtmeleri, elde bulunan kamera görüntülerinde de maktulü vuran şahsı kovalayan kişi veya kişilere ilişkin bir tespitin olmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; ... kod isimli açık kimliği gizlenen tanığın beyanlarının dosyada bulunan diğer delillerle desteklenmemesi nedeniyle 5726 sayılı Kanunun 9/8 maddesi gereğince hükme esasa alınamayacağından, mahallinde ikame olunan ve tartışılan delillerin, gerekçeli/muhtemel şüphenin tamamen ortadan kaldırılması ve sanığın müsnet kasten öldürme suçunu işlediği yönünde vicdani kanaat oluşması için yeterli olmadığı anlaşılmakla in dubio pro reo/şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince ispat edilemeyen suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin özel Daire kararındaki gerekçenin isabetli olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8525, Karar No: 2013/11078, Tarih: 28.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/8525 E.  ,  2013/11078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/02/2011 tarih ve 2007/713-2011/31 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/05/2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 11.10.2005 tarihinde acentelik sözleşmesi imzalandığını, davalı şirketin gazetelere verdiği acentelik ilanlarında ayda 7.000 EURO kazanmanın olanaklı olduğunu belirttiğini, bir günde ülkenin her yerine teslimat garantisi verilmesine rağmen uzak yerlere teslimat yapılamadığını, ...’dan uçakla gönderi olmamasına rağmen uçak hattı gösterilip faturalara ekstra ücret uygulandığını, müvekkil acenteye gelen malzemelerin fiyat artışlarının duyurulmadığını, müvekkilinin çalıştığı en önemli müşterilerden ...Ecza Deposu’na hasar tazminine ilişkin gerekli ödemeler yapılmadığı için ...Ecza Deposunun taşıma akdini sonlandırdığını, ayrıca müvekkilin hakimiyet sahasında kırıldığı ispat olunmayan emtialardan dolayı müvekkilin hak edişinden 615,26 TL kesinti yapıldığını, bölge müdürlüğü tarafından acenteliği bırakması için müvekkiline baskı yapıldığını, müvekkili için çekilmez hale gelen sözleşmenin 30.04.2007 tarihli ihtar ile feshedildiğini, demirbaşlar için müvekkilinin davalıya 28.780 EURO ödediğini ve fesih sonrası tüm demirbaşların davalıya aynen teslim edildiğini, reklam ve ilanlarda taahhüt edilen aylık 7.000 Euro gelirin elde edilememesinden dolayı ve davalının yanıltıcı beyanları nedeniyle müvekkilinin kar mahrumiyetine uğradığını ileri sürerek, 28.780 EURO ve 2.600 TL maddi tazminatın ıslahla 11.520 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının feshinin haksız olduğunu, müvekkilinin 7.000 EURO aylık kazanç olacağı yolunda bir taahhütte bulunmadığını, uçakla teslim konusunda müvekkilinin kusuru olmadığını, müvekkilince kesilen faturalardaki hak ediş ibaresinin komisyon bedeli olarak değiştirilmesinin feshe neden olamayacağını, ...Ecza Deposu’na ait kargonun taşınması yasak mallardan olduğunu, cari hesap sözleşmesinin 7. maddesinde mülkiyet devrinin hangi koşullarda gerçekleşeceğinin açıklandığını, davacının mülkiyetine sunulmuş araçlar ve demirbaşlar konusunda davacının ödediği katkı payı olmadığını, davacının yaptığı ödemelerin sözleşmenin 4-1.j maddesi gereğince kira bedeli olarak kabul edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.