muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15666, Karar No: 2015/21050, Tarih: 18.06.2015

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, ..., valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildirceceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları ... onayına bağlı olduğu, 5. fıkarsında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı ... devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı ... özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan ..., bu Kanunun 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi “borçlarının” hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veya kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması ve devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yapması gereken komisyonu oluşturma yükümlülüğünün de mülki idareye verildiği dikkate alındığında davanın... yönetilerek sonuçlandırılması gerekir.

Sonuç :

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,18.6.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12529, Karar No: 2014/14499, Tarih: 17.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/12529 E.  ,  2014/14499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 62/1. maddeleri gereğince yedi kez 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süre ile denetime tabî tutulmasına dair Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/09/2013 tarihli ve 2013/524 esas, 2013/699 sayılı kararına itirazın reddine ilişkin Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/10/2013 tarihli ve 2013/1040 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 07/02/2014 tarih ve 2014/3011/9612 sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/02/2014 tarih ve 2014/59899 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş bulunulması karşısında, kurulan hükmün henüz hukukî bir sonuç doğurmadığı, sanık tarafından denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi hâlinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/11. maddesi uyarınca mahkemece geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verileceği ve söz konusu hükmün açıklanmasından sonra kanun yollarına tabî olduğu kabul edilmekte ise de, 6328 sayılı Kamu Denetçiliği Kurumu Kanunu’nun başdenetçi ve denetçilerin niteliklerini düzenleyen 10. maddesinin (f) bendinde “ 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına ya da affa uğramış olsa veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olsa bile Türk Ceza Kanununun ikinci kitabının birinci kısmının bir ve ikinci bölümündeki suçlar, Devletin güvenliğine karşı suçlar, anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, millî savunmaya karşı suçlar, Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk suçları ile yabancı devletlerle olan ilişkilere karşı suçlardan veya zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama veya kaçakçılık suçlarından mahkûm olmamak.” şeklindeki düzenleme ile son zamanlarda yapılan kanun değişiklikleri ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına hukukî sonuç bağlandığı gibi, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilerek 5 yıl boyunca denetim süresine tabi tutularak özgürlüğünün kısıtlanması, yaptırımlara tabi tutulması da İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi’nin (AİHS) 6. maddesinde adil yargılanma hakkı başlığında düzenlenen ”1. Her şahıs gerek medeni hak ve vecibeleriyle ilgili nizalar gerek cezai sahada kendisine karşı serdedilen bir isnadın esası hakkında karar verecek olan, kanuni, müstakil ve tarafsız bir mahkeme tarafından dâvasının mâkul bir süre içinde hakkaniyete uygun ve aleni surette dinlenmesini istemek hakkım haizdir. Hüküm aleni olarak verilir, şu kadar ki demokratik bir toplulukta âmme intizamının

Veya millî güvenliğin veya ahlâkın yararına veya küçüğün menfaati veya dâvaya taraf olanların korunması veya adaletin selâmetine zarar verebileceği bazı hususi hallerde, mahkemece zaruri görülecek ölçüde, aleniyet dâvanın devamınca tamamen veya kısmen Basın mensupları ve halk hakkında tahdid edilebilir.

2. Bir suç ile itham edilen her şahıs suçluluğu kanunen sabit oluncaya kadar masum sayılır.

3. Her sanık ezcümle:

a) Şahsına tevcih edilen isnadın mahiyet ve sebebinden en kısa bir zamanda, anladığı bir dille ve etraflı surette haberdar edilmek,

b) Müdafaasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara malik olmak,

2. Bir suç ile itham edilen her şahıs suçluluğu kanunen sabit oluncaya kadar masum sayılır.

3. Her sanık ezcümle:

a) Şahsına tevcih edilen isnadın mahiyet ve sebebinden en kısa bir zamanda, anladığı bir dille ve etraflı surette haberdar edilmek,

b) Müdafaasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara malik olmak,

c) Kendi kendini müdafaa etmek veya kendi seçeceği bir müdafii veya eğer bir müdafi tâyin için mali imkânlardan mahrum bulunuyor ve adaletin selâmeti gerektiriyorsa, mahkeme tarafından tayin edilecek bir avukatın meccani yardımından istifade etmek,

d) İddia şahitlerini sorguya çekmek veya çektirmek, müdafaa şahitlerinin de iddia şahitleriyle aynı şartlar altında davet edilmesini ve dinlenmesinin sağlanmasını istemek,

e) Duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde bir tercümanın yardımından meccanen faydalanmak,” şeklindeki düzenlemeye aykırı olduğu,

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz üzerine merci tarafından 5271 sayılı Kanun’un 231/5-14. fıkralarındaki koşullar kapsamında denetlenerek, somut olayda hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığı, ceza miktarı, daha önceden kasıtlı bir suçtan mahkûmiyet, zararın giderilip giderilmediği, suçun inkılap yasasında belirtilen suçlardan bulunup bulunmadığı ve denetim süresinin doğru tayin edilip edilmediği gibi hususlara ilişkin hukuka aykırılıklar nedeniyle denetim yapılabilmesinin, açıklanması geri bırakılan hükmün içeriğine ilişkin olan hukuka aykırılıkların denetlenememesinin anılan sözleşmeye ek 7 numaralı protokol'ün 2. maddesinde “Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı” başlığı altında düzenlenen “ Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkum edilen her kişi, mahkumiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkını haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanılabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olacağı,

Anayasamızın 90. maddesi uyarınca “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” düzenlemesi birlikte değerlendirildiğinde AİHS iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası olduğu ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kanun yararına bozma konusu olacağı anlaşılmakla; sanığın öğrencisi olduğu Samsun Polis Okulunda diğer öğrencilere ait okulun koridorunda şarj halinde bulunan cep telefonu, şarj cihazı, ayakkabı, mp3 çalar gibi eşyaları hırsızlamak biçimindeki eyleminin kilitlenmiş veya muhafaza altına alınmış yerlerden çalındığını gösterir bir delil bulunmaması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1 -b. maddesine göre hüküm kurularak fazla cezaya hükmedilmesi karşısında, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesinin şartlarının olup olmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında hukuka aykırılık bulunup bulunmadığı yönünden sınırlı olarak inceleme yapılabilmesinin mümkün olması karşısında, talebin yukarıda sınırlı sayılan hususlardan olmadığı düşüncesiyle Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.09.2013 gün ve 2013/524 esas, 2013/699 karar sayılı kararının bu nedenlerle usul ve yasaya uygun bulunduğundan Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2013 tarihli ve 2013/1040 değişik iş sayılı red kararının bozulması talebinde bulunulmasında isabet görülmediği kanaatine varılmış olup kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18053, Karar No: 2014/4682, Tarih: 26.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18053 E.  ,  2014/4682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/03/2013

Numarası : 2011/920-2013/189

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı A.. S.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı A.. S..in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili müvekkilinin 1985 yılında Adana 2. Noterliğinde işe başladığını, Noter tayin olup yerine yeni Noter geldiğinde çalışmaya ara vermeden devam ettiğini, 2005 yılında Noter olan A.. S.. yanında çalışmaya devam ederken davacının işten emeklilik sebebiyle ayrıldığı kağıt üzerinde gösterilip ertesi gün emekli statüsünde çalıştırılmaya devam ettiğini, ödenen kıdem tazminatının avans niteliğinde olduğunu, emeklilik işleminin hizmet akdini sona erdirdiğinin düşünülmemesi gerektiğini, davalı A.. S..’in 2008 yılı Temmuz ayında müvekkilini çıktı-girdi yaptırarak ve davacının ücretinde düşüklük yaparak davacıyı çalıştırmaya devam ettiğini, ikinci işe girişinin de yeni bir hizmet akdi olmadığını, A. S..’in emekli olması üzerine 04.11.2008 tarihinde diğer davalı G.. T..’in Adana .. Noteri olduğunu, davacı ile 28.04.2009 tarihinde yeni bir sözleşme imzalattığını, işsiz kalma korkusu ile davacının bu sözleşmeyi imzaladığını, davalı G.. T..’in Adana ...Noterliğinin 28.04.2011 tarih 6660 yevmiye sayılı ihtarını göndererek davacının iş akdini feshederek yerine yeni işçi aldığını, kanuni hakları olduğu belirtilen bir miktar ödeme yapıldığını fakat diğer davalı tarafından 2008 yılında yapılan çıktı-girdi işlemini gerekçe göstererek kıdem tazminatına hak kazanmadığı gerekçesiyle ödemediğini, oysa ihbarlı bir fesihte ihbar tazminatı ödenirken kıdem tazminatı ödenmemesinin usulsüz olduğunu, davacının Noterler Birliğine müracaat ederek kıdem tazminatını talep ettiğini, Birliğin 1.235,39 TL kıdem tazminatı hesapladığını müvekkilinin bu parayı almadığını, hizmet süresinin 1985 yılından itibaren hesaplanması gerektiğini, 04.08.2008 tarihinden önceki kıdem tazminatının ödendiğinin düşünülmesinin hatalı olduğunu, her iki davalının da Adana .... Noteri olması ve işyeri devri söz konusu olması sebebiyle müteselsil sorumluluğunun bulunduğunu, ileri sürerek kıdem tazminatı alacağına karar verilmesini istemiştir.

Davalı G.. T.. vekili, davacının müvekkilinden önce Adana ... Noteri olarak görev yapan noterden haklarını aldığını, hem Adana ... Noterini hem de Noterler Birliğini ibra ettiğini, müvekkilinin davacıya karşı sorumluluğunun taraflar arasındaki sözleşme kapsamında birlikte çalıştıkları süre dahilinde olduğunu, davacının tüm çalışmasından müvekkilinin müteselsil sorumlu olmayacağını, davacının müvekkili yanında çalışması karşılığı kıdem tazminatının hesaplanıp ödeme yapılmak istendiğini ancak davacının ödemeyi almadığını, bu sebeple müvekkilinin temerrüdünün söz konusu olmadığını, müvekkilinin 2. Noter olarak atanmasından önceki olayların müvekkilinin bilgisi dışında olduğunu davalı A.. S.. vekili, davacının çalışması sürerken davacının da isteği ile iş akdi sonlandırılıp davacıya kıdem tazminatı ödenmesinin sağlandığını, müvekkilinin Adana .... Noterliğinden emeklilik nedeniyle değil .... Noterliğe tayin sebebiyle ayrıldığını, davacının kıdem tazminatının Noterler Birliği tarafından ödendiğini, sorumluluğun Birliğe ait olduğunu, müvekkilinden sonra gelen noter G.. T..’in müteselsil sorumluluğu olmayacağını, her noterin çalıştırmış olduğu işçiler ve yapılacak ödemeler ile ilgili işlemler için Noterler Birliği ve Noter Odasına karşı sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, “davacı S.. A..’in davalı işyerinde 01.06.1985 tarihinden 12.09.2005 tarihine kadar Adana ....Noterliğinde katip olarak çalıştığı, bu tarihte yaşlılık aylığı bağlanması talebinde bulunup işyerinden fiilen ayrılmadan çalışmaya devam ettiği, davacıya çalıştığı dönem için kıdem tazminatı ödendiği,davacının iş akdinin A. S..tarafından 31.07.2008 tarihinde 2.kez feshedildiği, davacının son kez 04.08.2008 (04.11.2008 olmalı) tarihinden itibaren davalı Noter G.. T.. yanında çalışmak için sözleşme imzaladığı ve iş akdinin 30.04.2011 tarihinde feshedildiği, bilirkişinin 11.10.2012 tarihli ek raporunun (B) ve (C) bentlerine itibar edilerek davalı A.. S..'in sorumlu olduğu 2 yıllık kıdem tazminatının 3.604,79 TL.olduğu,davalı G.. T..'in 04.08.2008-30.04.2011 tarihleri arasındaki çalışma nedeni ile sorumlu olduğu kıdem tazminatının 1.334,92 TL.olduğu” gerekçesi ile isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının Adana ..Noteri olarak görev yapan A.. S..’e ait dönemde 31.07.2008 tarihinde iş akdi feshedildikten sonra yeniden işe başladığı 04.08.2008 tarihi ile 04.11.2008 tarihinde devralan Noter olan diğer davalı G.. T.. döneminde 30.04.2011 tarihinde yapılan fesih nedeni ile devreden Noter olan davalı A. S..’in sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının Adana ..Noteri olarak görev yapan A.. S..’e ait dönemde 31.07.2008 tarihinde iş akdi feshedildikten sonra yeniden işe başladığı 04.08.2008 tarihi ile 04.11.2008 tarihinde devralan Noter olan diğer davalı G.. T.. döneminde 30.04.2011 tarihinde yapılan fesih nedeni ile devreden Noter olan davalı A. S..’in sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda davacının iş akdi 31.07.2008 tarihinde davalılardan A.. S.. tarafından feshedildikten sonra 04.08.2008 tarihinde yeniden işe başlatılmış, adı geçen davalı 04.11.2008 tarihinde Adana .. Noterliğini diğer davalı G.. T..’e devretmiş, bu işveren tarafından da iş akdi 30.04.2001 tarihinde feshedilmiştir.

Somut olayda davacının iş akdi 31.07.2008 tarihinde davalılardan A.. S.. tarafından feshedildikten sonra 04.08.2008 tarihinde yeniden işe başlatılmış, adı geçen davalı 04.11.2008 tarihinde Adana .. Noterliğini diğer davalı G.. T..’e devretmiş, bu işveren tarafından da iş akdi 30.04.2001 tarihinde feshedilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplama Noterler Birliği Kıdem Tazminatı Yönetmeliği 5. Maddesi uyarınca “"(a) ve (e) bentleri gereğince Kıdem Tazminatı Türkiye Noterler Birliğince ödenen personel 6 ay geçmeden tekrar aynı Noterlikte veya aynı Noterin görev ifa ettiği diğer bir Noterlikte çalıştırıldığı takdirde; yeniden işleyecek kıdemine göre hak edeceği kıdem tazminatının iki yıllık bölümünü o Noter ödeyip, iki yıldan sonra devam eden hizmetine tekabül eden kıdem tazminatını Türkiye Noterler Birliği öder” hükmüne dayanılarak 2 yıl 8 ay 27 gün olan çalışmanın 2 yıllık kısmından devreden davalı A. S.. sorumlu tutulmuş ise de, bu sorumluluğun olabilmesi için en az 2 yıl çalıştırması gerekmektedir.Davacı bu davalının nezdinde 04.08.2008-04.11.2008 arası çalışmış olup, sorumluluğu çalıştırdığı süre ile sınırlıdır.

Davalı A. S..’in kıdem tazminatından sorumluluğunun çalıştırdığı dönem ve ücret miktarı ile sınırlı olarak hesaplanarak sonuca gidilmesi gerekirken davacıyı çalıştırmadığı dönemi de kapsayacak şekilde 2 yıllık süre için kıdem tazminatından sorumlu olacak şekilde karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı A..S..'in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı A.. S..'e iadesine, 26.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.