muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/20001, Karar No: 2025/6351, Tarih: 03.03.2025

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 24. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10829, Karar No: 2008/1673, Tarih: 25.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/10829 E.  ,  2008/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Davalılar : 1-...Orm.Mam.San.ve Tic.A.Ş. 2-Sadettin Yücel

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı bir firmaya imal edeceği dolapların yapımında kullanılacak malzemeleri davalılardan ...A.Ş.ye 08.10.2002 tarihinde sipariş ettiğini, bir kısım malzemenin hemen, bir kısmının da 23.10.2002’de teslim edilmek üzere anlaşmaya varıldığını, davalı şirkete 9.363.176.100.-TL.lik çek verildiğini, davalının hemen teslim etmesi gereken bir kısım malzemeyi dokuz gün gecikmeyle bir kısım malzemeyi de yirmi iki gün geç teslim ettiğini, diğer malzemeyi de teslim etmediğini, müvekkilinin bu nedenle dava dışı firmaya karşı yükümlülüklerini yerine getiremediğini ve işini kaybederek 57.225.000.000.-TL.lik zarara uğradığını belirterek şimdilik kaydıyla 20.000.000.000.-TL. tazminatın davalıdan tahsiline ve çekle ilgili ödemenin durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı yetkilisi, yanlar arasında şifahi olarak belirsiz süreli akit yapıldığını, bir kısım malların çekin teslimini müteakip 17 ve 30 Ekim 2002’de diğer kısmının ise çekin ödenmesi zamanında tesliminin kararlaştırıldığını, davacının bir başka firma ile yaptığı sözleşmenin yetkilisi bulunduğu şirketi bağlamayacağını, davacının dayandığı teklif fişindeki çıkıntıların müvekkili şirket temsilcisince onaylanmadığını, bir kısım malların zamanında teslim edildiğini, çek bedeli ödenmeyince diğer malların teslim edilmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Davalı şirket yetkilisi, karşı davasında çekin karşılıksız çıkması nedeniyle yetkilisi olduğu şirketin çek hamiline çek bedelini, işlemiş faiz, komisyon vs. ödediğini, bu nedenle 2.286.200.000.-TL. zarara uğradığını belirterek bu tutarın karşı davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, taraflar arasındaki sözleşmede teslim tarihi ve geç teslimin sonucu olarak cezai şart koşulunun yer almadığı gibi, davacının bir kısım malların geç tesliminden dolayı zarara uğradığını kanıtlayamadığı gerekçeleriyle asıl davanın, davalı firmanın ise kendi edimlerini tam olarak yerine getirmediği için çek dolayısıyla çek hamiline ödediği tutarlar için davacıya rücu edemeyeceği gerekçesiyle de karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına, 25.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8614, Karar No: 2015/10038, Tarih: 11.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/8614 E.  ,  2015/10038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/32691

MAHKEMESİ : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2012

NUMARASI : 2012/305 (E) ve 2012/422 (K)

SUÇ : Hırsızlık Konut dokunulmazlığı bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3209, Karar No: 2024/668, Tarih: 07.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3209 E.  ,  2024/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/531 E., 2022/2640 K.

DAVA TARİHİ : 15.06.2020 - 28.09.2019

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Göksun 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2020/144 E., 2021/414 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı açılan boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı- davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı - davacı kadın vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı - davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı erkek vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; kadının sürekli huzursuzluk çıkardığını, uzun süreli olarak küs kaldığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, sebepsiz yere evi terk edip kızı ile birlikte Kayseri’ye gittiğini, kadının erkeği aşağıladığını, gururunu kırıcı söz ve cümleler sarfettiğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin kadını evden kovduğunu, sürekli küfür ettiğini, küçük düşürdüğünü, psikolojik şiddet uyguladığını, kızının yanına gideceğini söylediğinde defol git, siktir ol git tepkisiyle evden kovulduğunu ve erkeğin oğlunun seni öldürürüm tehditlerine maruz kaldığını iddia ederek 4721 sayılı Kanun'un166 ncı maddesi gereğince asıl davanın davanın reddine, davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına kadın yararına 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminat ile aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, erkeğin ilk evliliğinden olan çocukları ile görüşmesini istemediği, çocuklar geldiğinde huzursuzluk ve tartışma çıkardığı, kadının erkeğin gıyabında başka kimselerin yanında kötü söz ettiği, dava ve cevaba cevap dilekçesinde belirtilen iddiaların dinlenen tanık beyanları ile de ispatlandığı; kadın tanıklarının bir kısmının görgüye dayalı bir tanıklığının bulunmadığı, kadından duyumlarından ibaret olduğu, diğer tanığın ise kızı olduğu, bu tanığın beyanlarının objektif görgüye dayalı olmadığı, tarafların en son ayrılmalarına sebep olan olaya ilişkin tanığın, “... davacıya anneme vurdun mu diye sorduğunda davacının vurdum diye cevap verdiğini yine annesi olan davalıya s..tir ol git dediğinin beyan ettiği annesine burdan seni götüreyim dediğini annesinin gitmek istemediğini beyan ettiği annesinin müşterek konutta kaldığı , kendisinin daha sonra tekrar eve dönerek annesi alıp Kayseriye götürdüğünü...” beyan ettiği, kadının erkeğe izafe ettiği hususların objektif görgüye dayalı yansız tanık anlatımı ya da başkaca delille desteklenmediği; kadından duyum şeklinde olan, yorum yollu, somut bilgi ve görgü ihtiva etmeyen beyanlarına itibar edilmeyeceği, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının tam kusurlu olduğu gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; karşı davanın reddedilmesine rağmen lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın vekâlet ücreti yönünden kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı- davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak erkeğin davasının kabulüne, kadının davasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, yoksulluk nafakası ve tazminat koşullarının oluştuğunu ileri sürerek kararın her iki dava yönünden kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı- davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve buna bağlı olarak erkeğin davasının kabulüne, kadının davasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, yoksulluk nafakası ve tazminat koşullarının oluştuğunu ileri sürerek kararın her iki dava yönünden kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince tanık Derya'nın beyanlarının tanığın kadının kızı olduğu, beyanlarının objektif olmadığı gerekçesiyle dikkate alınmadığının belirtilmesinin hatalı olduğunu, aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmaları olup, akrabalık veya diğer bir yakınlığın başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamayacağı, bu nedenle tanık Derya'nın beyanlarına itibar edilmemesini gerektirecek bir sebebin dosyada bulunmadığı, tanık Derya'nın beyanları incelendiğinde en son olayda erkeğin kadına eşine "s..tir ol git" diyerek evden kovduğunun sabit olduğu, bu durumun erkeğe kusur olarak yüklenmesi ve karşı boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerektiği, taraf kusurları karşılaştırıldığında olayların bu noktaya gelmesinde her iki taraf da eşit kusurlu oldukları, kadının koşulları oluşmayan maddi-manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiği; kusur dereceleri, evlilik süresi, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü ile nafakanın niteliğine ve günün ekonomik koşullarına göre, İlk Derece Mahkemesince kadın yararına hükmedilen aylık 500,00 TL tedbir nafakasının boşanma hükmünün kesinleşeceği tarihe kadar aynen devamına, boşanma hükmünün kesinleştiği tarihten başlatılmak üzere aylık 650,00 TL yoksulluk nafakası olarak devamına, karşı davaya ilişkin istinaf talebinin kabulüne karar verilmesi karşısında, erkek vekilinin karşı davada lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinin gerektiği gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) inci alt bendi gereğince davalı- davacı kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kusurun gerekçesinin düzeltilmesine, kadının davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakası ile 650,00 TL yoksulluk nafakasına; davacı- davalı erkek vekilinin tüm, davalı- davacı kadın vekilinin diğer itirazlarına konu istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı – davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı – davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- davalı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve kadının davasının kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, İlk Derece Mahkemesince kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmesine karşın Bölge Adliye Mahkemesinin baştan itibaren yeniden hüküm kurmasının hatalı olduğunu, tam kusurlu eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesinin doğru olmadığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, kusurun kimden kaynaklandığı, karşı davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olup olmadığı, kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafaka şartlarının oluşup oluşmadığı ile miktarlarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 169 uncu maddesi, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11424, Karar No: 2013/7100, Tarih: 18.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11424 E.  ,  2013/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 18.04.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4848, Karar No: 2013/6991, Tarih: 02.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/4848 E.  ,  2013/6991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, yoğurt yardımı, iş riski, sorumluluk zammı, hafta tatili ücreti, ücret zammı, sosyal yardımlar ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı .... ve Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devri sebebiyle işçilik alacaklarından davalıların sorumluluklarının kapsamı bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu 4857 sayılı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı davalı belediyeye ait işyerinde 17/11/2005-10/04/2009 tarihleri arasında çalışmış olup çalışması 17.11.2005-31.12.2005 arasında ... İnşaat; 01.01.2006-31.12.2006 arasında ... Tabildot Temz. Hiz. San. Tic. Ltd. Şti; 01.01.2007-31.12.2008 arasında .... Teks. ve Bilgis. San. ve Tic. Ltd. Şti; 01.01.2009-10.04.2009 arasında ise son olarak ... Altyapı İnş. Hiz. Bilgi. Tar. Hayv. Tur. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde gerçekleşmiştir.

Mahkemece davalı belediyenin asıl işveren; davalı ... Altyapı İnş. Hiz. Bilgi. Tar. Hayv. Tur. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin ise işyerini devralan son alt işveren olduğu gözetilmeksizin hüküm altına alınan tüm işçilik alacaklarının tamamından tüm davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna hükmedilmesi hatalıdır.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davalıların asıl işveren, alt işveren ve işyerini devralan son alt işveren pozisyonlarına göre davalıların ayrı ayrı sorumlu oldukları alacak miktarlarının tespit edilerek hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5678, Karar No: 2010/11609, Tarih: 17.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5678 E.  ,  2010/11609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 12 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.