muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/238, Karar No: 2018/3983, Tarih: 28.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/238 E.  ,  2018/3983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVACILAR : ... ve Ark.

DAVALILAR : Hazine-...K.TK.

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonucunda mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 20/02/2014 tarih ve 2013/10665-2014/2143 E.K. sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, Mahkemece onama ilamında maddi hatanın düzeltilmesi için dosya resen Dairemize gönderilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar 09.03.2005 havale tarihli dava dilekçesinde; sınırlarını bildirdikleri ...köyü ...mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 713. maddesi hükmüne göre ½ payın ..., ¼ payın ..., ¼ payın ... adlarına tapuya tescili istemiyle dava açmışlardır. ... Sulh Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 2005/45 E – 2006/41 K. sayılı ilamla; çekişmeli taşınmazın yüksek eğimli olduğu, orman bütünlüğünü bozduğu, kayalık yapıda olduğu, imar ve ihya edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, ancak tebliğe çıkarılmadan yörede genel arazi kadastrosu yapılmış ve anılan davada davaya konu olan taşınmaz hakkında 113 ada 2 parsel numarasıyla kadastro tespit tutanağı düzenlenmiştir.

16.03.2007 tarihinde 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümleri uyarınca yapılan genel arazi kadastrosu sırasında 113 ada 2 parsel sayılı 15.293,18 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliği ile sulh hukuk mahkemesinin 2005/45 Esasında davalı olduğu belirtilerek 3402 sayılı Kadastro Kanununun 5. maddesi uyarınca malik hanesi açık olarak tespit edilmiş, tutanak aslı karar verilmek üzere kadastro mahkemesine gönderilmiştir. Davacılar; haricen satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazın adlarına tapuya tescili istemiyle kadastro mahkemesinde ayrıca dava açmışlardır. Tutanak aslı, davacılar tarafından açılan tespite itiraz davası ile birleştirildikten sonra çekişmeli taşınmazın 2/4 payının ..., ¼ payının ..., ¼ payının ... adlarına paylı mülkiyet üzere tapuya tesciline, 113 ada 2 parselin malik hanesinin bu şekilde doldurulmasına karar verilmiş, davalı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 20/02/2014 gün 2013/10665 E-2014/2143 K. sayılı kararıyla hükmün onanmasına karar verilmiş, mahkemece onama kararı taraflara tebliğ edilmeksizin ilamda maddi hata olduğu gerekçesiyle dosya resen Dairemize gönderilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/45 E– 2006/41 K. sayılı dava dosyası incelendiğinde; anılan kararın taraflara tebliğ edildiği, temyiz üzerine Dairenin 06/12/2016 gün 2015/10146 E – 2016/11756 K. sayılı kararıyla “çekişmeli taşınmaz hakkında 16.03.2007 tarihinde kadastro tespit tutanağı düzenlendiğinden 3402 sayılı Kanunun 27/1. maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesi “ gerektiği belirtilerek bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyularak görevsizlik kararı verildiği, davanın ... Kadastro Mahkemesinin 2017/1 Esasında derdest olduğu anlaşılmaktadır.

-2- 2018/238-3983

Bu durumda 3402 sayılı Kanunun 1.maddesi uyarınca doğru sicil oluşturulabilmesi için çekişmeli taşınmaza ilişkin ... Kadastro Mahkemesinin 2017/1 Esas sayılı davası ile eldeki davanın birleştirilmesi, ondan sonra işin esası hakkında karar verilmesi gerekmekte ise de Dairenin 20/02/2014 gün 2013/10665 E-2014/2143 K. sayılı onama kararı taraflara tebliğ edilmediğinden henüz kesinleşmediği gibi, bu husus karar düzeltme sebeplerinden olup maddi hata kapsamında da değerlendirilemez.

Hal böyle olunca Dairenin 20/02/2014 gün 2013/10665 E-2014/2143 K. sayılı onama ilâmının ... Kadastro Mahkemesinin 28/06/2012 gün 2007/177 E– 2012/43 K. sayılı kararına ilişkin olduğu, onama kararında mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 459. maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 304. maddesi anlamında maddi hatalar bulunmadığı anlaşıldığına göre maddi hata isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairenin 20/02/2014 gün ve 2013/10665- 2014/2143 E.K. sayılı onama ilamına yönelik maddi hata isteminin REDDİNE, 28/05/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18197, Karar No: 2018/573, Tarih: 05.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/18197 E.  ,  2018/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalı Kuruma borçlu olmadığının tespiti ile kötüniyet tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, dava dışı Elini Ver Rehabilitasyon Özel Eğitim Öğretim Özel Sağlık Hizmetleri Yayıncılık Tic. Ltd. Şti.'nde 18.03.2008 tarihinden itibaren %25 hisse devralarak ortak olduğunu, iş bu %25 hissesini 01.05.2008 tarihinde devrettiğini, 21.11.2013 tarihli haciz bildirisi ile dava dışı şirketin prim, işsizlik primi, damga vergisi ve idari para cezaları borçlarından dolayı sorumlu tutulduğunu öğrendiğini, davacının hisse devrinden sonra adı geçen dava dışı şirketle hiçbir ilgisinin kalmadığını, bir an için sorumluluğu kabul edilse dahi davacının ancak hisse sahibi olduğu 18.03.2008-01.05.2008 tarihleri arasındaki sürede prim borçlarının %25'inden sorumlu olması gerektiğini, oysa dava konusu prim borçlarının davacının hisse devir almasından önceki döneme ait olduğunu belirterek dava konusu borçlardan dolayı davacının davalı kuruma borçlu olmadığının tespiti ile %20 oranında kötüniyet tazminatı istemiyle eldeki davasını açmıştır.

Mahkemece, aldırılan bilirkişi raporu ile davacının dava dışı şirketin prim ve benzeri borçlarından dolayı %25 hissesi oranında sorumlu olduğu belirtilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; verilen kararın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Limited Şirket ortaklarının kamu borçlarından sorumluluğunu öngören yasal düzenlemeler bakımından, somut olayda davanın yasal dayanağının 6183 sayılı Yasanın 35. maddesi olduğu belirgindir.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 22.07.1998 gün ve 4369 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle değişik 35. maddesi; “Limited şirket ortakları şirketten tahsil imkânı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.” hükmünü taşımakta iken; 04.06.2008 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak bazı maddeleri dışında aynı gün yürürlüğe giren 5766 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunda ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesiyle, 35. maddede yer alan, “şirketten tahsil imkanı bulunmayan” ibaresi "şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan" şeklinde değiştirilmiş ve aynı maddeye;

“Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.”

“Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.”

“Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur." şeklinde iki fıkra eklenmiştir.

Ayrıca, 5766 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 6183 sayılı Kanunun 3. maddesine eklenen; "Tahsil edilemeyen amme alacağı terimi: “Amme borçlusunun bu Kanun hükümlerine göre yapılan mal varlığı araştırması sonucunda haczi kabil herhangi bir mal varlığının bulunmaması, haczedilen mal varlığının satılarak paraya çevrilmesine rağmen satış bedelinin amme alacağını karşılamaması gibi nedenlerle tahsil edilemeyen amme alacaklarını,”;

Tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağı terimi: “Amme borçlusunun haczedilen mal varlığına bu Kanun hükümlerine göre biçilen değerlerin amme alacağını karşılayamayacağının veya hakkında iflas kararı verilen amme borçlusundan aranılan amme alacağının iflas masasından tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması gibi nedenlerle tahsil dairelerince yürütülen takip muamelelerinin herhangi bir aşamasında amme borçlusundan tahsil edilemeyeceği ortaya çıkan amme alacaklarını,”İfade eder, olarak açıklanmıştır.

5766 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi de; “Bu Kanunla 6183 sayılı Kanunda yapılan değişiklikler ve eklenen hükümlerin, hükümlerin yürürlüğe girdiği tarih itibariyle tahsil edilmemiş bulunan amme alacakları hakkında da uygulanır." hükmünü taşımakta iken, Anayasa Mahkemesinin geçici 1. maddenin iptaline dair yapılan başvuru üzerine verdiği 2009/39E.; 2011/68 K. Sayılı ve 28.04.2011 günlü kararı ile “5766 sayılı Kanun’da esas olarak bir kamu alacağı ile ilgili bireylerin sorumluluklarını arttıran ve müteselsil sorumluluk getiren düzenlemelerin, Kanunun geçici 1. maddesi ile yürürlük tarihi itibari ile tahsil edilmemiş alacaklara da uygulanması hukuk kurallarının geriye yürütülmesi anlamına gelmekte ve Anayasada yer alan hukuk devleti kapsamındaki hukuk güvenliği ilkesi ile bağdaşmamaktadır.” gerekçesi ile anılan düzenlemeyi iptal etmiştir.

Davacının ortaklığı devralmadan önceki şirket borçlarından sorumluluğu hususunda Anayasa Mahkemesinin 28.04.2011 tarihli kararı ile 5766 sayılı Yasanın geçici 1.maddesini iptal etmesi nedeniyle 6183 sayılı Yasanın geçici 1.maddesi ve her Kanunun yürürlükte olduğu dönemde uıygulanması gerektiğine ilişkin genel hukuk kuralı nedeniyle 6183 sayılı Yasanın 35. maddesine 04/06/2008 tarihinde 5766 sayılı Yasanın 3. maddesiyle eklenen fıkraların uygulanmasına olanak bulunmamaktadır. 6183 sayılı Yasanın 35. Maddesinin yukarıda belirtilen ilk haline göre değerlendirilme yapıldığı takdirde ise sorunun çözümünde 5766 sayılı Yasanın çıkarılış amacı ve Ticaret hukuku ile birlikte konu irdelenmelidir. 5766 sayılı Yasanın genel gerekçesinde; 6183 sayılı Kanun’un mevcut hükümlerinin uygulamasına ilişkin yargı kararları dikkate alınarak uygulamaya açıklık getiren düzenlemelere yer verildiği, öngörülen değişiklikler ile 6183 sayılı Kanunun temel felsefesi korunarak amme alacaklarının daha süratle tahsiline imkan verilmesinin amaçlandığı ifade edilmiştir. Bu bakımdan kamu borçlularının paylarını devretmeleri halinde devreden ve devralan ortakların sorumluluğunun açıkça belirlenmesi amacıyla yasal değişikliklerin yapıldığı anlaşılmakta olup, Ticaret hukukunda limited şirket ortaklarının tüm işlemlerinde basiretli davranma ve özen yükümü de dikkate alındığında Limited şirketteki diğer ortağın hissesini devralan ortağın, o hissedarın devir anına kadar mevcut şirket borçlarından yükümlü bulunduğunu bilmesinin en az ticari muamelelerde bir tüccarın göstermesi gereken basiretli davranışlar olarak sayılması gerektiğinden, böyle bir basireti göstermemiş olan ortağın bu davranışının sonucuna katlanmak zorunda olduğu, dolayısıyla limited şirketteki payı devralan ortağın, devirden önceki dönemle ilgili şirket borçlarından sorumlu tutulması gerektiği kabul edilmelidir. Hatta şayet devir olgusunun sırf kamu borçlarından kurutulmak amacıyla yapıldığına dair somut emareler var ise devreden ortağında bu kanuna karşı hile nedeniyle sorumlu tutulması kanunun amacına uygun olacaktır. Zaten sonraki yasal düzenlemelerde de devralan ve devreden ortağın Kuruma karşı müteselsilen sorumlu olacağı esası getirtilmiş ve bu konuda yapılan yasal düzenleme ile devralan ortağın sorumluluğu bir adım daha ileri götürülmüş ve müteselsil sorumluluk esası getirtilerek bu konu açıklığa kavuşturulmuştur.

Yukarıda yapılan yasal açıklamalar ışığında, eldeki davada, idari para cezası borcu yönünden limited şirket ortağı davacının sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bunun yanında davacının dava dışı şirketten tahsili mümkün olmayacağı anlaşılan Kurum alacakları bakımından sorumlu olması doğal ve yasal gerekliliktir. Mahkemece haciz bildirisindeki borç dönemi ve miktarının davacının %25 hissesi oranında mı, yoksa %100'e göre mi tahakkuk ettirildiği belirlenip, davacının %25 hissesi oranında dava dışı şirketin prim borçlarından sorumlu olacağı gözetilerek elde edilecek sonuca göre bir karar verilmeli, ancak bu sorumlukluk içinde borcun dava dışı şirketten tahsil edilemediği ya da tahsil edilemeyeceği koşulu da gözetilip belirlendikten sonra bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20491, Karar No: 2016/20925, Tarih: 26.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/20491 E.  ,  2016/20925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacılar, asıl davada, davalı sendika yönetim kurulunun 10.09.2012 tarihli ve 103 sayılı kararının iptaline karar verilmesini, birleşen davada ise davalı sendika İstanbul Anadolu Yakası Şubesinin 29.09.2012 tarihli olağanüstü genel kurulunun tüm sonuçları ile birlikte iptalini ve genel kurulun iptal edilmemesi durumunda müvekkili ...'in şube başkanı seçilmiş sayılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacılar vekili, asıl davada, davalı sendika merkez yönetim kurulunun 10.09.2012 tarihli kararı ile İstanbul Anadolu Yakası Şubesi olağanüstü genel kurulunun 29.09.2012 tarihinde toplanmasına karar verildiğini, olağanüstü genel kurul kararının dayanaksız, yersiz, haksız, sendikayı zarara uğratan nitelikte olduğunu, bu kararın iptali gerektiğini, olağan genel kurul seçimini kaybedenlerin olağanüstü genel kurul talep ettiğini, sendika genel merkezinin şubeye karşı sindirme ve yıldırma politikaları uyguladığını, şube yönetimini araçsız ve personelsiz bırakarak cezalandırdığını, merkez disiplin kurulu aracılığı ile şube yönetimine baskı uygulandığını ve olağanüstü genel kurula zemin hazırlanmaya çalışıldığını, olağanüstü genel kurul için delegelerin haksız gerekçelere dayanarak noterden ihtarname çektiğini, olağanüstü genel kurul yapılabilmesi için ciddi ve objektif sebeplerin varlığının gerektiğini ancak somut olayda bu nitelikte koşulların bulunmadığını ileri sürerek İstanbul Anadolu Yakası şubesinde olağanüstü genel kurul yapılmasına ilişkin davalı sendika merkez yönetim kurulunun 10.09.2012 tarih ve 103 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dosyanın davacılar vekili ise, genel merkez tarafından alınan olağanüstü genel kurul kararının hukuka aykırı olduğunu ancak olağanüstü genel kurulun icra edilmesi sebebiyle eldeki davanın açılmasının zorunlu hale geldiğini, genel kurulda seçilen şube başkanın da delege sıfatını taşımadığı için seçilme yeterliliğinin bulunmadığını, genel kurulun tüzüğe aykırı olarak icra edildiğini, genel kurulda delegelerin iradelerinin sakatlandığını ve seçimlere delegelerin özgür iradesinin yansımadığını, olağanüstü genel kurul yapılabilmesi için ciddi ve objektif sebeplerin varlığının gerektiğini ancak somut olayda bu nitelikte koşulların bulunmadığını ileri sürerek davalı sendika İstanbul Anadolu Yakası Şubesinin 29.09.2012 tarihli olağanüstü genel kurulunun iptaline, genel kurulun iptal edilmemesi durumunda müvekkil ...'in şube başkanı seçilmiş sayılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı sendika vekili, asıl ve birleşen davaya karşı cevap dilekçelerinde, davada ileri sürülen iddiaların tamamen asılsız olup reddinin gerektiğini, somut olayda yarıdan fazla delege tarafından olağanüstü genel kurul talep edildiğini, şube yönetim kurulunca sorunların aşılması için gerekli hiçbir işlem yapılmadığını, genel merkez denetleme kurulunun 29.08.2012 tarihli raporunda olağanüstü genel kurul gerekçelerinin tespit edildiğini, şube başkanı seçilen ...'in sendika üyesi olduğunu, seçme ve seçilme hakkının üyeliğin tabii sonucu olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı ...'te davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı asıl ve birleşen davacılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 2/1-ğ maddesinde sendikalar “İşçilerin veya işverenlerin çalışma ilişkilerinde, ortak ekonomik ve sosyal hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek için en az yedi işçi veya işverenin bir araya gelerek bir işkolunda faaliyette bulunmak üzere oluşturdukları tüzel kişiliğe sahip kuruluşlar” olarak tanımlanmıştır. Anayasanın 51. maddesi de aynı doğrultudadır. Aynı maddenin son fıkrasında sendikaların yönetim ve işleyişlerinin demokrasi esaslarına aykırı olamayacağı vurgulanmıştır.

6356 sayılı Kanun'un 9. maddesinde, genel kurulun, sendika ve şubelerin zorunlu organlarından olduğu belirtilmiştir. Genel kurulun görev ve yetkileri, aynı Kanun'un 11. maddesinde düzenlenmiş olup, maddeye göre, sendika organlarının seçimi yetkisi de genel kuruldadır. Bu itibarla, sendikanın yönetim, denetim ve disiplin kurulu üyelerinin belirlendiği genel kurulların, demokratik esaslar doğrultusunda icra edilmesi, sendika içi demokrasinin gerçekleşmesi yönünden son derece önemlidir. Bu cümleden olarak, bir sendikanın demokratik yapıya sahip olup olmadığına ilişkin en somut ölçüler genel kurulun yapısı ve işleyişinde aranmalıdır (ŞAHLANAN, Fevzi, Sendikaların İşleyişinin Demokratik İlkelere Uygunluğu, İstanbul, 1980, sh.119).

Genel kurul sendikaların iradesini yansıtan nihai karar organıdır. Genel kurullar bakımından asıl olan ise olağan genel kuruldur. Olağan genel kurul, kanunda ve daha kısa bir süre belirlenmesi koşuluyla tüzükte öngörülen sürelerde düzenli olarak yapılmak zorunda olunan ve yapılması için herhangi bir sebebin ortaya çıkması gerekli olmayan genel kuruldur.

Genel kurul sendikaların iradesini yansıtan nihai karar organıdır. Genel kurullar bakımından asıl olan ise olağan genel kuruldur. Olağan genel kurul, kanunda ve daha kısa bir süre belirlenmesi koşuluyla tüzükte öngörülen sürelerde düzenli olarak yapılmak zorunda olunan ve yapılması için herhangi bir sebebin ortaya çıkması gerekli olmayan genel kuruldur.

Olağanüstü genel kurul ise ancak genel kurulun olağanüstü toplanmasını gerektirir nitelikte objektif ve ciddi sebeplerin bulunması halinde söz konusu olan istisnai nitelikteki genel kuruldur. Bu husus 6356 sayılı Kanun'un 12. maddesinin gerekçesinde “Uygulamada seçimi kaybeden grubun beşte bir delege imzasını toplayıp hiçbir gerekçe göstermeden olağanüstü genel kurul talebinde bulunması her zaman karşılaşılan bir durumdur. Bu nedenle üye ve delegeler tarafından yapılacak olağanüstü genel kurul isteklerinin “iyi niyet kuralına” uygun haklı veya geçerli bir sebebe dayandırılması veya olağanüstü genel kurul isteminin olağan genel kurul ile çözülemeyecek bir sorunu çözmeye yönelik olması aranmıştır” şeklinde ifade edilmiştir.

Dosya içeriğinden, davalı sendika İstanbul Anadolu Yakası şubesinin son olağan genel kurulunu 05.06.2010 tarihinde gerçekleştirdiği ve daha sonra yeterli sayıda delege tarafından şubeye gönderilen 19-20-21 Haziran 2012 tarihli dilekçeler ile olağanüstü genel kurul talebinde bulunulduğu, şube tarafından olağanüstü genel kurul kararı alınmaması üzerine, genel merkez yönetim kurulunun 10.09.2012 tarih ve 103 sayılı kararı ile İstanbul Anadolu Yakası şubesinde 29.09.2012 tarihinde olağanüstü genel kurul yapılmasına karar verildiği ve belirtilen tarihte de olağanüstü genel kurulun icra edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, delegelerin benzer içerikteki dilekçelerinde özetle, şube yönetim kurulunun tüzüğün ve çalışma hayatının yükümlülüklerini yerine getirmediği, basiretsiz davranışlar sergilediği, üyeler arasında ayrım yapıldığı, atama ve seçimlerde taraflı davranıldığı, baskı ve şiddet ortamı oluşturulduğu, şube yönetim kurulunun kendi görevlerini yapmamasına rağmen siyaseten kendisine yakın gördüğü başka şubelerin iç işlerine karıştığını ve o şubelerdeki üyelerin de gruplaşmasına sebep olduğu, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine olan uygulamaların görmezden gelindiği ve düzeltilmesi için girişimde bulunulmadığı, üyelerin sorunları ile ilgilenilmediği, şube denetleme kurulunun görevini yapmadığı, şikayetlerin gözardı edildiği ve birlik ve beraberliğin zedelendiği gibi hususlar ileri sürülerek olağanüstü genel kurul talep edilmiştir.

Yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, olağanüstü genel kurulun toplanması için, bu yönde objektif ve ciddi sebeplerin bulunması ve bu durumun ispatlanması gerekmekte olup, ayrıca olağanüstü genel kurul isteminin olağan genel kurul ile çözülemeyecek bir sorunu çözmeye yönelik olması gerekmektedir. Bununla birlikte, inceleme konusu davada, şubenin olağanüstü genel kurula gitmesi için objektif, haklı ve somut gerekçeler mevcut olmayıp, bu anlamda ispatlanan bir durum söz konusu değildir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, asıl ve birleşen davanın kabulü ile olağanüstü genel kurul icrasına dair yönetim kurulu kararının ve bu doğrultuda icra edilen olağanüstü genel kurulun iptaline karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20535, Karar No: 2011/5155, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20535 E.  ,  2011/5155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.