muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1930, Karar No: 2014/11794, Tarih: 28.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1930 E.  ,  2014/11794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/396429

MAHKEMESİ : Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21.09.2011

NUMARASI : 2010/4 Esas, 2011/70 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinin ihtisas kurullarında görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, ihtisas kurulunun çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, İhtisas Kurullarının başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanması yeterli olup, 21.01.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun raporunu düzenleyenler arasında işin uzmanı çocuk ve ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı ve bir adli tıp uzmanının da bulunduğu, heyetin oluşumu kanuna uygun olup raporların düzenlenmesi esnasında heyette iki adli tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmaması nedeni ile tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 59. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 103. maddesinde yer alan çocuğun cinsel istismarı suçunun yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14519, Karar No: 2010/21740, Tarih: 16.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14519 E.  ,  2010/21740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra Gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 17 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6783, Karar No: 2015/317, Tarih: 14.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/6783 E.  ,  2015/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunda, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir.

Katılan şirket ile sanık arasındaki 14/08/2007 tarihli ariyet sözleşmesine göre, sanığın, katılan şirketten alacağı .. marka dondurmaları satmayı ve katılan şirket tarafından kendisine emanet edilen derin dondurucuları saklamayı taahhüt ettiği, ancak sözleşmeye göre edimini ifa etmemesi nedeniyle kendisine gönderilen ihtarnameye rağmen sanığın suça konu derin dondurucuyu katılan şirkete teslim etmemesi eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 155/2 maddesinde düzenlenen “Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma” suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde, hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20309, Karar No: 2015/36847, Tarih: 24.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20309 E.  ,  2015/36847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/24327

MAHKEMESİ : Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2012/499 (E) ve 2013/789 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü,

1) Mağdur A.. T.. hakkında alınan 13.06.2006 tarihli raporda çehrede sabit eser kaldığının belirtildiği, Yargıtay bozma ilamından sonra alınan Sivas Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim edilen 19.11.2013 tarihli raporda da çehrede sabit eser bulunmadığı belirtildiğinden, her iki rapor arasında çelişki bulunduğundan mağdurun tüm tedavi evrakları ile birlikte yeniden muayenesinin yapılarak yaralanmanın çehrede sabit ize neden olup olmadığı hususunda tereddüde yol açmayacak şekilde yeniden rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53.maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafi ve o yer C. savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, istem gibi BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12772, Karar No: 2019/1793, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12772 E.  ,  2019/1793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/914, Karar No: 2023/5258, Tarih: 30.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/914 E.  ,  2023/5258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/399 E., 2016/512 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/399 Esas, 2016/512 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.01.2021 tarihli ve 2016/374102 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sit kararının ilan edildiğine,

3.Sanığın cezalandırılması gerektiğine,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.01.2021 tarihli ve 2016/374102 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sit kararının ilan edildiğine,

3.Sanığın cezalandırılması gerektiğine,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1."Her ne kadar sanık ... hakkında 2863 s. Yasaya Muhalefet suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış ise de;sanığın savunmasında dava konusu yerin sit alanı olduğunu bilmediği yönündeki beyanının aksi yönünde dosyada herhangi bir delil bulunmayışı, İzmir İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün 09/03/2016 tarihli yazısında dava konusu yerin kentsel sit alanı içerisinde kaldığının belirtilerek 2863 s. Kanun'un 8. Maddesinde "tescil edilen korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı, belirlenen korunma alanları ve sitler il merkez ilçesi sınırları içerisinde ise valilikçe, ilçe sınırları içinde ise kaymakamlıkça tescil kararının valiliğe veya kaymakamlığa tebliğ tarihinden itibaren en geç üç içinde ilan tahtalarına asmak, belediye hoporleriyle duyurmak, köy muhtarlığına bildirmek ve internet sitesinde yayamlamak suretiyle ilan edilir. Bu ilana ait tutanak ilgili Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğüne iletilmek üzere Bakanlığın o ildeki temsilcisiune teslim edilir. Korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı, belirlenen koruma alanları ve sitler, il merkez ilçe sınarları içinde ise valinin, ilçe sınırları içinde kalırsa kaymakamın yazısı üzerine veya tapu müdürlüklerince doğrudan tapu kütüğünün beyanlar hanesine, korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı, korunma alanı veya cinsi, derecesi ve bir bölümünün yada tamamının sit içinde kaldığı da beritilerek sit olduğuna dair kayıt konur." hükmünün bulunduğu, dava konusu yere ilişkin tapu kaydı incelendiğinde tapu kaydında dava konusu yerin sit olduğuna ilişkin herhangi bir kaydın bulunmadığı anlaşılmakla sanığın dava konusu yerin sit olduğunu bildiği yönünde her türlü şüpheden uzak, cezalandırmaya yeter kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden üzerine atılı suçu işlediği sabit olmayan sanığın beraatine karar verilmiştir." denilmektedir.

2. Sanık savunmasında; "Üzerime atılı suçlamayı anladım. Dava konusu yeri 2012 yılında satın aldım satın aldığım zaman dava konusu yerin sit olduğunu bilmiyordum. Yaklaşık 1 yıl kadar sonra çatı katının akması nedeni ile tadilat yaptırdım. Bunun suç teşkil ettiğini bilmiyordum dava konusu yerin sit alanı olduğunu bilseydim her hangi bir şekilde tadilat yaptırmazdım üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum." demiştir.

2. Sanık savunmasında; "Üzerime atılı suçlamayı anladım. Dava konusu yeri 2012 yılında satın aldım satın aldığım zaman dava konusu yerin sit olduğunu bilmiyordum. Yaklaşık 1 yıl kadar sonra çatı katının akması nedeni ile tadilat yaptırdım. Bunun suç teşkil ettiğini bilmiyordum dava konusu yerin sit alanı olduğunu bilseydim her hangi bir şekilde tadilat yaptırmazdım üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum." demiştir.

3. Tanık ... keşifteki beyanında; "Tanık beyanında: 2011 yılında bunanın yapımı için sanıkla anlaştım. 2011 yılında zemine betonlama yaptım. Ayrıca duvarların içine tekrar bir duvar ördüm. Üstüne beton attım. Bunun dışında başka bir işlem yapmadım. Şu an keşifteki hali de benim yaptığım halidir. 2011 yılından sonra dava konusu yerde herhangi bir işlem yapmadık." demiştir.

4. Mahkemece mahallinde 06.05.2016 tarihinde keşif icra edilmiş olup, arkeolog bilirkişi raporunda; dava konusu yerin kentsel sit alanı içerisinde kaldığı, sanığın eylemlerinin 2863 sayılı Kanuna aykırı olduğu belirtilmiştir.

5.Dosya kapsamındaki belgelerin incelenmesinde dava konusu yerin kurulun 10.10.1991 tarih 3192 nolu kararı ile kentsel sit alanı olarak belirlendiği, bahse konu kurul kararının Seferihisar Belediye Başkanlığı'nda 27.11.1991-27.12.1991 tarihleri arasında ilan edildiğine dair ilan tutanağının dosya içerisinde olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 2863 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliğin amacının, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı ya da sit alanı olarak tescil kararlarının, ilgililerince öğrenilmesini sağlamak olduğu, başka bir deyişle, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları yönünden tebliğ; sit alanları yönünden Resmi Gazete'de yayım ve internet üzerinden duyuru kurallarının, kişilerin, sahip oldukları veya kullandıkları taşınmazların durumunu bilmelerini ve ona göre hareket etmelerini sağlama amacı taşıdığı, belirtilen kuralların, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmayıp, aksi yöndeki kabulün, 6498 sayılı Kanun'un amacına da ters düşeceği;

Dolayısıyla, sözü edilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Diğer yandan, taşınmaz bir varlığın korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı olarak tescil edilmesinin ya da bir bölgenin, doğal, tarihi ve kültürel özellikleri nedeniyle sit alanı olarak belirlenmesinin, taşınmazın veya bölgenin özel bir statüye tabi tutulması gerektiği ve taşınmaz üzerinde ya da bölge içerisinde keyfi uygulamalarda bulunulamayacağı anlamına geldiği, bu bakımdan kural olarak, 6498 sayılı Kanun değişikliği sonrası tebliğ - yayım - internette duyuru; anılan değişiklik öncesi ise şerh - ilan yöntemleri ile taşınmazın ya da bölgenin tescilinden ilgililerin haberdar olmalarının sağlanacağı;

Bununla birlikte, Türk Medeni Kanunu'nda yer alan “iyi niyet” kuralının genel bir hukuk ilkesi olarak kabul edilip, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinde düzenlenen suç tiplerine yönelik sübut değerlendirmesinde de dikkate alınmasının zorunlu olduğu, başka bir deyişle, 6498 sayılı Kanun değişikliği öncesinde yapılan tescil işlemleri yönünden, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde şerh bulunmayıp, tescil kararı mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilmemiş olsa dahi, failin, taşınmazın ya da bölgenin tescilinden haberdar olduğuna dair beyanının göz ardı edilemeyeceği, zira, maliki olduğu veya kullandığı taşınmazın korunması gerekli nitelik taşıdığını ya da sit özelliğiyle bölgesel bazda koruma altına alınan bir alanda bulunduğunu bilen kişinin, taşınmaz üzerinde dilediği zaman dilediği şekil ve kapsamda uygulama yapamayacağını, taşınmazın ya da bölgenin özel statüsünün mümkün kıldığı ölçüde, kamu kurumlarınca yürütülecek izin prosedürü çerçevesinde inşai ve fiziki müdahalelerde bulunabileceğini de bilmesi gerektiği, yapı ya da bölge bazında tescil kararından haberdar olduğu halde, ilgili kurumlara başvurarak, gerçekleştirmeyi düşündüğü inşai uygulamaya yönelik izin almayıp keyfi hareket eden kişinin iyi niyetinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla, taşınmazın ya da bölgenin niteliğini bilerek izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunan ya da başlangıçta bilmeyip, kamu görevlilerince düzenlenen zabıt ve tutanaklar ile durumu öğrendiği halde müdahalesine devam eden failin, hukuki koruma altına alınamayacağı;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde, sanık hakkında kentsel sit alanı içerisindeki 54 ada 29 parsel nolu taşınmazda mevcut yapının izinsiz olarak çatısı kaldırılmak suretiyle yerine beton tabya döküldüğü, yapı içerisine mevcut dış duvarların iç kısmına yeniden tuğla duvar örmek sureti ile izinsiz tadilat yaptırdığından bahisle açılan kamu davası kapsamında, dava konusu yerin 10.10.1991 tarih 3192 nolu karar ile kentsel sit alanı olarak belirlendiği, bahse konu kurul kararının Seferihisar Belediye Başkanlığında 27.11.1991-27.12.1991 tarihleri arasında ilan edildiği, bu hali ile sanığın dava konusu yerin sit alanı olduğunu bildiğinin kabulü ile mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde beraatine dair hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

2."30.05.2012" olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir nitelikte olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/399 Esas, 2016/512 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/400, Karar No: 2025/1132, Tarih: 05.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/400 E.  ,  2025/1132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2001 yılına kadar geçici mevsimlik işçi statüsünde ... Köy Hizmetleri Müdürlüğünde çalıştığını, işe başladığı tarihten itibaren ... Sendikasına üye olduğunu, 2001 yılında daimi işçi statüsüne geçirildiğini ancak kadrolu işçi statüsüne geçirilirken geçici işçilikte geçen kıdeminin dikkate alınmadığını, 2005 yılında Köy Hizmetleri Müdürlüğünün lağvedilmesi ile tüm hak ve alacaklarının ... İl Özel İdaresine devredildiğini, geçici işçilikten daimi statüye geçerken önceki hizmetleri dikkate alınarak intibak yapılması gerekirken bu şekilde uygulama yapılmaması sebebiyle emsal işçilere göre eksik ücret aldığını, bu durumun adalet ve eşit davranma ilkesine aykırı olduğunu ileri sürerek davacının kadrolu işçi statüsünde intibak işlemlerinin yanlış olduğunun ve çalıştığı süre boyunca iş makinesi operatörü olarak çalıştığının tespiti ile olması gereken derece kademesi belirlenerek ücret, yıpranma primi, ilave tediye ve akdi ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının ... Köy Hizmetleri İl Müdürlüğünde mevsimlik işçi olarak çalışmakta iken 28.10.2000 tarihinde imzalanan protokol kapsamında kadroya geçirildiğini, protokolde mevsimlik işçilikte geçen hizmetlerin intibaklarında değerlendirileceğine ilişkin hüküm bulunmadığından değerlendirme yapılmadığını, davacının kadroya geçmeden önceki hizmetlerinin derece ve kademesinde değerlendirilerek intibak işlemi yapıldığını ve davacıya fark ücretlerinin ödendiğini, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının asıl kadrosunun düz işçi olduğunu, fiilen farklı işlerde görevlendirme suretiyle çalıştığını ve bu görevlendirmelerde kendi muvafakatinin alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 01.03.2022 tarihli kararı ile; davacının çalıştığı hizmet süresine göre mevsimlik işçi statüsünden ... Köy Hizmetleri Müdürlüğünde daimi/kadrolu işçi statüsüne tüm hak ve alacaklarıyla birlikte geçirilmesi sırasında fiilen çalıştığı kadro pozisyonu dikkate alınmaksızın yapılan intibakın yanlış olduğu gerekçesiyle davacının çalıştığı süre boyunca fiilen atölye ustası olarak çalıştığının tespitine, dava tarihi itibarıyla 16. derecenin 30. kademesinde olduğunun tespitine ve intibakının hatalı yapılması nedeniyle doğan fark alacaklarının bulunduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.