muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/59, Karar No: 2018/534, Tarih: 15.11.2018

Bu aşamadan sonra müştekinin araca binerken para ve eşyalarının cebinde olup olmadığı hususunun araştırılmasının da sonuca etkili olamayacağı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Dosyadaki mevcut deliller irdelendiğinde suça konu para ve eşyaların sanık tarafından çalındığı konusu oldukça şüphelidir.

Yerel mahkemece direnme kararında dayanılan ve ceza hukukunun olmazsa olmazını teşkil eden 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi; özenle yapılmış bir hazırlık soruşturmasına, her türlü araştırma soruşturma sonucu toplanmış ve değerlendirilmiş bütün delillere rağmen sanığın suçluluğu veya aleyhe durum konusunda var olan makul şüphenin giderilmemesi hâlinde uygulanmalıdır. Bu durumun aksi, bu kez de mağdur tarafın, adaletin ve toplumun zarar görmesine sebep olacaktır. Uygulama alanı çok geniş ve hukukumuzda da vazgeçilmez bir yere sahip olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğru uygulandığı ve doğru anlaşıldığı takdirde adalet sistemine ve hukuka hizmet edebilir.

Uyuşmazlığın çözümü için 'Ceza Muhakemesi Hukuku' nun en temel ilkelerinden birisi olan ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesinden’ ne anlaşılması gerektiğinin uygulamada ve teoride benimsenen görüşler ışığında açıklanması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas ve 2010/217 karar sayılı içtihadında; ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Latince ‘in dubio pro reo’ olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan ‘şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Anayasanın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkum olması, mahkumiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Anayasanın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkum olması, mahkumiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Prof. Dr. Hakan Hakeri; şüpheden sanığın istifade etmesi ilkesini; ‘Mahkeme, Muhakeme Hukuku açısından kullanılmasına izin verilen bütün delilleri dinlediği hâlde, maddi mesele hakkındaki şüphesini yenemezse, suç fiilini sanığın lehine olacak şekilde karara bağlar. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2 maddesindeki ‘suçsuzluk karinesi’, şüpheden sanığın faydalanmasını gerektirir’ şeklinde özetledikten sonra; şüpheden sanık yararlanır kuralının anlamını şu şekilde açıklamıştır.

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanmamış bulunan bir ispat kuralıdır. Buna göre, bir suç işlediği iddiasıyla yargılanan kimse hakkında mahkûmiyet kararının verilebilmesi için, o kimsenin o suçu işlediğinin yüzde yüz oranında kesin olması, ispatlanmış bulunması gerekir. Bu noktadaki yüzde birlik şüphe dahi, sanığın beraat etmesine yol açar.

Böylece masum bir kimsenin cezalandırılmasındansa, suçlu bir kimsenin serbest bırakılması daha üstün tutulmaktadır. Nitekim jüri sisteminin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde jürinin tek görevi, sanığın suçu işleyip işlemediği konusunda, yani ispat hususunda karar vermektir. Jüri 11 üyeden oluşmaktadır ve bir kimsenin suçu işlediğine karar verilebilmesi için 11 üyeden, 11'inin de sanığın suçu işlediğine kanaat getirmesi gerekir. 10 üye sanığın suçu işlediği; ancak bir üye işlemediği yönünde oy kullandığı takdirde, sanığın beraatına karar verilir. Bu örnek, şüphenin yüzde yüz oranında yenilmemesi dolayısıyla, sanığın beraatına karar verilmesi gerektiğini göstermektedir.

Yargıtayın da benzer olaylardaki pek çok kararlarında bu ilkeye gerekli önemi verdiği açıkça görülmektedir. Çeşitli kararlarda bu husus şöyle ifade edilmiştir:

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması hâlinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 24.10.2011 tarih, 2008/15060 esas ve 2011/44361 karar sayılı ilamında;

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması hâlinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 24.10.2011 tarih, 2008/15060 esas ve 2011/44361 karar sayılı ilamında;

Sanığın aşamalarda yüklenen suçu kabul etmemesi, sanıklardan Harun Çenet’in soruşturma aşamasında sanıktan hiç bahsetmediği hâlde, kovuşturma aşamasında suça konu eşyaları sanık Bekir Güzel tarafından getirilen araç ile götürüldüğü yönündeki beyanı arasında kısmi çelişkinin bulunması ve yüklenen suçu işlemediğini beyan eden sanığın savunmasının aksine hakkında beraat kararı verilen Ömer Faruk Sezer’in atfı cürüm niteliğindeki beyanı ile tüm dosya içeriği karşısında; sanığın yüklenen suçu işlediğine dair suç isnadı dışında mahkûmiyetine yeterli, kesin kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraatı yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verildiğinden bahisle yerel mahkeme tarafından verilen mahkûmiyet kararının bozulmasına karar verilmiştir.

30.09.2010 tarih, 2006/11735 esas ve 2010/15175 karar sayılı ilamında;

Sanık Bülent Çaça’nın, yüklenen hırsızlık suçunu işlediğini gösterir, diğer sanık Emin Çetinbaş’ın aşamalardaki soyut suç atması dışında, savunmasının aksini ispatlayan, her türlü kuşkudan uzak, hükümlülüğüne yeterli, kesin ve inandırıcı hukuka uygun kanıt bulunmadığı gözetilerek, beraatına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verildiğinden bahisle yerel mahkeme tarafından verilen mahkumiyet kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.05.1996 tarih, 1996/3748 esas ve 1996/4759 karar sayılı içtihadında;

Mahkeme kararının dayandığı tüm verilerin, bu verilere ait mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddianın savunma ve varsa tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, Anayasanın 141. ve CYUY'nın 32, 260 ve 308/7. maddeleri uyarınca sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve de herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması gerekir.

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi; özenle yapılmış bir hazırlık soruşturmasına, her türlü araştırma soruşturma sonucu toplanmış ve değerlendirilmiş bütün delillere rağmen sanığın suçluluğu veya aleyhe durum konusunda var olan makul şüphenin giderilmemesi halinde uygulanmalıdır. Bu durumun aksi, bu kez de mağdur tarafın, adaletin ve toplumun zarar görmesine sebep olacaktır. Uygulama alanı çok geniş ve hukukumuzda da vazgeçilmez bir yere sahip olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğru uygulandığı ve doğru anlaşıldığı takdirde adalet sistemine ve hukuka hizmet edebilir.

Ceza muhakemesinin en temel ilkelerinden birisi olan 'şüpheden sanık yararlanır' kuralı gereğince; somut olayımızda suça konu eşyaların sanık tarafından alındığına dair savunmanın aksini ispatlayacak şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi bu aşamadan sonra toplanacak herhangi bir delilinde sonuca etkili olamayacağı hususu tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Eylemin sübutu konusunda en küçük bir şüpheyi dahi sanık lehine yorumlayan yerleşik uygulamaların, araca binerken parasının ve suça konu eşyaların cebinde olduğunu kontrol ettiğine dair açık bir beyanı mevcut olmayan müştekinin aşamalarda kısmi değişiklik gösteren ifadelerine istinaden; şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanarak sorumluluk yüklenmesine kayıtsız kalması beklenemez. Bu duruma çağdaş herhangi bir hukuk sisteminin izin vermesi düşünülemez.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklanan bilgi ve belgeler ile benzer olaylarda benimsenen içtihatlar ışığında somut olayımıza baktığımızda; gerek hazırlık aşamasında gerekse yargılama aşamasında yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğine dair mahkumiyete yeterli ve inandırıcı şüpheden arındırılmış kesin kanıtlara ulaşılamamıştır. Toplanan delillere ve yerleşik uygulamalara göre sanık hakkında verilen beraat kararının onanması gerekirken, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun yerel mahkemece verilen beraat kararının bozulmasına, dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...; "Sanık hakkında katılanın parasını hırsızladığı iddiası ile Samsun Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasında Yerel Mahkemece deliller toplandıktan sonra sanığın müsnet suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığından CMK.nin 223/2-e maddesi gereğince beraatine dair verilen kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesi tarafından eylemin sübuta ermesi nedeniyle sanığın cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinden bahisle bozulduğu, yerel mahkemece ilk kararda direnilmesi üzerine dosya Yargıtay 13. Ceza Dairesi tarafından direnme yerinde görülmeyerek Ceza Genel Kuruluna gönderilmiş olup Ceza Genel Kurulunun çoğunluk Üyelerinin sanığın eyleminin sübuta erdiğinden bahisle direnme kararının oy çokluğu ile bozulmasına dair kararına katılmıyorum.

Şöyle ki; katılan ... 1944 doğumlu olup olay tarihinde 66 yaşındadır. Olay günü otogara giden dolmuşa binen ve sanığın yanında oturan katılan bir süre sonra sanığın minibüsten indiğini ancak o ana kadar bir şeyden şüphelenmediğini sanık minübüsten inerken kendisinin de şüphelenerek sol ön cebini kontrol ettiğinde 250 TL parasının olmadığını anlayıp kendisinin de dolmuştan indiğini ve bu sırada sanığın başka bir dolmuşa bindiğini görerek bu dolmuşu durdurup sanığı minibüsten aşağıya çektiğini ve indirdiğini ancak sanığın elinden kaçarak kurtulduğunu bu arada pantolonunun arka sağ cebini kontrol ettiğinde içinde kredi kartı ve nüfus cüzdanı da olan cüzdanının yerinde olmadığını anladığını, karakola şikâyet ettiğini önce fotoğraftan sonra da karakolda sanığı teşhis ettiğini söylemiştir.

Sanık savunmasında olay günü evinden çıkmadığını, hırsızlık yapmadığını savunmuştur.

Sanığın eşi Zosa ve yakını Meri ile herhangi bir akrabalığı olmayan ve polis eşi olduğunu söyleyen..... tanık olarak verdikleri ifadelerde sanığın olay günü eşinin bir yakınının ölümü nedeniyle özel günleri olduğunu bu nedenle evden günboyu ayrılmadığını söylemişler ancak genel kurulumuzun çoğunluğu mekan tanıklarının bu beyanlarına itibar etmemiştir.

Dosyada bulunan katılanın ihbarı üzerine olay mahalline intikal eden kolluk görevlilerince düzenlenen katılanında imzasının bulunduğu 19.01.2009 tarihli saat 15.00’de düzenlenen tutanaktan sanığın 30 yaşlarında, 1.70 boylarında, zayıf, esmer yapılı, üzerinde siyah takım elbise bulunan bir kişi olduğunun belirlenerek yapılan araştırmadan bulunamadığı anlaşılmıştır. Katılanın aynı gün saat 15.26’da kollukta verdiği ifadede sanığın görüntüsünü tarif ederken 30-35 yaşlarında, esmer, bıyıksız, siyah takım elbiseli, kısa saçlı olduğunu, görse tanıyabileceğini, minibüste şahısla otururken cebinde bir el hissetmediğini söylemiştir.

Sanık savunmasında katılanın beyanlarına göre failin 30-35 yaşlarında, kısa saçlı, siyah gözlü, 65-70 kg civarında olduğunu halbuki kendisinin 30-35 yaşlarında değil 43 yaşında kısa saçlı olmayıp kel olduğu, siyah değil yeşil gözlü olduğu, 65-70 kg değil 96 kg olduğunu, kendisinin yargılandığı gasp suçundan beraat ettiğini, hakkında polise mukavemetten dava açıldığı için polislerin kendisine husumeti olduğunu bu nedenle hakkında sürekli yüzleştirme yaptırdıklarını savunmuştur.

Sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde olay tarihinden önce birden çok suçtan sabıkalı olduğu anlaşılmıştır.

Sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde olay tarihinden önce birden çok suçtan sabıkalı olduğu anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemesi hukukunda teşhis işlemi uygulamada sıklıkla başvurulan bir delil temini yöntemi olup düzenlenen tutanaklarda mahkemelerce itibar olunan önemli deliller olarak kabul edilmektedir. Gerçekten de olaydan sonra sıcağı sıcağına elde edilen ve teşhis tutanağı şeklinde ortaya çıkan bu delillerin nasıl temin edileceği konusunda 2559 sayılı PVSK’de 2.6.2007 tarih 5681 sayılı Kanun ile değişiklik yapılıncaya kadar yasal bir düzenleme olmayıp teşhis işlemi 5681 sayılı Kanun ile değişik 2559 sayılı Kanunun Ek 6/9. ve devamında ilk defa ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

PVSK Ek 6/9 'Polis, olaydaki failin gözaltına alınan şüpheli ile aynı kişi olup olmadığının belirlenmesi bakımından zorunlu olması halinde Cumhuriyet Savcısının talimatıyla teşhis yaptırabilir.' şeklinde düzenleme yapmış ve yakalanan kişinin değil gözaltına alınmış kişinin teşhisinin yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yakalama ve gözaltına alma kavramları farklı kavramlar olup farklı hukuki süreçleri ve durumları ifade etmektedirler.

CMK'nin 91. maddesine göre yakalanan kişi Cumhuriyet savcılığınca bırakılmazsa soruşturmanın tamamlanması için gözaltına alınmasına karar verilebilir. Yakalanan kişi otomatik olarak gözaltına alınmaz. Şüpheli önce yakalanır ve soruşturma yönünden zorunlu olması ve kişinin suçu işlediğini düşündürecek emarelerin varlığı halinde Cumhuriyet savcısının vereceği ayrı bir kararla gözaltına alınır. O hâlde teşhis işlemi yakalanan ve bu suretle ilgili emniyet biriminde bulunan şüpheliyi teşhise tabi tutabilmek için Cumhuriyet savcısının şüpheli hakkında ayrı bir gözaltı kararı vermiş olması gerekir. Zira kanun maddesinde Cumhuriyet savcısı tarafından gözaltına alınmış olmak gerektiği açıkça ifade edilmiştir.

Tüm bu belirlemeler ışığında somut dosyaya baktığımızda olayın tarafsız bir tanığı olmayıp sanık lehine bildirilen mekan tanıklarının beyanları yeterli görülmemiş ise de sanığın aleyhine dosyada sadece katılan beyanları ve olaydan sonra sıcağı sıcağına yapılan teşhis işlemi mevcuttur.

Olay tarihinde 66 yaşında olan katılan, minibüste yan yana oturduğu sanığın kendi cebinden bir şeyler karıştırdığını hissetmediğini, sanık minibüsten inerken şüphelenerek cebini kontrol ettiğini, parasının ön sol cebinde olmadığını anladığını bu nedenle kendisinin de indiğini, sanığın başka bir minibüse bindiğini görünce minibüsü durdurup sanığı tutup indirdiğini ancak sanığın elinden kaçtığını, çevreden yardım istediğini ancak yardım edilmediğini söylemiştir.

Olay tarihinde 66 yaşında olan katılan, minibüste yan yana oturduğu sanığın kendi cebinden bir şeyler karıştırdığını hissetmediğini, sanık minibüsten inerken şüphelenerek cebini kontrol ettiğini, parasının ön sol cebinde olmadığını anladığını bu nedenle kendisinin de indiğini, sanığın başka bir minibüse bindiğini görünce minibüsü durdurup sanığı tutup indirdiğini ancak sanığın elinden kaçtığını, çevreden yardım istediğini ancak yardım edilmediğini söylemiştir.

Dosya üzerinde müzakere tarihinden sonra şahsen yaptığım inceleme sonucunda, katılanın sanığı görse tanıyabileceğini söylemesi üzerine sanık yakalanarak 22.01.2009 günü saat 15:20'de canlı teşhis yaptırılmış ancak dosya kapsamından sanık hakkındaki gözaltı kararının 22.01.2009 günü saat 17:45'te alındığı yani sanığın gözaltına alınma kararından 2 saat 25 dakika önce (henüz gözaltı kararı verilmemiş iken) teşhis işleminin yaptırıldığı anlaşılmıştır.

1982 Anayasasının 38. maddesi, 5271 sayılı CMK'nin 206/2-a, 217/2, PVSK'nin Ek 6/9. maddeleri gereği şüpheli gözaltına alınmadan müştekiye teşhis yaptırılarak delil toplanması açıkça kanuna aykırılık teşkil etmekte olduğundan bu suretle elde edilen bulguların delil olarak kullanılması mümkün olmadığından (kaldı ki katılanın teşhis öncesi sanıkla ilgili tespitleri birebir sanıkla da örtüşmemektedir.) teşhis delili dışındaki tüm deliller ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın katılanın ön sol ve arka sağ cebinden para ve cüzdanını çalmasının hayatın olağan akışına da uygun olmadığı, katılanın pekala ilgili eşyalarını düşürmüş olabileceği sanığın olay günü evden çıkmadım savunmasına tereddütlü bakılsa dahi bunun sanığın katılanı hırsızladığının delili olamayacağı olayın şüpheyi aşar boyutta bir delilin de olmadığı şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiğinin ceza yargılamasının temel kurallarından olduğu da dikkate alınarak çoğunluğun sanığın müsnet suçtan cezalandırılmasına dair görüşüne, sanığın delil yetersizliğinden beraat etmesi görüşü ile muhalifim." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2014 tarihli ve 637-110 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.11.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25886, Karar No: 2017/3080, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25886 E.  ,  2017/3080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10989, Karar No: 2023/11163, Tarih: 10.07.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/10989 E.  ,  2023/11163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2965 E., 2023/1295 K.

KARAR : İstinaf başvurularının kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 10. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/236 E., 2022/74 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabülü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Somut uyuşmazlıkta 696 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçen davacının ücretinin eksik ödendiği iddiasına bağlı fark alacak taleplerinin reddine karar verildiği, hüküm altına alınan alacağın ise davalı bakımından kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktarın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince karar tarihi itibarıyla bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA