muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1321, Karar No: 2019/8002, Tarih: 09.12.2019

Davalı karşı davacı vekili, müvekkilinin davacı karşı davalıların murisi... ile dava dışı şirkette %50 ortak olduklarını, İsmail Örnek'in 18.08.2012 tarihinde vefatı üzerine mirasçıları olan davacı karşı davalılara müvekkiline ait şirket hisselerini devralmaları için ihtar çekildiğini ancak sonuç alınamadığını, bunun üzerine müvekkilinin şirket müdürü olduğunu, taraflar arasında davacı karşı davalılara miras yoluyla geçen hisselerin müvekkiline devredilmesi maksadıyla 22.11.2012 tarihli protokolün imzalandığını, bu protokol hükümlerine aykırı olarak davacı karşı davalının hisse devrini gerçekleştirmediğini, kendi edimini yerine getirmeyen davacı karşı davalının anılan taleplerde bulunamayacağını, davacı karşı davalının hisse devrine yanaşmaması nedeniyle şirketin işlemez hale geldiğini, bu durumun ve müvekkilinin hisse devri gerçekleşmediğinden protokol hükümlerini yerine getirmediğinin davacı karşı davalıya ihtarlarda bildirildiğini, tüm bunlara rağmen müvekkilince protokoldeki aracın fiilen derhal davacı karşı davalı ...'e teslim ettiğini savunarak asıl davanın reddini istemiş; karşı davada ise 22.11.2012 tarihli protokole göre 25.000 TL cezai şartın ve müvekkilinin sözleşmenin uygulanmaması nedeniyle uğradığı zarara karşılık 5.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tapulu taşınmazların satış ve devrine ilişkin sözleşmelerde TMK 706, TBK 237, Tapu Kanunu 26 ve Noterlik Kanunu 60. maddeleri gereği resmi şeklin geçerlilik koşulu olduğu, resmi şekil şartını taşımayan bir sözleşmeye dayanarak tescil talep edilmesinin mümkün olmadığı ve geçerlilik şartını ihtiva etmeyen sözleşmelerin tarafların leh veya aleyhine sonuç doğurmayacağı, 2918 sayılı KTK'nın 20/2.d maddesi ve TTK'nın 595. maddesi gereğince araç devir işlemlerinin de noter aracaılığı ile yapılmasının geçerlilik şartı olarak düzenlendiği, yine TTK'nın 595. maddesinde pay devrinin noter onaylı şekilde yapılmasının geçerlilik şartı olduğu, anılan şekil şartlarını öngören sözleşmelerin ön sözleşmelerinin de asıl sözleşmelerin şekline tabi olacağı, somut olayda da taraflar arasındaki protokolün adi yazı ile düzenlendiği, içeriğindeki hükümlerin ön sözleşme mahiyetinde olduğu kabul edilse dahi anılan şekil şartlarına uyulmadığı ve bu nedenle davacı karşı davalıya tapu iptal ve tescil hakkı bahşetmeyeceği, davacı karşı davalının terditli munzam zarar ve sözleşmedeki cezai şart hükümleri, araç bedeli ve 7.500 TL bedel talebine gelince, taraflar arasındaki protokolün 4. maddesi gereği hisse devri yapıldıktan sonra diğer devir işlemlerinin yapılacağının kabul edildiği, davadan çok sonra dahi davacı karşı davalıların şirketin ortağı olarak göründükleri, bu haliyle davacı karşı davalılar dava ve ıslah tarihi itibariyle kendi edimlerini ifa etmediklerinden davalı karşı davacıdan da sözleşmeden kaynaklanan edimlerini yerine getirmesini isteyemeyecekleri, tarafların protokoldeki cezai şart maddesine dayanan talepleri yönünden ise, TBK'nın 182/2. maddesine göre asıl borç herhangi bir sebeple geçersiz ise veya aksi kararlaştırılmadıkça sonradan borçlunun sorumlu tutulamayacağı bir sebeple imkânsız hâle gelmişse ifası istenemeyeceğinden şekil şartlarını ihtiva etmediğinden geçersiz olan protokole istinaden cezai şart talep edilemeyeceği gerekçesiyle asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4617, Karar No: 2015/9969, Tarih: 05.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4617 E.  ,  2015/9969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Batı 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2014

NUMARASI : 2014/89-2014/199

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı S.. E.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile davalı S.. E.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, davalı S.. E.. vd.vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyizine gelince;

Yapılan inceleme sonucu mahallinde yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişisi raporu ve aynı amaçla yapılan kamulaştırmalar nedeniyle Dairemize intikal eden dava dosyaları dikkate alındığında, 50 metrelik güvenlik koridorunun hat ekseninden itibaren hesaplanması gerektiği, bu nedenle 50 metrelik güvenlik koridoru sınırı esas alınmak suretiyle ek kamulaştırma yapıldığı, bu durumda asıl ve ek kamulaştırma ile kamulaştırılan kısımların bedelinin tespiti ile yetinilmesi gerektiği düşünülmeden, fen bilirkişisi raporunda G ve H harfleri ile gösterilen kısmında bedeline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalı S.. E.. vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalı S.. E.. vd.'den peşin alınan temyiz ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15645, Karar No: 2015/29251, Tarih: 20.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/15645 E.  ,  2015/29251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret alacağı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... Belediye Başkanlığı .... Müdürlüğü avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı tarafından haklı neden olmaksızın iş aktine son verilen davacının hafta sonları dahil 08:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını, vardiyalı çalışma olduğundan bazen de 20:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını, davacının işi olan bakım onarım işinin 24 saat hizmete dayalı bir iş türü olduğunu, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı .... vekili, davaya cevap vermemiş, sair yazılı açıklamalarında müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin aldığı işi anahtar teslimi olarak davalı ....’ne devrettiğini, asıl –alt işveren ilişkisi bulunmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Davalı .... vekili, davaya cevap vermemiş, sair yazılı açıklamalarında müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin aldığı işi anahtar teslimi olarak davalı ....’ne devrettiğini, asıl –alt işveren ilişkisi bulunmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, davalılar ... ile ..... arasında su, kanal ve yağmur suyu yapım bakım ve rehabilitasyon sözleşmesi yapılmış ise de bu işin .... ile .... tarafından birlikte yapıldığı, davacının 19.08.2008 31.12.2008 tarihleri arasında işçi olarak görev yaptığı ve davacının işine hiç ara vermeksizin çalışmaya devam ettiği, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından 31.12.2008 tarihinde feshedildiği, davacının son maaşının aylık brüt 1325 TL. olduğu, işi üstlenen ve davacının işvereni olan ..... tarafından zincirleme devirler ile asıl işveren alt işveren ilişkisinin bertaraf edilmeye çalışıldığı, bilirkişi Av. ... tarafından düzenlenip mahkememizce denetlenerek hükme esas alınan 27.12.2012 tarihli rapordaki işçilik hakları yönünden davanın sübuta erdiği, davacının ödenmemiş ücret ve fazla çalışma alacaklarının mevcut olduğu, fazla çalışma ücretlerinin uzun bir döneme ilişkin olması halinde bu çalışmaların sürekli ve aralıksız olarak devam etmesi hayatın olağan akışına uygun olmayacağından; Yargıtay'ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre bilirkişi raporu ile tespit edilen fazla çalışma alacağından, yapılan işin niteliği ile davacının çalışmış olduğu süreler göz önüne alınarak takdiren % 30 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı gerekçesi ile kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ....'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve yapmış ise süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda fazla mesai yaptığını, tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Fazla ve tatillerde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 HMK.’un tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 250. Maddesinde “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” ve 254. Maddesinde ise “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına kural olarak itibar edilmemesi gerekir. Bu beyanların diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı tanıkları davalılar aleyhine dava açanlar olduğu gibi bu tanıklardan biri mesainin 08:00-23:00/24:00 saatleri arasında olduğunu diğeri ise mesainin 08:00-18:00 saatleri arasında olup, Cumartesi günleri de aynı saatlerde çalışılmakla birlikte hafta içinde saat 18:00dan sonra arıza durumuna göre davacının çalıştığını belirtmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Diğer taraftan bir işyerinde işin düzenlenmesine ilişkin özellikle mesai saatleri yönünden işçilerin görev tanımları veya yaptıkları işinin niteliği gerektirmediği sürece aynı zaman aralığında çalıştıklarının kabulü gerekir. Aynı işyerinde mesai saatlerinin farklı belirlenmesi kural olarak yerinde değildir. Aynı işverenlerle ilgili Dairemiz tarafından evvelce incelenerek neticelendirilmiş 2013/4750 Esas sıraısnda kayıtlı Iş Mahkemesi’nin 2010/331 Esas sayılı dava dosyasında davacının, eldeki dosyanın davacısı gibi kanal işçisi olduğu ve haftada 11 saat fazla mesai yaptığının kabul edilerek kesinleştiği anlaşılmaktadır. Dairemizin 2013/4750 Esas sayılı dosyasında kabul edildiği üzere haftada 11 saat fazla mesai yaptığının kabulü ile bu saat ücreti üzerinden fazla mesai ücreti hesaplanmalı ve davalı lehine takdiri indirim oranı yönünde usulü kazanılmış hak da dikkate alınarak hüküm alınmalıdır. Haftada 18 saat fazla mesai yaptığının kabulü hatalıdır

3-Dava tarihinin 03/03/2009 olmasına rağmen gerekçeli kararda 06/12/2010 yazılması da ayrı bir bozma nedendir.

F)Sonuç:

3-Dava tarihinin 03/03/2009 olmasına rağmen gerekçeli kararda 06/12/2010 yazılması da ayrı bir bozma nedendir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13880, Karar No: 2013/23199, Tarih: 24.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13880 E.  ,  2013/23199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkiline ait işyerinde kantin sorumlusu olarak çalıştığını, kantine satılması için bırakılan malların belirli dönemlerde sayıldığını, bu sayımlar neticesi açığının tespit edildiğini, işveren zararının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalının tek başına çalıştığını, mal almak için dışarı çıktığında kantinin açık olduğunu ve öğrencilerin mal almış olabileceğini, kantinlerde çıkan eksikliklerin neden kaynaklandığının tespit edilemediğini, sayımın sağlıklı yapılmadığını, güvenlik kameralarının yeterince incelenmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, işyerinde tek işçi olarak çalışmanın hırsızlığa sebebiyet verdiğini savunmuştur. Mahkemece iş güvenliği uzmanına inceleme yaptırılmadan ortaya çıkan açıktan davalı sorumlu tutulmuştur.

Mahallinde keşif yapılarak davacıya verilen işin tek başına yapılacak nitelikte olup olmadığı, işyerinde hırsızlığın uzun zamandır süregelmesi dikkate alındığında işverenin yeterli önlem alıp almadığı, olayda davacı işverenin yukarıda sayılan hususlar doğrultusunda kusuru bulunup bulunmadığı değerlendirilmeden eksik incelemeyle karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6411, Karar No: 2022/6816, Tarih: 10.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/6411 E.  ,  2022/6816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Göynük Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 16.11.2015 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.04.2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince istinaf talebinin reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; kadastro çalışmaları sırasında dava konusu taşınmazın müvekkillerine ait taşınmazda eklenmek suretiyle davalı adına tespit gördüğünü, taşınmazın vekil edenlerin babalarından intikal ettiğini, müvekkilleri tarafından iyi niyetli olarak malik sıfatı ile çekişmesiz ve aralıksız kullanıldığını açıklayarak, dava konusu parsele ait tapu kaydının iptali ile ifraz edilecek taşınmaz bölümünün aynı ada, ayrı bir parsel numarası verilerek veraset ilamındaki hisseleri oranında vekil edenleri adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın müvekkilinin kullandığı kısmında hububat tarımı yapıldığını ancak davacıların hak iddia ettiği kısmın uzun zamandan beri kullanılmadığını, teknik bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen dava konusu kısmın etrafının orman olarak gösterildiğini, bu bölümün evvelinin orman olup olmadığının araştırılması gerektiğini, dava konusu bölümün tarım arazisi olmadığını, zilyetlik ve halefiyet koşullarının gerçekleşmediğini açıklayarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile dava konusu parsel içerisinde kalan fen bilirkişilerinin birlikte hazırladıkları 17.06.2016 havale tarihli raporlarına ekli krokide A harfi ile kırmızı renkte gösterilen 6187,25 m²'lik alanın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile bu alanın 198 ada 3 nolu parselden ifraz edilerek aynı köy son ada ve parsel numarasından sonra gelmek üzere yeni bir parsel numarası verilmek suretiyle davacılar adına veraset ilamındaki payları oranında tarla vasfı ile tapuya kayıt ve tesciline, tarla vasfı ile davalı adına kayıtlı Bolu ili, Göynük ilçesi, Karacalar Köyü 198 ada 3 nolu parselin alanının 8746,48 m² olarak düzeltilmiş şekli ile aynen tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, taşınmazın tarım arazisi olmadığı, uzun yıllardan beri bu amaçla kullanılmadığı belirlenmiş olmasına rağmen, davanın kabulüne karar verilmiş olmasının hatalı olduğunu, taşınmazın evveliyatının orman olup, olmadığı araştırılmadığı gibi Orman İdaresi ile Hazine de davaya dahil edilmeksizin karar verildiğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesi isteği ile istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın öncesinde davacıların babasının 20 yıldan fazla süre ile kullanımında iken 1995 yılında ölümü ile mirasçılarına intikal ettiği ve zilyetliğin mirasçılar tarafından sürdürüldüğü, mirasçılar arasında usulüne uygun biçimde taksim edilmediği dinlenen davacı tanık ve yerel bilirkişiler tarafından bildirildiğine, dava konusu taşınmaz bölümünün kadastro çalışmaları sırasında tarla niteliğiyle tespit edilmiş olup, hububat ekimi yapıldığının belirlenmiş olmasına göre, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf isteğinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. İstinaf talebinin reddinin gerekçelendirilmediğini,

2.Taşınmazın tarım arazisi olmadığını, davacıların 2008 yılından önce babalarının ölümünden sonra taşınmazı kullanılmadıklarını ve zilyetliğin devam etmediğini,

3. Dava konusu 6.187,25 m²'lik kısmın etrafında orman olduğunu, Orman Genel Müdürlüğü'nün davaya dahil edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü kararının eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununda (5403 sayılı Kanun) toprağın korunması, geliştirilmesi, tarım arazilerinin sınıflandırılması, asgari tarımsal arazi ve ... gelirli tarımsal arazi büyüklüklerinin belirlenmesi ve bölünmelerinin önlenmesi, tarımsal arazi ve ... gelirli tarımsal arazilerin çevre öncelikli sürdürülebilir kalkınma ilkesine uygun olarak planlı kullanımını sağlayacak usul ve esasları belirlemek amacıyla yeniden bazı düzenlemeler yapılmıştır. (30.4.2014-6537/1. m)

2. Kanunun “Tarım arazilerinin sınıflandırılması, asgari tarımsal arazi büyüklüklerinin belirlenmesi” başlıklı 8. maddesi gereğince tarım arazileri; doğal özellikleri ve ülke tarımındaki önemine göre, nitelikleri mutlak tarım arazileri, özel ürün arazileri, dikili tarım arazileri ve marjinal tarım arazileri olarak sınıflandırılmıştır. (31.01.2007-5578/2. m)