muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/489, Karar No: 2010/539, Tarih: 27.10.2010

Davacı, dava konusu taşınmaza davalı idarece kam ulaştı rmasız el-atılmakla birlikte, yolsuz olarak tapudan terkin edildiği iddiasına dayalı olarak, taşınmazın adına tescilini talep etmektedir.

Medeni Kanun mülkiyet hakkının doğumunu, nedene (illete) bağlı bir hukuksal işlem olarak kabul etmiştir. Medeni Kanun'un sistemine göre, tescilin geçerli olabilmesi ve mülkiyet hakkının doğması için geçerli bir hukuksal nedene dayanması zorunludur. Geçerli bir hukuksal nedene dayanmayan tescil işlemi yolsuz tescil niteliğini taşır ve her zaman iptali istenebilir.

Yolsuz tescil, üst kavram olarak gerek kazanma nedenine dayanmayan haksız tescilleri ve gerekse dayandığı kazanma nedeni geçerli olmayan tescilleri kapsar.

Tapu kütüğünün; maddi olarak, yeni gerçekte var olması gereken ayni hakları göstermemesi; bir diğer ifadeyle bir ayni hakkın daha başlangıçtan beri tescil edilmemiş olması veya somut olayda olduğu gibi, ayni hakkın sonradan haksız biçimde terkin ile ortadan kaldırılmış olması hallerinde de, kütüğün yolsuzlaşması söz konusudur.

Dava konusu taşınmaz, Karayolları Dördüncü Bölge Müdürlüğü'nün, 20 yılı aşkın süredir taşınmazı fiilen kullanmakta oldukları gerekçesine dayalı 2942 sayılı Yasa'nın 38. maddesine göre bedelsiz olarak terkin talebi nedeniyle Tapu Sicil Müdürlüğü'nce terkin edilmiştir. Davalı idarece tamamlanmış bir kamulaştırma işieminin varlığı ileri sürülmediği gibi, davacının rızaen tapuda ferağı ya da taşınmazın devrine dair taraflar arasında akdedilmiş bir sözleşme yahut taşınmazın idare adına tesciline dair bir ilam da bulunmamaktadır.

Bu durumda, bozma ilamında da isabetle vurgulandığı gibi; öncesi davacı adına kayıtlı bulunan taşınmaz hakkında, sonradan geçerli bir hukuki nedene dayanmadan, davalının talebiyle Tapu Sicil Müdürlüğü tarafından yapılan terkin işlemi yolsuzdur.

O halde başlangıçtan itibaren geçersiz olan yolsuz terkin işlemi nedeniyle taşınmazın davacı adına tesciline ilişkin olarak verilecek hüküm, yenilik doğuran (inşai) bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp hukuksallaştıran, açıklayıcı (izharı) bir hükümdür.

Öte yandan; davacının maddi anlamda başlangıçtan beri mülkiyet hakkına sahip olduğu, maddi hukuk yönünden ayni hakkının yolsuz terkin işlemi nedeniyle ortadan kalkmadığı ve mülkiyet hakkı davacıya ait bulunan taşınmaza davalı idarece 1977 yılında fiilen kamulaştırması el atıldığı gözönüne alındığında, kamulaştırması el koyma hükümlerine göre bir değerlendirme yapılması kaçınılmazdır.

Gerçekten, direnme kararında da ifade edildiği gibi, 11.11.2003 dava tarihinden önce, Anayasa Mahkemesİ'nin 04.11.2003 tarihinde yürürlüğe giren 10.04.2003 gün ve E: 2002/112, K: 2003/33 sayılı kararı ile "2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 38. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" karar verilmiştir.

Gerçekten, direnme kararında da ifade edildiği gibi, 11.11.2003 dava tarihinden önce, Anayasa Mahkemesİ'nin 04.11.2003 tarihinde yürürlüğe giren 10.04.2003 gün ve E: 2002/112, K: 2003/33 sayılı kararı ile "2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 38. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" karar verilmiştir.

Ancak; yerel mahkemece direnme kararı verilmesinden sonra 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı "Kamulaştırma Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 1. maddesi ile, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na geçici 6. madde eklenmiş; maddenin yan başlığında da belirtildiği üzere, kam ulaştı rmasız el koyma sebebiyle tazmine ilişkin yeni düzenlemeler getirilmiştir.

18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı "Kamulaştırma Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun" ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasında, "Kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihî arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle, malik tarafından ilgili idareden tazminat talebinde bulunulması halinde, öncelikle uzlaşma yoluna gidilmesi esastır" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı maddenin 9. fıkrasında ise, "Vuku bulduğu tarih itibarı ile bu maddenin kapsamında olan kam ulaştı rmasız el koymadan dolayı bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce tazmin talebiyle dava açmış olanlar; bu madde hükümlerine göre uzlaşma yoluna gitmeyi isteyip istemediklerini bu maddenin yürürlüğe girmesinden itibaren üç ay içinde idareye ve mahkemeye verecekleri dilekçeler ile bildirebilirler. Uzlaşma talebi üzerine, uzlaşma görüşmelerinin neticesine kadar dava bekletilir; uzlaşı la maması halinde, uz-laşmazlık tutanağının mahkemeye sunulmasından sonra davaya devam edilir" hükmü öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere; 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen geçici 6. madde ile, kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması hallerinde, hak sahiplerine idare ile uzlaşma ve uzlaşılmaması halinde salt tazminat davası açma hakkı tanınmış olup; taşınmaz mal sahibinin kam ulaştı rm asız el atmanın önlenmesi ve kal davası açma imkanı kalmamıştır.

Hal böyle olunca; yerel mahkemece, davacı tarafa yeni yasal düzenleme doğrultusunda tazminat İsteminde bulunup bulunmadığına dair talebinin açıklattın I ması; tazminat isteminde bulunması halinde yukarıda açıklanan ve 04.11.1983 tarihinden önce taşınmazlarına kamulaştırması el konulanların hak ve durumlarını düzenleyen 18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı "Kamulaştırma Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun" ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen geçici 6. madde hükümleri uyarınca işlem yapılarak sonucuna göre karar verilmesi; aksi takdirde yolsuz terkine dayalı olarak açılan tescil davasının kabulüne karar verilmesi gerekir.

Direnme kararı, bu değişik gerekçeyle bozulmalıdır.

Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçeyle HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), istek halinde temyiz peşin harcın geri verilmesine, 27.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9814, Karar No: 2015/8526, Tarih: 04.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/9814 E.  ,  2015/8526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ... rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere davalı Kuruma yaptığı 29.08.2013 tarihli başvurusuyla, Kurum tarafından Almanya’da geçen 01.08.1981- 03.05.2005 tarihleri arası 5375 günlük yurt dışı hizmetleri 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında borçlandırılmış ve 10.03.2014 tarihinde borçlanma miktarının tamamını ödemiştir. Davacı; İş bu dava ile... rant sigortasına giriş tarihi olan 01.05.2003 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitini istemiş, mahkemece, talep gibi karar verilmiştir. Kurumca, sigorta başlangıcı ile ilgili yapılmış bir işleme dosya kapsamında rastlanmamakla birlikte; davalı Kurum vekili savunmasında, sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Yasanın 5. maddesine göre borçlanma bedelinin tamamının ödenmesi tarihinden, borçlanılan gün sayısı kadar geriye götürülen tarih olduğu belirtilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında, davacı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda; Kurumun, davacının Türkiye’deki sigortalılık başlangıcı olarak 6552 sayılı Yasanın 29. maddesi ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 3201 sayılı Yasanın 5. maddesine göre, hangi tarihi esas aldığı araştırılarak, davaya konu 01.05.2003 tarihinden önceki bir tarih kabul etmesi halinde davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı araştırılmaksızın; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2996, Karar No: 2007/7064, Tarih: 05.07.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/2996 E.  ,  2007/7064 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı şirket tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçlu şirkete ait araçların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin usulüne uygun olmadığını; birinci sıraya alınan alacaklının belirtilmediğini, kendilerince bildirilen 867.217,73 YTL. vergi alacağı tutarının değil de, zaten yatırılmış bulunan ve araçların aynından kaynaklanan Motorlu Taşıtlar Vergisi tutarlarının garame hesabında dikkate alındığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davacı ... alacağının sıra cetvelinde gösterilmediği ve birinci sıraya alınan alacaklının da belirtilmediği, bu haliyle sıra cetvelinin İcra ve İflas Kanunu'nun 206 ve 207 nci maddeleri hükümlerine aykırı düzenlendiği gerekçesiyle, aynı kanunun 235 nci maddesi uyarınca davanın kabulüne, sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Haczedilen bir malın satış tutarı bütün alacaklıların alacağını karşılamaya yetmiyorsa icra müdürü bir sıra cetveli düzenler (İİK.m.140). Bu şekilde düzenlenen sıra cetveline itirazlar anılan yasanın 142 nci maddesi çerçevesinde ve kural olarak haciz ve hacze iştirak kurallarına göre çözümlenir. Mahkemece somut olay bakımından uygulanma yeri bulunmayan ve iflas sıra cetvellerine ilişkin 206, 207 ve 235 nci maddelerden söz edilerek hüküm oluşturulması doğru değildir.

2- Haciz yolu ile girişilen takiplerde düzenlenecek sıra cetvellerinin şekli hakkında gerek İcra ve İflas Kanunu'nda ve gerek nizamnamede düzenleme bulunmamaktadır. Sıra cetvelinin incelenmesinde paranın sıra cetvelinin tanzim edildiği dosya alacaklısına verilmesi yönünde karar oluşturulduğu anlaşıldığından, bu alacaklının adının gösterilmemiş olması sıra cetvelinin iptali için yeter sebep sayılamaz.

3- Vergi alacağı için konulan hacizler, haciz tarihindeki vergi alacağı ile bunlara satış tarihine kadar (İİK.m.138, 140) işleyecek faizin tatmininde dikkate alınır; haciz tarihinden sonra oluşan alacaklar, önceki tarihli hacizle karşılanamaz. Bedeli paylaşıma konu araçların trafik kayıtlarından vergi dairesi haczinin 21.08.2003 tarihli olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece anılan tarihte vergi dairesinin kaç liralık alacağı için haciz konulduğu sorulmalı ve satış tarihine kadar işleyecek faizi de hesaplatılarak bu miktarın garame (6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun m.21/I) hesabında dikkate alınması gerekirken, yazılı ve yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda 1, 2 ve 3 sayılı bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10451, Karar No: 2008/13041, Tarih: 19.06.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/10451 E.  ,  2008/13041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çevresinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14.00. YTL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 19/06/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10771, Karar No: 2018/2243, Tarih: 28.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/10771 E.  ,  2018/2243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/1, 134/1-2, 43/1, 62/1, 53/1, 54/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.2010 tarihli ve 2010/7-191-227 saylı kararında vurgulandığı üzere; hükmün aleyhe bozulması halinde davaya yeniden bakacak mahkeme tarafından sanıktan bozmaya karşı diyeceğinin sorulması, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326 ve 5271 sayılı CMK'nın 307/2. maddeleri uyarınca zorunludur. Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı ilkesine dayanan bu zorunluluk uyarınca, sanığa, bozmada belirtilen ve aleyhinde sonuç doğuracak olan hususlarda beyanda bulunma, kendisini savunma ve bu konudaki kanıtlarını sunma olanağı tanınmalıdır.

İncelenen dosyada, sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan 17.03.2014 tarihli beraat hükmünün, katılanın temyiz istemi üzerine, Dairemizin 01.02.2017 tarihli, 2015/11084 esas, 2017/636 karar sayılı bozma ilamı ile;

“… Sanık ...'ın, mağdur ... ile farklı tarihlerde cinsel ilişkiye girdiği esnada mağdurun görüntülerini gizlice kaydedip zincirleme şekilde TCK'nın 134/1. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

“… Sanık ...'ın, mağdur ... ile farklı tarihlerde cinsel ilişkiye girdiği esnada mağdurun görüntülerini gizlice kaydedip zincirleme şekilde TCK'nın 134/1. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Soruşturma evresinde İzmir Emniyet Müdürlüğü Siber Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü Adli Bilişim Büro Amirliğince düzenlenen 07.12.2013 tarihli ve kovuşturma evresinde bilirkişi tarafından hazırlanan 25.02.2014 tarihli raporlara göre; “2-Dilekve Ben”, “Dilek-ben”, “Dilek- ben1”, “Dilek- Ben2”, “Dilek-ben3”, “Dilek- Ben4” isimli klasörler içerisinde yer alan mağdurun cinsel içerikli görüntülerinin tamamı, bilişim uzmanı üç kişilik bilirkişi heyetine inceletilip, mağdurun, çalışır vaziyetteki kameranın varlığından haberdar olup olmadığı, kamerayı fark ettiği izlenimini uyandıracak bir sözü ve davranışının bulunup bulunmadığı, çekim yapan cihaza ısrarla bakıp bakmadığı ve odaklanıp odaklanmadığı, özetle görüntülerinin bilgisi dahilinde kaydedilip kaydedilmediği hususlarını denetime olanak verecek şekilde açıklayan rapor düzenlettirilmesi, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, iddia ve savunmanın doğruluk derecesi açıklığa kavuşturulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, salt “Dilek-ben3” adlı klasör içerisinde yer alan görüntülerden hareketle ve bu klasördeki videoda da, yaklaşık 22 dakika mağdurun görüntülerini gizlice kaydeden sanığın, kamerayı fark edip, eline alan ve “O niye orada?” sorusunu soran mağdura söylediği, “Ne o hayatım, o ne, vallahi bilmiyordum.”, “Çalışmıyor ki, istediğin yere koy, öyle bir şeyi sana yapacağımı, çarşaf getireyim sana (Anlaşılmıyor), sana söylemiştim, bana inanmıyor musun?” şeklindeki sözlerle mağduru kameranın çalışmadığına ikna edip, onu kandırarak çekime devam ettiği ve mağdurun görüntülerini yaklaşık 22 dakika gizlice kaydeden sanığın bu durumu açıklamaksızın sonradan alacağı çekim izninin mağdurun sanığın önceki eylemine rıza gösterdiği sonucunu doğurmayacağı da gözetilmeksizin, kamerayı görmesine rağmen 43 dakika daha cinsel ilişkiye devam eden mağdurun görüntülerinin kayda alındığını bilebilecek durumda olduğuna dair 25.02.2014 tarihli yetersiz bilirkişi raporuna ve eksik incelemeye dayalı olarak sanık hakkında CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat kararı verilmesi...” nedenine dayalı olarak bozulduğu ve bozmaya uyulmasına karar verildiği halde, bozmanın sanık aleyhine de olması karşısında, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/2. maddesine göre sanığın bozma ilamına karşı diyeceklerinin tespiti gerekirken, sanığa duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmesi ve sanık müdafiilerinin beyanlarının alınması ile yetinilerek karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1008, Karar No: 2018/5173, Tarih: 25.06.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/1008 E.  ,  2018/5173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : İstinaf başvusunun esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanıklar ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ... müdafiinin ve sanık ...’nin temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ve tutuklama tarihine göre sanık ... hakkındaki salıverilme talebinin reddine,

B) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Dosya içerisinde bulunan 11/06/2009 tarihli 869 sayılı Ceyhan Devlet Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulu Raporunda sanığın “şizofreni” teşhisi konulduğunun anlaşılmasına göre; sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında suç tarihinde ceza sorumluluğunu kısmen veya tamamen kaldıracak bir akıl hastalığının olup olmadığına ilişkin uzman bir kurumdan rapor alınması, sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA,

25/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/25782, Karar No: 2025/10850, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/25782 E.  ,  2025/10850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/184 E., 2021/244 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/151 E., 2020/305 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.