muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4202, Karar No: 2024/437, Tarih: 18.01.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mutlak yenilik ilkesi kapsamında üçüncü kişilere ait tasarımların dikkate alınmadığını, mutlak yenilik yönünden değerlendirme yapılmadığını, dava dışı kişi ve kuruluşların tescil ve ürünleri karşısında dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığını, davalı şirketin aynı geometrik şekilleri içeren 2016/08852 sayılı tasarım başvurusunun reddedildiğini, bu tasarımın iptal edilmemesi halinde dahi dava konusu tasarım için tescil engeli niteliği taşıdığını, önceki bir kısım tescillerinin de dava konusu tasarımın tesciline engel teşkil ettiğini, hiçbir teknik zorunluluk bulunmadığı ve yüzlerce seçenek özgürlüğü olduğu halde davalı şirketin müvekkilinin tasarımını esas aldığını, ürün ve ürün ambalajı tasarımlarının fark olarak nitelendirilemeyeceğini, müvekkilinin tasarımının ürün görselini de içerdiğini, ürünlerin birebir karşılaştırılması gerektiğini, endüstriyel tasarımlarda küçük farklılıkların aynı kabul edildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Türkpatent YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 56, 77 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14910, Karar No: 2018/25750, Tarih: 28.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/14910 E.  ,  2018/25750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, eksik ödenen ücret farklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Somut olayda; davacı taraf, yirmi yıldan fazla süredir davalıya ait işyerinde çalıştığını, çalışmasına “yükleme boşaltma” işçisi olarak başladığını, o dönemde yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesi(TİS) gereği “yükleme boşaltma” kadrosu için öngörülen cetvel üzerinden ücret almaya başladığını, idareye ait işyerinde oluşan ihtiyaç nedeniyle çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra kendisi ile aynı durumda olan bir grup işçi ile birlikte kendi kadrosundan daha yüksek bir kadroya karşılık gelen teknik atölyede çalışmaya başladığını ancak yükleme boşaltma işçisi cetvelinden ücret almaya devam ettiğini, uygulamanın o dönem ve şu andaki dönemde geçerli TİS’ne aykırı olduğunu, 1993 yılında işveren Genel Müdürlüğünün 153B sayılı 7/9/1993 sayılı yazısı ile çalışmakta olduğu kadrodaki ücreti yerine daha düşük dereceden maaş almakta olan işçilerin tespit edildiğini, kendisi gibi üst kadroda çalışmakta olan işçilerin intibaklarının yapılması ve ücretlerinin buna göre ödenmesi gerektiğinin bildirildiğini, bir kısım işçinin intibaklarının yapılmış olmasına rağmen kendisinin kadrosunun değiştirilmediğini, 2012 yılında üyesi bulunduğu Liman İş Sendikasının intibakların usulüne uygun olarak yapılması için başvurular yaptığını, kadrosunun da 2012 Nisan ve Ağustos aylarında kademeli olarak değiştirildiğini ve yeni derecesinden ödendiğini, 2012 yılı içerisinde düzeltme yapılmış olmasına rağmen 1993 yılından beri gelen hatalı uygulama nedeni ile eksik ödenen ücret farkının oluştuğunu iddia etmiştir. Davalı taraf ise, davacının 15/5/1989 tarihinde Liman İşletme Müdürlüğünde yükleme boşaltma işçisi olarak göreve başladığını, sigorta tescilinin de tahmil tahliye işyeri olduğunu, geçici işçi olarak belirli süreli iş sözleşmesi gereği I sayılı cetvele tabi yükleme boşaltma işçisi olarak 14/9/1993 tarihine kadar çalışarak yürürlükteki TİS hükümleri gereği ücretlendirildiğini, 15/9/1993 tarihinde III cetvele tabi olarak Atölye D6 Elektrik işçisi olarak görev yaparak III sayılı cetvelden ücretlendirildiğini, 22/6/1997 tarihinde de III sayılı cetvele Daimi kadrolu elektrik işçisi olarak atamasının yapıldığını, davacı gibi personeller için 13. Dönem TİS hükümleri gereğince sınav komisyonu tarafından mesleki branşlarda başarılı bulunan personel 4/9/1991 tarih ve 501 sayılı yazı ile tespit edilerek müdürlüğe bildirildiğini, 7/9/1993 tarih 1538 sayılı Genel Müdürlük emri ile tespit edilen personelin bir defaya mahsus olmak üzere ve emsal teşkil etmemek üzere III sayılı cetvel Atölye işçilik hizmetlerinden ücretlerinin intibakının yapıldığını, uygulamanın 15/9/1993 tarihinden itibaren yürürlükte bulunan 15. Dönem TİS 52/I maddesine uygun olarak yapıldığını, davacının ortaokul mezunu olması nedeniyle 6. Derecenin kök ücretine ilave olarak fasılalı hizmet süresinin toplamı 3 yılın eklenmesi ile TİS 54

. Dönem TİS 52/I maddesine uygun olarak yapıldığını, davacının ortaokul mezunu olması nedeniyle 6. Derecenin kök ücretine ilave olarak fasılalı hizmet süresinin toplamı 3 yılın eklenmesi ile TİS 54. Maddede yer alan askerlik süresinin ilave edildiğini ve 6+1/3 ücret derecesinin uygulandığını, 2184 sayılı emirde “ … III sayılı cetvelde bulunan geçici işçilere ise bulundukları derecenin kök ücretinden itibaren hizmetlerinin aralıksız ifadesi uygulanacak ve kök ücretinden itibaren aralıksız hizmetleri ile ilerleyen belirli süreli işçiye 53 ve 54. Madde uygulanacaktır” denildiğini, davacının 1/1/1993 tarihinden itibaren 1 yıllık iş sözleşme ile aralıksız olarak çalışmaya başladığını, III sayılı cetvele 15/9/1993 tarihinde geçmiş ve ücret intibakı TİS hükümlerine göre hatasız olarak uygulandığını, davacının 15/9/1993 tarihinden önce geçici işçi olarak yükleme boşaltma işlerinde çalışmakta iken ücret derecesinin “7/III ve saat ücret 36,159-TL iken 15/9/1993 tarihinden itibaren ücret derecesinin 6+1/3 ve saat ücretinin 37,270 TL olduğunu, uygulamanın bir defaya mahsus olarak yapıldığını, TİS 27/II. Maddesi gereğince geriye dönük ödemenin yapılmayacağının hüküm altına alındığını, davacının lehine uygulamaların yerine getirildiğini, 2012 yılı içerisinde TİS maddelerinin incelenmesi neticesinde dosyasındaki III sayılı cetvele geçişinin sehven TİS 53/VI maddesi gereği yapıldığı zannedilerek ücret intibakının TİS 50/F bendine göre 7/5/2012 tarihinde gerçekleştirildiğini, yapılan hata sonucunda saat ücretinin TİS’e aykırı olarak yükseltildiğini, hatanın arşiv çalışması ile ortaya çıktığını, davacının 7/5/2012 tarihinden itibaren TİS hükümlerine aykırı olarak ücret aldığını, yapılan hatanın geriye dönük hak doğurmaması gerektiğini, davacının hatalı yapılan ödeme nedeniyle borcunun bulunduğunu savunmuştur. Mahkemece, bilirkişi incelemesi neticesinde verilen karar ile davacı ile idare arasında bağıtlanan geçici iş sözleşmelerine bağlı olarak 15/5/1989 tarihinden itibaren 7/-0-0 ücret derecesi ile tahakkukların başlatıldığı; geçici işçi kadrosunun devam ettiği 15/9/1993 tarihine kadar fiili sürelerin eklenmesi ile 7/IV dereceye düştüğü; bu tarihten itibaren 15. Dönem TİS 52/I maddesi gereğince intibakının yapılarak “elektrik işçisi” kadrosu ile 6. Dereceye intibakının yapılarak aynı anda 54. Madde gereğince askerlik süresinin uyarlanması ile 6.+1/3 dereceye intibakının sağlanarak 22/9/1997 tarihine kadar 5+2/3 dereceye ilerlemesinin tahakkuk ettirildiği; bu tarihten itibaren daimi kadro nedeniyle III sayılı cetvel gereği 6

. Dönem TİS 52/I maddesi gereğince intibakının yapılarak “elektrik işçisi” kadrosu ile 6. Dereceye intibakının yapılarak aynı anda 54. Madde gereğince askerlik süresinin uyarlanması ile 6.+1/3 dereceye intibakının sağlanarak 22/9/1997 tarihine kadar 5+2/3 dereceye ilerlemesinin tahakkuk ettirildiği; bu tarihten itibaren daimi kadro nedeniyle III sayılı cetvel gereği 6. Dereceye göre intibakının yapılarak 01/9/2008 tarihinde 1+1/3 dereceye düşerek saat ücretinin 8,56 TL/brüt olarak skalada karşılığının bulunduğunun tespit edildiği, ibraz edilen bordrolarda Eylül 2008 –Ocak 2009 döneminde saat ücretinin 8,56 TL/brüt olarak tahakkuk ettirildiği ve kadro ilerlemesi karşılığı derece ile uyumlu olduğunun bilirkişi tarafından da tespit edildiği; her ne kadar tarafsız olmadıkları anlaşılan tanık beyanlarına itibar edilemeyecek ise de, sunulan hizmet sözleşmelerinin birlikte incelenmesinde, aralıklı olarak yapılan çalışmalara dair geçici işçi sözleşmelerinde görevin açık olarak yazılmadığı; davacının tahmil tahliye işinde görevlendirildiğine dair yazılı belgede bulunmadığı, davalı idare tarafından sunulan “sicil hareketleri programı” başlıklı belge gereğince davacının 8/2/2011 tarihinde yapılan ücret terfisinde “elektrik işçisi” olarak 15/5/1989 tarihinde işe başladığı tahakkukuna yer verilmiş olduğu; HMK. 188. Maddesi gereğince davalı yanca sunulan belgelere itibar edilerek davacının davalıya ait işyerinde geçici işçi kadrosu ile boş olan tahmil tahliye kadrosu ile işe alındığı ancak fiili olarak “elektrik işçiliği” görevini ifa ettiğinin kabulü gerektiği, (iş bu davanın açılmasından sonra davalı yanca arşiv düzenlenmesi sırasında hatanın fark edildiği ve kayıtlardaki davacı lehine yapılan hatanın giderildiği belirtilmiş ise de, nasıl ki tarafsızlığından şüphe edilen davacı tanık beyanlarına itibar edilmemiş ise, davanın açılmasından sonra davacının açtığı davayı semeresiz bırakmaya yönelik olarak yapılması mümkün bu değişikliğe de, kuşkudan uzak olmaması sebebi ile itibar edilemeyeceği,) bu nedenle davacının ücret seviyesinin intibakının yapılmasına dayalı fark alacağı talebinin yerinde olduğu kanaatine varıldığı belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davalı tarafın savunmasının 15. dönem TİS ile birlikte fiilen davacının elektrikçi olarak çalışması nedeniyle ücret değişikliğinin yapıldığı, buna rağmen 24. Dönem TİS ile birlikte sehven aynı nedenle bir kez daha ücret artışı yapıldığı ancak geçmişe yönelik yapılmadığı, konuya ilişkin kuruluş Genel Müdürlüğünden görüş sorulduğu görüş cevabı gelmediğinden 15.04.2012 den itibaren hatalı olarak belirlenen ücretin ödenmeye devam ettiği yönünde olduğu görülmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde ise, davacının ilk işe girdiği tarihten itibaren yararlanma hakkı bulunduğu Toplu İş Sözleşmesine göre uygulanması gereken ücret artışının denetime elverişli şekilde tespit edilmediği, davalının savunmasında belirtildiği şekilde aynı nedenle sehven iki kez ücret artışının yapılıp yapılmadığının anlaşılamadığı, bu nedenle (davalının görüş sorulduğu ancak cevap gelmediğini belirttiği görüş cevabı ile yine davalı tarafça belirtilen iş müfettişlerinin raporunun iptaline ilişkin olarak açılan davanın akıbetleri de araştırılarak) denetime elverişli ve davalının itirazlarını da karşılayacak şekilde aldırılacak raporla birlikte davacının ilk işe girdiği tarihten talep tarihine kadar alması gereken ücretin belirlenerek sonucuna göre değerlendirilme yapılması gerekmektedir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozma sebebidir.

2-Diğer yandan, karar başlığında davalı olarak TCDD Genel Müdürlüğü yerine ...’nün gösterilmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7784, Karar No: 2021/5441, Tarih: 29.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/7784 E.  ,  2021/5441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ISPARTA 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 27/11/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 06/02/2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanığın denetimin infazına uymadığından bahisle infaz dosyasının kapatılarak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verildiği görülmüş ise de;

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde de sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden nedeniyle 06/02/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönler incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 29.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11883, Karar No: 2010/19673, Tarih: 09.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11883 E.  ,  2010/19673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 25 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 4 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 09.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16638, Karar No: 2023/3429, Tarih: 23.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/16638 E.  ,  2023/3429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/221 E., 2022/336 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Katılanlar vekilinin usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme taleplerinin, hükmün niteliği itibariyle 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2019/307 Esas, 2020/121 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2020/860 Esas, 2020/904 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (i) bentleri, 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca bozulmasına ve dosyanın yeniden incelenmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2020/300 Esas, 2020/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleleri, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2020/300 Esas, 2020/313 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleleri, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 03.03.2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/331 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili , katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesi kararının, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12.04.2022 tarihli ve 2021/21377 Esas, 2022/3415 Karar sayılı kararı ile "...ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2022 tarihli ve 2022/221 Esas, 2022/336 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Tüm dosya içeriği dikkate alındığında sanık tarafından cinsel istismar eylemine maruz kaldığının sabit olduğuna, mağdurenin ve müştekinin sanığa iftira atmasını gerektirir bir husumet bulunmadığına, mağdure beyanının önemli olduğuna, sanığın cezalandırılmasına ilişkindir.

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR