muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17368, Karar No: 2014/21448, Tarih: 16.09.2014

O halde, mahkemece, açıklanan nedenlerle istemin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Diğer yandan 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun 1.maddesinde; ''Bu Kanunun amacı; toprağın doğal veya yapay yollarla kaybını ve niteliklerini yitirmesini engelleyerek korunmasını, geliştirilmesini ve çevre öncelikli

sürdürülebilir kalkınma ilkesine uygun olarak, plânlı arazi kullanımını sağlayacak usûl ve esasları belirlemektir.'' denildiği, 2.maddesinde; ''Bu Kanun; arazi ve toprak kaynaklarının bilimsel esaslara uygun olarak belirlenmesi, sınıflandırılması, arazi kullanım plânlarının hazırlanması, koruma ve geliştirme sürecinde toplumsal, ekonomik ve çevresel boyutlarının katılımcı yöntemlerle değerlendirilmesi, amaç dışı ve yanlış kullanımların önlenmesi, korumayı sağlayacak yöntemlerin oluşturulmasına ilişkin sorumluluk, görev ve yetkilerin tanımlanması ile ilgili usûl ve esasları kapsar.'' denildiği, 8.maddesinin 3 ve 4. fıkralarında ise; ''Belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz. Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez veya küçük parsellere ayrılamaz. Ancak çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan bitkilerin yetiştiği yerler ile seraların bulunduğu alanlarda, yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını gerekli kıldığı takdirde, Bakanlığın uygun görüşü ile daha küçük parseller oluşturulabilir.

Bakanlığın uygun görüşü ile kamu yatırımları için ihtiyaç duyulan yerler hariç olmak üzere tarım arazileri, belirlenen büyüklükteki parsellerden daha küçük parçalara bölünemez. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda, bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü şahıslara satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez. Bu araziler hakkında 4721 Sayılı Türk Medenî Kanunu'nun özgülemeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.'' denildiği görülmüştür.

Yasanın amacı tarım arazilerinin çok küçük parçalara bölünerek ülke tarımının zarar görmesini engellemeye yöneliktir. Emredici hükümler içerdiği ve ülkenin geleceğine yönelik düzenlemeler taşıdığı için bu yasa hükümleri kamu düzenine ilişkin bulunmaktadır. Bu nedenle 5403 sayılı yasa hükümlerine aykırılık bulunması halinde bu husus ilgililerce ihalenin feshi sebebi olarak ileri sürülebileceği gibi, mahkemece de re'sen nazara alınmalıdır. Aksinin kabulü halinde miras paylarının üçüncü şahıslara satışının ve küçük parçalar halinde ifrazının yolu açılacağı için yasanın hükümleri dolaylı yoldan çiğnenmiş olacaktır.

Böyle bir durumda yapılması gereken iş, alacaklı tarafından İİK'nun 121. maddesine göre icra mahkemesine başvurarak ortaklığın giderilmesi davası açmak üzere yetki almak suretiyle, sulh hukuk mahkemesinde ortaklığın giderilmesi davası açıp satış işlemini gerçekleştirmekten ibarettir.

Somut olayda dava konusu taşınmazın borçluya ait 13/40 hissesinin ihalesinin yapıldığı, taşınmazın tarım arazisi vasfında olup, yüzölçümünün 20 dönümün altında olduğu, satışa hazırlık işlemleri sırasında Tapu sicil müdürlüğünden gönderilen yazı cevabında 5403 sayılı kanunun 8. maddesi kapsamında bölünemez büyüklükte tarım arazisi olup olmadığı hususunun tarım müdürlüğünden sorulması gerektiği bildirildiği halde, bu husus araştırılmadan satış yapılması ve mahkemece de bu hususun resen nazara alınmaması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5007, Karar No: 2011/21305, Tarih: 01.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/5007 E.  ,  2011/21305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra müdürlüğünce 16.09.2010 tarihinde, şikayete konu olan taşınmazın satılarak paraya çevrilmesine karar verilmiş, bu kararda, ilk satışın hangi tarihte yapılacağı belirtilmeden 10.20-10.30 arasında, 2. satışın ise aynı yer ve saatte 01.11.2010 tarihinde yapılması kararlaştırılmıştır. Taşınmazın ihalesi ise 01.11.2010 tarihli 2. satışta gerçekleştirilmiştir.

Somut olayda, icra müdürlüğü satış kararında 1. satış gününü tespit etmediğinden bu halde satış işlemlerine devam edilerek yapılan 1. artırma usulüne uygun kabul edilemez.

İkinci artırmanın yapılabilmesi, usulünce yapılan ilk artırmada satışın gerçekleşmeyerek ihalenin geri bırakılması ile mümkündür. Birinci artırma yasada öngörülen koşullarda yapılmış ve satış da gerçekleşmişse artık yapılacak ikinci bir artırmadan söz edilmez. Şu durumda iki artırma birbirini tamamlayan merasimlerdir. Birinci artırma usulüne uygun yapılmamışsa, takip eden aşama olan ikinci artırmanın yapılabilme koşulunun gerçekleştiğinden de söz edilemez. Kısacası; Bu iki artırma birinde satış gerçekleşmezse yapılabilen birbirine bağlı ve birbirinin sonucu olan, sonuçta da ihaleyi oluşturan unsurlardır ve birinci artırma usulsüz yapılmışsa ikinci artırma usulünce yapılmış olsun olmasın geçersizdir. Durum böyle olunca, ikinci artırma usulünce yapılsa dahi birinci artırmanın usulsüzlüğü doğal olarak ihalenin tümüyle geçersizliği sonucunu doğuracaktır. (HGK. 17.12.2003, 12-790 /769)

O halde mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6916, Karar No: 2020/1611, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/6916 E.  ,  2020/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/154, Karar No: 2019/345, Tarih: 18.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/154 E.  ,  2019/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi : İZMİR 3. Çocuk

Sayısı : 537-1040

Sanık ...'ın hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İzmir 3. Çocuk Mahkemesince verilen 28.03.2013 tarihli ve 810-237 sayılı hükümlerin, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 14.05.2014 tarih ve 21195-17566 sayı ile;

"Dosyada mevcut Karşıyaka Adli Tıp Kurumunun 16.08.2012 tarihli raporunda hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarının hukuki sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği konusunda, içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağının belirtilmiş olması karşısında; suç tarihinde 12-15 arası yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda psikolog veya psikiyatrist uzman hekim raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 24.11.2014 tarih ve 537-1040 sayı ile;

"01.06.2005 tarihinden önce yürürlükte bulunan 2253 sayılı Çocuk Mahkemelerinin Kuruluşu Görev ve Yargılama Usulleri Hakkındaki Kanun'un 20/1. maddesinde 'Bu kanunda gösterilen ceza ve tedbirlerin uygulanmasından önce küçüğün işlediği suçun anlam ve sonuçlarını kavrayabilme yönünden bedeni, akli ve ruhi durumu mütehassıs kimselere tespit ettirilir.' denmek suretiyle uzman hekimden rapor alınması hükme bağlanmıştır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 31/2 maddesinde 'Fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamış olanların işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamaması veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmemiş olması hâlinde ceza sorumluluğu yoktur. Ancak bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur. İşlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin varlığı hâlinde bu kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde on iki yıldan on beş yıla, müebbet hapis cezanı gerektirdiği takdirde dokuz yıldan on bir yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların yarısı indirilir ve bu hâlde her fiil için verilecek hapis cezası yedi yıldan fazla olamaz.' şeklinde düzenleme yapılmıştır.

5237 sayılı TCK'nın 31. maddesinin gerekçesinde 'Bu grup yaş küçüklerinin ceza sorumluluğunun olup olmadığı, çocuk hâkimi tarafından tespit edilir. Ancak, bu belirlemeden önce, yaş küçüğünün içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce rapor hazırlanması istenir. Çocuk hâkimi hazırlanan bu raporları ceza sorumluluğunun belirlenmesiyle ilgili olarak yapacağı değerlendirmede dikkate alır.' denmek suretiyle suç tarihinde on iki yaşından büyük on beş yaşından küçük çocuklarda sosyal inceleme raporunun alınmasını zorunlu hâle getirilmiş ve çocuk mahkemeleri ile çocuk hâkimlerinin rahat çalışabilmesini sağlamak amacıyla bu raporları düzenleyecek sosyal hizmet uzmanı, psikolog ve pedagog gibi uzmanlar çocuk mahkemelerinde görevlendirilmiştir.

Ne 5237 sayılı TCK'nın 31. maddesinde, ne de 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesinde on iki yaşından büyük on beş yaşından küçük çocukların işlediği fiil ile ilgili olarak fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı hususunda uzman doktordan rapor alınmasına ilişkin hiçbir düzenleme yapılmıştır.

2253 sayılı Yasa'nın yürürlükte olduğu dönem içerisinde on bir (on iki) ila on beş yaş içerisinde bulunan çocukların işledikleri iddia olunan yağma suçlarında, uzman doktorların çocukların işlediği fiil ile ilgili olarak 'fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama' durumlarını değerlendirmeden, 'işlediği suçun anlam ve sonuçlarını kavrayabilme yönünden bedeni, akli ve ruhi durumu' hakkında düzenledikleri raporlarda farik mümeyyiz olduğuna karar vermeleri nedeniyle, yapılan yargılamalar sırasında çocuklarda fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin bulunmadığını düşünen Ağır Ceza Mahkemesi heyetleri 'suça sürüklenen çocuğun eyleminin yağma boyutuna ulaşmadığı veya yağma kastı ile hareket etmediği' gibi yasal olmayan gerekçelerle beraat kararları vermek zorunda kalmışlardır.

Verilen kararlar yürürlükte olan kanun hükümlerine uygun olmamakla birlikte, vicdana uygun olması nedeni ile ilgili kurumlar tarafından yasal yollara başvurulmamıştır.

Suça sürüklenen çocuklar hakkında rapor düzenleyecek uzman hekimlerin çalıştıkları alanlar gözetilmeksizin tıbbın hangi alanında çalışırsa çalışsın bir konuda uzmanı olması yeterli görülmüş ve akli durumu tam olarak değerlendiremeyecek göz hastalıkları, genel cerrah, genetik, dahiliye, hariciye, anestezi uzmanı gibi doktorlar tarafından düzenlenen algılama yeteneği ile ilgili raporların doğru sonuç vermeyeceği düşüncesiyle yasa koyucu bu uygulamadan vazgeçmiştir.

Suça sürüklenen çocuklar hakkında rapor düzenleyecek uzman hekimlerin çalıştıkları alanlar gözetilmeksizin tıbbın hangi alanında çalışırsa çalışsın bir konuda uzmanı olması yeterli görülmüş ve akli durumu tam olarak değerlendiremeyecek göz hastalıkları, genel cerrah, genetik, dahiliye, hariciye, anestezi uzmanı gibi doktorlar tarafından düzenlenen algılama yeteneği ile ilgili raporların doğru sonuç vermeyeceği düşüncesiyle yasa koyucu bu uygulamadan vazgeçmiştir.

2253 sayılı Yasa'nın yürürlükte bulunduğu dönem içerisinde Erzincan Ağır Ceza Mahkemesinde hürriyeti tahdit suretiyle yağma suçundan yargılanan on üç ila on beş yaş aralığında bulunan dört kız çocuğu yönünden Erzurum Atatürk Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanı Prof. Dr. ... tarafından düzenlenen adli raporlarda, suça sürüklenen çocukların bulundukları yaş dikkate alındığında suç tarihi itibarıyla 'hırsızlık suçunun farik ve mümeyyizi olduklarını' ancak üzerilerine atılı 'yağma suçunun farik ve mümeyyizi olmadıklarını' belirtmek suretiyle ikili bir ayrıma gidilmiştir. Bu raporlar İstanbul Adli Tıp İhtisas Kuruluna gönderilmiş, Adli Tıp İhtisas Kurulu da aynı yönde rapor vermiştir.

Prof. Dr. ..., rapor tarihinde Atatürk Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı ile Erzincan Hukuk Fakültesi Dekanlığı görevlerini tıp ve hukuk fakültesi mezunu olması nedeniyle yapmakta olup hukukçu ve uzman tabip kimliğini birleştirirek suça sürüklenen çocukların işledikleri iddia olunan fiille ilgili olarak 'fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin var olup olmadığı' hususunu bu raporlarda değerlendirebilmiştir.

Aynı zamanda hukuk ve tıp fakültesi mezunu olan uzman doktorları bulmak mümkün değildir.

01.06.2005 tarihinden sonra yapılan yasal düzenlemeler ile yasa koyucu hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin hukuki bilgiyi gerektirmesi nedeniyle, bu görevi uzman hekimden alıp çocuk hâkimine vermiştir.

Dolayısıyla 2253 sayılı Yasa'nın 20/1. maddesinde uzman hekimden rapor alınmasına ilişkin düzenlemeden vazgeçilmiştir.

Hâkimin hukuki bilgi gerektirecek konularda bilirkişiden görüş alması mümkün değildir.

5237 sayılı TCK ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nda yapılan düzenlemeler ile çocuk hâkiminin, işlediği fiille ilgili olarak suça sürüklenen çocuğun, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin var olup olmadığını değerlendirirken, mahkemeler bünyesinde görevlendirilen sosyal hizmet uzmanı, psikolog ve pedagog gibi uzmanlardan, suça sürüklenen çocuğun içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında sosyal inceleme raporu alınmasını sağlayıp bu rapora göre değerlendirme yapması gerekmektedir.

Mahkeme hâkimi, kendi hukuki bilgisi dışında kalan konularda bilirkişilerden rapor alabilir, ancak bilirkişilerin kararı verecek hâkimin yerine geçerek konu hakkında görüş belirtmesi mümkün değildir.

Mahkeme hâkimi, kendi hukuki bilgisi dışında kalan konularda bilirkişilerden rapor alabilir, ancak bilirkişilerin kararı verecek hâkimin yerine geçerek konu hakkında görüş belirtmesi mümkün değildir.

Yargıtay 13. Ceza Dairesince bozma ilamında psikolog veya psikiyatrist uzman doktordan rapor alınması gerektiği belirtilmiş ise de; dosya içerisinde adli tıp uzmanından alınan rapor mevcuttur.

Karşıyaka Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli Uzman Doktor ... 16.08.2012 tarihli raporunda; suça sürüklenen çocuğun sorulan sorulara mantıklı ve yerinde cevaplar verdiği, zaman ve mekan oryantasyonunun sağlıklı olduğu, maddi parametreleri tanıdığı, duygu durumunun stabil olduğu tespit edilip bu sonuçlara göre 16.08.2012 tarihinde küçüğün cezai sorumluluğunu azaltacak veya ortadan kaldıracak düzeyde akıl hastalığı, kişilik bozukluğu veya çocukluk dönemi psikopatolojisine ait bulgu tespit edilmediğini, üzerine atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği konusunda içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağını belirtmiştir.

Karşıyaka Adli Tıp Uzmanı ... raporunda, hâkimin yerine geçerek suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğine dair görüş belirtmesinin mümkün olamayacağını, bunun, hâkimin taktirinde olduğunu belirterek kanun koyucunun amacına uygun raporun mahkememize ibraz edildiği kanaatine varılmıştır.

Mahkeme hâkimi olarak adli tıp ve sosyal inceleme raporları ile dosya kapsamı değerlendirilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı hırsızlık ve birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin var olduğu kabul edilmek suretiyle cezalandırılması gerektiği kanaatine varılmıştır." şeklindeki gerekçe ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2015 tarihli ve 33562 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 166-1268 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 13. Ceza Dairesince 21.03.2018 tarih ve 282-4075 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü miktar itibarıyla temyiz isteminin reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olup temyizin ve direnmenin kapsamına göre inceleme sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç tarihi itibarıyla 12-15 yaş grubunda bulunan sanığın, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin varlığının tespiti bakımından ayrıca uzman doktor raporu alınması gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, nüfus kaydına göre 02.01.1998 doğumlu olup 16.08.2012 olan suç tarihi itibarıyla on dört yaşının içerisinde olduğu,

Karşıyaka Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli uzman doktor tarafından soruşturma aşamasında sunulan 16.08.2012 tarihli raporda; sanığın, sorulan sorulara mantıklı ve yerinde cevaplar verdiği, zaman ve mekan oryantasyonunun sağlıklı olduğu, maddi parametreleri tanıdığı, duygu durumunun stabil olduğu tespit edilip bu sonuçlara göre 16.08.2012 tarihinde cezai sorumluluğunu azaltacak veya ortadan kaldıracak düzeyde akıl hastalığı, kişilik bozukluğu veya çocukluk dönemi psikopatolojisine ait bulgu tespit edilmediği, üzerine atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği konusunda içinde bulunduğu aile koşulları, sosyal ve ekonomik koşullar ile psikolojik ve eğitim durumu hakkında uzman kişilerce hazırlanacak rapor eşliğinde mahkemesince karar verilmesinin uygun olacağının bildirildiği,

Soruşturma aşamasında sosyal hizmet uzmanı tarafından düzenlenen 18.09.2012 tarihli sosyal inceleme raporunda ise; sanığın kendisini ifade edebildiği, herhangi bir iletişim sorunu yaşamadığı, suça eğilimli bir yapıda olması nedeniyle hakkında danışmanlık tedbiri uygulanmasının yararlı olacağının belirtildiği,

Anlaşılmıştır.

Ceza hukukunun konusunu oluşturan kusur, fail hakkında yapılan kişisel kınama yargısını ifade etmektedir. Kınamanın sebebi ise failin norma uygun davranabilecek ve hukuka uygun hareket edebilecek durumda olmasına rağmen hukuka aykırı davranışı tercih etmesi ve hukukun kendisinden talep ettiği şekilde davranmamasıdır. (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 7. Baskı, Seçkin, Ankara, 2008, s. 289; Berrin Akbulut, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Baskı, Adalet, 2016, s. 480-481)

Failin, işlediği fiilden dolayı kınanabilmesi yani kusurlu olduğundan söz edilebilmesi için öncelikle, fiili işlediği sırada kusur yeteneğine sahip olması gerekmektedir. Kusur yeteneğine ilişkin Türk Ceza Kanunu'nda bir tanımlamaya yer verilmemiş ise de Kanun'un 31 ve 32. maddeleri birlikte gözetildiğinde kusur yeteneği, failin işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ile davranışlarını yönlendirme kabiliyetinden oluşmaktadır. (Koca-Üzülmez, s. 291; Akbulut, s. 484-485)

Görüldüğü gibi kusur yeteneğinin iki belirgin unsuru vardır. Bunlardan ilki; işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme, diğeri ise; eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilen kişinin, davranışlarını da bu algılama doğrultusunda hukuk düzeninin gereklerine uygun olarak yönlendirme yeteneğinin bulunmasıdır. "algılama" ve "irade yeteneği" denilen bu iki öğenin failde bir arada bulunmaması veya bu yeteneklerinde azalma meydana gelmesi hâlinde kusur yeteneğinin tam olmadığından söz edilecektir.

Türk Ceza Kanunu'nda ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler başlığı altında düzenlenen ve kusurluluğu etkileyen hâllerden biri olarak öngörülen yaş küçüklüğü aynı Kanun'un 31. maddesinde:

“(1) Fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurmamış olan çocukların ceza sorumluluğu yoktur. Bu kişiler hakkında, ceza kovuşturması yapılamaz; ancak, çocuklara özgü güvenlik tedbirleri uygulanabilir.

(2) Fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamış olanların işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamaması veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmemiş olması hâlinde ceza sorumluluğu yoktur. Ancak bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur. İşlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin varlığı hâlinde, bu kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde on iki yıldan on beş yıla; müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde dokuz yıldan on bir yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların yarısı indirilir ve bu hâlde her fiil için verilecek hapis cezası yedi yıldan fazla olamaz.

(3) Fiili işlediği sırada on beş yaşını doldurmuş olup da on sekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında suç, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde on sekiz yıldan yirmi dört yıla; müebbet hapis cezasını gerektirdiği takdirde on iki yıldan on beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Diğer cezaların üçte biri indirilir ve bu hâlde her fiil için verilecek hapis cezası on iki yıldan fazla olamaz.” şeklinde düzenlenmiş,