muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9565, Karar No: 2017/9634, Tarih: 26.09.2017

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahipolmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

İddianameye konu sözler, söylendiği yer ve zaman unsurları da dikkate alındığında, mağdurların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

a- CMK'nın 231/11. maddesinde yer alan düzenlemeye göre, mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezası ertelenmesine karar verilmesi,

b-Hakaret suçunun aleni olan cami avlusunda işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

c- Gerekçeli karar başlığında, "Türk Milleti adına" ibaresi ile müşteki Beşir Atalay'ın isminin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/09/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3759, Karar No: 2013/22777, Tarih: 07.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3759 E.  ,  2013/22777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/8 maddesi gereğince kamu davasının düşmesi

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki davanın düşmesine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı şekilde başıboş bıraktığı köpeğinin mağduru bacağından ısırmak suretiyle yaralanmasına yol açması şeklinde gerçekleşen eyleminin, taksirle yaralama suçunun yanısıra 5237 sayılı TCK'nın 177. maddesinde düzenlenen hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçunu da oluşturduğu ve taksirle yaralama suçundan mağdurun şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle sanığa bu suçtan ceza verilemeyeceği dikkate alınarak; hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçu yönünden sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kamu davasının düşmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18114, Karar No: 2017/5834, Tarih: 23.05.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/18114 E.  ,  2017/5834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurmaması nedeniyle kapalı yapılması gereken 10.07.2013 tarihli duruşmanın, açık yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması giderilme olanağı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda suça konu motosikleti çalmadığını, satın aldığını beyan ettiği, 23.02.2014 tarihli savunmasında mahalleden tanıdığı ... isimli arkadaşının yine mahalleden tanıdığı ... isimli arkadaşında toplama motosiklet olduğunu söylemesi üzerine motosikleti ... isimli şahıstan aldığını beyan etmesi karşısında suça sürüklenen çocuğun savunmasında belirttiği ...'nun açık kimlik ve adres bilgilerinin araştırılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, ... isimli şahsın açık kimlik ve adres bilgilerinin tanıktan da sorularak sonucuna göre tüm deliller çerçevesinde suça sürüklenen çocuğun hukuksal durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bu konularda kovuşturma genişletilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Katılanın 15.12.2012 tarihli kolluk ifadesine göre; kontak anahtarı üzerinde bırakılan motosikletin çalınması şeklindeki eylemin TCK’nın 141. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı yasanın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.05.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5898, Karar No: 2010/11297, Tarih: 14.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5898 E.  ,  2010/11297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 14.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4333, Karar No: 2019/1288, Tarih: 18.02.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4333 E.  ,  2019/1288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 5. Tüketici Mahkemesince verilen 02/03/2017 tarih ve 2016/1026-2017/229 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili, fer'i müdahil ... vekili ve fer'i müdahil ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin .... Şubesi'nde 27.07.1999 tarihinde 45.960,00 TL, 30.07.1999 tarihinde ....802,00 TL olmak üzere toplam 58.762,00TL hesap açtırdığını, bankaya ... tarafından el konularak müvekkilinin parasının ödenmediğini, davalı bankanın söz konusu parayı ödemekle yükümlü olduğunu, hesaplardaki paranın ... ... ... Ltd. Şti'ne aktarılmış gibi gösterildiğini, ancak paranın gerçekte .... yönetimi tarafından ... Grubu şirketlere ucuz kredi vermek suretiyle kullanıldığını, kanuna karşı hile yapıldığını, bu hususun mahkeme kararıyla tespit edildiğini ileri sürerek 45.960,00TL'nin 27.01.1999 tarihinden vade sonuna kadar %96 akdi faiziyle, ....802,00TL'nin 30.07.1999 tarihinden vade sonuna kadar %96 akdi faiziyle, vade bitiminden itibaren belirtilen bedellere 3095 sayılı Kanunun .../... maddesine göre akdi faizden az olmamak üzere avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, %96 faiz talebinin hukuka aykırı olduğunu, 09.08.2001 tarihinden önceki borçların ... tarafından üstlenildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil ... vekili; görev, husumet, zamanaşımı itirazında bulunarak, davacının yanıltılmadığını, gerekli özeni göstermemesi nedeniyle davalıyı sorumlu tutamayacağını, ceza davasında verilen mahkumiyetin mahkemeyi bağlamayacağını, aciz vesikasının alınmadığını, sözleşmenin geçersizliğini belirtilip akdi faiz istenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil ... vekili; müvekkilinin davalı bankanın borçlarını üstlenmediğini, davanın ...'na tevcihi ile davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil ... vekili; müvekkilinin davalı bankanın borçlarını üstlenmediğini, davanın ...'na tevcihi ile davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının ... Bank AŞ ... Şubesine, kasa tahsil fişleri ile 27.07.1999 tarihinde 45.960,00TL, 30.07.1999 tarihinde ....802,96TL yatırdığının ihtilafsız olduğu, ... tarafından ...'ın davalıya devredilmiş olduğundan davalının sorumlu olduğu, ceza davasında yargılanan Avni Balkaner ve Banka yöneticilerince ... aracılığıyla off - shore hesabı açtıran kişilerin dolandırıldığı kabul edilerek dolandırıcılık suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın Yargıtay 7.Ceza Dairesi’nin ........2006 gün ve 1600-16357 sayılı kararıyla onanarak kesinleştiği, bu hususla bezer konudaki Yargıtay içtihatları doğrultusunda davalının sorumluluğunun BK'nın 41, 55 ve ...'nın 336. maddelerinden kaynaklandığı, davacı zararının Off - Shore Bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren zamanaşımı süresinin başlaması gerektiği, bu nedenle dava tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolmadığı, dava dilekçesi ekindeki hesap cüzdanına göre, 27.07.1999 vade başlangıç ve 06.09.1999 vade bitiş tarihli 45.960,00 TL tutarlı, 30.07.1999 vade başlangıç ve ....09.1999 vade bitiş tarihli ....802,96 TL tutarlı hesap açıldığı, bu durumun davalı vekili tarafından da ibraz edilen hesap hareketleriyle de sabit olduğu, bilirkişi raporunda tespit edildiği üzere söz konusu vadeli hesapların vade sonlarında temdit edildiği, davacı tarafından ... ... ... Ltd. Şti. nezdinde yatırılan paraların davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği, davacının bu tutarlar üzerinden 30.07.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın .../....maddesine göre TCMB tarafından belirlenen avans faiz oranları üzerinden faiz talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 58.762,00 TL'nin 30.07.1999 tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili, fer'i müdahil ... vekili ve fer'i müdahil ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekili, fer'i müdahil ... vekili ve fer'i müdahil ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekili, fer'i müdahil ... vekili ve fer'i müdahil ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fer'i müdahil ...'den harç alınmasına yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 18/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1003, Karar No: 2020/1246, Tarih: 05.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/1003 E.  ,  2020/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10091, Karar No: 2015/11033, Tarih: 04.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10091 E.  ,  2015/11033 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 12.11.2012 tarihli, 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan Bursa İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte Bursa Valiliğinden;

2-Bursa İl Özel İdaresi'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin Bursa Valiliği'nden sorulup alınacak yazı cevaplarının eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.