muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3504, Karar No: 2024/5654, Tarih: 08.07.2024

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; haksız rekabete dayalı tazminat davalarında zamanaşımı süresinin fiilin öğrenildiği tarihten itibaren 1 yıl, her halde fiilin işlenmesinden itibaren 3 yıl içinde açılması gerektiğini, davacının taraf tespit davasını 08.12.2015 tarihinde açtığını, iş bu davanın ise 30.12.2016 tarihinde açıldığını, davacı tarafın bunu tespit tarihi itibari ile öğrendiğinin kabulü gerektiğini, 1 yıllık dava zaman aşımı süresi geçtiğini, iş bu sebeple zaman aşımı yönünden davanın reddi gerektiğini, müvekkili şirketin yetkili elemanının bunları Mahkeme heyetine kendisinin çıkarıp gösterdiğini, zira müvekkili şirketin bu ürünlerin satışını yapmadığını, bu ürünler Çin'e fuara gittiklerinde çeşitli firmaların dağıttıkları numunelerden olduğunu, zaten kutunun üzerinde büyük harflerle yazılı "SATILAMAZ" ibaresi bulunduğunu, iş yerinde bulunan 1 adet 1,5 metre uzunluğunda mezuranın da müvekkil şirketin işyerinde kendilerinin kullandığı bir mezura olduğunu, mahkemenin bu tespit raporunu karara dayanak ettiğini, ancak bu raporun "marka konusunda uzman bir bilirkişi" tarafından değil bir tekstil mühendisi tarafından hazırlandığını, tekstil mühendisinin marka konusunda uzmanlık gerektiren bir konuda hazırladığı raporun davaya dayanak olamayacağını, ayrıca Mahkemenin gerekçeli kararında; davalının bu ürünlerin orjinal olup olmadığı ile ilgili bir beyanda bulunmadığını, dolayısı ile taklit olduğunu kabul etmiş şeklinde bir gerekçe yazdığını ki en basit hukuk kuralını yok saydığını, müvekkilinin bu konuda bir beyanda bulunmamasının nedeninin Çin'den numune olarak alınan bu ürünlerin orjinal mi yahut taklit mi olduğunu bilmediğinden olduğunu, ki müvekkili şirket yetkililerinin de bunu bilmesinin beklenmeyeceğini, sonuç olarak müvekkili şirketin işyerinde bulunan ürünlerin halen daha taklit mi yahut orjinal mi olduğunun tespit edilmediğini, üzerinde kocaman satılamaz yazan ürünün bunun delili olduğunu, müvekkili şirketin işyerinde bulunan 1 adet mezura ve üzerinde" SATILAMAZ" ibaresi bulunan ürünlerinin satışının yapılmadığının ortada olduğunu, taraflar arasında rekabetin söz konusu olmadığını, zira müvekkili şirketin davacı şirketin mezurasını alıp sattığını, herhangi bir haksız yada haklı rekabet söz konusu olmadığını, gelir elde etme amacı taşımayan faaliyetlerin haksız rekabetin konusunu oluşturamayacağını, haksız rekabeti doğuran fiilin özünde ekonomik bir değer taşıması gerektiğini, Mahkemenin sadece ve sadece davacının 2015 ile 2016 yıllarının kıyaslaması ile hesaplanan kar kaybını baz alarak müvekkili aleyhine haksız yere tazminata hükmettiğini, davacının davasını ve iddialarını ispat etmesinin esas olduğunu, dava konusu ürünlerin taklit olup olmadıkları yönünde inceleme yapılmadığı ve söz konusu ürünlerin de fiilen bulunmaması nedeni ile inceleme yapılamayacağının ortada olduğunu, satışa arz edilen sahte markalı ürün olmadığını,

maddi tazminat yönünden, ortada haksız rekabet sayılacak bir fiil olmadığı gibi gerçekleşmiş bir zarar da olmadığını, mahkeme kararının haksız ve mesnetsiz olduğunu beyanla, kararının kaldırılması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmamasına, hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli olmasına, davanın tespit dosyasında verilen ek karar tarihinden (06.01.2016) itibaren 1 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılmış bulunmasına göre, davalı vekilinin tüm istinaf itirazlarının esastan reddine karar verildiği, davanın haksız rekabet nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkin olup, temerrüt halinde uygulanması gereken faiz türünün avans faizi olduğunu, (Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2018/5575 Esas, 2020/3557 Karar sayılı ilamı aynı doğrultudadır.) davacı vekilince dava dilekçesinde davalı aleyhine maddi tazminat hükmedilmesi talep edildiği halde, faiz talebinde bulunulmamış ise de ıslah dilekçesi ile faiz talebinde bulunulduğu, davalı yanca faiz talebine karşı açıkça muvafakat verilmediğinin bildirilmediği, bu nedenlerle; ilk derece mahkemesinde hüküm altına alınan tazminata avans faizine hükmetmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği, davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının kabulü ile kararın kaldırılarak, faizin türü yönünden düzeltilerek yeniden hüküm kurularak, davanın kısmen kabulüne haksız rekabetin menine, söz konusu haksız rekabet teşkil eden eylemler nedeni ile hesap ve takdir edilen 30.713,43 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin ispat edilememesi nedeni ile reddine, davalı uhdesinde bulunan mallara el konulması talebi yönünden davalının ... adresindeki ürünlere İzmir 1 ATM'nin 2015/1430 D. İş ve 2015/1430 K. sayılı ilamı ile el konulması yönünde karar verildiğinden bu adrese ilişkin talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına, bu malların yeddiemine teslim edilmiş olması halinde yediemin deposunda imhasına, bu adres dışında bir yer davacı tarafça beyan edilmediğinden ve dosya kapsamında da bulunmadığından el konulması yönündeki talebin yukarıdaki adres dışındaki yerlere ilişkin olmak üzere reddine, kararın kesinleşmesinden sonra masrafın davalı tarafından karşılanmak sureti ile kesinleşmiş karar özetinin yurt genelinde yayın yapan bir gazetede ilanına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haksız rekabet nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26381, Karar No: 2014/1753, Tarih: 28.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26381 E.  ,  2014/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören Gaziantep İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün 10/09/2009 tarihli celsede katılma talebinin kabulüne karar verildiği halde, gerekçeli karar başlığında müşteki olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

A-Katılan vekilinin temyiz isteminin değerlendirilmesinde;

Mahkemece, yokluğunda verilen hükmün katılan vekiline 07/06/2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, katılan vekilinin 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 19/06/2013 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B-Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Cumhuriyet savcılarının nezdinde görev yaptıkları Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına karşı, 5271 sayılı CMK'nın 260/2 ve 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi uyarınca tefhimden itibaren bir hafta içinde kanun yollarına başvuru hakkı mevcut iken, 14.04.2011 tarihinde yürülüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 3. maddesi ile 01.01.2014 tarihine kadar Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan duruşmalara Cumhuriyet Savcısının bulunmayacağı, ancak verilen hükümlere karşı kanun yollarına başvurabilmesi amacıyla dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderileceği hüküm altına alınmıştır. Bu açık yasal düzenlemeler uyarınca, Cumhuriyet Savcılarının nezdinde görev yaptıkları asliye ceza mahkemesi kararlarına karşı hükümlerin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği tarihten itibaren bir hafta içinde kanun yollarına başvuru haklarının bulunduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Bu itibarla, Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02/02/2012 tarihli hükmün 28/02/2012 tarihinde görüldüsünü yapan Cumhuriyet Savcısının 29/02/2012 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, tebliğnamede temyiz isteminin süreden reddini öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihinde, Nizip İlçesi, Salkım Beldesi, Kuyuderesi mevkiinde izinsiz olarak kazı yapıldığı ihbarını alan güvenlik güçlerinin olay yerine intikal ettikleri sırada iki aracın çalıştığını ve farlarının yandığını gördükleri, araçta bulunan sanıkları indirerek üzerlerinde ve araçlarda yaptıkları aramada, sanıklar ... ve ...'ın bulundukları araç içerisinde 1 adet dedektör ve aparatlarının, diğer sanıkların bulundukları araçta ise 1 adet kazma, 1 adet kürek, 1 adet balyoz, 1 adet keski, 1 çift eldiven ve iş elbiselerinin ele geçirildiği, araçlara 60-70 metre mesafede taze kazılmış 30-40 cm çapında, 20-30 cm derinliğinde 3 adet kazı çukuru bulunduğunun belirlendiği, sanıklar ..., ..., ...'ın aşamalarda alınan savunmalarında, yanlarında bulunan sanık ... ile birlikte alkol aldıklarını diğer sanıklar ... ve ...'ı tanımadıklarını, araçlarına bindikleri sırada jandarmanın geldiğini, izinsiz olarak kazı ve araştırma yapmadıklarını beyan ettikleri halde, sanık ...'nun soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, suç tarihinde ..., ... ve ... ile birlikte Kuyuderesi Mevkiine geldiklerini ve diğer sanıklar ... ve ... ile buluştuklarını, birlikte değerli maden ve altın araştırdıklarını ifade etmesi, yine sanık ...'ın da aynı doğrultuda anlatımda bulunması, sanıkların yeni kazı çukurlarının tespit edildiği mevkiiye 60-70 metre mesafede yakalanmaları, sanıklara ait araçta ele geçirilen aletlerin sayısı ve özellikleri nazara alındığında, inkara yönelik savunmaların hayatın olağan akışına uygun ve itibar edilebilir mahiyette olmadığı, suç tarihinde birlikte kazı yaptıklarının sübuta erdiği, bu itibarla mahkemece icra edilen keşfe katılan arkeolog bilirkişi tarafından düzenlenen 26/07/2010 havale tarihli raporda, suça konu yerin sit alanı olarak tespit ve tescil edilmemiş olduğu belirtilmekle birlikte, 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı özelliği arz edip etmediği hususunda kesin bir belirlemenin bulunmaması nedeniyle, dava konusu taşınmaz üzerinde fen ve arkeolog bilirkişilerin katılımı ile yeniden keşif icra edilerek sanıklar tarafından izinsiz araştırma yapılan taşınmazın 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında bulunup bulunmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde saptanarak, sanıkların eylemlerinin 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümle veya 74/1-2. cümlede düzenlenen suç tiplerinden hangisine temas ettiği hususu da belirlendikten sonra mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, delillerin hatalı değerlendirilmesi ve eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24019, Karar No: 2012/5067, Tarih: 21.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2011/24019 E.  ,  2012/5067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İşyerinin davalı asıl işverence dava dışı ... devir tarihi dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Fiili devir tarihini gösteren belgelerin incelenmesine gerek görüldüğünden bu konuda belgelerin eklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemense Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17998, Karar No: 2013/11701, Tarih: 21.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17998 E.  ,  2013/11701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün

ONANMASINA, davacıdan harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 21.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1623, Karar No: 2019/2351, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1623 E.  ,  2019/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/28, Karar No: 2018/3643, Tarih: 21.05.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/28 E.  ,  2018/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nun 157/1, 43/1, 62, 52/2-4, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan ...’ın iş aradığını öğrenmesi üzerine tanık ... aracılığıyla anne kız olan katılanlarla bağlantı kurduğu, ... Havaalanında çalıştığını, personel alımı gerçekleşeceğini, güvenlik görevlisi olarak katılan ...’in işe alınmasını sağlayacağını söyleyerek öncelikle kurs ve diğer giderler karşılığı katılan ...’nun 25/09/2014 tarihinde 5.500 TL'yi sanığa verdiği, daha sonrasında 02/12/2014 tarihinde sanık ile yeniden bir araya geldikleri ve güvenlik görevlisi olarak işe girmesi durumunda katılan ...'in yükselemeyeceğini, ancak kulede radar görevlisi kadrosu açıldığını, bununla ilgili kurs alarak bu işe girmesi durumunda yükselebileceğini, bu kurs için de para gerektiğini söyleyerek 7.320 TL'yi daha aldığı, katılanların bir süre bekledikleri, sonrasında havaalanına başvuru yaptıklarında sanığın orada çalışmadığını öğrendikleri, bu şekilde sanığın zincirleme şekilde dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Sanık savunması, katılanların ve tanığın beyanı, uzlaştırma raporu ile dosya kapsamından mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair verilen mahkumiyet hüküm ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, mükerrir olmadığına yönelik temyiz itirazının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2018, Karar No: 2017/6557, Tarih: 29.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/2018 E.  ,  2017/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin 25.01.2007 tarihli kararın müdafinin yüzüne karşı verildiği, müdafinin kararı temyiz etmediği, müdafiden haberi olmayan sanığa da kararın tebliğ edilmediği ve bu yüzden sanığın temyizinin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Suçun işlendiği tarih olan 04.01.2002 ile inceleme tarihi arasında sanık hakkında uygulanan ve zamanaşımı süresi bakımından lehe olan 765 sayılı TCK'nın 493. maddesinde öngörülen cezanın tür ve süresine göre aynı Yasa'nın 102/3, 104/2. maddelerinde yazılı 15 yıllık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 29.05.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4888, Karar No: 2017/7940, Tarih: 22.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4888 E.  ,  2017/7940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı erkek, Türk Medeni Kanununun 164. maddesi gereğince terk hukuki sebebine dayalı olarak boşanmaya karar verilmesini talep etmiş, davalı-karşı davacı kadın, erkeğin davasına verdiği cevap ve karşı dava dilekçesinde; alerjik astım bronşit hastası olduğunu, bu yüzden evi terk ettiğini belirtmiştir. Mahkemece kadının sağlık sorunları ve bakıma ihtiyacı nedeniyle annesinin evine gitmeye mecbur kaldığı gerekçesiyle erkeğin davası reddedilmiştir. Mahkemece kadının hastalığı hususunda uzman bilirkişiden rapor alınarak tüm deliller hep birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre yeniden hüküm kurulması gerekli hale gelen kadının davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.06.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/4296, Karar No: 2010/5064, Tarih: 29.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/4296 E.  ,  2010/5064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 08/02/2010 gün ve 2010/705-2010/964 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine ve aynı kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 2. ve 4/b-1. maddeleri gereğince takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine 29/04/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY AÇIKLAMASI

Dava yasalar gereğince devlet kurumları tarafından tapuya bağlanıp kişiler adına tescil edilen veya kesinleşmiş yargı kararları gereğince kişiler adına tescil edilen taşınmazlar ile ilgili tapu kayıtlarının sonradan orman, öncesi itibariyle orman sayılan, mera, dere yatağı, deniz kıyısı, taşlık, kayalık gibi, devletin hüküm ve tasarrufu altında olması lazım gelen ve kişiler adına tapuya tescil edilmeyecek veya zilyetlikle iktisap edilmeyecek yerlerden olduğu gerekçesi ile kişiler adına tapu tesisi yapılmış ve tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin tapu kayıtlarının iptali ve bu taşınmazların nitelikleri göz önüne alınarak hazine veya belediye adına tapuya tescili, tapulama harici bırakılması veya sınırlandırılması kararı nedeniyle tapulu taşınmazları elinden alınan kişilerin zarara uğradıklarını ileri sürerek açmış oldukları tazminat davasıdır.

Kişiler adına tapuya tescil edilmiş olmaları nedeniyle özel mülkiyet haline gelmiş taşınmazlar ve bunlara ilişkin tapu kayıtları; “Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır, aksi halde, tazminat ödenmesi açıkça zorunlu kılınmaktadır” şeklindeki Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (1) nolu protokolünün 1. maddesinin ve “Devlet ve kamu tüzel kişileri kamu yararının gerektirdiği hallerde gerçek karşılıkları peşin ödemek şartı ile özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların tamamını veya bir kısmını kanun ile gösterilen esas ve usullere göre kamulaştırmaya ve bunlar üzerine idari irtifaklar kurmaya yetkilidir” hükmünü içeren T.C. Anayasası’nın 46. maddesinin teminatı altındadır.