muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11076, Karar No: 2020/1071, Tarih: 07.02.2020

Sanık müdafiince gerekçeli kararın 05.12.2017 tarihinde tebliğ alınmasına müteakip 11.12.2017 havale tarihli dilekçesi ile kararın temyiz edildiği ve temyiz nedenleri arasında aleyhe değiştirmeme yasağına aykırı hüküm tesis edildiğinden de bahsedildiği görülmüştür.

Dairemizin 11.04.2018 tarihli 2018/433 esas ve 2018/1140 karar sayılı ilamı ile hükmün 09.11.2017 tarihli duruşmada yöntemine uygun olarak sanığa tefhim olunması karşısında, gerekçeli kararın sanık müdafiine tebliğinin temyize olanak vermeyeceği nazara alınarak yasal süresinden sonra sanık müdafiince yapılan temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

11.04.2018 tarihi itibari ile kararın kesinleştiğine dair şerhler dosya içerisinde bulunmaktadır.

Mahkeme denetimi esnasında kesinleşen kararda, bozma öncesi verilen hükmün sanık lehine olması karşısında bozma sonrası sanık aleyhine cezaya hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin CMK'nın 307/4 maddesine muhalefet oluşturacak şekilde 18.000 TL adli para cezasına hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunun görülmesi üzerine 19.06.2019 tarihinde HSYK Başmüfettişliğince kararın CMK'nın 309 maddesi gereğince kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, 19.06.2019 ve 02.08.2019 tarihli Cumhuriyet Savcılığının aynı doğrultudaki görüşünün alınmasına müteakip, infazına başlanılan hükme yönelik olarak, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.10.2019 tarihli yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından kararın kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine dosyanın Dairemize gönderildiği görülmüştür.

III-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

Kesinleşen mahkumiyet hükmünde aleyhe değiştirme yasağının ihlal edilip edilmediğine ilişkin ise de öncelikle süre yönünden temyiz isteminin reddine karar verilen hükmün "temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen" karar kapsamında değerlendirlip değerlendirilemeyeceğinin tartışılması gerekmektedir.

IV-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

Yasal mevzut şöyledir;

7201 sayılı Kanunun

Vekile ve kanuni mümesile tebligat:

Madde 11 – (Değişik birinci fıkra : 6/6/1985 - 3220/5 md.) Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır.

(Ek ikinci fıkra: 11.1.2011-6099/4 md.) Avukat tarafından takip edilen işlerde, avukatın bürosunda yapılacak tebligatlar, resmî çalışma gün ve saatleri içinde yapılır.

Kanuni mümessilleri bulunanlara veya bulunması gerekenlere yapılacak tebligat kanunlara göre bizzat kendilerine yapılması icabetmedikçe bu mümessillere yapılır.

1412 sayılı Kanunun

Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri:

Madde 326 – (Değişik: 21.5.1985 - 3206/66 md.)

(Ek ikinci fıkra: 11.1.2011-6099/4 md.) Avukat tarafından takip edilen işlerde, avukatın bürosunda yapılacak tebligatlar, resmî çalışma gün ve saatleri içinde yapılır.

Kanuni mümessilleri bulunanlara veya bulunması gerekenlere yapılacak tebligat kanunlara göre bizzat kendilerine yapılması icabetmedikçe bu mümessillere yapılır.

1412 sayılı Kanunun

Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri:

Madde 326 – (Değişik: 21.5.1985 - 3206/66 md.)

Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar.

Sanık veya müdahil ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir.

Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.

5271 sayılı Kanun

Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri

Madde 307 – (1) Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak bölge adliye veya ilk derece mahkemesi, ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar.

2) Sanık, müdafii, katılan ve vekilinin dosyada varolan adreslerine de davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları saptanmamış olsa da duruşmaya devam edilerek dava yokluklarında bitirilebilir. Ancak, sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise, her hâlde dinlenmesi gerekir.

3) (Ek:20.2.2019-7165/9 md.)(2) Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir.

4) Yargıtaydan verilen bozma kararına bölge adliye veya ilk derece mahkemesinin direnme hakkı vardır. (Değişik ikinci cümle: 24.11.2016-6763/36 md.) Direnme kararları, kararına direnilen daireye gönderilir. (Ek iki cümle: 24.11.2016-6763/36 md.) Daire, mümkün olan en kısa sürede direnme kararını inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir. Direnme üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara karşı direnilemez.

5) Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.

şeklindedir.

5) Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.

şeklindedir.

Kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre ve talebe bağlılık ilkesine göre ileri sürülen hususlara yönelik olarak yapılmıştır.

Sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesinde öngörülen yasal süresinden sonra temyiz edilmesi nedeni ile temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiş olduğundan, esasa ilişkin bir inceleme yapılmamakla isteme konu kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309/1 maddesi gereğince temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen hüküm kapsamında değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

1412 sayılı CMUK'un temyiz (326/4) ve yargılamanın yenilenmesi (341/2); 5271 sayılı CMK'nın ise istinaf (283), temyiz (307/4), Kanun yararına bozma (309/4-b) ve yargılamanın yenilenmesi (323/2) maddelerinde yer alan aleyhe değiştirme (reformatio in peius) yasağı, kanun yolları aşamasında sanık yararına kabul edilmiş bir ceza muhakemesi kuralıdır. Bu kuralın esası, yalnızca sanık lehine kanun yoluna başvurulması halinde, sanık hakkında önceden verilmiş olan hükmün ceza yönünden ağırlaştırılamamasıdır.

Somut olayda, 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan anılan Kanunun 12/1-3, 5237 sayılı TCK'nın 52/2-4, 53/1, 58/9, 63, 54 maddeleri uyarınca 12 yıl hapis ve 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair verilen ve aleyhe temyiz bulunmayan hükmün suç vasfına yönelik olarak Dairemizin 2016/7093 esas 2017/407 karar sayılı 03.02.2017 tarihli ilamı ile bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 1412 sayılı CMUK'un 326/4 maddesi gereğince belirlenen netice adli para cezasının 3.000,00 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırıdır.

V- SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenler ile;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2019 tarih ve 2019/102487 sayılı Kanun Yararına Bozma talebinin KABULÜNE,

V- SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenler ile;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2019 tarih ve 2019/102487 sayılı Kanun Yararına Bozma talebinin KABULÜNE,

2-Erzincan Ağır Ceza Mahkemesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/266 esas ve 2017/275 sayılı kararın Ceza Muhakemesi Kanunun 309/3. maddesi uyarınca hükmün diğer fıkraları mahfuz kalmak üzere BOZULMASINA, aynı Kanunun 309/4-d maddesinin verdiği yetkiye istinaden hukuka aykırılığın Dairemizce giderilmesi mümkün bulunduğundan; 5. fıkrasında yer alan " Sonuç olarak sanığın 9 YIL HAPİS ve 18.000,00 TL. ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," dair kısmın çıkartılarak, yerine "5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMK’nın 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme yasağı gözetilerek sonuç olarak sanığın 9 YIL HAPİS ve 3.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresinin eklenmesine, müteakip işlemlerin yapılması için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7740, Karar No: 2018/2784, Tarih: 15.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/7740 E.  ,  2018/2784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mahkemenin 07/11/2008 tarih ve 2008/610 esas, 2008/1127 sayılı kararı ile hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleştiği 18/12/2008 tarihinden itibaren 5 yıllık denetim süresi içerisinde 15/01/2012 tarihinde işlediği 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesindeki dolandırıcılık suçundan bildirim yapılan Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30/01/2013 tarih 2012/163 esas ve 2013/53 karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesindeki dolandırıcılık suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası suçun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış ise de, sanığın güncel adli sicil kaydına bakıldığında 5 yıllık denetim süresi içerisinde 04/12/2010 tarihinde işlediği TCK’nın 265.maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçundan Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 2010/592 Esas, 2011/134 Karar sayılı ilamının 15/04/2011 tarihinde kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça konu... plakalı aracın trafikte sanık adına kayıtlı olduğu, sanığın bu aracı haricen katılana sattığı ancak devretmediği, katılanın kalan borcunu ödememesi nedeniyle kendisinde bulunan yedek anahtar ile aracı çalıştırıp götürdüğü somut olayda, Karayolları Trafik Kanunu 20/d maddesinde öngörülen şekil şartlarına uygun yapılmayan haricen yapılan araç satış sözleşmesi geçersiz olduğundan mülkiyetin nakli sonucunu doğurmadığı, trafikte kayıtlı araçların mülkiyetinin tescille geçeceği, bu şekilde devri yapılmayan aracın mülkiyetinin sanığa ait olduğu anlaşılmakla unsurları itibariyle oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/350, Karar No: 2020/30, Tarih: 28.01.2020

**Ceza Genel Kurulu         2019/350 E.  ,  2020/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 475-461

Sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan, katılan... ve şikâyetçi ...'ye yönelik olası kastla öldürme suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın kasten öldürme suçundan TCK'nın 81/1, 29/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; katılan ... ile şikâyetçi...'e yönelik eylemlerinin olası kastla yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 86/1, 21/2, 86/3-e ve 62/1. maddeleri uyarınca iki kez 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; tüm suçlar yönünden TCK'nın 53/1, 63 ve 54/1. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.04.2012 tarihli ve 437-113 sayılı kasten öldürme suçu yönünden resen temyize tabi hükümlerin sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.10.2013 tarih ve 1957-5405 sayı ile;

"...A) Sanık hakkında maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden; maktulden kaynaklanan ve sanık ...'ye yönelen herhangi bir haksız eylem bulunmadığı ve tahrikte etki-tepki dengesinin sanık lehine bozulmadığı anlaşıldığı hâlde, sanık hakkında TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

B) Sanık hakkında mağdurlar ... ve...’ü olası kastla yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

a) ...Maktul ...'yı öldürme kastıyla bir el ateş eden sanığın, yaptığı atış sırasında av tüfeği saçma tanelerinin dağılması sonucunda, mağdurların da isabet alarak yaralandığı somut olayda; sanığın, maktule karşı hareketinin hukuki anlamda tek bir fiil olduğu, bu fiille birden fazla farklı suçun işlendiği ve bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenmiş bulunan 'farklı nev’iden fikri' içtimanın şartlarının oluştuğu anlaşıldığı hâlde sanığa sadece diğerlerine göre daha ağır olan 'maktul ...'yı kasten öldürme suçundan' ceza verilmesi, mağdurlar ... ve...'e karşı olan eylemlerinden ise karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm kurulması yerine, yazılı biçimde TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükmü gözardı edilmek suretiyle gerçek içtima kurallarına göre 'maktul ...'yı kasten öldürme' suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün yanında, ayrıca 'mağdurlar ... ve...'ü olası kastla yaralama' suçlarından da hüküm kurulması,

Kabule göre de;

b) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan 1-3 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK’nın 86/1. maddesinin uygulanması sırasında, TCK'nın 6l. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yazılı şekilde 3 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

b) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan 1-3 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK’nın 86/1. maddesinin uygulanması sırasında, TCK'nın 6l. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yazılı şekilde 3 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

c) TCK'nın 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin, kasten yaralamanın silahla işlenmesi hâlini düzenleyen TCK'nın 86/3-e maddesinden sonra uygulanması yerine yazılı şekilde TCK'nın 61. maddesine aykırı davranmak suretiyle önce uygulanması suretiyle hüküm kurulması," isabetsizliklerinden olası kastla yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden oy çokluğuyla, kasten öldürme suçundan kurulan hüküm bakımından oy birliğiyle bozulmasına karar verilmiş,

Daire Başkanı...... olası kastla yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden ;

"Sanığın, asıl hedef konumunda bulunan maktul ...'ya av tüfeği ile uzak atış mesafesinden bir el ateş etmesi sonucu av tüfeğinden çıkan saçma tanelerinin dağınık bir şekilde maktul ve maktulün yakınında bulunan mağdurlar ... ve...'e isabet etmesi şeklinde gerçekleşen olayda; suçta kullanılan silah ile saçma tanelerinin niteliği ve atış mesafesi ile mağdurların konumları dikkate alındığında, sanığın, uzak atış mesafesinden dağınık bir şekilde saçma tanesi atabilen av tüfeği ile atış yaptığı sırada, asıl hedef konumunda bulunan maktulden başka olay yerinde bulunan mağdurlar gibi üçüncü kişilerin de isabet alabileceğini öngördüğü ancak neticeyi istememesine karşın eylemine devam ederek gerçekleşebilecek tüm kanuni neticeleri kabullendiği, böylece olası kast hükümleri kapsamında hareket eden sanık hakkında TCK’nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükümlerinin uygulanmasının söz konusu olamayacağı, fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesinin somut olayın özelliklerine göre, ancak bir atışta tek mermi atabilen tabanca veya av tüfeği gibi silahların kullanılıp üçüncü kişi ya da kişilerin isabet aldığı durumlarda söz konusu olabileceği, bu nedenle sanığın, mağdurlara yönelik eylemlerinden dolayı olası kastla yaralama suçlarından hükümlülüğüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı kanaatiyle sayın çoğunluğun sanık hakkında mağdurlara yönelik eylemlerde fikri içtima hükümleri uyarınca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine yönelen bozma görüşüne katılmıyoruz." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Kabule göre yapılan (c) bendindeki bozma nedenine uyan İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesince 30.12.2013 tarih ve 475-461 sayı ile diğer bozma nedenlerine direnilerek sanığın önceki hükümler gibi cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Kabule göre yapılan (c) bendindeki bozma nedenine uyan İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesince 30.12.2013 tarih ve 475-461 sayı ile diğer bozma nedenlerine direnilerek sanığın önceki hükümler gibi cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Kasten öldürme suçu yönünden resen temyize tabi direnme kararına konu bu hükümlerin sanık müdafisi, katılan ... ... vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2015 tarihli ve 190865 sayılı "ret-onama-bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 513-1195 sayı ile 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 01.03.2017 tarih ve 42-623 sayı ile "...Mahkemece sanığın, mağdurlara yönelik olası kastla yaralama suçlarından mahkûmiyetine karar vermesi hukuka uygun bulunmuş ise de, Dairemizce verilen bozma kararında, sanık hakkında kasten öldürme suçunda haksız tahrik uygulanmaması ve olası kastla yaralama suçunda ise TCK'nın 86/1. maddesi gereğince en üst sınırdan ceza tayin edilmemesi gerektiğine ilişkin hususlar usul ve yasaya uygun olup Yerel Mahkemenin direnme gerekçesi bu yönlerden yerinde görülmediği" gerekçesiyle direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilmiştir.

Dosyayı inceleyen Ceza Genel Kurulunca 22.01.2019 tarih ve 257-29 sayı ile;

"İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2013 tarihli ve 475-461 sayılı direnme kararına konu;

1- Kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin olarak;

a) Katılan ... ... vekilinin kanuni süreden sonra gerçekleşen temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 310 ve 317. maddeleri uyarınca reddine,

b) Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin 5271 sayılı CMK’nın 266/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 317. maddeleri uyarınca reddine,

2- Dosyanın, öncelikle olası kastla yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri bakımından Özel Dairece bir karar verildikten sonra, kasten öldürme suçuna ilişkin hükmün incelenmesi için tekrar Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine," karar verilmiştir.

2- Dosyanın, öncelikle olası kastla yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri bakımından Özel Dairece bir karar verildikten sonra, kasten öldürme suçuna ilişkin hükmün incelenmesi için tekrar Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine," karar verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 1. Ceza Dairesince 20.05.2019 tarih ve 1600-2858 sayı ile; "Yerel Mahkemenin sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçunun yanında mağdurlara yönelik olası kastla yaralama suçlarından da mahkûmiyet hükümleri kurulması gerektiği yönündeki direnme gerekçesi yerinde görülmekle, bu hususla sınırlı olmak üzere Dairemizin 02.10.2013 tarih, 2013/1957 esas ve 2013/5405 karar sayılı ilamının kaldırılarak, ilamın 'B' başlığı altında yer alan 'a' alt başlığının ilamdan tamamen çıkartılmasına, ilamın sair yönlerinin aynen korunmasına" karar verilerek direnme konusunda karar verilmek üzere tekrar Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık hakkında kasten öldürme suçu bakımından haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup olmadığının,

2- Av tüfeğiyle ateş ederek kasten öldürme suçunu işleyen sanığın, aynı atışla yaraladığı katılan ... ve şikâyetçi...'e yönelik olası kastla yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinde temel cezanın en üst hadden tayin edilmesinin isabetli olup olmadığının değerlendirilmesine ilişkin ise de, öncelikle olayda TCK'nın 44. maddesi gereğince fikri içtima şartlarının bulunup bulunmadığı, bu bağlamda kasten öldürme suçunun yanında ayrıca olası kastla yaralama suçunun oluşup oluşmayacağının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

26.08.2011 tarihli olay, yakalama ve el koyma tutanağında; saat 01.50 sıralarında İzmir ili, Selçuk ilçesi... Caddesinde bulunan Star Gazinosu önünde kavga çıktığının bildirilmesi üzerine olay yerine gidildiğinde, iki ayrı grubun sandalye ve yumrukla birbirlerine saldırdıkları, başında kanama olan ...'nın gazino önündeki kaldırım üzerinde yaralı hâlde yerde yattığı, haber merkezine anons edilerek ambulans çağrıldığı, bu esnada taraflar arasındaki kavganın devam etmesi nedeniyle takviye ekip istenildikten sonra olaya müdahale edildiği, biber gazı sıkılmak suretiyle kavganın engellenmeye çalışıldığı, olay yerinde kavgada aynı tarafta yer aldıkları tespit edilen..., ... ve ...'ın yakalandıkları ve ekip aracına bindirilerek polis merkezine götürüldükleri, kavganın karşı tarafında yer alan gazino çalışanlarına müdahale edileceği sırada içerinden cam seslerinin gelmesi ve çevreden kavganın içeride başladığı bilgisi alınması üzerine gazinoya girildiği, gazinonun alt girişinde cam kırıkları olduğu, yerlerde kan izlerinin bulunduğu, bu izleri paspasla silmeye, kırık camları süpürmeye çalışan gazino personeline engel olunduğu, olay yerine gelen 112 Acil Servis ekiplerinin yerde yatmakta olan yaralıya müdahale ettiği, kavgaya karıştığı tespit edilen gazino çalışanlarından ..., ..., ..., ..., ... ..., ..., ... ile gazino sahibi ...’e ifadeleri alınacağı için olay yerinden ayrılmamaları gerektiğinin bildirildiği, bu sırada ... isimli şahsın İş Bankasını 2 metre geçerek motosikletinden inip gazino istikametine koşarak orta refüjü geçtikten sonra elinde bulunan ve kalabalığa doğru yönelttiği av tüfeğiyle ateş etmesi üzerine olay yerinde görevli polis memuru ...’ın havaya iki el ateş ettiği, polis memuru ...’un ise silahını tekrar doldurmak isteyen şahsa arkasından yaklaşarak belinden kavrayıp diğer eli ile de silahın namlusunu yukarıya kaldırdığı, diğer polis memurları tarafından da şahsın elinde bulunan av tüfeğinin zorla alındığı, etkisiz hâle getirilen şahsın ellerinin arkadan kelepçelendiği, gazinonun giriş merdiveninde yatan ...’in vurulduğun anlaşılması üzerine olay yerinde bulunan ambulansa bindirilerek hastaneye götürüldüğü, ayrıca ...’in silahla ateş etmesi sonucu polis memuru ...’nin boynundan ve yüzünden, gazinoda garson olarak çalışan...’in göbeğinden, sağ ve sol bacağından yaralandığının anlaşılması üzerine hastaneye götürüldüklerinin belirtildiği,