muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16404, Karar No: 2016/1197, Tarih: 04.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/16404 E.  ,  2016/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan B.. S.. vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davacı ve davalılardan B.. S.. vekillerinin yerinde bulunmayan bütün itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacı ve davalılardan B.. S..'e yükletilmesine, 04/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24087, Karar No: 2013/385, Tarih: 15.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/24087 E.  ,  2013/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16327, Karar No: 2012/18637, Tarih: 12.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16327 E.  ,  2012/18637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1701-179

Dava, kesilen maluliyet aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işlemlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 53’üncü maddesinde; çalışma gücünün en az 2/3’ünü yitirdiği tespit edilen sigortalı, malullük sigortası bakımından malul sayılacağı düzenlenmiş olup; birinci fıkrasının (b) bendinde “Çalışma gücünün en az üçte ikisini yitirmiş durumda sayılmayanlardan 34’üncü madde gereğince yapılan tedavi sonunda, Kurum sağlık tesisleri kurullarınca düzenlenecek raporlarda çalışabilir durumda olmadığı belirtilenlerin” de malul sayılacağı düzenlenmişken, 06.08.2003 tarihinde yayımlanarak ilgili maddeleri yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun’la anılan bent “34 üncü madde gereğince yapılan tedavi sonunda Kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca düzenlenecek usulüne uygun rapor ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu çalışma gücünün en az 2/3'ünü yitirdiği” tespit edilenlerin malul sayılacağı şeklinde değiştirilmiştir.

01.03.1995 tarihinden itibaren kendisine 506 sayılı Kanunun 52 ve devamı maddeleri uyarınca maluliyet aylığı bağlanan davacının, geçirdiği göz ameliyatı sonrasında alınan davalı Kurum Sağlık Dairesi Başkanlığının 03.01.1997 tarihli kararı ile çalışma gücünün 2/3 ünü kaybetmediği gerekçesiyle aylığının kesildiği anlaşılmaktadır. Davacı, kesildiği 01.02.1997 den itibaren maluliyet aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işlemlerinin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de; davacıya yargılama aşamasında Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 22.02.2007 günlü raporu ile çalışma gücünün 2/3’ ünü kaybetmiş olduğundan malul sayılacağına karar verildiği, ancak maluliyet başlangıcının karar tarihi kabul edilerek davacıya 01.03.2007 tarihinden itibaren yeniden maluliyet aylığı bağlandığı; 04.02.2011 tarihli, 1245 sayılı Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporunda ise; “1997 yılındaki yaşa göre %56 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, Okmeydanı Eğitim Araştırma Hastanesinin 18.04.2005 tarihli raporu bilgilerine göre... beden çalışma gücünün en az 2/3’sini kaybetmiş olduğu” sonucuna varıldığı ve anılan bu karar uyarınca istemin hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Bu durumda; anılan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporunda davacının 1997 yılında belirlenen %56 meslekte kazanma güç kaybının 4958 sayılı Kanunla değişmeden önceki 506 sayılı Kanunun 53’üncü maddesinin (b) bendi kapsamında “çalışabilir durumda olmama” niteliğinde olup olmadığı, aynı merciden yeniden ek nitelikte rapor alınarak tespit edilerek kesilen aylığın yeniden bağlanması gereken tarih belirlenmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2505, Karar No: 2019/2655, Tarih: 15.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/2505 E.  ,  2019/2655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın davacı vasisi tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vasisi tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vasisi, kısıtlı ...’ın hastalığından yararlanan davalı ...’ın ...’a ait ... parsel sayılı taşınmazdaki 8 nolu bağımsız bölümü bedelsiz olarak adına tescilini sağladıktan sonra davalı ...’e devrettiğini, ...’ın temlik tarihinde hukuki ehliyetinin bulunmadığını, davalıların bu durumu bildiğini ve birlikte hareket ettiklerini ileri sürerek tapunun iptali ile ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., 5 yılı aşkın süredir kısıtlı ile birlikte yaşadığını, dava konusu taşınmazı 100.000,00 TL bedel ile satın aldığını, temlik tarihinde ...’ın fiil ehliyetini haiz olduğunu, davalı ..., taşınmazı bedeli karşılığı ...’tan satın aldığını, iyi niyetli alıcı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ...’ın temlik tarihinde fiil ehliyetini haiz olduğunun Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporla belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın davacı vasisi tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, kısıtlı ...’ın maliki bulunduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki 8 nolu mesken niteliğindeki bağımsız bölümü 28.10.2014 tarihinde bizzat davalı ...’a 76.000,00 YTL bedelle satış yoluyla devrettiği, ... 21. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.10.2015 gün ve 2015/680 E-2015/949 K. Sayılı kararı ile davacının TMK.nun 405/1. maddesi gereğince kısıtlanarak yeğeni ...’ın vasi tayin edildiği, vasi tarafından eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 15.07.2018 tarih 30479 sayılı Resmi Gazete ile yayınlanan 4 nolu Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin (Adli Tıp Kurumu Teşkilat Kararnamesi) Adli Tıp Üst Kurullarının Görevleri başlıklı 16. maddesinin “d”fıkrası; “Adli Tıp ihtisas kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının heyet halinde verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar." hükmünü amirdir.

Bu düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere,; Adli Tıp Üst Kurulları çeşitli sağlık kuruluşları ile Adli Tıp İhtisas Daireleri raporları arasında çıkabilecek çelişkileri son merci olarak inceleyip kesin olarak karara bağlayacaktır.

Bu düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere,; Adli Tıp Üst Kurulları çeşitli sağlık kuruluşları ile Adli Tıp İhtisas Daireleri raporları arasında çıkabilecek çelişkileri son merci olarak inceleyip kesin olarak karara bağlayacaktır.

Öte yandan, çelişkili raporlardan birisine itibar edilmesi diğer taraf bakımından tatmin edici olmadığı gibi, halkın adalete olan güveninin sarsılması yanında kamu vicdanının yaralanacağı da açıktır.

Somut olayda; ... 21.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 09.10.2015 tarih 2015/680 E.-2015/949 K. sayılı vesayet dosyasında alınan ... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 14.07.2015 tarihli heyet raporu ile davacı ...’ye” alzheimer-bipolar duygulanım bozukluğu” teşhisi konulduğu, bu rapora dayanarak ...’nin vesâyet altına alındığı ve yeğeni ...’ın vasi olarak atandığı ve bu dava için vasiye husumete izin verildiği, eldeki dosyada Adli Tıp Kurumu Dördüncü İhtisas Kurulunundan alınan 16.08.2017 tarihli raporda; davacı ...’nin 18.07.2016 tarihinde Kurulca yapılan muayenesi ve psikometrik değerlendirilmesi sonucunda elde edilen bilgi ve bulguların yorumlanmasından hâlihazır durumu ile fiil ehliyetini müessir ve kişide şuur ve hareket serbestisi ile olayları kavrayıp onlardan sağlıklı sonuçlara varabilme yeteneğini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olan (demans) denilen bunama halinin saptanmasına rağmen akit tarihinden yaklaşık 1,5 ay önce düzenlenmiş ... Hospital Hastanesi’nin 16.09.2014 tarihli (Psikiyatri Uzmanı ...) raporunda; “kişinin 15.09.2014 tarihinde psikiyatri bölümüne muayene edildiği, yapılan muayene sonucunda vekâletname vermesine engel bir akıl hastalığı saptanmadığının belirtildiği, akit tarihinde herhangi bir akli arıza içinde olduğunu gösterir tıbbi belge ve bulgu mevcut olmadığı, kişide tespit edilen akli arızanın klinik, fizyopatolojik ve ilerleyici özellikleri özellikleri göz önüne alındığında akit tarihi olan 28.10.2014 tarihinde fiil ehliyetine haiz olduğunun kabulü gerektiği" açıklanmıştır.

Ancak, her ne kadar Adli Tıp 4.İhtisas Kurulunca davacının fiil ehliyetini haiz olduğunun kabulünde ... Hospital Hastanesi’nin 16.09.2014 tarihli sadece psikiyatri uzmanı tarafından verilen rapor esas alınmasına rağmen, davacı hakkında yine ... Hospital Hastanesince düzenlenen akit tarihinden yaklaşık 2 ay önce 20.08.2014 tarihli epikriz raporunda kesin tanı olarak alzheimer hastalığının olduğu, yine aynı özel hastaneye ait akit tarihinden yaklaşık 1 ay sonra 26.11.2014 tarihli epikriz raporlarında alzheimer tanısı ile takip edilen hastanın kontrol amaçlı başvurduğu belirtilmiştir.... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil Nöroloji Kliniğinin 26.11.2014 tarihli epikriz raporunda da hastanın 6 aydır etrafındakileri tanımada zorluk çekmesi nedeniyle servislerine başvurduğu belirtilmiştir.Ayrıca, dinlenen tanık beyanlarında; davacının rahatsızlanması sonucu 2013 yılında bunama teşhisi konduğu, akit tarihinde akıl sağlığının yerinde olmadığı, davranışlarını yönlendirme yeteneğini kaybettiğine ilişkin tavır ve hareketlerinin bulunduğunun belirtildiği bu durumda; Adli Tıp Kurumundan verilen rapor ile diğer kurumlarca verilen raporlar arasında çelişki olduğu anlaşılmaktadır.

O halde; 15.07.2018 tarihinde yürürlüğe giren 30479 sayılı Resmi Gazete ile yayınlanan 4 nolu Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin (Adli Tıp Kurumu Teşkilat Kararnamesi) 16/d maddesinde; "“Adli Tıp ihtisas kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının heyet halinde verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar." hükmü gereğince çelişkinin giderilmesi zorunludur.

Hâl böyle olunca; dosyanın tümüyle Adli Tıp Kurumu Üst Kuruluna gönderilerek, belirtilen raporlar irdelenmek, tanık beyanları ve tüm dosya değerlendirilmek suretiyle raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, temlik işleminin yapıldığı 28/10/2014 tarihinde davacı ...’ın fiil ehliyetine haiz olup olmadığının tespiti, yönünde yeniden rapor alınıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken çelişkili raporlardan birisine itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vasisi vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ... ... 28. Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1466, Karar No: 2021/1284, Tarih: 21.10.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1466 E.  ,  2021/1284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kumluca Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Çavuşköy Belediye Başkanı olduğunu, davalının da Çavuşköy Beldesinde yaşadığını ve Çavuşköy Belediye Başkanlığına hitaben bir dilekçe yazdığını, dilekçede eleştiri sınırlarını aşarak davacının onur, şeref ve saygınlığını zedelediğini, davalı hakkında Kumluca Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduklarını, Kumluca Sulh Ceza Mahkemesinin 29.04.2011 tarihli ve 2010/659 E., 2011/326 K. sayılı kararı ile davalının hakaret suçundan mahkûmiyetine karar verildiğini, müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını ileri sürerek 10.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı cevap dilekçesinde; uzun süre hükümet doktoru, başhekim ve belediye başkanı olarak çalıştığını, somut delillere dayanmayan ‘‘rüşvet’’ gibi bir iddiada bulunmanın suç olduğunu bildiğini, Danıştay ve ceza mahkemesi kararları ile kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı belirlenen evinin idare tarafından yıkılması girişimleri üzerine "umarım yapılan yolsuzlukların belgelerini rüşvetli suçlar kapsamında değerlendirilmek üzere Adalet Bakanlığına göndermek zorunda kalmam" şeklindeki sözlerinin somut delillere dayandığını ve hakaret kastı taşımadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Kumluca Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.04.2013 tarihli ve 2011/394 E., 2013/210 K. sayılı kararı ile; davacının bir beldenin Belediye Başkanı olduğu, bu beldede yapılan imar uygulamalarının birkaç kez yargı yerleri tarafından iptal edildiği, davalının Belediye Başkanlığına hitaben yazdığı dilekçede yer alan "umarım yapılan yolsuzlukların belgelerini rüşvetli suçlar kapsamında değerlendirilmek üzere Adalet Bakanlığına göndermek zorunda kalmam" şeklindeki ifade ile kesin kanıtı olmamasına rağmen eleştiri ve şikâyet sınırlarını aşar şekilde davacının kişilik haklarına saldırıda bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 29.05.2014 tarihli ve 2013/14470 E., 2014/8916 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 29.05.2014 tarihli ve 2013/14470 E., 2014/8916 K. sayılı kararı ile;

‘‘…Dosya arasındaki bilgi belgelerden, davalının maliki bulunduğu arsanın gerek bakanlığın gerekse belediyenin yaptığı imar planları ile birden fazla kez imar durumunun değiştiği, en son olarak kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeni ile üzerindeki ev hakkında yıkım kararı alındığı, davalının davacının başkanı olduğu belediyeye hitaben yazdığı dilekçesinde, hakkında yıkım kararı alınan evinin bulunduğu arsanın kıyı kenar çizgisi içinde kalmadığı yönünde mahkeme kararları bulunduğu, mahkeme kararlarına idarenin uymak zorunda olduğu, bunun Anayasal bir ödev olup bu yöndeki itirazlarının geçiştirilemeyeceği, kendisine yardımcı olunmasını istediği, dilekçesinin altına da “umarım yapılan yolsuzlukların belgelerini rüşvetli suçlar kapsamında değerlendirilmek üzere Adalet Bakanlığına göndermek zorunda kalmam” biçimindeki cümleyi yazdığı, bu cümle nedeni ile davalı hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kamu davası açıldığı, yargılama sonunda, söz konusu cümle nedeni ile eleştiri sınırlarının aşıldığı, iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamına da girmediği hakaret niteliğinde bulunduğu kabul edilerek mahkûmiyetine ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği görülmüştür.

6098 sayılı Borçlar Yasası'nın 74. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk hâkimi yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır. Ne var ki davalı hakkında, Kumluca Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/2659 Esas 2011/326 Karar sayılı dosyalarında yapılan yargılama sonunda hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, maddi anlamda kesin hüküm teşkil eder nitelikte bir hüküm olmadığından hukuk hâkimi yönünden de ortada bağlayıcı nitelikte bir ceza mahkemesi kararı bulunmamaktadır. Mahkemece delillerin serbestçe toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gereklidir.

Anayasamızın 25. maddesi uyarınca “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.” Anayasamızın 90. maddesine göre usulüne uygun şekilde yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bu kapsamda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi de kanun hükmünde sayılmaktadır. AİHS'nin 10. maddesinde “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir....” hükmü bulunmaktadır. İfade özgürlüğü, sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan « bilgi » ya da « düşünceler » için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerlidir.

Şu durumda, mahkemece davacıya yönelik hakaret olarak kabul edilen ifadelerin davalının kişisel değer yargısı niteliğindeki görüşleri olduğu, ifade ve düşünce özgürlüğü hakkı kapsamında kalıp rahatsız edici de olsa davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte bulunmadığı anlaşılmakla istemin tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir’’ gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Kumluca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.11.2014 tarihli ve 2014/203 E., 2014/662 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi genişletilerek direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalının Çavuşköy Belediye Başkanlığına hitaben vermiş olduğu 15.01.2006 tarihli dilekçede kullanılan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği, buradan varılacak sonuca göre davalının manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuyla ilgili kavram ve yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

13. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.

14. Bunlar kişilik değerlerinin zedelenmesi [Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 24], isme saldırı (TMK m. 26), nişan bozulması (TMK m. 121), evlenmenin butlanı (TMK m. 158/2), boşanma (TMK m. 174/2) bedensel zarar ve ölüme neden olma [818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) m. 47, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 56] durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesi (818 sayılı BK m. 49, 6098 sayılı TBK m. 58) olarak sıralanabilir.