muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9642, Karar No: 2017/17144, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/9642 E.  ,  2017/17144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8289, Karar No: 2015/25888, Tarih: 30.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/8289 E.  ,  2015/25888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas, 2012/1804 Karar sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgede nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği gibi; daha önceden var olan subjektif bir bilgi de belge üzerinde var olan aldatma yeteneğini ortadan kaldırıcı etkiye sahip olmayıp, katılanın sanığın imzasını önceden tanıması nedeniyle söz konusu taahhütnamedeki imzanın sanığın eli ürünü olmadığını anlamasının tek başına belgenin aldatma yeteneğine sahip bulunmadığını göstermeyeceği; yapılan takipte imzayı inkar etmesine rağmen aşamalardaki savunmalarında suça konu tahliye belgesindeki imzanın kızı ... tarafından atıldığını beyan etmesine karşın, ... Asliye Hukuk Mahkemesinde devam etmekte olan yargılama dosyasında imzanın, sanığın oğlu olan . .. ait olduğunun anlaşılması karşısında, sanık üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/839, Karar No: 2012/4817, Tarih: 15.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/839 E.  ,  2012/4817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ürün bedelinden yapılan tevkifat nedeniyle 2926 sayılı Kanun kapsamında ... sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 381’inci(6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294’üncü) maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun ...sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297) maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı Kanun'un 389’uncu maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388’inci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141’inci maddesi ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun) yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi kanun ile hâkime yükletilmiş bir görevdir.

Davaya konu somut olayda; kısa kararda, “Davanın kısmen kabulüne, Davacının 01.11.1996 tarihinde sigortalısı... olduğunun tespitine, bu süreler dışında kalan talepler yönünden davanın reddine” gerekçeli kararda ise “Davanın kabulüne, Davacının 01.11.1996 tarihinden itibaren ... sigortalısı olduğunun tespitine” karar verilmiş olması, yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin usul ve kanun hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece 10.04.1992 tarih ve .... sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmelidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39690, Karar No: 2016/242, Tarih: 19.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/39690 E.  ,  2016/242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davacı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 19.01.2016 Salı günü belirlenen saatte temyiz eden davacı ... vekili Av.... ile davalı ... vekili Av.... geldiler. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 1998 yılında çalışmaya başladığını, 12/01/2012 tarihine kadar da davalı ...nda Maden Topoğraf Nezaretçisi olarak çalıştığını, 12/12/2003 tarihinde davalı işverence müvekkilinin Maden Topoğraf Nezaretçisi + Plan Bürosu Şefi olarak görevlendirildiğini, Toplu İş Sözleşmesi hükümleri uyarınca kendisine yaptığı işin karşılığı Baştopoğraflık ve Şeflik yevmiyesinin ödenmediğini, bu konudaki sözlü başvurularının da hep geri çevrilmiş olduğunu, müvekkilinin fiili olarak kendisine verilen görevi dışında bağlı çalışanlarına yardımcı olmak amacı ile yeraltı ve yerüstünde ağır sorumluluk şartlarında çalışmak zorunda kaldığından ve Toplu İş Sözleşmesi hükümleri uyarınca da bu çalışmaları karşılığı hak ettiği 1. gurup Plan Bürosu Şefliği ücreti verilmediğinden bu görevinden istifa ettiğini ancak istifasının kabul edilmeyerek işlemede konulmadığını, 12/12/2003- 12/01/2012 tarihlerinde maden topoğraf nezaretçisi olarak (IV Gurup ) üzerinden ödenen yevmiyesininin ( 1. grup ) Plan Bürosu Şefi yevmiyesi üzerinden ödenmesi gerektiğinden eksik ödemeler nedeni ile fark alacakları bulunduğunu iddia ederek eksik ödenen yevmiye, ikramiye ve ilave tediye tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 01.04.2014 tarihli ilamı ile, “... Davacının işyeri kayıtlarında görev yeri plan bürosu sanatı ise maden topografı olarak görülmektedir. Davacı plan bürosu şefi kadrosuyla 12.12.2003 tarihli yazı ile atanmıştır. Bunun dışında davacının ünvanı maden topografı olarak gösterilmiştir. Davacının atandığı tarihte yürürlükte bulunan TİS 20.dönem 01.01.2003-31.12.2004 tarihleri arasını kapsamaktadır. Davalı işveren 13.05.2004 tarihli genelge ile Plan bürosu şefliği kadrosunu kaldırmıştır. Ancak 20.dönem TİS’nin süresi bitene kadar TİS’de plan büro şefliği kadrosu karşılığı bulunduğundan bu değişiklikten davacı etkilenmeyecektir. Bu durumda davacı plan büro şefi olarak görev yaptığı ve bu unvanın kaldırıldığı dönem içerisinde TİS’den faydalanır. 20. Dönemi takip eden sonraki TİS’lerde plan büro şefliği ve unvan karşılığı bir ücretlendirme olmadığına göre davacı sadece 12.12.2003-31.12.2004 tarihleri arasındaki dönem açısından ücret farklarından yaralanacağından bundan sonraki TİS’lerde olmayan kadro nedeniyle ücret farkı alamayacağından 31.12.2004 sonrası döneme ilişkin hesaplanan alacakların reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulmuş, ek hesap raporu alındıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin bozma sonrası hazırlanan ve bozmaya uygun ek hesap raporuna göre alacakları hüküm altına alması ve hesap dönemini (12.12.2003-31.12.2004) kapsayan 20 Dönem Toplu İş Sözleşmesinde ücret (yevmiye), akdi ikramiye ve ilave tazminat alacakları bakımından bu alacakların ödenme zamanları ayrıca ve açıkça düzenlendiğinden bu alacaklara Toplu İş Sözleşmesinde öngörülen temerrüt tarihlerinden itibaren faiz işletilmesi de yerindedir. Ancak karar yerinde her bir alacak bakımından toplu iş sözleşmesinde kararlaştırılan ödeme tarihlerine göre tespit edilecek temerrüt tarihlerinin(faiz başlangıç tarihlerinin) ayrı ayrı ve açıkça gösterilmemesi infazda tereddütlere, yeni dava ve ihtilaflara neden olacağından hatalı olmuştur. Her bir alacak bakımından faiz başlangıç tarihleri yani temerrüt tarihleri ayrı ayrı karar yerinde gösterilerek hüküm kurulmalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davacı taraf yararına takdir ve tespit olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 19.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6056, Karar No: 2024/5554, Tarih: 02.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/6056 E.  ,  2024/5554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/327 E., 2022/690 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/185 E., 2021/391 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sonucu, Çorum ili ... ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan 103 ada 2 parsel sayılı 2.461,28 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tarla vasfıyla, davalılar adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; Çorum ili ... ilçesi ... köyünde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi doğrultusunda kadastro çalışmaları yapılarak 103 ada 2 parselin davalılar adına tescil edildiğini, taşınmazın evveliyatı itibariyle orman olması ve devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunması nedeniyle davalı taraf lehine zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleşmediğini, taşınmazın kamu malı niteliğinde bulunduğunu ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; " çekişmeli taşınmazın 1960 tarihli hava fotoğrafında açıklık kayalık olarak göründüğü, batı ve güney hudutlarının doğal sınır ile çevrili olduğunun gözlemlendiği, orman olduğunu gösteren bir ibare olmadığı, zemin durumu itibariyle tarımsal amaçlı olarak kullanılan tarım sahalarının devamı niteliğinde olduğu, orman sahaları ile süreklilik, devamlılık ve bütünlük arz etmediği, eski tarihli ve yeni tarihli memleket paftasında, ve orman amenajman planında orman sahaları haricinde kalan alanların kapsamında kaldığı, orman sayılmayan sahalardan olduğu, zilyetlikle kazanılmasına engel bir durumun bulunmadığı, davalılar yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine" karar verilmiş; hükme karşı, davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, "uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmiş olmasına, çekişmeli taşınmazın 20 yıldan daha uzun bir süre tarla olarak kullanıldığına ilişkin alınan bilirkişi raporları, dinlenilen yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalılar yararına 3402 Sayılı Kanunun 14. Maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğinin anlaşılmasına göre, davacı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/(1)-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine" karar verilmiş ve iş bu karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12856, Karar No: 2025/5285, Tarih: 19.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12856 E.  ,  2025/5285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/200 E., 2021/1026 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; söz konusu paylaşımların düşünce ve ifade özgürlüğü sınırında kaldığına ve kararın bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır.

Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.