muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1235, Karar No: 2024/6909, Tarih: 28.11.2024

Her ne kadar Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/506 Esas sayılı dosyasının ana dosya olan 2010/122 Esas sayılı dosya ile mükerrer olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında yer alan bilgi, belgelere ve her iki dosya açısından yapılan izinsiz uygulamalara ilişkin farklı tespitlere göre; 2010/506 Esas sayılı dosya iddianamesine konu eylemlerin tamamının 2010/122 Esas sayılı dosya iddianamesinde yer almadığı, Mahkemece de her iki yargılamaya konu aykırılıkların aynı olup olmadığının tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmediği anlaşılmış ise de; suç tarihinin "21.04.2010" olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Her ne kadar Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/202 Esas sayılı dosyasının ana dosya olan 2010/122 Esas sayılı dosya ile mükerrer olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında yer alan bilgi, belgelere ve her iki dosya açısından yapılan izinsiz uygulamalara ilişkin farklı tespitlere göre; 2016/202 Esas sayılı dosya iddianamesine konu eylemlerin tamamının 2010/122 Esas sayılı dosya iddianamesinde yer almadığı, 2016/ 202 Esas sayılı dosyasına konu iddianamesine konu 04.04.2012 ve 10.04.2012 tarihli tespitlerin 2010/122 Esas sayılı dosyasına konu 04.03.2010 tarihli iddianame tarihinden sonra olduğu, Mahkemece de her iki yargılamaya konu aykırılıkların aynı olup olmadığının tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmediği anlaşılmış ise de; suç tarihinin "10.04.2012" olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Her ne kadar Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/214 esas sayılı dosyasının ana dosya olan 2010/122 Esas sayılı dosya ile mükerrer olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında yer alan bilgi, belgelere ve her iki dosya açısından yapılan izinsiz uygulamalara ilişkin farklı tespitlere göre; 2010/214 Esas sayılı dosya iddianamesine konu eylemlerin tamamının 2010/122 Esas sayılı dosya iddianamesinde yer almadığı, Mahkemece de her iki yargılamaya konu aykırılıkların aynı olup olmadığının tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmediği anlaşılmış ise de; suç tarihinin "01.03.2010" olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Sanıklara isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı Kanunun 203/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 67/4. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/506 Esas sayılı dosyası açısından suç tarihi olan "21.04.2010" tarihinden itibaren, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımı, inceleme tarihinden önce "21.04.2022" tarihinde, Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/202 Esas sayılı dosyası açısından suç tarihi olan " 10.04.2012" tarihinden itibaren, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımı, inceleme tarihinden önce "10.04.2024" tarihinde, Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/214 Esas sayılı dosyası açısından suç tarihi olan "01.03.2010" tarihinden itibaren, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımı, inceleme tarihinden önce "01.03.2022" tarihinde gerçekleşmiş ve 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, sanıklar hakkındaki hükümlerin, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince kamu davalarının DÜŞMESİNE,

11- Sanık ... Hakkında Birleşen Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/827 Esas sayılı dosyasında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen davanın reddine ilişkin hükme yönelik ... vekilinin temyiz istemi açısından;

Her ne kadar Antalya 7.Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/827 Esas sayılı dosyasının ana dosya olan 2010/122 Esas sayılı dosya ile mükerrer olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında yer alan bilgi, belgelere ve her iki dosya açısından yapılan izinsiz uygulamalara ilişkin farklı tespitlere göre; 2015/827 Esas sayılı dosya iddianamesine konu eylemlerin tamamının 2010/122 Esas sayılı dosya iddianamesinde yer almadığı, 2015/827 Esas sayılı dosyasına konu iddianamesine konu 14.02.2013 ve 05.04.2013 tarihli tespitlerin 2010/122 Esas sayılı dosyasına konu 04.03.2010 tarihli iddianame tarihinden sonra olduğu, Mahkemece de her iki yargılamaya konu aykırılıkların aynı olup olmadığının tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmediği anlaşılan dosya kapsamında;

1-Birleşen Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/827 Esas sayılı dosyasına ilişkin 18/11/2015 tarihli iddianame ve birleştirme kararı okunmaksızın, CMK'nın 191 ve 147. maddeleri gereğince usulünce sorgusu yapılmayan sanık hakkında, yargılamaya devamla karar verilmek suretiyle savunma hakkının ihlal edilmesi,

1-Birleşen Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/827 Esas sayılı dosyasına ilişkin 18/11/2015 tarihli iddianame ve birleştirme kararı okunmaksızın, CMK'nın 191 ve 147. maddeleri gereğince usulünce sorgusu yapılmayan sanık hakkında, yargılamaya devamla karar verilmek suretiyle savunma hakkının ihlal edilmesi,

2-Dava konusu yerde inşaat, arkeolog ve sanat tarihçisi bilirkişiler refakatinde keşif icra edilerek; her iki dosya iddianamesine konu eylemler raporda tek tek irdelenmek suretiyle, her iki yargılamaya konu aykırılıkların aynı olup olmadığının tereddüte mahal vermeyecek şekilde tespiti, 2015/827 Esas sayılı dosya iddianamesine konu aykırılıkların Antalya Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 07.05.2012 tarih 101 sayılı kararına uygun hale getirilip getirilmediği, aykırılıklar nedeniyle doğal sit alanında zarar meydana gelip gelmediğinin tereddütsüz şekilde belirlenmesi neticesinde sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, açıklanan nedenle Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20354, Karar No: 2010/30160, Tarih: 02.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/20354 E.  ,  2010/30160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/216850

MAHKEMESİ : Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2008

NUMARASI : 2008/9 Karar - 2007/151 Esas

SUÇ : Kasten Yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Üst C.Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/173, Karar No: 2017/25967, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2017/173 E.  ,  2017/25967 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23684, Karar No: 2013/15387, Tarih: 05.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/23684 E.  ,  2013/15387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1,62,50/1,52/2,53/6 maddeleri gereğincemahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

A-Sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Sanık ve müdafiinin yüzüne karşı 20/07/2010 tarihinde verilen hükmün, sanık müdafiince CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 02/08/2010 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

B-Katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ;

1- 27.02.2008 günü saat 07:45 sıraları, yönetimindeki oto ile , refüjle bölünmüş tek yönlü, asfalt , düz Bursa -Mudanya karayolunda, meskun mahalde seyir halinde olan sanığın , olay yeri olan T kavşağa geldiğinde, sağındaki stabilize yola hızla girerek aynı hızla sağdaki 8 m. genişliğindeki stabilize tali yola girmek için kontrolsüzce ve virajı dıştan alarak dönüş yaptığı sırasında, kavşakta yolun kenarındaki belediye otobüs durağı yakınında yaya olarak otobüs beklemekte olan yayalar ölen ...'a ve eşi olan ...'a çarparak, ölenin kemik kırığı oluşturur şekilde, katılan ...'ın ise basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralanmasına ve ölenin tedavisi sonrası bu yaralanmadan dolayı 14.03.2008 tarihinde ölümüne neden olan ve olayda tam kusurlu olan sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun ağırlığı, meydana gelen zararın ağırlığı ve maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olarak asgari hadden daha fazla uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde eksik ceza tayini ,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05/06/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1086, Karar No: 2015/8734, Tarih: 29.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1086 E.  ,  2015/8734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2012/19-2014/232

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikri Sinai Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/10/2014 tarih ve 2012/19-2014/232 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden G.Gıda A.Ş adına tescilli P.markasının en son diğer davacı T.Gıda Ltd. Şti.'ne devir edildiğini ve halen bu davacı şirket tarafından kullanıldığını, ayrıca müvekkili G. Gıda A.Ş'nin ürettiği cips ambalajında davalı adına tescilli olan S. markasından önce P. SRX ve P. S.ibaresini kullandığını, markanın müvekkilleri tarafından maruf ve meşhur hale getirildiğini, davalının müvekkillerine ait markanın tanınmışlığından yararlanmak amacıyla kötüniyetle S. markasını tescil ettirdiğini, müvekkillerinin marka üzerinde üstün haklarının bulunduğunu ileri sürerek haksız ve kötü niyetli olarak 16,28,29,30. sınıflarda 2009 40220 tescil no ile kaydedilen "S." markasının ve 2010/66667, 66673, 66679 no'ları ile tescil edilmiş cips ambalajlarının tescilleri ile şekil olarak tescil edilmiş ambalajların hükümsüzlüğüne, tescil edilmiş olan markanın aslen hak sahibi olan davacı adına devrine, aksi kanaatte sicilden terkinine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, davacılardan T. Gıda Ltd. Şti.'nin dava açmakta ehliyeti bulunmadığını, davacı G. Gıda San. Tic. A.Ş.'ne ait C. markasının müvekkili tarafından devir alınması ile birlikte tescilsiz "S." markasını kullanma hakkını da müvekkili tarafla aralarında imzalanan üretim sözleşmesi ve marka devir sözleşmesiyle devrettiğini, buna dair sözleşmeleri dosyaya sunduklarını savunarak reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı T.Gıda Ltd. Şti. adına tescilli 125057 nolu "P." ibareli markanın 29, 30. sınıflarda 07/05/1991 tarihinde sicile kayıt edildiği, davalı taraf adına tescilli 2009/40220 nolu, "sirix" ibareli markanın 16, 28, 30. sınıflarda 28/07/2009 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 09/07/2010 tarihinde, 2009/42094 nolu "C. S." ibareli markanın 29 ve 30. sınıflarda 06/02/2012 tarihinde, 2010/66663 nolu "Şekil" ibareli markanın 29.30. sınıflarda 2010/26667 "şekil" ibareli markanın 29 ve 30. sınıflarda 18/10/2010 tarihinde 2010/66673 nolu "şekil" ibareli markanın 29, 30. sınıflarda 18/10/2010 tarihinde, 2010/66679 nolu "şekil" ibareli markanın 29,30. sınıflarda 18/10/2010 tarihinde, 2005/15243 nolu "C." ibareli markanın da 25/04/2005 tarihinde sicile kayıt edilip 2009 yılında davacı G. Gıda A.Ş. tarafından davalıya devredildiği, davalı tarafında"S." ibaresinin davacılardan G. Gıda A.Ş tarafından markaların devrinden önce kullanıldığının kabul edildiği, ancak aralarında yapılan üretim sözleşmesi nedeniyle bunun niteliği itibariyle bir işletme devir sözleşmesi olduğunu, davacı G. Gıda A.Ş'nin sahip olduğu tüm markaları müvekkiline devrettiğini savunduğu, anılan sözleşmenin 2. maddesinde taraflar arasında akdedilen satış sözleşmesinin eki ve ayrılmaz bir parçası olan işbu üretim sözleşmesi denildiği, satış sözleşmesinin ise hangi konuda olduğu bilinemediği, 5. maddesinde süresinin 6 ay olduğunun belirlendiği işletme devir sözleşmelerinin süreye bağlı olarak yapılmayacağı, sözleşmenin işletmenin tüm aktif ve pasifleri ile devri şartına aykırı olduğu, dolayısıyla davalı tarafa devredilen markaları taraflar arasında 2009 yılında yapılan devir sözleşmesinde belirtilen markalar ile sınırlandırmak gerektiği, bu markalar arasında "sırıx" veya benzeri bir markanın yer almadığı, davalı markalarında yer alan "s." ibaresi ile davalı tarafından ticaret sırasında kullanılan "S." ibareleri ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, markalarda "S." ibaresini esaslı unsur olarak kullandığı, emtia sınıflarının da aynı olduğu, davalı tarafından tescil edilen "S." ibaresinin davacı G. Gıda A.Ş'ye ait olduğunun bilindiği buna rağmen izinsiz olarak markanın tescil edildiği söz konusu tescillerin bu nedenle kötü niyetle yapıldığı, ayrıca davacılardan G.Aş'nin hak sahipliği diğer davalıya devretmiş olduğundan bu davacının davasının sıfat yokluğundan reddine ve kimi markaların davacılar adına devrinin ise yasal koşulları bulunmadığından reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davacılardan G. Gıda San. ve Tic. A.Ş bakımından davanın reddine, davacılardan T. Gıda Ltd. Şti tarafından açılan dava bakımından davanın kısmen kabulü ile davalı adına TPE nezdinde tescilli 2009/40220, 2009/42094, 2010/66663, 2010/66667, 2010/66673, 2010/66679 no'lu marka tescillerinin hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, sair istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5792, Karar No: 2015/7428, Tarih: 01.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5792 E.  ,  2015/7428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÜMÜŞHACIKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/01/2013

NUMARASI : 2011/32-2013/3

Taraflar arasında görülen davada Gümüşhacıköy Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/01/2013 tarih ve 2011/32-2013/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı H.. K.. vekili ve davalı Şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin Y. A. P. İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin 100/200 hisse ile ortağı olduğunu, davalı H.. K.. 90/200 ve davalı N.. K..' nın ise 10/200 hisse ile ortak olduğunu, davalı ortakların karı koca olup şirketin önceden iki ortağı olarak aldıkları karar ile H.. K..'nın tek imza ile yetkili ve sorumlu olarak şirketin ana sözleşmesinin 10 maddesine göre müdür olarak atandığını, müdür olan davalının şirkete ait tek taşınmaz olan gayrimenkulünü davalı şirkete 85.000,00 (seksenbeşbin) TL'ye satarak bedelini nakden ve peşinen almış olduğunun resmi senette yazılı olduğunu, ancak satış bedelinin şirket hesabına yatırılmadığını, ayrıca bu bedelin rayicin altında olduğunu ve H.. K..'nın yetkisiz olarak bu işlemi yaparak yasaya ve ana sözleşmeye aykırı davrandığını ileri sürerek gayrimenkulün tapu kaydının ehliyetsizlik ve muvazaa nedeniyle iptali ile müvekkilinin ortağı bulunduğu Y. A.P. İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti. adına tapuya kayıt ve tesciline, tüm yargılama giderleri ve ücreti vekaletin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı İ. A. Kuruyemişçilik San. Tic. Ltd. Şti. vekili; davacının şirket adına tescil talep etme hak ve ehliyeti bulunmadığından davanın reddi gerektiğini, ana sözleşme ile yetkili müdür olarak atanan H.. K..'dan söz konusu taşınmazı noterde satın aldığını ve bedelini ödediğini, tapu tesciline güvenerek işlem yapan 3. kişi konumunda olduğunu ve iyiniyetinin korunması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı H.. K..; dava konusu taşınmazı kendisinin satın aldığını ve fabrika kurulmak üzere şirkete devrettiğini, fabrika yapımına davacının yardımcı olacağı vaadiyle şirkete ortak olarak alındığını, ancak fabrikanın yapımı için hiç bir iş yapılmadığını, alınan hibelerin de yandığını, kredilerin de ödenemediğini, taşınmaz satışından elde edilen 85.000,00 TL'yi fabrikanın yapımı için girişmiş olduğu işlemlerdeki masraflarına ödediğini, taşınmazı aldığı S. G.a ödeme yaptığını, danışmanlık hizmetleri ve proje masrafları için de harcamalar yapıldığını, hibe desteği yandıktan sonra bankaya teminat yatırmak zorunda kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.