muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1587, Karar No: 2018/1924, Tarih: 19.06.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/1587 E.  ,  2018/1924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2. maddesi, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet (istinaf başvurusunun esastan reddine dair)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle incelendi;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İstinaf Mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucunun, hem maddi olay hem de hukuki denetim yapacak olan istinaf başvurusunda sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken (5271 sy. CMK madde 273/4), incelemesi hukuki denetimle sınırlı (CMK madde 294/2) olan temyiz yolunda; mülga 1412 sayılı CMUK'tan (madde 305.) da farklı şekilde, re'sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde/layihasında temyiz edenin hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini/temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu (CMK madde 294/1) şart koşmuş ve temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi durumunda; tıpkı başvurunun süresi içinde yapılmaması, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkı bulunmaması hallerinde olduğu gibi usulüne uygun açılmış bir temyiz dvasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddedilmesini (CMK madde 298) emretmiş (F.Yenisey-A.Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 923, Centel-Zafer Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 826, C.Şahin-N.Göktürk Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 278) olmasına, anılan Kanunun 289. maddesinin, usulüne uygun açılmış bir temyiz davasının "sınırlı inceleme ilkesinin" bir istisnasını teşkil etmesine (F. Yenisey-A. Nuhoğlu, age sh. 905), şartları ve usulü açık bir şekilde ortaya konulmak şartıyla (AİHM Galstyan/Ermenistan Başvuru No; 26986/03 15.01.2007 t.) öngörülen usul şartlarına uyulmaması sebebiyle kanun yolu başvurusunun reddedilmesinin bu hakkın ihlali sonucunu doğurmayacağının (AİHM Sjöö/İsveç Başvuru No; 37604/97) da istikrar kazanmış yargısal kararlarla kabul edilmesine nazaran; sanığın 18.12.2017 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği anlaşılmakla; temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 19.06.2018 tarihinde üye ...'in verilen karara yönelik temyiz isteminin kabulü gerektiğine dair karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Sanığın silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan Balıkesir 3. Ağır Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda verilen mahkumiyet kararının istinaf etmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda sanığın TCK 314/2, 53/1-2, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapse ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin 22.11.2017 tarih 2017/30 Esas 2017/37 Karar sayılı ilamına yönelik sanık tarafından Yargıtay ilgili ceza daire başkanlığına gönderilmek üzere Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi Başkanlığına verilen dilekçede “hakkımda tesis edilen istinaf başvurusu reddini temyiz ediyorum” şeklindeki dilekçesi üzerine dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucunda:

CMK 294/1 maddesi gereğince temyiz layihasında temyiz edenin temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğu sanık müdafıinin 18.12.2017 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği anlaşılmakla temyiz isteminin CMK 298 maddesi gereğince reddine oyçokluğuyla karar verildiği, bu düşüncenin yasal düzenlememize ve evrensel hukuk kurallarına (adalete erişim hakkının engellenmesi) aykırı olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanılmıştır.

Adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir. Adalete erişim bir hak olduğu için bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanılabilirliği sağlanıp, içtihatlar bu şekilde oluşturulmalıdır. Hakların tanınması yetmez, hakkın etkin kullanımını da sağlanması gerekir.

Yargı organlarının adalet dağıtmada kaçınma yetkileri yoktur. Anayasamız bunu “hiçbir mahkeme görev yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” biçiminde düzenlemiştir (m. 36/2) Adalet dağıtımından kaçınılması, hakkı teslim etmekten kaçınmak demektir.Adalete erişim hakkı yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararlarının uygulanmasını sağlama isteme haklarını güvence altına almaktadır. Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adli yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, s.443)

5271 sayılı CMK’da birbiriyle yakın bağlantılı olan iki madde üzerinde durulması gerekmektedir. Bunlardan biri, 288; diğeri 289. maddedir.

Birincisi, 288. maddede, temyizin nedenine yer verilmiştir. Buna göre, “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır” (m. 288/1). Hukuka aykırılığın ne olduğu da açıklanmıştır; “Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” (m. 288/2)

5271 sayılı CMK’da birbiriyle yakın bağlantılı olan iki madde üzerinde durulması gerekmektedir. Bunlardan biri, 288; diğeri 289. maddedir.

Birincisi, 288. maddede, temyizin nedenine yer verilmiştir. Buna göre, “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır” (m. 288/1). Hukuka aykırılığın ne olduğu da açıklanmıştır; “Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” (m. 288/2)

İkincisi, CMK 289 (1) "Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hallerde hukuka kesin aykırılık var sayılır." şeklindeki düzenlemeyle yasa koyucu temyiz dilekçesinde veya beyanında açıkça gösterilmese dahi, 289. maddede sayılan nedenlerin temyiz mahkemesince re’sen dikkate alınacağını kabul etmiştir. Bu nedenlerden en az birinin varlığı halinde hüküm baştan sona hukuka aykırı kabul edilmektedir. Yani, CMK’nın 289. maddesinde, mutlak bozma nedenlerine yer verilmiştir. Burada yer alan hususlardan birine aykırılık varsa hüküm mutlaka bozulacaktır. Bu mutlak bozma nedenlerinden başka maddi ceza hukuku veya yargılama hukuku ilkelerinden birine aykırılık varsa, bunlar mutlak bozma nedeni olarak belirtilmemiş olsalar da, bunlara aykırılık da bozma nedenidir. Bu ikinciler için nispi bozma nedenleri denilebilir. Nispi bozma nedenlerinin 298/1. maddede belirtildiği gibi, temyiz dilekçe veya beyanında yer almasının arandığı söylenebilse de, temyiz dilekçesinde yer almasa bile 289. maddede belirtilen hukuka aykırılıkların tespit edilmesi halinde bozma kararı verilmesi gerekir. (Doç. Dr. İbrahim Şahbaz, Olağan Yasa Yollarından İstinaf ve Temyizde İnceleme, Yargıtay Dergisi, cilt:43, sayı:l, Ocak 2017, sh. 172-173)

5271 sayılı Yasanın 288/2. maddesindeki bu düzenleme hukuka aykırılığın tanımını yapmakta, ancak 289. maddede hukuka aykırılıklar arasında derecelendirme yapılmaktadır. Buna göre mutlak hukuka aykırılık hallerinden biri varsa (m. 289), hükmün mutlaka bozulması gerekir. Hatta yasa koyucu 289/1. maddede ilk cümlede, maddede sayılan hallerden birinin varlığı halinde, bu neden temyiz dilekçesi veya beyanında açıkça dile getirilmese dahi, yasa yolu incelemesi yapan makamın bunu re’sen dikkate almasını kabul etmiştir. Devamla yasa koyucu bu nedenlerden birinin varlığını halinde “hukuka kesin aykırılığın” olduğunu karine olarak kabul etmiştir. Hukuka kesin aykırılık halinde de bozma kararı verilmesi zorunludur. Dolayısıyla, 289. maddede sayılan nedenlerden birine dahi aykırılık varsa hukuka kesin aykırılık vardır ve bu nedenle yargılamanın tamamı hukuka aykırı hale gelmiş olacaktır. Yasa koyucu 289. maddede sayılan nedenlerden birinin varlığı halinde yasa yolu incelemesi yapan makama bu aykırılığın hükme etkisinin olup olmadığı yönünde bir değerlendirme yapma olanağı tanımadığı gibi, Yargıtay’a “araştırma yetkisi de tanımamıştır” Yani 289. maddedeki nedenlerden birinin varlığını yasa koyucu, bu aykırılığın son karara etki ettiğini önceden ve yasayla kabul etmiştir.Nitekim; 16. Ceza Dairesi 20.12.2017 tarih 2017/2517 Esas ve 2017/5659 Karar, 21/03/2018 tarih, 2018/1228 Esas ve 2018/831 Karar sayılı kararlarında "...CMK 289. maddesinin 1-a-e bendlerinde, hukuka kesin aykırılık halleri içinde, “mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşması yapılması” gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenecektir. (CMK 289/1) Hukuka kesin aykırılık hallerinde, hükümden önce verilen mahkeme kararlarının, temyiz incelemesi yönünden hükme esas teşkil edip etmediğinin de bir önemi bulunmamaktadır.

Bu itibarla, mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkülü için duruşmada hazır bulunması doğrudan şart koşulan zorunlu müdafiin görevlendirilmemesinin, CMK 289. maddesinin 1-a-e bendleri bağlamında hukuka kesin aykırılık oluşturduğu açık olduğundan usulüne uygun açılmış bir temyiz davasında temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenmesi gerekecektir."

Bu itibarla, mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkülü için duruşmada hazır bulunması doğrudan şart koşulan zorunlu müdafiin görevlendirilmemesinin, CMK 289. maddesinin 1-a-e bendleri bağlamında hukuka kesin aykırılık oluşturduğu açık olduğundan usulüne uygun açılmış bir temyiz davasında temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenmesi gerekecektir."

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde somut bir neden belirtilmeksizin “kanuna aykırı, hukuka aykırı, usule aykırı, usul ve yasaya aykırı, uluslararası hukuka aykırı, Yargıtay kararlarına aykırı, AİHS’e aykırı, AİHM’e aykırı, haksız yersiz, adalete aykırı mahkumiyet kararını temyiz ediyorum, bazen de mahkumiyet kararını temyiz ediyorum temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasını ve gerekçeli temyiz dilekçesini gerekçeli kararın tarafıma tebliğinden sonra sunacağım, beraat etmem gerekiyor bu nedenle kararı temyiz ediyorum” şeklindeki temyiz dilekçeleri intikal etmektedir. Bu durumda her dosyada temyiz incelemesi yapılıp yapılmaması kavramın ne anlama geldiği tartışması yapılacak, bazıları kabul edilecek, bazı dilekçeler de kabul edilmeyecek. Bu da kanun önünde eşitlik ilkesine aykırı hareket edildiği suçlamasını beraberinde getirecektir.

Sorulması gereken tek soru “Temyiz incelemesi temyiz başvurusunda gösterilen nedenlerle sınırlı mıdır?”

Temyiz incelemesi kural olarak temyiz dilekçesinde veya layihasında ileri sürülmüş olan sebepleri kapsayacaktır. CMK’nın 294. maddesinde, temyiz nedenini ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olacağı ve temyiz edenin başvurusunda, temyiz nedenini göstermek zorunda olduğu ifade edilmiştir. Bundan ayrıca 301. maddede de Yargıtay’ın yalnızca “temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile, temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirleyen olaylar” hakkında inceleme yapacağı açıklanmıştır. Anılan hükümler uyarınca, temyiz nedeni olarak gösterilmeyen bir hususun Yargıtay tarafından nazara alınmaması gerekmektedir.

Buna karşın, açıklanan kuralın bir istisnası bulunmaktadır. Gerçekten de temyiz dilekçesinde ileri sürülmemiş olsa bile, CMK madde 289’da belirtilen kesin hukuka aykırılık hallerinin bulunup bulunmadığının temyiz incelemesinde re’sen araştırılması gerekmektedir.

Kanunun 289. maddesindeki kurala istisna teşkil eden CMK madde 290’daki düzenlemeyi burada açıklamak gerekir; “Sanığın yararına olan hukuk kurallarına aykırılık, sanık aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet savcısına bir hak vermez”. Bu hüküm uyarınca, sanığın lehine olan hukuk kurallarına aykırılık bulunması, sanığın aleyhine hükmün bozulması için bir sebep teşkil etmez. Mesela son sözün sanığa verilmediği gerekçesiyle sanığın beraatine ilişkin karar bozulmaz.

Kanunun 289. maddesindeki kurala istisna teşkil eden CMK madde 290’daki düzenlemeyi burada açıklamak gerekir; “Sanığın yararına olan hukuk kurallarına aykırılık, sanık aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet savcısına bir hak vermez”. Bu hüküm uyarınca, sanığın lehine olan hukuk kurallarına aykırılık bulunması, sanığın aleyhine hükmün bozulması için bir sebep teşkil etmez. Mesela son sözün sanığa verilmediği gerekçesiyle sanığın beraatine ilişkin karar bozulmaz.

Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz talebi CMK 289. maddede belirtilen kesin hukuka aykırılıkların bulunup bulunmadığıyla ilgili olarak sınırlı inceleme yapılıp yok ise temyiz talebinin esastan reddedilerek ONANMASINA, var ise BOZULMASINA karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanılmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/53977, Karar No: 2014/5224, Tarih: 20.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/53977 E.  ,  2014/5224 K.**

* HARCIRAH ALACAĞININ ÖDETİLMESİ

* HAKKIN KÖTÜYE KULLANILMASI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 2

**"İçtihat Metni"**

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı D.. M..ürlüğünün Isparta 18. Bölge Müdürlüğü, 182. Burdur Şube Müdürlüğünde İş Kanununa tabi olarak çalışmakta iken, ailevi nedenlerle 17. Van Bölge Müdürlüğü 172. Muş Şube Müdürlüğüne alınması için 07.05.2009 tarihinde dilekçe verdiğini, 27.07.2009 tarihinde tayininin yapıldığını, ancak TİS gereğince ödenmesi gereken harcırahın ödenmediğini, davacının yazılı olarak kuruma başvurduğunu, kurumun cevabi yazı ile harcırahsız tayin talebi olduğundan bahisle ödenmeyeceğinin ifade edildiğini, halbuki TES İŞ ile davalı kurum arasında yapılan Toplu İş Sözleşmesi madde 59/2 gereği harcırah ödenmesi gerektiğini iddia ederek 1.000 TL harcırahın faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, Çevre ve Orman Bakanlığı D.. M..ürlüğü Personel ve Eğitim Dairesi Başkanlığının yazılarında açıkça belirtildiği üzere, davacının 02.01.2008 tarihli dilekçe ile tayin talebinde bulunduğunu, ardından idarece henüz söz konusu dilekçeye cevap verilmeden 21.01.2008 tarihli dilekçe ile doğrudan Personel Daire Başkanlığına başvurarak ikinci kez tayin talebinde bulunduğunu, bunun üzerine D.. M..ürlüğü Isparta 18. Bölge Müdürlüğü 182. Burdur Şube Müdürlüğüne 07.02.2008 tarihinde tayin yapıldığını, 13.03.2008 tarihinde göreve başladığını, aradan bir yıl geçmeden eşinin rahatsızlığı ve ailevi nedenlerle tekrar tayin talebinde bulunan davacıya D.. M..ürlüğü Isparta 18. Bölge Müdürlüğü 182. Burdur Şube Müdürlüğünde çalışmaktayken ailevi nedenlerle Van 17. Bölge Müdürlüğü Muş 172. Şube Müdürlüğüne atanması için yapılan başvurusuna olumsuz cevap verildiğini, bunun üzerine davacının 16.07.2009 tarihli dilekçe ile tekrar harcırahsız olarak tayin talebinde bulunduğunu, davacının Van 17. Bölge Müdürlüğü Muş 172. Şube Müdürlüğüne atandığını, uyuşmazlığın idare mahkemesinde çözülmesi gerektiğini, bu nedenle mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini, davacının dilekçesi ve özgür iradesi ile harcırahsız tayin talebinde bulunduğu halde, tayin işlemi yapıldıktan sonra harcırah talebinde bulunmasının kanuna karşı hile ve idareyi aldatmaya yönelik bir tavır ve hareket olduğunu, MK madde 2 dürüstlük kuralı gereği bu tür dürüst olmayan tavır ve hareketin kanun karşısında himaye görmeyeceğini, davacı TİS gereği harcırah ödenmesi gerektiğini beyan etmiş ise de, rızaen özgür iradesiyle harcırahsız tayin talebinde bulunduğu dikkate alındığında bu hükmün bu davada uygulanamayacağını, faiz talebinin yasal dayanağının olmadığını savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Operatör olarak görev yapmakta olan davacı işçi, DSİ 172. Şube Müdürlüğüne (Muş) sunduğu 02.01.2008 tarihli dilekçe ile, akrabalar arasında çıkan husumet nedeniyle burada çalışmasının zor duruma geldiğini beyan ederek DSİ XVIII. Bölge Müdürlüğüne tayin edilmesini talep ettiği, bu talep dilekçesi üzerine Çevre ve Orman Bakanlığı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü XVII. Bölge Müdürlüğü tarafından D.. M..ürlüğü Personel ve Eğitim Dairesi Başkanlığına yazılan 03.01.2008 tarihli yazı ile, adı geçenin kadrosu ile birlikte bölgelerinden ayrılmasında herhangi bir sakınca bulunmadığı belirtilerek, başkanlık tarafından uygun görülmesi halinde olurun bölgelerine gönderilmesinin istendiği, İşçi Personel Hareketleri onayı başlıklı belge içeriğinden XII. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 59. Maddesi dayanak yapılarak naklinin gerçekleştirildiği,

Daha sonra işçinin 24.03.2009 tarihli dilekçe ile DSİ Burdur 182. Şube Müdürlüğüne müracaat ederek 19.03.2008 tarihinden beri operatör pozisyonunda çalıştığını, eşinin rahatsızlığı ve artan sorunları nedeniyle memleketi olan Muş 172. Şube Müdürlüğüne tayin olmak isteğini dile getirdiği, D.. M..ürlüğü 17. Bölge Müdürlüğünün 17.04.2009 tarihli yazısı ile bölgelerinde hizmetine ihtiyaç duyulmadığının belirtildiği, davacı işçi tarafından D.. M..ürlüğü Personel Eğitim Daire Başkanlığına yazılan 16.07.2009 tarihli dilekçe ile 18. Bölge Müdürlüğünden tayininin 17. Bölge Müdürlüğüne yapılması için kendisine verilen harcırah ve yolluğu istemediğini beyan ettiği, dosyada bulunan İşçi Personel Hareketleri Onayı başlıklı belgede yine XII. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 59. Maddesi dayanak alınarak adı geçenin naklinin 16.07.2009 tarihli dilekçesine istinaden harcırahsız olarak yapıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda davacı işçinin harcırah talebi Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde düzenlenen hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Mahkemece davacının harcırah talebinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19963, Karar No: 2013/26195, Tarih: 24.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/19963 E.  ,  2013/26195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdur vekilinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre sanıklar ... ve ... hakkındaki hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

1) Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur ...'in 20.10.2008 tarihli oturumda '... dışındaki diğer üç sanıktan şikayetçi olmadığını' beyan etmesine göre, 'katılan' sıfatı bulunmayan mağdur vekilinin, 5271 sayılı CMK'nin 242/1 ve 260/1 maddeleri gereğince hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, mağdur vekilinin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığın temyiz dilekçesinin ekinde ibraz ettiği Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne ait 27/05/1999 tarihli sağlık kurulu raporunda; sanıkta “iki uçlu mizaç bozukluğu, hafif derece zeka geriliği”nin bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakla, Adli Tıp Kurumu'ndan suç tarihi itibariyle TCK'nin 32. maddesi gereğince, akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına ilişkin raporu alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1267, Karar No: 2017/3210, Tarih: 27.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/1267 E.  ,  2017/3210 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 19.01.2012 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; KUŞADASI 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2014 gün ve 2014/295 esas, 2014/644 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edildiği, gerekmediği halde 25.02.2015 tarihinde suça sürüklenen çocuk müdafine yapılan tebligatın yeni bir hak bahşetmeyeceği cihetle; suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 26.02.2015 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 27.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4926, Karar No: 2020/1755, Tarih: 10.03.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4926 E.  ,  2020/1755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında, suça konu 06.05.2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 25.09.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 13.11.2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 01.12.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, sanık hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olduğu, anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 10.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.