muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12347, Karar No: 2017/3629, Tarih: 01.06.2017

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki

değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine, basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

tarihli başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu yayında ait telefonun başka şahısların ismi altında dinlenmesinin ve anılan şahsa suç unsuruna rastlanmadığından dinleme kayıtlarının imha edildiğinin bildirilmesi üzerine yaptığı açıklamalarının yorum katılmadan yayınlandığı bu haliyle yayının güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda davanın reddi şeklindeki kararın Dairemizce onanması gerekir. Ne var ki, kararın davacı lehine bozulmasına karar verilmiştir. Bu haliyle davalıların karar düzeltme isteminin 440-442 maddeleri uyarınca kabulü ile Dairemizin 02/05/2016 günlü 2015/7182 esas, 2016/5909 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle HUMK'un 440-442 maddeleri gereğince davalıların karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 02/05/2016 günlü 2015/7182 esas 2016/5909 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, kararın açıklanan nedenlerle ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının önce temyiz eden davacıya yükletilmesine, tashihi karar talep eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/57310, Karar No: 2010/18911, Tarih: 10.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/57310 E.  ,  2010/18911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/104415

MAHKEMESİ : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2007

NUMARASI : 2007/646

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25781, Karar No: 2013/22557, Tarih: 17.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/25781 E.  ,  2013/22557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21688, Karar No: 2025/6303, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/21688 E.  ,  2025/6303 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1147 E., 2023/540 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/245 E., 2021/297 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17469, Karar No: 2022/8224, Tarih: 31.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/17469 E.  ,  2022/8224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin yağma suçunun unsurlarının oluşmadığına ilişkin; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği müvekkilinin beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay günü mağdur ...'ın önceye dayalı husumeti bulunan sanık ...'ı aradığı ve konuşmak için çağırdığı, görüşme sırasında iki aracın bulundukları yere geldiği, mağduru yaka paça araca alarak bir süre araç içerisinde dövdükleri, mağdurun içlerinden sanık ...'ı teşhis ettiği, diğer 4 kişinin kimliğinin tespit edilemediği ve dosyanın tefrik edildiği, sanıkların mağduru araçla Şile otobanından Taşdelen'e götürdükleri, yolda sanık ...'in mağdurun cebinde bulunan Samsung Galaksi mini marka cep telefonunu zorla aldığı, Taşdelen mezarlığına vardıklarında mağduru araçtan indirerek karanlık bir yere götürdükleri, ellerindeki kemerlerle dövmek suretiyle mağduru basit tıbbi müdahale ile iyileşecek derecede yaraladıkları, sanık ...'ın gümüş renkli bir tabanca çıkarıp mağdura yöneltip "polise haber verme, seni ve aileni öldürürüm" dediği ve mağduru orada bırakarak olay yerinden uzaklaştıkları, mağdurun kendi imkanlarınla hastaneye gidip tedavisini yaptırdığı, suça konu cep telefonuna ilişkin zararın kovuşturma aşamasında giderildiği, her ne kadar sanıkların savunmalarında tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine mağdurun “burada kavga etmeyelim başka yerde tartışalım” demesi sebebiyle ormanlık alana geldiklerini, sessiz bir ortam olduğu için buraya gittiklerini, kavgadan sonra mağduru orada bırakıp döndüklerini, mağdurun telefonunu gasp etmediklerini belirterek üzerlerine atılı suçlamaları kabul etmemişlerse de; mağdurun olayın sıcaklığıyla alınan beyanı, doktor raporu, tanık ...’ün “olay gecesi sigara almak maksadıyla evden çıktığında mağdurun zorla bir arabaya bindirildiğini gördüğünü” beyan etmesi, IMEI numarası üzerinden yapılan araştırmada “mağdura ait cep telefonunun olay günü saat 23:06'ya kadar mağdura ait ... numara ile kullanıldığı, bu tarihten sonra telefonun kullanılmadığı”nın belirlenmesi karşısında; sanıkların inkarının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik beyanlar olduğunun anlaşıldığı, bu itibarla sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 31.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15223, Karar No: 2006/17943, Tarih: 02.10.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/15223 E.  ,  2006/17943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı S... D..vekili tarafından borçlu hakkında .......YTL. asıl alacak ve eklentilerinin tahsili için kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine geçilmiş ve borçluya gönderilen ödeme emrinin tebliğ edilmesinden sonra, adı geçenin yasal süresinde icra mahkemesine başvurarak alacaklının yetkili hamil olmadığı, kendisine usulüne uygun olarak yapılmış bir ciro bulunmadığı belirtilmiş ve takibin iptaline karar verilmesi talep edilmiştir.

Takip dayanağı çek arkası incelendiğinde; çekin muhatap bankaya ibraz edilmesinden sonra, alacaklı S.. D..tarafından imza edilip ciro edildiği anlaşılmaktadır. Bir başka deyişle (takip alacaklısına yapılmış) bir ciro yoktur. TTK.nun 705.maddesi gereğince ibrazdan sonraki ciro alacağın temliki hükmünde isede, bunun için (S..... D....)'a, ibrazdan sonra hamilin yaptığı bir ciro gereklidir. Çek hamilinin bankaya çeki ibrazından sonra takip yapan alacaklıya yapılmış ve alacağın temliki hükümlerini doğuracak bir cirodan söz edilemeyeceği için alacaklı yetkili hamil kabul edilemeyeceğinden İİK.nun 170/a-2.maddesi gereğince takibin iptaline karar verilmesi gerekirken itirazın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6416, Karar No: 2021/9478, Tarih: 04.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/6416 E.  ,  2021/9478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; ... mahallesi 1862 ada 19 parselde bulunan ve davalı müteahhitler tarafından yapılan binadan daire satın aldıklarını, binanın kolonlarından su gelmesi, alt kattaki dairenin her yağmurda 15-20 cm su alması gibi ciddi sorunlar ortaya çıkmaya başladığını, durumun davalı ...'a bildirilmesine rağmen ağır kusurundan kaynaklandığı açık olan sorunların giderilmediğini, Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/93 D. İş dosyasında eksiklerin saptandığını ileri sürerek; davalıların kast ya da ağır kusurları ile ayıplı iş meydana getirmiş olması nedeniyle yapılması zorunlu onarım bedellerinin tespiti ile şimdilik 500TL’nin davalılardan tahsilini talep etmişler, 04/04/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 54.280TL' ye artırmışlardır.

Davalılar; en alt katta oturan davacı dışında diğer davacıların husumet ehliyeti bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Davanın açıldığı asliye hukuk mahkemesince; davalı ...'a yönelik açılan davanın reddine, diğer davalılara yönelik açılan davanın kısmen kabulü ile 46.000TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar, taraflarca temyizi üzerine, Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 15/12/2015 tarihli ve 2014/43856 E. - 2015/36813 K. sayılı kararıyla davaya bakma görevinin tüketici mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrasında verilen görevsizlik kararının kesinleşmesi üzerine dava dosyasının gönderildiği tüketici mahkemesinde yapılan yargılama neticesinde; davalılardan ... ve ...'un yüklenici sıfatıyla davalı ...'un ise satıcı sıfatıyla davacılara karşı sorumlu oldukları, davaya konu taşınmazın davalı yüklenici tarafından davacılara 2005,2006, 2007 tarihlerinde teslim edildiği, en son teslimin 10/09/2007 tarihinde yapılmış olduğu, davanın 23/10/2012 tarihinde açıldığı ve uyuşmazlığın 4077 sayılı kanun kapsamında olduğu, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4. maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirildiği hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağının açıkça ifade edildiği, TKHK’nin 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlü olduğu ve seçimlik haklarını bu halde kullanabileceğini, gizli ayıplarda ise açık düzenleme olmaması sebebi ile genel hükümlere başvurulduğunda alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlü olduğunu, bunu ihmal ettiği takdirde satılanı kabul etmiş sayılacağı, gizli ayıpların dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede) ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınacağı, eldeki uyuşmazlıkta 4077 sayılı Kanun'un 4. ve 6502 sayılı Kanun'un 12. maddesine göre davalının sorumluğunun beş yıl olduğu, dolayısıyla sorumluluk süresinin dolduğu, bilirkişi raporunda ve dava dosyasındaki diğer tüm delillerin incelenmesinde belirtilen ayıpların gizli ayıp niteliğinde olmadığı, bilirkişi kök raporuna ek olarak sunulan fotoğraflarda açıkça çatlakların, su nedeniyle oluşan kabarmaların görüldüğü, dolayısıyla ayıpların açık ayıp niteliğinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Mahkemece davacıların giderilmesini istediği ayıpların açık ayıp niteliğinde olduğu ve dava zamanaşımı ve 30 günlük ihbar süresinde ileri sürülmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, alınan bilirkişi kök ve ek raporlarında davacı alıcılar tarafından gerek teslimden önce gerekse teslimden sonra belirttiği ayıpların, açık yada gizli ayıp olup olmadığı, bu ayıpların giderilmiş olup olmadığı, dava dilekçesinde belirtilen ayıpların niteliğinin ne olduğu hususlarına yeterince yer verilmediği, sadece tespit dosyasına dayalı olarak davacılar tarafından istenen kalemlere ilişkin olarak masraf tespiti yaptığı raporların davalılar tarafından itiraza uğradığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki davacıların taleplerinin içerisinde TKHK’ nin 4/4 maddesi kapsamında, ayıplar tüketiciden satıcının ağır kusuru veya hile ile gizlenmişse zamanaşımı süresinden zaten yararlanamayacağı hükmünün de gözetilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca mahkemece, az yukarıda ayrıntılı olarak belirtilen hususlarda alanında uzman kişilerden oluşturulacak yeni bilirkişi heyeti marifetiyle rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, değinilen bu hususlar göz ardı edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

2- Kabule göre ise; davanın tüm davacılar yönünden reddine karar verilmekle birlikte davalılar cevap dilekçelerinde davayı davacılardan en alt katta oturan malik açısından “sadece en alt katta oturan malikin husumet ehliyeti olduğu ve zararının doğduğu beyanı ile” açıkça kabul etmişlerdir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Davayı kabul” başlıklı 308/1. Maddesine göre “Kabul, davacının talep sonucuna, davalının kısmen veya tamamen muvafakat etmesidir.” “Feragat ve Kabulün Şekli” başlıklı 309. maddesine göre ise kabul, dilekçeyle veya yargılama sırasında sözlü olarak yapılabilir olup karşı tarafın muvafakatine bağlı değildir. Dolayısıyla davacılar ... ve ...’nın dava konusu taşınmazda zemin 1 ve 2 nolu dairelerde ikamet ettiği göz önüne alındığında bu kişiler açısından doğan tüm zararlarının tazminine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA, hükmü temyiz eden taraf harçtan muaf olduğundan peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.