muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/322, Karar No: 2020/425, Tarih: 20.10.2020

İnceleme dışı sanık ...’ın 07.06.2012 tarihinde Mersin E-Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü aracılığıyla Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderdiği dilekçeyle şantiyede yaşanan hırsızlık olayını iş vereni olan sanık ...’a bildirdiğini, 21.01.2012 tarihinde sanığın telefonla kendisini aradığını, şantiyeye doğru gelmekte olduğunu söyleyip katılanları ve müştekiyi çadırına göndermesini istediğini, bunun üzerine katılanları ve müştekiyi, sanığın, kendileriyle görüşeceğini söyleyerek onun çadırına gönderdiğini ve işine devam ettiğini beyan etmesi, dosyada bulunan HTS kayıtlarına göre sanık ...’ın kullandığı cep telefonunun 21.01.2012 tarihinde saat 12.04-18.42 aralığında Mersin ilinden sinyal vermesi, katılanlar... ve ...’in soruşturma aşamasında istikrarlı olarak 21.01.2012 tarihinde çalıştıkları iş yeri sahibi olan sanık ...’ın şantiyeye geldiğini, kendilerini tekme ve tokatla darbettiğini, eline aldığı makasla saçlarını keserek "Bu da size ders olsun." dediğini beyan etmeleri, müşteki ...’ın ise kovuşturma aşamasında sanığın kendilerine tokat attığını ve saçlarını kestiğini belirtmesi, katılanların ve müştekinin serbest kaldıktan sonra aynı gün içerisinde hastaneye darp şikâyetiyle müracaat etmeleri ve tespit edilen yaralanmalarının olayın oluş şekline ilişkin anlatımlarıyla örtüşmesi, katılanlar ve müştekiye ait kimliklerin ve onlar tarafından imzalanan tutanakların sanık ... tarafından polislere teslim edilmesi hususları bir bütün olarak ele alındığında; inceleme dışı sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’ın iş yerinde meydana gelen hırsızlık olayının sorumlusu oldukları söylenen katılanları ve müştekiyi 17.01.2012 tarihinden 21.01.2012 tarihine kadar şantiyede rızaları dışında tutmaları, bu zaman diliminde hırsızlık suçunu itiraf etmeleri için..., ... ve ...’ı adli raporlarda belirtilen yaralanmalara neden olacak şekilde darbetmeleri, sanığın 21.01.2012 tarihinde şantiyeye geldikten sonra orada 5 gün boyunca zorla tutulan ve darbedilen katılanlar ve müştekiyi tekme ve tokatla darbetmeye devam ederek eline aldığı makasla onların saçlarını kesmesi hususunun, müşteki ve katılanlara yönelik 17.01.2012 tarihinden itibaren kendisinin lehine olarak işlenen eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına ilişkin sanığın en başından itibaren bilgi sahibi olduğunu ve kendisinin talimatı olmaksızın atılı suçların işlenmesinin mümkün olmadığını göstermesi, lehine düzenlenen belgeleri polislere kendisinin teslim etmesi, bu şekilde inceleme dışı sanıklar tarafından işlenen, kesinleşen ve itiraza konu olmayan eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına fikir ve eylem birliği içerisinde katılması ile olay üzerinde birlikte hâkimiyet kurması nedenleriyle sanığa atılı eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, birinci uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla, birinci uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden;

2- Sanık hakkında TCK’nın 109. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanma koşularının oluşup oluşmadığı;

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda; müşteki ...’ın şantiyede çalıştığı esnada inceleme dışı sanıklar tarafından darbedildikten sonra götürülerek ranza demirine bağlanması, katılanlar... ve ...’in ise hile ile şantiyeye götürüldükten sonra darbedilmeleri ve aynı şekilde ranza demirlerine bağlanarak 17.01.2012 tarihinden 21.01.2012 tarihine kadar cebren şantiyede tutulmaları, şantiyede zorla tutulduğunu bildiği katılanların ve müştekinin çadırına gönderilmesini isteyen sanığın katılanları ve müştekiyi tekme ve tokatlarla darbetmesi, daha sonra eline aldığı makasla saçlarını kesmesi hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın, inceleme dışı sanıklarla fikir ve irade birliği içerisinde hareket ederek katılanlar... ve ...’i başta hile, daha sonra ise cebir kullanmak, müşteki ...’ı ise olayın en başından itibaren cebir kullanmak suretiyle hürriyetlerinden yoksun kılmaları nedeniyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir, tehdit veya hile ile işlenmiş nitelikli hâlini düzenleyen TCK’nın 109. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanma şartlarının oluştuğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

3- Sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, 'Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır.' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır." şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise TCK’nın "Suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44 (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

TCK'nın 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, ikinci fıkrasında; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise; "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence, ... ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz." düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

TCK’nın 43/1. maddesinde bulunan, "değişik zamanlarda" ifadesi nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, suçların mutlaka değişik zamanlarda işlenmesi gereklidir ki, bunun sonucu olarak, aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı kabul edilmiştir. Bu hâlde zincirleme suç hükümleri uygulanarak artırım yapılamayacak, ancak bu husus TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde göz önüne alınabilecektir.

Burada "aynı zaman" ve "değişik zaman" kavramları üzerinde durulmalıdır. Kanunda bu konuda bir açıklık bulunmadığından ve önceden kesin belirlemelerin yapılması mümkün olmadığından, bu husus her somut olayın ve suçun özellikleri göz önüne alınarak değerlendirilmeli ve eylemlerin "değişik zamanlarda" işlenip işlenmediği tespit edilmelidir. Bu bağlamda "aynı zamanda" kavramı dar yorumlanmayarak, çok kısa zaman aralıkları aynı zaman dilimi olarak kabul edilmelidir. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 tarihli ve 98-143 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da bu hususlar vurgulanmıştır.

TCK'nın 43/1. maddesinin açıklığı karşısında öğretide de zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için suçların farklı zamanlarda işlenmesi gerektiği konusunda görüş birliği bulunmaktadır.

Öte yandan, Kanunumuz zaman konusunda olduğu gibi, suçların işlendikleri yer bakımından da bir sınır koymamıştır. Ancak, suçların aynı yerde işlenmeleri, suç işleme kararındaki birliğin bir işareti olarak kabul edilebilir.

TCK'nın 43/1. maddesinin açıklığı karşısında öğretide de zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için suçların farklı zamanlarda işlenmesi gerektiği konusunda görüş birliği bulunmaktadır.

Öte yandan, Kanunumuz zaman konusunda olduğu gibi, suçların işlendikleri yer bakımından da bir sınır koymamıştır. Ancak, suçların aynı yerde işlenmeleri, suç işleme kararındaki birliğin bir işareti olarak kabul edilebilir.

Aynı suç işleme kararının varlığının olaysal olarak suçun işlenmesindeki özellikler, suçun işleniş biçimi, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, mağdurların farklı olup olmadıkları, ihlâl edilen değer ve yarar ile korunan değer ve yarar, olayların oluşum ve gelişimi ile tüm özellikleri değerlendirilerek belirlenmesi gerekmektedir.

TCK'nın 43/1. maddesi düzenlemesinden anlaşılacağı üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hâllerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda artırılmaktadır.

Zincirleme suça ilişkin bu genel açıklamalardan sonra, öğretide aynı neviden fikri içtima olarak tanımlanan TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrasının da değerlendirilmesi gerekmektedir. Anılan düzenleme; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da birinci fıkra hükmü uygulanır." hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil, yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanun’un 43/1. maddesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Ceza Genel Kurulunun birçok kararında vurgulandığı üzere, bir fiilin hukuki anlamda tekliği ile doğal anlamda tekliği kavramlarının aynı olmadığı göz ardı edilmemelidir. Doğal anlamda gerçekleştirilen her bedensel eylem ayrı bir hareketi oluşturmakta ise de hukuki manada hareketin tek olması ile ifade edilmek istenen husus, doğal anlamda birden fazla hareket bulunsa dahi, bu hareketlerin, hukuki nedenlerden dolayı değerlendirmede birlik oluşturması suretiyle tek hareket olarak kabulüdür. Bir kısım suçların işlenmesi sırasında doğal olarak birden fazla hareket yapılmakta ise de ortaya konulan bu davranışlar, suçun kanuni tanımında yer alan hukuki anlamdaki tek bir fiili oluşturmaktadır (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 9. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2016, s. 492.). Örneğin; failin mağduru birden fazla yumruk ve tekme vurmak suretiyle yaralaması, yalan tanıklık yapan failin birden fazla beyanda bulunması, kasten öldürme fiilinin her biri tek başına öldürücü nitelikte beş bıçak darbesi ile işlenmesi vb. gibi.

TCK’da bazı suçlarda özel olarak aynı neviden fikri içtima hükmüne de yer verilmiştir. Örneğin; belirsiz sayıda kişilerin sağlığını bozmak amacıyla ve bu amacı gerçekleştirmeye elverişli olacak surette, radyasyona tabi tutulması hâlinde, radyasyon yayma suçunun temel şekline nazaran daha ağır ceza öngörülmüştür (TCK’nın 172/2. maddesi). Bu suçlar için özel bir aynı neviden fikri içtima kuralı öngörülmüş olduğundan, ayrıca TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca cezanın arttırılması yoluna gidilmeyecektir.

Aynı neviden fikri içtimadan söz edilebilmesi için;

1- Fiilin hukuki anlamda tek olması,

2- Birden fazla suçun işlenmiş olması,

3- İşlenen birden fazla suçun "aynı suç" olması,

4- Bu suçların mağdurlarının farklı olması gerekmektedir.

Bu dört şart birlikte gerçekleştiğinde, faile tek ceza verilecek, ancak bu ceza artırılacaktır. Örneğin; bir sözle birden çok kişiye karşı cinsel tacizde bulunulması, bir mektupla birden çok kişiye hakaret edilmesi, bir odada bulunan çok sayıda kişinin üzerine kapının kilitlenmesi suretiyle hürriyetlerinden yoksun kılınmaları, içerisinde beş kişiye ait cüzdanların bulunduğu çantanın çalınması hâllerinde aynı neviden fikri içtima söz konusu olup, TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında üçüncü uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

Bu açıklamalar ışığında üçüncü uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

Aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanabilmesi için fiilin hukuki anlamda tek olması ve bu fiille aynı suçun birden fazla kişiye karşı işlenmesi gerektiği, inceleme dışı sanıkların önce müşteki ...’ı şantiyede ranza demirine bağlamak suretiyle hürriyetini cebren kısıtlamaları, katılanlar... ve ...’i ise hile ile araca bindirerek şantiye götürmeleri ve daha sonra 17.01.2012-21.01.2012 tarihleri arasında ayrı ayrı cebren tutmaları, sanığın ise 21.01.2012 tarihinde olayın gerçekleştiği şantiyeye gelerek kendisinin lehine işlenen ve talimatı olmadan işlenmesi mümkün olmayan, inceleme dışı sanıkların 5 gün boyunca gerçekleştirdikleri eylemlere iştirak iradesini, zorla tutulan katılanlar ve müştekiyi tekme ve tokatla darbetmeye devam etmek ve saçlarının kesmek şeklinde gerçekleştirdiği eylemlerle açık bir şekilde ortaya koyması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın, hürriyetleri cebir kullanılmak suretiyle kısıtlanan üç ayrı mağduru tekme ve tokatla darbetmesi, herbirini ayrı ayrı tutarak saçlarını kesmesi şeklindeki fiillerinin doğal anlamda tek olmadığı gibi hukuki anlamda da tek olmaması, bu bağlamda sanığın eylemlerinin TCK’nın 43. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla kez işlenmesi..." veya aynı Kanun’un aynı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fille işlenmesi..." kapsamına girmemesi nedenleriyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla üçüncü uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

4- Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı;

Haksız tahrik 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir." şeklinde ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenmek suretiyle, kişiye haksız fiilin etkisi altında işlediği suçtan ötürü verilecek cezadan belli bir oranda indirim yapılması öngörülmüştür.

TCK'nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

TCK'nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sadır olmalıdır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, failin haksız bir tahrikin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesini ifade eder. Bu hâlde fail, haksız tahrikin doğurduğu öfke veya elemin, ruhsal yapısında yarattığı karışıklığın sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir.

Bu açıklamalardan sonra, 5237 sayılı TCK'nun 30. maddesinde düzenlenen "hata" konusuna da değinmek gerekmektedir.

TCK'nun "Hata" başlıklı 30. maddesi,

"(1) Fiilin icrası sırasında suçun kanunî tanımındaki maddî unsurları bilmeyen bir kimse, kasten hareket etmiş olmaz. Bu hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hâli saklıdır.

(2) Bir suçun daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli hâllerinin gerçekleştiği hususunda hataya düşen kişi, bu hatasından yararlanır.

(3) Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenlere ait koşulların gerçekleştiği hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi, bu hatasından yararlanır.

(4) İşlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi, cezalandırılmaz" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin 3. fıkrasına göre, ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenlere ait koşulların gerçekleştiği hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi bu hatasından yararlanacaktır. Burada hem ceza sorumluluğunu kaldıran hem de ceza sorumluluğunu azaltan hallerde hatanın düzenlenmiş olduğu görülmektedir.

Gerçekleştirdiği eylemle ilgili olarak ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan bir sebebin somut olayda var olduğunu düşünen kişi, bu hususta kaçınılmaz bir hataya düşmesi hâlinde 5237 sayılı TCK’nın 30/3. maddesi gereğince bu hatasından faydalanacaktır. Bu kapsamda haksız tahrik konusunda yanılgıya düşülmesi durumunda hatanın kaçınılmaz olup olmadığı değerlendirilecek, yanılgının kaçınılabilir olduğu sonucuna ulaşılırsa fail hakkında haksız tahrik hükmü uygulanmayacaktır.

Hatanın kaçınılmaz olup olmadığının belirlenmesine yönelik olarak da kişinin bilgi düzeyi, gördüğü eğitim, içinde bulunduğu sosyal ve kültürel çevre koşulları göz önünde bulundurulacaktır.

Bu açıklamalar ışığında dördüncü uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

Hatanın kaçınılmaz olup olmadığının belirlenmesine yönelik olarak da kişinin bilgi düzeyi, gördüğü eğitim, içinde bulunduğu sosyal ve kültürel çevre koşulları göz önünde bulundurulacaktır.

Bu açıklamalar ışığında dördüncü uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılarıyla belirtildiği şekilde gerçekleşen olayda;

16.12.2011 tarihinde sanığa ait inşaat şirketinde işe başladıktan sonra yılbaşında diğer işçilerin izne ayrılmalarına rağmen katılanlar... ve ... ile müşteki ...’ın izne ayrılmayıp inceleme dışı sanıkların bilgisi dahilinde şantiyede kalmaları, 02.01.2012 tarihinde tekrar iş başı yapılması ve bazı iş aletlerinin çalındığının farkedilmesi üzerine kendilerinden şüphelenilmesi, inceleme dışı sanıklar ve sanık ... tarafından hırsızlık olayına ilişkin olarak adli mercilere başvurulmaksızın katılanlar ve müştekinin üzerine yoğunlaşan şüpheleri nedeniyle hırsızlık olayını gerçekleştirdiklerini itiraf ettirmek için onları hürriyetlerinden yoksun bırakmaları, bunun neticesinde katılanlar ve müştekinin tutanak imzalayıp hırsızlık olayından kendilerinin sorumlu olduğunu ifade etmeleri, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve eziyet suçlarına ilişkin eylemler tamamlandıktan sonra katılanlar... ve ... ile müşteki ...’ın inceleme dışı sanıkların ve sanık ... hakkında şikâyette bulunmalarından sonra inşaat şirketinden iş aletlerinin çaldıkları iddiasıyla katılanlar ve müşteki hakkında suç duyurusunda bulunulması, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan 17.04.2012 tarihli ve 10753-7338 sayılı soruşturmayla..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi, inceleme dışı sanıklar ve sanık ...’ın doğruluğunu hukuka uygun bir şekilde araştırıp tetkik etmeden basit bir suç zannıyla hareket ederek atılı suçları işlediği nazara alındığında, sanığın ceza sorumluluğunu azaltan nedenler arasında yer alan haksız tahrikin gerçekleştiği konusunda kaçınılmaz bir hataya düştüğü kabul edilemeyeceğinden, yine atılı suçların haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet ve şiddetli elemin etkisiyle değil, mağdurlara suçlarını itiraf ettirmek, çalındığı iddia olunan mallardan kaynaklanan zararın giderilmesi amacıyla işlendiğinden sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması mümkün olmayıp bu konuda araştırılması gereken başka bir husus da bulunmamaktadır.

Bu itibarla, dördüncü uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Bu itibarla, dördüncü uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci, ikinci ve üçüncü uyuşmazlıklar yönünden oy birliğiyle, dördüncü uyuşmazlık yönünden ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1230, Karar No: 2019/3379, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/1230 E.  ,  2019/3379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.