muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/150, Karar No: 2008/192, Tarih: 15.07.2008

” demiştir. Cumhuriyet savcısı huzurunda ve olaydan hemen sonra olay yeri tespit tutanağının düzenlenmesi sırasında verdiği 21.10.2002 tarihli savunmada ise (avukat yok); “

“Ben Güneyyurt’ta ikamet ederim, bununla birlikte hergün şu anda bulunduğumuz eve gelir giderim. Bugün de saat 15.00 sıralarında at ile buraya geldim. Okuldan geldiğim için, ayakkabılarımı değiştirip, lastik ayakkabı giymek amacıyla eve girdim. Evin dış kapısı her zaman açıktır. İçeride kimse yoktu. Odada ayakkabımı değiştireceğim sırada, dış kapının solunda bulunan naylonla kaplı pencereden hışırtı sesi gelmesi üzerine, evde cevizlerin bulunması, cevizlere de çevrede bulunan sincapların dadanması nedeniyle yine sincap geldiğini düşünerek evin odasında bulunan ve bana ait olan av tüfeğini elime aldım. Oda kapısından bir iki adım atıp, tüfeği pencereye doğru doğrultup bir el ateş ettim. Ağır bir cismin düşmesinden kaynaklanan ses gibi küt diye bir ses duydum. Tüfeği oda kapısının duvarına dayadım. Dışarıya çıkıp baktığımda kardeşimin boylu boyunca yattığını gördüm. Bağırıp, ağlamaya başladım. Bu sırada yanıma annem geldi. Onunla birlikte ağlaşırken komşumuz G..... Ü.... geldi. Durumu cep telefonundan polise bildirdim. Benim, kardeşimle aramda herhangi bir sorun ve husumet yoktur. Kardeşim bunalımda idi. Ara sıra bana sataşır, hasta olduğunu, kendisini doktora götürüp getirmemizi isterdi. Eve sessizce girip çıkar, girdiğinde de ara sıra bize bağırıp çağırırdı. Olay günü ben kardeşimi ne evin yakınlarında, ne de evde görmemiştim. Onun orada olduğunu fark etmedim. Evde ben geldiğimde kimse yoktu. Annem bahçede imiş.”

” şeklinde beyanda bulunduktan sonra; sulh ceza hakimi önündeki 22.10.2002 tarihli savunmasında (avukatsız); “

“….Bu suçu bilerek veya kazaen işlemedim. Bir dalgınlık ve boşlukta kalıp istemeden işledim. Olay günü 21.10.2002 günü saat 16.30 da eve geldim. Evin içerisinde ayakkabılarımı değiştirirken, naylonla kaplı pencerenin arkasında bir ses ve de kırmızı renkte hareket halinde canlı bir cisim fark ettim. Bunun sincap olabileceğini düşünerek, tüfeği alıp hiç düşünmeden ateş ettim…

…” demiş ve önceki söylediklerini tekrar etmiştir. Ağır Ceza Mahkemesindeki 18.02.2003 tarihli ve avukatlı savunmasında ise; “

“….1990 yılından itibaren kardeşim H.... A..’de psikolojik bir rahatsızlık başladı. Tedavi için doktorlara götürdüm, rahatsızlığının iyileşemeyeceğini, fakat bundan fazla da ilerlemeyeceğini söylediler. Onun bütün sorumluluğunu üzerine aldım. Tüm ihtiyaçlarını karşıladım. …

….Ben içeride iken pencere tarafından sesler geldi, aydınlık olan bölgeden karanlık olan yere girdiğim için gözlerim yeterince seçemiyordu, zaten iki yıldır görme bozukluğum vardı, ileri derecede olmadığı için tedavi ettirmeyi düşünmemiştim, kalça çıkıklığım nedeniyle bir sakatlığım da vardı, sesler gelince anneme seslendim, heralde yine sincaplar geldi, bir bakar mısın dedim, annem de biraz uzaktan “

….Ben içeride iken pencere tarafından sesler geldi, aydınlık olan bölgeden karanlık olan yere girdiğim için gözlerim yeterince seçemiyordu, zaten iki yıldır görme bozukluğum vardı, ileri derecede olmadığı için tedavi ettirmeyi düşünmemiştim, kalça çıkıklığım nedeniyle bir sakatlığım da vardı, sesler gelince anneme seslendim, heralde yine sincaplar geldi, bir bakar mısın dedim, annem de biraz uzaktan “

“benim elim yemek yaptığım için kirli, zaten bugün çok fazla sincap geldi, cevizleri dayandıramadım, silahı boşuna mı getirdin, vur öldür”

” dedi. Normalde bu konuşmaları kardeşimin duyması gerekirdi. Ancak, kardeşim belli bir noktaya daldığı zaman kendisi iyice uyarılmadığı sürece dışarısı ile bağlantısını keserdi, bu yüzden bizim konuşmamızı duymamış veya duymuş olsa bile anlamamış, algılamamış olabilir. Kendisinde algılama zayıflığı vardı. Ben daha önceden sesin geldiği tarafa hiç ateş te etmemiştim. Kısmen yırtık naylon ile kapalı olan pencere tarafından sesler ve gölgelenmeler olduğu için sincabın pencerede dolaştığını düşündüm. Orada, o şekilde insanın bulunabileceği hiçbir şekilde aklıma gelmedi. Zaten kardeşim günün büyük bir kısmını uyuyarak geçirirdi. Özellikle o saatlerde uyurdu. Annemin sesi yukarıdan geldiği ve benden başka hiç kimsenin orada bulunmadığını da bildiğim için kardeşimin orada olabileceği hiç aklıma gelmedi. Şüphelenmedim. Tamamen bu gelen tıkırtı ve gürültünün sincaba ait olduğuna inandım. Bu hayvanlar çok hızlı hareket ettikleri ve insanı görür görmez kaçtıkları için içeride benim olduğumu görmediğini ve kapıya doğru yürüdüğümde benim sesimden kaçacağını bildiğim için bulunduğum yerden sesin geldiği ve karartının olduğu yere ateş ettim. …

….olaydan sonra kardeşimin yerini değiştirmedim. …

….Olaydan bir gün önce kardeşim ile tartışmış olduğum doğrudur. Bana, sen ata binip geziyorsun, bu hayvanlara hep ben mi bakacağım diyerek sinirli şekilde konuşmuştu. Zaten kendisi sinirli birisiydi. Bu nedenle aramızda küçük bir tartışma oldu, ancak bu tartışma kavgaya dönüşmediği gibi arasıra böyle şeyler olduğu için olağan bir şeydi, onun bu halini bu şekilde ben kabul etmiştim. Bir insanı öldürmeyi asla aklıma getirmem. Aksi olsa idi 4 yıl önce babamı öldürdüler, kimin öldürdüğünü de tahmin ediyorum, onu öldürürdüm. Ben iki yıl önce ihaneti nedeniyle eşimden boşandım, 4 yıl önce babamı öldürdüler, bir yıl önce merdivenden düşüp kalça kemiğini kırdım ve sakat kaldım, bunlardan kaynaklanan psikolojik sıkıntılarım var, ancak tedavi olmadım. Kardeşimle aramız çok iyiydi.”

” şeklinde beyanlarda bulunmuştur. Bu sırada zaman zaman konuşmakta güçlük çektiği, duygulandığı ve ağlamaklı olduğu mahkeme heyetince gözlemlenmiştir. 27.01.2004 tarihli duruşmada da; “

“Rapora bir diyeceğim yoktur. Ben birkaç yıldır iyi göremiyorum. Olay sırasında da bu şekildeydi. Benim psikolojik bir rahatsızlığım yoktur.”

” demiştir.

” şeklinde beyanlarda bulunmuştur. Bu sırada zaman zaman konuşmakta güçlük çektiği, duygulandığı ve ağlamaklı olduğu mahkeme heyetince gözlemlenmiştir. 27.01.2004 tarihli duruşmada da; “

“Rapora bir diyeceğim yoktur. Ben birkaç yıldır iyi göremiyorum. Olay sırasında da bu şekildeydi. Benim psikolojik bir rahatsızlığım yoktur.”

” demiştir.

Olayın en yakın tanığı ve sanıkla maktulün de annesi olan H..... B......., Cumhuriyet savcısı önünde verdiği 24.10.2002 tarihli ifadede; “

“…Ben oğlum H.... A.. ile birlikte ikamet ederdim. Diğer oğlum S........’ın tayini de buraya çıkınca 1 yıldır o da bizimle kalıyor. Oğullarım arasında bir problem yoktu. H.... A.. biraz ruhi sıkıntı içinde idi. S........ ona her zaman telkinde bulunur, onunla sohbet ederdi. Zaman zaman atışsalar da bu kavgaya dönüşmezdi. Olay günü S........ sabahtan okula gitti. İkindi üzeri geri döndü. O sırada ben evin önünde idim. H.... A.. de evin yanındaki S........’ın yaptırdığı yeni evde idi. S........ onu görmedi. Ben eve girdim, yemek hazırlıyordum. S........ da arkamdan girdi, S........’a madem tüfek getirdin, şu sincapları öldürsene, sürekli gelip ceviz çalıyorlar dedim. Demez olaydım. O sırada S........ anne yine sincap geldi dedi. Odaya girip, tüfeğini aldı. Tüfek ile evde dolanırken yine geldi diye ateş etti. Ateş ettiğinde ben salonun bitiminde balkona doğru olan kısımda soğan doğruyordum. S........ pencereden az gerileyerek ateş etti, sonra dışarı çıktı, çıkar çıkmaz da ne yapmışım, kardeşimi vurmuşum, katil olmuşum diye bağırdı. Ben de çıktım. H.... A.. yerde yatıyordu. S........ da sağa sola atlayıp duruyordu. O sırada komşumuz G.....geldi. H.... A.. yandaki yeni yapılan evden biz içeri girerken dışarı çıkmış, pencereden geçtiği sırada kurşun denk gelmiş, daha önce gördüğümde H.... A..’nin ayağında ayakkabı vardı. Ancak ayakkabıları diğer evde çıkartmış, yalın ayak geziyormuş. Bizim evimizde elma, ceviz gibi gıda maddeleri olduğundan sürekli sincap gelir, bunları çalardı, bunu ben birkaç defa S........’a söyledim. S........ da olaydan 15 gün önce evin önlerinde ceviz ağacının oralarda 2 tane sincap vurmuştu. Sincaplar duvarlara çıkar, naylona yakın pencereden veya kapıdan içeri girerdi, salonda dolanırdı, çok kez ben kovaladım. Sincaptan çok şikayet eder dururdum. Soruldu: S........ olaydan sonra şok geçirdiği için beni gördüğünü, benimle konuştuğunu söylememiş, olaydan sonra S........ tüfeği içeri dayayıp çıktı, sonradan bir şeyin yerini değiştirmedik. Kapının önündeki düğmeler bana ait değildir, H.... A..’ye de ait olduğunu sanmıyorum, bazen oynamak için M....gillerin çocuğu gelir, o getirmiş olabilir. Olaydan önce kavga olmadı. S........’ın yüzündeki yaralar olay öncesi yoktur. Kardeşini vurduğunu anlayınca kendisini sağa sola atınca oldu.”

” Derken;. Ağır Ceza Mahkemesindeki 18.02.2003 tarihli ifadesinde; “

“…(aynı şeyleri tekrarladıktan sonra) …

” Derken;. Ağır Ceza Mahkemesindeki 18.02.2003 tarihli ifadesinde; “

“…(aynı şeyleri tekrarladıktan sonra) …

…Ölen oğlum gündüzleri çoğu zaman uyur, uyumadığı zamanlarda da kendi halinde dolaşırdı. Aralarında öldürmeyi gerektirecek bir durum yoktur, ölen oğlumun ihtiyaçlarını sanık karşılardı. Diğer oğullarımdan daha çok o ilgilenirdi.”

” 19.03.2004 tarihinde yapılan keşifte verdiği ifadede ise; “

“…O gün de hava bugünkü gibi açık ve güneşli idi. Güneş te batmamıştı. Ölen oğlum biraz elma toplamış ve bağın içindeydi. Bana yemek hazır mı diye sordu. Ben de salata hazırlıyorum demiştim. Ben olayı görmedim. Olay sırasında şu an çakılı olan naylon vardı. Tek katlı idi. Ancak asıl pencere kısmını kapatan kısım daha küflü idi.”

” demiştir.

Diğer tanıkların olaya ilişkin bilgileri bulunmamaktadır. Bununla birlikte dinlenen tüm tanıklar, sanıkla maktul arasında herhangi bir husumetin bulunmadığını, aksine öğretmen olan sanığın akıl hastası olan kardeşine çok iyi baktığını, ona sahip çıktığını ifade etmişlerdir.

Delillerin değerlendirilmesi:

Dosya kapsamından da anlaşılacağı üzere; görgü tanığı bulunmayan olayda sanığın sorumluluğunun sanık savunması ve maddi bulguların birlikte değerlendirilmesi suretiyle belirlenmesi gerekecektir.

Ayrıntılarda farklılıklar bulunmakla birlikte, sanığın özü itibarıyla tutarlılık arzeden savunmasında, “

“naylonla kaplı olan pencerenin önünde durmakta olan maktule sincap zannedilerek ateş edildiği”

” ifade edilmektedir.

Bu durumda; sanığın “

“kast”

” ile mi, “

“taksir”

”le mi hareket ettiğinin belirlenebilmesi için öncelikle savunmanın maddi delillerle denetlenmesi, bu yapılırken de ateş edilen noktadan maktulün belirtilen şekilde vurulup vurulamayacağı ile sanığın bulunduğu yerden maktulü fark edip edemeyeceği hususlarının çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

Olay yeri tespit tutanağı ve keşif raporlarına göre; maktule evin salon kısmındaki pencerenin iç tarafından ateş edildiğinde kuşku bulunmamaktadır. Çünkü olaydan hemen sonra kolluk tarafından yapılmış olan tespitte, pencerede bulunan naylonun bir kısmının tüfek atışı nedeniyle üçgen şeklinde yırtıldığı belirlenmiştir.

Maktul evin dışında ve kendisine ateş edilen pencereye 1 metre uzaklıkta ölü olarak yatarken bulunmuştur. Ancak yapılan ölçümler maktulün vurulduktan sonra düşüp kaldığı pozisyona göre belirlenmiş olduğundan, maktulün olay sırasında tam olarak nerede durduğunu belirlemek dosya kapsamına göre mümkün değildir.

Olay sırasında sanığın nerede bulunduğu ise “

“sanık tarafından ifade edildiği”

Maktul evin dışında ve kendisine ateş edilen pencereye 1 metre uzaklıkta ölü olarak yatarken bulunmuştur. Ancak yapılan ölçümler maktulün vurulduktan sonra düşüp kaldığı pozisyona göre belirlenmiş olduğundan, maktulün olay sırasında tam olarak nerede durduğunu belirlemek dosya kapsamına göre mümkün değildir.

Olay sırasında sanığın nerede bulunduğu ise “

“sanık tarafından ifade edildiği”

” kadarıyla bilinebilmektedir. Bu bağlamda, sanığın evin içerisinde olduğunda şüphe bulunmamakla birlikte, pencereye olan uzaklığı kesin olarak belirlenememektedir. Kolluk tarafından düzenlenen olay ve görgü tespit tutanağında yapılan tespite göre 3.70 metre olan bu uzaklık mahkemece yapılan ilk keşif sırasında farklı belirlenmiştir. Buna göre, ateş edilen nokta ile maktul arasındaki mesafenin tamamı 3.70 metredir. Öte yandan, bu konudaki en sağlıklı belirleme 2. keşifte yapılmıştır. İkinci keşfe ilişkin olarak düzenlenen raporda belirtildiği üzere, sanığın ateş ettiği yer ile pencere arası 2.21 metre, namlu ucu ile pencere arası ise 1.85 metre olup, atışın yapılmış olduğu pencerenin derinliği 60 cm olarak ölçülmüştür.

Selçuk Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi’nden alınan heyet raporuna göre sanığın gözlerinde herhangi bir görme bozukluğu bulunmamaktadır.

Otopsi raporu ve Adli Tıp Kurumu raporundan anlaşıldığına göre de, maktulün kafatası toplu saçma girişi nedeniyle parçalanmıştır.

Adli Tıp Kurumu Fizik Balistik Şubesinden alınan raporda; saçma tanelerinin 0-1 metre mesafede 2.8 cm kare, 3 metre mesafede 8 cm kare ve 5 metre mesafede 15 cm karelik bir alana dağılacağı bildirilmiştir.

Bu verilere göre değerlendirme yapıldığında; “

“tüfek namlusunun pencereye uzaklığı 1.80 metre, pencere derinliği 60 cm, maktulün yattığı noktanın pencereye uzaklığı da 1 metre olduğuna göre, sanığın maktule ateş ettiği mesafe 2.40 metreden daha fazla, 3.40 metreden daha azdır. Dolayısıyla, saçmaların dağılımı gösterilen mesafelerle uyumludur”

” şeklinde bir sonuca varılabilir.

Şu halde çözülmesi gereken ikinci problem; “

“sanığın maktule görerek mi, görmeden mi ateş ettiği”

” ile ilgilidir.

Sanık tüm savunmalarında; pencerenin önünde kırmızımsı bir cismin gürültü çıkartarak hareket ettiğini, bu nedenle sincapların geldiğini zannederek hiç düşünmeden av tüfeğinin tetiğine bastığını, zira evlerinin etrafında çok sayıda sincap bulunduğunu ve bunların evdeki cevizlere zarar verdiğini ifade etmiştir.

Yapılan keşiflerde ise; olayın meydana geldiği hava ve ışık şartlarında pencereye takılı olan naylonun kirlilik derecesi ne olursa olsun, içeriden bakıldığında dışarıdaki cismin insan olduğunun farkedilebildiği belirlenmiştir.

Maktulün üzerindeki kazak kahverengi olduğuna göre, sanığın gördüğünü ifade ettiği “

“kırmızımsı şey’in”

Yapılan keşiflerde ise; olayın meydana geldiği hava ve ışık şartlarında pencereye takılı olan naylonun kirlilik derecesi ne olursa olsun, içeriden bakıldığında dışarıdaki cismin insan olduğunun farkedilebildiği belirlenmiştir.

Maktulün üzerindeki kazak kahverengi olduğuna göre, sanığın gördüğünü ifade ettiği “

“kırmızımsı şey’in”

” maktul olma ihtimali büyüktür. Yani, sanık pencerenin önündeki maktulü görmüştür. Sanığın gözlerinde bir bozukluk ta bulunmamaktadır. Dolayısıyla, normal şartlarda sanığın gördüğü şeyin insan olduğunu da algılaması beklenir. Bununla birlikte, gerçekten orada bir cisim görmüş, ancak herhangi bir sebeple (örneğin, aydınlık olan dışarıdan, loş olan içeriye girmesi nedeniyle gözlerinde oluşması muhtemel kamaşma sebebiyle) onun ne olduğunu tam algılayamamış ta olabilir.

Bu durumda; arada bir husumetin bulunduğu da kanıtlanamadığına göre, görgü tanığı bulunmayan olayda, şahsi hayatında ciddi sorunlar yaşaması nedeniyle dikkatini yeterince toparlayamadığı anlaşılan sanığın “

“penceredeki cismin ne olduğunu tam olarak algılayamadığını ve onu sincap zannederek ateş ettiğini”

” ifade ettiği savunmanın aksi dosyadaki diğer delillerle hiçbir kuşkuya yer kalmayacak açıklıkta ortaya konulamamaktadır. Her ne kadar yapılan keşiflerde pencerenin önünde durmakta olan insan ile sincabın birbirinden rahatlıkla ayırt edilebileceği net bir biçimde belirlenmiş ise de, sanığın “

“ışıklı ortamdan, ışıksız ortama geçmiş olma gibi’ geçici bir nedenle yanlış algılamada bulunmasının mümkün olmadığı da söylenemeyeceğinden, “

“şüpheden sanık yararlanır”

” ilkesi gereğince, savunmaya itibar edilmesi gerekir.

Hukuki değerlendirme:

765 sayılı Yasa döneminde; her cürüm için, o suç kalıbında tanımlanan ya da belirlenen davranışla bu davranışın sonucunu bilmek ve karar verip irade etmek veya öngörülen ve suç oluşturan bir fiili gerçekleştirmeye yönelen irade anlamına gelen kast, 5237 sayılı Yasa sisteminde kişi ile işlediği suçun maddi unsurları arasındaki psikolojik bağı ifade etmektedir. Bu sistemde; sadece hareket ve neticenin değil, suçun kanuni tanımındaki tüm maddi unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi kastın varlığı için zorunludur. Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde ise olası kasttan söz edilebilir. Kural olarak, suçlar ancak kasten işlenebilir.

Buna karşılık; 5237 sayılı Yasanın 30. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “

“Fiilin icrası sırasında suçun kanuni tanımındaki maddi unsurları bilmeyen bir kimse, kasten hareket etmiş olmaz. Bu hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hali saklıdır.”

Buna karşılık; 5237 sayılı Yasanın 30. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “

“Fiilin icrası sırasında suçun kanuni tanımındaki maddi unsurları bilmeyen bir kimse, kasten hareket etmiş olmaz. Bu hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hali saklıdır.”

” şeklindeki düzenleme suçun maddi unsurlarına ilişkin bilgisizliği, eksik veya yanlış bilgiyi ifade eder. Fail suçun tanımındaki tüm maddi unsurları bilmelidir. Failin bilmesiyle gerçek arasında bir çelişki, uyumsuzluk varsa burada hata vardır. Bu hata suça ilişkin kastı ortadan kaldırır. Ancak, bu kişi gerekli dikkat ve özeni göstermiş olsa idi, böyle bir netice ile karşılaşılmazdı şeklinde bir yargıya ulaşılabiliyorsa, taksirle işlenmiş bir haksızlık söz konusu olur. Bu haksızlık kanunda suç olarak tanımlanmışsa, fail taksirle sorumluluğundan cezalandırılır. Somut olayda, sanık kardeşini sincap zannederek ona ateş etmiş ve onu öldürmüştür. Bu durumda, kasten öldürme suçunun konusu insan olduğundan, suçun maddi unsurlarından olan “

“suç konu”

”sunda yanılgıya düşen sanığın “

“suç kastı”

” ortadan kalkmıştır. Dolayısıyla “

“kasten öldürme”

” veya “

“olası kastla öldürme”

” suçlarından cezalandırılamayacaktır.

Kural olarak suçların ancak kastla işlenebileceği yukarıda belirtilmişti. Yasada açıkça gösterilen durumlarda ise taksirle de suç işlenebilir. Bir suçun tanımında kasten veya taksirle işlenebileceği gösterilmemişse o suç sadece kasten işlenebilir.

Gerek 765 sayılı Yasa’da, gerekse 5237 sayılı Yasa’da “

“öldürme”

” suçu taksirle işlenebilecek suçlar arasında düzenlenmiştir. 765 sayılı Yasanın 455. maddesinde; “

“Tedbirsizlik veya dikkatsizlik veya meslek ve sanatta acemilik veya nizamat ve evamir ve talimata riayetsizlik ile bir kimsenin ölümüne neden olma…

…” biçiminde yer alan bu suç, 5237 sayılı Yasanın 85. maddesinde düzenlenirken, taksirin tanımı aynı Yasanın 22/2. maddesinde yapılmıştır. Buna göre; “

“Taksir, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.”

” Bu durumda, taksirli suçlarda gerçekleştirilen haksızlıklarda da fail iradi davranmakta, ancak, hukuken önem taşımayan bir neticeyi öngörürken, hukuken önem taşıyan başka bir neticenin meydana gelmesine neden olmaktadır. Öngörülemeyen bu neticenin meydana gelmesine failin objektif özen yükümlülüğüne aykırı davranışı sebep olur. Yani, taksirli suçun haksızlık unsurunu, dikkat ve özen yükümlüğünün ihlali oluşturmaktadır.

” Bu durumda, taksirli suçlarda gerçekleştirilen haksızlıklarda da fail iradi davranmakta, ancak, hukuken önem taşımayan bir neticeyi öngörürken, hukuken önem taşıyan başka bir neticenin meydana gelmesine neden olmaktadır. Öngörülemeyen bu neticenin meydana gelmesine failin objektif özen yükümlülüğüne aykırı davranışı sebep olur. Yani, taksirli suçun haksızlık unsurunu, dikkat ve özen yükümlüğünün ihlali oluşturmaktadır.

5237 sayılı Yasanın getirdiği sistemde, taksirli haksızlıktan dolayı sorumluluk için fail kendi yetenekleri, algılama gücü, tecrübeleri, bilgi düzeyi ve içinde bulunduğu koşullar altında, objektif olarak varolan dikkat, özen yükümlüğünü öngörebilecek ve yerine getirebilecek durumda olmalıdır. Bütün bu yeteneklere sahip olmasına rağmen bu yükümlülüğe aykırı davranan kişi, suç tanımında belirlenen neticenin gerçekleşmesine neden olması durumunda, taksirli suçtan dolayı kusurlu sayılarak sorumlu tutulacaktır. Burada, ortalama bir insan ve sair ölçü olarak alınmaz. Failin kendi içinde bulunduğu durum ve kişisel özellikleri dikkate alınmalıdır. Taksirli haksızlıkta fail, suçun kanuni tanımındaki neticenin gerçekleşmesini öngörmemiştir. Ancak, “

“dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmemiş olsaydı, bu neticeyi öngörebilirdi”

”, şeklinde bir yargıya varmamız durumunda, failin kusurunun varlığı sonucuna ulaşmaktayız.

Somut olaya dönüldüğünde; pencerenin önünde hareket eden cismin sincap olduğunu zannederek ateş ettiği kabul edilen sanığın eylemi sırasında; “

“suçun konusu”

” ile ilgili olarak hataya düşmesi nedeniyle “

“doğrudan kastla”

”, orada bir insan olduğunu öngörmediği kanaati hasıl olduğundan da “

“olası kast”

” veya “

“bilinçli taksirle”

” hareket ettiği söylenemez.

Buna karşılık; sanık, gerekli dikkat ve özeni göstermiş olsa idi ya da başka bir deyişle dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmemiş olsaydı kardeşinin ölümü şeklinde gerçekleşen neticeyi öngörebilirdi.

Şu durumda; yorgun olarak eve gelip, aydınlık olan dış ortamdan karanlık olan ev ortamına giren sanığın, sincaplarla ilgili olarak daha önceden meydana gelmiş olan olayların da etkisiyle, pencerenin önünde hareket eden canlıyı sincap zannedip, gerekli dikkat ve özeni göstermeden av tüfeği ile ateş etmek suretiyle pencerenin önünde bulunan kardeşini vurmaktan ibaret eylemi, hem 765 sayılı Yasa açısından, hem de 5237 sayılı Yasa yönünden “

“taksirle öldürme”

” suçunu oluşturacağından Yerel Mahkemenin direnme kararı yerinde değildir.

Uygulamaya göre de; 5237 sayılı Yasa uyarınca kurulan hükümde; zoralıma 5237 sayılı Yasanın 54. maddesi yerine, 765 sayılı Yasanın 36. maddesi ile karar verilmesi suretiyle karma uygulamaya neden olunması ve zoralımına karar verilen av tüfeği DK 74298 seri numaralı olduğu halde, bu numaranın kararda DK 742298 olarak gösterilmesi hukuka aykırıdır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul üyesi ise; “

“sanığın eyleminin “

“tahrik altında kasten kardeşini öldürme”

”, “

“tahriksiz kasten öldürme”

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul üyesi ise; “

“sanığın eyleminin “

“tahrik altında kasten kardeşini öldürme”

”, “

“tahriksiz kasten öldürme”

” ve “

“olası kastla öldürme”

” suçlarını oluşturacağı”

” yönündeki üç farklı görüşle karşıoy kullanmışlardır.

Bu itibarla; sanık müdafii ile Yerel Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının kabulüne ve res’en de temyize tabi olan direnme hükmünün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1-Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin 08.01.2008 gün ve 27-1 sayılı direnme kararının BOZULMASINA,

2-Dosyanın Ermenek Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 15.07.2008 günü yapılan müzakerede teblignamedeki görüşe uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.