muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3534, Karar No: 2014/2514, Tarih: 17.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/3534 E.  ,  2014/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/1249-2013/1192

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, feshin geçersizliğine ve işe iadeye karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, feshin haklı sebebe dayalı olarak yapıldığından davanın reddini karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı işçinin iş sözleşmesinin feshi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesinde belirtildiği şekilde yazılı olarak yapılmadığı gibi, fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde geçerli bir sebep belirtilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin 1. fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir.

4857 sayılı Kanun'un “İşverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı” başlığını taşıyan 25. maddesinin son fıkrasına göre işverenin haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshettiği durumda fesih bildiriminin yazılı yapılması şartı aranmaz.

Somut olayda, cevap dilekçesinde işçinin yetersizliği ve kurumun zarara uğraması sebebiyle iş sözleşmesinin haklı sebebe dayalı olarak feshedildiği belirtilmiştir. Davalı tarafından feshin haklı sebebe dayalı olarak yapıldığı iddia edildiği gözetilmeden feshin yazılı olarak yapılmadığı, fesih sebebinin açık ve kesin olmadığından bahisle davanın kabulü hatalı olmuştur.

2-Mahkemece, davalının iddia ettiği haklı sebeple fesih gerekçeleri dikkate alınarak hesap işlerinde ve kurumun iştigal konularında uzman bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetinden gerekiyorsa keşifte yapılarak davalı kurumun zararı olup olmadığı ve bu zararın oluşmasında davacıdan kaynaklanan kusurun bulunup bulunmadığı hususunda denetime elverişli rapor alınması ve edinilecek kanaate göre tüm deliller yeniden değerlendirilerek

hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç : Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6417, Karar No: 2012/6960, Tarih: 26.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/6417 E.  ,  2012/6960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.12.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili Av. U. Ç..24.01.2012 tarihli temyiz dilekçesiyle davadan feragat ettiğini bildirdiğinden bu husus gözetilerek bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeple hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.03.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/38275, Karar No: 2014/2409, Tarih: 17.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/38275 E.  ,  2014/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mutki Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/16-2013/130

Hüküm süresi içinde davalı N.. A.. tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Mutki İkizler Cumhuriyet Yatılı İlköğretim Bölge Okulu Müdürlüğünde alt işveren işçisi olarak çalıştığını, bir kısım ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı N.. A.., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacıya; dava dışı Okul Müdürlüğünün de davaya dahil edilmesi gerektiği aksi halde davanın açılmamış sayılacağına karar verileceği ihtarı üzerine dahili davalı olarak davaya dahil edilen Mutki İkizler Cumhuriyet Yatılı İlköğretim Bölge Okulu Müdürlüğü temsilcisi; davacının çalıştığı yüklenici firmaya hakedişlerin ödendiğini, fakat firmanın işçilere ödeme yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı N.. A.. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Dosya içeriğine göre; davanın N.. A.. aleyhine açıldığı, ancak mahkemece 08.02.2013 tarihli muhtıra ile davacıya dava dışı Okul Müdürlüğünün de davaya dahil edilmesi gerektiği, aksi halde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceğinin ihtar

edilmesi üzerine davanın M.. M..ne tevcih edildiği ve adı geçen okulun dahili davalı olarak davaya dahil edildiği, mahkemece Okul Müdürlüğü hakkında da esastan hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayıp, hukuk yargılamasında dahili davalı şeklinde bir düzenleme de olmadığından adı geçen Okul Müdürlüğü yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, esastan karar verilmesi doğru olmamıştır. Kaldı ki M.. M..nün tüzel kişiliği bulunmaması nedeni ile aleyhine açılacak davalarda Milli Eğitim Bakanlığı hasım gösterilmeli, dava Milli Eğitim Bakanlığına karşı açılmalıdır. Mahkemece bu yönler gözetilmeden tüzel kişiliği olmayan ve hakkında usulüne uygun olarak dava açılmamış olan Okul Müdürlüğü aleyhine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3.Taraflar arasında asgari geçim indiriminin ödenip ödenmediği uyuşmazlık konusudur.

İşçiye ücreti dışında ödenen asgari geçim indirimi kanun ile getirilmiş olup, bireyin veya ailenin asgari geçim düzeyini sağlayacak bölümünün toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır.

3.Taraflar arasında asgari geçim indiriminin ödenip ödenmediği uyuşmazlık konusudur.

İşçiye ücreti dışında ödenen asgari geçim indirimi kanun ile getirilmiş olup, bireyin veya ailenin asgari geçim düzeyini sağlayacak bölümünün toplam gelirden düşülerek vergi dışı bırakılmasıdır.

Davacı taraf asgari geçim indirimlerinin ödenmediğini iddia ederken, davalı taraf ise davacıya tüm ücret alacaklarının ödendiğini savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının aile durumuna ilişkin dosyada bilgi bulunmadığı gerekçesi ile işçi lehine yorum yapılmış, gerçek durum araştırılmadan asgari geçim indirimi hesaplanmıştır. Mahkemece davacının aile nüfus kayıt örneği çıkartılarak, davacının evli ya da çocuklu olup olmamasına göre hak kazanabileceği asgari geçim indirimi tutarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırılmalıdır. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4. İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda; davacının ücret alacağı belirlenirken çalıştığı süre boyunca hak kazanabileceği ücretler hesaplanmış, 2011 yılından itibaren bankaya yapılan toplama ödeme miktarları mahsup edilerek bakiyesi hüküm altına alınmıştır. Dava dışı M.. M.. temsilcisi, davacının çalıştığı yüklenici firmaya hakedişlerin ödendiğini, fakat firmanın işçilere ödeme yapmadığını savunduğuna göre, mahkemece asıl işverence yapılan ödemelere ilişkin hakediş belgeleri celbedilmeli, hakedişler ödenirken işçi ücretlerinin ödenip ödenmediği araştırılarak tespit edilmeli, dava dışı Okul Müdürlüğünden buna ilişkin tüm kayıt ve belgeler, davalı N.. A..' tan da ücret ödemesine ilişkin tüm kayıt ve belgeler celp edilmeli, toplanacak tüm deliller yeniden bir değerlendirme tabi tutularak davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13508, Karar No: 2017/5786, Tarih: 12.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13508 E.  ,  2017/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 16/11/2006 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi dahili davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, dahili davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya incelendiğinde mahkemenin gerekçeli kararının davalılardan ...'e "..." adresinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre, ...'a "(Mernis kaydı ile) ..." adresinde Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre, ...'e "..." adresinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre, ...'a "..." adresinde Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre ve davalılardan ...'a ise "(Mernis kaydı ile) ..." adresinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı anlaşılmıştır.

Adı geçen davalılara yapılan bu tebligatlar geçerli değildir.

Şöyle ki;

Tebligatların nasıl yapılacağı 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nunda düzenlenmiştir. Kanunun 10/1-2 fıkraları "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa, bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir tebligat buraya yapılır." hükümlerini içermektedir. Aynı Kanunun "Tebliğ İmkansızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesinde ise muhatabın adresinde bulunmaması halinde yapılacak işlemler ve bu kapsamda 21/1 maddesinde muhatabın adresten geçici olarak ayrılmış olması (işe gitme gibi) halinde tebligat usulü, 21/2 maddesinde ise mernis adresine tebligat usulü düzenlenmiştir. Yine Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre; adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde bu maddeye göre tebligat yapılacaktır.

Somut olayda; davalılardan ...'e Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de; dosya içinde adı geçen davalıya aynı adreste daha önce yapılmış bir tebligat bulunmamaktadır. Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine, 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun ile eklenen 2. fıkraya göre; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Yine Tebligat Kanunu'nun aynı yasa ile değişik 35/2. maddesine göre; adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde bu maddeye göre tebligat yapılır. Dolayısıyla bu davalıya yapılan tebligat geçerli değildir.

Davalılardan ...'a tebligat Mernis kaydı ile Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılmış ise de; dosyada bu davalının bilinen adresine çıkartılan ve iade olunan bir tebligat bulunmadığından mernis adresine tebligat çıkartılması şartlarının oluşmadığı anlaşılmıştır.

Davalılardan ...'e Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de; dosya kapsamında adı geçen davalı adına çıkartılan tebligatların iade olduğu, mernis adresinin araştırılmadığı, aynı adreste daha önce yapılmış bir tebligatın da bulunmadığı, bu nedenle madde 35'e göre tebligat şartlarının oluşmadığı anlaşılmıştır.

Davalılardan ...'a yapılan tebligatta da Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre, tebligat evrakında bilgisine başvurulan komşusunun adı ve soyadı yazılı olmadığından bu tebligatın da geçerli olmadığı anlaşılmaktadır.

Davalılardan ...'a Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın ise mernis adresine tebligat yapılabilmesi açısından madde şartları oluşmadığından geçerli olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda; mahkemece adı geçen davalılar ..., ..., ..., ... ve ...'a yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler uyarınca mahkeme gerekçeli kararının usulüne uygun şekilde tebliğinin sağlanması gerekmektedir.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenle ve yukarıda bildirilen şekilde işlem yapılmak üzere mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9290, Karar No: 2018/241, Tarih: 11.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9290 E.  ,  2018/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2015/2916 Esasında kayıtlı dosya ile birlikte yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Soruşturma evresinde yetkisizlik nedeniyle evrakı tefrik edilen suça sürüklenen çocuk hakkındaki Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/55 Esas sayılı dava dosyası ile iş bu dosya arasında eylemsel, kişisel ve hukuksal bağlantı bulunması nedeniyle anılan dosyada birleştirme işlemi yapıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet karar verilmesi,

Kabule göre de;

Aralarında gönül ilişkisi bulunan suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin birlikte Tekirdağ'a gidip bir pansiyonda rızalarıyla cinsel ilişkiye girdikleri ve eylem sırasında mağdureye yönelik cebir, tehdit, hile gibi iradeyi etkileyecek bir davranışta da bulunulmadığı anlaşılmakla suça sürüklenen çocuğun, mağdureye yönelik eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 109. maddesinin birinci fıkrası ile cezalandırılması gerekirken, aynı maddenin 2. fıkrası ile mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.01.2017 gün ve 2014/3-508 Esas, 2017/22 sayılı Kararında da belirtildiği üzere takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararların da gerekçeli olmasının zorunlu olduğu bu kapsamda "başkaca artırıma ve indirime kanunen ve takdiren yer olmadığına" şeklindeki bir açıklamanın, kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli bir gerekçe niteliği taşımadığının belirtilmesi karşısında, yetersiz gerekçe ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/22120, Karar No: 2025/6368, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/22120 E.  ,  2025/6368 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1276 E., 2022/615 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/71 E., 2021/185 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13165, Karar No: 2015/13144, Tarih: 02.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/13165 E.  ,  2015/13144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar Ö.. D.. (kendi adına asaleten, Ü.. D.. ve E. D.'e velayeten) ile davalılar S.. U.. ve ...... Sigorta AŞ arasındaki dava hakkında İstanbul Anadolu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.12.2014 gün ve 2009/224 Esas 2014/474 Karar sayılı hükmün, Dairemizin 11.06.2015 gün ve 2015/8409-2015/8567 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı S.. U.. vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve 28.09.2002 tarihli ibranamede her ne kadar manevi tazminat konusunda davacı tarafın feragat beyanı bulunmakta ise de açık rakam olarak belirtilmediğinden feragatin manevi tazmianatı kapsadığının kabul edilmesinin mümkün bulunmamasına göre 6100 Sayılı HMK.nın geçici 3. maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00 TL para cezasının davalı S.. U..'dan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL tashihi karar harcının davalı S.. U..'dan alınmasına, 02/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12397, Karar No: 2013/11115, Tarih: 10.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/12397 E.  ,  2013/11115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/09/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan doğan manevi zararın tahsili istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.