muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11421, Karar No: 2018/9795, Tarih: 22.11.2018

Dosyanın incelenmesinde, sigortalı işçi Çetin Sözer’in çelikhane ve haddehane olarak faaliyet gösteren davalı... Çelik Endüstri ve Ticaret A.Ş’de çalışmaya başlamadan önce 22/05/2008-15/09/2008 dönemini kapsayan yaklaşık 4 aylık sürede ... San. ve Tic. A.Ş. ünvanlı işyerinde çalıştığının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, mahkemece kusur sorumluluğunun belirlenmesinden önce sigortalının ... San. ve Tic. A.Ş.’de çalışması ve başka nitelikte çalışması varsa bu çalışmalarda tespit edilerek onlarında sorumluluğu belirlenmeli ancak bu sorumluluk belirlenirken teselsül hükümlerinin nazara alınmayacağı dikkatten kaçmamalıdır.

Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda; raporun üç kişilik A Sınıfı İş Güvenliği Uzmanı tarafından hazırlandığı, heyetteki bilirkişilerin mesleki yeterlilikte olup olmadıklarının belli olmadığı görülmektedir. Mahkemece mahallinde keşif yapılarak işyeri koşulları incelenmeli, oluşturulacak bilirkişi heyetine bir göğüs hastalıkları uzmanı doktor, bir kimya mühendisi ve bir adet de iş güvenliği uzmanı alınarak oluşturulacak heyetten, meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunduğu da gözetilerek, yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılacak araştırma sonucu tespit edilecek hususlarda nazara alınarak yeniden bir bilirkişi raporu alınarak kusur oran ve aidiyetleri belirlenmelidir. Bu nedenle yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2- Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır. Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

Aktif devre 60 yaşı kadar, pasif devre 60 yaşından bakiye ömür sonuna kadar olan devredir. Aktif dönemden amaçlanan “iş görebilirlik çağı”dır. Yani; sigortalının, olağan olarak işinde çalışabilme gücünün devam süresidir ki, bu da Yargıtay’ca benimsenen görüşe göre, kural olarak “60” yaşa kadar sürer. Sosyal Güvenlik Yasalarında, sosyal amaç ya da istihdam politikaları gözetilerek değişik yaşlar ile tanınan emeklilik yaşının, aktif dönem sonu olarak ele alınması uygun değildir. Öte yandan, meslekte kazanma güç kaybı oranının %60’ın altında kaldığı durumlarda ise, işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.“Malul Sayılma” başlıklı 5510 sayılı Kanunun 25. maddesinin “iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az %60’ını kaybeden sigortalıların malül sayılması” gereğine ilişkin hükmü gözetildiğinde sigorta kolu farklı da olsa, iş kazası sonucu sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı %60 veya daha üstünde ise; artık sigortalının ileride çalışmasını sürdürmeyeceğinin kabulü ile, aktif dönemle birlikte pasif döneminde maddi zarar hesabına dahil edilmesi gerekir. Sigortalı yaşlılık aylığı alıyor ise pasif devre zarar hesabı yapılmamalıdır. Bununla birlikte, tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Somut olayda; gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, bu hesap donelerini içermeyen zarar hesabına itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4246, Karar No: 2011/5864, Tarih: 10.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/4246 E.  ,  2011/5864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil ve el atmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Yelliburun köyünde bulunan taşınmazın, tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulüne, 23.05.2008 tarihli fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) işaretli 8388,06 m2 yüz ölçümündeki taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili ve el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu 1964 yılında yapılmış, çekişmeli yer tepe ve taşlık niteliği ile tespit dışı bırakılmıştır.

Dosya içeriğinden, yargılamanın devamı sırasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede orman sınırlandırılmasına başlanıldığı ve taşınmazın orman kadastro sınırına bitişik olduğu anlaşılmaktadır. Davanın varlığı tahdidin kesinleşmesini önler. Bu durumda davanın sınırlandırmaya itiraz niteliğine dönüştüğünün kabulü gerekir. O halde, 6831 Sayılı Orman Yasasının değişik 11. madde hükmü gözetilerek, uyuşmazlığın çözümünde Kadastro Mahkemesinin görevlidir. Görev kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında resen gözetilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş; davanın tescil bölümünü elde tutarak orman kadastrosuna itiraz bölümü yönünden kadastro mahkemesinin görevli olduğundan söz edilerek görevsizlik kararı vermek ve dava konusu taşınmazın orman niteliğinin saptanması bakımından kadastro mahkemesinin vereceği kesinleşen kararını beklemek, ondan sonra tescil istemi yönünden doğacak sonuca göre bir karar vermektir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 10.05.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6855, Karar No: 2018/8039, Tarih: 30.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/6855 E.  ,  2018/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infazına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin 30.11.2004 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle 765 sayılı TCK'nin 95/2. maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak aynen infaza dair 18.11.2014 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2156, Karar No: 2012/11706, Tarih: 18.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/2156 E.  ,  2012/11706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye-Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-alacak davasına dair karar Dairemizin 05.12.2011 gün ve 7809-13707 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine bu defa davacılar tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacılar tarafından dava konusu edilen kiralananda kiracı olan davalının kira paralarını ödememesi nedeniyle temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve 2007 ve 2008 yılları kirası 25.816 TL'nin tahsiline yönelik açılan davada yapılan yargılama sonucu mahkemece, davanın kısmen kabulü ile temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesine ve 25.672.57 TL kira alacağının tahsiline dair verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar Dairemizin 5.12.2011 gün ve 7809- 13707 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş idi. Bu kararın incelenerek düzeltilmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacılar vekili, davalının dava konusu edilen kiralananda 10.5.1996 tarihli sözleşme ile kiracı olup 2007 yılı kira bedeli olan 12.000 TL'ye karşılık davacılara üç adet çek verdiğini, ancak bu çeklerin ödenmediğini, yine 2008 yılı kira parası 13.816 TL'nin de hiç ödenmediğini, bunun üzerine davalıya 2007-2008 yılları kira parası toplamı 25.816 TL'nin ödenmesi için temerrüt ihtarnamesi gönderildiğini, davalının kira borcunu ödemediği gibi, kiralananı da tahliye etmediğini belirterek, davalının temerrüt nedeniyle tahliyesini ve 25.816 TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın aktif husumet ehliyeti yönünden reddinin gerektiğini, zira kira sözleşmesinin yapılıp uygulanmasından sonra davacıların tapusunun iptal edildiğini, davacıların halen taşınmazın maliki olmadıklarını, ayrıca müvekkilinin davaya konu miktarları ödediğini belirterek, haksız ve dayanaksız açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. . .

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 10.5.1996 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyi kiralayan olarak davacılar ..., ...ve ... ile birlikte ..., kiracı olarak da davalı ... imzalamıştır. ... dışında kalan kiralayanlar tarafından davalı kiracıya keşide edilen 21.1.2009 tarihli temerrüt ihtarnamesi ile 2007 ve 2008 yılları kirası 25.816 TL'nin ödenmesi istenmiş, peşi sıra da temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili için işbu dava açılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulü ile temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesine ve 25.672.57 TL kira alacağının tahsiline dair verilen karar,

Dairemizin 5.12.2011 gün ve 2011 / 7809 esas 2011 / 13707 karar sayılı ilamı ile kiralayanlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmasına karşın kiralayan ... tarafından ihtarname gönderilmeyip, dava açılmaması nedeniyle bozulmasına karar verilmiş ise de, karar düzeltme dilekçesine eklenen mirasçılık belgesine göre kiralayanlardan ...’ın temerrüt ihtarnamesinin gönderilmesinden önce 6.10.2003 tarihinde vefat ederek, geride davacı kiralayanları bıraktığı, temerrüt ihtarnamesinin de tüm kiralayanlar tarafından keşide edilip, davanın da yine tüm kiralayanlar tarafından açıldığı, davalı kiracının da 2007 ve 2008 yılları kirasını yasal süresi içinde ödemediği anlaşılmakla mahkemece verilen kararın onanması gerektiği bu defaki incelemeden anlaşılmakla davacı kiralayanların karar düzeltme isteğinin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Davacı kiralayanların karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 5.12.2011 gün ve 2011 / 7809 esas 2011 / 13707 karar sayılı bozma kararının kaldırılarak yerel mahkemenin 3.5.2011 gün ve 2009 / 106 esas 2011 / 212 karar sayılı kararının ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 18.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/42958, Karar No: 2010/354, Tarih: 19.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/42958 E.  ,  2010/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin alacağının ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin ne olduğu ve işlemin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerini miras yoluyla intikali de, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen hükümde mirasçıların mirasbırakanın ölümü ile mirasa bir bütün olarak hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi halinde, bu işlem de bir tür işyeri devridir. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.).

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da imkan dahilindedir.

Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da imkan dahilindedir.

Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Banka veya borsa aracı kurulu işyerlerine Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonunun el koyması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Gerçekten bu halde işyeri devredilmemekte sadece yönetime müdahale edilmektedir.

Özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Belirtilen işlemde, işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmiş olmaktadır. Bununla birlikte tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri olarak değerlendirilmelidir ( Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/ 28944 K.).

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki

çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda davacı işçi 2000 yılında davalılardan ... AŞ işçisi olarak çalıştığını ve iş sözleşmesinin 11.5.2000 tarihinde haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, adı geçen işveren hakkında bir kısım işçilik alacakları istekleriyle bir dava açmış ve isteklerin kısmen kabulüne dair karar verilmiştir. Kesinleşen kararın infazı için ... AŞ hakkında icra takibi yapılmış ve 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapılmışsa da, hükmün infazı sağlanamamıştır.

Davacı vekili bu defa işyerinin davalı ... Aş tarafından devralınması sebebiyle isim değişikliğine bağlı olarak takibin sonuçsuz kaldığından söz ederek her iki şirket hakkında aynı işçilik alacakları istekleriyle temyize konu davayı açmıştır.

Davalılardan ... Aş cevabında işyerinin devralınmadığını, sadece marka ve imtiyaz haklarının devredildiğini belirterek davanın husumet yokluğu sebebiyle reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalılardan... Aş işyerinde çalışmadığı gerekçesiyle husumet yokluğu sebebiyle adı geçen davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir. Davalı... AŞ hakkındaki davanın ise kesin hüküm sebebiyle reddine dair hüküm kurulmuştur.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, davalılardan ... AŞ yönünden aynı işçi tarafından aynı işçilik alacaklarıyla ilgili davada verilen karar kesinleşmiş olmakla, mahkemece adı geçen davalı yönünden kesin hüküm sebebiyle verilen red kararı yerindedir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre davacı işçi, yayın hakkının davalılardan ... Anonim Şirketinde olduğu aynı isimli gazete işyerinde 1.6.1990 tarihinde işe başlamış ve bu çalışması 11.5.2000 tarihine kadar devam etmiştir. ... Anonim Şirketinin %83,96 hissesine sahip olan...,... ve... ile... AŞ tarafından 26.1.2000 tarihinde ... Aş unvanlı yeni bir ortak girişim şirketi kurulmuş ve 31.1.2000 tarihinde... News adlı gazetenin yayın ve imtiyaz hakkı kurulan ortak girişim şirketine devredilmiştir. Davacının çalıştığı gazete işyerinin belirtilen tarihten sonra davalı Doğan Daily News Aş şirketi tarafından işletildiği dosya içinde bulunan 12.12.2000 gün ve 519-284 sayılı Rekabet Kurumu kararından anlaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde işyeri, “işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birim” olarak tanımlanmıştır. İşyerinin maddi unsurları, bina, arsa, makine, büro malzemeleri, her türlü alet ve hammadde olarak ifade edilebilir. Maddi olmayan unsurlar ise, müşteri çevresi, yayın hakkı, marka patent hakkı, ticaret unvanı ve know how hakkı olarak belirtilebilir. Gazete işyeri bakımından marka, logo ve yayın imtiyaz hakları bir işyerinin en belirleyici unsurları arasındadır.

Somut olay yönünden davacı işçi marka ve logo ile yayın hakkının yeni kurulan ortak girişim şirketine devrinin ardından çalışmasına devam ettiğine göre, devir tarihi ile fesih tarihi olan 11.5.2000 tarihine kadar olan hizmetlerini, yayın hakkı sahibi olan Doğan Daily News Anonim Şirketine karşı yerine getirmiş durumdadır. Daha önce... Anonim Şirketi hakkında açılan davada bundan söz edilmemiş olması sonuca etkili değildir. Mahkemece, davacının aynı işçilik alacaklarıyla ilgili olarak... Anonim Şirketi hakkında açmış olduğu davada kesinleşen miktarlar yönünden tahsilde mükerrerlik olmamak kaydıyla davalı... Anonim Şirketi yönünden de tahsile dair hüküm kurulması gerekirken, husumet yokluğu sebebiyle davanın reddi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,19.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.