muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/340, Karar No: 2023/71, Tarih: 15.02.2023

"Satıcı veya sağlayıcının tüketiciyle müzakere etmeden, tek taraflı olarak sözleşmeye koyduğu, tarafların sözleşmeden doğan hak ve yükümlülüklerinde iyi niyet kuralına aykırı düşecek biçimde tüketici aleyhine dengesizliğe neden olan sözleşme koşulları haksız şarttır.

Taraflardan birini tüketicinin oluşturduğu her türlü sözleşmede yer alan haksız şartlar tüketici için bağlayıcı değildir.

Eğer bir sözleşme şartı önceden hazırlanmışsa ve özellikle standart sözleşmede yer alması nedeniyle tüketici içeriğine etki edememişse, o sözleşme şartının tüketiciyle müzakere edilmediği kabul edilir.

Sözleşmenin bütün olarak değerlendirilmesinden, standart sözleşme olduğu sonucuna varılırsa, bu sözleşmedeki bir şartın belirli unsurlarının veya münferit bir hükmünün müzakere edilmiş olması, sözleşmenin kalan kısmına bu maddenin uygulanmasını engellemez.

Bir satıcı veya sağlayıcı, bir standart şartın münferiden tartışıldığını ileri sürüyorsa, bunu ispat yükü ona aittir..." şeklindedir.

14. 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un "Tüketici sözleşmelerindeki haksız şartlar" başlıklı 5 inci maddesinin birinci fıkrasında ise haksız şart, tüketiciyle müzakere edilmeden sözleşmeye dâhil edilen ve tarafların sözleşmeden doğan hak ve yükümlülüklerinde dürüstlük kuralına aykırı düşecek biçimde tüketici aleyhine dengesizliğe neden olan sözleşme şartları olarak tanımlanmıştır. Kanun koyucu maddenin üçüncü fıkrasında, ilk fıkrada değinilen "müzakere edilmeme" hâline ilişkin bir karine öngörmüş ve "Bir sözleşme şartı önceden hazırlanmış ve standart sözleşmede yer alması nedeniyle tüketici içeriğine etki edememişse, o sözleşme şartının tüketiciyle müzakere edilmediği kabul edilir. Sözleşmeyi düzenleyen, bir standart şartın münferiden müzakere edildiğini iddia ediyorsa bunu ispatla yükümlüdür. Sözleşmenin bütün olarak değerlendirilmesinden standart sözleşme olduğu sonucuna varılırsa, bu sözleşmedeki bir şartın belirli unsurlarının veya münferit bir hükmünün müzakere edilmiş olması, sözleşmenin kalan kısmına bu maddenin uygulanmasını engellemez" şeklinde düzenlenmiştir.

15. 4077 sayılı Kanun'daki düzenlemeden farklı şekilde 6502 sayılı Kanun'da haksız şartlar kesin hükümsüzlük müeyyidesine bağlanmış ve sözleşmenin haksız şartlar dışındaki hükümleri geçerliliğini koruduğu hususu açıklığa kavuşturulmuştur (6502 s. K., md. 5/2).

16. Mahkemece davalı Üniversitenin yaz okulu ücreti tahsil etmesinin haksız şart teşkil ettiğinden bahisle dava kabul edilmiş ise de; uyuşmazlık bir sözleşme hükmünden değil, davacının eğitim hizmetini aldığı dönemdeki mevzuat hükümleri ve idari uygulamadan kaynaklandığından taraflar arasındaki çekişmenin Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un haksız şarta ilişkin hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi mümkün değildir.

17. Bu tespitten sonra yükseköğretimde yaz okulu konusuyla ilgili mevzuat hükümlerinin irdelenmesi gerekir.

17. Bu tespitten sonra yükseköğretimde yaz okulu konusuyla ilgili mevzuat hükümlerinin irdelenmesi gerekir.

18. Yükseköğretimle ilgili amaç ve ilkeleri belirlemek ve bütün yükseköğretim kurumlarının ve üst kuruluşlarının teşkilatlanma, işleyiş, görev, yetki ve sorumlulukları ile eğitim-öğretim, araştırma, yayım, öğretim elemanları, öğrenciler ve diğer personel ile ilgili esaslar 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu'nda düzenlenmiştir.

19. Anılan Kanun'un Ek 9 uncu maddesine göre; vakıf yükseköğretim kurumlarının eğitim ve öğretim esasları, öğretim süreleri ve öğrenci haklarıyla ilgili hususlar bu Kanun hükümlerine tâbi olup öğrencilerden alınacak ücretler mütevelli heyeti tarafından tespit edilir.

20. Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 5234 sayılı Kanun ile (17.09.2004 tarih, md. 2) 2547 sayılı Kanun'a getirilen Ek 26 ncı maddeye göre; üniversite veya yüksek teknoloji enstitülerinin açmış oldukları yaz okullarına katılacak öğrencilerden (Kanun'da öngörülen sınır dâhilinde) YÖK tarafından belirlenecek miktarda yaz okulu öğretim ücreti alınmaktadır. Kanun koyucu aynı maddenin devam eden fıkralarında bu maddeye göre yaz okulu açılabilmesi için YÖK'ten uygun görüşün alınmasının zorunlu olduğunu ve maddenin uygulanmasına ilişkin esas ve usullerin Maliye Bakanlığının uygun görüşü üzerine YÖK tarafından tespit edileceğini düzenlemiştir.

21. Bu çerçevede YÖK, 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren Yükseköğretim Kurumlarında Yürütülen Yaz Okulları Programları Uygulama Esas ve Usulleri'ni düzenlemiştir. Anılan düzenlemenin 1 inci maddesinde yaz okulu; "Yükseköğretim kurumlarında güz ve bahar yarıyılları dışında yaz tatili döneminde açılan eğitim-öğretim programı" olarak tanımlanmış, 4 üncü maddesinde yaz okulu için ücretle ilgili düzenlemelere yer verilmiş ve 5 inci maddede bu esas ve usullerin uygulanması esnasında ortaya çıkabilecek tereddütlerin giderilmesinde YÖK yetkili kılınmıştır.

22. Tüm bu düzenlemelere göre; davacının yaz okuluna katıldığı dönemde yükseköğretim sırasında dönem içerisinde sorumlu olduğu dersleri herhangi bir sebeple veremeyen öğrencilere isteklilik esasına göre ve ücreti karşılığında yaz okulu eğitimi ile bu dersleri tekrar alıp başarıyla geçerek yeni döneme başlama imkânı sağlanmıştır.

23. Davacı da 2008 ve 2009 öğretim yıllarında başarılı olamadığı dersler için yaz okuluna başvurmuş, bedelini ödemek suretiyle eğitim hizmetini almış ve 20.06.2014 tarihinde mezun olmuştur.

24. Ne var ki davacı mezun olduktan kısa bir süre sonra 11.12.2014 tarihinde açtığı bu dava ile; YÖK'ün 15.09.2008 tarihli Genel Kurul kararıyla vakıf üniversitelerinde okuyan öğrencilerden bir önceki eğitim öğretim yılı içerisinde aldığı, bedelini de ödediği ve fakat başarılı olamadığı alt sınıf dersleri için ücret alınmasının uygun olmadığına karar verdiğini ve bu karara göre kendisinden alınan yaz okulu ücretlerinin haksız olduğunu ileri sürmüştür.

24. Ne var ki davacı mezun olduktan kısa bir süre sonra 11.12.2014 tarihinde açtığı bu dava ile; YÖK'ün 15.09.2008 tarihli Genel Kurul kararıyla vakıf üniversitelerinde okuyan öğrencilerden bir önceki eğitim öğretim yılı içerisinde aldığı, bedelini de ödediği ve fakat başarılı olamadığı alt sınıf dersleri için ücret alınmasının uygun olmadığına karar verdiğini ve bu karara göre kendisinden alınan yaz okulu ücretlerinin haksız olduğunu ileri sürmüştür.

25. Yukarıda değinildiği üzere YÖK'ün yükseköğretim kurumlarında yürütülen yaz okulları programları uygulama esas ve usulleri konusunda tereddüt hasıl olması durumunda bu tereddütü giderme yetkisi mevcut olup dava dilekçesinde bahsi geçen Genel Kurul Kararı da bu çerçevede tesis edilmiştir. Ancak söz konusu karar, lafzına bakıldığında, öğrencilerin alttan almak zorunda kaldığı dersler için tekrar ücret alınmaması ile ilgilidir. Oysa yaz okulu eğitimi farklı bir husus olup öğrenci şayet bir sonraki yıl alabileceği ders kredisinde azalma sonucu yaratmamak ve tekrar bir şans kazanarak bu dersi vererek alttan almak zorunda kalmama imkânına sahip olmak istiyorsa yasal düzenlemelerde zemin bulan yaz okulu kurumundan istifade edebilecekse de bu yolu tercih etmeyip aynı dersi bir sonraki eğitim öğretim yılında alttan alır ise bu dersle ilgili yeniden ücret alınmaması gerekliliğine işaret edilerek öğrencinin mükerrer ödeme yapmasının önüne geçilmek istenmiştir.

26. Nitekim YÖK de söz konusu kararın uygulamada tereddütlere sebep olması üzerine 02.04.2014 tarihinde yeni bir karar almış ve öğrenci başarısız olduğu dersi 15.09.2008 tarihli karar çerçevesinde bir sonraki dönem ücretsiz olarak alabilecekken kendi talebiyle yaz okuluna gitmesi durumunda yaz okulu ücreti ödemesi gerektiği hususu açıklığa kavuşturulmuştur.

27. Yargılama sırasında davacı vekili asıl sorunun dava konusu dönemde öğrencilere bütünleme sınavı imkânının tanınmamış olmasından kaynaklandığını belirtmiş ise de, davalı Üniversite tarafından yapılan uygulama dava konusu dönemde geçerli olan yasal hükümlere dayanmakta olup idare hukuku anlamında bu uygulamanın Anayasal düzenlemelere göre yerindeliğiyle ilgili bir tartışmanın eldeki yargılamanın konusu olamayacağı da açıktır.

28. Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde; davalı üniversitenin mevzuat hükümleri çerçevesinde yaz okulu eğitimi sunduğu ve davacının kendi iradesiyle aldığı hizmeti bedelini ödemesi gerektiği aşikardır. Söz konusu uygulama dönemin yasal düzenlemelerine uygun olup taraflar arasındaki uyuşmazlıkta uygulama yeri bulmayan haksız şarta ilişkin tüketici hukuku düzenlemeleri çerçevesinde ve yanılgılı değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

29. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken yazılı gerekçeyle direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

30. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ

Açıklanan sebeplerle;

29. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken yazılı gerekçeyle direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

30. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun "Geçici Madde 3" hükmüne göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429 uncu maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun'un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/433, Karar No: 2019/670, Tarih: 26.11.2019

**Ceza Genel Kurulu         2019/433 E.  ,  2019/670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 1064-1091

Kasten öldürme suçundan sanık ...’ın TCK’nın 81/1, 62/1, 53, 58/7-8 ve 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba ilişkin Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesince oy çokluğuyla verilen ve resen istinafa tabi olan 03.10.2017 tarihli ve 276-210 sayılı hükme yönelik, sanık müdafisi ve katılan vekili tarafından da istinaf başvurusunda bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 22.12.2017 tarih ve 1064-1091 sayı ile CMK’nın 280/1-a maddesi gereğince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, bu hükmün de sanık müdafisi ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 06.02.2019 tarih ve 5205-504 sayı ile temyiz istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 15.04.2019 tarih ve 31552 sayı ile;

"...Suçun sübutuna, eylemin failine yönelik bir itiraz söz konusu değildir. İtiraz suçun vasıflandırılmasına yöneliktir. Kasten öldürme suçunun maddi unsuru olan hareket-sonuç-illiyet bağının mevcudiyetinde tereddüt yoktur. Sanık silahla ateş etmek suretiyle bir kişinin ölümüne sebebiyet vermiştir. Bir suçun işlendiğinden bahsetmek ve suçun sübutu için aranan bir diğer unsur manevi unsurdur. Suç kastı TCK'nın 21. maddesinde 'suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve isteyerek gerçekleştirilmesi' olarak tanımlanmıştır.

Kişinin iç dünyası ile ilgili bir konu olan kastın tespiti dış dünyaya yansıyan birtakım verilerle ispat edilebilmektedir. Yargıtayın yerleşik içtihatlarında öldürme suçlarında kastın varlığının kabulü için olayın özelliğine göre değişkenlik göstermekle birlikte, köklü husumet, elverişli vasıta, atış-darbe sayısı, isabet alan vücut bölgesi failin eylem sonrası davranışları ölçüt olarak kabul edilmektedir.

Temel hak ve özgürlüklere ağır müdahalelerde bulunulması sonucu doğuran ceza muhakemesi faaliyeti gerçekleştirilirken uyulması gereken ilkelerin olması bir devleti insan haklarına saygılı demokratik ve hukuk devleti olarak nitelendirebilmek için önem arz etmektedir.

AİHS'nin 1 ve 46, Anayasamızın 2 ve 90. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde masumiyet karinesi ortaya çıkmakta bunun doğal sonucu olarak yargı kişinin işlediği suçu kanıtlayan somut delilleri tespit etmek ve ortaya koymak durumundadır.

Bu genel açıklamalar çerçevesinde dava konusu olaya baktığımızda;

Sanığın aşamalarda değişmez birbirini teyit eden savunmalarında arkadaşı olan maktulü istemeden vurduğunu beyan etmesi,

- Olayı bire bir yaşayan-gören ve mahkemeye çıkma fırsatı olmadan öldürülen müşterek arkadaşları ...'nın soruşturma aşamasındaki beyanı,

Bu genel açıklamalar çerçevesinde dava konusu olaya baktığımızda;

Sanığın aşamalarda değişmez birbirini teyit eden savunmalarında arkadaşı olan maktulü istemeden vurduğunu beyan etmesi,

- Olayı bire bir yaşayan-gören ve mahkemeye çıkma fırsatı olmadan öldürülen müşterek arkadaşları ...'nın soruşturma aşamasındaki beyanı,

- Olaydan kısa süre öncesi ve hemen sonrası gelişmelerle ilgili beyanına başvurulan kamu tanığı ...'nin yeminli ifadesi,

- Aralarında herhangi bir husumet olmadığını bildiren maktulün babasına ait ifade,

- Tabanca ile bir el ateş edilmesi ve sanığın ayakta maktul ve tanık...'un yanyana ve çömelerek taş üstünde oturuyor pozisyonları,

Savunmayı teyit eder nitelikte olup maktulün yakını ve gezi programına davet edilip mazereti sebebiyle katılamayan ...'ın arabaya zorla bindirildiği (ki bu beyanın isteksiz birinin çekiştirilmesi niteliğinde olduğu açıktır) şeklindeki beyandan başka savunmanın aksine suçun kasten işlendiğini gösterir başkaca delil olmadığı anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sanıkta öldürme konusunda doğrudan kast olmadığından Yüksek Dairenizin 06.02.2019 tarih ve 2018/5205 esas, 2019/504 karar sayılı ilamın kaldırılması ile sanığın oluşan durumu karşısında bilinçli taksir ya da olası kastla öldürme suçu oluşacağından Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararının bozulmasına karar verilmesi," gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.05.2019 tarih ve 1780-2605 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhafelet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü bu hükme yönelik istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmesi suretiyle kesinleşmiş olup inceleme itirazın kapsamına göre sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı suç niteliğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

29.05.2015 tarihli olay yeri inceleme tutanağında; İstanbul ili, Esenler İlçesi, Çiftehavuzlar Mahallesinde, Yıldız Teknik Üniversitesinin arkasındaki çayırlık alanda bir erkek cesedinin bulunduğunun, saat 18.00 sıralarında haber merkezine bildirilmesi üzerine olay yerine gidildiği, olay yerinde yüzüstü yatar vaziyette bir erkek cesedi ve yanında 1 adet kovanın olduğunun, olay yerinde başka bir iz ve delil bulunmadığının belirtildiği,

İncelenen dosya kapsamından;

29.05.2015 tarihli olay yeri inceleme tutanağında; İstanbul ili, Esenler İlçesi, Çiftehavuzlar Mahallesinde, Yıldız Teknik Üniversitesinin arkasındaki çayırlık alanda bir erkek cesedinin bulunduğunun, saat 18.00 sıralarında haber merkezine bildirilmesi üzerine olay yerine gidildiği, olay yerinde yüzüstü yatar vaziyette bir erkek cesedi ve yanında 1 adet kovanın olduğunun, olay yerinde başka bir iz ve delil bulunmadığının belirtildiği,

30.05.2015 tarihli ölü muayene tutanağında; maktulün başında, saçlı deride çevresinde 3 cm çapındaki alanda barut kakmaları bulunan ateşli silah mermi çekirdeği giriş deliği bulunduğu, maktulün vücudunda başka harici travmatik lezyon görülmediğinin ifade edildiği;

Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesince düzenlenen 13.08.2015 tarihli otopsi raporunda; 30-35 yaşlarında, 180 cm boyunda, 93 kg ağırlığındaki erkek cesedinin baş kısmında, sol frontopariatel saçlı deride, çevresinde 3 cm çaplı alanda barut kakmaları olan ateşli silah mermi çekirdeği giriş deliği bulunduğu, soldan sağa, yukarıdan aşağıya seyirle parietal kemikte iç tabulada içe kakma oluşturarak kafatasına girdiği, sol parietal lob ve korpus kallozumdan seyirle beyin doku harabiyeti yaratarak sella tursikayı katedip petroz kemiği içesinde kaldığı, idrarda THC-Cooh bulunduğu, kanda etanol bulunmadığı, midede 100 ml krem rengi sıvı izlendiği, mesanenin idrarla dolu olduğu, cesetten uç kısmından deforme bir adet ateşli silah mermi çekirdeği elde edildiği, atışın giriş deliği cilt ve cilt altı bulgularına göre yakın atış mesafesinden yapıldığı, kişinin ateşli silah yaralanmasına bağlı kafatası kemik kırığı ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti sonucu meydana gelmiş olduğunun bildirildiği,

29.05.2015 tarihli tutanakta sanık ...’ın suçta kullanıldığı belirtilen tabanca ile Atışalanı Polis Merkezine giderek teslim olduğunun ifade edildiği,

İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen 01.06.2015 tarihli uzmanlık raporlarında; incelemeye konu silahın 9 mm çaplı, kısa Browning tipi fişek atar, yerli yapım, fişek yatağı dâhil 8,7 cm namlu uzunluğu olan 6136 sayılı Kanun’a göre yasak niteliği haiz yarı otomatik bir tabanca olduğu, olay yerinde bulunan 1 adet boş kovanın incelemeye konu bu tabancadan atılmış olduğu; maktulün her iki el iç ve dış svap örneklerinde atış artıkları bulunduğu, tanık ...’nın sol el dış ve sağ el iç svap örneklerinde atış artığı bulunduğu, sanık ...’ın el svap örneklerinde atış artığına rastlanılmadığı tespitlerine yer verildiği,

Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Balistik Şubesince düzenlenen 12.05.2017 tarihli raporda; suçta kullanılan tabancanın kullanılmaya elverişli, şarjöründeki kapasitesince fişeği yarı otomatik olarak patlatmasına mani mekanik arızasının bulunmadığı, emniyet sisteminin çalıştığı, atışa hazır hâlde yani fişek yatağında fişek mevcut ve horozu kurulu ve emniyeti açık iken tetiğine basınç kuvveti uygulanmadan, çekme, çekiştirme, sallama veya sarsıntı gibi etkenlerle ya da sert bir zemine düşürülmesi, kurulu olan horozu üzerine düşmesi sırasında da kendiliğinden patlamadığı, ancak fişek yatağındaki fişeğin patlaması için tetiğine elektronik tetik ölçüm cihazı ile yapılan ölçüm sırasında horozuna 5,7 kg civarında basınç kuvvet uygulanmasının gerektiğinin belirtildiği,

Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesince sanık hakkında düzenlenen 30.05.2015 tarihli raporda; sanığın vücudunda darp, cebir izi bulunmadığının ifade edildiği,

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) Sistemi üzerinden yapılan sorgulamada; sanık ... ile maktulün halasının oğlu ... hakkında 07.10.2010 tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti yaptıkları iddiasıyla kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucucunda sanık ...’ın uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ...’ın ise beraatine karar verildiği, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 10. Ceza Dairesince 10.12.2013 tarihinde onanarak kesinleştiği,

Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/306 esas sayılı dosyasından; incelemeye konu olaydan yaklaşık iki ay sonra 01.12.2017 tarihinde maktulün halası 1978 doğumlu Semra Taşarslan hakkında incelemeye konu davanın tanığı ... ile sanığın ağabeyi... Akar’ı silahla ateş ederek kasten öldürdüğü iddiasıyla dava açıldığı, yapılan yargılama sonucu Semra Taşarslan’ın iki kez 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükümlerin Yargıtay 1. Ceza Dairesince sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle 08.04.2019 tarihinde bozulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... olay günü Kollukta; maktulün babası olduğunu, oğlunun öldürüldüğünü saat 20.10 sıralarında öğrendiğini, oğlunu kimin öldürdüğünü bilmediğini; istinabe olunan Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinde; sanığı mahalleden tanıdığını, sanık ile maktul oğlu arasında herhangi bir husumet bulunmadığını, olayın nasıl meydana geldiğini bilmediğini, sanıktan şikâyetçi olduğunu,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... olay günü Kollukta; maktulün babası olduğunu, oğlunun öldürüldüğünü saat 20.10 sıralarında öğrendiğini, oğlunu kimin öldürdüğünü bilmediğini; istinabe olunan Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinde; sanığı mahalleden tanıdığını, sanık ile maktul oğlu arasında herhangi bir husumet bulunmadığını, olayın nasıl meydana geldiğini bilmediğini, sanıktan şikâyetçi olduğunu,

Tanık ... olay günü Kollukta; sanıkla arkadaş olduklarını, olay günü saat 13.30 sıralarında evden çıktığını, 1-2 saat dolaştıktan sonra saat 15.30 sıralarında evinin bulunduğu sokakta sanık ...’u gördüğünü, sanığın “Gel beraber gezelim” demesi üzerine bu teklifi kabul ettiğini, bu sırada sanıkla ortak çocukluk arkadaşları olan maktul ...’ın karşılarına çıktığını, maktulün kendilerine “Ne yapıyorsunuz” diye sorması üzerine “Biz beraber gezeceğiz, sen de gel hep beraber gezelim” demeleriyle maktulün de kendilerine katıldığını, olayın meydana geldiği boş arsaya gelip oturduklarını, maktulün kendisinin solunda diz çökerek durduğunu, sanığın ise tam karşılarında ayakta beklediğini, ne içeceklerini konuştukları sırada sanığın “Benim üzerimde silah var, polis gelir, arama yapar silahı bulurlar, silahı saklıyayım mı?” diye sorduğunu, kendisinin ise sanığa “Sen bilirsin ağa” diye cevap verdiğini, sanığın saklamak için belinin ön tarafında, kasığının üstünde, kemerinin altındaki silahını çıkardığı esnada silahın bir anda ateş aldığını, merminin çökerek oturan maktulün başına isabet ettiğini, maktulün kendisine doğru yığıldığını, sanığın “Cankurtaranı ara, ben teslim olmaya gidiyorum” diyerek olay yerinden ayrıldığını, polisi, cankurtaranı kendisinin aradığını, sanık ve maktul ile çocukluk arkadaşı olduklarını, sanık ile maktul arasında hiçbir şey olmadığını, kavga dahi etmediklerini, olayın yanlışlıkla meydana geldiğini,