muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26486, Karar No: 2012/43601, Tarih: 20.12.2012

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının davalı ... Gıda Tic. Ltd. Şti’nin işyerini sevk ve idare eden olarak çalışmasının yanı sıra, şirket müdürü olarak temsil ve ilzam yetkisine sahip olduğu, buna göre davacının işveren vekili olup, iş güvencesi kapsamı dışında olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı ( 80.00 ) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, Kesin olarak 20.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20149, Karar No: 2018/4865, Tarih: 17.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/20149 E.  ,  2018/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı tarafından açılan rücu davası sonucunda aleyhine hükmedilen miktarı icra dairesine ödediğini, kararın bozulduğunu, bozma ilamı üzerine yapılan yargılamada kesinleşen ilamda, daha az bir miktara hükmedilmesi nedeniyle, cebri icra tehdidi altında ödediği, 15.638,32 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Dava, icra dairesine ödenen rücuen tazminatın, dayanak ilamın Yargıtay'ca bozulması nedeniyle yersiz tahsil edilmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkin olup, konunun yasal mevzuat açısından incelenmesinde; İcra İflas Kanunu'nun 40. maddesinin 2. fıkrasında ; “(Değişik fıkra: 02/03/2005-5311 S.K./7.mad) Bir ilâm hükmü icra edildikten sonra bölge adliye mahkemesince kaldırılır veya yeniden esas hakkında karar verilir ya da Yargıtayca bozulup da aleyhine icra takibi yapılmış olan kimsenin hiç veya o kadar borcu olmadığı kesin bir ilâmla tahakkuk ederse, ayrıca hükme hacet kalmaksızın icra tamamen veya kısmen eski hâline iade olunur.” hükmü yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 E., 2007/840 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere, İcra ve İflas Kanunun 40. maddesi hükmü, kendisine dayalı olarak tahsilatın yapıldığı ilamın sonradan bozulması ve borçlunun daha az miktarda borçlu olduğunu yahut hiç borcu bulunmadığını gösteren başka bir kesinleşmiş ilamın alınmış olması halinde uygulamaya sahip bir düzenlemeyi içermektedir.

Diğer taraftan, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir.

Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Dava konusu somut olayda da; davacının, İİK 40. maddesi uyarınca, icra dairesine başvurarak, icranın eski hale iadesini talep etmesinin mümkün bulunması nedeniyle, davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Dava konusu somut olayda da; davacının, İİK 40. maddesi uyarınca, icra dairesine başvurarak, icranın eski hale iadesini talep etmesinin mümkün bulunması nedeniyle, davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açılanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/13718, Karar No: 2017/25391, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13718 E.  ,  2017/25391 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4018, Karar No: 2022/8203, Tarih: 22.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4018 E.  ,  2022/8203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ürgüp Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 10.12.2019 tarih ve 2012/307 E. - 2019/535 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.01.2021 tarih ve 2020/1072 E. - 2021/82 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin 19.10.2011 tarihinde davalı şirketin ... isimli işletmesinin Kapadokyada düzenlediği sıcak hava balonu turuna katıldıklarını, pilot davalı ... idaresindeki balonun 07.00'de havalandığını ancak 40 dk sonra kayalıklara çarptığını ardından sert iniş yaptığını ve yana devrilerek durabildiğini, kaza sonucu müvekkilerinin ağır yaralandığını ve kalıcı hasarlar meydana geldiğini tedavilerinin Almanyada devam ettiğini balonun azami kalkış ağırlığını aşar şekilde yüklendiğini, yeterli derecede ısıtılamadığını bu nedenle davalının kusurlu olduğunu beyanla 3337,22 Euro maddi tazminat, 15.000 Euro davacı ... için ve diğer davacı ... Therese Emmeneggre için 20.000 Euro manevi tazminatın Euro cinsinden mümkün olmazsa fiili ödeme günündeki merkez bankası satış kuru üzerinden hesaplanacak TL karşılığının kaza tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların teminat göstermesi gerektiğini, davalı pilotun tecrübeli olduğunu, olay öncesi tüm prosedürlerin uygulandığını, diğer yolcuların yaralanmadığını, davacıların fotoğraf çekerken pilotun talimatına uymadığını, kemerlerini takmadıklarını, davacıların kazadan sonra taleplerinin bulunmadığını bildirdiklerini, davaya müvekkil şirketin sorumluluk sigortacısının dahil edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların teminat göstermesi gerektiğini, davalı pilotun tecrübeli olduğunu, olay öncesi tüm prosedürlerin uygulandığını, diğer yolcuların yaralanmadığını, davacıların fotoğraf çekerken pilotun talimatına uymadığını, kemerlerini takmadıklarını, davacıların kazadan sonra taleplerinin bulunmadığını bildirdiklerini, davaya müvekkil şirketin sorumluluk sigortacısının dahil edilmesi gerektiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; dava konusu olay, 6502 sayılı TKHK'nın yürülük tarihinden önce, 19.10.2011 tarihinde gerçekleşmiş olup, belirtilen kanun maddeleri ve yerleşik içtihatlar uyarınca davaya Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılacağı, taşıma sözleşmesine aykırılık nedeniyle taşıyıcının sorumluluğunun Türk Sivil Havacılık Kanununda özel olarak düzenlendiği, 2920 sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu madde 120'de ''Yolcunun ölümü veya herhangi bir cismani zarara uğraması halinde, bu zarara sebebiyet veren kaza hava aracında veya iniş veya biniş sırasında meydana geldiği takdirde, taşıyıcı sorumludur.'', Madde 123'te ''Taşıyıcı, kendisinin ve adamlarının zararı önlemek için gerekli olan bütün tedbirleri aldıklarını veya bu tedbirleri alma olanağı bulunmadığını ispatlarsa sorumlu değildir.'', Madde 127'de ''Bu Kanunda öngörülen bir zarardan dolayı, taşıyıcının adamları aleyhine dava açıldığı takdirde; taşıyıcının adamı kendi görevi çerçevesinde hareket ettiğini ispat ederse, taşıyıcının bu Kanuna göre yararlanabileceği hususlardan istifade etmeye hak kazanır. Bu gibi hallerde taşıyıcıdan ve taşıyıcının adamlarından alınabilecek tazminatın toplam miktarı, bahse konu sınırları aşamaz.'' hükümleri düzenlenmiş olup balonla hava işletmeleri talimatı madde 26 ve 37 uyarınca yolcu emniyet kemeri, balonda bulunması gerekli teçhizatlardan olmadığından 19/11/2018 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen yolcu emniyet kemerlerinin olmaması hususu kusur olarak değerlendirilmemiş, dinlenen tanık beyanlarından, davalı pilot ...'nın yolculara gerekli bilgilendirmeyi yaptığı, 19/11/2018 tarihli raporda da belirtildiği üzere hava şartlarındaki değişiklik, iniş bölgesinin yüksekte olması ve rüzgar nedeniyle sert iniş yaptığı, davalı pilotun üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiği, herhangi bir kusurunun bulunmadığı, Sivil Havacılık Kanunu md 127 uyarınca; davalı şirketin balonla hava işletmeleri talimatında belirtilen teçhizatların bulunduğu balonu sağladığı, kendisi ve çalışanlarının zararı önlemek için tüm tedbirleri aldığı, Sivil Havacılık Kanunu md 123 uyarınca zarardan sorumluluğu bulunmadığına gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davacılar vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 19.11.2018 tarihli bilirkişi raporuna göre taşıyıcı şirket pilotunun uçuş öncesi ve sırasında yolcuları gerekli şekilde bilgilendirdiği, hava koşullarının sivil havacılık talimatlarına uygun olduğu, balonun sıcak havayla dolmasında herhangi bir problemin olmadığı, pilotun uçuş öncesi ve sırasında sivil havacılık talimatlarına uygun hareket ettiği, pilotun kazada kusurunun bulunmadığı, 2920 sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu’nun 120. maddesine göre taşıyıcının hava aracında meydana gelen cismani zarardan sorumlu olduğu belirtilmiş ise de, aynı Yasa'nın 123 ve 127. maddeleri uyarınca taşıyıcının adamı olan pilot tarafından alınması gerekli olan bütün tedbirlerin alındığı bilirkişi raporuyla da ortaya çıktığından, ayrıca hava işletmeleri talimatının 26 ve 37. maddeleri uyarınca emniyet kemerinin hava balonunda bulunması gerekli teçhizatlardan olmadığı ve taşıma kapasitesinin üstünde yolcu alınmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik ya da usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklı maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın reddine dair karara karşı davacı vekili istinaf talebinde bulunmuş, bölge adliye mahkemesince istinaf istemi esastan reddedilmiştir. Ancak, mahkemece hükme esas alınan 19.11.2018 tarihli bilirkişi raporuna kaşı tarafların ileri sürdükleri itirazlar değerlendirilmeden eksik ve yetersiz rapora dayanarak hüküm tesisi doğru olmamış, hava balonu ile taşıma konusunda uzmanın da bulunduğu bir bilirkişi kuruluna dosyanın tevdii ile davalı pilot ile davalı şirkete atfı kabil kusur bulunup bulunmadığı hususlarında ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınması ve sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacılar yararına BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3617, Karar No: 2024/10295, Tarih: 25.11.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/3617 E.  ,  2024/10295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/444 E., 2024/255 K.

SUÇ : 1219 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; cihazın estetisyen tarafından kullanıldığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, Sağlık Bakanlığı tarafından, mevzuat değişikliği sonucu sağlık kuruluşu statüsünden çıkarılan güzellik salonlarında yapılan denetimler çerçevesinde sanığa ait işletmenin 13.07.2012 ve 06.08.2012 tarihlerinde yapılan denetiminde, IPL cihazı bulunduğu belirlenerek tutanaklar tutulmuş ve sanık hakkında 1219 sayılı Kanun'a muahalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, cihazın kendisinin olduğunu, iş yerinde estetisyen bulunduğunu, ancak cihazı kullanmadıklarını, sonrasında da iş yerinin kapandığını beyan etmiştir.

Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suçu düzenleyen 1219 sayılı Kanun'un 25/1. maddesi, "Diploması olmadığı hâlde, menfaat temin etmek amacına yönelik olmasa bile, hasta tedavi eden veya tabip unvanını takınan şahıs iki yıldan beş yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde olup, somut olay açısından sanığın tabip ünvanı takındığı yönünden bir iddia ya da tespit olmadığından, suçun maddi unsurunun oluşup oluşmadığının tespiti için sanığın eyleminin hasta tedavi etmek sayılıp sayılmadığının belirlenmesinin gerektiği, her ne kadar yargılama kapsamında alınan bilirkişi raporunda sonuç olarak güzellik salonlarında lazer epilasyon dışındaki yöntemlerin uygulanabileceği, sanığın iş yerinde ise IPL cihazı bulunduğu yönünde görüş bildirilmiş ve Mahkemece de bu görüş doğrultusunda hüküm kurulmuş ise de, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik Ek-1'in Güzellik Salonlarına ilişkin hususları düzenleyen "J" bölümündeki, 11. ve müteakip maddelerde, Danıştay 10. Dairesi'nin 12.11.2020 tarihli iptal kararı sonrasında 25.08.2022 tarihinde yapılan değişiklikler ile belirlenen teknik ve idari şartlara uygun olmak kaydıyla Güzellik Salonlarında IPL cihazlarının kullanabileceğinin düzenlendiği anlaşılmakla, sanığın iş yerinde olduğu belirlenen IPL cihazlarının teknik verileri tespit edilip anılan değişiklikle Yönetmeliğe eklenen teknik şartlara uygun olup olmadığının belirlenmesi için uzman bilirkişilerden görüş alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25394, Karar No: 2015/7245, Tarih: 06.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/25394 E.  ,  2015/7245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 6283 sayılı intibak yasası hükümlerinin uygulanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının yaşlılık aylığına 6283 sayılı Yasa'nın uygulanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının 6283 sayılı Yasa hükümlerinden yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacıya 01.02.1999 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, 09.10.2007 tarihinde tüm sigorta kollarına tabi olarak çalışmak istediğinden yaşlılık aylığının kesilmesini talep ettiği, 15.10.2007 tarihinde işinden ayrılarak ikinci kez yaşlılık aylığı tahsis talebinde bulunduğu, davacıya 01.11.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının yaşlılık aylığının intabak yasasına göre yeniden hesaplanmasını talep ettiği, davalı Kurumun, davacıya 506 sayılı Yasa'nın 63.maddesine göre aylıkları kesilerek yeniden çalışmaya başlayanların aylıklarının yeniden hesaplanmakla yüksek olanın ödendiği, 01.11.2007 tarihinden itibaren eski aylık ile yeni aylığı arasında yapılan mukayesede yüksek olanın bağlandığı, tahsis talep tarihi 01.01.2000 tarihi sonrası olduğu için intibak işlemlerinden faydalanmasının mümkün olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını 5510 sayılı Yasa'nın geçici 39.maddesi oluşturmaktadır. Yasakoyucu, intibak yasası olarak bilinen 6283 sayılı Yasa'nın 5.maddesiyle 5510 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 39.maddede, yaşlılık aylıklarının hesaplanmasına ilişkin yasal düzenlemelerden doğan farklılıkların yarattığı adaletsizliğin önüne geçmek amacını taşımaktadır. Geçici 39.maddeye göre; "1-Son tahsis talep tarihi veya ölüm tarihi 2000 yılı Ocak ayı başından önce olup, 506 sayılı Kanunun mülga hükümleri uyarınca gösterge sistemine göre bağlanan malûllük, yaşlılık ve ölüm aylıkları ile bu tarihten önce malûllük veya yaşlılık aylığı almakta iken bu tarihten sonra ölen sigortalıların ölüm aylıkları, bu madde hükümlerine göre yeniden hesaplanır.

2- Aylıkların hesaplanmasında, 506 sayılı Kanunun mülga maddeleri uyarınca hazırlanan ve 1999 yılı Aralık ayında yürürlükte bulunan gösterge veya üst gösterge tablosundan sigortalı için tespit edilmiş olan mevcut gösterge rakamı ile aynı dönemde yürürlükte bulunan memur aylık katsayısı esas alınır." Yasa hükmünden de açıkça anlaşılacağı üzere, geçici 39.madde uyarınca davacının yaşlılık aylığının yeniden hesaplanabilmesi için son tahsis talep tarihinin 2000 yılı Ocak ayı başından önce olması gerekmektedir.