muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4808, Karar No: 2019/6908, Tarih: 06.11.2019

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, faturaya dayalı olarak yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı, 21.11.2014 tarihli ve 15.375,00 Amerikan Doları tutarındaki faturaya dayalı olarak takip başlatmış, davalı ise bu tarihten sonra yapılan ödemeleri gösterir belgeler ibraz ederek takip ve dava konusu borcun ödendiğini savunmuştur.

6098 sayılı TTK’nın 101 inci maddesine göre; birden çok borcu bulunan borçlu, ödeme gününde bu borçlardan hangisini ödemek istediğini alacaklıya bildirebilir. Borçlu bildirimde bulunmazsa, kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça, alacaklının makbuzda gösterdiği borç için yapılmış sayılır. Yine aynı Yasa'nın 102 inci maddesine göre, kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin, borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelen borç için yapılmış sayılır. Birden çok borcun vadesi aynı zamanda gelmişse, mahsup orantılı olarak; borçlardan hiçbirinin vadesi gelmemişse ödeme, güvencesi en az olan borç için yapılmış sayılır.

Somut olaya gelince; davacı, cari hesap alacağını takibe koymamıştır. Mahkemece, taraf defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup rapora göre; davacının defterinde davalı, takip tarihi itibariyle 36.253,00 Amerikan Doları borçlu, davalının defterinde ise davacı, takip tarihi itibariyle 38.104,67 Amerikan Doları alacaklı görünmektedir.Cari hesap alacağının hangi faturalardan kaynaklandığı ise mahkemece alınan bilirkişi raporundan anlaşılamamaktadır. Davalı tarafça ibraz edilen ödeme belgelerinde de hangi fatura nedeniyle ödemede bulunulduğuna dair herhangi bir açıklık bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, ödemelerin yapıldığı tarih itibariyle henüz başlatılmış bir icra takibi bulunmadığı, bu nedenle ödemelerin vadesi ilk önce gelmiş borç için yapılmış sayılacağı, birden çok borcun vadesi aynı zamanda gelmişse, mahsubun orantılı olarak yapılması gerektiği, ezcümle yukarıda gösterilen kanun hükümleri gözetilmek suretiyle, taraf defterlerinin bilirkişilere inceletilerek ek rapor alınması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 06/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1425, Karar No: 2014/3201, Tarih: 19.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/1425 E.  ,  2014/3201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin borçlusu olduğu icra takibine konu 4 adet bono bedelini dava dışı ... Ecza deposunun borçlusu olduğu icra takibinde müvekkiline tebliğ edilen birinci haciz ihbarnamesi uyarınca 22.09.2008 tarihinde toplam 43.925,83 TL. olarak ödediğini, iş bu bono bedelleri ödendiği halde ve müvekkilinin davalı bankaya ve dava dışı ... Ecza Deposuna borçlu olmadığı halde başlatılan mükerrer takipte 4 adet bono bedeli toplam 22.909,00 TL'yi 06.07.2009 tarihinde ödediğini ileri sürerek müvekkilinin davalı bankaya borçlu olmadığının tespitine, tahsil edilen 22.909,00 TL.nin ödeme tarihi olan 06.07.2009 tarihinden itibaren hesaplanacak avans faiziyle birlikte davalıdan istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından icra takip dosyasına yapılan ödeme tarihinden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süre dolmuş olduğundan İİK'nın 72. maddesi gereği davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre; somut olayda davacı tarafından icra dosyasına yapılan ödeme tarihinin 07.07.2009 tarihi olduğu, dava 06.10.2011 tarihinde açılmış olup yasada öngörülen 1 yıllık hak düşürücü sürenin dolduğu, davacı tarafça mükerrer ödeme yapıldığının daha sonra farkedildiği bildirilmiş ise de davacının ilk olarak ödeme yaptığı ... 8.İcra Müdürlüğü'nün dosyasına haciz ihbarnamesi tebliği üzerine gönderdiği dilekçesinde açıkça dava konusu 4 adet senedi de belirttiği ve bu senetleri vadelerinde olmak üzere en son 22.09.2008 tarihinde ödediği, bu kez aynı senetlerle ilgili davalı tarafından yapılan takip dosyasına da 07.07.2009 tarihinde ödeme yaptığı aynı senetlerle ilgili ödeme yaptığını bilmemesinin mümkün olmadığı anlaşılmakla davanın hak düşürücü süreden sonra açılmış olması nedeniyle usulden reddi gerektiği, kaldı ki bir an hak düşürücü sürenin geçmediği düşünülse dahi davalı senetleri ciro yolu ile elinde bulunduran yetkili hamil olup o tarihte yürürlükte bulunan TTK.nun 690.maddesi yollamasıyla 598 ve 599.maddeleri uyarınca davacı lehdara karşı ileri sürebileceği şahsi defileri iyiniyetli hamile karşı ileri sürmesinin mümkün olmadığı, yine davacı 4 adet senede bağlı borcunu senet kendisine ibraz edilmeksizin ilk icra dosyasına ödemesi gerekmediği halde ödemiş olup bu yönüyle dahi davalıdan talepte bulunmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/27038, Karar No: 2025/16022, Tarih: 28.05.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/27038 E.  ,  2025/16022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1303 E., 2020/689 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/108 E., 2019/145 K.

SUÇ: Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM: TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusu üzerine hükmün kaldırılması ile TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddesi atfı ile aynı Kanun'un 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 esas ve 2022/119 sayılı kararı da gözetilerek; bölge adliye mahkemesi kararının 02.09.2020 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde öngörülen süreden sonra temyiz dilekçesi sunduğu belirlenip; temyize konu kararın ayrıca sanığa tebliğinin gerekli olması ve dosya içeriğine göre İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin anılan kararının sanık müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi edilmediği ancak sanığın 30.10.2020 ve 18.11.2020 tarihlerinde temyiz dilekçesi sunduğu gözetilerek temyiz isteminin süresinde olduğu değerlendirildiğinden tebliğnamedeki ret talepli görüşe isabet bulunmamıştır.

2. Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesi'nin 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alınmalıdır.

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

3. Kabul ve uygulamaya göre;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçunda suç tarihinin yardım niteliğinde kabul edilen son eylem tarihi olan “03.09.2015” yerine “10/05/2017” olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1915, Karar No: 2025/4092, Tarih: 26.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/1915 E.  ,  2025/4092 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/95 Esas, 2024/2382 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Batman 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/597 Esas, 2022/685 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; vekâletnamesinde davadan vazgeçme (davanın geri alınması) yetkisi bulunan davacı vekili Avukat ... 18.03.2015 tarihli havale tarihli dilekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 123 üncü maddesi uyarınca davayı geri aldığını beyan ettiği anlaşıldığından 6100 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinde yer alan “Davacı, hüküm kesinleşinceye kadar, ancak davalının açık rızası ile davasını geri alabilir. (Ek cümle: 22/7/2020-7251/10 md.) Bu takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilir” hükmü gözetilerek, davalı idare vekillerinin geri alma talebine muvafakatlarının olup olmadığı hususunda beyanları alınıp, rızaları olduğu takdirde davanın geri alınması sonucu davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekeceğinden, işin esasına ilişkin sair temyiz itirazları incelenmeden kararın usulen bozulması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının sair hususlar incelenmeksizin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1922, Karar No: 2014/9959, Tarih: 19.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1922 E.  ,  2014/9959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAHRAMANMARAŞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2009/484-2013/608

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; davacıların oğlu Gökhan'ın olay tarihinde topunun ağaca takılması üzerine evin damına çıkıp, kornişle düşürmeye çalışırken geçen yüksek gerilim hattına değmesi sonucu akıma kapılarak öldüğünü, olayın meydana gelmesinde davalıların sorumluluklarının bulunduğunu belirterek, 50.000'er TL manevi, 1000'er TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı G.. G.. vekili cevabında; hattın teknik şartlara uygun yükseklikten geçtiğini, hizmet kusuru ve kusursuz sorumluluk bulunmadığını, davacı annenin kusurlu olduğunu belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Davalı Ergin vekili cevabında; müvekkilinin yüklenici olarak işi eksiksiz tamamladığını ve buna göre geçici ve kesin kabullerin yapıldığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Davalılar Alparslan ve Kutsi vekili cevabında; 3.25 mt kornişle hatta dokunulduğunu, hattın 3.50 mt yükseklikte olması halinde dahi kazanın meydana geleceğini kusurları bulunmadığını belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; hükme esas alınan 14.06.2013 tarihli bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda, kazanın meydana gelmesinde anne- babanın % 100 kusurlu olduğu gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmektedir.

Somut olayda; mahkemece, bilgisine başvurulan ilk bilirkişi kurulunun 05.11.2010 tarihli raporunda davalı G.. G..'ın 5/8, bina sahibinin 2/8, vefat edenin ise 1/8 kusurlu bulunduğu, 13.03.2012 tarihli bilirkişi raporunda G.. G.. yetkililerinin, asli kusurlu olduğu, 14.06.2013 tarihli raporda ise ölenin anne, baba ve dedesinin % 100 kusurlu olduğu açıklanmış, mahkemece alınan son raporun çelişkileri giderdiği gerekçe gösterilerek, benimsenmesi suretiyle hüküm kurulmuştur.

Mahkemece; alınan ilk iki bilirkişi raporunda, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 44/i maddesine göre ve 5 nolu çizelge uyarınca "..en düşük yatay uzaklığın 2 mt, 8 nolu çizelge uyarınca", "...en düşük düşey uzaklığın 3.50 mt", olması gerektiği açıklandıktan sonra, enerji nakil hattının evin damına 3.52 mt düşey uzaklıkta ve 0,5 mt yatay uzaklıkta olduğu açıklanmış, ikinci bilirkişi raporunda bu mesafenin eve verilen güvenlik limitinden daha yakın olduğu belirtilmiştir. Hükme esas alınan son bilirkişi raporu ise yönetmelikte belirtilen yatay uzaklık mesafesine ilişkin bir değerlendirme içermemekte, yalnızca düşey mesafenin yönetmelik hükümlerine uygun olması nedeniyle G.. G..'ın sorumluluğunu yerine getirdiği değerlendirmeleri yer almaktadır.

HUMK.nun 275. ve devamı maddelerinde “bilirkişilik” müessesesi düzenlenmiş olup, anılan maddede mahkemenin çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vereceği düzenlendikten sonra 286.maddede de bilirkişinin oy ve görüşünün hakimi bağlamayacağı düzenlenmiş ise de işin çözümünde teknik bilgi ve birikimin gerekliliğine inanılarak bilirkişi incelemesi yaptırıldığına göre verilen raporlar çelişkili ise mahkeme HUMK.nun 283.maddesi hükmüne dayalı olarak, bilirkişiden açıklama ya da ek rapor isteyebileceği gibi 284.maddesi hükmüne dayalı olarak yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak yeni bir rapor alabilir. Aynı ilkeler 6100 sayılı HMK beşinci bölümünde "bilirkişi incelemesi" ismi altında ve 266-287.maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Yukarıda açıklanan maddi olgular gözetilerek mahkemece, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinde belirtilen yatay uzaklığın davalıların kusur oranına etkisi bulunup bulunmadığı da değerlendirilmek ve tüm raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden bilirkişi raporu alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bozma sebebine göre, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9672, Karar No: 2023/2252, Tarih: 20.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9672 E.  ,  2023/2252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2020 tarih ve 2019/915 esas ve 2020/291 karar sayılı kararı ile; sanık hakkında tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat; kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları ile 58 inci maddesi gereğince 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 07.09.2021 tarihli ve 2020/1965 E. 2021/2046 K. sayılı kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulüne, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince kararın kaldırılarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla, 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.11.2022 havale tarihli ve 2021/119239 sayılı, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nun Temyiz İsteği;

1. Olayın kazaen meydana geldiğine, suçsuz olduğuna ve beraat kararı verilmesi talebine,

2. Mağduriyetinin giderilmesini ve lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2020 tarih ve 2019/915 esas ve 2020/291 karar sayılı kararı ile;