muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22639, Karar No: 2014/22404, Tarih: 26.12.2014

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununda ve 1475 sayılı İş Kanununda hizmet akdinin tarifi yapılmamış olup 506 sayılı Kanunun 2’nci maddesinde genel bir tanımla bir hizmet akdine (iş sözleşmesine) dayanarak bir veya birkaç işveren

Tarafından çalıştırılanların bu Kanuna göre “sigortalı” sayılacağı belirtildikten sonra, 3’üncü maddesinde bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmayacak kimseler ile bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı kimseler açıklanmış, 4’üncü maddesinde, bu Kanunun uygulanmasında 2’nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler “işveren” olarak tarif edilmiş, 6. maddede de, çalışanların işe alınmalarıyla kendiliğinden sigortalı olacakları hüküm altına alınmıştır. Anılan Kanun kapsamında sigortalı sayılmanın koşulları; iş sözleşmesine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3’üncü maddede belirtilen “sigortalı sayılmayan” kişilerden olunmamasıdır. Bununla birlikte iş sözleşmesi, pozitif hukukumuzda Borçlar Kanununun 313 – 354. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre, sözleşme; işçinin belirli veya belirsiz bir zaman süresince hizmet görmeyi, iş sahibinin de kendisine ücret ödemeyi taahhüt ettiği bir akit olarak tanımlanmış, aksine hüküm bulunmadıkça, sözleşmenin özel şekle tabi olmadığı belirtilmiş, ücretin, zaman itibarıyla olmayıp yapılan işe göre verilmesi durumunda da işçinin belirli veya belirsiz bir zaman için alınmış veya çalışmış olduğu sürece akdin “parça üzerine hizmet” veya “götürü hizmet” adı altında varlığını koruduğu açıklanmıştır. Belirtilmelidir ki, “ücret” unsuruna her ne kadar tanımda ve iş sahibinin borçları belirtilirken yer verilmiş ise de, 506 sayılı Kanunun sistematiği ve diğer maddelerinin düzenleniş şekline göre, anılan unsurun sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığının kabulü gerekir. Baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre, iş sözleşmesinin ayırt edici ve belirleyici özelliği, “zaman” ile “bağımlılık” unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır. İş sözleşmesinde çalışan, emeğini iş sahibinin emrine hazır bulundurmaktadır ve ücret, yapılan faaliyetin karşılığı olarak ödenmektedir.

Bu yasal düzenlemeler çerçevesinde, olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanunun 2. maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve yukarıda açıklanan zaman ve bağımlılık unsurlarının gerçekleştiği çalışmaya başlanması ile edinilir.

Bu yasal düzenlemeler çerçevesinde, olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanunun 2. maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve yukarıda açıklanan zaman ve bağımlılık unsurlarının gerçekleştiği çalışmaya başlanması ile edinilir.

Limited şirketin icra işlerini yapmak ve ortaklığı temsil etmek için ortaklığa müdür veya müdürler atanabilir. Müdür veya müdürler limited ortaklığın ortaklarından seçilebileceği gibi, ortak olmayan kişilerden de seçilebilir (TTK m. 540, 541). Limited ortaklık sözleşmesinde ortaklığın idare ve temsili ayrıntılı biçimde gösterilebilir. Sözleşmede aksi kararlaştırılmış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıyla ortaklık işlerini idare ve temsile yetkilidir. Ancak limited şirket ortağı olmayan, ancak müdür olarak atanan kişi 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 449 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 547/1 maddesi kapsamında ticari temsilcidir. Ticari .../.....

temsilciyi, Kanun “işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişidir(TBK md. 547/I)” olarak tanımlamıştır. Ticari temsilci ve tacir vekilin temsil yetkilerinin sona ermesine ilişkin EBK md. 456, TBK md. 554 hükümlerinde, taraflar arasında hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmelerinin olabileceği, ancak bunun sınırlı olmadığı, taraflar arasında başkaca hukuki ilişkilerin de bulunabileceği öngörülmektedir.

Davacının dava dışı limited şirkette ihtilaf konusu dönemde ortaklığı bulunmaksızın şirket müdürü olarak görev yaptığı anlaşılmakla, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler kapsamında, öncelikle şirket ile davacı arasındaki hukuki ilişkinin niteliğini belirlemek için varsa taraflar arasındaki sözleşmelerin bir sureti celp edilmeli, davacının dava dışı şirkette hangi şartlar altında müdürlük görevini ifa ettiği, şirket ile davacı arasındaki hukuki ilişkinin vekalet akdi mi? hizmet akdi mi? olduğu belirlenmelidir. Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin vekalet akdine dayandığının anlaşılması halinde, davacı yönünden anılan yasal düzenlemelere göre zorunlu sigortalılık şartlarının bulunmadığı gözetilerek, 1479 sayılı Kanun 79 ve 5510 sayılı Kanunun 50 ve devamı maddeleri gereğince zorunlu sigortalılık sürelerine ait prim borçları dışında ödenen primlerin, ödeme tarihinden itibaren karşıladığı süre Kurumdan sorularak, bu süre kadar davacının isteğe bağlı sigortalı olarak kabul edilmesi gerektiği göz önünde bulundurularak, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayandığının anlaşılması halinde ise, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. Maddesi gereği davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir.

Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin hizmet akdine dayandığının anlaşılması halinde ise, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. Maddesi gereği davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir.

506 sayılı Yasanın 4. Maddesi ile “işveren; ...sigortalıları çalıştıran ... kişiler...” olarak tanımlanmış olup, hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır. Bu durumda, ihtilaf konusu dönemde davacının müdür olarak görev yaptığı şirkete usulüne uygun husumet yöneltilmesi ile davaya katılımı sağlanmalı, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu gözetilmeli, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu çerçevede, Mahkemece, taraf teşkili sağlandıktan sonra ihtilaf konusu dönemdeki davacının çalışmalarının geçtiği işyeri belirlenerek, bu işyerinden işverenin Kurum nezdindeki ihtilaf konusu döneme ait dönem bordroları celp edilerek, dava konusu dönemde davacı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler resen saptanarak, çalışmaların varlığı ve süresi yönünden bilgi ve görgülerine başvurulmalı, bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince tespit edilerek, davalı işyerinde tespiti istenen dönemde Kurum müfettişlerince inceleme yapılıp yapılmadığı sorulmalı, inceleme yapılmışsa, belgeler getirtilmeli, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde; iş yerinin kapsamı, kapasitesi ile işin ve işyerinin niteliği nazara alınmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, davacının çalıştığı iddia edilen süreler tereddütsüz belirlenerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14276, Karar No: 2019/2986, Tarih: 22.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/14276 E.  ,  2019/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/05/2015 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/07/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı kurum vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı kurum vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, özel eğitim kurumuna yapılan yersiz ödemelerin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalı kurumun Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak engelli çocuklara rehabilitasyon eğitimi verdiğini, davalı kurum hakkında bakanlık müfettişleri tarafından yapılan inceleme sonucu düzenlenen 28/04/2009 tarihli rapora göre, 2006 yılı Şubat ayı ile 2008 yılı Nisan aylarında 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’na göre ücretsiz okutulması gereken öğrenci bildiriminde bulunulmadığını, ayrıca 2007-2008 yılı öğretim dönemlerinde aday öğretmenlerin temel ve hazırlayıcı eğitimlerini tamamlamadan ve tamamladıktan sonra 20 saatten fazla bireysel ve grup eğitimine katıldıklarını ve karşılığında düzenlenen faturaların yersiz olarak davacı kurumdan tahsil edildiğini belirterek, yersiz ödemeye bağlı kurum zararının tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davalı kurumda bireysel ve grup eğitimine katılan aday öğretmenlerin 20 saat maaş karşlığı 20 saat ders karşılığı derslere girebileceklerine ilişkin Ankara Valiliği tarafından verilen çalışma izin belgerinin bulunduğu, aday öğretmenlerin derse girmelerine ilişkin davalı kuruma atfedilebilecek kusur bulunmadığı ancak davalı kurumun öğrenim gören öğrenci sayısının %3 ü oranında ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünü yerine getirmediği gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 308. maddesinde, kabul, davacının talep sonucuna, davalının kısmen veya tamamen muvafakat etmesi olarak tanımlanmış, 309 ve 311. maddelerinde ise feragat ve kabulün hüküm ifade etmesinin, karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine bağlı olmadığı ve kesin hükmün sonuçlarını doğuracağı düzenlenmiştir.

a-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 308. maddesinde, kabul, davacının talep sonucuna, davalının kısmen veya tamamen muvafakat etmesi olarak tanımlanmış, 309 ve 311. maddelerinde ise feragat ve kabulün hüküm ifade etmesinin, karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine bağlı olmadığı ve kesin hükmün sonuçlarını doğuracağı düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından; davalı vekili tarafından sunulan 08/07/2015 tarihli cevap dilekçesi ile 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu kapsamında öğrenim gören öğrenci sayısının %3 ü oranında ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünün yerine getirilmemesi nedeniyle talep edilen kısmın kabul edildiği anlaşılmaktadır. Şu durumda; söz konusu kabul beyanı dikkate alınarak ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğüne ilişkin 1400 TL'lik talep yönünden kabul kararı verilmesi gerekirken, bilirkişi raporu esas alınarak 225 TL alacağa hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

b-Olay tarihinde yürürlükte olan mülga ...’na Bağlı Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliği’nin 47. maddesinin 3. fıkrasında “Okul statüsünde olmayan özel öğretim kurumlarında görevlendirilecek aday öğretmenler, o kurumda girmekle yükümlü oldukları haftada azami 20 ders saatinin dışında kalan zamanlarda, milli eğitim müdürlüklerince gösterilecek okullarda adaylık süresini usulüne uygun şekilde tamamlar.” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Dosya kapsamından; davalı tarafından, dava konusu yersiz ödendiği iddia edilen miktarın tahsiline ilişkin Altındağ Kaymakamlığı İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün 16/06/2009 gün ve 11915 sayılı işlemin iptaline yönelik açılan davada, Valilik tarafından aday öğretmenlere verilen ders karşılığı 20 saat maaş karşılığı 20 saate kadar derslere girebileceklerine ilişkin çalışma izinlerinin yukarıda açıklanan yönetmelik hükmü değerlendirilmeden düzenlendiği, davalı kurumun aday öğretmenlere haftada 20 saatin üzerinde ders verdirmek suretiyle kendisinden beklenen eğitim hizmetini mevzuta aykırı olarak yerine getirdiği gerekçesi ile ... 13. İdare Mahkemesinin 2015/1086 esas 2015/916 sayılı kararı ile aday öğretmenlere ders görevi verilmesi nedeniyle davacı kurumdan geri istenilen miktarın, haftada 20 saatin üzerinde verilen kısmında hukuka aykırılık bulunmadığına dair karar verildiği; hükmün, Danıştay tarafından onananarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Şu durumda, davacı kurum tarafından davalıdan yersiz ödemeye bağlı tahsili talep edilen miktarın aday öğretmenlerin haftada 20 saatin üzerinde girdikleri ders karşılığı talep edilen kısmı yönünden idare mahkemesince anılan işlemde hukuka aykırılık bulunmadığına karar verildiği dikkate alınarak ödemeye dayanak olan belgelerin dosya arasına alınmasının akabinde bilirkişiye tevdi ile aday öğretmenlerin haftada 20 saatin üzerinde girmiş oldukları ders karşılığı davacının uğramış olduğu zarar belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken, bu bölümün tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA; davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine 22/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9164, Karar No: 2015/16954, Tarih: 02.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9164 E.  ,  2015/16954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/03/2015

NUMARASI : 2014/712-2015/146

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının ekonomik zorluklar nedeniyle Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesine devam edemediğini, harç ödeyemediğini, dershaneye gitmesi gerektiğini ileri sürerek; 1.500.00.- TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne; 100.00.-TL yardım nafakası ödenmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 328/2.maddesine göre; "Çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler".

TMK.'nun 364/1.maddesine göre ise; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davalı babanın emekli olduğu,1.000.00.-TL emekli maaşı aldığı, büfe işlettiği, büfeden 1.000.00.-TL gelir elde ettiği, kendi evinde kaldığı; dava dışı annenin ise, çalışmadığı, kendi evinde kaldığı; davacının ise, öğrenci olduğu, Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesine 24/10/2013 tarihinde kayıt olduğu, kaydı yenilenmediğinden 15/09/2014 tarihinden beri öğrencilik haklarından yararlanamadığı, kaydı yenilenir ise devam hakkı olduğu anlaşılmaktadır. Tarafların ve dava dışı annenin ekonomik sosyal durumları ve davacı öğrencinin ihtiyaçları değerlendirildiğinde davacı yararına takdir edilen yardım nafakası miktarı azdır, bu nedenle hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, davacının giderleri, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı annenin de ev hanımı olup, çalışmadığı ve hakkaniyet ilkesi (TMK 4. maddesi) de gözetilerek, daha uygun bir miktarda yardım nafakası takdir etmekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15408, Karar No: 2014/16675, Tarih: 29.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/15408 E.  ,  2014/16675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2011/489-2013/22

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat F. Ç.A. ile davalılar C.. Ç.. vekili avukat G. K. ve M.. S.. vekili avukat E.U.'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, hamileliği sarasında davalı doktorun kontrolünde oldugunu, 2003 yılında yapılan testlerde bebekte down sendromu olması nedeniyle tahliyenin önerildiğini ve gerçekleştirildiğini, akabinde 2004 yılında yeniden hamile kaldığını, bu süre zarfında da aynı doktorun kontrolü altında bulunduğunu, diğer davalı doktor M.. S.. tarafından da ultrasonografi incelemeleri yapıldığını, davalı doktor tarafından sorun olmadığının açıklanmasına ve son muayenede de sağlıklı bir çocuk olacağının kendilerine bildirilmesine karşın 15.4.2005'de gerçekleşen doğum sonrasında microsefali, microgzathi, kafa arka kemik düzlüğü, düşük kulak, yüksek damak, burun kökü basıklığı, böbrekte hipronefroz, ayaklarda neckerbettomfeet, beyincikte küçüklük ve sıvı geldiği vs. bulunduğunu ve halen hemşire gözetiminde bakıldığını, gelecekte umutları ve beklentilerinin kalmadığını ileri sürerek 25.000,00 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.