muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17524, Karar No: 2012/6764, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/17524 E.  ,  2012/6764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler ile davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ..... köyü, ..... mevkii, 335 ada 18 parsel sayılı 1738,52 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tek katlı kargir bina ve tarla niteliğiyle beyanlara hanesine "1. derece arkeolojik sit alanı içinde" kaldığı, .....ve müştereklerinin kullanımında olduğu yazılmak suretiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı gerçek kişiler, bu taşınmazların murisleri ...'den geldiğini, yararlarına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, tesbitin iptali ve adlarına tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli 335 ada 18 sayılı parselin tesbit gibi davalı Hazine adına tesciline, taşınmaz içinde bulunan ve davacılara ait olduğu anlaşılan iki adet binanın içerisinde bir adet badem ve 5 adet okaliptüs ağacının muhdesat olarak toplam 20 pay kabul edilerek, ... ve arkadaşlarının adına kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler ile davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre, dava; kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahditi, 1981 yılında yapılıp 13.5.1982 tarihinde ilân edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilân edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Yasanın, 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması mevcuttur.

1) Davacı gerçek kişilerin temyizi yönünden; İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parselin 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı belirlenip, bu tür yerlerin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyecek yerlerden olduğu belirlenerek, davanın reddi yolunda hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığından, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; Jeoloji uzmanı bilirkişiler ...,.... ziraat uzmanı bilirişi ..... ve fen ehli bilirkişi ..... tarafından düzenlenen 18.02.2011 tarihli müşterek bilirkişi raporunda, çekişmeli parselin bulunduğu yerde, Kıyı Kanununun 5. ve 9. maddeleri hükümlerine göre kıyıkenar çizgisi tesbiti yapılmadığı, Kıyı Yasası ve ilgili Yönetmelikte tanımını bulan kıyı kenar çizgisi, kıyı çizgisi ve kıyı kavramlarına göre, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, kıyının geniş basık kıyı olduğu, kıyının denize düşük bir eğimle ulaştığı, deniz dalgalarının mevut koylar ve adalar nedeniyle fazla yükseklik kazanmadığı bölgede kapalılık oranı yüksek iç deniz özelliği bulunduğu, iç denizlerde dalga yüksekliğinin 80 - 100 cm arasında olabileceği, mevcut yükselti basamaklarında yer alan jeolojik materyallerin dokusu ve rengindeki farklılık ile kolayca ayırt edilebildiği üzere deniz etkisi altında olmadığı, bu nedenle; dereden sonraki deniz sınırında çalılık - makilik alanların başladığı ve kumluk, çakıllık kısımların bittiği hattın kıyı kenar çizgisi olarak kabul edildiği, bu hattın ekli krokide kırmızı ile gösterildiği, mavi hattın ise kıyı çizgisi olduğu sonuç olarak çekişmeli parselin kıyı kenar çizgisi dışında bulunduğu bildirildiği halde, rapora eklenen krokisinde ve fotoğraflarında kıyı çizgisi olarak belirtilen çizgi ile kıyı kenar çizgsi arasında çok az bir mesafe bulunduğu, kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasında raporda değinildiği gibi 80 ya da 100 cm'lik bir yükseklik farkının bulunmadığı, kıyı kenar çizgisi olarak belirtilen çizginin kara tarafında dahi deniz kumluğunun yer yer devam ettiği çıplak gözle bile görülmektedir. Kıyı kenar çizgisi konusundaki bilirkişi kurulu raporu, bu nedenle yetersiz olup, hükme dayanak yapılamazsa da, dava red edilip, Hazine, kararı bu yönden temyiz etmediğinden bu yetersizlik sonuca etkili görülmemiştir.

Diğer taraftan; Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü 15.06.2010 tarih ve 3683 sayılı yazısı ile çekişmeli parselin bulunduğu yerin Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunun 14.10.1978 gün ve A-1362 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescilli olan ve sınırları İzmir II Numralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 17.06.1995 gün ve 4919 sayılı kararı ile tescilli olan Loryma Antik Kenti sınırlarını belirleyen 1/25000 ölçekli haritada 1. derece Arkeolojik sit alanı içinde kaldığı gibi İzmir II Numaralı Kültür ve Taibat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14.02.1996 gün ve 5576 sayılı kararı ile tescil edilen 1. derece doğal sit alanı içinde kaldığı, bunun yanı sıra taşınmaz üzerinde birinci gurup olarak tescil edilmiş, kültür varlığı bulunduğuna dair her hangi bir karar bulunmadığı bildirilmiş, Arkeolog Bilirkişi ..... ise raporunda, çekişmeli taşınmazın tescilli birinci derece arkeolojik sit alanı ve birinci derece doğal sit alanı içinde kaldığı gibi, üzerinde 1. Grup tescile tabi yapı ve kalıntıya rastlandığını bildirildiği ve dava çekişmeli taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığının belirlendiği gerekçesiyle reddedildiği halde, tapunun beyanlar hanesine 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı yazılmadığı gibi, kanun tarafından yasaklanmış olmasına rağmen beyanlar hanesine kullanıma ve muhtesata ilişkin şerh yazılmasına karar verilmiştir.

23.07.1983 tarihinde yürürlüğe giren 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 11. maddesinin 1. fıkrasının 'Taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarının malikleri, bu varlıkların bakım ve onarımlarını Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın bu kanun uyarınca bakım ve onarım hususunda vereceği emir ve talimata uygun olarak yerine getirdikleri sürece, bu kanunun, bu konuda maliklere tanıdığı hak ve muafiyetlerden yararlanırlar. Ancak, korunması gerekli kültür ve tabiat varlıkları ile bunların korunma alanları zilyetlik yoluyla iktisap edilemez." hükmü gereğince, korunması gerekli kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanlarının zilyetlikle kazanılamayacağı kabul edilmişken, 14.07.2004 tarihli 5226 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile 2863 sayılı Kanun'un 11. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesi değiştirilmiş, maddeye koruma alanlarından sonra gelmek üzere sit alanları sözcüğü ilave edilmiştir. Böylelikle sit alanlarının da olağanüstü zamanaşımı ve zilyetlikle kazanılması yasaklanmış, daha sonra 30.05.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5663 sayılı Kanun'la değişik 2863 sayılı Kanun'un 11. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinin "Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurullarınca Birinci Grup olarak tescil ve ilan edilen kültür varlıklarının bulunduğu taşınmazlar ile birinci ve ikinci derece arkeolojik sit alanlarındaki taşınmazlar zilyetlik yoluyla iktisap edilemez" hükmü gereğince, üzerinde Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurullarınca Birinci Grup olarak tescil ve ilan edilen kültür varlıklarının bulunmaması koşuluyla, doğal sit alanları ile 3. derece arkeolojik sit alanlarında bulunan taşınmazların diğer koşullar da oluştuğu takdirde zilyetlikle kazanılmaları mümkün hale gelmiş, 1. ve 2. derece arkeolojik sit alanlarının ise kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla kazanılamayağı hükmü kabul edilmiş, 2863 sayılı Yasanın 65/b maddesinin “Sit alanlarında geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartlarına, koruma amaçlı imar plânlarına ve koruma bölge kurullarınca belirlenen koruma alanlarında öngörülen şartlara aykırı, izinsiz inşaî ve fizikî müdahale yapanlar veya yaptıranlar, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasıyla cezalandırılır.” hükmü gereğince 1. ve 2. derece arkeolojik sit alanı üzerinde izinsiz inşaat ve fiziki müdahale halinde bunu yapanların cezalandırılacağı öngörülmüştür. 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kalan taşınmaza barınak şeklinde izinsiz bina ya da müştemilat yapmak ya da tahıl ekmek şeklindeki fiziki müdahale hukukça korunmadığı gibi suç teşkil edeceğine göre, taşınmazın üzerinde bulunan bina ve ağaçların tapu kaydının beyanlar hanesine şerh olarak yazılmasına karar verilmesi, tapunun beyanlar hanesine 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığına ilişkin şerh yazılmaması, usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle, davacı gerçek kişilerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarını REDDİNE,

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle, davacı gerçek kişilerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarını REDDİNE,

2) Yukarıda ikinci bentde açıklanan nedenlerle, Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 08/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5243, Karar No: 2010/10835, Tarih: 10.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5243 E.  ,  2010/10835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapıya dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma payının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 60 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 17 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10723, Karar No: 2020/11326, Tarih: 10.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/10723 E.  ,  2020/11326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sonunda, usulüne uygun iddianame düzenlenmeden kamu davası açıldığından bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına dair Çorum 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/12/2019 tarihli ve 2018/581 esas, 2019/959 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 16/09/2020 gün ve 94660652-105-19-2899-2020-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02/10/2020 gün ve 2020/84189 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 7. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin sayıldığı, somut olayda mahkemesince yapılan yargılama sonunda, 5271 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde tahdidi olarak sayılan hüküm çeşitlerin isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

UYAP kayıtlarının incelenmesinde; başka suçtan İiskilip Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunan sanık ... Baykuş’un ve Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda Bulunan ...’ın duruşmadan bağışık tutulma talepleri bulunmadığı halde 17.12.2019 tarihli karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluklarında hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle savunma hakları kısıtlanmak suretiyle mahkûmiyet kararı verilmesi hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 10/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19644, Karar No: 2025/6279, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/19644 E.  ,  2025/6279 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/26 E., 2022/496 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/128 E., 2019/351 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/378, Karar No: 2024/3988, Tarih: 02.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/378 E.  ,  2024/3988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1542 E., 2023/2725 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tokat 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/464 E., 2023/204 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı ... hakkında orman yangınına neden olma suçundan muhafaza memurları tarafından 21.08.2019 tarihli suç zaptı tutanağının tanzim edildiğini, müvekkili idare tarafından Yangın Hasarat Raporu ve Tazminat Raporu düzenlenerek Kurum zararı olduğunun tespit edildiğini, Tokat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2021 tarihli ve 2019/958 E., 2021/268 K. sayılı ilamı ile davalı ...'in suçu sabit görülerek taksirli orman yangınına neden olma suçundan cezalandırılmasına karar verildiğini, dosyanın istinaf aşamasında olduğunu ileri sürerek; fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, davanın kabulü ile 387.818,87 TL Kurum zararının suç tarihinden itibaren işleyerek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; müvekkili ...'in olay günü yemek yapmak amacıyla yaktığı küçük ateşi işi bittikten sonra üzerine su dökerek söndürdüğünü, söndürmesinin üzerinden bir süre geçtikten sonra kontrol amaçlı ateş yaktığı bölgeye yeniden döndüğünü, dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirdiğini, müvekkilinin taksir derecesinde dahi bir kusurunun söz konusu olmadığını, müvekkili ...'in anne ve babası olan davalılar ... ve ...'in kusursuz sorumlulukları dahi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda Tokat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/958 E., 2021/268 K. sayılı dosyasında suça sürüklenen çocuk ...'in kadastral olarak orman arazisi olan ancak orman ağacı teşkil edecek bir ağaçlık alan olmayan boş orman toprağı alanında çobanlık yaptığı, öğlen yemeği yemek için yamaçta uygun bulduğu bir noktada ateş yaktığı, yemeğini yedikten sonra sığırın yaylıma devam etmesi sebebiyle ateşin üzerine su dökerek hayvanları kontrol etmeye kalktığı, ancak ateşin sönmeyerek Ağustos ayı olması sebebiyle kurumuş otlara sıçrayarak yangın çıkması ve yamaçta bulunan kuru otların tamamının yanması neticesinde her ne kadar SSÇ daha fazla büyümesini engellemek için köylülere ve itfaiyeye haber vermiş ise de; atılı Taksirle Orman Yangınına Neden Olma suçunu işlediği ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 110/3 maddesi gereğince cezalandırıldığı, verilen kararın istinaf edildiği, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 2021/1231 E., 2022/2059 K. sayılı kararı ile istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, kararın 22.09.2022 tarihinde kesinleştiği, davacı idarenin bu yangından kaynaklanan gerçek zararından davalı velileri ... ve ...'in 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 369 uncu maddesi kapsamında ev başkanı sıfatıyla sorumlu tutulması gerektiği, alınan 30.11.2022 havale tarihli bilirkişi raporu içeriğinden yangını söndürmek için davacı idare tarafından (Yangının söndürme giderleri: araç gider ve masrafları + işçilik giderleri + iaşe masrafları) 10.470,22 TL zararının sabit olduğu, her ne kadar davacı idare tarafından 377.348,65 TL yeniden ağaçlandırma bedeli talep etmiş ise de; yapılan keşif sonrası alınan denetime açık hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporunda davaya konu taşınmaz üzerinde meydana gelen yangının örtü yangını şeklinde geliştiği, ekiplerce kısa sürede söndürüldüğü, yangından orman ağaç ve ağaççıklarının zarar görmediğinin tespit edildiği, davacı idarenin yeniden ağaçlandırma bedeli talebinin yerinde olmadığı, davacı idarenin gerçek zararının 10.470,22 TL olup, küçük ...'in yangına sebebiyet verdiği sabit ise de; küçüğün yangın çıktıktan sonra yangını söndürme yönünde çaba sarfetmesi, yangının büyümesini engellemek için köylülere ve itfaiyeye haber vermiş olması, yangının çıkmasında kastının bulunmaması gibi hususlar değerlendirildiğinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51 inci maddesi uyarınca %30 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 7.329,15 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri