muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/135, Karar No: 2019/32, Tarih: 22.01.2019

Müşteki Mehmet Aşamalardaki Beyanında: Sanığın, diğer arkadaşlarının ve kendisinin birlikte alkol aldıkları bir ortamda sanığın aniden cebinden çıkardığı ekmek bıçağı ile kamına vurduğunu karşılıklı ayağa kalktıklarını sanığın ikinci kez bıçakla vurmak için hamle yaptığını ancak kendisinin sağ eli ile bıçak bulunan elini tutarak sanığa engel olduğunu bu sırada sağ elinin kesildiğini sanığın bu sırada hızla oradan uzaklaştığını söylemiştir.

Sanık Savunmasında; Mağdur ve arkadaşları bir yerde alkol alırken kendisini görerek oraya çağırdıklarını, giderek oturduğunu, sanığın bir müddet sonra kendisine hakaretler ettiğini başka bir şahsın kendi bileğini kıvırdığını, bir başkasının tekme attığını, mağdurun da yanındaki çakı bıçağını açmaya çalıştığını ancak alkollü olduğu için açamadığını kendisinin de orada bulunan meyve bıçağını alarak can havli ile orada bulunanlara salladığını, mağdurun yaralandığını fark etmediğini, mağduru iki kez bıçaklamadığını ve oradan uzaklaştığını savunmuştur.

Mağdurun dosya kapsamındaki raporunda batna nafiz kesici delici alet yarası nedeniyle karaciğer ve ince barsak yaralanması olduğu, hayati tehlike geçirdiği, ameliyata alınarak kurtulduğu ve yine sağ el iki parmağında da kesici alet yarası olduğu; Sanığın dosya kapsamındaki raporunda ise herhangi bir darp cebir izinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Yerel Mahkemeye sanık hakkında TCK 81, 35. maddeleri gereği kasten adam öldürme suçundan kamu davası açılmış yerel mahkeme ise yargılama sonucunda mağdur ...'in olay öncesinde sanığa hakarette bulunması nedeniyle sanığın mağdurun karın kısmına bir kez vurarak hayati tehlike oluşturacak şekilde yaraladığı yine mağdurun elinde de keşi oluştuğu böylelikle sanığın tahrik altında yaralama suçunu işlediğinin kabulü ile TCK 86/1, 3-e, 87/1-d, 29, 62. maddelerinden 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırmış ve bu karar sanık lehine temyiz olunarak Yargıtay 3. Ceza Dairesince sanığın eyleminin yaralama suçunu oluşturduğundan onanmasına tebliğnamede TCK 29. maddesinin sanık lehine uygulanması nedeniyle bozma talebinin ise aleyhe temyiz olmadığından bahisle bozma düşüncesine iştirak edilmediğinden bahisle karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itirazen dosya Ceza Genel Kuruluna gönderilerek sanığın eyleminin TCK 81, 35. maddeleri kapsamında adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu ve TCK 29. maddesi gereği tahrik hükümlerinin sanık lehine uygulanmaması gerektiği ancak CMUK 326/son maddesi gereği sanığın kazanılmış haklarının korunması gerektiği görüşü ile daire kararının bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Yargıtay 3. Ceza Dairesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık sanık ...'in mağdur ...'e yönelik işlediği bıçakla yaralama suçunun vasfının tayin edilmesi ve yine sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesidir.

Yargıtay 3. Ceza Dairesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık sanık ...'in mağdur ...'e yönelik işlediği bıçakla yaralama suçunun vasfının tayin edilmesi ve yine sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesidir.

Ceza Muhakemesi Hukuku, hukuk sistemimizde suç olarak tanımlanmış ve karşılığında da bir cezanın belirlendiği fiillerin işlenmesi durumunda soruşturmanın ve yargılamanın nasıl işleyeceğini düzenleyen bir hukuk dalıdır. Ceza Muhakemesinde amaç meydana gelen somut olayla ilgili maddi gerçeğe ulaşmak ve hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde olayın delillerle ispatını sağlamaktır. (Vahit Bıçak Suç Muhakemesi Hukuku, Seçkin Yayınları).

Kovuşturma evresinde delil, meydana gelen somut olayın ispatlanması ve hakimin kanaati için gerekli olan ispat vasıtasıdır.

CMK'nin 210/1. fıkrasında olayın delili bir tanığın açıklamalarından ibaret ise bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenen tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez.

CMK 217/1. fıkrasında da hakim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir şeklinde düzenlemeler getirilmiştir.

Somut olayımızı incelediğimizde Ceza Genel Kurulumuz tarafından sanığın üzerine atılı olan ve sübuta erdiği kabul edilen bıçaklama olayının vasıflandırılması ve yine sanık lehine tahrikin şartlarının olayda bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Sanık ve mağdurun dosya kapsamındaki beyanları kendi lehlerine olup hangisinin beyanının neden üstün tutulduğunu(Mahkeme sanık savunmasını üstün tutmuştur) gösterir dosyada olay sırasında orada hazır bulunan tanık Memiş Selçuk beyanı dışında hiçbir delil mevcut değildir. Mahkeme ise bu tanığı iki defa duruşmaya getirmek için müzekkere yazmış ancak tanığa ulaşılamayınca tanığın kollukta verdiği yetersiz beyanı duruşmada okunmuştur.

Yaralama olayını görmeyen tanık ...'ın 'tanık ...'dan duyduğuma göre mağdur sanığa hakaret etmiş' şeklindeki beyanı doğrultusunda sanık lehine haksız tahrik uygulanmıştır. Tanık ...'ın bu beyanının hükme esas alınması hiçbir şekilde yasal değildir.

Dosya kapsamına göre sanık tarafından mağdura karşı 2 kez bıçakla saldırıda bulunulduğu birinde batına nafiz karaciğer ve iç organ yarası diğerinde de mağdurun eli ile sanığa müdahalesi üzerine mağdurun elinin iki parmağının yaralandığı sabit ise de bu olayın oluş şekli, sanığa karşı mağdurun etkili müdahalesi olup olmadığı,başkaca engel halinin bulunup bulunmadığı yani suçun yaralama mı yoksa öldürmeye teşebbüs mü olduğu hususunda görgüye dayalı bilgisi olan tek tanık duruşmada dinlenmeden hüküm kurulmasının CMK 210/1. ve yine CMK 217/1. Maddelerine açıkça aykırılık oluşturduğundan öncelikle yerel mahkeme kararının eksik inceleme nedeniyle farklı gerekçeyle bozulması düşüncesi ile çoğunluk görüşüne muhalifiz. Saygılarımızla" düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle karşı oy kullanmıştır.

2- Ön sorunun bu şekilde çözümlenmesinden sonra mevcut delillere göre sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü, yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğu;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

“Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nın teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 tarihli ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Şikâyetçi ...’in, arkadaşları olan tanıklar ... ve ... ile birlikte boş bir arazide alkol alıp sohbet ettikleri ve et pişirdikleri, şikâyetçinin o sırada civardan geçen ve tanıdığı sanık ...’yi yanlarına çağırdığı, bir süre birlikte alkol alıp sohbet ettikleri, sonrasında sanıkla şikâyetçi ve arkadaşları arasında tartışma çıktığı, tartışma esnasında sanığın eline geçirdiği bıçakla şikâyetçiye saldırdığı, sağ el orta parmakları ile karnında oluşan kesiler nedeniyle şikâyetçinin hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda; şikâyetçiyle arkadaş olan ve aralarından husumet bulunmayan sanığın, ani gelişen hareketli kavga ortamında şikâyetçinin karın bölgesini bilerek ve isteyerek hedeflediğine ilişkin kesin bir belirlemenin yapılamayışı, şikâyetçide yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde sadece bir adet yaranın bulunması, sanığın engel neden bulunmamasına karşın şikâyetçiye yönelik eylemlerini devam ettirmemesi ve eylemine kendiliğinden son vererek olay yerinden uzaklaşması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla; Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına ilişkin Özel Daire kararı isabetli olup, haklı bir nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; "sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

3- Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı;

Haksız tahrik, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Birinci Kitap, İkinci Kısımda, “Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler” başlıklı İkinci Bölümde yer alan 29. maddesinde;

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; "sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

3- Sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı;

Haksız tahrik, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Birinci Kitap, İkinci Kısımda, “Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler” başlıklı İkinci Bölümde yer alan 29. maddesinde;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik; kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında meydana getirdiği karışıklığın bir sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan bir nedendir. Başka bir anlatımla haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır. (İzzet Özgenç, Türk Ceza Kanunu Gazi Şerhi, Genel Hükümler, s. 412.)

Yerleşmiş yargısal kararlar ve doktrinde yer alan baskın görüşlere göre, 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

5237 sayılı TCK'da tahrikle ilgili olarak, 765 sayılı TCK’da yer alan ağır tahrik-hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilmesi ve sanığın iradesi üzerindeki etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye gidilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun çeşitli kararlarında tartışmasız olarak benimsendiği üzere, tahrik nedeniyle yapılacak indirimin oranı belirlenirken, haksız tahriki oluşturan hareketin işleniş şekli, yeri, niteliği, zamanı, yöresel şartlar ve tahrik eden ile edilenin durumları göz önüne alınıp değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Ceza Genel Kurulunun çeşitli kararlarında tartışmasız olarak benimsendiği üzere, tahrik nedeniyle yapılacak indirimin oranı belirlenirken, haksız tahriki oluşturan hareketin işleniş şekli, yeri, niteliği, zamanı, yöresel şartlar ve tahrik eden ile edilenin durumları göz önüne alınıp değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İki numaralı uyuşmazlık konusunda anlatıldığı şekilde gerçekleşen olayda; sanık ...’in, şikâyetçi tarafından darbedildiğini iddia etmesine rağmen vücudunda darp cebir izine rastlanılmadığına dair adli muayene raporu, sanığın savunmasında kendisine hakaret eden kişinin şikâyetçinin yanında bulunan tanımadığı 3. bir kişi olduğunu beyan etmesi, sanığın cezadan kurtulmaya yönelik soyut savunmalarının adli muayene raporu ve tanıklar tarafından doğrulanmaması bir bütün olarak değerlendirildiğinde, şikâyetçiden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturacak söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Haksız tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı haklı bir nedene dayanmakta ise de, ikinci uyuşmazlık bakımından sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılması ve aleyhe yönelen temyiz bulunmaması nedeniyle haksız tahrik hükmünün uygulanmasını eleştiri konusu yapan Özel Daire kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla bu uyuşmazlık konusu yönünden de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.01.2019 tarihinde yapılan müzakerede birinci ve ikinci uyuşmazlıklar yönünden oy çokluğu, üçüncü uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22964, Karar No: 2017/25101, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/22964 E.  ,  2017/25101 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4005, Karar No: 2009/3778, Tarih: 29.04.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4005 E.  ,  2009/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, bedeli paylaşıma konu araçların üzerindeki rehinlerin ödenmesine ilişkin işlemin sıra cetveline itiraz yolu ile ödenmesi istemine ilişkindir.

İptali istenen 05.11.2008 günlü memur muamelesinde sıra cetveli yapılmaksızın dağıtımın yapıldığı gözlenmiş; İcra Mahkemesince de sıra cetveli yapılmasına gerek olmaksızın rehin bedellerinin paylaştırılmasının yasaya uygun olduğu ancak alacakların toptan hesaplanması nedeniyle muamelenin iptaline karar verilmiştir.

Rehinli alacakların rehinli malların bedellerinden karşılanmasında da İcra ve İflas Kanunu’nun 151 nci maddesindeki atıf nedeniyle sıra cetveli düzenlenmesi gerekir. Bu nedenle sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün, sıra cetveli düzenlenmesi için, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/VII nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendinin sonuna “satış bedellerinin ayrı ayrı sıra cetveli düzenlenmek suretiyle paylaştırılmasına” sözcük dizisinin eklenmesine, kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA,peşin harcın istek halinde iadesine 29.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5170, Karar No: 2015/5201, Tarih: 02.07.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/5170 E.  ,  2015/5201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ... Müdürlüğü, ...Müdürlüğü,...Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili ile ...Merkezi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçiler vekili, müvekkillerinin işçilik alacaklarının tahsiline yönelik borçlu .... aleyhine icra takibi başlatıldığını, borçlunun kiracısı olarak bulunan borçlu 3. kişi ...' ye 89/1 haciz ihbarnamesi gönderildiğini, 3. kişi tarafından dosyaya verilen cevapta, alacağın üstünde başka hacizlerin de bulunduğu ve bu hacizler bittikten sonra ödeme yapılacağının bildirildiğini, bunun üzerine İcra Müdürlüğü'ne başvurarak 2011/13427 Esas sayılı dosyada sıra cetveli yapılması ve diğer işlemlerin bu dosyadan yürütülmesi talebinde bulunduklarını, İcra Müdürlüğü'nce bu talebin reddedildiğini, İcra Müdürlüğü'nün söz konusu kararının...İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2012/353 Esas sayılı ilamı ile kaldırıldığını, bunun üzerine İcra Dairesi'nce haciz prosedürünün tamamlandığını, daha sonra sıra cetveli düzenlendiğini, sıra cetvelinin hatalı olduğunu, haciz tarihinin dahi yanlış yazıldığını, Vergi Daireleri'ne müzekkere yazılarak geçerli bir haciz bulunup bulunmadığı hususunun sorulmadığını, müvekkillerinin alacağının İİK'nın 206. maddesinde belirtilen işçi alacağı olduğunu, Vergi Dairelerinin alacağının ise 3. sıradaki alacaklar kısmında yer aldığını, Vergi Daireleri ve ...' ya önce yapılan ödemeler geri alınarak bu ödemelerin de dağıtımının yapılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile toplanan bilgilere göre yeniden sıra cetveli yapılmasını, şikayet olunanlara daha önceden yapılan ödemelerin de dağıtıma tabi tutulmasını talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan ... Müdürlüğü, ...Müdürlüğü,...Vergi Dairesi Müdürlüğü vekili, şikayetin görevsiz mahkemeye yapıldığını, süresinde olmadığını, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.