muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7664, Karar No: 2015/2149, Tarih: 10.02.2015

Öğretide çoğunlukla benimsendiği gibi, 818 sayılı Borçlar Kanununun 83. maddesi, ifası gereken yabancı para borcunun ödenmesi konusunda iki yol benimsemiştir. Borçlu borcun ödenmesinde henüz temerrüde düşmemiş ise, doğrudan doğruya sözleşmede açıklanan yabancı parayı aynen ödeyerek borcundan kurtulacak; sözleşmede borç miktarının yabancı ülke parası üzerinden ifade edilmesi ile yetinilmemiş, ayrıca ödemenin efektif dövizle yapılması "aynen ödenecektir" denilerek veya bu anlama gelen sözlerle ifade edilmişse, borçlu Türk parası ile ödemede bulunamayacak, borcunu yabancı ülke parası ile ödemek zorunda kalacaktır. Bu durum dışında, borçlu ödemeyi yüklendiği yabancı para miktarını Türk parasına çevirerek, Türk parası ile ödeyecektir. Burada borçluya teknik anlamda bir seçim hakkı değil, alternatif yetki tanınmıştır. İkinci yol olarak, borçlu temerrüde düşerse, 818 sayılı Borçlar Kanununun 83. maddesine 3678 sayılı Yasa ile eklenen 3. fıkra uyarınca, borçlu 83/II. fıkranın öngördüğü seçim yetkisini kaybetmekte, bu yetki alacaklıya geçmektedir. Alacaklının seçim yetkisi iki yönlüdür. Sözleşmede kararlaştırılmışsa, yabancı para borcunun aynen efektif olarak veya bunun Türk parasına çevrilerek ödenmesini isteyebilir. İkinci seçeneği tercih ettiği takdirde, çevirme tarihi olarak ya vade gününü ya da fiili ödeme gününü seçebilecektir. Alacaklıya tanınan bu olanak, doğrudan doğruya kanundan doğan özel bir tercih hakkı olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda taraflar arasında dava konusu cihaz bedelinin yabancı para ile ödenmesi konusunda bir anlaşma yoktur. Hal böyle olunca alacağın Türk Lirası olarak hükme bağlanması yerine Euro cinsinden alacağa karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26292, Karar No: 2024/10184, Tarih: 24.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/26292 E.  ,  2024/10184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2224 E., 2021/2320 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/135 Esas 2021/313 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin TC Hazine ve Maliye Bakanı olarak görev yaptığını, davalıların eser sahibi, yönetim kurulu başkanı ve imtiyaz sahibi olduğu Sözcü Gazetesi ve gazetenin internet sitesinde 10.02.2020 tarihinde yayınlanan haberde kullanılan söz ve ifadeler ile müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan tahsili ile kararın tirajı yüksek iki gazete ve Sözcü Gazetesinde yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının Trabzonspor Kulübü ile ilgili beyanları ve süper lig maçı sonrasında izleyicilerin davacı aleyhine söylemlerine dayanılarak dava konusu haberin yapıldığını, siyasi kişiliği olan davacının diğer kişilere göre eleştirilere daha fazla katlanması gerektiğini, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberde kullanılan söz ve ifadelerin sert eleştiri niteliğinde olduğu, okuyucunun dikkatini habere çekmek amacı ile çarpıcı başlık ve ifadeler kullanmasının bir gazetecilik tekniği olarak değerlendirilmesi gerektiği, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğundan da söz edilemeyeceği, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; haberde kullanılan söz ve ifadeler sert, incitici ve kaba kabul edilmekle beraber eleştiri sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu habere konu iddiaların Trabzonspor Kulüp yetkilileri tarafından yalanlandığını, haberde sert eleştiri sınırlarının aşıldığını, haber ile müvekkilinin kamuoyu nezdinde itibarının zedelendiğini, küçük düşürücü bir üslup kullanıldığını, kişilik haklarına ağır saldırı bulunduğunu, basının gerçeğe uygun haber yapmakla yükümlü olduğunu, müvekkilinin Ordu Kültür Sanat Merkezi'nde düzenlenen toplantıdaki konuşmasında finansal piyasada manipülasyon yaratmak isteyenleri hedef aldığını, konuşmanın haberde yanlış yorumlanarak algı oluşturulmaya çalışıldığını, mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık; davalıların eser sahibi, yönetim kurulu başkanı ve imtiyaz sahibi olduğu Sözcü Gazetesi ve gazetenin internet sitesinde 10.02.2020 tarihinde yayınlanan haberde kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; haberde ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşılmadığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiğinin, tüm bu açıklamalar ışığında haberde geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının, siyasetçilerin konumu itibarı ile yapılan sert eleştirilere katlanması gerektiğinin anlaşılmasına göre temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1806, Karar No: 2023/10155, Tarih: 27.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1806 E.  ,  2023/10155 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraatine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ve temyizin vekalet ücretine yönelik olduğunun yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2011 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Kayseri 7. Sulh Ceza Mahkemesinin, 10.01.2012 tarihli ve 2011/839 Esas, 2012/21 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 07.03.2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Kayseri 7. Sulh Ceza Mahkemesinin, 14.11.2013 tarihli ve 2013/804 Esas, 2013/1090 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 22.11.2013 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

D. Sanığın denetim süresi içinde 22.02.2016 tarihinde işlediği 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2016 tarihli ve 2016/238 Esas, 2016/509 Karar sayılı kararının ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Kayseri 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/305 Esas, 2017/814 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

E. Kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 02.07.2018 tarihli ve 2018/86 Esas, 2018/827 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmü kaldırılarak beraatına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre;

Olay günü Ziya Çekiç ve Erdal Yılmaz'ın sanık ile birlikte esrar içmeye karar verdikleri, Ziya Çekiç'in içmek için esrar maddesi aldığı, polis tarafından yapılan aramada suça konu esrar maddesinin bulunduğu anlaşılmakla açılan kamu davasında öncelikle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, sanığın yükümlülüklerine uymaması ile yapılan yargılamada hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın 22.02.2016 tarihli eyleminin ihbarı ile hüküm açıklanarak mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulüne göre;

24.04.2011 tarihinde Talas Mevlana Mahallesi Halef Hoca Caddesi civarında 38 LR 998 plakalı araç içerisinde bulunan Ziya ve Erdal isimli şahıslar üzerinde uyuşturucu madde bulunduğu duyumunun emniyet birimlerince alınması üzerine yapılan çalışmalarda söz konusu aracın görülmesi üzerine durdurulduğu, araç sürücüsünün Erdal Yılmaz olduğu, sağ ön koltukta sanık ...'ın oturduğu, arka koltukta ise Ziya Yılmaz'ın bulunduğu, araca dışarıdan bakıldığında arka koltuk üzerinde paketlerin görülmesi üzerine yapılan kontrolde paketler içerisinde esrar olduğu ayrıca Erdal Yılmaz kendi isteğiyle çorabı içerisinde bulunan 1 paket esrarı polise teslim ettiği, sanık ... savunmalarında ''uyuşturucu madde kullanmadığını, olay günüde ele geçirilen esrar ile ilgisinin olmadığını'' belirttiği, sanık hakkında kamu davası açılmadan önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenemediği, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kamu davasının açılarak sonuç olarak mahkûmiyet hükmü verilmiş ise de;

Sanık ... hakkında iddianame ile kamu davası açılmadan önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenemediği, üzerinde uyuşturucu madde ele geçmediği gibi ele geçirilen uyuşturucu maddelerin sanığa aidiyetinin saptanamadığı, dolayısıyla, sanığın uyuşturucu madde kullandığına ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil olmadığı, bu nedenle beraatine karar verilmesi gerektiği halde, mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülerek sanığın beraatine, İlk Derece Mahkemesi hükmünün bu şekilde düzeltilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi kapsamına göre, vekalet ücreti ile sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

Sanık müdafinin vekaletname veya yetki belgesi sunmaksızın İlk Derece Mahkemesince yapılan duruşmalara katıldığı, yapılan yargılama sonucu, mahkemesince sanığın mahkûmiyetine dair hükmün sanık müdafii tarafından istinaf edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına ve sanığın atılı suçtan beraatine karar verildiği, fakat sanık müdafii tarafından aşamalarda dosyaya vekaletname veya yetki belgesi sunulmadığı, dolayısıyla lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesince verilen sanık lehine vekalet ücretine hükmolunmasına yer olmadığına dair kararda bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 02.07.2018 tarihli ve 2018/86 Esas, 2018/827 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 14 Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1639, Karar No: 2020/1902, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/1639 E.  ,  2020/1902 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3114, Karar No: 2011/8885, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/3114 E.  ,  2011/8885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 168 ada 64 parsel sayılı 36203.31 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, ifraz, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle verasette iştiraken ... ve müşterekleri ile ... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine vekili, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, çalılık, kayalık ve özel mülkiyete konu olmayacak yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi davalılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece taşınmaz başında yapılan keşifte sadece teknik bilirkişiler dinlenmiş, yerel bilirkişiler taraf tanıkları dinlenmemiş, tespitte uygulanan vergi kaydı uygulanmamış,zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği tam olarak araştırılmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle dava konusu taşınmaz ile birlikte aynı vergi kaydının uygulandığı 168 ada 65, 66, 67, 69, 70,71, 72; 169 ada 1,5, 6, 7 sayılı parselleri dıştan çevreleyen tüm komşu parsellerin kadastro tespit tutanaklarının onaylı suretleri ile dayanağı kayıtlar getirtilerek dosya ikmal edildikten sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı ve tarafsız yerel bilirkişiler tarafların gösterdikleri tanıklar, tespit bilirkişileri üç kişilik ziraat bilirkişi kurulu ve fen bilirkişi katılımı ile keşif yapılmalıdır. Keşifte yerel bilirkişi yardımı ve fen bilirkişi eli ile tespite esas alınan vergi kayıtları zemine uygulanmalı, uygulamada kaydın revizyon gördüğü diğer parsellerde gözönüne alınmalı, bu parsellerin akıbetlerinin ne olduğu üzerinde durulmalı, bilinmeyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı tanınmalı, gösterilen hudutlar fen bilirkişi krokisinde gösterilmeli ve kaydın kapsamı kesin olarak tespit edilmelidir. Yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın öncesinin ne olduğu, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, kime intikal ettiği hususları etraflıca sorularak maddi olaylara dayalı bilgi alınmalı, beyanların doğruluğu komşu parsellerin tutanak ve dayanakları ile denetlenmeli,yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları tespit tutanağının edinme sebebindeki beyanlar ile çelişmesi halinde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenerek çelişki giderilmeye çalışılmalı, fen bilirkişisinden keşfi takip ve izlemeye elverişli krokili rapor alınmalı, üç kişilik ziraat bilirkişi kurulundan taşınmazın niteliği, toprak yapısı eğimi, komşu taşınmazlara göre arz ettikleri özellikler ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup olmadığı hususlarında bilimsel verilere dayalı ayrıntılı rapor alınmalı, zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği ve kayıt miktar fazlasının bulunduğunun belirlenmesi halinde adına tescil kararı verilecekler adına aynı çalışma alınında belgesiz zilyetlik yolu ile tespit tespit ve tescil edilen taşınmazlar olup olmadığı ilgili yerlerden sorularak 3402 sayılı yasanın 14.maddesinde öngörülen sınırlamalar ile ilgili araştırma yapılmalı, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.12

.maddesinde öngörülen sınırlamalar ile ilgili araştırma yapılmalı, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.