muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7898, Karar No: 2016/6374, Tarih: 17.03.2016

Öncelikle belirtmek gerekir ki, davalı işyerinde çalışan sayısı, her iki sendikaya üye olan ve üyelikten istifa eden işçi sayıları, dayanışma aidatı dilekçesi veren işçilerin sayısı, halen işyerinde Birleşik Metal Sendikasına üye işçi olup olmadığı gibi hususlar değerlendirilmelidir. İşverenin yaptırmış olduğu mahkeme ve noter tespitleri ile işçilere gönderilen SMS yazıları ve tanık beyanları dikkate alınarak, işveren tarafından işçilerin sendika seçme özgürlüğüne müdahale edip etmediği belirlenmelidir. İşverence işçilerin sendikal özgülüklerine müdahalede bulunulmadığı belli bir sendika yararına veya aleyhine bir tutum izlenmediği belirlenirse, aşağıda belirtilen fesih nedenlerine göre geçerli nedenin mevcut olup olmadığı ortaya konulmalıdır. İşverenin sendikayı seçme özgürlüğüne çeşitli yöntemlerle doğrudan veya dolaylı olarak müdahalede bulunduğu belirlendiğinde, kural olarak işçilerin buna karşı toplu eylem hakkının varlığından söz edilebilir. Ancak işverence işçilerin belli bir sendikaya üye olma veya olmama noktasında yönlendirdiğini tespiti halinde dahi, işçilerin buna karşı tepkilerini barışçıl ve demokratik bir biçimde ortaya koyup koymadıkları değerlendirilmeli ve ölçülü şekilde kullanılıp kullanılmadığı ele alınmalı sonucuna göre feshin geçerli olup olmadığı belirlenmelidir.

Dosyaların çoğunluğunda 03/08/2015 tarihinde işçiye yapılan bildiriminde, 20-26 07/2015 tarihlerinde yapılan ve kolluk güçleri tarafından sona erdirilen toplu işgale katılınmasına rağmen iş sözleşmesinin feshedilmeyerek ücretli idari izne çıkarıldıkları, iş başı yapmaları gereken günde gelmelerine rağmen daha önce işten çıkarılmış olan arkadaşlarının geri alınması kaydıyla iş başı yapabileceklerini söyledikleri ve işyerini terk ettikleri açıklaması yer almaktadır. Bu savunma şekline göre öncelikle iş sözleşmesinin sona erme biçimi belirlenmeli ve işe iade davası açma ön koşullarından olan işveren feshinin mevcut olup olmadığı ortaya konulmalıdır. İşveren feshinin varlığı kabul edildiği taktirde işçiye yapılan bildirimde geçen yönlerden dosya içindeki deliller değerlendirilmeli ve feshin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. Davalı işveren, işyerinde 20-26/07/2015 tarihleri arasında yapıldığını ileri sürdüğü toplu eyleme dayalı olarak iş sözleşmesini feshetmediği halde mahkemece, işçilerin demokratik toplu eylem hakkından söz edilerek karar verilmesi hatalıdır. Yine kararda yer alan, toplu eyleme dayalı olarak idari izin verilen işçilerin daha sonra da aynı toplu eylem sebebiyle çıkarıldıkları yönündeki gerekçe de tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarını karşılamamaktadır.

Seri halde yargılaması yapılan dosyaların bazılarında fesih tarihleri 20/07/2015 olup, işçilerin 11/07/2015 tarihinde mesai saatleri içinde toplu eyleme katılarak çalışan sendika temsilcileri ile işveren yetkililerine hakaret içeren sloganlar atmaları, üretimi yavaşlatmaları, yavaşlatılması yönünde diğer çalışanlara baskı uygulamaları, bu yolla maddi manevi zarara neden olunması, tüm uyarılara rağmen iş raporlarının doldurulmaması ve çalışma barışının bozulması gibi nedenlere dayanılmıştır. Mahkemece, feshe konu edilen maddi vakıalar yönünden dosyadaki delil durumuna göre ayrı ayrı değerlendirme yapılmamıştır.

Aynı mahkemece karara bağlanan ve Dairemizce aynı gün temyiz incelemesine konu olan bazı dosyalarda ise işverence işçiye bildirilen fesih yazısında çeşitli tarihlerdeki devamsızlık nedenine dayanılmıştır. Sözü edilen dosyalarda da mahkemece demokratik toplu eylem hakkından söz edilerek karar verilmiş, devamsızlık iddialarına dair tarafların delilleri değerlendirilmemiştir.

Görüldüğü üzere davalı işveren işçilere yönelik olarak farklı tarihlerde birbirinden çok farklı fesih nedenlerine dayanarak fesih yoluna gitmiştir. Feshe konu olayların bazılarıyla ilgili olarak işverence mahkemeden tespit talebinde bulunulmuş ve noter tespiti işlemleri yaptırılmıştır.

Mahkemece her bir davacı işçi bakımından fesih nedenine göre değerlendirme yapılmamıştır. Her bir davacı işçi bakımından fesih nedeni ile bağlı kalınarak öncelikle iddiaya konu fesih yönünden deliller değerlendirilmeli, varsa eylemin barışçıl ve demokratik olup olmadığı, davacı işçi eyleme katılmışsa eylemin süresi belirlenmek suretiyle ölçülü biçimde kullanılıp kullanılmadığı değerlendirmeye alınmalıdır. Fesih bildiriminde zarar iddialarına dayanılmışsa, gerekirse bu yönde deliller değerlendirilmek suretiyle sonuca gidilmelidir. Devamsızlığa ve davranışa dayanan fesih nedenleri bakımından da deliller ayrıca değerlendirilmelidir. Tanık beyanları da her bir dava özelinde davacıya özgü fesih nedeni yönünden ele alınmalıdır. Dosya kapsamına göre her bir fesih nedeni ve delil durumuna göre iç hukuk ve uluslar arası hukuk yönlerinden somut olaya özgü değerlendirme yapılmalıdır. Mahkemece eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

F)HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23636, Karar No: 2009/4559, Tarih: 05.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/23636 E.  ,  2009/4559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14.00 TL onama harcın mahsubuna, bakiye 1.60 TL nin temyiz edenden alınmasına, 05.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9317, Karar No: 2009/1651, Tarih: 09.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/9317 E.  ,  2009/1651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2008

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine  göre   davalının tüm, davacıların  aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki  sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazası sonucu  sol ayağını diz üstünden, sağ ayağının 3. ve  4. parmaklarını kaybetmesi nedeni ile % 52 oranında işgücü kaybına uğrayan sigortalının maddi ve manevi  zararları ile yakınlarının manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacılardan  M.H. Çin  10.312,38 YTL maddi ve  70.000,00 YTL manevi tazminatın 01.04.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine; sigortalının eşi, çocuklar ile anne ve babası olan diğer davacıların manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş ayrıca ret olunan manevi tazminat miktarı yönünden her bir davacı için ayrı ayrı olmak üzere hesaplanan nisbi avukatlık ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Davacılardan,  Murat Hazar geçirdiği iş kazası sonucu sağ ayağını diz kapağının üstünden itibaren ve  sol ayak  üçüncü, dördüncü parmakları tamamen kesilecek şekilde ağır yaralanmış ve % 52 oranında sürekli işgücü kaybına uğradığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının asgari ücret ile çalıştığı kabul edilerek maddi zararlarının hesaplandığı dosyadaki kayıt ve belgelerden anlaşılmaktadır.

a-Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının tazminatının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Öte yandan, gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, mahkemece, hükme dayanak alınan hesap raporunda, davacının asgari ücret aldığı kabul edilerek maddi tazminat hesaplanmıştır. Oysa,  posta başı olarak çalışan davacının asgari ücretin üzerinde ücretle çalışacağının kabulü hayatın olağan akışına uygundur. Bu nedenle  ilgili meslek odası tarafından bildirilen emsal ücret kabul edilerek, hüküm tarihine en yakın verilere göre uzman bilirkişiden rapor alınması ve dosyadaki diğer deliller hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır

b-Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Hal böyle olunca doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan yalnızca maddi sağlık bütünlüğü ihlal edilen kişimidir? Cismani zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca  ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde  bozulmuşsa onlarında manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Bu durumda  olanların  zararları  ile  haksız  eylem  arasında  uygun  illiyet  bağı mevcut olduğundan, yansıma yoluyla değil, doğrudan zarara maruz kalma söz konusudur. Kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655) ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır.

Öte yandan TBMM Adalet Komisyonunca benimsenen ve B.K.'nun 47.  maddesinin karşılığı olarak  Türk Borçlar Kanunu Tasarısının 55/2 maddesi ile getirilen “….Ağır bedensel zarar ....  hâlinde, zarar görenin  ...  yakınlarına da manevî tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verilebilir.” şeklindeki  düzenleme de dokrin ve yargısal kararlarla kabul edilen çağdaş yaklaşımın TBMM tarafından kabul edilme aşamasında olduğunu göstermektedir.

Somut olayda,  olay tarihinde 34 yaşında olan,  geçirdiği iş kazası sonucu sağ ayağını diz kapağının üstünden itibaren ve sol ayak üçüncü, dördüncü parmakları tamamen kesilecek şekilde ağır  yaralanan ve % 52 oranında sürekli işgücü kaybına uğrayan sigortalı davacılardan M.H. In eşi, çocukları ile annesi ve babası  olan davacıların ruhsal ve sinirsel ağlık bütünlüğünün ağır biçimde bozulduğu  kabul edilerek manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; M.H. dışındaki davacıların manevi tazminat istemlerinin tamamen reddine karar verilmiş olması nedeni ile  karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince, davalı  yararına her bir davacıdan ayrı ayrı maktu vekalet ücreti alınması  yerine nispî vekalet ücreti alınmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.02.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16822, Karar No: 2015/28323, Tarih: 12.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/16822 E.  ,  2015/28323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2013/541-2014/330

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, ödenmeyen bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacıya tüm alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma sebebidir.

Dosya içeriğine göre; mahkemece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararda, hüküm altına alınan ulusal bayram ve genel tatil ile fazla çalışma alacakları konusunda açık çelişki mevcut olduğundan kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/954, Karar No: 2019/2736, Tarih: 08.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/954 E.  ,  2019/2736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 03/05/2017 tarih ve 2016/251 E. - 2017/184 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 21/12/2017 tarih ve 2017/1171-2017/1179 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle

dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, "YİĞİT" esas unsurlu markaların sahibi olduğunu, müvekkilince 2015/57853 sayılı, "SOYYİĞİT" ibareli, 29, 30 ve 32. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan marka başvurusunun, Markalar Dairesi Başkanlığınca davalı şirkete ait "SOYYİĞİT" ibareli, 3, 29, 30, 32, 32, 35, 40 ve 42. sınıf ürün ve hizmetleri içeren 2001/15594 sayılı marka mesnet alınarak 556 sayılı KHK 7/1-b maddesi uyarınca "enerji içecekleri” haricinde kalan ürünler için kısmen reddedildiğini, bu karara karşı müvekkilince yapılan itirazın ise nihai olarak ...'nın 2016-M-4553 sayılı kararıyla reddedildiğini, ayrıca müvekkilince 2015/37232 sayılı, "YİĞİT" ibareli, 30. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan marka başvurusunun, Markalar Dairesi Başkanlığınca davalı şirkete ait "YİĞİT" ibareli, 29 ve 30. sınıf ürün ve hizmetleri içeren 2000/10824 sayılı marka mesnet alınarak 556 sayılı KHK 7/1-b maddesi uyarınca "Baklavalar, şöbiyet, tulumba tatlıları, bülbül yuvaları...Pudingler, kazandibi, sütlaç, sup, tavuk göğsü, krem karamel, muhallebiler, aşureler" hariç olmak üzere "Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar; Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler" haricinde kalan ürünler için kısmen reddedildiğini, bu karara karşı müvekkilince yapılan itirazın ise nihai olarak ... tarafından, 2016-M-4613 sayılı karar ile reddedildiğini, her iki kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, iki kararda redde mesnet davalı markalarının kullanılmadığını, davalı markaların hükümsüzlüğü için ... 2 Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 2015/235 esas sayılı dosyası üzerinden davanın ikame edildiğini ileri sürerek ...'nın 2016-M-4553 sayılı ve 2016-M-4613 sayılı kararlarının iptalini, başvuru markalarının tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; kurum kararlarının usul ve yasaya uygun olduklarını, kurumun mevcut duruma göre karar vereceğini, açılan davaları bekleme yükümlülüğünün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; kurum kararlarına mesnet müvekkiline ait markaların kullanıldığını, müvekkili ile davacı arasında yapılan 11.07.2006 tarihli marka devir sözleşmesi ile “YİĞİT” markasının davacı tarafça 30. sınıfın 5 numaralı alt sınıfındaki ürünlerde kullanımı hususunda anlaşıldığını ve davacının bu yönde kullanımının devam ettiğini, davacının işbu davayı kötü niyetle olarak ikame ettiğini, hak sahibi olmadığı halde 29, 30 ve 32 sınıflarda haksız olarak tescil talebinde bulunulduğunu, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, müvekkilinin başvuru konusu ibareler üzerinde öncelik hakkına sahip olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının "SOYYİĞİT" ibareli, 2015/57853 sayılı marka tescil başvurusu ile "SOYYİĞİT" ibare ve biçimli redde mesnet marka arasında, ilk bakışta ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunduğu, başvurunun kapsamında bulunan ve reddedilen ürünlerle redde mesnet markanın kapsamındaki ürün ve hizmetlerin aynı türden oldukları, aynı dağıtım kanallarından geçtikleri, aynı iş yerlerinde sunuldukları, birbirleri yerine ikame edilme, birbirini tamamlama ve rekabet etme olanaklarının bulunduğu, işletmesel bağlantılandırma ihtimali karşısında ürün ve hizmetlerin aynı tür sayılmasının zorunlu olduğu, ortalama düzeydeki tüketicilerin aradaki farkı algılamalarının mümkün olmadığı, bu nedenle "SOYYİĞİT" ibareli, 2015/57853 sayılı davacı markası yönünden kurum kararının hukuka uygun olduğu, davacının önceden tescilli, reddedilen ürünleri içeren "SOYYİĞİT" ibareli bir markasının bulunmadığı, bu nedenle kazanılmış bir hakkının da olmadığı, davacının "YİĞİT" ibareli, 2015/37232 sayılı marka tescil başvurusu ile "YİĞİT" ibareli davalı şirket markasının ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, davacının 2008/57807 sayılı “YİĞİT+Şekil” ibareli markasına dayalı öncelikli hak sahipliği iddiasına ilişkin olarak, 2015/37232 sayılı “YİĞİT” ibareli başvuru markasının, reddedilen "çikolata esaslı içecekler" ürünler için öteden beri başvuru konusu mal ve hizmetleri de içerecek biçimde, işletmesi ile özdeşleşmiş asli unsurlarını içeren, işletmesel köken itibariyle önceki tescilli markası ile bağlantılı olduğu mesajını açık biçimde veren, önceki markasının serisi olarak algılanmasında tereddüt bulunmayan, asli unsur yanında bazı ekler de içeren yeni ve seri bir marka olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, zira 2008/57807 sayılı markada farklı olarak özgün şekil unsurunun bulunduğu, başvuru konusu “YİĞİT” ibareli markanın ise redde mesnet markaya yakınlaştığı, davacının 2011/8587 sayılı markasının redde mesnet marka ile beraber kullanılarak bağımsızlaşmış bir marka olmadığı gerekçesiyle davalı kurum aleyhine açılan davanın reddine, davalı şirket aleyhine açılan davanın ise pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, davacının "SOYYİĞİT" ibareli marka tescil başvurusu ile redde mesnet "SOYYİĞİT" ibareli markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, reddedilen ürünlerle redde mesnet markadaki ürün ve hizmetlerin aynı tür oldukları, ortalama düzeydeki tüketicilerin aradaki farklılığı algılamalarının kolay olmadığı, davacının "YİĞİT" ibareli marka tescil başvurusu ile "YİĞİT" ibareli redde mesnet markanın ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, redde konu olmayan ürünler bakımından bir dava olmadığından, anılan ürünler için davacının kazanılmış hakkı bulunduğunun söylenemeyeceği, redde mesnet markaların kullanılmama sebebiyle iptali için davada tesis edilecek kararın bu yargılamada varılacak sonucu etkileyecek vasfı olmaması sebebiyle bu yönde açılan davanın sonucunun beklenmesine gerek bulunmadığı hususunun gerekçeli kararda açıkça belirtildiği, dava konusu başvuruların, davalı kurum tarafından 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca reddedilmesi ve davalı şirketin başvuruya herhangi bir itirazının olmaması karşısında davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceği, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına, başvuru sahibinin önceki markasına dayalı müktesep hakkını kullanabilmesi için sonradan tescilini istediği markası ile bir başkasının markasına yanaşma iradesinde bulunmamasının gerekmesi, somut olayda ise davacının tescilini istediği “YİĞİT” ibareli başvuru markası ile davalı şirketin önceden tescilli markasına yanaşma gayretinde bulunduğunun tespit edilmiş bulunmasına göre davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. madddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08.04.2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.