muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31186, Karar No: 2016/1585, Tarih: 21.01.2016

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 1 hafta 6 gün, 1 hafta 7 gün çalıştığı kabul edilerek yukarıdaki ilke kararına aykırı olarak aylık çalışma esası üzerinden fazla çalışma hesabı yapıldığı anlaşılmaktadır. 4857 sayılı Yasanın açıklanan hükümleri gereğince, fazla çalışmaların, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olarak kabulü gerekir. Diğer taraftan, davacı işçi fazla çalışma ücreti yanında hafta tatili ücreti de istediğinden, mükerrer ödemeye neden olmamak için hafta tatili çalışmalarına denk gelen günlere ait 7,5 saatin fazla çalışma hesabında dikkate alınmaması gerekir.

Mahkemece, belirtilen maddi ve hukuki olgulara uygun olmayan denetime elverişsiz bilirkişi raporuyla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Hükmedilen miktarların “net” mi yoksa “brüt” mü olduğunun hüküm fıkrasında belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalı olup, ayrı bir bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23100, Karar No: 2015/28295, Tarih: 05.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/23100 E.  ,  2015/28295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2015

NUMARASI : 2014/1965-2015/180

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan kullandığı kredi nedeniyle kendisinden haksız yere kesintiler yapıldığını ileri sürerek 5.055,00-TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; yargılama sırasında bu talebini 7.951,00 TL olarak artırmıştır.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5.055,00-TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği celsede hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kurulurken kısa kararda, davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulmuş; gerekçeli kararın gerekçe bölümünde ise “davanın kabulü cihetine gidildiği” şeklinde karar verilmiş olup, böylece çelişki ve tereddüt yaratılmıştır. Bu haliyle gerekçeli karar ve kısa karardaki hükmün az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Mahkemece, az yukarda açıklandığı üzere ve 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde, yeniden bir karar verilmesi için çelişkili olarak kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 5.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2570, Karar No: 2011/6787, Tarih: 08.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2570 E.  ,  2011/6787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... mirasçıları ...ve müşterekleri ile Hazine ve ... ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ...2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.11.2010 gün ve 202/646 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi Hazine vekili, ... vekili ile ... vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde; ...Beyobası Köyü sınırları dahilinde bulunan Kızılöz mevkiinde, tapulama harici taşlık ve kayalık olarak bırakılan taşınmazın vekil edeni tarafından imar ve ihya edildiğini, emek ve para sarf ettiğini, 30 yıl öncesinden beri tarım ve kültür arazisi haline getirdiğini, aralıksız ve çekişmesiz zilyetliği bulunduğunu açıklayarak dava konusu yerin vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılara yöntemine uygun bir biçimde dava dilekçesi tebliğ edilmiş, ..., ... ve davalı ... vekilleri yetkisizlik kararı verilmesini istemişler, taşınmazın TMK.nun 715.maddesinde yer alan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle teknik bilirkişi Yaşar Irak’ın 27.12.2006 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen 17571 m2 ve C harfi ile işaretlenen 22323 m2’lik yerlerin davacı ... tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm Hazine, ... ve ... vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17.maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile teknik bilirkişinin krokisinde A ve C harfleriyle gösterilen taşınmaz bölümü hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Dava kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17.maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile teknik bilirkişinin krokisinde A ve C harfleriyle gösterilen taşınmaz bölümü hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dosyası içinde bulunan teknik bilirkişiye ait kroki, rapor, orijinal pafta, keşif tutanağı kapsamı, diğer tüm bilgi ve belgeler ile eldeki dosya arasına konulan ve davacıların miras bırakanı ... tarafından 29.11.1999 tarihinde ....Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan ve anılan mahkemenin 13.03.2001 gün 1999/445 Esas, 2001/51 Karar sayılı kararı ile HUMK.nun 409.maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilen dosyadaki tüm bilgi ve belgeler, tapu kayıtları, orijinal pafta ve orijinal pafta üzerinde işaretlenen taşınmaz kısmı, komşu parsellerin kayıtları birlikte değerlendirildiğinde, dava konusu yerin bitişiğinde 901, 902 ve 909 sayılı parsellerin yer aldığı 901 sayılı parsele revizyon gören davacının babası Nuh Sucu’ya ait 1937 tarih 274 tahrir nolu vergi kaydının taşınmaz yönünü dere ve mera okuduğu, 902 ve 909 sayılı kadastro parsellerine revizyon gören 04.04.1957 tarih 357 ve 458 sıra nolu tapu kayıtlarının ise dava konusu taşınmazı hali arazi okuduğu belirlenmiştir. Davacının miras bırakanına ait vergi kaydının taşınmaz yönünü mera ve dere, komşu parsellere revizyon gören tapu kaydının da hali arazi okuması ve hali arazinin de dosya kapsamına ve bitişikte bulunan mera gözetildiğinde mera anlamında kullanıldığının kabul edilmesi gerektiği gözetilerek dava konusu taşınmazın bitişikte bulunan meradan açılmak suretiyle elde edildiğinin kabulü gerekir. Halefiyet kuralı gereğince davacının miras bırakanına ait vergi kaydının taşınmaz yönünü mera okuması nedeniyle hukuken davacıyı da bağlamaktadır.

Saptanan bu somut ve hukuki olgular karşısında dava konusu ve kabulüne karar verilen krokide A ve C harfleriyle işaretlenen taşınmaz bölümlerinin meradan elde edildiğinin kabulüyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile her iki taşınmaz bölümü hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Davalı ... vekili, ... vekili ile ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı ...nun Geçici madde 3’ün yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 356,65 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığına ve 90,00 TL peşin harcın da istek halinde temyiz eden Sincan Belediye Başkanlığına iadelerine 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5907, Karar No: 2015/2142, Tarih: 24.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5907 E.  ,  2015/2142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez), hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün 5237 sayılı TCK.nın 142/1-f maddesinde düzenlenen elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçuna ilişkin olduğu, söz konusu ilamla ilgili olarak hükümden sonra 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 82. maddesi ile TCK.nın 142/1-f. maddesinin yürürlükten kaldırılması, 83. maddesi ile karşılıksız yararlanma suçu kapsamında yeniden suç olarak düzenlenmesi, 84. maddesinde karşılıksız yararlanma suçu yönünden etkin pişmanlık hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve geçici 2/2. maddesinde de kesinleşen hükümler yönünden zararın kanunda belirlenen koşul ve sürede karşılanması durumunda verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kalkacağının öngörülmesi karşısında, söz konusu kaydın tekerrüre esas olmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK.nın 58. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında yer alan TCK.nın 58.

maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/549, Karar No: 2020/402, Tarih: 06.10.2020

**Ceza Genel Kurulu         2019/549 E.  ,  2020/402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 82-81

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 22.05.2019 tarih ve 82-81 sayı ile; sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “onama” istemli 23.10.2019 tarihli ve 101142 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasını gerektirir bir neden görülmediğinden sanık müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca oy birliğiyle takdiren reddine karar verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunca yapılacak temyiz incelemesi; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Temyiz incelemesine geçilmeden önce bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyelerince;

1- Süresi içerisinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin, gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığı,

2- Özel Dairece yapılan yargılama sırasında bazı oturumlarda heyetteki en kıdemli üye yerine kıdemsiz üyenin heyet başkanlığı yapmasının usul ve yasaya uygun olup olmadığı,

Hususlarının değerlendirilmesi gerektiğinin ileri sürülmesi üzerine bu hususlar öncelikle değerlendirilmiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonucunda kısa kararın, oturumda hazır bulunan sanık ve müdafisine, karara karşı başvurulacak kanun yolu, süresi, mercisi ve şekilleri de belirtilmek suretiyle açıkça okunup usulen anlatıldığı,

Bu karara karşı sanık ve müdafisinin kanuni süresi içerisinde sundukları 23.05.2019 tarihli dilekçelerle temyiz isteğinde bulundukları,

Sanığın temyiz dilekçesinde “22.05.2019 tarihinde örgüt üyeliğinden şahsıma ceza verilmiştir. Ancak sadece kısa hüküm okunmuş, gerekçe bildirilmemiştir. Kararı temyiz edeceğimden gerekçeli kararın tebliğ edilmesini, gerekçeli karar tebliğ edilene kadar dilekçemin süre tutum talebi olarak kabul edilmesini, ayrıntılı temyiz dilekçemi gerekçeli kararın tebliğinden sonra göndereceğimi bildirir gereğini saygıyla arz ederim.”,

Sanığın temyiz dilekçesinde “22.05.2019 tarihinde örgüt üyeliğinden şahsıma ceza verilmiştir. Ancak sadece kısa hüküm okunmuş, gerekçe bildirilmemiştir. Kararı temyiz edeceğimden gerekçeli kararın tebliğ edilmesini, gerekçeli karar tebliğ edilene kadar dilekçemin süre tutum talebi olarak kabul edilmesini, ayrıntılı temyiz dilekçemi gerekçeli kararın tebliğinden sonra göndereceğimi bildirir gereğini saygıyla arz ederim.”,

Sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde ise “1- Yukarıda Esas nosu yazılı dava dosyasına ilişkin olarak, Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığının 22.05.2019 tarihli kararını temyiz ediyoruz.

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığının 22.05.2019 tarihli kararına ilişkin gerekçeli kararın yazılmasını müteakip tarafımıza tebliğini talep ediyoruz.

3- Gerekçeli kararın tarafımıza tebliğini müteakip, yasal süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçemizi ibraz edeceğiz.

Sonuç ve istem: Yukarıda açıklanan ve resen nazara alınacak nedenlerle, temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına, usul ve kanuna aykırı Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığının 22.05.2019 tarihli kararının bozulmasına karar verilmesini saygılarımla arz ve talep ederim”,

İbarelerine yer verilmek suretiyle kararın temyizen incelenmesini talep ettikleri, söz konusu dilekçelerde sanık ve müdafisinin gerekçeli kararın kendilerine tebliğini ayrı ayrı istedikleri,

23.07.2019 tarihinde elektronik tebligat yoluyla kendisine gönderilen ve 28.07.2019 tarihinde mevzuat hükümleri gereğince süre sonunda otomatik olarak okundu sayılmak suretiyle tebliğ edildiği anlaşılan gerekçeli karara karşı sanık müdafisinin temyiz nedenlerini bildiren ek dilekçesini 03.08.2019 tarihinde süresi içerisinde sunduğu,

Gerekçeli kararın tutuklu olan sanığa ceza infaz kurumu görevlilerince, tutanağa “Yargıtay 9. Ceza Dairesinin (ilk Derece) 23.07.2019 tarih ve 2017/82 esas sayılı yazısını ve ekindeki gerekçeli kararı okumak/almak suretiyle tebellüğ ettim” ibaresi yazılmak suretiyle 24.07.2019 tarihinde tebliğ edilmesinin ardından sanığın 06.08.2019 ve 02.09.2019 tarihli dilekçeleriyle temyiz nedenlerini bildiren ek dilekçeler sunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Ön sorunların sırasıyla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

1- Süresi içerisinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin, gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

Anlaşılmaktadır.

Ön sorunların sırasıyla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

1- Süresi içerisinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin, gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

Anayasamızın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40. maddesinin ikinci fıkrası; "Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." hükmünü içermekte olup CMK'nın 231. maddesinin ikinci fıkrası hazır bulunan sanığa başvurabileceği kanun yolları, mercisi ve süresinin bildirileceğini, aynı Kanun'un 34. maddesinin ikinci fıkrası ise kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercisi ve şekillerinin belirtileceğini düzenlemiştir.

CMK’nın “Temyiz istemi ve süresi” başlığını taşıyan 291. maddesi;

“(1) Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt kâtibine bir beyanda bulunulması suretiyle yapılır; beyan tutanağa geçirilir ve tutanak hâkime onaylattırılır. Tutuklu bulunan sanık hakkında 263 üncü madde hükmü saklıdır.

(2) Hüküm, temyiz yoluna başvurma hakkı olanların yokluğunda açıklanmışsa, süre tebliğ tarihinden başlar.”,

“Temyiz başvurusunun içeriği” başlığını taşıyan 294. maddesi;

“(1) Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

(2) Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.”,

“Temyiz gerekçesi” başlığını taşıyan 295. maddesi ise;

“(1) Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir.

(2) Temyiz, sanık tarafından yapılmış ise, ek dilekçe kendisi veya müdafii tarafından imza edilerek verilir.

(3) Müdafii yoksa sanık, tutanağa bağlanmak üzere zabıt kâtibine yapacağı bir beyanla gerekçesini açıklayabilir; tutanak hâkime onaylatılır. Sanığın yasal temsilcisi ve eşi hakkında 262 nci madde, tutuklu sanık hakkında ise 263 üncü madde hükümleri saklıdır.”,

Hükümlerini içermektedir.

Bir kanun yolu başvurusunun esas yönünden mercisince incelenmesi, Anayasamızın 36. maddesinde yer bulan adil yargılanma hakkının güvencelerinden olan mahkemeye erişim hakkı kapsamında kalmaktadır.