muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14799, Karar No: 2013/18359, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/14799 E.  ,  2013/18359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanığın, ... Üniversitesi Hastanesi Başhekimliği Enfeksiyon Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenmiş gibi 08/09/2009 tarihli İlaç Kullanımı ve Hasta Katılım Payından Muaf İlaç Raporunu ve reçeteyi sahte olarak tanzim ettiği ve kullanarak kurumu zarara

Sanığın, ... Üniversitesi Hastanesi Başhekimliği Enfeksiyon Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenmiş gibi 08/09/2009 tarihli İlaç Kullanımı ve Hasta Katılım Payından Muaf İlaç Raporunu ve reçeteyi sahte olarak tanzim ettiği ve kullanarak kurumu zarara

uğrattığı iddia edilen olayda; ... Üniversitesi Başhekimliği’nin 15/12/2009 tarihli cevabi yazısında, suça konu sahte rapor ve reçete fotokopisinin Enfeksiyon Hastalıkları Anabilim dalı sekreterliğine eczane kalfası olduğunu söyleyen birisi tarafından bırakıldığı ve sanığın sahte raporda belirtilen tarihte Hastanede muayene olduğunu, ... Üniversitesi Hastanesi Başhekimliği’nin 25/08/2010 tarihli yazısında sanığın muayene ücreti olan 49 TL’nin SGK’ya fatura edildiği, SGK’nın 11/03/2011 tarihli cevabi yazısında ise sanık adına fatura edilmiş bir raporun bulunmadığının belirtilmesi, sanığın anılan tarihte muayene olmadığını ilaç kullanmadığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için suça konu sahte rapor ve reçetelerin asıllarının temini ile reçetedeki imzanın sanığın eli ürünü olup olmadığı yönünde bilirkişi raporu alınarak, sahte reçetenin hangi eczanede işleme konulduğunun tespit edilerek eczane çalışanlarının ve hastane sekreterinin tanık olarak beyanı alınıp sanıkla yüzleştirilerek evrakı getiren şahsın kim olduğunun tespiti yapmadan, sanığın üzerine atılı suçların ne şekilde oluştuğu denetime izin verilecek şekilde gerekçelendirilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın 08/09/2009 tarihinde muayene olduğunun kabul edilmesi ve SGK’nın muayene bedelinin kurum tarafından karşılandığının, reçeteye istinaden ödenen bir ilaç bedelinin ise bulunmadığının anlaşılması karşısında kurum zararı gerçekleşmediğinden TCK’nın 35. maddesi gereğince eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/11/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/40048, Karar No: 2025/10422, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/40048 E.  ,  2025/10422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/893 E., 2021/1546 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/260 E., 2020/73 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3213, Karar No: 2014/5892, Tarih: 20.10.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/3213 E.  ,  2014/5892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... İnş. Turizm San. Tic. A.Ş arasındaki davadan dolayı ... 2. Sulh Hukuk Hakimliğince verilen 24.09.2013 gün ve 310-890 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık estetik amaçlı vakumlu güzellik hizmeti verilmesine ilişkin olduğundan temyiz incelemesi görevi Dairemize ait olmayıp, Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6785, Karar No: 2013/8018, Tarih: 14.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6785 E.  ,  2013/8018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kısa kararda “402,44 TL’nin ödeme tarihi olan 12.10.2006 tarihinden itibaren, 532,29 TL’nin, 343,43 TL'nin, ...458,21 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili davacıya ödenmesine” denilmiş iken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; “Davanın kabulü ile, 11.034,32 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili, davacıya ödenmesine” şeklinde karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu haliyle, kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası çelişmektedir.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/356, Karar No: 2011/388, Tarih: 08.06.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/9-356 E.  ,  2011/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2.İş Mahkemesi

TARİHİ : 01.04.2011

Taraflar arasındaki “takibin iptali ve menfi tespit”  davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gaziantep 2.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 19.09.2008 gün ve 2007/226 E., 2008/552 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 29.11.2010 gün ve 2008/40140 E., 2010/34078 K. sayılı ilamı ile;

“…1-Taraflar arasında davalı M. Rasim Hengirmen'in husumet ehliyeti olup olmadığı konusunda ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili davalılardan H... F.... davacı şirket aleyhine Gaziantep 5. İcra Müdürlüğünün 2005/544 esasına kayden başlattığı icra takibine konu alacağın ilişkin olduğu davacı şirketi temsilen davalı M. Rasim Hengirmen ile davalı H.... F.... arasında yapılan hizmet akdinin muvazaalı olması nedeni ile davacı şirketin borçlu olmadığının tespiti ile icra takibinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan M.. H.. bu davada kendisine husumet tevcih edilemeyeceği gibi sözü edilen icra takibi ve ilgili işlem ve belgelerin muvazaalı olmadığını, diğer davalı da muvazaa iddiasının yerinde olmadığını savunmuşlar.

Mahkemece icra takibine konu edilen cezai şart alacağının kararlaştırıldığı hizmet akdi ve diğer işlemlerin muvazaalı olduğunun kabulü ile davacı şirketin Gaziantep 5. İcra Müdürlüğünün 2005/544 esas sayılı icra takibinde talep edilen alacaktan dolayı borçlu olmadığının tespitine ve icra inkar tazminatına hükmedilmiştir.

Davalılardan M.R... H..... icra takibinde taraf olmadığı için aleyhine açılan - menfi tespit davasının husumet yokluğu nedeni ile reddi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmektedir.

2-Davalı H.... F.....'in temyizine gelince,

Davacı şirketi temsilen davalı M. R.... H. ile davalı H... F... arasında akdedilen hizmet akdinin ve bu sözleşme ile kararlaştırılan cezai şartın muvazaalı olup olmadığı ihtilaflıdır.

Cezai şart öğretide, mevcut borcun ifa edilmemesi veya eksik ifası halinde ödenmesi gereken mali değeri haiz ayrı bir edim olarak tanımlanmıştır (Tunçomağ, Kenan: Türk Hukukunda Cezai Şart, İstanbul 1963).

Borçlar Kanunun 158-161.maddeleri arasında düzenlenmiş olup, İş Kanunlarında konuya dair bir hükme yer verilmemiştir. İş Hukuku açısından Borçlar Kanunun sözü edilen hükümlerini uygulamakla birlikte Dairemizce bazı yönlerden İş Hukukuna özgü çözümler üretilmiştir. İş Hukukunda İşçi Yararına Yorum İlkesinin bir sonucu olarak sadece işçi aleyhine yükümlülük öngören cezai şart hükümleri geçersiz sayılmış ve bu yönde yerleşmiş içtihatlar öğretide de benimsenmiştir. Yine, Yeni Borçlar Kanunu Tasarısının 419.maddesinde “Hizmet sözleşmelerine sadece işçi aleyhine konulan ceza koşulu geçersizdir” şekline kurala yer verilmiştir.

Cezai şartın işçi ve işveren hakkında ve iki taraflı olarak düzenlenmesi gereği, işçi aleyhine kararlaştırılan cezai şartın işveren aleyhine kararlaştırılandan daha fazla olmaması sonucunu da ortaya koymaktadır. Başka bir anlatımla işçi aleyhine olarak belirlenen cezai şartın, koşulları ve ceza miktarı bakımından işverenin sorumluluğunu aşması düşünülemez.  İki taraflı cezai şartta işçi aleyhine bir eşitsizlik durumunda, cezai şart hükmü tümden geçersiz olmamakla birlikte,  işçinin yükümlülüğü işverenin sorumlu olduğu miktarı ve halleri aşamaz.

İşçiye verilen eğitim karşılığı belli bir süre çalışması koşuluna bağlı olarak kararlaştırılan cezai şartın tek taraflı olarak değerlendirilemez. İşçiye verilen eğitim bedeli kadar cezai şartın karşılığı bulunmakla eğitim karşılığı cezai şart hükmü belirtilen ölçüler içinde geçerlidir.

Belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi koşuluna bağlı cezai şartın sonuç doğurabilmesi için öncelikle taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olup olmadığının tespiti gerekir. Bundan başka asgari süreli iş sözleşmelerinde aynı türde hükümler konulması mümkündür.

4857 sayılı İş Kanununun 21. maddesinde,  kesinleşen işe iade kararı üzerine işçinin başvurusuna rağmen bir ay içinde işe başlatılmaması durumunda, işçiye en az dört aylık ve en çok sekiz aylık ücreti tutarında tazminat ödeneceği öngörülmüştür. Aynı maddenin son fıkrasında ise, sözü edilen düzenlemenin mutlak emredici olduğu ve sözleşmelerle hiçbir şekilde değiştirilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Bu itibarla iş güvencesine tabi işçiler yönünden toplu iş sözleşmesinin iş güvencesi sağlayan hükümlerinin yasanın bu düzenlemesi karşılığında bir değeri kalmamıştır.

Borçlar Kanununun 161.maddesine göre taraflar cezanın miktarını seçmekte serbesttirler. Buna göre belirli süreli iş sözleşmesinin kalan süresine ait ücretlerinin ya da bunun katlarının ödenmesi gerektiği yönünde ceza miktarı belirlenmesi mümkündür. Böyle bir cezai şart hükmü, Borçlar Kanunun 325.maddesine göre talep konusu yapılabilecek olan sözleşmenin kalan süresine ait ücret isteğinden farklıdır. Bu durum, konuya dair yasal düzenlemenin tekrarı mahiyetinde de değildir. Gerçekten tarafların iradesi özel biçimde cezai şart düzenlemesi yönünde ortaya çıkmış olmakla, iradeye değer verilmeli ve cezai şart hükümlerine göre çözüme gidilmelidir. Bu arada işçinin bakiye süre ücreti ölçüt alınarak kararlaştırılmış olan cezai şarttan başka sözleşmenin kalan süresine ait ücretlerin de Borçlar Kanununun 325.maddesine göre talep edilip edilemeyeceği soruna değinmek gerekir ki, ifaya eklenen cezai şart çözüme gidilmesi ve buna göre koşulların varlığı halinde sözleşmenin kalan süresine ait ücretlerin ayrıca talep edilebileceği belirtilmelidir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 158/II. maddesine göre, borcun belli zaman ve yerde ifa edilmemesi hali için cezai şart kararlaştırılmışsa, alacaklı hem ifa hem de cezai şartı talep edebilecektir.

Borçlar Kanunun 161/son maddesinde fahiş cezai şartın hakim tarafından tenkis edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. İş Hukuku uygulamasında işçi aleyhine cezai şart düzenlemeleri bakımından konunun önemi bir kat daha artmaktadır.

Şart ve ceza arasındaki ilişki gözetilerek işçinin iktisadi açıdan mahvına neden olmayacak çözümlere gidilmelidir. İşçinin belli bir süre çalışması şartına bağlanan cezalardan, sözleşme kapsamında çalışılan ve çalışması gereken sürelere göre oran kurularak indirime gidilmelidir.

Somut olayda işveren aleyhine kararlaştırılan cezai şart miktarı çok fahiş olup 818 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 161/son maddesi uyarınca indirim cihetine gidilerek sonucuna göre alacak miktarının hesaplanması gerekirken talebin tümü ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir…”)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece bozma ilamının birinci bendinde yer alan nedenlere uyulmuş; ikinci bendinde yer alan nedenlere karşı ise önceki kararda kısmen direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN :  Davalı H. F.. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, muvazaa hukuksal nedenine dayalı olarak hizmet sözleşmesi ile öngörülen cezai şartın tahsilini amaçlayan takibin iptali ve menfi tespit istemine ilişkindir.

Davacı vekili, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinin davalılar tarafından şirketlerini zarara uğratmak amacıyla muvazaalı olarak imzalandığını, sözleşme hükümlerinin şirket aleyhine düzenlendiğini ve hizmet sözleşmesinin cezai şart ödeneceği bilinmesine rağmen fesih nedeni bildirilmeksizin feshedildiğini belirterek cezai şartın tahsili amacıyla şirketleri aleyhine yapılan takibin iptali ile borçlu bulunmadıklarının tespitini istemiştir.

Yerel Mahkemece, “davalılar arasında yapılan, borç doğuran ve şirketi zarara uğratan işlemlerin muvazaalı olarak yapıldığı, davacı şirketin muvazaalı işlemler ile doğan borçtan sorumlu olmadığı” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece yukarıda bozma ilamının 1 ve 2.bentlerinde açıklanan gerekçelerle bozulmuş, yerel mahkemece, 1.bentte yer alan bozma nedenlerine uyulmuş; 2.bentteki bozma nedenine (davalılardan H.... F..... yönünden verilen) ise önceki kararda yer alan gerekçelerle direnilmiştir.

Direnme kararı davalılardan H.... F.... vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Uyuşmazlık; hizmet sözleşmesi ve cezai şartın muvazaalı olarak düzenlenip düzenlenmediği noktasında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalılardan H.... F.... vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Uyuşmazlık; hizmet sözleşmesi ve cezai şartın muvazaalı olarak düzenlenip düzenlenmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayın incelenmesinde, Özel Daire bozma ilamının (2) numaralı bendinde “…cezai şartın muvazaalı olduğu ihtilaflıdır” tespiti yapıldıktan sonra cezai şartın hukuksal nitelendirmesine, geçerlilik şartlarına ve inceleme metoduna ilişkin açıklamalar yapıldığı ve sonuçta fahiş olduğundan bahisle 818 sayılı Borçlar Kanununun 161.maddesi uyarınca miktardan indirim gerektiği belirtilerek bozma yapılmıştır.

Özel Dairece bozma ilamının (2) numaralı bendinde önce gerekçe açıklanmamakla birlikte cezai şart düzenlemesinin muvazaalı olduğu tespiti yapılmış, bilahare bu tespite aykırı olarak; bu kez, cezai şartın geçerli olduğunun kabulü ile miktar incelemesine girilerek fahiş olduğundan bahisle indirim yapılması gerektiği yönünde yukarıda açıklanan şekilde bozma yapılmış olması karşısında Özel Daire bozma ilamının kendi içinde çelişkili değerlendirme içerdiği, bu çelişkiden anlaşıldığı üzere bozma ilamının açık bir hataya dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Açıklanan gerektirici nedenlere göre açık biçimde maddi hataya dayalı Özel Daire bozma ilamının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

O halde, işin esasına ilişkin olarak cezai şartın muvazaalı olup olmadığına yönündeki temyiz itirazlarının yöntemince değerlendirilmesi ve dosya kapsamına uygun, çelişki içermeyen ve gerekçeli bir inceleme yapılması için dosyanın Özel Dairesine gönderilmesi gerekmektedir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle maddi hataya dayalı Özel Daire bozma kararının KALDIRILMASINA, dosyanın “cezai şartın muvazaalı olup olmadığına” yönelik temyiz itirazlarının yöntemince incelenebilmesi için 9.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 08.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.