muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1101, Karar No: 2020/771, Tarih: 14.10.2020

20. Dosyaya sunulan 20.06.2003 tarihli EGEBAM’ın işletilmesine ilişkin protokolün “konu” başlıklı 1. maddesinde, Protokolü düzenleyenler arasındaki işbirliği esaslarını tespit etmek amacıyla Protokolün düzenlendiği, “tanımlar” başlıklı 2. maddesinde katılanların isimlerinin (İzmir Valiliği, İzmir Büyükşehir Belediyesi, ..., İl Emniyet, İl Sağlık, İl Milli Eğitim Müdürlükleri, İl Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı, İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü, Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü, Karşıyaka Belediye Başkanlığı, İzmir Barosu, Çocukları Koruma Vakfı, İzmir Ticaret Odası Sağlık ve Eğitim Vakfı) belirtildiği, “yönetim ve işleyiş” başlıklı 4. maddesinde, merkezin mevcut yasa, tüzük ve yönetmelikler doğrultusunda, bu Protokol çerçevesinde yönetim kurulunun görüş, düşünce, öneri ve kararları kapsamında Üniversite tarafından yönetilip, işletileceği belirtildikten sonra, aynı maddenin devamında “Koordinasyon Kurulu” başlığı altında yılda bir defa toplanarak merkezin çalışmalarını değerlendirecek bu kurulun üyeleri sayılmış, devamında Koordinasyon Kurulunun görev ve yetkileri merkezin gereksinimi olan donanım, malzeme, araç gereç, finans ve insan gücünü sağlamak olarak ifade edilmiştir. Protokolün 5. maddesinde ise protokole taraf olan Kurumların hak ve yükümlülükleri ayrı ayrı başlıklar halinde düzenlenmiş olup, Ege Üniversitesi Rektörlüğünün EGEBAM Yönergesi hükümlerine göre merkezi kurmak, yönetmek, işletmek, gerekli her türlü ihtiyacını karşılamakla yükümlü olduğu, diğer kurumların da binanın bakım ve onarımının sağlanması, personel desteği, güvenlikçi ve temizlikçi ihtiyacının karşılanması, araç, gereç, spor, sağlık malzemeleri sağlanması gibi birçok konuda hak ve yükümlülüklerinin bulunduğu düzenlenmiştir. Diğer taraftan 20 Şubat 2003 tarihli 25026 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Ege Üniversitesi Çocuk ve Ergen Alkol, Madde Bağımlılığı Araştırma ve Uygulama Merkezi Yönetmeliğinin 1. maddesine göre, EGEBAM’ın Ege Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olarak kurulduğu belirtilmiş, 4. maddesinde merkez müdürünün rektör tarafından üç yıl için tıp fakültesi öğretim üyeleri arasında seçileceği, yine yönetim kurulunun diğer üyelerinin de aynı usulle rektör tarafından belirleneceği şeklinde hükümlere yer verilmiştir.

21. Ayrıca dosyaya 25.12.2008, 18.02.2008, 26.12.2007, 28.06.2007, 30.01.2007 tarihleri arasında Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu İzmir İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü ile yüklenici Tümen Ltd. Şti. arasında imzalanan hizmet alım sözleşmeleri sunulmuştur.

22. Hizmet alım sözleşmelerinin tarafı durumunda bulunan davalı ... Bakanlığının asıl işveren sıfatı ile davacının işçilik alacaklarından sorumlu olduğu noktasında mahkeme ile Özel Daire arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır.

21. Ayrıca dosyaya 25.12.2008, 18.02.2008, 26.12.2007, 28.06.2007, 30.01.2007 tarihleri arasında Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu İzmir İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü ile yüklenici Tümen Ltd. Şti. arasında imzalanan hizmet alım sözleşmeleri sunulmuştur.

22. Hizmet alım sözleşmelerinin tarafı durumunda bulunan davalı ... Bakanlığının asıl işveren sıfatı ile davacının işçilik alacaklarından sorumlu olduğu noktasında mahkeme ile Özel Daire arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır.

23. ... yönünden ise; Protokol hükümlerine göre, katılımcı kamu kurum ve kuruluşları 18 yaş altı çocuklar için madde bağımlılığına yönelik tedavi ve rehabilitasyon hizmetleri verilmesi amacıyla bir araya gelip her birinin belli ölçüde ayni, maddi ya da personel desteği sağladığı veya faaliyete yönelik olarak yer temin etmeyi üstelendiği görülmektedir. Rektörlük çok sayıdaki kamu kurum ve kuruluşu arasında gerçekleşen yetki ve sorumluluk paylaşımındaki paydaşlardan yalnızca biri durumundadır. Nitekim “Protokol” ve “Yönetmelik” hükümlerine göre merkezi kurmak ve işletmek görevi Rektörlüğe verilmiş ise de Rektörlük tarafından atanan müdür ve idari kadronun faaliyetini protokol hükümleri uyarınca Koordinasyon Kurulu tarafından alınan kararlara göre gerçekleştireceği anlaşılmaktadır. Hizmet alım sözleşmeleri ise dava dışı Tümen Bilgisayar Özel Güvenlik Temizlik Yemek Dekorasyon Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu İl Müdürlüğü arasında imzalanmış olup davalı Üniversite sözleşmenin tarafı olmayan üçüncü kişi durumunda olduğundan bu konumu itibariyle asıl işveren olarak kabulü durumunda alt işveren şirketten rücu etme imkanın bulunmadığı da ortadadır. Yine hizmet alım sözleşmelerinin “işin yapılma yeri, işyeri teslim ve işe başlama tarihi” başlıklı 11. maddesinin 1. fıkrasında İzmir İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü ve bağlı kuruluş müdürleri başlığı altında sayılan işyerleri arasında davacının çalıştığı EGEBAM’ın bulunduğu dolayısıyla işyerinin davalı Bakanlığa ait olduğu anlaşıldığından davalı Üniversitenin davacının işçilik alacaklarından asıl işveren olarak sorumluluğu bulunmamaktadır.

24. Hâl böyle olunca, asıl işveren sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın reddine karar veren yerel mahkeme direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

25. O hâlde, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararı onanmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1. Davacı vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE (III. A-13),

2. Davalı Bakanlık vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA (III. B.14 vd),

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.10.2020 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19383, Karar No: 2014/17105, Tarih: 11.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19383 E.  ,  2014/17105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/08/2013

NUMARASI : 2012/319-2013/373

Davacı, kurum tarafında tahakkuk ettirilen primle ilgili ölçümlemenin ve kararın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, Kurum tarafından davacı hakkında tahakkuk ettirilmiş olan 3.430,45 TL primle ilgili ölçümlemenin ve SSK Prim Tahakkuk Komisyonunun 22/05/2010 tarih ve 115 sayılı kararın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davasının kabulü ile davalı idarenin, davacı hakkında tahakkuk ettirmiş olduğu 3.430,45 TL si primle ilgili olarak yaptığı ölçümlemenin ve SGK prim tahakkuk komisyonunun 22/05/2010 tarih ve 115 sayılı konuyla ilgili kararının iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Rehberlik ve Teftiş Kurulu Başkanlığının 13/01/2010 tarihli Raporunda davacıya ait özel halk otobüsünde 01/01/2008-31/12/2008 döneminde D.. B..'ün çalıştığının, davacının eşi ve işyeri yetkilisi olan R.. B..'un ifadesinde araçta şoför olarak D.. B..'ün çalıştığınının, muavin olarak süreksiz çalışan sefer başına anlaşılan kişiler bulunduğunun, kendisinin TEDAŞ'ta sözleşmeli memur olarak 01/01/2008-31/12/2008 döneminde vardiyalı çalıştığının, tatillerde ve vardiyalar dışında ücretsiz olarak kendisinin de muavin ve şoför olarak çalıştığının, kendisinin herhangi bir ücret almadığını bildirdiğinin, asgari işçilik yönünden yapılan değerlendirmede R.. B.. ve D.. B..'ün çalıştığının anlaşılması sebebiyle bir işçi yönünden eksik işçilik bildirimi yapıldığının tespit edildiğinin, bildirimi yapılmayan bir kişi için 01/01/2008 tarihi itibariyle giriş bildirgesinin ve primlerinin verilmesi gerektiğinin, bildirim yapılmaması sebebiyle idari para cezasının uygulanması gerektiğinin bildirildiği, Kurum tarafından Müfettiş Raporu doğrultusunda davacı hakkında idari para cezası uygulandığı ve prim tahakkuku yapıldığı, prim tahakkuku belgesinin davacıya 08/04/2010 tarihinde tebliğ edildiği, davacının süresinde itiraz ettiği, itiraz komisyonunun 22/05/2010 tarihli kararı ile davacının itirazının reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 86/6. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarınca, fiilen yapılan denetimler sonucunda veya işyeri kayıtlarından yapılan tespitlerden ya da kamu idarelerinin denetim elemanlarınca kendi mevzuatı gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemeler neticesinde veya kamu kurum ve kuruluşları ile bankalar tarafından düzenlenen belge veya alınan bilgilerden çalıştığı anlaşılan sigortalılara ait olup, bu Kanun uyarınca Kuruma verilmesi gereken belgelerin yapılan tebligata rağmen bir ay içinde verilmemesi veya noksan verilmesi halinde, bu belgeler Kurumca re'sen düzenlenir ve muhteviyatı sigorta primleri Kurumca tespit edilerek işverene tebliğ edilir. İşveren, bu maddeye göre tebliğ edilen prim borcuna karşı tebliğ tarihinden itibaren bir ay içinde, ilgili Kurum ünitesine itiraz edebilir. İtiraz, takibi durdurur. İtirazın reddi halinde, işveren kararın tebliğ tarihinden itibaren bir ay içerisinde yetkili iş mahkemesine başvurabilir. Yetkili mahkemeye başvurulması, prim borcunun takip ve tahsilini durdurmaz. Mahkemenin Kurum lehine karar vermesi halinde, 88 inci ve 89 uncu maddelerin prim borcuna ilişkin hükümleri uygulanır.” hükmü bulunmaktadır.

Somut olayda, İtiraz Komisyonunun red kararının davacıya ne zaman tebliğ edildiğine dair tebligat parçası bulunmadığından davanın yukarıda bahsedilen 86/6. madde gereğince bir aylık yasay süre içerisinde açılıp açılmadığı tespit edilememektedir.

Yapılacak iş, İtiraz Komisyonunun red kararının davacıya ne zaman tebliğ edildiğini tespit edip davanın 5510 sayılı Yasanın 86/6. maddesinde belirtilen bir aylık yasal süre içerisinde açılıp açılmadığını belirlemek, süresinde açıldığının anlaşılması halinde davacıya ait otobüs ile aynı hatta çalışan diğer otobüs şoförlerini tanık sıfatıyla dinlemek, davacının eşinin TEDAŞ'ta sözleşmeli memur olarak çalışması ve vardiyalı olarak çalıştığını belirtmesi dikkate alınarak çalışmalarını araştırmak, bu çalışmalarına göre davacıya ait otobüste çalışmasının mümkün olup olmadığını belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11144, Karar No: 2025/4490, Tarih: 10.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11144 E.  ,  2025/4490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1312 E., 2020/772 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın atılı suçlamayı kabul etmediğine, facebook hesabının başkaları tarafından ele geçirildiğini savunduğuna, jandarma görevlisinin husumet gütmesi sebebiyle tespit edilen paylaşımların davaya konu edildiğine ve ifade özgürlüğünün gözetilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek '"yeterli bir altyapının" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olaya gelince; sanığın yargılamaya konu sözlerinin muhatabının şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.03.2025 tarihinde karar verildi.