muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22887, Karar No: 2019/17887, Tarih: 02.10.2019

Mahkemece yukarıdaki kanuni düzenlemeler ve ilkeler dikkate alınmaksızın, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret ve asgari geçim indirimi alacakları talepleri ile ilgili gerekçe belirtilmeksizin hüküm kurulmuş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemiz kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemiz kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalı ... Tarım Gıda AŞ.’nin Hatay ilindeki 16 süpermarket mağaza ve deposunu davalı ... Süpermarket Gıda Hay. Teks. İnş. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'ye "İşletme Kira Sözleşmesi" başlıklı devir sözleşmesiyle aynı amaçla kullanılmak üzere işletme hakkı ve tüm demirbaşlarıyla 01-10.10.2011 tarihlerini kapsayacak teslim takvimiyle devrettiği, 04.12.2012 tarihinde ise "İşletme Kira Sözleşmesi"nin karşılıklı olarak feshedildiğine dair sözleşme imzaladıkları anlaşılmaktadır.

Somut olayda davalı ... Tarım Gıda AŞ.’nin Hatay ilindeki 16 süpermarket mağaza ve deposunu davalı ... Süpermarket Gıda Hay. Teks. İnş. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'ye "İşletme Kira Sözleşmesi" başlıklı devir sözleşmesiyle aynı amaçla kullanılmak üzere işletme hakkı ve tüm demirbaşlarıyla 01-10.10.2011 tarihlerini kapsayacak teslim takvimiyle devrettiği, 04.12.2012 tarihinde ise "İşletme Kira Sözleşmesi"nin karşılıklı olarak feshedildiğine dair sözleşme imzaladıkları anlaşılmaktadır.

Davacı 02.12.2004 - 04.10.2011 tarihleri arasında davalı ... Tarım Gıda AŞ.'de çalıştığını iddia etmiştir. Davacının dosyada bulunan hizmet döküm cetvelinde 02.12.2004 - 11.08.2005, 08.05.2007 - 15.05.2007 ve 09.09.2008 - 23.10.2011 tarihleri arasında kesintili olarak davalı ... Tarım Gıda AŞ. tarafından, 04.10.2011 - 07.12.2012 tarihleri arasında ise davalı ... Süpermarket Gıda Ltd. Şti. tarafından, 08.12.2012 - 11.01.2013 tarihleri arasında ise davalı ... Tarım Gıda AŞ. tarafından bildirim yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece, davacının 02.12.2004 - 11.08.2005 ve 08.05.2007 - 04.10.2011 tarihleri arasında toplam 5 yıl 1 ay 24 gün davalılar nezdinde çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücret alacaklarından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir. Öncelikle her ne kadar dava dilekçesinde davalı ... Tarım Gıda AŞ. tarafından 04.10.2011 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiği belirtilmiş ise de, bu tarihte davacının davalı ... Süpermarket Gıda Ltd. Şti. nezdinde işe girişinin yapıldığı tartışmasızdır. Dosya içeriğine göre davalılar arasında işyeri devri söz konusu olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Buna göre, davacının beyan ettiği hizmet süresi ile işyeri devir olgusu dikkate alınmak suretiyle davalıların her biri yönünden yukarıda belirtilen esaslara göre sorumlulukları belirlenerek söz konusu fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücret alacaklarının hüküm altına alınması gerekmektedir.

4-Kabule göre de; yıllık izin, fazla çalışma ile resmi ve dini bayram tatil ücreti alacaklarına dava dilekçesinde talep edilen miktarına dava tarihinden, ıslah dilekçesinde talep edilen miktarına ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken dava dilekçesinde talep edilen miktarına fesih tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3964, Karar No: 2018/4951, Tarih: 03.07.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/3964 E.  ,  2018/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İlk derece Mahkemesi tarafından verilen 15.04.2005 gün ve 2004/513 esas 2005/63 sayılı karar ile, sanıklar ... ve ... hakkında,765 sayılı TCK.’nın 497/1, 59/2, 31, 33 ve 40. maddeleri uyarınca, 12’şer yıl 6’şar ay ağır hapis cezasına hükmolunduğu,

Sanık ... savunmanı tarafından sözkonusu hükmün temyiz edilmesi üzerine dosya kendisine gelen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nedeniyle, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesinin verdiği yetki çerçevesinde uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın mahalline iade edildiği;

Sanık ...'ın, bu aşamada tekrar yargılama sürecine dahil edildiği, yapılan yargılama sonucunda verilen 23/01/2006 gün, 2004/513 esas ve 2005/63 sayılı karar ile, her iki sanık hakkında, 5237 sayılı TCK nun 149/1-a-c, 150/2, 62, 53/1-a-b-c-d-e maddeleri gereğince 4’ er yıl 2’şer ay hapis cezasına hükmedildiği,

Anılan hükmün, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesi’nin, 15.05.2014 gün, 2011/20864 esas ve 2014/10184 karar sayılı ilamı ile; sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden; “... sanık ...'a ait ilk hükmün anılan sanık savunmanı tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcığılı’nca uyarlama için iadesi üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan ...'ın tekrar yargılama sürecine dahil edilip kurulan 2. hükmün yok hükmünde olduğu” gerekçesiyle temyiz isteminin reddine, sanık ... hakkında kurulan hükmün bozulmasına karar verildiği;

Sanık ...’ın anılan hükümlülüğü nedeniyle infazı devam etmekteyken, dosyayı inceleyen İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı tarafından, mahkeme katibinin müşterek imzası da bulunan 12.06.2014 günlü tutanakta; “14.04.2005 tarihli ilk hükmün sanık ...'ın yüzüne karşı verilmiş bulunduğu, ...'ın o tarihte tutuklu bulunduğu Bayrampaşa Cezaevi kanalı ile 19.04.2005 tarihinde kararı temyiz ettiğine dair dilekçesinin postada meydana gelen gecikme nedeniyle 05.05.2005 tarihli hakim havalesi ile mahkemeye geldiği, ...'ın süresinde bulunan temyiz dilekçesine istinaden 26.05.2005 tarihinde bu sanık hakkındaki ilamın süresinde yapılan temyiz nedeniyle geri istendiği ve Savcılıkça iade edildiği, dosyanın bu aşamada sanık ... yönünden temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmiş bulunduğu, ... hakkındaki postada geciken temyiz dilekçesinin de Yargıtay'da bulunan dosyaya eklenmek üzere gönderildiği ancak ... hakkında 14.06.2005 tarihli Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı yazısı ile 5237 Sayılı TCK'ya göre değerlendirme yapılması için dosyanın mahkememize gönderildiği, bilahere ...'ın dosyasına eklenmek üzere Yargıtay'a gönderilen süresinde bulunan temyiz dilekçesinin, dosyanın Yargıtay'ca iade edilmesi nedeniyle Yargıtay'ca mahkememize iade edildiği ve süresinde temyiz talebinde bulunan ... hakkında da temyiz talebi ile ilgili değerlendirme yapılmamış olduğu” saptanıp, anılan sanık yönünden dosyanın tüm bu hususların değerlendirilmesi için temyiz formu düzenlenerek Yargıtay 6. Ceza Dairesi’ne gönderilmesi amacıyla işbu tutanağın düzenlendiğinin belirtildiğinin anlaşılması karşısında;

Sanık ...’ın, ilk derece Mahkemesinin 15.04.2005 gün, 2004/513 esas ve 2005/63 karar sayılı mahkumiyet hükmüne karşı 19.04.2005 tarihinde açtığı temyiz davası ile bağdaşık olarak yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; suç ortağı ile birlikte, gündüz vakti, yolda yürüyen mağdurun yanına yaklaşıp saati sorduktan sonra cep telefonunu isteyen, aldıkları olumsuz yanıt üzerine bıçak tevcih edip elinden yaraladıkları yakınanın cep telefonunu alan sanığın eyleminin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nın 497/1, 59, 31 ve 33. maddeleri kapsamında; 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın ise 149/1-a-c, 61 ve 53. maddeleri kapsamında kaldığı,

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün maddelerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/153, Karar No: 2023/837, Tarih: 18.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/153 E.  ,  2023/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2099 E., 2022/2225 K.

DAVA TARİHİ : 27.09.2019

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... Mahkemesi

SAYISI : 2019/760 E., 2020/510 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Kuruma bağlı kömür ocağında çalıştığını, davacının yaptığı işin asıl ... olduğunu, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, davacının Kurum işçisi sayılması gerektiğini, davacı işçi baştan itibaren davalı Kurum işçisi olarak çalıştığından ilave tediyeye hak kazandığını ileri sürerek ilave tediye alacağının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'i ve husumet itirazında bulunduklarını, davacının yaptığı işin asıl ... değil yardımcı ... olduğunu, Kurum ile davacı arasında bir bağ ve sözleşme bulunmadığını, muvazaa iddiasını kabul etmediklerini, Kurum personeli olmayan davacının ilave tediye talebinde bulunmasının hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ocakta kömür üretimi yapılabilmesi için drakline ve elektrikli ekskavatörlerle kömürün üzerindeki örtü tabakasının alınması (dekapaj işi), kazılan toprağın döküm sahasına taşınması ve kömüre ulaşıldığında da çıkartılan kömürün stok sahalarına taşınması işlerinde ağır tonajlı kaya kamyonlarının kullanıldığı, bu kamyonların çalışması esnasında makinaların ihtiyacı olan bakım, onarım, yağlama, gresleme gibi işlerin gerek ocak sahasında, gerekse de tamir bakım atölyelerinde yapıldığı, bu işin Şirket çalışanları tarafından ... Kömür İşletmeleri Kurumuna ait forklift, vinç ve benzeri makina, ekipman, yedek parça ve malzeme kullanılarak Kurum kadrolu çalışanları ile birlikte yapıldığı, kullanılan ekipmanların Kuruma ait olduğu ve bu sebeplerle davalı Kurum ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; dava şartı yokluğu, hukuki yarar yokluğu ve husumet konularındaki itirazları ile zamanaşımı def'inin dikkate alınmadığını, gerekli araştırma, keşif ve özellikle muvazaa tespiti yapılmadan İlk Derece Mahkemesince ön yargılı olarak davacının yaptığı işin muvazaalı olduğu kabul edilerek verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, ihale konusu işin yardımcı ... olduğunu, yüklenici firma işçileriyle birlikte aynı işi yapan personelin bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihale konusu işin "GLİ Müdürlüğü açık ocaklarda çalıştırılmakta olan Komatsu 630 ..., 85D ..., 75/B ... (Treyler) kamyonlar, çeşitli marka ve kapasitedeki hidrolik ekskavatörler, yükleyiciler, grayderler, delik makineleri, buldozerler, sondaj makineleri, vinçler, yol silindirleri, traktörler, kaynak makineleri, forkliftler, sabit jeneratörlerin Dizel motorları, seyyar aydınlatma jeneratörleri ile anfo kamyonları, hafif vasıta araçları ve kamyonların; 12 ay süreyle çeşitli unvanlardaki toplam 99 personel ve şoförüyle birlikte 2 adet yağlama kamyonu, 2 adet 4x4 pikap, 1 adet kamyonet ve 2 adet 4x2 pikap ile teknik şartnamede belirtilen tamir, bakım işlerinin yaptırılması işi” olduğu, söz konusu periyodik bakım ve onarım ihalesi kapsamında çalışan davacının hizmet alım sözleşmelerine uygun şekilde çalıştırıldığı, alt işverene verilen işin doğrudan üretim organizasyonu içinde yer alan bir ... olmayıp yardımcı ... kapsamında olduğu, asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun olarak kurulduğunun anlaşıldığı, bu ilişkinin muvazaalı olduğu ve davacının davalı Kurumun işçisi olduğuna ilişkin tespitin yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; dava konusu işin, doğrudan üretim organizasyonu içinde olan asıl ... olduğunu, davacının Kurumun kömür çıkarma işinde kullandığı ... makinalarının ve araçlarının tamir ve bakım işlerini yaptığını, bu nedenle asıl işin yürütülmesi için sürekli yapılması gereken rutin bir işin yardımcı ... olduğunun kabul edilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davalı ile alt işverenler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, aynı ihale döneminin muvazaalı olduğuna yönelik verilen yargı kararlarının kesinleştiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun

'un 1 inci maddesi, 4857 sayılı ... Kanunu’nun 2 nci maddesinin yedinci fıkrası, Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

2. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/11711 Esas, 2021/16013 Karar sayılı ilâmı.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24903, Karar No: 2013/10572, Tarih: 15.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/24903 E.  ,  2013/10572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki "boşanma" ve " karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından yararına hükmedilen tazminatların miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası talebi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanunni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı tarafından açılan “karşı boşanma” davası reddedildiğine göre; bu davanın reddi sebebiyle takdir edilen 1.200 TL. vekalet ücretinin “davacı-karşı davalı” (kadın) yararına” takdir ve tayin edildiği açık olup; bu vekalet ücretinin “davalı-karşı davacı (koca)'dan tahsili ile davacı-karşı davalı(kadın)’a verilmesine” yönünde hüküm kurulacakken, “belirlenen maktu vekalet ücretinin davacı-karşı davalı (kadın)'dan tahsili ile hazine'ye gelir kaydına” karar verilmiş olması doğru değil ise de; yapılan bu açık hatanın, kararın tebliğinden önce hakim tarafından re'sen tashih edilmiş (HMK. m. 304/1) ve bunun da hükmün zirine (altına) yazılmış olmasına göre davacı-karşı davalının bu yöne ve sair yönlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubu ile 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.04.2013 (Pzt.) 15.04.2013 (Pzt.)