muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6680, Karar No: 2024/2631, Tarih: 18.04.2024

Dava, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu (4721 Sayılı Kanun) 713ncü maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14ncü ve 17nci maddesi uyarınca tapusuz taşınmazın tescili istemi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiş, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; Mersin ili, Mezitli ilçesi, Merkez Belde, ... mevkiinde, Hazine adına tapuda kayıtlı 4317 parsel sayılı taşınmazın sınırlan içerisinde kalan ve çizili krokilerde (A) harfi ile gösterilen 3.161,91 metrekare yüzölçümündeki dava konusu taşınmazın 1987 tarihli hava fotoğraflarında çalılık olarak görüldüğü, 1990 ve 1992 tarihli hava fotoğraflarında yaklaşık 2/3'ünün bahçe olduğu, geriye kalan kısmının açıklık alan olduğu, üzerinde kayalıkların bulunduğu, 2010 tarihli ortofotoda da, yaklaşık 2/3'ünün bahçe olduğu, geriye kalan kısmının (halihazır durumda şeftali ağaçlarının bulunduğu kısmın) imar-ihya çalışmalarının yapıldığı, mahalli bilirkişi beyanları ile hava fotoğrafları birlikte değerlendirildiğinde, 1987 yılından önce herhangi bir imar-ihya çalışmasının yapılmadığı, böylelikle dava konusu taşınmazın dava tarihi olan 2007 yılından ve Hazine adına ihdas tarihi olan 2001 yılından geriye dönük 20 yılı aşkın nizasız ve fasılasız zilyetliğinin söz konusu olmadığından, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmazın edinme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA, 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3689, Karar No: 2012/9670, Tarih: 04.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3689 E.  ,  2012/9670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/12/2010 tarih ve 2010/810-2010/763 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin davalı bankadan konut kredisi kullandığını, krediler bitmeden vefat ettiğini, kredinin dönüşünü teminen muris için davalı Vakıf Emeklilik A.Ş. tarafından hayat sigorta poliçesi tanzim edildiğini ve primlerinin de ödendiğini, davalıların poliçeyi ibraz etmediklerini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 7.500 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın tüketici kredisinin dönüşünün teminatı olarak yapılan hayat sigorta poliçesine dayalı tazminat istemi olduğu, 4077 sayılı Kanuna dayalı bir istem olup Tüketici Mahkemeleri görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın Ankara Tüketici Mahkemesi'ne gönderilmesine, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, konut kredisinin teminatı olarak yapılan hayat sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Sigorta sözleşmesi ilişkisi ise, Türk Ticaret Kanunu'nun Beşinci Kitabı'nı oluşturan 1263 ve onu izleyen maddelerinde düzenlenmiş olup, bu sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıkların mutlak ticari davalardan olduğu aynı Yasa'nın 4. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Doğrudan sözleşme ilişkisini düzenleyen bu yasadan kaynaklanan davalara ise, Asliye ve Sulh Mahkemeleri ile Ticaret Mahkemesi bulunan yerlerde bu mahkemelerce bakılması gerektiği hükme bağlanmıştır. Öte yandan 4077 sayılı Yasa'nın 23/1. maddesinde, ancak bu yasanın uygulanmasından çıkacak uyuşmazlıkların Tüketici Mahkemelerinde çözümlenebileceği emredici bir şekilde düzenlenmiştir.

Bu özel düzenleme hükümleri karşısında mutlak ticari dava niteliği taşıyan işbu davaya bakmaya Ticaret Mahkemesi görevli olduğu halde, Tüketici Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5795, Karar No: 2020/639, Tarih: 03.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/5795 E.  ,  2020/639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, cari hesap alacağı için davalı hakkında icra takibi yaptığını, takibin itiraz nedeni ile durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, ... isimli işletmeyi kısa bir süre davacı ile birlikte işlettiklerini, faturaların gerçek olmadığını, kendisinin alacaklı olduğunu belirterek davanın reddine ve kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının alacağı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

1-)6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince, mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Mahkeme, kısa kararında davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verdiği halde, gerekçeli kararında bu talep konusunda olumlu olumsuz bir karar vermemiştir, diğer anlatım ile kısa karar ve gerekçeli karar arasında kötüniyet tazminatı konusunda çelişki oluşmuştur.

Mahkeme, kısa kararında davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verdiği halde, gerekçeli kararında bu talep konusunda olumlu olumsuz bir karar vermemiştir, diğer anlatım ile kısa karar ve gerekçeli karar arasında kötüniyet tazminatı konusunda çelişki oluşmuştur.

Bu haliyle hükmün yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Mahkemece, yukarıda açıklandığı üzere ve 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde, yeniden bir karar verilmesi için çelişkili olarak kurulan hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-)Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22081, Karar No: 2012/21896, Tarih: 20.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/22081 E.  ,  2012/21896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Menderes Asliye Hukuk (Aile)Mahkemesi

TARİHİ :22.06.2011
Yargıtay — Esas No: 2023/15227, Karar No: 2025/6422, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/15227 E.  ,  2025/6422 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/417 E., 2022/447 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/266 E., 2020/303 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır ;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/57753, Karar No: 2011/34166, Tarih: 21.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/57753 E.  ,  2011/34166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/99667

MAHKEMESİ : Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2007

NUMARASI : 2007/612

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinde belirtilen suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceği gözetilmeden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı halde yazılı şekilde ceza tertibine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/300, Karar No: 2022/1224, Tarih: 04.10.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/300 E.  ,  2022/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın davalı ... yönünden husumetten reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne ilişkin karar taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı ile davalılar ... ve .... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi :

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ...’nün kızı ve ... Vakfı’nın başkanı olduğunu, davalı şirketin sahibi olduğu gazetenin 06.04.2015 tarihli sayısının ön kapak sayfasının tamamında “Atatürk’ü böyle zehirlediler” manşeti ile başlayıp 14. ve 15. sayfalarda “Gazi’yi zehirlemişler” büyük başlıkları ile verilen haberde, 15. sayfada davalı ... imzası ile “Dün Atatürk”ü Zehirleyenler Bugün Türkiye’ye Savaş Açtı” başlığı ile yayınlanan köşe yazısında, aynı gazetenin 07.04.2015 tarihli sayısının kapak sayfasının büyük bölümünde “Otopsi Yapılsın” manşeti ve 15. sayfasında “Yavaş Yavaş Öldürüldü” büyük başlıkları ile verilen haberde, yine gazetenin 08.04.2015 tarihli sayısının 19. sayfasında “Atatürk’ün; ..., ... ve doktorları tarafından zehirlenerek öldürüldüğü” ibaresi ile yer alan haberlerde Mustafa Kemal Atatürk'ün ...'nün önderi olduğu bir grup tarafından zehirlendiğine ilişkin yayınlar yapıldığını, bu iddiaların davalılar tarafından “Özel Dosya” olarak gazete ve internet sayfasında yayınlandığını, iddiaların gerçekliği kuşkulu ve kaynağı belli olmayan mektuplara dayandırıldığını, mektup içeriklerinde zehirlenmeden ve merhum ...'nün tertibinden söz edilmediğini, yazılanların dayanaksız sözler ve iddialarından ibaret olduğunu, mektupların davalıların kurduğu hayali bağ dışında birbirleriyle ilgisi olmadığını, davacının babası ...'nün manevi şahsiyetine ve hatırasına alenen hakaret edildiğini, haberlerin hukuka aykırı, gerçek dışı ve tamamen kurmaca olduğunu, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek 06.04.2015 tarihindeki yayın için 100.000TL, 07.04.2015 tarihindeki yayın için 70.000TL, 08.04.2015 tarihindeki yayın için 30.000TL olmak üzere toplam 200.000TL manevi tazminatın yayın tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, hüküm özetinin tirajı en yüksek ulusal üç gazeteden birisinde yayınlanması ve davalının bu yayından dolayı kınanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalılar vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında bulunduklarını, Basın Kanunu’nun 13. maddesi gereği müvekkili gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü ...'e ve genel yayın yönetmeni ...'e husumet yöneltilemeyeceğini, internet sitesinde yayınlanan haber içerikleri ile müvekkili ... tarafından yazılan köşe yazısında gazetecilik mesleği gereği edinilen bilgi ve tarihi belgelere dayanılarak, Atatürk'ün vefatı üzerine o dönemde ve günümüze kadar süregelen Atatürk'ün nasıl öldüğüne dair şüphe ve bir kısım iddialara değinildiğini, gazetecilik mesleği gereği okuyucuları haberdar etme ve düşünmeye sevk etme amacıyla basın özgürlüğü çerçevesinde edinilen bilgi ve belgeler kapsamında tarihi gelişmelerin kamu yararı taşıması sebebiyle okuyuculara aktarıldığını, söz konusu yazıda kesin ibarelere yer verilmeyip okuyucular nezdinde yanlış bir algı oluşmasının önüne geçilmek istendiğini, özle biçim arasındaki dengenin hassas bir üslupla korunduğunu, yayının içeriğinin görünür gerçekliğe uygun olduğunu, güncel gelişmelerin okuyucuya iletildiğini, davaya konu köşe yazısının yazarın kişisel görüş ve eleştirileri kamu yararı gözetilerek hukuka uygun yayınlandığını, gazetecilerin haber konusunun gerçek olduğunu ispatlamak ve haberin kaynağını açıklamak zorunda olmayıp, haberin gerçekliğinin somut gerçeklik olarak değerlendirilmemesi gerektiğini, toplum tarafından tanınan davacı ve ailesi hakkında yapılan eleştiri ve yorumlara hoşgörü gösterilmesi gerektiğini, talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2015/206 E., 2016/233 K. sayılı kararı ile; dava konusu edilen haberler ve köşe yazısıyla Atatürk'ün zehirlenerek suikast ile ..., ... ve doktorları tarafından tezgahlanarak öldürüldüğü izleniminin verildiği, kesinliği ile doğruluğu belgelenmeyen bilgi ve belgelere dayalı olarak davacının babası ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ikinci Cumhurbaşkanı olan ...'nün Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu ve birinci Cumhurbaşkanı olan Atatürk'ü zehirlediği şeklinde haberler yapıldığı, Atatürk’ün ölümü ile ilgili şüphelerin dile getirilmesi, buna ilişkin bilgi ve belgelerin gösterilmesi basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilse de, davacının murisi olan babasının Atatürk’ün ölümünde parmağı olduğu, ..., ... ve doktorlarının tezgahlayarak Atatürk’ü öldürdüğü şeklindeki kesin yargı içeren haberlerin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, hukuka aykırılık unsuru gerçekleştiği gerekçesiyle ... aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile 06.04.2015 tarihli yayın için 5.000TL, 07.04.2015 tarihli yayın için 3.000TL, 08.04.2015 tarihli yayın için 3.000TL manevi tazminatın yayın tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

Özel Daire Bozma Kararı:

7. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesince 19.12.2018 tarihli ve 2016/12703 E., 2018/8154 K. sayılı kararı ile; “….somut olay değerlendirildiğinde; dava konusu yayınlarda Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve 1. Cumhurbaşkanı olan Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümü ile ilgili şüphelerin dile getirildiği, bu çerçevede geçmiş tarihteki olaylara ilişkin bilgi ve belgelerin yorumlandığı, bu yorum ve değerlendirmelerin basının araştırma, haber verme ve kamuyu bilgilendirme hakkı kapsamında kaldığı, haber içeriğinde doğrudan davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde ifadelere yer verilmediği ve eleştiri sınırları içerisinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir….” gerekçesiyle bozma nedenine göre davacının temyiz itirazları incelenmeksizin hükmün bozulmasına oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

9. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.02.2020 tarihli ve 2019/466 E., 2020/93 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçeleri yanında, davacının murisi ve babası olan ...’nün Atatürk'ü öldürdüğü şeklinde olgu isnadı ve kesin yargı içeren yayının kişilik haklarının ihlâli niteliğinde olduğu, basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, yapılan haberin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesinin 2. fıkrasında yer alan sınırlamalara ve yaptırıma tabi olduğunun açık olduğu, davaya konu yayınların hukuka aykırı olup davacının manevi tazminat isteme hakkı doğduğunun sabit olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili ile davalılar ... ve .... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu 06.04.2015, 07.04.2015 ve 08.04.2015 tarihli yayınların ve 06.04.2015 tarihli köşe yazısının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmadığı, buradan varılacak sonuca göre davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili kavram ve yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

13. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.