muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/18656, Karar No: 2020/15673, Tarih: 11.11.2020

Davanın nasıl açılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanununda belirtilmiştir. Davanın usule uygun açılıp, açılmadığı mahkemece re’sen denetlenmesi gereken bir husustur.

Hem 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda hem de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda da zorunlu dava arkadaşlığı dışında davaya dahili dava yolu ile davalı ithali mümkün değildir.

Dava dilekçesinde davalı gösterilmeyen gerçek yada tüzel kişinin mecburi dava arkadaşlığı dışında davaya dahil edilmesi usule aykırıdır.

HMK’nun 124. maddesi, belirli şartlarda tarafın değiştirilmesine imkan tanıyan bir madde olup, mevcut taraf çıkartılmadan, davaya ilave davalı eklenmesine cevaz veren bir madde değildir. Bu nedenle somut uyuşmazlıkta, HMK’nun 124. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığı gibi davalı Bakanlık ile dahili davalı şirketler arasındaki ilişki asıl işveren-alt işveren ilişkisi olup, aralarında zorunlu dava arkadaşlığı da olmadığından dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmeyen, aleyhine usulüne uygun dava açılmayan; ... Grup İnş. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. ve ... Temz. Ltd. Şti.’nin dahili dava yolu ile davaya dahil edilmesi ve aleyhlerinde hüküm kurulması usule aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4- Davacı dava dilekçesinde çalışma saatlerini 08:00-16:00 arasında olduğunu, haftada 6 gün çalıştığını beyan etmiştir. Davacının 08:00-16:00 saatleri arasında 8 saat çalıştığı 1 saat ara dinlenme düşüldüğünde haftalık 45 saati geçen çalışmasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Talep aşılarak davacının davalı işyerinde 07:00-17:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü yerinde değildir. Davacının fazla mesai alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde dahili davalılar ... Group İnş. Nak. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... Temizlik Ltd. Şti.'ye iadesine, 11/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13465, Karar No: 2018/364, Tarih: 29.01.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/13465 E.  ,  2018/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve katılma yolu ile süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından kasko sigortalı aracın 06/05/2012 tarihinde karayolu üzerinde seyir halinde iken yola yakın geçen elektrik gerilim hattı tellerinden ötürü aniden alev alarak yanması sonucu oluşan 70.000,00 TL hasarın sigortalıya ödendiğini, 3.299,00 TL sovtaj değeri düşümü ile kalan 66.701,00 TL zararın davalı tarafça karşılanmadığını ileri sürerek, TTK'nın 1301. maddesi gereğince bu tutarın davalıdan ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu hattın, 1984 yılında işletmeye alınmış elektrik kuvvetli akım tesisleri yönetmeliğine uygun olduğunu ve emniyet mesafeleri dikkate alınarak tesis edildiğini, yola yakın olması iddialarının doğru olmadığını, faizi ve başlangıç tarihini de kabul etmediklerini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kaza ile elektrik iletim hattı arasında bağlantı olmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 10,70'er TL kalan onama harçlarının davacıdan ve davalıdan alınmasına, 29/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5700, Karar No: 2020/1937, Tarih: 24.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5700 E.  ,  2020/1937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Olay günü günü saat 19.25 sıralarında sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki... plakalı akaryakıt yüklü tanker ile Aliağa yönünden gelip... Karayolu üzerinden...yönünde seyirle, seyir yönüne hitap eden kırmızı ışıkta olay yeri kavşağa girdiğinde aracının ön kısmı ile, karşı yol bölümünden gelip dönüş yönüne yanan yeşil ışıkta sola dönüşle kavşağa giriş yapan katılan sürücü ...’un sevk ve idaresindeki...plakalı otomobilin sağ yan kısımlarının kavşak içinde çarpışması ve bu çarpışma ile savrulan...plakalı aracın yine dönüş için karşı yol bölümündeki dönüş cebinde beklemekte olan diğer araçlara da çarpması ile...plakalı araçta yolcu olarak bulunan ...'ın öldüğü, ...'un ise vücudunda 3. derecede kırık meydana gelecek şekilde yaralandığı, sanığın asli ve tam kusurlu bulunduğu olayda; dosya içeriğine göre tamamen kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne, bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7163, Karar No: 2007/8832, Tarih: 20.06.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/7163 E.  ,  2007/8832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı ,davalı ... Bağkur Sigortalısı olup ,hastanelerinde tedavi edildiğini tedavi masraflarının davalılar tarafından ödenmediğini ileri sürerek, tedavi gideri bedeli 5522 YTL.'nin faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasını istemiştir.

Davalılar yetki itirazında bulunmuşlardır.

Mahkemece, olayda HUMK.nun 10 ve BK.nun 73. maddelerinin uygulama olanağı bulunmadığı kabul edilmiş HUMK.nun 9. maddesine dayanılarak yetkisizlik kararı verilmiştir. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının davalı Bağ-Kur Genel Müdürlüğüne yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının davalı ...’a yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davalı yetkisizlik itirazında yetkili mahkeme olarak ikametgahı olan Marmara Ereğlisi Asliye Hukuk mahkemesi veya Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu bildirmiştir. HUMK. 23 maddesi gereğince; yetkisizlik itirazında yetkili mahkeme tek ve doğru olarak bildirilmelidir. Davalının ikametgahının Marmara Ereğlisi olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Yetkisizlik itirazında bildirilen Tekirdağ

2007/7163-8832

Mahkemelerinin HUMK. 9,10 ve 17 maddeleri gereğince yetkili olması söz konusu değildir. Bu durumda ...’ın yetkisizlik itirazının reddi ile işin esasının incelenmesi gerekirken bu davalı içinde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacının Bağ-Kur Genel Müdürlüğüne yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle ...’a yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 20.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28793, Karar No: 2014/30463, Tarih: 05.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28793 E.  ,  2014/30463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2013/419-2014/449

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait Eskişehir 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı tesislerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara yüzde otuz zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın yüzde onbeş verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi idarecilik primi ile verimliliği teşvik primi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı, idareci priminin, yüksek mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Gemi, Uçak, Metalürji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri yüzde yirmibeş Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri yüzde otuz zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alınacağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin hükümleri uyarınca verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı hesabında zamlı ücretin dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler gözetilmeksizin davacının isteklerinin hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13606, Karar No: 2013/15293, Tarih: 30.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/13606 E.  ,  2013/15293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/07/2013 gününde verilen dilekçe ile ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ihtiyati tedbir talebinin reddine dair verilen 18/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

30/09/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

....

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

...

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

...

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde .... Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 30/09/2013
Yargıtay — Esas No: 2021/25443, Karar No: 2024/10181, Tarih: 24.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/25443 E.  ,  2024/10181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1436 E., 2021/1916 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddi / İstinaf Talebinin Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/66 E., 2020/135 K.

Taraflar arasındaki kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili kurumun tarafsız yayın yapan bir kamu iktisadi kuruluş olduğunu, davalı milletvekili tarafından Twitter'da 22.11.2018 tarihinde yapılan paylaşımda kullanılan söz ve ifadelerle müvekkilinin güvenirliğinin ve saygınlığının zedelendiğini, müvekkili kurumun kişilik haklarının saldırıya uğradığını, ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşıldığını belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın 22.11.2018 tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından yapılan paylaşımda kullanılan söz ve ifadelerin kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğunu, ifade özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşılmadığını, seçim çalışmaları esnasında davacı kurumun kamu kaynaklarını kullandığı hususunun kamu yararı kapsamında dile getirildiğini, değer yargısı kapsamında siyasi değerlendirmelerde bulunduğunu, kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından yapılan paylaşımda kullanılan söz ve ifadelerin eleştiri niteliğinde olduğu, eleştiride kullanılan dilin hoşa gitmeyen, sert, sarsıcı ya da rahatsız edici olmasının tek başına manevi tazminat takdiri için yeterli olmadığı, paylaşımın davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri