muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16512, Karar No: 2013/22356, Tarih: 02.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/16512 E.  ,  2013/22356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından, Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici sebepler ile temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalı şirket vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 03.06.2006 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu, sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 60.180,80TL maddi, 70.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;davaya konu zararlandırıcı olayın SGK Başkanlığı tarafından iş kazası olarak nitelendirildiği, kaza sonrasında davacının %38,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, kazanın oluşumunda %80 oranında davalı işveren, %20 oranında ise kazalının kusurunun bulunduğu, davacının maddi zararının tespiti için alınan hesap raporunda 60.180,80TL karşılanmamış maddi zararının bulunduğunun belirtildiği, bu miktar zararın hesabında 19.01.2010 tarihli ibranameye konu 20.000,00TL dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır.

Kural olarak tazminat alacaklısına yapılmış ödemenin bu miktar ile sınırlı olmak üzere bağlayıcılığı asıldır. Gerçek anlamda ödemeden söz edebilmek için ise tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunmaması koşuldur. Başka bir anlatımla, ödemenin yapıldığı tarihteki verilerle hesaplanan maddi tazminat ile ödenen miktar arasında açık oransızlığın bulunduğu durumlarda, yapılan ödeme makbuz niteliğinde kabul edilebilir. Bu durumda ibranameye konu ödemenin yapıldığı tarih göz önünde tutularak davacının gerçek zararının uzman bilirkişiler aracılığı ile saptanması suretiyle belirleneceği hukuksal gerçeği ortadadır. Oysa maddi tazminat davası bakımından yukarıda açıklandığı biçimde inceleme ve araştırma yapılmadığı dosya içeriğinden anlaşılmakta olup bu durum usul ve yasaya aykırıdır.

Buna göre maddi tazminat davası bakımından yapılacak iş; yargılamaya konu ibranameye göre davalı yanca 20.000,00TL ödemenin yapıldığı 19.01.2010 tarihlerdeki veriler esas alınarak davacının gerçek zararını bilirkişiye hesaplattırmak, böylece tazmini gereken miktar ile buna karşılık alınan 20.000,00TL meblağ arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlemek, meblağlar arasında açık oransızlığın bulunması durumunda maddi tazminata ilişkin 20.000,00TL'lik ödemeyi "kısmi ifayı içeren makbuz" niteliğinde kabul ederek yapılan ödemenin 19.01.2010 tarihindeki gerçek zararı hangi oranda karşıladığını saptamak ve güncel verilere göre hesaplanacak maddi tazminattan saptanan bu oranda indirim yaparak neticeye gitmekten, açık oransızlığın bulunmaması halinde ise maddi tazminat davasının reddine karar vermekten ibarettir.

O halde davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/66, Karar No: 2023/3543, Tarih: 07.06.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/66 E.  ,  2023/3543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/152 Esas, 2021/1337 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/54 E., 2019/249 K.

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; "Maximum Kart'ın" müvekkili bankanın ana kredi kartı programı olduğunu, "Maximum" markasının 2002 yılında TPMK'da tescil edildiğini, ayrıca Avrupa Birliği ülkeleri, Azerbaycan, Rusya, Ukrayna, Türkmenistan, Moldova, Mısır, Kazakistan ve KKTC'de tescil edilmiş olup Irak ve Kosova’da tescil süreçlerinin devam ettiğini, yargı kararları ile sektöründe tanınmış marka olarak kabul edildiğini, müvekkilinin banka kredi kartı iletişim çalışmaları kapsamında 29.01.2010 tarihinde TEMA Vakfı ile logolu kredi kartı işbirliği sözleşmesi imzaladığını, 22.07.2010 tarihi itibariyle "Maximum TEMA Kart"ın müşterilere verilmeye başlandığını, böylece müvekkili bankanın ürün ve hizmetlerinde "TEMA" ibaresini kullanmakta yetkili kılındığını, davalı şirketin 12.08.2016 tarih ve 2016/65390 numara ile “TEMAKART“ ibaresinin 09. sınıfta tescili için başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin başvuruya itirazlarının nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa davalı şirket tarafından başvurusu yapılan marka ile müvekkil Banka adına tescilli markalar arasında, 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında benzerlik bulunduğunu, taraf markalarının aynı, benzer ve ilişkili türden mal ve hizmetlere sahip olduğunu, davalının başvurusunun kötü niyetli olduğunu ve hukuken korunmaması gerektiğini, davalı şirket başvurusunun tescili halinde müvekkili markasının tanınmışlığından faydalanılarak haksız kazanç elde edileceğini, davalı şirketin marka başvurusunun 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca reddi gerektiğini ileri sürerek, TPMK YİDK'nın 06.12.2017 tarihli ve 2017-M-10419 sayılı kararının iptalini ve davalı şirket markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıya ait dava konusu marka başvurusunun 09. sınıf 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 alt gruplarda yer alan malları kapsamakta olup, davacının itiraza mesnet 2007/38293, 2007/38294, 2007/38295 sayılı markalarının ise 36. sınıf hizmetleri kapsadığı, bu durumda markaların tescil kapsamındaki mal/hizmetlerin aynı sınıfa dahil mal ve hizmetler olmadığı, bu noktada 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinde sayılan emtia benzerliği koşulunun sağlanamadığı, dava konusu 2016/65390 numaralı markanın "TEMAKART" ibaresinden oluştuğu ve bir kelime markası olduğu, davalının başvuru markasında bir şekil unsurunun yer almadığı, büyük ve kalın harfler ile tasarlandığı, kelimelerin yazımında siyah ton rengin kullanıldığı, kelimenin bir bütün olarak herhangi bir anlamının bulunmadığı, davacının itiraza mesnet 2007/38293 sayılı markasının "TÜRKİYE İŞ BANKASI A.Ş. TEMA ÇEVRE FONU", 2007/38294 sayılı markasının "T. İŞ BANKASI A.Ş. TEMA ÇEVRE FONU", 2007/38295 sayılı markasının ise "T. İŞ BANKASI A.Ş. B TİPİ DEĞİŞKEN TEMA ÇEVRE FONU" ibarelerinden oluştuğu, başvuru ile itiraza gerekçe olarak gösterilen markaların ''tema'' ibaresini ortak unsur olarak içerdikleri, itiraz gerekçesi markalarda birden fazla ilave unsurun yer aldığı, tek başına ''tema'' ibaresinden kaynaklanan bir benzerliğin karıştırılma ihtimaline yol açmayacağı, markaların bütün olarak bıraktığı izlemin dikkate alındığında, markalar arasındaki farklılıkların karıştırılma ihtimalini bertaraf edeceği, markaların tescil kapsamlarındaki mal-hizmetlerin de aynı sınıfa dahil mal-hizmetler olmadığı, bir kısım mal ve hizmetler arasında ilişki bulunsa dahi markalar arasındaki benzerliğin yüksek olmaması nedeniyle bu durumun önem arz etmediği, ayrıca ilgili tüketicilerin markaların aynı ticari kaynağa veya ticari, ekonomik yönden birbirleriyle bağlı firmalara ait olduğunu düşünmeyecek kadar makul düzeyde bilgili, gözlemci ve dikkatli olduğu, belirtilen hususlar dahilinde markalar arasında karıştırılma veya ilişkilendirilme ihtimalinin ortaya çıkmayacağı, davacı tarafın eskiye dayalı kullanım iddiasını ispatlar nitelikte bir delil sunmadığı ve tarafların farklı sektörlerde faaliyet gösterdiği, bu nedenle 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrasına dayalı iddiaların kabul edilmediği, markaların benzer bulunmadığından 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası hükmünün uygulanmasına da gerek olmadığı, kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı şirket tarafından başvurusu yapılan marka ile müvekkil Banka adına tescilli markalar arasında, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında benzerlik bulunduğunu, tarafların markalarındaki esas unsurun "TEMA" kelimesi olduğunu, müvekkili Bankanın "TEMA" esas unsurlu muhtelif markaların uzun yıllardır sahibi olup, "TEMA" ve "KART" kelimelerinin birlikte kullanıldığında ilk akla gelenin müvekkili olduğunu, davalı adına başvurusu yapılan marka ile müvekkili bankaya ait tescilli markaların aynı, benzer ve ilişkili türden mal ve hizmetlere sahip bulunduğunu, kaldı ki müvekkili Bankanın tanınmış "MAXİMUM" markası ile oluşturulan "TEMA KART" markasını taklit eden davalı şirket markasının hükümsüz kılınması için 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası hükmünün dahi yeterli olduğunu ileri sürerek yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvuruda yer alan 9. sınıf malların, davacının itirazına dayanak markalarının kapsamındaki 36. sınıf hizmetlerle hiçbir benzerliğinin bulunmadığı gibi tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibareler arasında da bir benzerliğin olmadığı, davacı tarafın eskiye dayalı kullanım iddiasını ispatlar nitelikte bir delil sunmadığı ve tarafların farklı sektörlerde faaliyet gösterdiği, bu nedenle mahkemece 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrasına dayalı iddiaların kabul edilmemesinde de bir isabetsizliğin bulunmadığı, dolayısıyla mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerine ilaveten, işitsel veya görsel bir benzerlik ve hatta genel görünüş açısından umumi intiba olmasa bile orta seviyedeki halk tarafından iki marka arasında bir bağlantı kurulması ve hatta çağrıştırmasının dahi karıştırılma ihtimali için yeterli olduğunu, davalının "TEMAKART" ibareli başvurusunun müvekkilinin itirazına mesnet markaları ile iltibas yaratmasının yanı sıra müvekkili bankanın "MAXİMUM TEMA KART" ürünün de bulunması nedeniyle tüketici nezdinde ilişkilendirmenin kaçınılmaz olduğunu, bu nedenle davalı başvurusunun tescili halinde haksız kazanç elde edeceği ve buna karşılık müvekkili bankanın itibarının zedeleneceğini, maddi ve manevi zarara uğrayacağını, müvekkili bankanın markalarındaki esas unsurun TEMA ibaresi olduğunu, KART kelimesi ayırt ediciliğe haiz olmadığı için davalı şirket markasının da esas unsurunun TEMA ibaresi olduğunu, karşılaştırmada markaların esas unsurlarının nazara alınması gerektiğini, tüketicilerce her iki kelimenin birlikte kullanıldığında ilk akla gelenin müvekkili banka olduğunu, davalının başvuru konusu marka ile bir ödeme sistemi sunduğu, bu suretle davalının müvekkili bankanın TEMA Vakfı ile yaptığı işbirliği çerçevesinde üretilen maximum kart ürününün bilinirliğinden faydalanmaya çalıştığını, ayrıca müvekkili banka markasının 36. sınıfta yer alan "Finansal ve parasal hizmetler" ile davalı şirket başvuru markasının 9. sınıfta yer alan "manyetik/optik okuyuculu kartlar, nakit para çekme makineleri" mallarının yakından ilişkili olduğunu, sonuç olarak markaların esas unsurunun "TEMA" ibaresi olduğu ve markaların mal/hizmetlerinin de aynı, benzer ve ilişki olduğu gözetildiğinde davalı marka başvurusunun müvekkili banka markaları ile karıştırılma ihtimali bulunduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının "TEMAKART" ibareli marka tescil başvurusuna karşı, davacının itirazının nihai olarak reddine dair TPMK YİDK'nın 06.12.2017 tarihli ve 2017-M-10419 sayılı kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.06.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11962, Karar No: 2013/11065, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/11962 E.  ,  2013/11065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına ilişkin kesinleşmiş mahkemece hükmün davacı aleyhine güçlü delil niteliğinde olması nedeniyle davanın reddi gereğine" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bir kısım davacılar vekilinin 23.11.2012 tarihli duruşmadaki feragat beyanı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacıların murisi ...'in dosya içinde bulunan veraset ilamına göre Av. ...'e vekaletname vermiş olanlar dışında .... ve ... isimli mirasçılarının da bulunduğu anlaşılmaktadır. Muris ... terekesi elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi olup mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Bu nedenle terekeye dahil bir kısım mirasçının vekili aracılığı ile davadan feragati terekeyi bağlamaz. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, bir kısım davacılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

19.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8610, Karar No: 2013/3738, Tarih: 18.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/8610 E.  ,  2013/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 23.05.2012 gün ve 620/445 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, dava konusu 131 ada 66 parselin taşlık, kayalık ve tarımsal vasfı bulunmayan Devletin hüküm ve tasarruf altındaki yerlerden olduğunu, kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit edildiğini açıklayarak tapu kaydının iptaliyle ... adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu parselin tarım arazisi niteliğinde olduğu, tespit tarihine kadar davalı lehine kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bağ nitelindeki 18.559 m2 yüz ölçüme sahip dava konusu 131 ada 66 parsel, 20 yıldan fazla süre zilyetliğinde bulunduğu açıklanarak 22.10.2005 tarihinde ... adına tespit edilmiş kadastro tutanağının 29.03.2006 tarihinde kesinleşmesi üzerine tapu kaydı oluşmuştur.

Dava; 3402 sayılı Kanunun 18. maddesi uyarınca Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece; yazılı nedenlerle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Taşınmaz başında 03.04.2012 ve 09.04.2012 tarihinde yapılan keşifler sırasında dinlenilen ... Uzman Bilirkişi; krokide B harfiyle gösterilen yerin %20-25 eğimli, 4 adet teras yapılmak suretiyle eğimi düşürülmüş, arazi kullanım kabiliyeti az, 5. sınıf arazi niteliğinde olduğunu açıklamıştır. Taşınmaza ait fotoğraflardan da dava konusu yerin yeni sürülmüş, taşlık bir yapıda olduğu, henüz tarımsal nitelik kazanmadığı ve imar-ihya olgusunun tamamlanmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, Ziraatçı Uzman Bilirkişi raporu dikkate alınarak taşınmazın bulunduğu yere ait hava fotoğrafları getirtilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile uygulanmamıştır.

Bir yerin niteliğini en iyi belirleme yöntemi hava fotoğrafı uygulamasıdır. Kadastro tespiti 2005 yılında yapıldığına göre, bu tarihten geriye doğru en az 20-30 yıl öncesine ait (1975-1985 yılları arası) iki ayrı zamanda çekilmiş yüksek çözünürlüklü hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığı'ndan, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftaların ise, İl ... Müdürlüğü'nden getirtilerek dosya arasına konulması, yeniden yapılacak keşifte Uzman Bilirkişi, Jeodezi ve Fotogrametri Uzmanı Mühendis, Teknik, Yerel Bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla uygulanması, hava fotoğraflarının çekildikleri, ... Müdürlüğü'nden gelen paftaların ise, düzenlendikleri (1975-1985) tarihlere göre dava konusu taşınmaz bölümlerinin kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı, imar-ihyasının tamamlanıp-tamamlanmadığı veya hangi nitelikte bulunduğu konusunda uzman bilirkişilerden tarafların ve Yargıtay’ın denetimine açık gerekçeli rapor alınması, Yerel Bilirkişi ve tanıkların HMK'nun 243, 244, 259 ve 290/2. maddeleri gereğince, keşif yerine davetiyeyle çağırılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenilmeleri, davalının hangi tarihte taşınmazın imar-ihyasına başladığı, ne şekilde sürdürüldüğü ve hangi tarihte tamamlandığı konularında Yerel Bilirkişi ve tanıkların bilgilerine başvurulması, imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten tespit tarihine kadar 20 yıllık kazanma süresinin dolup-dolmadığının hesaplanması, daha önce götürülmeyen başka bir Uzman Bilirkişi ... Mühendisi aracılığıyla taşınmaz ve çevresinin toprak yapısı incelenerek gerekçeli, denetime açık, karşılaştırmalı rapor istenmesi, yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında çelişki bulunduğu takdirde HMK'nun 261. maddesi uyarınca yüzleştirilmek suretiyle aykırılığın giderilmesi, HMK'nun 290/2. maddesi uyarınca birlikte keşfe götürülecek bir fotoğrafçı aracılığıyla taşınmaz ve çevresinin yakın plan ve panoramik fotoğrafları çektirilip mahkemece onaylandıktan sonra dosya arasına konulması, ondan sonra elde edilecek sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacı ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.