muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6000, Karar No: 2018/260, Tarih: 18.01.2018

Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; taşınmazların toprak yapıları, bitki örtüleri, ağaçların yaşı, cinsi, sayısı, kapalılık durumu, çevresi, incelenmeli, yukarıda değinilen belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ve hava fotoğrafının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, temyize konu yerlerin konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri, ayrıca hava fotoğrafı stereoskop aleti ile üç boyutlu inceletilip , temyize konu taşınmazların üzerinde neler gözüktüğünü ( bitki örtüsü, ağaçların cinsi,sayısı vb.) belirtir şekilde yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, temyize konu taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde davacı ...’ın dayandığı tapu kaydı yerel bilirkişi yardımıyla ve kadastro fen bilirkişi marifetiyle uygulanmalı, tapu kayıtlarının kapsamı 3402 sayılı Kanunun 20. maddesine uygun olarak belirlenmeli, bilinmeyen sınırlar bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, bilirkişi ve tanıklardan her sınır hakkında ayrıntılı ve inandırıcı bilgi alınmalı, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 20/C ve 32/3 maddeleri gereğince sabit sınırdan başlanarak miktarlarıyla geçerli kapsamı kesin olarak belirlenmeli, 452 ada 1 parselin temyize konu B ile ile işaretlenen kesiminin kısmen veya tamamen dayanak tapu kaydının miktarı ile geçerli kapsamı dışında kalması halinde bu kez tapu kapsamı dışında kalan kesim ile 493 ada 1 parselin B1 ile işaretlenen bölümü yönünden davacı gerçek kişiler yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17

. maddeleri gereğince imar-ihya ve zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması gerekeceğinden, bu kez fen , orman ve ziraat bilirkişi tarafından dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin olarak 1980-1985 'li yıllara ait 1/20000 ve 1/25000 ölçekli stereoskopik hava fotoğrafları, topoğrafik harita ve kadastro paftası ile çakıştırıldıktan sonra mahalline uygulanmalı, stereoskop aletiyle incelenmeli, taşınmazlar üzerinde tam olarak hangi tarihten itibaren zilyetliğin başladığı belirlenmeli, imar ve ihya yapılmışsa hangi tarihte başlayıp tamamlandığı, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak, taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından sorulmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin doğruluğu yukarıda belirtilen ve gerçeğin kendisi olan belgelere dayalı olarak düzenlenecek bilirkişi kurulu raporuyla denetlenmeli, keşif sırasında taşınmazın çeşitli yönlerinden hali hazır durumunu gösterir renkli fotoğrafları çektirilip onaylanarak ve taşınmazlar fotoğraf üzerinde gösterilerek dava dosyası içine konulmalı, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: 1- Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı ...’ın orman ve fen bilirkişiler Mutlu İlter ve ... tarafından ortak düzenlenen 19.08.2013 tarihli rapor ve ekindeki fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen Ek-10 nolu krokide 493 ada 1 parselin (C) harfi ile işaretlenen bölümüne ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Yukarıda ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacılar ... ve ...’nin temyiz itirazlarının kabulü ile orman ve fen bilirkişiler Mutlu İlter ve ... tarafından ortak düzenlenen 19.08.2013 tarihli rapor ve ekindeki fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen Ek-10 nolu krokide 452 ada 1 parselin (B) harfi ile işaretlenen kesimine, 493 ada 1 parselin (B1) harfi ile işaretlenen bölümüne ilişkin hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/01/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10808, Karar No: 2014/20082, Tarih: 04.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10808 E.  ,  2014/20082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Burdur 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 31/03/2014

Numarası : 2013/113-2014/297

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde istifçi olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından fabrika bakıma alındığı gerekçesi ile askıya alınıp, daha sonra diğer işçiler işe çağrıldığı halde kendisinin çağrılmaması suretiyle sonlandırıldığını ve götürü usulü çalıştığını bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının fabrikadaki tadilat bittikten sonra işe çağrılmasına rağmen zam yapılmadığı gerekçesi ile işe başlamadığını ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasında davacının fazla mesai ücretinin doğru şekilde hesaplanıp hesaplanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nisbi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Somut olayda davacı parça başı sistemi ile götürü usulle çalışmaktadır. Bunun anlamı işçinin ücretinin çalıştığı süre esas alınarak değil, yapmış olduğu iş miktarı esas alınarak hesaplandığıdır. Yani işçiye, İş Kanununda belirtilen sürenin üzerinde yaptığı çalışmalar için normal mesai ücreti ödenmekte, fazla çalışmalarının karşılığı ödenmesi gereken %50 zamlı ücret ödenmemektir. Dosyada bulunan bilirkişi raporunda, davacının fazla çalışma ücreti hesaplanırken bu hususa dikkat edilmeksizin davacının saat ücreti bulunarak buna %50 zam yapılmak suretiyle, yani normal ücretin %150'si fazla çalışma saati ile çarpılarak hesaplama yapılmıştır. Oysa işçi parça başı çalıştığından fazla çalışmalarının karşılığını normal mesai ücreti olarak zaten almıştır. Yapılacak iş, yukarıda açıklandığı şekilde hesaplanan fazla çalışma saatinin alınan normal ücretin %50'si ile çarpılmak suretiyle hesaplama yapmaktır. Mahkemece bu husus gözetilmeden, hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınarak fazla miktara fazla mesai ücretine hükmedilmiş olması isabetsiz olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4128, Karar No: 2024/210, Tarih: 10.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/4128 E.  ,  2024/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1028 E., 2021/1711 K.

Avukat ...

DAVA TARİHİ : ...

HÜKÜM/KARAR : Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/206 E., 2021/102 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili; hudutları dava dilekçesinde belirtilen taşınmaz bölümünün kadastro çalışmaları sırasında tescil harici bırakıldığını, oysa taşınmazın 1965 yılından önce müvekkili tarafından imar-ihya edilerek tarım arazisi haline getirildikten sonra dava tarihine kadar malik sıfatıyla zilyet edildiğini ileri sürerek nizalı taşınmaz bölümünün müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; nizalı taşınmazın kamu malı niteliğinde olduğunu, imar planı kapsamında kalan bu yerin zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde; Mahkemece nizalı taşınmazda davacı lehine 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda yapılacak araştırma ve inceleme sonunda davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3. Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde; kadastro çalışmaları sırasında nizalı taşınmazın dere içerisinde kaldığından bahisle tescil harici bırakıldığını, taşınmaz imar planı kapsamında kalmakla zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini ileri sürerek bu hususta yapılacak araştırma ve inceleme sonunda davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Ankara Batı 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.12.2018 tarihli, 2016/187 Esas, 2018/512 Karar sayılı kararıyla; davanın, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkin olduğu, dosya kapsamına göre nizalı taşınmazda davacı lehine 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleştiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişi ... 'un 25.07.2017 tarihli raporu ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 6.953,41 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün tarla vasfıyla davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili ile davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; jeolog bilirkişi raporundan nizalı taşınmaz bölümünün aktif dere yatağı kapsamında kalıp kalmadığının tespit edilemediği ve davacı tarafından aynı çalışma alanında bulunan dava dışı taşınmazlarla ilgili başkaca davalar da açıldığı anlaşılmasına rağmen yapılan belgesiz araştırmasının yeterli olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın açıklanan hususlarda araştırma ve inceleme yapılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Ankara Batı 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.03.2021 tarihli, 2019/206 Esas, 2021/102 Karar sayılı kararıyla; Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı uyarınca eksikliklerin ikmal edildiği, nizalı taşınmaz bölümünün ilerisinde bulunan derenin kuru dere vasfında olduğu, taşınmaz ile dere arasında yeterli miktarda kot farkı bulunduğu, taşınmazın aktif dere yatağında kalmadığı gibi derenin etkisi altında kalan yerlerden de olmadığı, keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklarca nizalı taşınmazın 1969 yılında davacı tarafından imar-ihya edilmeye başlandığı, imar-ihya işleminin iki yıl içerisinde tamamlandığı, bu tarihten dava tarihine kadar da zilyet edildiğinin beyan edildiği, bilirkişiler tarafından incelenen hava fotoğraflarının da bu durumu desteklediği gerekçesiyle davanın kabulüne, teknik bilirkişi ... 'ın 23.11.2020 tarihli raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 6.953,41 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün tarla vasfıyla davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davalı Hazine vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; Mahkemece yapılan yargılama sonunda verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, nizalı taşınmazın kuzeyinden ...’nin geçtiğini, aktif nehir ve çay yataklarının etkisi altında kalan yerlerin zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini, Mahkemece hava fotoğrafları net olmamasına rağmen genel bir değerlendirmeyle taşınmazda davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesinin isabetsiz olduğunu ileri sürerek istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 30.12.2021 tarihli, 2021/1028 Esas, 2021/1711 Karar sayılı kararıyla; teknik bilirkişi tarafından düzenlenen 25.07.2017 tarihli krokide (A) harfi ile gösterilen taşınmaz bölümünün 1954 yılında yapılan tesis kadastrosu sırasında ekilemez arazi vasfıyla kadastro harici bırakıldığı, jeodezi ve fotogrametri mühendisinin 1975, 1978, 1988, 1991 ve 1999 yıllarına ait hava fotoğraflarına göre yaptığı değerlendirmede, taşınmazda imar-ihya çalışması yapılarak taşınmazın tarıma uygun hale getirildiğinin belirtildiği, ziraat bilirkişi kurulunun raporuna göre taşınmazın 2. sınıf kuru tarım arazisi vasfında olduğu, jeoloji bilirkişi raporunda ise nizalı taşınmazın ilerisinde bulunan derenin kuru dere vasfında olduğu, taşınmazla arasında yeterli kot farkının bulunduğu, derenin aktif etkisi altında bulunmadığı, dere yatağından kazanılmadığı, taşkınlara maruz kalmadığının açıklandığı, taşınmazın 2007 yılında imar planına alınma tarihinden geriye doğru 20 yılı aşkın süredir davacının malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduğu, davacı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddelerinde belirtilen imar-ihya ile taşınmaz edinme şartlarının gerçekleştiği, böylece Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf başvuru talebinin HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davalı Hazine vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtip istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepleri tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1 inci maddesi; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1. 1954 yılında ... Mahallesinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, dava konusu taşınmaz bölümü “ekilemez arazi” vasfında olduğundan bahisle tescil harici bırakılmıştır.

2. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. Temyizen incelenen karar; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin “j” bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6933, Karar No: 2018/852, Tarih: 07.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6933 E.  ,  2018/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen davada....Mahkemesi’nce verilen 12/11/2015 tarih ve 2014/194-2015/193 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin .... denetiminde faaliyet gösteren özerk bir spor federasyonu olduğunu, .... savunma sanatlarının genel adı olduğunu, .... sporunun altında 2500'e yakın stil olduğunu, davalının .............ibareli markayı tescil ettirdiğini, müvekkili federasyonun kuruluş tarihinin davalının .... isimli markayı tescilinden önce olduğunu, davalının markasının müvekkilinin haklarına tecavüz teşkil ettiğini, ....sporunun bir alt kolu ve müvekkilinin faaliyetleri arasında olduğunu, bu spor dalının dünya kültür mirasının bir parçası ve topluma mal olduğunu, marka olarak tescilinin mutlak ret sebebi olduğunu, 556 sayılı KHK'nin 7/h ve d bendi kapsamında olan marka tescilinin mutlak reddinin gerektiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2011/59869 başvuru numaralı .... ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ..... spor dalını değil ....markasını kamuoyuna tanıttığını, yaydığını ve 2011/59869 sayı ile TPE nezdinde tescil ettirdiğini, tasarruf hakkını usulüne uygun şekilde kazandığını, bu markanın müvekkili tarafından tanıtılan bir spor dalı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ....kelimesinin bir meslek, sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan bir isim olmadığı, bir spor dalının adı olarak tasviri bir niteliğinin bulunduğu, davalının marka tescilinde ....baresinin tasvir ettiği mal veya hizmetlere yönelik bir tescilinin bulunmadığı, 7/1-d anlamında hükümsüzlük şartlarının bulunmadığı, 7/1-h maddesi uyarınca ülkemizde maddi anlamda tarihi kültürel bir anlam ifade etmediği, davalının tescil kapsamında bulunan 45. ve 41. sınıfın söz konusu hizmetler bakımından tasviri nitelikte olmadığı, söz konusu ....işaretinin marka olarak davacı tarafından daha önce kullanıldığına ilişkin bir delil sunulmadığı, üstün hakkın ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

.../...

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.../...

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2020/1296, Karar No: 2020/6352, Tarih: 03.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1296 E.  ,  2020/6352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet