muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4764, Karar No: 2021/288, Tarih: 21.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4764 E.  ,  2021/288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 23.02.2015 tarih ve 2014/168-2015/71 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların muris ...’ın mirasçıları olduklarını, 25.05.1998 keşide ve 30.08.1999 vade tarihli 250.000 USD bedelli senedin davalı ... tarafından sahte olarak düzenlendiğini, dava konusu senedin 200.000 USD’lik kısmının davalı ... vekili tarafından takibe konulduğunu, takibe konu senette ...’in ciranta imzasının sahte olduğunu, meşru hamil olmadığını, alacağın 02.03.2004 tarihinde davalı ...’a temlik edildiğini, ...’ın okuma yazma bilmediğini,işlemlerde parmak bastığını, temlik işleminde imza attığını ... lehine yapılan temlikin geçersiz olduğunu, davacıların davalı ...’a borçları bulunmadığını, muris ... imzasının sahte olduğunu ileri sürerek, davacıların davalılara takibe konu senet nedeniyle 417.000,00 TL borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kesin hüküm, derdestlik itirazlarının bulunduğunu, davalının, lehdar ...’dan alacaklarına karşılık senedi ciro yolu ile teslim aldığını, vadesinde ödenmeyince icra takibine koyduğunu, ...’ın annesi ... tarafından borcun bir kısmı ödenince dosyanın ...’a temlik edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 13.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/584 sayılı dosyasında davacı... ve ...adına velayeten açılan menfi tespit davasında ölen ...'ın keşideci olduğu dava konusu senede ilişkin imza inkarını içerir bu menfi tesbit davasının, senet üzerindeki imzanın davacılar murisine ait olduğu, davacıların ... hakkındaki davadan feragat ettikleri, diğer davalı ... yönünden ise imza muris eli ürünü olması nedeniyle red olunduğu, kararın Yargıtay aşamasından geçerek onandığı, tashihi karar isteminin red olunarak kesinleştiğinin belirlendiği,

İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/107 sayılı dosyasında ise yine davacıların, davalı ...-... alyehine yetkili hamil olmadığının tesbiti ile ... imzasının yani ciranta imzasının sahte olduğu ve temlik sırasındaki imzanın ...'a ait olmadığını ileri sürerek talepte bulunduğu, mahkemece yapılan denetlemede TTK 778. madde yollaması ile 677.madde çerçevesinde poliçe ile borçlanmaya ehil olmayan kimselerin imzasının, sahte imzaları, merhum şahısların imzasının yahut imzalayan veya namlarına imzalanmış olan şahısları herhangi bir sebep dolayısı ile ilzam etmeyen imzaları taşırsa diğer imzaların sıhhatine bu yüzden halel gelmez açıklaması ile imzaların istiklali şeklinde tanmlanan bu ilke gereği poliçeye atılan her geçerli imzanın sahibini bağladığı, geçerli imzaların sahiplerinin, başkasının imzasının geçersiz olduğunu ileri sürerek kambiyo sorumluluğundan kurtulamayacağı, poliçeye imza atan kişi diğer imzaların geçersiz veya sahte ya da o kişilere ait olmasının ilişkisini taşıdığı, bu nedenle her imza kendi sahibini bağladığı belirlenerek HMK 106 madde kapsamında tespit davası açmanın istisnalar hariç bu davayı açmakta hukuken korumaya değer yararının olmadığı, nedenle red kararı verildiğinin belirlendiği,delil olarak sunulan İstanbul 13.Asliye Ticaret Mahkemesi dosyasında da ve diğer ceza ve icra hukuk dosyalarında yapılan imza incelemeleri ile bonolardaki imzaların davacılar murisi ... eli mahsülü olduğunun belirlendiği, bu yönde yeniden denetleme yapmaya yer olmadığnını sabit olduğu,sunulan deliller, izlenen diğer kesinleşmiş mahkeme dosyaları ve davacı talebi denetlendiğinde davacılar iddialarının gerek İstanbul 13.Asliye Ticaret Mahkemesi ve gerekse İstanbul 14.Asliye Ticaret Mahkemesi dosyalarının kapsamı ile denetlendiği, TTK 778.madde göndermesi ile TTK 677.madde gerekçeleri ve ifadeleri, TTK 686/1 madde kapsamı doğrutusunda, davanın açıklanan delil inceleme ve gerekçeli kararlar doğrultusunda yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 31,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 21.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19720, Karar No: 2023/23328, Tarih: 30.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19720 E.  ,  2023/23328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/45 E., 2015/677 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silifke 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 7.080,00 adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Tebliğname'de mahkûmiyet hükmünün onanması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; kararda ... sayfasının ve paylaşımların kendisine ait olduğuna ilişkin bir saptama bulunmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, mağdurun basit bir ima ile değil açık bir belirleme ile ifade edilmesi gerektiğine, belediye başkanlarının ağır eleştiri ve hakaret boyutuna varmayan sözlere katlanması gerektiğine ve kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, şikâyetçi hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını kastederek belediye başkanı olan şikayetçiye, “... ...” adlı profil ile sosyal paylaşım sitesi ... üzerinden yaptığı yorumda hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Açıklamalar ışığında, somut olayda, sanığın şikâetçiye yönelik eyleminin, siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu da gözetilerek katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu anlaşılmıştır. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4874, Karar No: 2024/1387, Tarih: 22.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/4874 E.  ,  2024/1387 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/715 Esas, 2022/348 Karar

ASIL DAVADA

FERİ MÜDAHİL : ... vekili Avukat ...

İHBAR OLUNAN : ... vekili Avukat ...

BİRLEŞEN ANKARA 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİNİN 2017/526 E. SAYILI DOSYASINDA

DAVA TARİHİ : 17.12.2015 (Asıl dava) 17.07.2017 (Birleşen dava)

HÜKÜM : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/566 E., 2021/85 K.

Taraflar arasındaki hisse devrinin şirket pay defterine kaydı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl davanın davalısı vekili, asıl davada feri müdahil vekili, birleşen davanın davalısı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davanın davalısı vekili, asıl davada feri müdahil vekili, birleşen davanın davalısı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; davalı şirketin hissedarlarından olan ...’in 5.900 adet payından 412 adedini 01.10.2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile müvekkiline devrettiğini, hisse devrinin pay defterine kaydedilmesi için davalıya 02.09.2015 tarihli ihtarnamenin, ardından aynı talepli ihtarnamenin hem şirkete hem de yönetim kurulu üyelerine 16.11.2015 tarihinde gönderildiğini, davalı şirketin 04.12.2015 tarihli ihtarnamesi ile devredenin bu devir işleminin geçerli olmadığını beyan ettiği, işlemlerin yerine getirilemeyeceği şeklinde yönetim kurulu kararı olduğunu belirterek pay defterine kaydı sağlamadığını, şirket ana sözleşmesinde şirket payların devrinin kısıtlanmadığını, müvekkilinin şirkette başka hisselerinin de olduğunu ileri sürerek müvekilinin davalı şirketin hissedarlarından ...’e ait 412 payı devralması sebebiyle davalı şirketin pay defterine 412 payın müvekkili adına kaydını talep etmiştir.

2-Davacı vekili birleşen dava dilekçesinde; müvekkilinin hisse devir sözleşmesi gereği davalının Giyat Gayrimenkul İmar Yatırım İnş. San. ve Tic. A.Ş.’deki 412 adet payının pay defterine işlenmesi için şirkete karşı açtığı davanın kabul edildiğini, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin devredene karşı da açılıp birleştirilmesi gerektiğinden bahisle kararı kaldırdığını, müvekkilinin davalının 412 adet payını 01.10.2013 tarihli sözleşme ile devraldığını, devrin pay defterine işlenmesi yönündeki taleplerinin şirket tarafından reddedildiğini, davalının sözleşmeyi ikrar ettiğini, ancak bedelinin ödenmediğini ileri sürdüğünü, ancak sözleşmede bedelin ödendiğinin açıkça belirtildiğini, payların usulünce devralındığını ileri sürerek davanın birleştirilmesini, müvekkilinin Giyat Gayrimenkul İmar Yatırım İnş. San. ve Tic. A.Ş.’nde davalıya ait 412 adet payı devraldığından bu payların Giyat Gayrimenkul İmar Yatırım İnş. San. ve Tic. A.Ş.’nin pay defterine müvekkili adına kaydını talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; davada müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davacının talebi doğrultusunda işlem yapılabilmesi için ...’in kabulünün gerektiğini, ihtilafın husumetin bu kişiye yöneltildiği bir dava sonucu giderilebileceğini, davacının ihtarnamesine ilişkin olarak ...’in bilgisine başvurulduğunu, yönetim kurulunun 2015/04 sayılı kararı alarak üzerine düşen sorumluluğu yerine getirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Feri müdahil vekili asıl davaya beyan dilekçesinde; 01.10.2013 tarihli anonim şirket hisse devir sözleşmesinin “devir ...” kısmının davacı şirket ortakları Hayırlı Duygu Akdemirbey ve müvekkili ... tarafından imzalandığını, bu ikisi arasında 18.11.2013 tarihli hisse devrinin biçimine ilişkin şartları yeniden düzenleyen bir sözleşme aktedildiğini, bu sözleşmede de ikisinin ortaklıklarının tasfiyesi ile hak ve yükümlülüklerinin sıralandığını, davalıdaki 564 payın davacı uhdesinde kalacağının kararlaştırıldığını, 18.11.2013 tarihli sözleşmenin 01.10.2013 tarihli sözleşmeyi geçersiz hale getirdiğini, devir şartlarının değiştirildiğini, davacının müvekkiline ödemesi gereken bedelden kurtularak devri sağlamayı amaçladığını savunarak davanın talebinin reddini istemiştir.

3.Davalı vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde; hisse devir sözleşmesi sebebiyle müvekkiline bir ödeme yapılmadığını, davacı şirket defterleri üzerinde inceleme yapıldığında böyle bir ödemenin bulunmadığının görüneceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI