muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6, Karar No: 2018/1322, Tarih: 04.07.2018

Davalı vekili, yasal süresinde talep edilmediğinden alacağın zamanaşımına uğradığını, öte yandan işverenin meslek hastalığından sorumlu tutulabilmesinin ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı veyahut suç sayılabilir hareketinin varlığı hâlinde mümkün olduğunu, müvekkil şirketin ise işverene yüklenen tüm yükümlülükleri yerine getirdiğini, kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınarak yapılacak tespitte müvekkil şirkete isnat edilecek herhangi bir kusurun bulunmadığının anlaşılacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece verilen 23.09.2010 tarihli ilk kararda bölge çalışma müdürlüğü müfettişlerince davalıya ait işyerinde 30 dan fazla işçi için ayrı ayrı denetleme yapıldığı, denetim sonucu düzenlenen raporların çoğunda davalı işverenin %100 oranında kusurlu bulunduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece 30.01.2012 tarihinde verilen ilk kararda meslek hastalığı oluşumunda davalının kusurunun belirlenebilmesi için belli oranda kaçınılmazlıktan söz edilebileceği göz önünde bulundurularak konunun uzmanı bilirkişilerden usulüne uygun kusur raporu alınması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda sigortalının meslek hastalığına yakalanmasından dolayı davalı şirketin %90, sigortalının ise %10 kusurlu olduğunun tespit edildiği, ayrıca davalı şirketin yasal iş güvenliği tedbirlerini alması hâlinde sigortalının meslek hastalığına yakalanmasının önlenebileceği, bu hâliyle kaçınılmazlık ilkesinin de uygulanmasının söz konusu olmadığı gerekçesiyle, kusur oranları nispetinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine karar Özel Dairece başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece bilirkişi heyetinin raporunda önlemlerin tam olarak alınması durumunda kurşun zehirlenmesinin söz konusu olmayacağının belirtildiği, bu hâliyle davacı Kurum sigortalısının meslek hastalığına yakalanması olayında kaçınılmazlığın bulunmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davacı ... vekili ve davalı ...Döküm San. ve Tic. A.Ş. vekili temyize getirmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık: sigortalının yakalandığı meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlık ilkesinin uygulanmasının gerekip gerekmediği, burada varılacak sonuca göre kaçınılmazlık ilkesinin değerlendirilmesinde hükme esas alınan bilirkişi raporunun yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

I-Hukuk Genel Kurulunda işin esası görüşülmeden önce davacı ... vekilinin kararı temyiz etmesinde hukuki yararının bulunup bulunmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

I-Hukuk Genel Kurulunda işin esası görüşülmeden önce davacı ... vekilinin kararı temyiz etmesinde hukuki yararının bulunup bulunmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

Mahkemece verilen 04.11.2013 gün ve 2012/121 E., 2013/618 K. sayılı kararı temyiz eden davacı ... vekilinin temyiz talebi Özel Dairenin 24.03.2014 gün, 2013/25251 E., 2014/6653 K. sayılı kararıyla “…davacının temyizine konu tutar 1007,43 TL. olup, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırını aşmadığından, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinlik nedeniyle reddine…” karar verilmiştir. Artık davacı ... yönünden hüküm kesinleşmiş ve uyuşmazlık konusu olmaktan çıkmıştır. Bu nedenle davacı SGK vekilinin direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır.

O hâlde davacı ... vekilinin direnme hükmüne yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmelidir.

II-Davalı ...Döküm San. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyizi yönünden yapılan değerlendirmede;

Öncelikle belirtilmelidir ki uyuşmazlığın çözümünde üzerinde durulması gereken husus hukuki güvenlik ilkesidir.

Hukukî güvenlik ilkesi, temel haklarda korunan ortak bir değerdir. Bu ilke, hukuk devleti ilkesinin olmazsa olmaz koşuludur ve Anayasa’nın bütününe egemen olan temel bir ilke görünümündedir. Hukuk devleti ilkesi, en kısa tanımıyla; “vatandaşların hukuki güvenlik içinde bulundukları, devletin eylem ve işlemlerinin hukuk kurallarına bağlı olduğu bir sistemi anlatır.” Hukuk devleti, hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm işlem ve eylemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerektirir.

Hukuk devleti ilkesinin, bünyesinde yer alan alt ilkelerden birisi de "hukukî güvenlik" ilkesidir. Anayasa Mahkemesi birçok kararında “hukuki güvenlik ilkesi”nin hukuk devletinin unsurlarından biri olduğunu kabul etmiştir. Yüksek Mahkemeye göre hukuk devletinde hukuk güvenliğini sağlayan bir düzenin kurulması asıldır. Hukuki güvenlik ilkesi gereğince devletin, vatandaşların mevcut kanunlara olan güvenine saygılı davranması, bu güvenlerini boşa çıkaracak uygulamalardan kaçınması gerekir. Bu durum hukuk devleti ilkesinin bir gereği olduğu kadar Anayasa’nın 5. maddesiyle devlete yüklenen, vatandaşların refah, huzur ve mutluluk içinde yaşamalarını sağlama, maddi ve manevi varlıklarını geliştirmek için gerekli ortamı hazırlama ödevinin bir sonucudur. Bu yönüyle, hukuk devletinin önemli bir unsuru olarak hukuki güvenlik ilkesi, yalnızca hukuk düzeninin değil, aynı zamanda belirli sınırlar içinde bütün devlet faaliyetlerinin belirli oranda önceden öngörülebilir olması anlamını taşır. Hukuki güvenlik sadece bireylerin devlet faaliyetlerine duyduğu güveni değil, aynı zamanda yürürlükteki mevzuatın süreceğine duyulan güveni de içerir.

Hukuk devletinin hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutum ve davranışlarını buna göre güvenle düzenleyebilmesi anlamına gelir. Kişilerin davranışlarını düzenleyen kurallar onlara güvenlik sağlamalıdır. Bu güvenliğin sağlanabilmesi, her şeyden önce, devletin kendi koyduğu hukuk kurallarına kendisinin de uymasına bağlıdır. Kanunları uygulama durumunda bulunanların da, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak yolda yorumlamamakla yükümlüdür.

Öte yandan, hukuk devleti, devlet ve insan faaliyetlerine yön veren, yönetilenlere hukuk güvenliği sağlayan ilkeler bütünüdür. Devletin organ ve kurumları bakımından bu ilkeler birer sınırlama niteliği taşırken, vatandaşlar açısından hukuki güvenlik içinde yaşamanın araçları olarak işlev görmektedir.

Hukuki güvenlikle bağlantılı olarak “genellik” ve “öngörülebilirlik”, hukuk devletinin iki temel unsuru kabul edilir. Genellik unsuru, hukukun özel kişi ya da durumlara değil, herkesi kapsayacak biçimde genel, soyut ve tarafsız, geçmişe uygulama yasağı çerçevesinde ileriye yönelik, kamuya açık kurallar üzerine inşa edilmesi anlamını taşır. Hukukun öngörülebilirliği ise, hukukun anlam açısından belirgin ve açıkça ifade edilmiş, istikrarlı ve birbiriyle uyumlu kurallar ile önceden tahmin edilebilir uygulamalara dayanmasıdır. Bireylerin hukukun gerektirdiği şeyi önceden bilmeleri ve davranışlarını buna göre düzenlemelerini sağlayan bir ilke olarak hukuki öngörülebilirliğin hukuki belirlilik ile ilişkisi, bu noktada çok açıktır. Hukuk kurallarının bütünüyle belirsiz olduğu kabul edildiğinde, hukuki öngörülebilirlikten de söz edilemeyecektir.

Somut olayda, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından davalı işveren nezdinde çeşitli tarihlerde yapılan denetimlerde 30’dan fazla işçinin kronik kurşun infeksikasyonu tanısı ile meslek hastalığına yakalandıklarının tespit edildiği, sigortalıların meslek hastalığına yakalandıklarının tespiti üzerine Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından işçilere tedavi gideri ve geçici iş göremezlik ödemesi yapıldığı, yapılan masraflar üzerine Kurum zararının tahsili için açılan rücuen tazminat davalarında farklı mahkemelerce meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık ilkesinin bulunmadığına dair kusur raporlarına itibar edilerek kaçınılmazlık ilkesi uygulanmadan karar verildiği, bu şekilde verilen çok sayıdaki kararın Özel Dairece onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davalı işveren nezdinde aynı işyerinde çalışan ve meslek hastalığına yakalanan diğer sigortalılar yönünden görülen rücuen tazminat davalarında kaçınılmazlık ilkesi uygulanmadan verilen çok sayıdaki kararın Özel Dairece onanarak kesinleştiği göz önünde bulundurulduğunda, Özel Dairece kaçınılmazlığın değerlendirilmesine yönelik verilen bozma kararının hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Yukarıdaki bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davalı işveren nezdinde aynı işyerinde çalışan ve meslek hastalığına yakalanan diğer sigortalılar yönünden görülen rücuen tazminat davalarında kaçınılmazlık ilkesi uygulanmadan verilen çok sayıdaki kararın Özel Dairece onanarak kesinleştiği göz önünde bulundurulduğunda, Özel Dairece kaçınılmazlığın değerlendirilmesine yönelik verilen bozma kararının hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde bir kısım üyelerce, Genel Kurulun uyuşmazlığa konu dava ile bağlı bulunduğu, aynı işverene yönelik benzer davalarda verilen kararların uyuşmazlığa bir etkisinin bulunmadığı, bu nedenle somut olayda kaçınılmazlık ilkesinin değerlendirilmesinin gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş çoğunluk tarafından benimsenmemiştir.

Bu nedenle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekmektedir.

S O N U Ç : 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz isteminin, temyizde hukuki yararı bulunmadığından REDDİNE,

2-Yukarıda (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429’uncu maddesi gereğince ONANMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 04.07.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/67, Karar No: 2019/939, Tarih: 24.09.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2019/67 E.  ,  2019/939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesince;

“…DAVA: Davacı dava dilekçesinde özetle; kızının başına gelen cinsel saldırı olayı ile ilgili şikayetçi olduklarını, ilgili olayın şüphelisinin Beylikdüzü Belediye Başkanı ile maddi menfaat derecesinde yakınlığı olduğunu, sonrasında bahse konu kişiler hakkında Fetö üyeliği soruşturmasının başlatıldığını, kızının yaşadığı cinsel saldırı olayında hukuksuzluklar yaşadıklarını, bu nedenle kızının BİMER aracılığıyla Büyükçekmece Adliyesinin Fetö kapsamında komple incelenmesini talep ettiğini adliyede görevli savcıların kendilerine kin besleyerek cinsel saldırı davalarını örtbas ettiklerini, ayrıca iki hakime yönelik açmış oldukları davalarının bulunduğunu, anılan olaylar sebebiyle çalıştığı eğitim kurumundan ayrıldığını, sonrasında işyeri müdürlüğünce şahsına ihtarname gönderildiğini bunun üzerine kendisinin de hayali ithamlara dayalı ihbarname nedeniyle nitelikli dolandırıcılık ve iftira suçlarından suç duyurusunda bulunduğunu, ancak bundan dolayı da hukuka aykırı olarak KYOK kararı verildiğini, kararı veren savcının HMK 46. maddesini ihlal ettiğini belirterek uğradığı manevi zararın tazminini istemiştir.

GEREKÇE: Dava, Cumhuriyet savcısının yargısal faaliyeti nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava şartı niteliğindeki görev sorunu, kendiliğinden ve öncelikle irdelenmeli ve ön inceleme aşamasında bu konuda bir karar verilmelidir. (HMK m.114, m.115 ve m.138)

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141. maddesinin, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile eklenen ek 3.fıkrasında ".... Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk halleri de dahil olmak üzere hakimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir." hükmü yer almakta, 142. Maddesinde ise bu davalarda zarara uğrayanın oturduğu yer ağır ceza mahkemesinin yetkili olduğu belirtilmektedir.

Anılan yasal düzenleme karşısında mahkememiz görevsizdir. Bu sebeple aşağıdaki şekilde karar verilmesi gerekir.

HÜKÜM: Gerekçe uyarınca;

1-İhbar olunan ceza mahkemesi hakimleri yönünden 6545 sayılı Yasa'nın 70. maddesi ile değişik CMK'nun 141/3. maddesi ile 142. maddesi uyarınca mahkememizin GÖREVSİZLİĞİNE,

2-Karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın görevli Nöbetçi Büyükçekmece Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine,

3-Takdiren para cezası tayinine yer olmadığına…,”

Dair oy birliği ile verilen 21.09.2018 tarihli ve 2018/58 E., 2018/33 K. sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm belgelerin okunmasından sonra gereği düşünüldü:

2-Karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın görevli Nöbetçi Büyükçekmece Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine,

3-Takdiren para cezası tayinine yer olmadığına…,”

Dair oy birliği ile verilen 21.09.2018 tarihli ve 2018/58 E., 2018/33 K. sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm belgelerin okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacı; emekli Türkçe öğretmeni olduğunu, emekli olduktan sonra İstanbul Kardelen Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde ilkokuldan sorumlu müdür olarak görev yapmaya başladığını, ancak çeşitli hukuki sebeplerle görevinden ayrılmasının ardından Bakırköy 32. İş Mahkemesinde dava açtığını, bu durumu hazmedemeyen iş yeri genel müdürü İsmail Demir önderliğinde, Eylem Demir ve Özlem Başkan imzasıyla tarafına ihtarname gönderildiğini, ihtarnamede hiçbir belgeye dayanmayan, hayali ithamlarla kendisinden 400.000,00TL istendiğini, bunun üzerine nitelikli dolandırıcılık ve iftira suçlarından Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, ancak ihbar olunan Cumhuriyet Savcısı ... tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, kararın şikâyet konusu ile ilgili olmadığını, açıkça olayı örtbas etmek amacıyla verildiğini, bu hususun kasıt ve kayırma ihtimalini güçlendirdiğini, iş davası açıldıktan kısa bir süre sonra aracının çizildiğini, İsmail Demir hakkında mala zarar verme suçundan da şikâyette bulunduğunu, takipsizlik kararından anlaşılacağı üzere bu dosyaların birleştirildiğini, olay yerindeki güvenlik kamerası görüntülerinin istenmediğini, HMK’nın 46/1-a-b-c-ç ve d bentlerinin ihlal edildiğini ileri sürerek 50.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Özel Dairece tensiben yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile 6545 sayılı Yasa'nın 70. maddesi ile değişik CMK'nın 141/3. maddesi ile 142. maddesi uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın talep hâlinde görevli Büyükçekmece Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

I-Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, Daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

I-Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, Daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

II-Karar tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 114/1-c maddesi uyarınca mahkemenin görevli olması dava şartlarından olup HMK’nın 115. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda mahkemece anılan yasal düzenlemeler göz önünde bulundurularak göreve ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine şeklinde karar verilmesi gerekirken, karar tarihinde yürürlükte olmayan ve göreve ilişkin dava şartı öngörmeyen mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun göreve ilişkin 1 ve 27. madde hükümlerine uygun olarak hüküm fıkrasında "mahkememizin görevsizliğine," ibarelerine yer verilmesi usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması gerekir.

Öte yandan Özel Dairece, dosyanın talep hâlinde görevli nöbetçi Büyükçekmece Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş ise de Büyükçekmece ilçesinde ağır ceza mahkemesi bulunmadığı ve Büyükçekmece Adliyesinin Bakırköy Adliyesinin mülhakatı olduğu anlaşıldığından “Karar kesinleştiğinde ve talep hâlinde dosyanın görevli Nöbetçi Büyükçekmece Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine,” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “Karar kesinleştiğinde ve talep hâlinde dosyanın görevli nöbetçi Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine,” ibaresinin yazılması gerekir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, HMK’nın 370. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının;

(1) numaralı bendinde yer alan "mahkememizin GÖREVSİZLİĞİNE," ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "Göreve ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri gereğince davanın usulden reddine" ibaresinin yazılmasına,

(2) numaralı bendinde yer alan “Karar kesinleştiğinde ve talep hâlinde dosyanın görevli Nöbetçi Büyükçekmece Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine,” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “Karar kesinleştiğinde ve talep hâlinde dosyanın görevli Nöbetçi Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine,” ibaresinin yazılmasına,

Davacının diğer temyiz itirazlarının (I) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddi ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, gerekli temyiz harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, 24.09.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3875, Karar No: 2017/6205, Tarih: 15.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3875 E.  ,  2017/6205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/11/2015 tarih ve 2014/667-2015/682 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin temsil yetkisinin ...'da olduğunu, yetkilinin müvekkili ve diğer ortaklar aleyhine iyiniyete aykırı kararlar vererek ortaklığı çekilmez hale getirdiğini, ortaklardan ....'ın ... Asliye Ticaret Mahkemesinde açmış olduğu davada ortaklıktan ayrılmasına ve kâr payı ödenmesine karar verildiğini, bu kararla ...'nın diğer ortaklara kesinleşen mahkeme kararıyla sabit olan ticari iyiniyete aykırı davranışlarının olduğunu, ayrıca müvekkilinin şahsi kullanımında olan aracın bedelinin müvekkili tarafından ödendiğini, şirketten ayrılırsa bedelsiz devredileceğinin bütün ortaklarca bilindiğini, hisse devri için şirket çalışanına vekalet verdiğini, ancak hissenin devredilip devir bedelinin ödenmediğini, bu devrin şirket çalışanı ile ...'nın gizli anlaşması ile usulsüz olduğunu, ... Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından hesaplanan kar paylarının dağıtılması gerektiğini, ihtara rağmen davalının ödemeyeceğini bildirdiğini, müvekkilinin davalı şirketten doğmuş doğacak alacaklarının, hisse devrinin hukuken geçerli olup olmadığının tespiti ve hisse devri gerçek bedelinin 6100 sayılı yasanın 107/3 fıkrası gereğince hesaplanmasını, kâr payı alacağının 10.000 TL'sinin temerrüt tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ortaklık hisselerini devri nedeniyle payına bağlı haklar ve borçların payı devralana geçtiğini, bu nedenle aktif husumet yokluğundan davanın reddi gerektiğini, yine muhatabın davalı şirket olmayıp, devir sözleşmesindeki ismi yazılı kişiler olduğunu, pasif husumet yokluğundan da reddi gerektiğini, davacının 03/02/2012 tarihli vekaletnamesi ile davalı şirketteki hisselerini ...'ya istediği bedelde devretmesi için dava dışı ...'a vekaletname verdiğini ve ...'ın da 27/02/2012 tarihinde ...'ya aktif ve pasifiyle davacının hisselerini devrettiğini davacının ehliyeti kalmadığını, davacının örnek olarak gösterdiği ... Asliye Ticaret Mahkemesindeki davacı ....'ın şirket müdürlüğünden azledilmesine ilişkin ortaklar kurulu kararında davacının kendi imzasının da bulunduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 02/06/2008 tarihinde kurulan davalı şirkette %5 hisse ile şirket ortağı olduğu ve 27/02/2012 tarihli Noterden yapılan hisse devir sözleşmesi ile bu hissesini yine davalı şirketin ortağı olan kişiye 11.000,00 TL bedelle devrederek devir bedelini de aldığı belli olduğu, davacının bilirkişi raporu ile belirlendiği üzere talep ettiği pay devri, devir bedeli, kâr payı isteği ve ayrılma akçesini talep etme hakkı bulunmadığı, davanın davacı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacının iddia ettiği hisse devir bedelinin devir sözleşmesinin tarafı olmayan davalı şirketten talep edilemeyecek olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13011, Karar No: 2013/12046, Tarih: 10.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/13011 E.  ,  2013/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.06.2011 tarih ve 2008/89 - 2011/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: