muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20660, Karar No: 2017/24919, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/20660 E.  ,  2017/24919 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1908, Karar No: 2014/9417, Tarih: 28.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/1908 E.  ,  2014/9417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/11/2013

Numarası : 2013/33-2013/898

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı vekili, davacının son iki yıldır 6. ve 7. Bölge Müdürlüğü görevini yaptığını, 20.09.2012 tarihinde 2. Bölge Müdürü M.. A.. tarafından 2. Bölge Müdürü Yardımcısı olarak görevlendirildiğinin bildirildiğini, davacının haksız-yersiz-nedensiz yapılan görev değişikliğini kabul etmediğini, Müdürlükten Müdür Yardımcılığına verildiğini, aylık ücretin yanında satış primi, yol vs. sistemi ile çalışırken satışla ilgisi olmayan primsiz bir işe verildiğini ve sosyal haklarının elinden alındığını, böylece görev pozisyonunda-ünvanında-ücretinde azalmalar olduğunu bu nedenle 25.09.2012 tarihli ihtarnameyle iş akdi sona erdirdiğini, işçilik hak ve alacaklarının ödenmediğini öne sürerek kıdem tazminatı ile ücret, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti ve prim alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunduklarını, davacının 13.12.2005-23.01.2007 tarihleri arasındaki çalışmasının tazminatları ödenerek tutukluluğu sebebiyle feshedildiğini, 05.02.2007 tarihinde yeniden işe alındığını, hizmet süresinde yeterli performansı gösteremediğini, 07.02.2012 tarihinde durumla ilgili davacıya bilgi verildiğini, hedefleri tutturamayanların performansı düşük mağazalara müdür olarak görevlendirileceklerinin davacının malumu olduğunu, iş sözleşmesinde personelin işletmeye ait Türkiye de mevcut diğer işyeri veya birimlerdeki geçici veya daimi işleri özenle yerine; getirmeyi kabul eder maddesinin bulunduğunu, davacının özlük haklarında herhangi bir değişiklik olmayacağının kendisine tebliğ edildiğini, okumasına rağmen tebliğ almaktan imtina ettiğinin aynı tarihli tutanakla tespit edildiğini, davacının görev değişikliğini kabul etmeyip işini özenle yerine getirebilecekken tazminatları alabilmek için iş akdini feshettiğini, davacının iş akdini feshine dayanak gösterdiği İş K.md.25/2-a nın olaya uygulanamayacağını, bu sebepten alelade istifa mahiyetinde olduğunu, davacının pozisyonu itibariyle çalışma günlerini saatlerini kendisinin ayarladığını, Yargıtay içtihatları gereği fazla mesai alacağının söz konusu olamayacağını, buna rağmen davacı tarafından imzalı bordrolarda fazla mesai yapması ve genel tatillerde çalışması halinde karşılığının tahakkuk ettirilerek ödendiğini, davacının talep ettiği ücret, prim ve yıllık izin alacaklarının kullandığı avanstan mahsup edildiğini, davacının yıllık izinlerini düzenli kullandığını, kalan yıllık izinlerin iş akdinin haksız olarak feshedilmesinden dolayı son ay bordrosuna yansıtılarak ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının bölge müdürlüğü görevinden, bölge müdür yardımcılığı görevine geçirilmesi, sosyal hakların azalması yönünden çalışma şartlarını ağırlaştırdığı ve önceki işinden daha düşük bir statüde olduğu, İşK.md.24/II-f bendinde" ...çalışma şartları uygulanmazsa'' hükmü işçiye haklı fesih imkanı tanımakla somut olayda davacının iş akdini haklı nedenlerle feshettiği, davalı, davacının avans kullandığını, bunun maaşından kesildiğini, davacının iş akdini haksız olarak feshetmesinden dolayı kalan bakiyesinin davacının alacağı çıkması halinde takas-mahsup işleminin yapılmasını talep ettikleri, Yapılan incelemede davacının bakiye alacağı Eylül 2012 bordrosu ile 3.176,66 TL olarak belirlendiği, davalı tarafından bu ödemenin 2.200,00 TL sinin prim, 89,76 TL'sinin AGİ, 196,66 TL sinin maaş bakiyesi, 417,22 TL bakiye ücretler toplamı ve 362,78 TL iş avansı borcuna istinaden ödendiği gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının davalı işyerinde 13.12.2005-23.01.2007 tarihleri arasındaki ilk dönem çalışmasına ilişkin fark kıdem tazminatı alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Taraflar arasında davacının davalı işyerinde 13.12.2005-23.01.2007 tarihleri arasındaki ilk dönem çalışmasına ilişkin fark kıdem tazminatı alacağı olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

Hükme esas alınan 06.08.2013 tarihli bilirkişi raporunda, davacının ilk dönem çalışmasına ilişkin olarak davalı işveren tarafından ödenen 826,04 TL kıdem tazminatı miktarının mahsubu neticesinde 580,00 TL fark kıdem tazminatı, 05.02.2007-25.09.2012 tarihli ikinci dönem çalışmasına ilişkin olarak ise 17.081,00 TL kıdem tazminatı alacağı hesaplanmış, raporda hesaplanan birinci dönem farkının ve ikinci dönem kıdem tazminatının sonuç kısmında toplanarak gösterileceği belirtilmiştir. Ne var ki; raporun sonuç kısmında sadece ikinci dönem kıdem tazminatı alacağı olan 17.081,00 TL gösterilmiş olup, davacının birinci dönem çalışmasına ilişkin fark kıdem tazminatı alacağı olan 580,00 TL'nin gösterilmesi unutulmuş, mahkemece de hüküm altına alınmamıştır. Mahkemece davacının birinci dönem çalışmasına ilişkin olarak hesaplanan 580,00 TL fark kıdem tazminatı alacağı olduğu gözetilmeden hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/277, Karar No: 2021/600, Tarih: 02.12.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/277 E.  ,  2021/600 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan sanık ...'un beraatine ilişkin Genelkurmay Başkanlığı Askeri Mahkemesince verilen 19.11.2015 tarihli ve 240-193 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Askeri Yargıtay 2. Dairesince 09.03.2016 tarih ve 149-186 sayı ile;

"...Askerî Mahkemece soruşturma aşamasında tespit edilen Adli Tıp Kurumu 3’üncü Adli Tıp İhtisas Kurulu raporuna itibar edilmeyerek, kovuşturma aşamasında dinlenilen bilirkişilerin görüşleri doğrultusunda sanığın beraatine karar verildiği görülmekte ise de;

Soruşturma aşamasında dava dosyası gönderilmek suretiyle görüşüne başvurulan Adli Tıp 3'üncü İhtisas Kurulunun 30.12.2013 tarihli raporunda; 19.10.2010 tarihinde gastrointestinal sistem endoskopisi uygulandığı, aort kapak replasman operasyon ve coumadin isimli ilacı kullanan katılandan endoskopi işlemi sırasında biyopsi alınmış olduğunun anlaşıldığı, coumadin kullanan hastalarda invaziv işlem yapılmadan önce bu tedaviye ara verilerek kısa etkili düşük molekül ağırlıklı heparin tedavisine geçilmesi ve bu tedavinin de işlemin hemen öncesinde sonlandırılması gerektiği, katılana coumadin kullanımı kesilmeden biyopsi yapılması işleminin tıp kurallarına uygun olmadığının belirtildiği;

Ancak; katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tespit yapılmadığı, keza bu işlemden kaynaklı ise endoskopi ve özellikle biyopsi işlemi öncesinde INR değerinin ölçülmesi hususunun zorunlu olup olmadığı hususunda da görüş belirtilmediği;

Kovuşturma aşamasında görüşlerine başvurulan her iki bilirkişinin de özetle; dosyadan anlaşılan verilere göre INR değeri terapötik aralıkta olan bir hastaya düşük risk grubunda yer alan bir endoskopik işlemin yapılmasının söz konusu olduğu, bu işlemin coumadin kesilmeden yapılmış olmasının güncel tıbbi verilere uygun olduğu, sonradan gelişen kanamanın herhangi bir vakada gerçekleşebilecek istenmeyen sonuç olduğu ve hastada ortaya çıkan istenmeyen sonucun sanığın ihmal ve kusurundan kaynaklanmadığı yönünde mütalaada bulundukları;

Görülmektedir.

2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu’nun Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun görevlerinin belirtildiği 15’inci maddesinin a) fıkrasında 'Adli tıp ihtisas kurulları ve ihtisas daireleri tarafından verilip de mahkemeler, hâkimlikler ve savcılıklarca kapsamı itibarıyla yeterince kanaat verici nitelikte bulunmadığı, sebebi de belirtilmek suretiyle bildirilen işleri,' f) fıkrasında; 'Adli tıp ihtisas kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar.' şeklinde hükümler bulunmaktadır.

Somut olayda da görüldüğü gibi; Adli Tıp Kurumu 3'üncü İhtisas Kurulu ile bilirkişilerin mütalaaları arasında çelişki bulunduğu, ayrıca Adli Tıp Kurumu 3'üncü İhtisas Kurulunun raporunun kapsamı itibariyle yeterince kanaat verici nitelikte olmadığı görülmektedir.

Bu nedenle; soruşturma aşamasında görüşüne başvurulan Adli Tıp Kurumu 3'üncü İhtisas Kurulunun raporundan sonra dava dosyasına giren yazılı ve sözlü deliller de göz önüne alındığında; dava dosyasının Adli Tıp Kurumu Genel Kuruluna gönderilmesi suretiyle; Adli Tıp Kurumu 3’üncü İhtisas Kurulu ile bilirkişilerin mütalaaları arasındaki çelişkilerin giderilmesi ve özellikle katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığının, keza bu işlemden kaynaklanmış ise endoskopi ve özellikle biyopsi işlemi öncesinde INR değerinin ölçülmesi hususunun zorunlu olup olmadığının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varıldığından, sanık hakkında verilen beraat hükmünün noksan soruşturma," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 30.06.2016 tarih ve 47-83 sayı ile;

"Adli Tıp Kurumu 3’üncü İhtisas Kurulunun soruşturma aşamasında tespit edilen raporunda, somut olay açısından, mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tespit yapılmadığı gibi, yine soruşturma aşamasında Askeri Savcılıkça mütalaasına başvurulan Gazi Üniversitesinde öğretim üyeliği yapan gastroenteroloji uzmanı Doçent Doktor olan bilirkişi tarafından hazırlanan 11.11.2011 tarihli mütalaada da; gerekçeleri ayrıntılı şekilde açıklanarak, bu olaydaki kanamanın biyopsi sonucu meydana geldiğini söylemenin mümkün olmadığı ve mide içerisindeki yaralardan kaynaklı damarın açığa çıkması sonucu kanamanın gerçekleştiği yönündeki kanaati de dikkate alındığında, somut olay açısından, mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tıbbi bilgi ve belge bulunmamasına karşın, yasal birtakım zorunluluklar nedeniyle (353 sayılı Kanun'un 110’ncu maddesi) bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Kaldı ki, Askeri savcı da iddianamede tüm bu hususlara dikkat çektikten sonra, 353 sayılı Kanun'un 110’uncu maddesi gereğince başkaca bir soruşturma işlemi yapamadıklarından bahisle bu davayı açtıklarını açıkça ifade etmiş (Dz.367) bir başka deyişle tamamen tıbbi bir konuyla ilgili yapılan hukuki değerlendirmeler ışığında iş bu kamu davasının açılmak zorunda kalındığı anlaşılmıştır.

Kaldı ki, Askeri savcı da iddianamede tüm bu hususlara dikkat çektikten sonra, 353 sayılı Kanun'un 110’uncu maddesi gereğince başkaca bir soruşturma işlemi yapamadıklarından bahisle bu davayı açtıklarını açıkça ifade etmiş (Dz.367) bir başka deyişle tamamen tıbbi bir konuyla ilgili yapılan hukuki değerlendirmeler ışığında iş bu kamu davasının açılmak zorunda kalındığı anlaşılmıştır.

Dolayısıyla, Mahkememizce somut olay açısından sanığın eylemiyle meydana gelen sonuç arasında illiyet rabıtasının bulunup bulunmadığının ortaya konulabilmesi bağlamında Adli Tıp Kurumu 3'üncü İhtisas Kurulunun raporuna itibar edilmesi mümkün görülmemiştir. Kaldı ki, yukarıda da ifade edildiği üzere bu raporda söz konusu illiyet rabıtasına ilişkin herhangi bir değerlendirme de ver almamaktadır. Buna karşın Mahkememiz, CMK'nın 225’inci maddesi uyarınca, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında bir hüküm tesis etmek zorunda olduğundan, bir başka deyişle açılan davanın konusu ile bağlı bulunduğundan, iddia konusu hususlar tüm yönleriyle araştırılmış ve bu bağlamda sanığın eylemi ile meydana gelen sonuç arasında illiyet rabıtası olup olmadığı da son derece ayrıntılı bir şekilde tetkik edilmiştir.

Bu nedenle soruşturma aşamasında da mütalaasına başvurulan ilgili alanın uzmanı bir öğretim üyesinden dosyaya yansıyan tüm veriler ışığında yeni ve çok daha ayrıntılı bir bilirkişi raporu alınmış, bilahare aynı bilirkişi duruşmada da dinlenilerek, yazılı mütalaası dışında sözlü açıklamalarına da başvurulmuş, katılan müdafisinin bu bilirkişi raporuna yönelik itirazları üzerine ise, tamamen teknik hususlardaki bu itirazın değerlendirilebilmesi amacıyla, bu kez yine aynı alanda (gastroenteroloji) uzman, ancak bir başka üniversitede (Hacettepe) görev yapan profesör unvanlı yeni bir bilirkişi görüşüne (hem yazılı hem de sözlü olarak) başvurulmuştur.

Kaldı ki, tüm bu bilirkişi raporları da ilk başta da vurgulandığı üzere, Mahkememizce, bilimsel yönden yeterli ve yerinde olup olmadığı hususunda serbestçe tekrar değerlendirilmiş ve dosyadaki tüm diğer bilgi ve bulgularla birlikte ulaşılan sonuçlar hükme esas alınmıştır. Dolayısıyla, yapılan tüm bu değerlendirmelerin ardından, Adli Tıp Kurumu 3’üncü İhtisas Kurulunun bozma ilamında da atıfta bulunulan kapsamı itibariyle yeterince kanaat verici nitelikte olmayan raporu yerine, kapsamları itibariyle, dosyadaki çözümü gereken sorun (katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığı) açısından yeterli görülen, konunun uzmanı ilgili öğretim üyelerinin görüşlerinden oluşan bilirkişi raporlarına itibar edilmiştir.

Bozma ilamında Adli Tıp 3’üncü İhtisas Kurulunun raporundaki tespitlere atıf yapılarak 'Ancak; katılanın hayati tehlike geçirmesine neden olan mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tespit yapılmadığı, keza bu işlemden kaynaklı ise endoskopi ve özellikle biyopsi işleminden önce INR değerinin ölçülmesi hususunun zorunlu olup olmadığı hususunda da görüş belirtilmediği' ifade edildikten sonra, 'kovuşturma aşamasında görüşlerine başvurulan her iki bilirkişinin de özetle; dosyada anlaşılan verilere göre INR değeri terapötik aralıkta olan bir hastaya düşük risk grubunda yer alan bir endoskopi işleminin yapılmasının söz konusu olduğu, bu işlemin coumadin kesilmeden yapılmış olmasının güncel tıbbi verilere uygun olduğu, sonradan gelişen kanamanın herhangi bir vakada gerçekleşebilecek istenmeyen sonuç olduğu ve hastada ortaya çıkan istenmeyen sonucun sanığın ihmal ve kusurundan kaynaklanmadığı yönünde mütalaada bulundukları görülmektedir.' denilerek, 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun görevleriyle ilgili (a) ve (f) fıkralarına yer verildiği görülmektedir.

Ayrıca, Adli Tip Kurumu 3'üncü İhtisas Kurulu ile bilirkişilerin mütalaaları arasında çelişki bulunduğu ve 3’üncü İhtisas Kurulunun raporunun kapsamı itibariyle yeterince kanaat verir nitelikte olmadığı belirtilerek, dosyanın Adli Tıp Kurumu Genel Kuruluna gönderilmesi suretiyle raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi ve özellikle katılanın hayati tehlike geçirmesine mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığının, keza bu işlemden kaynaklanmış ise endoskopi ve özellikle biyopsi işlemleri öncesinde INR değerinin ölçülmesi hususunun zorunlu olup olmadığının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Öncelikle, bozma ilamındaki bu açıklamalar da dikkate alındığında, 3’üncü İhtisas Kurulunun raporunda bahsi geçen mide kanamasının sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tespit yapılmadığının açıkça ifade edildiği görülmektedir. Dolayısıyla, Mahkememizce de dile getirilen bu husus karşısında, artık 3’üncü İhtisas Kurulunun raporuyla, diğer bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğundan bahsetmek de mümkün değildir. Yukarıda da ifade edildiği üzere, Askeri Savcılık dahi iddianamesinde, bu kanamanın sanık tarafından gerçekleştirilen biyopsi işleminden kaynaklandığını belirtir herhangi bir tıbbi belge bulunmadığını açıkça ifade ettikten sonra, tamamen yasal bir takım zorunluluklar karşısında bu davanın açıldığını vurgulamıştır. Buna rağmen Mahkememizce, iddianameyle bağlılık kuralı gereği, Savcılığın iddiası bağlamında, sanığın eylemiyle meydana gelen sonuç arasında illiyet rabıtası olup olmadığı hususu tüm yönleriyle (bozma ilamında çelişki olarak dile getirilen Adli Tıp 3'üncü İhtisas Kurulunca yapılan tespitler de dikkate alınarak) araştırılmış olup, bu araştırma sonucunda da konunun uzmanı ve farklı üniversitelerde görev yapan öğretim üyesi bilirkişiler tarafından düzenlenen raporlar ışığında bir sonuca varılmıştır. Dolayısıyla, 3’üncü İhtisas Kurulunun raporuyla bilirkişi raporları arasında illiyet rabıtasının mevcudiyetine ilişkin herhangi bir çelişki bulunmadığı gibi, bozma ilamında çelişki olduğu düşünülen hususlar da konunun uzmanı bilirkişi raporlarıyla açıklığa kavuşturulmuş olup, bu hususlarda Adli Tıp Genel Kurulundan yeniden rapor aldırılmasına gerek görülmemiştir.

Kaldı ki, 3’üncü İhtisas Kurulu raporunun başkaca ne tür eksiklikler içerdiği de Mahkememizce dinlenilen bilirkişiler tarafından ayrıntılı şekilde irdelenmiş olup (herhangi bir tıbbi literatüre dayanılmaması, bu raporu düzenleyen hekimler arasında gastroenteroloji uzmanının yer almaması ve muhtemelen bahsi geçen tarzdaki invaziv işlem tabirinin daha geniş bir anlamda her türlü tıbbi müdahaleyi kapsayacak şekilde yorumlanarak kendilerince açıklanan yüksek riskli ya da düşük riskli işlem grubu ayrımının tam yapılmamış olması gibi), bu tür eksiklikleri bulunan bir rapora dayanamamıştır.

Bu açıklamalar dışında, bozma ilamında atıfta bulunulan Adli Tıp Genel Kurulunun görevlerinin ele alındığı 15’inci maddesinin (a) ve (f) bentleri incelendiğinde de; (a) fıkrasında; 'Adli Tıp İhtisas Kurulları ve İhtisas Daireleri tarafından verilip de, mahkemeler, hakimlikler ve savcılıklarca kapsamı itibariyle yeterince kanaat verici nitelikte bulunmadığı, sebebi de belirtilmek suretiyle bildirilen işleri,' (f) fıkrasında ise; 'Adli Tıp İhtisas Kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konuyla ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar.' şeklinde hükümler bulunduğu anlaşılmaktadır.