muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/550, Karar No: 2019/574, Tarih: 01.10.2019

Y.6.C.D (2014/11361 K ) Sayılı İlamı;

'Mağdurlar ...’nin borçlu ve ...’nın kefil kılınıp, zorla alınan 15 bin TL’lik senette her iki mağdurun aynı bedelin borçlusu ve kefili olduğu dikkate alındığında, bu mağdurlara yönelik eylem tek yağma suçunu oluşturduğu halde, iki ayrı yağma suçundan hüküm kurulması',

Y.6.C.D-(2014/3666 K) Sayılı İlamı;

Oluş ve dosya içeriğine göre; sanık ...'nın katılanlardan olan alacağını tahsil etmek üzere sanık ...'e bonoları verdiği, sanık...'nin ilk aşamada 25.000 YTL değerindeki senetleri tahsil için katılan ... üzerine kayıtlı olup, diğer katılan... ile birlikte çalıştıkları belirtilen Star ... Pişmaniye isimli işyerine gidip katılan...'ya hitaben 'gece 24.00'e kadar borcunuzu getirdiniz getirdiniz ben artık gelmeyeceğim, aksi takdirde canlı cenaze oldunuz, borcunuz da 100.000 YTL oldu' dediği, söz konusu paraları alamayınca katılanları kısa tarihler arası aramak ve mesajlar atmak suretiyle tehdit yoluyla söz konusu parayı istediği, 02.04.2008 günü sanık ...'in katılan...'yu arayarak 'bundan sonra dükkan benim, dükkanı terk edin, yoksa dükkanı kurşunlarım' dediği, yağma suçuna konu maddi menfaatin toplam değerinin alacak miktarından fazla olması nedeniyle sanık ...'in eyleminin, tek yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, delillerin takdirinde ve suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Y.6.C.D-(2015/231 K) Sayılı İlamı;

'Katılan Hasan Boyacı ile yakınan ...'den aynı hukuki ilişki nedeniyle alacaklı olan sanık ...'ın olay günü yanında diğer sanıklar da olduğu halde, katılan ve yakınanı hürriyetlerini kısıtlamak suretiyle götürdükleri boş arazide tehdit ve darp etmek suretiyle alacak miktarının çok üzerinde bir miktarı istemeleri biçimindeki eylemin, tek yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde sanıkların iki ayrı yağmaya kalkışma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi',

C.G.K. (2009/263 K) Sayılı İlamı;

C.G.K. (2009/263 K) Sayılı İlamı;

Sanıkların, ... isiml kişinin borcu için konuyla hiçbir ilgisi olmayan mağdur...’ü bulunduğu kahvehaneden alarak hürriyetini kısıtlamaları, kasten yaralayarak borçlusu ... olan senedin altına zorla kefil olarak imza attırmaları ve üzerindeki 240 Lira parayı almaları yaşamın olağan akışına ve dosya içindeki kanıtlara uygun düşmediğinden, mağdurun ... isimli kişinin sanıklara ait beyaz eşya dükkânından aldığı beyaz eşyalar nedeniyle doğan ve senede bağlanan borca sözlü olarak kefil olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Cebir ve tehdit kullanarak etkisiz hale getirdikleri mağdura borçlu sıfatıyla yüksek meblağlı açık senet imzalatmaları olanaklı iken sadece bahse konu senedi kefil olarak imzalatmaları da sanıkların amacının hukuki ilişkiye dayanan alacaklarını tahsil etme olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bunun yanında, sanıkların senede zorla kefil olarak imza attırdıkları mağdurun üzerinde bulunan 240 Lirayı almaları, borcun vadesinin üzerinden suç tarihi itibarıyla beş aya yakın bir zaman geçmesi ve alacak miktarının asıl alacağın yanında faizi de kapsaması hususları göz önüne alındığında, hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla hareket edildiği gerçeğini ortadan kaldırmayacaktır.

Bu nedenle, suç tarihinde hukuki ilişkiye dayanan alacaklarını tahsil etme amacıyla hareket eden sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCY’nın 150/1. maddesi kapsamında kabul edilmesi gerekmektedir.

Y.C.G.K ( 2010/102 K) sayılı ilamı;

Sanıklar ... ve ......’nın, 13.08.2007 günü mağdurun iş yerine gelerek tanıdıkları bir bayana laf attığından bahisle 'kafana kurşun sıkarız, 10.000 TL para vereceksin, paran yoksa senet de olur' diyerek tehditle para istedikleri, mağdurun kabul etmemesi üzerine başkaca herhangi bir eylemde bulunmaksızın kendiliklerinden işyerini terk ederek gittikleri, ertesi gün tekrar gelerek aynı eylemlerini tekrarlamak suretiyle yine 10.000 TL para istedikleri, mağdurun bu kez de istenen parayı ve senedi vermemesi üzerine, işyerinden ayrıldıkları, yaklaşık 10 gün sonra mağduru cep telefonundan arayarak tehditle yine aynı miktardaki parayı istedikleri, 28.08.2007 tarihinde ise devam eden tehdidin etkisiyle mağdur ile 1.000 TL ödenmesi konusunda anlaştıkları, iş yerine gelip seri numaraları daha önceden saptanan 1.000 TL’yi mağdurdan aldıktan sonra olay yerinde önlem alan kolluk görevlilerince yakalanmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanıkların iradeleri baştan beri mağdurdan belirli bir miktar para almaya özgülenmiş olup, gerçekleştirilen tehdit fiilleri amaçlanan yağma suçuna yönelik olduğundan sanıkların eylemleri gerçekleştirdikleri tehdit adedince değil yalnızca amaçlanan tek yağma suçunu oluşturmaktadır. Bu itibarla olayın gelişimi ve sanıkların kasıtlarını nazara almaksızın, asıl suç içinde eriyen fiillerin birden fazla işlendiğinden hareketle, her eylemi ayrı yağma suçu şeklinde değerlendiren yerel mahkeme direnme hükmü isabetsizdir.

Y.C.G.K (2012/21 K) Sayılı İlamı;

Y.C.G.K (2012/21 K) Sayılı İlamı;

Düğünlerde çalgıcılık yaparak geçimlerini sağlayan mağdurlarla iş görüşmek bahanesiyle buluşan sanığın mağdurları ıssız bir yere götürüp darp ettikten sonra önce onlardan kendisine kadın bulmalarını istemesi, mağdurların bulmayacaklarını söylemesi üzerine bu kez mağdur... ...'e hitaben, '1.000 Lira getireceksin, ... benim yanımda kalacak, ...'i sen parayı getirdikten sonra bırakacağım' şeklinde sözler söylemesi, sanığın istediği parayı getirmek için bıraktığı mağdur...'in mağdur...'in evine giderek olayı anlatmadan paraya ihtiyacı olduğunu söyleyip...'in eşinden bir miktar nakit para ve çeyrek altın alması, sonrasında sanıkla buluşarak nakit para ile çeyrek altınları vermesi, sanığın bu sırada mağdur...’e, 'kalan 500 Lirayı Cuma gününe kadar bul' dedikten sonra o âna kadar hürriyetinden yoksun bıraktığı mağdur...’i serbest bırakarak yanlarından ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın iradesi baştan itibaren mağdur...’den belirli bir miktar para almaya özgülenmiş olup, gerçekleştirdiği fiiller amaçlanan yağma suçuna yönelik olduğundan sanığın eylemleri mağdur adedince değil yalnızca amaçlanan tek yağma suçunu oluşturmaktadır. Sanığın, mağdur...’den istediği parayı getirmesi için mağdur...’i yanında alıkoyarak hürriyetini kısıtlaması, mağdur...’in istenen parayı mağdur...’in eşinden olayı anlatmadan alarak getirmesi, sanığın istediği paranın eksik kalan kısmı için mağdur...’e yönelik 'kalan 500 Lirayı Cuma gününe kadar bul' şeklinde tehditte bulunması da sanığın eylemlerinin bütününün tek bir yağma suçunu oluşturduğu kabulünü değiştirmeyecektir. Bu nedenle olayın gelişimi, sanığın eylemlerinin...’den belirli miktardaki parayı yağmalamaya yöneldiği ve sanığın kastı göz önüne alınmaksızın, mağdur...’e karşı yağma suçunu işlemek amacıyla mağdur...’e karşı gerçekleştirilen ve bu mağdurun malvarlığına yönelmeyen fiillerden hareketle, iki ayrı yağma suçunun oluştuğunu kabul eden yerel mahkeme direnme hükmü isabetsizdir.

Y.C.G.K (2014/271 K) Sayılı İlamı;

Y.C.G.K (2014/271 K) Sayılı İlamı;

Sanıkların ilk olayda mağdura zorla kadın çamaşırları giydirip görüntülerini cep telefonuna kaydettikten sonra kendilerine 2.000 Lira vermediği takdirde görüntülerini ailesine gösterip, internet ortamında yayacaklarını söyledikleri, mağdurun ancak 500 Lira ödeyebileceğini söylemesi üzerine talep edilen miktarı 500 Liraya düşürdükleri, bu sırada sanıkların mağdurun üzerindeki 150 Lirasını, cep telefonunu, iki adet montunu, bir şişe votkasını, fotoğraf makinesini, traş makinesini, mağdurun daha önce cinsel birliktelik yaşadığı şahıslarla ilgili görüntülerin bulunduğu VHS video kasetini ve güvenlik kamerasını alarak evden ayrıldıkları, bu olaydan yaklaşık on gün sonra sözünü aldıkları parayı elde edebilmek için mağdura ulaşmaya çalıştıkları, bu kapsamda mağdurun kız kardeşini telefonla arayıp mağduru sordukları, mağdurun annesinin evine gidip mağdurun kendilerine borcu olduğunu söyledikleri, sanıkların önceki eylemlerinden sonra şikayetçi olmayan mağdurun ailesinin rahatsız edilmesinden tedirgin olması üzerine sanıklar hakkında şikayetçi olduğu, Cumhuriyet savcılığınca yapılan koordine sonucu mağdurun sanıklarla irtibata geçip parayı vermek üzere davet ettiği, ilk olaydan yirmi bir gün sonra sanıkların daha önce kararlaştırılan parayı almak üzere mağdurun evine geldiklerinde kolluk görevlilerince yakalandığı olayda, sanıkların iradesi baştan itibaren mağdurdan belirli bir miktar parayı almaya özgülenmiş olup, ilk eylemden sonra gerçekleştirdikleri fiillerin en başta aldıkları diğer eşyalar ile birlikte almayı hedefledikleri 500 Lirayı da mağdurdan almaya yönelik olduğu anlaşıldığından, sanıkların eylemlerinin tek nitelikli yağma suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir. Bu nedenle, yerel mahkemece sanıkların iki ayrı yağma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Yukarıdaki benzer olaylarda örnek olarak seçilen içtihatlarda açıklandığı üzere gerek yağma suçlarının temyiz incelemesini yapan Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun uzun yıllara dayanan uygulamalarında; özet olarak faillerin kastının tek alacağa özgülenmesi durumunda, tek yağma suçunun oluşacağı tereddütsüzce kabul edilirken; farklı mağdurların yağmalanan mallar üzerinde en küçük bir ortaklığının yada herhangi bir hakkının bulunması halinde kastın tek alacağa özgülendiği gerekçesiyle birden fazla mağdura yönelen maddi yada manevi cebrin tek yağma suçunun içerisinde değerlendirildiği anlaşılmıştır.

Somut olayımızda; uyuşmazlığa konu katılan ...'a ait telefonunun aynı ortamda evin içerisindeki sehpanın üzerinden alındığı hususunda yerel mahkeme ile özel daire arasında herhangi bir uyuşmazlığın bulunmamasına karşın, telefonun katılan ...’a ait olduğunun sanık tarafından bilinip bilinmediği hususunda uyuşmazlık doğmuştur. Sehpa üzerinde bulunan telefonun katılan ...’a ait olduğu sanık tarafından bilinse dahi sanığın kastının aynı ev içerisinde evli olan çiftlere ait eşyalara yönelmiş olması ve yağmalanan eşyaların her iki katılanın üzerinden ayrı ayrı alınmaması nedeniyle tek yağma suçunun oluşacağı yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarda net bir şekilde vurgulanmıştır. Maddi cebir ile boynundan kolyesi alınan katılan ile resmen evli olan ...'a ait sehpa üzerinde bulunan telefon üzerinde diğer eşin hiç bir hakkının bulunmadığının kabul edilmesinin, 'sonuç itibariyle eşler arasında edinilmiş malların ortak olduğunu vurgulayan Türk Medeni Kanunun 202 maddesine aykırı olacağı gibi evlilik müessesesini çok kutsal bir müessese olarak benimseyen milletimizin örf ve adetlerine de aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. En azından aynı ev içerisinde aynı ortamda bulunan eşyaları maddi cebir ile alan sanığın kastının, ortak mal varlığına yönelmediği söylenemez. Kaldı ki! aynı ev içerisindeki sehpa üzerinde bulunan cep telefonunun katılan ... tarafından kullanılmasına karşın, yağmaya maruz kalan diğer eşe ait olabileceği gibi en azından evliliğin devam ettiği bir süreçte eşinin telefonu üzerinde üçüncü kişilere karşı basit bir ortaklıktan daha fazla hak sahibi olacağı hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. İştirak etmemekle birlikte Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşünün bir an için doğru olduğunun kabul edilmesi halinde dahi bu seferde öğretide ve uygulamada kabul edildiği üzere failin aynı ortamda aynı zaman dilimi içerisinde ortak malvarlığına dahil olduğuna inandığı eşyaları alması halinde, TCK m.30/2 hükmünün uygulanması ve tek yağma suçunun oluşacağı hususunda düştüğü hatadan yararlanması gerektiği kabul edilmelidir. Zira objektif verilere göre toplumuzun çok büyük çoğunluğunun eşlerin şahsi malları üzerinde dahi evlilik birliği devam ederken hakkı olduğu yönünde bir düşüncenin mevcut olduğu kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Ayrıca yukarıdaki içtihatlarda açıklandığı üzere, tek alacağa yönelik olarak gerek tek mağdurun gerekse birden fazla mağdurun defalarca maruz kaldığı maddi yada manevi cebri, tereddütsüzce tek yağma suçu olarak kabul ederek yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara rağmen, evlilik birliğinin devam ettiği bir süreçte aynı ev içerisinde bulunan katılanın boynundan ziynet eşyasını aldıktan sonra sehpa üzerinde diğer eşe ait olan telefonun alınmasını ayrı yağma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesinin hukuki güvenlik ilkesine zedeleyeceği gibi TCK’nın 3 maddesindeki adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesine aykırı olacağı açıktır.

Sonuç itibariyle yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, sanığın katılan ...'a ait sehpa üzerinde bulunan cep telefonu eşi olan diğer katılanın boynundaki ziynet eşyasını almaktan ibaret eyleminin kül halinde tek yağma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi gerekirken, itiraza konu katılan ...'a karşı işlenen eylemin ayrı yağma suçunu oluşturduğuna ilişkin Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarihli ve 172-127 sayılı hükmündeki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, uygulamanın denetlenmesi ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 12.09.2019 tarihinde yapılan ilk müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 01.10.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3046, Karar No: 2014/17879, Tarih: 25.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3046 E.  ,  2014/17879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2012/365-2013/590

Davacı A.. A.. vekili Avukat C.. T.. tarafından, davalı S.. Ö.. aleyhine 14/11/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından kaleme alınan ve 23/10/2012 tarihli Aydınlık gazetesinde yayımlanan yazıda davalının kendisini yasa dışı terör örgütü PKK ile aynı görüş ve fikir birliği içinde olan, ülkesinin değil ABD'nin çıkarlarını gözeten bir kimse olarak niteleyip, kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirtmiş ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, söz konusu yazının bir başka siyasetçi hakkında yazıldığını ve davacının adının yazıda bir kere geçtiğini, yazının amacının Cumhuriyet Halk Partisi'nin son kurultayından sonra oluşan yeni yönetiminin, partinin temel ilkelerine ve politikalarına zıt bir yönetim sergilemelerinin eleştirisi olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; eleştiri sınırlarının aşıldığı ve kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu yazının, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve buna bağlı olarak gelişen Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları çerçevesinde ele alınıp, ifade özgürlüğü kapsamında kalıp kalmadığı değerlendirilmelidir. Gerek Dairemizin gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğünün; sadece zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen bilgi ve fikirleri değil aynı zamanda rahatsız eden, şaşırtan ve gücendiren ifadeleri de kapsadığı belirtilmiş; ifade özgürlüğü olmadan "demokratik bir toplum"dan söz edilemeyeceği vurgulanmıştır. Ayrıca, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne göre; siyasetçilere yönelik eleştirinin sınırı özel kişiler için olandan daha geniştir ve bu durum günümüzde yerleşik bir ilke haline gelmiştir. Bu bağlamda siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere de katlanması gerekir. Çünkü siyasetçi, zorunlu ve bilinçli olarak, eylem ve davranışlarını, gazetecilerin ve vatandaşların dikkatli bir kontrolüne açık bırakmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, kamuyu ilgilendiren, genel nitelikli sorunlara ilişkin alanlarda ifade özgürlüğüne sınırlama getirilemeyeceğini kesin bir dille belirtmektedir. (AİHM 26118/10 Eon / Fransa kararı) Ayrıca bir yazı veya açıklamanın ifade özgürlüğü kapsamında kalıp kalmadığı değerlendirilirken, bütününe bakılması gerektiğinin, kullanılan ifadelerin nasıl bir içerik ile verildiğinin üzerinde durulmaktadır. (AİHM 23144/93 Özgür Gündem / Türkiye kararı)

Davaya konu köşe yazısında, bir siyasi partinin yönetim kadrosunda yer alan kişilerin parti yönetimine geliş şekilleri ve bu kişilerin çeşitli konulardaki görüşlerinin konu edildiği anlaşılmaktadır. Yazıda söz konusu siyasi partinin yönetim kadrosunda yer alan bazı kişilerin isimleri belirtilmiş ve sonuç kısmında söz konusu partinin genel başkanına hitap edilerek, yazıda adı geçen kişilerle Türkiye'ye güven verilemeyeceği iddia edilmiştir. Bu açıdan, dava konusu yazı bir bütün olarak incelendiğinde; yazının bir siyasi partinin yönetim kadrosundaki kişiler ile ilgili ağır eleştiri ve yorumları içerdiği anlaşılmaktadır. Bir siyasi partinin yönetim kadrosunda yer alan kişiler hakkında değerlendirme yapılması kamuyu ilgilendirdiği gibi davacının siyasi kimliği de göz önüne alındığında, bu gibi ağır eleştirilere katlanması kendisinden beklenmelidir. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulü doğru görülmemiş ve bu yön bozmayı gerektirmiştir.

2-Dosya kapsamından; yargılama sırasında davacı tarafça ihtiyati tedbir yoluyla davalının yazılı, görsel ve sosyal medya dahil olmak üzere her türlü alanada davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eden beyan ve isnatlarda bulunmaması yönünde karar verilmesi istenmiştir. Mahkemece bu istem kısmen kabul edilerek; davalının dava sonuçlanıncaya kadar yazılı basında davacı hakkında yazı yazmasının ihtiyati tedbir yoluyla kısıtlanmasına karar verilmiştir.

İhtiyati tedbir 6100 s. HMK' nın 389. vd maddelerinde düzenlenmiştir. İhtiyati tedbirin şartları ise; mevcut durumda meydana gelebilecek bir değişme nedeniyle bir hakkkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşması ya da tamamen imkansız hale gelmesi veya gecikme sebebiyle bir sakıncanın yahut ciddi bir zararın doğmasından endişe edilmesi olarak açıklanmıştır. Ayrıca tedbirin uyuşmazlık konusu hakkında verileceği belirtilmiştir. Mahkemece verilen tedbir kararı bu kurumun amacı ve işlevi ile örtüşmediği gibi; kişinin temel hak ve hürriyetlerini engelleyici niteliktedir. Bu nedenle verilen tedbir kararı HMK' nın öngördüğü şartları taşımamakta ve Anayasa' nın 90. maddesi gereği kanun hükmünde olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi' nin 10. maddesinde düzenlenen ifade özgürlüğüne de aykırılık oluşturmaktadır. Kararın açıklanan bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1 ve 2) no'lu bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Bozma kararının (1) no'lu bendini konu oluşturan ve davacının tazminat talebinin kısmen kabulünü içeren hüküm yönünden; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.25/12/2014
Yargıtay — Esas No: 2015/8904, Karar No: 2016/3460, Tarih: 29.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/8904 E.  ,  2016/3460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVALILAR : HAZİNE, ..., VS.

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ...Mahallesi çalışma alanında bulunan temyize konu 1731 ada 4, 1732 ada 3 parsel sayılı sırasıyla 2.512.05, 3.746.95 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve sırasıyla ... ve müşterekleri, ... ve ...'ın fiili kullanımında bulunduğu, 1731 ada 4 parselin tamamının, 1732 ada 3 parselin ise 1.222,55 metrekaresinin dere mutlak koruma alanında kaldığı şerhi yazılarak bahçe vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği ve tüm mirasçıların hak sahibi olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 1732 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi 2/B vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, beyanlar hanesinde yer alan şerhlerin silinerek yerine "İş bu taşınmaz ve bahçe 10 yılı aşkın zamandır... oğlu ... ve... oğlu ... ile ... kızı ... (12/60 hissesi) müştereken kullanımındadır. Taşınmaz üzerinde bulunan 2 katlı ev ve çeşme... oğlu ... ile ... oğlu ...'ın müştereken kullanımındadır. İş bu taşınmazın 1.222,55 metrekaresi dere mutlak koruma alanında kalmaktadır. 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır." ifadelerinin dercine; 1731 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi 2/B vasfı ile Hazine adına tapuya tespit ve tesciline, beyanlar hanesinde yer alan şerhlerin silinerek yerine "İş bu taşınmaz ve bahçe 20 yılı aşkın zamandır... evlatları ..., ..., ..., ...,..., ... ve ... kızı ... (12/60 hissesi) müştereken kullanımındadır. İş bu taşınmazın tamamı dere mutlak koruma alanında kalmaktadır. 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır." ifadelerinin dercine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.