muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13953, Karar No: 2022/3525, Tarih: 14.06.2022

Örgüte yardım suçunda manevi unsurun oluşması için genel kasıt yeterli değildir. Özel kasıt ile işlenen bir suçtur. Fail örgütün amacını gerçekleştirmesine katkı sağlamak kastı ile hareket etmelidir (Yrd.Doç.Dr. Namık Kemal TOPÇU, Örgütlü Suçlar ve Terör Suçları, s. 164).

Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte bilerek ve isteyerek yardım edilmiş olması gerekir. Başka bir ifadeyle, yardım fiilinin örgütün suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt olduğu bilinerek gerçekleştirilmiş olması gerekir. Fıkra metninde geçen "bilerek" ibaresi doğrudan kastı ifade eder. Doğrudan örgüte değil de örgüt mensuplarına yardım edilmesi halinde, yardım edilen kişilerin suç işlemek amacıyla kurulmuş bir örgüt mensubu olduklarının da bilinmesi gerekmektedir. Örgüt mensuplarına yapılan yardım, aynı zamanda örgüte yapılan yardım olarak değerlendirmek gerekir. Ancak, bu yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet eden bir yardım olması gerekmektedir (Prof.Dr.İzzet ÖZGENÇ, Suç Örgütleri, 7. Baskı, s. 38-39).

Yukarıda yer verilen öğretideki görüşler ve Yargıtay yüksek 9. ve 16. Ceza Dairesi'nin geçmişteki uygulamaları göz önüne alındığında; suç örgütleri veya silahlı terör örgütlerine yardım suçunun ancak doğrudan kastla işlenebileceği, yardımın örgütün amacını gerçekleştirmeye hizmet etmesi gerektiği, örgüt üyelerine yapılan yardımın da örgüte yapılmış gibi kabul edilmekle birlikte örgüt üyesinin mensup olduğu örgütün bilinmesi ve bu yardımın da insani mülahazalarla değil örgütün amaçlarını gerçekleştirme gayesiyle yapılması hususunda ortak bir kanaat mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgüte müzahir kurumlarda çalışma kaydı ve örgüte müzahir Çorum ... Çalışanlar Derneği üyeliği bulunan, 2012 yılına kadar sohbetlere dinleyici olarak katıldığına ilişkin hakkında tanık beyanları bulunan, örgütle iltisaklı bulunan Zaman Gazetesi yöneticilerinin gözaltına alınmaları sebebiyle adliyenin önünde örgüt mensuplarınca düzenlenen 16.12.2014 ve 23.12.2014 tarihle örgüsel protesto toplantılarına katılan, savunmanın aksine sanığa ait olduğuna dair tespit yaptırılmamış olan sosyal medya hesabında örgüte manevi destek mahiyetinde paylaşım ve takipler yaptığı iddia edilen sanığın, örgüte yardım kastıyla hareket edip etmediğine dair maddi gerçeğin kuşkuya yer verilmeyecek biçimde aydınlatılması bakımından; UYAP'ta bulunan örgütlü suçlar bilgi havuzunda inceleme yapılarak hakkında başkaca bir beyan yahut delil bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa bu beyan yahut delillerin ve hükümden sonra dosyaya gelen ...'ın beyanlarının CMK’nın 217. maddesi uyarınca sanık ve müdafiine okunarak diyeceklerinin sorulması, kovuşturma aşamasında beyanları alınmayan tanık ...'nın ve gerekirse ifade yahut beyan sahiplerinin tanık sıfatıyla duruşmada beyanlarının alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de,

2- Kabule ve uygulamaya göre de,

A- Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne dair temel cezaların belirlendiği uygulama maddesinin “TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2. maddesi” olduğunun belirtilmesi gerekir iken “TCK'nın 314/2 maddesi” olarak gösterilmesi,

B- Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyet hükmü verildiği gözetildiğinde, ilk derece mahkemesi karar başlığında ve hüküm fıkrasında suç adının "silahlı terör örgütüne yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" şeklinde yazılması,

C- Dairemizin 14.11.2017 tarih, 2017/1824 esas, 2017/5384 sayılı kararında da açıklandığı üzere, yüklenen suç için öngörülen hapis cezasına göre zorunlu müdafii tayininin gerekmesi ve yargılama aşamasında tutuklu bulunduğu anlaşılan ve hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan dava açılan sanığa tayin edilen zorunlu müdafi ücretinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3916, Karar No: 2015/5049, Tarih: 19.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3916 E.  ,  2015/5049 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar .. ile ...vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre davalılar ... ile .. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı .... ...'ye ait işyerinde çalışmaya başladığını, daha sonra gerçek kişi olan işverenin Limited şirkete dönüştüğünü ve kendisinin hiç ara vermeden çalışmaya devam ettiğini, işçilik alacağının ödenmediğini, 09/02/2010 tarihinde davalı ile organik bağ içinde bulunan kızı ... işyerinde çalışmak üzere çağrıldığını, ödenmeyen alacaklarının ödeneceği umuduyla kabul edip bu işyerine gittiğini ancak ücret ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi ve SGK bildirimlerinin gerçek ücretinin altında asgari ücret üzerinden bildirilmesi nedeniyle 13/12/2010 tarihinde iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının kendi isteği ile işyerinden ayrıldığını, fazla çalışma yapılmadığını resmi bayramlarda da çalışılmadığını, davacının bordroları ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığını, herhangi sosyal haklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının 30/12/2009-06/05/2009 tarihleri arasındaki dönem yönünden kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil ücretleri alacağından davalılar ... ... ile ... müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuş, ücret alacağı, yol parası, yıllık izin ücreti alacağından ise davalı şirket sorumlu tutularak, davalı Sema Adlar'a yönelik davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, dosyaya sunulan ve davacının imzasını taşıyan belge ile davacının Plasmaksan ismli şirketten 10.000,00 TL. aldığını ve hiçbir alacağı kalmadığını beyan ettiği görülmektedir. Bu belgenin niteliği tartışılmamıştır. Davacı asil isticvap edilerek belge gösterilmek suretiyle ödeme belgesindeki miktarın davacıya ödenip ödenmediği, ödendi ise o ödemenin hangi amaçla yapıldığı araştırılarak gerekirse işyeri kayıtlarıda incelenerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozma nedenidir.

3-Davacı 30.12.1999 tarihinde ... ...'ye ait işyerinde çalışmaya başladığını daha sonra gerçek kişi olan işverenin limited şirkete dönüştüğünü 09.02.2010 tarihinde de davalı ile organik bağ içerisinde bulunan ve davalı şirketle aynı işi yapan ... işyerinde çalışmaya başladığını iş akdinin 13.12.2010 tarihinde sona erdiğini beyan etmiştir.

3-Davacı 30.12.1999 tarihinde ... ...'ye ait işyerinde çalışmaya başladığını daha sonra gerçek kişi olan işverenin limited şirkete dönüştüğünü 09.02.2010 tarihinde de davalı ile organik bağ içerisinde bulunan ve davalı şirketle aynı işi yapan ... işyerinde çalışmaya başladığını iş akdinin 13.12.2010 tarihinde sona erdiğini beyan etmiştir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakınından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri önceki ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalılardan ...n'in sorumluluğu sadece kendi çalıştırdığı dönem ve o dönemdeki ücret miktarı ile sınırlıdır. Davalı ...'nin davacının tüm çalışması yönünden şirketle birlikte sorumluluğuna karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davalılar ... ile ... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılar ... ... ile ..'ne iadesine, 19.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9241, Karar No: 2025/1821, Tarih: 06.02.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/9241 E.  ,  2025/1821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1718 E., 2022/1505 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/134 E., 2016/493 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Eskişehir İdare Mahkemesinde hakim olarak görev yaptığını, 25.06.2014 tarihinde ... Gazetesi ve www...com.tr isimli haber sitesinde yapılan " Paralel Yargı Örgüt Emrinde" "Paralel Yargı, Paralel Polisler İçin Set Kurdu" başlıklı haber nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, haberde basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 15.000,00 TL manevi tazminat, cevap ve düzeltme metninin yayınlanması için karşı tarafa gönderilen ihtarname gideri olarak 300,22 TL maddi tazminatın 18.07.2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili ile kararın yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; haberde mahkeme kararının eleştirildiğini, davacının şahsının hedeflenmediğini bu nedenle aktif husumet yokluğundan davanın reddedilmesi gerektiğini, güncel bir konu ile ilgili kamuoyunu bilgilendirmek için dava konusu haberin yapıldığını, haberin basın özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberin toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; haberin görünür gerçeğe uygun olduğu, basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, kişilik haklarına bir saldırı olmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu haberde müvekkilinin vermiş olduğu kararın rumuzlama yapılmadan ismi ve sicili gözükecek şekilde yayınlandığını, haber ile hedef gösterildiğini, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, kişilik haklarının saldırıya uğradığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 25.06.2014 tarihinde ... Gazetesi ve www...com.tr isimli haber sitesinde yapılan haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile maddi tazminat, manevi tazminat ile kararın yayınlanması talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu haberin görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğunun, toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığının, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğunun, özle biçim arasındaki dengenin korunduğunun; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğunun, o anda var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağının, haberlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğinin ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiğinin, haberde geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10852, Karar No: 2015/6102, Tarih: 08.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10852 E.  ,  2015/6102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanan; 2863 sayılı Kanunun 74/1-2.cümle, TCK'nın 62, 53/1, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

27.06.2008 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden arkeolog bilirkişisinden alınan raporda belirtildiği üzere, olay yeri henüz sit alanı ilan edilmemiş ise de, olay yerinde çok sayıda arkeolojik eser parçalarına rastlandığının, bu alanın Klasik Çağ ile Bizans Çağları arasında çeşitli dönemlerden kalma bir nekropol alanı olduğunun tespit edildiği, bu tespitler üzerine de, ... Koruma Bölge Kurulu'nun 26.03.2009 tarih ve 4831 sayılı kararıyla bu bölgenin 1. derece arkeolojik sit alanı olduğunun kabul edildiği, bu nedenle sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/1. maddesi uyarınca mahkumiyete karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, tayin edilen cezadan aynı Kanunun 74/1-2.cümlesi uyarınca indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

... Jandarma Komutanlığına yapılan izinsiz kazı faaliyetine dair ihbar üzerine, olay yeri olan ... ilçesi, ...beldesi, ... mevkiine giden kolluk görevlilerinin, köy yerleşim yeri dışında bulunan bir kayalık alanda, park halinde olan bir araç gördükleri, etrafta yapılan incelemede sanık ... ile yargılama neticesinde mahkumiyetine karar verilip, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ve kararı temyiz incelemesine gelmeyen sanık ...'ın fark edildiği, kolluk görevlilerini gören sanıkların araçlarına doğru kaçmaya başladıkları ancak araç başında bekleyen kolluk görevlilerince yakalandıkları, olay yerinde yapılan araştırmada birkaç noktada kazının yapılmış olduğunun, kazı yerinde bir adet kazma, bir adet kürek ile bir adet süngü demirinin bulunduğunun tespit edildiği ve el koyma işlemlerinin yapıldığı, her ne kadar kolluk tarafından kazıların derinliği tespit edilmemiş ise de;

27.06.2008 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden arkeolog raporunda, kazıların eğimli bir yamaçta gerçekleştirilmiş olduğunun, kimi kaya bloklarının kırıldığının belirtilmesi ve rapora ekli olay yeri fotograflarının da incelenmesi karşısında, kazıların tarımsal kazı sınırı olan 40 cm derinliği aştığı kanaatine varıldığı, bu tespitler üzerine sanıklar hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar sanıklar verdikleri ifadelerinde, olay yerine ... isimli kişiden hayvan bakmaya gittiklerini ve kazı eylemini kendilerinin gerçekleştirmediğini beyan etmiş iseler de; gerek tanık sıfatı ile dinlenen ...'nın verdiği ifadelerinde, sanıkları tanımadığını ve olay günü kendisine hayvan bakmaya da gelen olmadığını beyan etmesi, gerekse sanıkların yakalandıkları yerin köy yerleşim yerine uzak bir mesafede bulunması ve kazı yerine yakınlığı karşısında, sanıkların ifadelerinin cezalandırılmaktan kurtulmaya yönelik olduğu ve hayatın normal akışı karşısında inandırıcı bulunmadığı, tüm dosya kapsamından sanık ...'nin, kararı temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıkla fikir ve eylem birliği içerisinde, kültür varlığı bulabilmek amacıyla izinsiz kazı yaptığı ve üzerine atılı eylemin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, üzerine atılı suçun delillerin bulunmadığına, bu nedenle beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13915, Karar No: 2014/18104, Tarih: 16.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13915 E.  ,  2014/18104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...... Sağlık Hizmetleri Mümessil Ecza Deposu San ve Tic Ltd Şti vek Av. ... davalı ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında .....Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 2014/54 esas sayılı dava dosyasında verilen ara kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine elektronik ortamda gönderilen dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Elektronik ortamda gönderilen dava dosyası içinde temyiz başvuru dilekçesinin taranmamış olduğu anlaşılmakla temyiz başvuru dilekçesinin eklenerek birlikte gönderilmesi için elektronik dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/495, Karar No: 2022/317, Tarih: 10.05.2022

**Ceza Genel Kurulu         2017/495 E.  ,  2022/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık ...'ın kasten öldürme suçuna yardım etmeden TCK’nın 81/1, 39/2-c, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay; sanık ...'in silahla tehdit suçundan TCK’nın 106/2-a, 43, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, her iki sanık hakkında TCK’nın 53, 63 ve 54. maddeleri uyarınca hak yoksunluklarına, mahsuba ve müsadereye; sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet etme suçundan usulüne uygun olarak açılmış kamu davası bulunmadığından bahisle haklarında suç duyurusunda bulunulmasına ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.12.2010 tarihli ve 45-313 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.12.2010 tarih ve 6970-7167 sayı ile;

"...5- Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ... ile maktul ... arasında satılan bir aracın vergi borcunun kime ait olduğu konusunda ihtilaf bulunduğu, olay günü ikisi arasında telefonla hakaret içerikli konuşmalar olduğu, maktulün sahibi olduğu oto galerisinde çalışanlarla birlikte, sanık ...'ın kuyumcu dükkânına geldiği, dükkânda sanık ...'ın oğlu olan sanıklar... ve ...'in de bulunduğu, ilk karşılaşmada yaşanan küfürleşme ile birlikte kavganın başladığı, sanıklar... ve ...'in tabanca ile ateş ederek maktul ...'yı öldürdükleri, katılan ...'a da ateş ederek sırtından ve karnından vurarak öldürmeye teşebbüste bulundukları, katılan ...'ın elindeki tabanca dolu olmasına rağmen diğer tarafa doğru hedef gözetmeden bir el ateş ettiği ancak kimseye isabet kaydetmediği, sanık ...'ın da ... yerinde bulunan tüfekle ateş ettiği, sanıkların ateşiyle mağdur-sanıklar..., ..., ... ve ...'ın isabet almadığı, katılan sanık ...'ın sırtına ve batına isabet eden mermiler nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, acilen ameliyata alınarak hayatta kaldığı olayda;

a) Sanık ...'ın, elinde tüfekle doğrudan olayın içinde olduğu, oğulları olan diğer sanıklar... ve ...'le birlikte fikir ve irade birliği içinde hareket edip eylem üzerinde ortak hâkimiyet kurarak suça asli fail olarak katıldığı hâlde, maktule karşı eylemi nedeniyle TCK'nın 39. maddesi yollamasıyla TCK'nın 81 ve 29. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine aynı Yasa'nın 39. maddesi uyarınca yardım eden olarak sorumlu tutulması,