muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/703, Karar No: 2018/1749, Tarih: 20.11.2018

Bununla birlikte aynı Kanunun “Feshin geçerli sebebe dayandırılması” başlıklı 18.maddesinde de;

“Otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır (Ek cümle: 10/09/2014-6552/2 md.). Yer altı işlerinde çalışan işçilerde kıdem şartı aranmaz.

…

İşletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları ile iş yerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleri hakkında bu madde, 19 ve 21 inci maddeler ile 25 inci maddenin son fıkrası uygulanmaz.”

düzenlemesi getirilmiştir.

Kanunda yer alan açıklamalara bakıldığında, 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde belirtilen işveren vekilliği kavramının, aynı Kanunun 18. maddesinde belirtilen işveren vekilliği kavramına göre daha geniş yorumlandığı anlaşılmaktadır.

Diğer yandan 09.06.2017 tarihli ve 2016/3 E., 2017/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da bu konuya vurgu yapılmıştır.

Haklı nedenle feshe ilişkin yasal düzenlemeler ve işveren vekilliğine yönelik kısa açıklamalar sonrasında somut olaya bakıldığında; davacının davalı şirkette oto işçisi olarak çalıştığı, taraflar arasında imzalanan “Yurtdışı Hizmet Akdi”ne göre davacı işçinin çalışacağı iş yeri/şantiye adresinin “Rue Aissat” olarak belirlendiği, davacının sözleşme uyarınca Cezayir’e giderek çalışmaya başladığı, olay günü davacının çalıştığı esnada ilgili şantiyede bulunan ve şantiye şefi olduğu belirtilen makine mühendisinin davacıya hitaben ve davacının şeref ve haysiyetine yönelik sözler sarfettiği, bu sözler üzerine davacı işçi tarafından şantiye şefinin yaptığı işleri küçük görmesi nedeniyle aralarında tartışma çıktığını, tartışma sırasında hakarete varan sözlerin kullanıldığını, bu nedenle istifasının kabulünü istediğini belirtir nitelikte 03.03.2010 tarihli dilekçe sunduğu görülmektedir.

Yapılan yargılama sırasında davacı işçinin tanık olarak dinlenmesini istediği Tayfun Çapan yeminli beyanında davacı işçinin işverenlikte çalışan makine mühendisi ile tartıştığını ve o yüzden işten ayrıldığını haricen duyduğunu ifade ettiği; Satılmış Çelik’in yeminli beyanında davacı ile atölye şefi makine mühendisinin tartıştıklarını, atölye şefinin hakaret edici sözler söylediğini açıkladığı; davalı işverenin tanık olarak dinlenilmesini istediği Metin Karadereli’nin kendisinin yurtdışı işlerin Ankara ofis sorumlusu olduğunu, duyumuna göre davacı tarafın iş sözleşmesini feshettiğini, elektronik posta yolu ile bu durumun öğrenildiğini beyan ettiği; Zekai Gökçakan’ın ise davacı işçinin tartışma neticesinde istifa ettiğine yönelik dilekçe yazdığını, yapılan araştırma neticesinde tartışmanın bulunmadığını öğrendiklerini belirttiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan yerel mahkemenin direnme kararında hakaret eylemini gerçekleştiren kişinin şantiye şefi konumunda bulunduğu ve davalı işveren şirkette çalışan en yetkili kişi olduğu hususu gerekçede özellikle vurgulanmasına karşın, davalı şirket tarafından şantiyede bulunan makine mühendisinin şantiyede en yetkili kişi, diğer bir anlatımla işveren vekili olmadığına yönelik bir iddia ileri sürülmemiştir. Diğer bir anlatımla atölye şefi olan dava dışı üçüncü kişinin şirket temsilcisi olduğu davalı şirketin de kabulündedir.

Bu durumda davacı işçinin sözleşmeyi İş Kanununun 24. maddesinin (II) numaralı bendinin (b) alt bendi kapsamında işverenin (işveren vekilinin) hakaret eylemi nedeniyle haklı nedenle feshettiğinin kabulü gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında somut olayda hakaret eylemini gerçekleştiren kişinin şantiye şefi olduğuna ilişkin bir beyanın veya açıklamanın bulunmadığı, hakaret niteliğindeki sözleri sarfeden dava dışı üçüncü kişinin davalı işveren şirketin temsilcisi olup olmadığının araştırılmasının doğru olacağı, bu itibarla direnme kararının değişik gerekçe ile bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Hâl böyle olunca yerel mahkemenin, hakaret eylemini gerçekleştiren kişinin şantiye şefi konumunda bulunduğu, davalı işveren şirkette çalışan en yetkili kişi olduğu, şantiyenin bulunduğu ortamda şantiye şefinin üzerinde çalışılan bir amirin de bulunmadığı, davacı işçinin, meydana gelen hakaret içerir nitelikteki sözleri kabul etmesinin ve tekrar davalı iş yeri sahibine başvurmasının sarfedilen sözleri ortadan kaldırmayacağı, bu değerlendirme kapsamında davacı işçinin iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesi ile verdiği direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece davalı şirket vekilinin hüküm altına alınan alacakların miktarına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararı uygun bulunduğundan, davalı Koçoğlu İnşaat San. Tarım ve Hayvancılık Tic. A.Ş. vekilinin hüküm altına alınan alacakların miktarına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.11.2018 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14668, Karar No: 2012/22044, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/14668 E.  ,  2012/22044 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Ecza Depoları Tic. ve Paz. A.Ş. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... 1-... 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 30.12.2010 gün ve 529-922 sayılı hükmün Dairemizin 22.2.2012 tarih ve 13141-3587 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 203.00 (ikiyüzüç) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 4.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19846, Karar No: 2015/8061, Tarih: 13.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19846 E.  ,  2015/8061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3-6-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanığın ... Müdürlüğü'nden arıza - bakım işini alan Kurbil firmasında koordinatör mühendis olarak çalıştığı ve kendi beyanına göre elektirik kablolarının bakımından sorumlu olduğu, olay günü ölenin kutlu doğum haftası nedeniyle düzenlenen etkinliklere katıldığı, elinde 2-2,5 m yüksekliğinde demir sapı bulunan pankart taşıdığı, olay yerindeki orta gerilim hattı altından geçerken elindeki pankartın demir kısmının hatta teması sonucu elektirik akımına kapılarak öldüğü, olaydan sonra olay yerinde yapılan ilk incelemede, orta gerilim hattının bağlandığı ağaç direğin hafif eğilmiş olup elektirik hattının yerden yüksekliğinin 5.30 metre olarak ölçüldüğü, Elektrik Kuvvetli Akım Yönetmeliğinin 46. maddesine göre orta gerilim havai hatların yerden yüksekliğinin en az 6 metre olması gerekmekte isede, tespit edilen hat yüksekliğinin normal insan boyunun çok üzerinde olduğu ve olayın oluşu gözetildiğinde sanığa yüklenecek kusur bulunmadığından sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5885, Karar No: 2024/8765, Tarih: 20.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5885 E.  ,  2024/8765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/4711 E., 2024/42 K.

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 46. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/1030 E., 2023/136 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Somut uyuşmazlıkta 696  sayılı  Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçen davacının ücretinin eksik ödendiği iddiasına bağlı fark alacak taleplerinin reddine karar verildiği, hüküm altına alınan alacağın ise davalı bakımından kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktarın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince karar tarihi itibarıyla bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının dava dışı yükleniciler nezdinde asgari ücretin % fazlası ücretle çalışırken 02.04.2018 tarihinden itibaren asgari ücretin % fazlası ücretle daimi kadroya geçtiğini, davalı Bakanlığa bağlı Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde bakım personeli olarak çalıştığını, 01.01.2019 tarihinden itibaren her yıl belirlenen asgari ücretin % fazlası üzerine Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesine göre %4 oranında zam uygulanması gerektiğini, kadroya geçiş sonrasında davacının 2018 yılı Aralık ayındaki ücretinin rızası dışında tek yanlı düşürüldüğünü ve hâlen düşük ücretin ödendiğini, müvekkilinin 7, 10 ve 15'er günlük çalışma esasına göre çalıştığını, Türkiye Sağlık İşçileri Sendikası üyesi olduğunu ileri sürerek ücret, ilave tediye ve ikramiye fark alacakları ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ile gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; görev, husumet ve diğer usuli itirazlarda bulunduklarını, pandemi nedeniyle davalı İdare tarafından çeşitli tedbirler alındığını, bu kapsamda 02.04.2020 tarihinde 7 günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, sonra sabit vardiya sisteminin 14 gün olarak uygulanmaya başladığını, daha sonra 10 günlük ve devamında 7 günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, sabit vardiya sisteminde çalışma saatlerinin 24 saatte 2 posta olarak düzenlendiğini, işyerinde denkleştirme uygulaması bulunduğunu, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, sağlık hizmeti yürütülen işyerinde işçilerin yazılı onayı alınarak gece 7,5 saati aşan çalışma yaptırılabileceğini, sürekli işçi kadrosuna geçtiği tarihte temel ücreti belirlenen davacıya toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince ücret zamlarının uygulandığını ve davacının ücret farkı talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan sözleşmede ücretin ilgili mevzuat hükümlerine göre belirlenen toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanacağı şeklinde düzenlendiği gerekçesiyle dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporu dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; davalı Kurumun eksik bilgi ve belge gönderdiğini, bu nedenle davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile gece çalışması ücretlerinin eksik hesaplandığını, mahsubun sadece o ayın alacağından yapılması gerektiğini, gece 7,5 saati aşan çalışmaların fazla çalışma ücreti hesabına dâhil edilmesi gerektiğini, sadece pandemi değil pandemi dönemi öncesinde de alacakların hesaplanması gerektiğini, 02.04.2018 tarihinden son tutanak tarihine kadar hesaplama yapılması gerektiğini, davacının ücretinin tek taraflı olarak düşürüldüğünü, ücretlerinin hala eksik ödendiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; denkleştirme esası uygulandığından davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığını, işçilere ücretlerinin tam ve zamanında ödendiğini, faiz başlangıcına, faiz türüne itiraz ettiklerini, takdiri indirim yapılmamasının hatalı olduğunu ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili; denkleştirme esası uygulandığından davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığını, işçilere ücretlerinin tam ve zamanında ödendiğini, faiz başlangıcına, faiz türüne itiraz ettiklerini, takdiri indirim yapılmamasının hatalı olduğunu ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının kadroya alınması ile birlikte işverenle imzalanan iş sözleşmesinde asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği açıkça öngörülmediğinden davalı Bakanlık uygulaması yerinde olup fark ücret, ilave tediye, ikramiye alacağı taleplerinin reddinin isabetli olduğu; kabule konu fazla çalışma alacağının yazılı delil olan puantaj kayıtlarına göre tespit edildiği, İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekilinin temyiz dilekçesi miktardan reddedildiğinden, temyiz sebeplerine yer verilmemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile talep edilen fark alacaklarının bulunup bulunmadığı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve gece zammı ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanması hususlarındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22, 32, 34, 41, 42, 44, 46, 47 ve 63 üncü maddeleri.

3. 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçen işçilerin geçiş aşamasındaki ücretlerinin tespiti ile bireysel iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün ileriye etkisine ilişkin ilke ve esaslar, Dairemizin 03.05.2023 tarihli ve 2023/3001 Esas, 2023/6593 Karar sayılı ilâmında şu şekilde açıklanmıştır:

"...

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22, 32, 34, 41, 42, 44, 46, 47 ve 63 üncü maddeleri.

3. 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçen işçilerin geçiş aşamasındaki ücretlerinin tespiti ile bireysel iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün ileriye etkisine ilişkin ilke ve esaslar, Dairemizin 03.05.2023 tarihli ve 2023/3001 Esas, 2023/6593 Karar sayılı ilâmında şu şekilde açıklanmıştır:

"...

2. 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde çerçevesinde sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçiler ile işveren arasında imzalanan iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümlerinin doğru değerlendirilmesi son derece önemlidir. Dairemiz uygulamasına göre kadroya geçiş sırasında düzenlenen iş sözleşmesinde ücretin sadece asgari ücretin belli bir oranda fazlası yahut geçiş öncesindeki hizmet alım sözleşmesinde öngörülen ücret veya bu ücretin katları olarak belirlenmesi hâlinde, bu ücretin işçinin kadroya geçiş aşamasındaki ilk (temel) ücreti olduğu, taraflar arasında sonraki dönemler yönünden işvereni ücret artışı yapmakla yükümlü kılan bir düzenleme olmadığı kabul edilmektedir. Diğer taraftan iş sözleşmesinde ücretin her ay için asgari ücretin belli bir oranda fazlası şeklinde ödeneceğine yönelik hükümler ileriye etkili hükümler olarak değerlendirilmeli, bu hükümlerin sonraki dönemlere ilişkin ücret artışları yönünden işvereni bağlayacağı kabul edilmelidir.

..."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

B. Davacı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanı İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16875, Karar No: 2023/20212, Tarih: 20.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/16875 E.  ,  2023/20212 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1970 E., 2023/1291 K.

DAVA TARİHİ : 18.02.2020

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/61 E., 2022/85 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2001 yılına kadar geçici mevsimlik işçi statüsünde Çorum Köy Hizmetleri Müdürlüğünde çalıştığını, işe başladığı tarihten itibaren Yol-İş Sendikasına üye olduğunu, 2001 yılında daimi işçi statüsüne geçirildiğini ancak kadrolu işçi statüsüne geçirilirken geçici işçilikte geçen kıdeminin dikkate alınmadığını, 2005 yılında Köy Hizmetleri Müdürlüğünün lağvedilmesi ile tüm hak ve alacaklarının Çorum İl Özel İdaresine devredildiğini, geçici işçilikten daimi statüye geçerken önceki hizmetleri dikkate alınarak intibak yapılması gerekirken bu şekilde uygulama yapılmaması sebebiyle emsal işçilere göre eksik ücret aldığını, bu durumun adalet ve eşit davranma ilkesine aykırı olduğunu ileri sürerek davacının kadrolu işçi statüsünde intibak işlemlerinin yanlış olduğunun ve çalıştığı süre boyunca şoför olarak çalıştığının tespiti ile olması gereken derece kademesi belirlenerek ücret, yıpranma primi, ilave tediye ve akdi ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının Çorum Köy Hizmetleri İl Müdürlüğünde mevsimlik işçi olarak çalışmakta iken 28.10.2000 tarihinde imzalanan protokol kapsamında kadroya geçirildiğini, protokolde mevsimlik işçilikte geçen hizmetlerin intibaklarında değerlendirileceğine ilişkin hüküm bulunmadığından değerlendirme yapılmadığını, davacının kadroya geçmeden önceki hizmetlerinin derece ve kademesinde değerlendirilerek intibak işlemi yapıldığını ve davacıya fark ücretlerinin ödendiğini, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının asıl kadrosunun düz işçi olduğunu, fîilen farklı işlerde görevlendirme suretiyle çalıştığını ve bu görevlendirmelerde kendi muvafakatinin alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI