muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7490, Karar No: 2019/1462, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7490 E.  ,  2019/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10269, Karar No: 2014/11811, Tarih: 07.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/10269 E.  ,  2014/11811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2013

NUMARASI : 2010/98-2013/186

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının yaptığı görev itibariyle emsallerine nazaran eksik ücret ve yan haklardan yararlandırıldığını, bunun eşit işlem borcuna aykırılık teşkil ettiğini iddia ederek ücret, yan haklar, ikramiye farkları ile ayrım tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının imzaladığı sözleşmeler gereğince haklarının kendisine eksiksiz ödendiğini, davalının ayrım yapmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin diğer işçilere nazaran daha az hak ve zam aldığı ve bu şekilde davalı tarafından eşit davranma yükümlülüğünün ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davalının eşit davranma yükümlülüğüne aykırı davranarak davacı ile ilgili ayrımcılık yapıp yapmadığı bulunup konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davada öncelikle çözülmesi gereken problem somut olay özelinde davalının eşit davranma borcunun bulunup bulunmadığı ile bulunuyor ise bunun ihlal edilip edilmediğidir.

Ücretin miktarı ile ücrete yapılacak zam konusunda cinsiyete dayalı ayrımcılık dışında mutlak bir ayrım yasağı ve dolayısıyla mutlak bir eşit davranma yükümlülüğü söz konusu değildir. Bu noktada iş sözleşmesinin kişisellik özelliği ile eşit davranma yükümlülüğü arasında negatif bir ilişki olduğu da göz önüne alınmalıdır. Ücretin miktarı ile zam gibi iş sözleşmesinin kişisellik özelliğinin söz konusu olduğu durumlarda, başka amaçla veya saikle ayrım yapıldığı ispatlanmamışsa eşit davranma yükümlülüğünün ihlal edildiği ileri sürülemez. Esasen bu durumda eşit davranma borcundan da söz edilemez.

Somut olayda, davacının idari uzman olarak görev yaparken bir dönem kendisine müdür yetkilerinin kullandırıldığı ve bu şekilde görevlendirildiği, daha sonra ise savunma yöneticiliğine atamasının yapıldığı, davacının önce süre güvencesi veren 1. tip iş sözleşmesi ile çalıştığı, daha sonra davacıyla nakil hakkını saklı tutan 2. tip iş sözleşmesi yapıldığı ve en son yine 1. tip iş sözleşmesi ile çalıştığı görülmektedir. Bu sözleşmelerin 1. tip olanlarında enflasyon ve şirketin performansına göre icra kuruluna zam yapma yetkisine sahip olduğunun belirtildiği, 2. tip olanlarında ise memur zam artış oranının esas alındığı anlaşılmaktadır.

Davacının idari uzmanken müdür görevi yaptığını ve savunma yöneticisi olarak atandığı dönemle iş sözleşmesinin sona erdiği döneme kadar emsallerine nazaran eşit davranma yükümlülüğüne aykırı olacak şekilde eksik ücret ve yan haklardan yararlandırıldığın iddia ederek ücret farkı, yan haklar, ikramiye farkı ve ayrım tazminatı talebinde bulunduğu görülmektedir. Davacının yaptığı sözleşmeler gereğince kendisine haklarının verilmediği iddia edilmemektedir.

Diğer taraftan eşit davranma yükümlülüğünün ihlal edilip edilmediği noktasında davacının emsal işçi olarak gösterdiği işçinin durumunun da değerlendirilmesi gereklidir. Davacıya emsal olarak gösterilen idari ve sosyal işler müdürü N....D...’in yeni tip iş sözleşmesi yaptığı, süre ya da nakil hakkı güvencesinin olmadığı, ücretinin içinde fazla çalışma ve İlave tediye ile ikramiyenin de yer aldığı görülmektedir.

Savunma yöneticisi ile idari sosyal işler müdürünün yaptığı işlerin farklı olduğu, ancak birinci derece imza yetkisi, ile personele sicil doldurma yetkilerinin bulunduğu, her iki birimin de aynı müdür yardımcısına bağlı olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında konu değerlendirildiğinde, öncelikle salt farklı ücret belirlenmesi ile farklı zam oranları verilmesi iş sözleşmesinin kişisellik özelliği sebebiyle eşit davranma borcunun ihlali niteliğinde değildir. Bunun dışında davacı tarafından emsal olarak gösterilen işçinin sözleşme koşullarıyla davacı işçinin sözleşme koşulları tamamen birbirinden farklıdır. Bu da sözleşmenin tek taraflı bir hukuki işlem olmaması, taraflarının karşılıklı müzakere ettikleri ve irade beyanlarının uyuşmasıyla ortaya çıkan bir hukuki işlem olmasının sonucudur. Davacının sözleşmesindeki güvenceler emsal olarak gösterilen işçiye sağlanmamış, buna karşılık ikramiye, ilave tediye ve fazla çalışma ücreti içinde olacak şekilde daha fazla ücret kararlaştırılmıştır. Görüldüğü gibi somut olayda eşit davranma borcunun ihlali söz konusu değildir. Bu sebeple bu hukuki temelle açılan davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/343, Karar No: 2017/1798, Tarih: 06.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/343 E.  ,  2017/1798 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Kurumu Başkanlığı adına Av.... ile 1- ...Sigorta A.Ş. adına Av. ..., 2- ... Day. Tük. Mam. Teks. ve Deri Mam. .... Tic. ve San. Ltd. Şti. adına Av. ... ve 3-... aralarındaki dava hakkında ....1. İş Mahkemesi tarafından verilen 26.11.2015 günlü ve 2012/466 E. - 2015/468 K. sayılı hükmün temyizen incelenmesi, davacı Kurum ve davalı ... Tük. Mam. Teks. ve Deri Mam. Tüp. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemizin 27.10.2016 tarihli geri çevirme ilamının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, 19.04.2002 tarihinde meydana gelen trafik - iş kazası sonucu meslekte kazanma gücü % 28 oranında azalan sigortalı kazalı ...’in sürekli iş görmezlik derecesinin % 28 oranından 03.06.2009 tarihinde % 20,20 oranında düştüğünün dosya kapsamından anlaşılması nedeniyle, azalan sürekli iş görmezlik derecesi arasındaki fark fiili ödeme miktarının kurumdan sorularak, cevabi yazı dosyaya eklendikten sonra, dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi istenmiş ancak Mahkemece Kuruma kazalı ....’in değil davalı ... adına söz konusu müzekkrenin gönderildiği ve Kurumdan adı geçenin iş kazasına uğramadığı cevabının alındığı anlaşılmakla, sigortalı ...’in 19.04.2002 tarihinde meydana gelen trafik - iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü % 28 oranında azalan kazalının, sürekli iş görmezlik derecesinin % 28 oranından 03.06.2009 tarihinde % 20,20 oranında düşmesi nedeniyle azalan sürekli iş görmezlik derecesi arasındaki fark fiili ödeme miktarının kurumdan sorularak, cevabi yazı dosyaya eklendikten sonra, dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 06/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23575, Karar No: 2017/25734, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/23575 E.  ,  2017/25734 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10094, Karar No: 2012/3823, Tarih: 09.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/10094 E.  ,  2012/3823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2010

Davacı vekili; işveren tarafından yapılan feshin yapılan feshin haksız olduğunu  belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin gerçek dışı ziyaret ve satış raporlaması  sebebi ile haklı sebeple feshedildiğini, davacının raporlarında ziyaret ettiğini belirttiği Ceyhan ilçesindeki sorumlu olduğu eczaneler tarafından tanındığına ve bu eczaneleri düzenli olarak ziyaret ettiğine dair delil sunamadığını, yapılan ikili ziyaretlerde de davacıyı tanımadıklarına dair yazı aldıkları ... ve ... eczanelerini de PDH cihazına girerek gerçek dışı ziyaret raporlaması yaptığını, yapılan feshin haklı olduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacıyı tanımadığı belirtilen eczanelerin tanıdığına ilişkin kaşe basıp imza vermesi karşısında ziyaret etmediğinin ispatlanamadığını, davalı tanık beyanları doğrultusunda mümessilin girdiği siparişin eczacı tarafından iptal edilme, alınmama gibi durumlarında sipariş alan davacının bunu raporlamasının sonuç olarak ilaç alınmadığı halde yönetim sistemine girmesinin gerçek dışı sipariş girilmesi olarak kabul edilemeyeceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayımızda tıbbi mümessil olarak 30.03.2006 – 15.03.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışan davacının, ziyaret listesinde bulunan ziyaret etmesi gereken eczaneleri ziyaret etmediği ve eczanelere satış yapmış gibi satış yönetim sistemine girerek sahte satış bildirdiği, bu eczanelerden bazılarından ziyaret edilmediklerini ve ilaç  siparişi verilmediğini belirten yazı ulaşması sebebi ile davacının savunmasının alındığı ancak yeterli görülmediği sahte satış ve ziyarette bulunması ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı sebebi ile şirket kurallarına aykırı hareketinden dolayı iş sözleşmesinin haklı sebeple sona erdirildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Sahte satış bildirilmesine ilişkin olarak davacı tanıkları davacının düzenli olarak ziyaretlerini yaptığını, eczane tarafından siparişin mümessile sözlü olarak verildiğini, yüksek miktarlarda ise bölge müdürüne bilgi verildiğini, ardından çalışılan depo aranarak siparişin mümessil tarafından okunduğunu, bazen depoya eczacıların kendilerinin haber verdiklerini, mümessil aramaz, eczacı da aramazsa verilen siparişin iptal edilmiş olduğunu, bazen iki mümessil tarafından aynı eczaneye ilişkin siparişin iki kez verilmesi sebebi ile mükerrer kayıt yapıldığını, mümessilin depoya geçtiği siparişin sonradan eczacı tarafından da iptal edilebildiğini beyan ettikleri anlaşılmaktadır. Davalı vekilince davacının ziyaret etmediği belirtilen eczaneleri  davacı tarafından ziyaret ettiğine ilişkin eczaneler tarafından verdikleri siparişleri gösterir kaşeleri basılmış belgelerin davacı vekili tarafından sunulduğu;  bazı eczaneler tarafından davacının düzenli ziyaret yaptığına ilişkin el yazısı ile yazılıp imzalanmış belgeler sunduğu; bölge müdürü ile yapılan ve davacının ikili ziyaret listesinde Ocak-Şubat ayında ziyaret ettiği belirtilen eczanelerin davacıyı tanımadıklarına dair belge düzenlediği, davalı tarafça sunulan davacıyı tanımayan eczanelere ilişkin liste ile davacı vekili tarafından dosyaya sunulan davacıyı tanıyan eczane listeleri karşılaştırıldığında, yirmi tane eczaneden yedi tanesi "tanıyorum, düzenli ziyaret yaptı"diyerek kaşe bastığı ya da  davacı tarafından bölge müdürü ile ikili ziyaret yaptığı eczanelere ilişkin raporlamaların davalı vekili tarafından dosyaya sunulması ile  tanınmadığını ileri sürdüğü yirmi eczanenin on tanesine birlikte ikili ziyaret yapıldığı anlaşılmaktadır. Geriye kalan eczanelerin özellikle Ceyhan ilçesindekilerin davacıyı tanıyıp tanımadığı hususu belli değildir.

Mahkemece yapılacak iş, davacıyı tanımadığı belirtilen ve tanıdığı belirtilen eczane listeleri karşılaştırılarak, davacıyı tanıyanları çıkartıldıktan sonra tanımadığı iddia edilen eczanelerin tanıyıp tanımadığı hususunda gerekirse yerinde keşif ve uzman bilirkişi incelemesi aracılığı ile araştırma yapıldıktan sonra sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21381, Karar No: 2011/22264, Tarih: 15.12.2011

2. Hukuk Dairesi 2011/21381 E., 2011/22264 K.

**2. Hukuk Dairesi 2011/21381 E., 2011/22264 K.**

**- YETKİ İTİRAZI**- 6100 S. HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU [ Madde 116 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 117 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 164 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 187 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı vekili 28.05.2009 havale tarihli dilekçesi ile yetki itirazında bulunmuş, bu itiraz hakkında bir karar verilmemiştir. Yetki itirazı hakkında karar verilmiş olmadığından; yetki itirazının incelenmesinde 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) hükümlerinin uygulanması gerekir. Mahkemelerin yetkisine yönelik itirazlar ilk itirazlardan olup (HUMK. md. 187/2; HMK. md. 116) bu husus mahkemece öncelikle ve esasa girilmeden ön sorun gibi incelenerek sonuçlandırılır. (HUMK. md. 117, 164/1-2) Hakim ön sorun hakkındaki kararını derhal verir ve iki tarafa bildirir (HUMK. md. 164/3). Belirtilen bu kurallara uyulmadan yetki konusunda olumlu olumsuz bir karar verilmeden davanın esasına girilerek hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Temyiz olunan hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.12.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/967, Karar No: 2014/4565, Tarih: 13.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/967 E.  ,  2014/4565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2013/854-2013/864

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasının birinci sıraya alınması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri şikayetin reddi gerektiğini savunmuşlardır.

İcra mahkemesince sıra cetvelinin şikayetçi vekili olan Av. M.K..’a 29.06.2012 tarihinde tebliğ edildiği, sonraki vekil Av. M.. Ö..’in 16.07.2013 tarihinde icra müdürlüğüne başvurarak sıra cetvelinin kendisine tebliğ edilmesini istediği, Yargıtay uygulamasına göre tebliğ edilmemiş veya tebligat usulsüz ise sıra cetveline itiraz süresinin öğrenme tarihinden başlayacağı gerekçesiyle şikayetin süreden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Sıra cetveline yönelik şikayetler, sıra cetvelinin İcra ve İflâs Kanunu'nun 141. maddesi uyarınca ilgiliye tebliğinden başlar ve 7 günlük süreye tâbidir (m. 142). Hükme dayanak yapılan Yargıtay kararında vurgulanan husus, hiç veya usulüne uygun tebliğ edilmemiş sıra cetvellerine yönelik itirazın her zaman yapılabileceği ve bunlarda kural olarak sürenin başladığı bir tarihin mevcut olmadığı noktasıdır. Yanılgıya sebebiyet verilmemesi için yerel mahkemenin sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmünün bu ilave gerekçe ile onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün ilave gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13832, Karar No: 2014/22254, Tarih: 25.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/13832 E.  ,  2014/22254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2012/749-2013/175

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın imar uygulaması sonucu başka parsellere revizyon gördüğü anlaşıldığından mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak, kamulaştırmaya konu edilen irtifak hakkının, imar uygulaması sonucu davacı adına oluşturulan parsellerden geçip geçmediği tespit edilerek, imar sonucu oluşan parsellerden enerji nakil hattı geçtiğinin tespiti halinde taşınmazın arsa niteliğine göre değer biçilip karar verilmesi gerekirken, eski parsel üzerinden karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.