muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16532, Karar No: 2016/13852, Tarih: 24.03.2016

Ayrıca belirtelimki düzeltme ve cevabın yayınlanmasıda bizzat yazı işleri müdürü sorumludur ve bu sorumluluğa aykırı davranmak 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Bu itibarla, cevap ve düzeltme hakkına ilişkin olup hukuki ve cezai sorumluluk doğuracak nitelikteki tebliğlerin mutlaka sorumlu müdürün şahsına bizzat yapılması gereklidir. Nitekim Yargıtay 7. Ceza Dairesi 25.02.1994 gün 1994/592-1450 sayılı kararında tebligatın sorumlu müdür yerine sadece yazı işleri müdürüne yollanması ve cevabın yayınlanmaması durumunda cezai sorumluluğun doğmayacağını kabul etmiştir.

Diğer yandan 7201 sayılı Tebligat Kanununun 17.maddesinde tebliğ adresinde tebligat belgesinde ismi yazılı şahıs aranacak o bulunamadığı takdirde ve bu husus evraka şerh edildikten sonra tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılabilecektir. Yargıtay 2. Hukuk dairesi 9.7.2012 gün 2012/1416, 19282 sayılı kararında gösterilen adresin davalının çalıştığı işyeri adresi olduğu, tebligatı davalı adına alan şahsın, davalının daimi memur veya müstahdemi olmayıp, davalıyla aynı işyerinde birlikte çalışan diğer bir işçi olduğu anlaşılmaktadır. Muhatabın adresine çıkarılan tebligatın, arananın kolayca bulunması mümkün olmayan yerlerden ise, tebliğin yapılmasını o yeri idare eden veya muhatabın bulunduğu kısmın amiri temin etmesi, bunlar tarafından muhatabın derhal buldurulması veya tebliğin temini mümkün olmazsa tebliğin kendilerine yapılması icap edeceğini belirtmiştir.

Somut olayımızda sorumlu müdür ... adına çıkarılan tebligatta “muhatabın adreste bulunmaması nedeniyle çalışanı ...İmzasına tebliğ edilmiştir” şeklinde bir ibarenin bulunduğu görülmektedir. Sorumlu yazı işleri müdürü ..., Tebligat Kanunu anlamında “belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icra eden kişi” statüsündedir. Bu konumdaki bir kişiye yapılacak tebligat ise Kanun’un 17. maddesi hükümlerine göre gerçekleştirilecektir. Söz edilen maddeye göre ise; “Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır.”

Tebligat Kanunu’nun 17. maddesine göre, tebliğ adresinde öncelikle muhatap aranacak; o bulunamadığı takdirde ve -bu husus evraka derç edildikten sonra- tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine yapılabilecektir.

Tebliğ yapılan işyeri adresinin onlarca kişinin çalıştığı tahmin edilen bir gazete merkez binası olduğu gözetildiğinde “...” isimli çalışanın konumunun ne olduğu tebligat şerhinden anlaşılamamaktadır. Dolayısıyla Kanun’un 17. maddesinin aradığı anlamda “muhatabın aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birisi” olup olmadığı bu evraktan belirlenememektedir, belgelendirilemektedir.

Tebliğ yapılan işyeri adresinin onlarca kişinin çalıştığı tahmin edilen bir gazete merkez binası olduğu gözetildiğinde “...” isimli çalışanın konumunun ne olduğu tebligat şerhinden anlaşılamamaktadır. Dolayısıyla Kanun’un 17. maddesinin aradığı anlamda “muhatabın aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birisi” olup olmadığı bu evraktan belirlenememektedir, belgelendirilemektedir.

Açıklanan sebeplerle, sorumlu müdüre yapılan tebliğin usulsüz olması nedeniyle Basın Kanunu’nun 14. maddesine göre cevap ve düzeltme hakkının kullanılması talebinde bulunma için kanuni şartlar oluşmamıştır. Bu itibarla, kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/3479, Karar No: 2021/8215, Tarih: 23.12.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/3479 E.  ,  2021/8215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen 06.09.2018 gün ve 2017/706 Esas, 2018/316 Karar sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi müdahil davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

Taraflar arasında görülen dava tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Davacı ... vekili, Silifke Asliye Hukuk Mahkemesinin 1989/10 E - 1991/419 K sayılı ilamı ile Mersin İli Silifke İlçesi Sarıcılar Köyü 1112 ve 1113 parsellerin 1/2 hissesinin bilirkişi raporunun zemine uygulanarak DSİ kanal yolundan 14m çekip, DSİ kanalı ve yol boyunca 1856 m²'lik alanın ayırarak karara uygun şekilde davacılar adına tescil edildiğini, araziyi teslim aldığını ve daha önce babaları döneminde de kullanmış olduğu yeri hissedarları ile kendi aralarında yapılan şifai taksim ile tel çitle çevirerek bahçe, su deposu ve bahçıvan evi yaptığını, taksimde ... ve ... ...... isabet eden kısımları satın aldığını, yapılan ölçüm sonucunda daha önce kendisine teslim edilen ve kendisinin ve diğer hissedarların yıllardır kullandıkları, kendilerinin bildikleri arazinin ve kendisine teslim edilen alanın hatalı olduğunu ve kendisine gösterilen yerin yaklaşık 3500 m²'lik alanın kendisine ait olmadığını öğrendiğini, çekişmeli taşınmaz olan yani kendilerine teslim edilen bu alanının kendilerinin olarak bilmekte olduğundan öncesinde babasının ve sonrasında davacının yıllardır burayı zilyet ettiğini, kendilerine ait olmadığını tesadüfen öğrendiklerini ileri sürerek yıllardır zilyet ettiği 3500 m² alanın tapusunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan Hazine davanın reddini savunmuş, çekişme konusu taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Asli müdahiller vekili müdahale dilekçesi ile; yapılan keşifte (B) harfi ile gösterilen yerin 658 parsel sayılı taşınmazın sınırına kadar 20 yılı aşkın bir zamandır müdahil ...'nun, (C2) harfi ile gösterilen kuzeyi kısmen 658 ve 655, 656, 657 ve kısmen 654 parsel sınırı, güneyi ise 1113 parsel ile sınırlı olan yeri 20 yılı aşkın bir zamandır müdahil ...'in zilyet ettiğini, taşınmazı imar ihya ettiklerini, yıllarca arpa, buğday ektiklerini ve ağaç yetiştirdiklerini, davacıların bu alanlarda hiçbir hak ve zilyetliğinin bulunmadığını ileri sürerek bu kısımların müdahiller adına tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmaz üzerinde imar ihya işleminden söz etmenin mümkün olmadığı, taşınmazın taşlık, kayalık olduğu, dava konusu taşınmazda davacılar adına kazandırıcı zamanaşımı koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davacı ... ve müdahil davacılar ... ile ...’nun davalarının ayrı ayrı reddine, davalı Hazinenin tescil talebinin kabulü ile, bilirkişi raporunda sarı renkte A ve D harfi ile, pembe renkte E ve B harfi ile turuncu renkte C ve F harfi ile gösterilen kısımların Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ,davacı ve müdahil davacılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8.Hukuk Dairesince istinaf başvurularının HMK 353/1-b.1 maddesi gereğince kesin olmak üzere esastan reddine karar verilmiş, Karar, müdahil davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş, bölge adliye mahkemesince, 06.09.2018 tarihli ek karar ile, Dairece verilen hükmün miktar itibariyle kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 366./1 maddesi atfıyla ve 346/1 maddesi uyarınca müdahil davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427/2.maddesinde “miktar veya değeri birmilyar lirayı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir.” Demek suretiyle gayrımenkullere ilişkin uyuşmazlıklarda değere bakılmaksızın temyiz yolunun açık olduğu belirtilmiştir.

HMK’nın Geçici 1. maddesinin 2.fıkrasında ise “ Bu Kanunun, senetle ispat, istinaf ve temyiz ile temyizde duruşma yapılmasına ilişkin parasal sınırlarla ilgili hükümleri Kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan dava ve işlerde uygulanmaz. ” hükmünü içermektedir.

Somut olaya gelince, müdahil davacıların 01.10.2010 tarihinde harçlandırılan 30.09.2010 havale tarihli dilekçeleri ile davaya müdahil oldukları anlaşıldığından temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar yerinde olmadığından, müdahil davacılar vekilinin ek karara ilişkin temyiz taleplerinin kabulü ile Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nin 06.09.2018 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

Müdahil davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye göre yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından müdahil davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 23,40 TL. bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23/12/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6591, Karar No: 2019/5880, Tarih: 25.09.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6591 E.  ,  2019/5880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Jandarma personeli tarafından tutulan 10.11.2010 tarihli tutanağın içeriğinden; suç konusu yemeklerden numune alma işlemlerinin jandarma personeli tarafından yapılarak analiz yapılmak üzere... İl Tarım Müdürlüğüne teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, numune alınma sırasında yürürlükte olan Gıda Güvenliği ve Kalitesinin Denetimi ve Kontrolüne dair Yönetmeliğin 4. maddesinin (ı), (i) bendinde gıda denetimi yapacak denetçi ve yardımcılarının niteliklerine ve yine aynı Yönetmeliğin 12. maddesinin (h) bendinde ise numunelerin alınmasından laboratuvara ulaşmasına kadar geçen sürede yapılacak işlemlere aykırı olarak resmi numune alma prosedürüne uygun yapılmamış olması, dolayısıyla söz konusu numunelerin analizinin doğru sonuçlar vermeyeceği nazara alındığında, suça konu yemeklerin numunesinin analiz sonucunun sanık hakkında mahkûmiyet hükmü verilmesi için kesin ve yeterli bir delil olmayacağından sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, bu bozmanın hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen diğer sanık ...'a CMK’nın 306. maddesi gereğince SİRAYETİNE, 25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4118, Karar No: 2012/9723, Tarih: 20.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4118 E.  ,  2012/9723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, abonelik tesisine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 Sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; 26.07.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanıp yürürlüğe giren, 5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 25.maddesi'yle 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. maddesiyle, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz“ hükmü getirilmiştir.

Dosyada yapı ruhsatının bulunduğu, ayrıca davacının abonelik tesisini talep ettiği, Ankara İli, ... İlçesi, ... Mah. 178. cad. no:26/4 ait, elektrik hizmetinden yararlandığına ilişkin faturanın mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, dava konusu abonelik tesisinin talep edildiği taşınmazın 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.maddesindeki şartları taşıdığı anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 2,75 TL harcın davalıdan alınmasına, 20.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5287, Karar No: 2020/3763, Tarih: 22.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5287 E.  ,  2020/3763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4. maddesi uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın idaresindeki ticari kamyon ile yük olduğu halde, meskun mahal, tek yönlü yolda, gündüz vakti seyir halinde iken, olay yeri ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, kaza tespit tutanağındaki rapora ve sanığın ifadesine göre, freninin patlaması nedeni ile kırmızı ışıkta duramayarak, yeşil ışıkta kavşağa giren katılan idaresindeki otomobile çarptığı, bu otomobilin de kırmızı ışıkta beklemekte olan diğer üç otomobile çarptığı, dört kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, bir kişinin ise vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisi orta olacak şekilde yaralanmasına tam kusurlu olarak neden olduğu olayda; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekmekte olup, dava konusu olayda sanık tam kusurlu olmakla birlikte maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, cezada orantılılık ilkesi ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5711, Karar No: 2020/1546, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/5711 E.  ,  2020/1546 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8334, Karar No: 2017/17073, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8334 E.  ,  2017/17073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2799, Karar No: 2014/595, Tarih: 21.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/2799 E.  ,  2014/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2010/193314

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık N.. K..'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 04.02.2010 gün ve 2009/1134 Esas, 2010/53 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii ile mağdur Ö.. A.. tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Yargılama aşamalarında sanıktan şikâyetçi olmadığını belirten mağdurun, davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı, bununla birlikte 04.02.2010 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü, kanuni süre geçtikten sonra 26.02.2010 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin sanık ve müdafiin temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesi ekinde ibraz ettiği Fırat Üniversitesi Hastanesi Başhekimliği'nin iki psikiyatri uzmanı ve bir nöroloji uzmanı tarafından düzenlenen 23.02.2010 tarihli, sanıkta BTA duygudurum bozukluğu tanısının konulduğunu belirten raporu karşısında sanığın suç tarihinde işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamamasına ve fiillerle ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmasına etkili akıl hastalığı bulunup bulunmadığı konusunda rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise,

Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/960, Karar No: 2018/3505, Tarih: 09.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/960 E.  ,  2018/3505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure ile ilgili olarak düzenlenen 13.09.2006 tarihli Özürlü Sağlık Kurulu raporunda “orta derecede mental reterdasyon, hiperaktivite bozukluğu, dikkat eksikliği” bulunduğunun belirtilmesi karşısında, mağdurede suç tarihi itibariyle akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olup olmadığı, varsa bundan dolayı kendisine karşı işlenen fiile karşı beden veya ruh bakımından mukavemete muktedir olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, akıl hastalığı veya zayıflığının hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı hususlarında mağduresi bulunduğu başka bir olaya ilişkin olarak Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılan 2012/27 Esas, 2014/116 Karar sayılı dosyada rapor alınıp alınmadığı incelenerek varsa raporun temininden, aksi takdirde ise açıklanan hususlarda rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.