muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/23616, Karar No: 2008/15241, Tarih: 07.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/23616 E.  ,  2008/15241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Isparta İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2007

Davacı, davalı işveren nezdinde 01.04.1997-24.04.1999 tarihleri arası çalıştığının tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı; 01.04.1997 ile 24.04.1997 davalı işverene ait hamamda keseci, masör ve ağdacı olarak çalıştığının tespiti istemi ile dava açmıştır.

Mahkemece, davacının kendi nam ve hesabına çalıştığı, davalı işyerindeki çalışmalarının ücret karşılığı ve hizmet akdine dayalı olduğunun kanıtlanamadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 2. maddesine göre; bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için bir veya daha fazla işveren nezdinde eylemli biçimde hizmet akdine dayalı çalıştığının saptanması zorunludur. Hizmet akdinin unsurları ise belirli bir işverene “zaman” ve “bağımlılık” unsurlarına göre çalışma esasına göre belirlenmiştir. “Bağımlılık” tan amaç bir işverenin göstereceği işi,  emir ve talimatına göre yerine getirmek ve onun buyruğu altında bulunmaktır. Bu işin belli bir zaman kesiti içerisinde yerine getirilmesi ve yerine getirmek üzere hazır vaziyette beklemek; hizmet akdinin zaman unsurunu oluşturur.  Ücretin varlığı ve biçimi hizmet akdinin zorunlu unsuru olarak kabul edilemez. Ancak, akdin kanıtlanması yönünden rol oynayabilir. Dava konusu olayda; davacının; davalı işverene ait hamam işyerinde keseci, masör ve ağdacı olarak çalıştığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davacının bu çalışmasının hizmet akdi olarak kabul edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davacının davalı işyerinde keseci, masör ve ağdacı olarak istihdam edildiği açıkça anlaşılmaktadır. İşyerinin çalışma saatlerine uygun olarak, davacının çıkan işleri gördüğü ve görmek üzere hazır bulunduğu dinlenen davacı ve davalı tanıklarca doğrulanmaktadır. Kese masaj ve ağda işinin; ücretinin müşterilerden tahsili işin hizmet akdi niteliğini etkilemez. Davacının belli bir işi işverenin emir ve talimatı doğrultusunda yerine getirmesi ve bunu bir çalışma günü içerisinde yerine getirmek üzere hazır olması karşısında; davacının çalışma olgusu ve buna bağlı hizmet akdinin ortaya çıkması sonucu istemini esastan kabul etmek gerekirken aksine görüşle davanın reddi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3625, Karar No: 2020/11135, Tarih: 14.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3625 E.  ,  2020/11135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre;arsa niteliğindeki ... İlçesi, ... ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak zeminine değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğinceONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5961, Karar No: 2010/6810, Tarih: 10.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5961 E.  ,  2010/6810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 3.952,50 TL alacağın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ve verilen karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalıların maliki bulundukları tavuk çiftliğinde davacı tarafından bir kısım inşaat işleri yapıldığını ve toplam 4.758,00 TL iş bedelinin davalı tarafından ödenmediğini ve yapılan işin bedelinin ödenmemesi sebebiyle davacıya karşı sebepsiz zenginleşmiş olduklarını ileri sürerek davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, yanlar arasında bedeli uyuşmazlık konusu olan işin yapımına ilişkin sözleşme yapılmadığını ve dolayısıyla aralarında akdî ilişki kurulmadığını; davacı şirket ile dava dışı ... arasında kurulan akdî ilişki sebebiyle işlerin yapıldığını, ...ile davalılar arasında yapılan 22.09.2008 tarihli harici satış sözleşmesi yapılmış olması sebebiyle sözleşme konusu taşınmazlarda zeytinyağı fabrikası dönüştürme işleri yapılması için ona tadilat izni verildiğini ve davalıların haksız zenginleşmediklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Taraflar arasında yazılı sözleşme yapılmadığı çekişmesizdir. Davada, Borçlar Kanunu'nun 61 ve izleyen maddeleri hükümlerine ve haksız iktisap kurallarına dayanılmış ve mahkemece davanın sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davası olduğu kabul edilmiştir. Borçlar Kanunu'nun 61 ve izleyen maddeleri hükümlerinde, sebepsiz zenginleşmeden doğan borçlar düzenlenmiştir. Borçlar Kanunu'nun 61. maddesi hükmü gereğince, haklı bir neden olmaksızın başkasının zararına mal edinen kimse onu geri vermek zorundadır. Özellikle, geçerli bir neden olmaksızın veya gerçekleşmemiş veya sonradan ortadan kalkmış bir nedene dayanılarak alınmış olan bir şeyin geri verilmesi gerekir. Bu yasal nedenle, bir iktisap hukuksal bakımdan geçerli bir nedenden ileri gelmemişse, başka bir anlatımla geçerli bir hukuksal nedene dayanmıyorsa buna “haksız iktisap” denir. Somut olayda davalıların haksız iktisabından söz edilemez. Çünkü, yanlar arasında herhangi bir hukuksal nitelikte sözleşme yapılmadığı gibi; bedeli istenen işlerin davacı şirket ile dava dışı ... arasında kurulan akdî ilişki sebebiyle yapılmış olduğu anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, yanlar arasında eser sözleşmesinin yapılmış olduğu Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesi gereğince davacı tarafından yazılı delille kanıtlanmamıştır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 289. maddesi gereğince, karşı tarafın açık onayı olmadıkça; 292. maddesi gereğince de “yazılı delil başlangıcı” niteliğinde bir delil olmadıkça eser sözleşmesinin yapılmış olduğu tanık deliliyle kanıtlanamaz. Bu sebeplerle, davada, mahkemece tanıkların bilgilerinin alınmış olması hukuksal sonuç doğurmayan gereksiz bir işlemdir.

Açıklanan hukuksal sebeplerle, davanın reddi gerekirken mahkemece, davacının yaptığı giderlerinin Borçlar Kanunu'nun 61. maddesi gereğince davalılarca davacıya ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalılar yararına, BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 10.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24369, Karar No: 2019/17958, Tarih: 02.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/24369 E.  ,  2019/17958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... Otomotiv Turizm Taşımacılık Gemi İnşa ...İnşaat Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti ile TTK Genel Müdürlüğü vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Kurumun Karadon Müessesi Müdürlüğü direk harmanı mevkinde 2007 yılı Aralık ayında çalışmaya başladığı, iş akdinin feshedildiği 06/03/2014 tarihine kadar çalıştığı, hiç yıllık izin kullanmadığı, fazla mesai yaptığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde davacı ile davalı şirket ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının çalışma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, SGK hizmet döküm cetveline göre davacının 01/11/2007 tarihli işe girişinin yapıldığı 1046424 sicil sayılı işyerinden ve sondaki dönemde bir çok işe giriş çıkış bildirildiği halde bu giriş çıkış bildirimi yapan işyerlerinin işe giriş bildirgeleri dosyaya gelmediğinden iddia edilen dönemdeki işverenlerin davalı kurum ile ilgili olup olmadığı tespit edilemediği, davalı kurumca dosyaya sunulan ihale verilen şirketler ve tarihlerini gösterir listelere göre ise ihale konusu edilen işlerin 1997 yılından itibaren değişen kişi ve şirketlere ihale edildiği, ihale tarihlerinin 2008 yılına kadar kesintili olduğu görüldüğü halde, karara dayanak raporda da tanık beyanlarından hareketle davacının 01/12/2007-05/03/2014 tarihleri arasında kesintisiz olarak 6 yıl 3 ay 5 gün süreyle çalıştığının kabul edilmesi doğru olmamıştır.

Davalı idarece davacının kapsamında çalıştığı ihale konusu işlerin 1997 yılından itibaren alt işverenlere verilmeye başlandığının bildirilmiş olması karşısında, iddia edilen çalışma döneminde davacı adına çalışma bildiren işverenlere ait işe giriş bildirgeleri eksiksiz istenerek o dönemlere ilişkin işverenlerin davalı kurumdan ihale alan şirketler olup olmadığı değerlendirilip, buna göre de davacının çalışma süresi belirlenmeli, oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Davalı idarece davacının kapsamında çalıştığı ihale konusu işlerin 1997 yılından itibaren alt işverenlere verilmeye başlandığının bildirilmiş olması karşısında, iddia edilen çalışma döneminde davacı adına çalışma bildiren işverenlere ait işe giriş bildirgeleri eksiksiz istenerek o dönemlere ilişkin işverenlerin davalı kurumdan ihale alan şirketler olup olmadığı değerlendirilip, buna göre de davacının çalışma süresi belirlenmeli, oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davalı ... Otomotiv Turizm Taşımacılık Gemi İnşa ...İnşaat Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin son alt işveren olmadığından anılan ilkeler uyarınca devreden işveren olarak sorumlu olduğu alacaklar ve miktarları belirlenerek bir karar verilmesi gerekirken alacakların tamamından müteselsil sorumlu tutulması isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 02/10/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2783, Karar No: 2014/2939, Tarih: 04.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/2783 E.  ,  2014/2939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/366-2013/379

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın davacıya ait araca çarpması nedeniyle aracın hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigorta şirketi tarafından ödendiğini, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 500 TL. değer kaybı ve 500 TL. manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile değer kaybı talebini 2.000 TL. olarak ıslah etmiştir.

Davalılar vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 2.000 TL. değer kaybı bedelinin davalılardan tahsiline, manevi tazminatın şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. (6100 sayılı HMK'nın 294.) maddesine göre, mahkemece verilecek kararların açık olarak ve yüze karşı okunmak suretiyle tefhim edilmesi gerekir. Kural olarak tefhim gününde hükmün gerekçesi ile birlikte açıklanması gerekmekte ise de, gerekçeli kararın hemen yazılması her zaman mümkün olamayacağından mahkemenin önce vereceği kısa kararı yargılama oturumunda tefhim etmesi daha sonra gerekçeli kararı yazarak bu yasal zorunluluğu tamamlaması mümkün bulunmaktadır. Ne var ki, asıl olan kısa karardır.

sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olarak yazılması gerekir. 10.4.1992 gün ve 7/4 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nda da bu hususa değinilmiş, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma nedeni olacağı kabul edilmiştir. Mahkemece kısa kararda ihbar olunan sigorta şirketi hakkında hüküm kurulmadığı halde gerekçeli kararda “kısa kararda her ne kadar sigorta şirketi için faizin başlangıcı belirtilmiş ise sigorta şirketinden 500 TL. dava tarihi olan 18.7.2012 ve 1.500 TL. için ıslah tarihi olan 3.6.2013 tarihinden faiz istenebileceğinin bilinmesi “ şeklinde yazılmıştır.

Bu hal, HMK.nun 294 ve 297.maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, yeniden bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bende açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 4.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4133, Karar No: 2015/982, Tarih: 20.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4133 E.  ,  2015/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay günü markete gelen sanığın market müdürü tarafından şüphelenilerek takibe alındığı, montunun cebine sucuk ve salamları koyduğu sırada, müdür tarafından cebine ne koyduğunun sorulması üzerine, cebinden sadece tavuğu çıkardığı, başka bir şey olmadığını söylediğinde güvenlik görevlisi ...'ın sanığın üzerinde arama yaptığı, sanığın arka cebinde sucuk, diğer cebinin bel kısmında salam çıktığının tespit edilmesi karşısında; yüklenen suçun sübut bulduğu gözetilmeden kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek sanığın yüklenen suçtan cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ...A.Ş vekilinin temyiz sebebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 20/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/6356, Karar No: 2013/18904, Tarih: 03.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6356 E.  ,  2013/18904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sincan l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.01.2013

tarflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; " davalının cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmadığı, daha sonra dilekçeler teatisinde de tanık ve delil bildirmediği" gerekçesiyle davalı tarafın delilleri toplanmadan davacı delilleri ile sonuca gidilmiştir.

Davalının davaya süresinde cevap vermemiş olması, delil bildirme ve savunmasını ispat etme hakkını ortadan kaldırmaz. Davaya süresinde cevap verilmemesinin sonucu, davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü vakıaların tamamının inkar edilmiş olmasıdır (HMK. md. 128). Bu böyle olmakla birlikte süresinde davaya cevap vermeyen davalı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 145/1. maddesindeki hal dışında, davacıya kusur isnat edemez ise de, davacının iddiasını dayandırdığı vakıaların gerçekte vukuu bulmadığına, diğer bir ifade ile evlilik birliğini temelinden sarsar nitelikte bir hadisenin mevcut olmadığına yönelik olarak kanunda belirtilen süre içinde olmak koşuluyla delil bildirebilir. Aksinin kabulü, bir kez cevap süresini kaçırmış veya davaya cevap vermemiş olan davalının bundan sonra delil bildirememesi sonucunu doğurur. Bu ise Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27'nci maddesinde yer alan hukuki dinlenilme hakkını zedeler. Tarafların, dilekçelerinde gösterdikleri, ancak henüz sunmadıkları "belge" niteliğindeki delillerini sunmaları için ön inceleme duruşmasında iki haftalık kesin süre verilmesi yasal olarak mümkün (HMK. md. 140/5) iken, uyuştukları ve ayrıştıkları hususlar henüz belirlenmeden tarafların, ön inceleme duruşmasından önce davanın daha başında (tensiple) " tanık bildirmelerini" beklemek doğru olmadığı gibi, bu yönde tensiple kesin mehil verilse bile, bu hukuki sonuç doğurmaz. Çünkü delil çekişmeli vakıalar için gösterilir (HMK. md. 187/1).Taraflar arasındaki çelişmeli hususlar ise ön inceleme duruşmasında belirlenir (HMK. md. 140/1). Tahkikat tespit edilen çekişmeli hususların çözümü için yürütülür. O halde davalıya tanıklarını göstermesi için süre verilmeli, gösterdiği takdirde, tanıkları savunması çerçevesinde dinlenmeli ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonucu uyarınca karar verilmelidir. Bu yapılmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.03.07.2013 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2011/31903, Karar No: 2013/4863, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/31903 E.  ,  2013/4863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin evinin önünde park halinde bulunan aracının, sanık tarafından emanette kayıtlı tornavida ile düz kontak yapılmak suretiyle çalındığı, yakalama tutanağına göre aynı gün sanığın, müştekiye ait araç ile kovalamaca sonucu takla atarak yakalanması karşısında; TCK'nın 146. maddesinde öngörülen “malın geçici bir süre kullanılıp zilyedine iade edilmesi” koşulu gerçekleşmediği gibi, ayrıca benzin ve yağ tüketildiği de gözetilmeden, suçun kullanma hırsızlığı olduğu kabul edilerek, şikayet yokluğu nedeniyle yazılı biçimde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.