muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/557, Karar No: 2022/294, Tarih: 26.04.2022

15 Temmuz 2016 tarihli darbe teşebbüsü ile eylemlerinden bir kısmı, ülkemiz ve dünya barışı bakımından tehlikelilik durumu yukarıda izah edilen bir örgütün (FETÖ/PDY) mensubu olmakla sanığın da tehlikelilik durumu açığa çıkmış bulunmaktadır.

Sanığın örgüt tarafından yerleştirildiği kamu kurumu Yüksek Mahkemelerden Yargıtay' dır.

Silahlı terör örgütüne üye olan sanığın amaç ve saiki, örgütün güttüğü amaçla değerlendirilebilir; örgütün amaç ve saik hükmün gerekçe kısmında açıklanmıştır.

Örgütün, özellikle 2012 yılı ve sonrasında gün yüzüne çıkan eylemleri nazara alındığında, örgüt hiyerarşisi içinde 'mahrem alan' kapsamında yer alan sanığın gerek eğitim düzeyi, sahip olduğu sosyo-kültürel birikimi, yaptığı görev nedeniyle edindiği mesleki bilgi ve tecrübeleri ile örgütteki konumu itibarıyla bu oluşumun bir silahlı terör örgütü olduğunu bilebilecek durumda olduğu, gerekse üçüncü kişiler için bilinmez olmasına karşın, kuruluşundan itibaren gizlilik içerisinde faaliyet yürüten, bünyesine kattığı mensuplarına kod isimler veren, hücre sistemiyle örgütlenen, emir ve talimatlara sorgusuz itaati ilke edinen, günlük ve sosyal hayatın dışında örgüt üyeleri arasında gizlilik içerisinde yürütülen dışarıya kapalı örgütsel bir iletişim ve yaşam tarzı geliştiren, örgütün amaç ve çıkarlarına karşı olabilecek her kişi ve kuruma karşı her türlü illegal yöntemlerle faaliyet yürüten bir yapının illegal zeminde olduğu hususunun kendi mensuplarına aşikar olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında TCK’nın 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hükmünün uygulanma olanağının da bulunmadığı kanaatine varılmıştır.

Sanığın örgütteki konumu, TCK’nın 61. maddesi uyarınca eylemleri dikkate alınarak kastının yoğunluğu ile amaç ve saiki, suçun işleniş biçimi, örgütsel eylemlerinin yoğunluğu ve çeşitliliği, suçun işlendiği zaman ve yer ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı ile örgütün yargı mahrem yapısı içerisinde yer alan ve yargı erkinin en üst merciinde görev yapan sanığın, Devlet'e ve adalet duygusuna sadakatle bağlı olması gerekirken Devlet'i ve rejimi yıkmaya çalışan bir terör örgütünün amaç ve yöntemlerine uygun uygun olarak hareket etmesi nedenleriyle temel cezanın tayininde alt sınırdan uzaklaşılarak ceza belirlenmiştir.

Sanık savunmasında, örgüt hakkında herhangi bir bilgi vermemiş ve pişmanlık da göstermediğinden hakkında TCK’nın 221. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uygulanmamıştır.

Sanığın yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek takdiren TCK'nın 62. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılması yoluna gidilmiştir.

Sanık hakkında belirlenen hapis cezasının miktarı itibariyle yasal koşulları oluşmadığından TCK’nın 51. maddesinde düzenlenen erteleme, 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırıma çevirme ve CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükümler uygulanmamıştır.

Sanığın yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek takdiren TCK'nın 62. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılması yoluna gidilmiştir.

Sanık hakkında belirlenen hapis cezasının miktarı itibariyle yasal koşulları oluşmadığından TCK’nın 51. maddesinde düzenlenen erteleme, 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırıma çevirme ve CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükümler uygulanmamıştır.

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının yasal sonucu olarak TCK’nın 53/1. maddesinde yazılı güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ve TCK’nın 58/9. maddesi gereğince mükerrerlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanmasına karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki ifadelerle mahkumiyet kararının gerekçesi açıklanmış ve sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

V) TEMYİZ:

Sanık müdafisi temyizinde özetle; verilen kararın 22 gün sonra yazılarak tebliğ edilmesi suretiyle gerekçeli kararın 15 günde yazılması kuralının ihlal edildiği, son celsede sanığın görev konusunda itirazlarda bulunarak, davasına ancak Anayasa Mahkemesi veya Yargıtay Ceza Genel Kurulunda bakılabileceğini bildirdiği ve Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevsiz ve yetkisiz olduğunu dile getirerek görevli olmayan mahkemenin verdiği tüm kararların hukuki olmadığı iddiasını öne sürdüğü, bu iddiaların hukuki güvenlik ve hukuki belirlilik ilkeleriyle doğrudan bağlantılı olduğu, mahkemenin bu talepleri reddettiği ve 15 günlük sürede kararı yazmayarak sanığın itirazlarını belirttiği merciler önüne taşımasına engel olduğu, bunun da sanığın adil yargılanma hakkını ihlal ettiği, verilen kararın 3 Temmuz 2019 tarihli duruşma tutanağı çözülmeden ve duruşma tutanağı (SEBGİS Çözümü) dosyaya girmeden yazıldığı, mahkeme heyetinin bu tutanağı incelemeksizin kararını verdiği, bu durumun hukuka açıkça aykırı olduğu, sanığın cezalandırılmasına gerekçe olarak üçüncü kişilerin sanıkla mantıki, teknik ve hukuki irtibatı olanaksız ve daha önemlisi suç oluşturan herhangi bir eyleme dönüşmeyen Bylock konuşmaları ve basında isimleri sıklıkla yer alan bazı tanıkların soyut beyanlarının gösterildiği, tanık beyanları hariç dosyada ciddiye alınacak hiçbir delilin bulunmadığı, mahkemece sayılan delillerin aslında daha az sayıda olup çeşitli biçimlerde aynı delilin tekrarla dosyaya girdiği, zira bazı tanıkların beyanlarının 3-4 ayrı şekilde veya ek beyan olarak gönderilmek suretiyle delillerin bir anlamda şişirildiği, savunmalara gerekçesiz olarak itibar edilmediği ve neden itibar edilmediğinin kararda ortaya koyulamadığı, duruşma sırasında dinlenen tanıkların özgür beyanlarında, sanığın silahlı terör örgütüne üyeliğine dair herhangi bir somut bilgi, görgü veya duyumları bulunmadığını belirttikleri, dahası tanıkların sanığın iyi bir yargıç olduğunu, yapılan toplantılarda adı önerilen ilk 80 kişi arasında yer aldığını ve Yargıtaya seçilmesinde liyakatlı bir hakim olmasının etkili olduğunu söyledikleri hâlde, bu yorumların mahkemece dikkate alınmadığı, mahkemenin tanıkların özellikle hazırlıkta verdikleri ve sanık aleyhine olabilecek cümlelerini cımbızlayarak kararına dayanak yaptığı, heyet önünde savunmanın da sorularıyla zenginleşen tanık beyanlarına neden itibar edilmediğinin açıklanmadığı, Bylock iddiasının üçüncü kişilerin sanıkla ilgili olduğu iddia edilen ama kanıtlanamayan bazı konuşmalara dayalı olduğu, sanığın bu konuşmalardan olay tarihinde haberdar dahi olmadığı, bu konuşmalara uygun bir görüşmenin, neticede eylem veya konuşmalar paralelinde bir harekete geçmenin söz konusu olmadığı, sanığın bu konuşmaları iddianame yazılıp kamu davasının görülmesine başlanmasından sonra öğrendiği, konuşmalarda adı geçen ..., ..

..., ... ve Veysel Aslan'ın dinlenmesini ve konuyla ilgili delillerin toplanmasını talep ettiği, ancak ilk derece mahkemesinin bu talepleri de keyfi olarak reddettiği, savunmalarında gösterdikleri tanıkların dinlenmediği, dosya tanıklarının beyanlarında adları geçen kişilerin dahi mahkemeye çağrılmadığı, öte yandan ilk derece mahkemesinin sanığın kastının yoğunluğunu ve örgütteki rolü ile konumunu ortaya koyan herhangi bir delil göstermeksizin suça öngörülen cezanın alt sınırından keyfi olarak uzaklaştığı, mevcut yargılama ve hükmün bir bütün olarak adil nitelikte olmadığı gibi dürüst yargılanma ilkesi ile de bağdaşmadığı, silahların eşitliği ilkesinin ihlâl edildiği, kovuşturmanın durdurularak dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlık Kuruluna gönderilmesi gerektiği, AİHM'nin Alparslan Altan/Türkiye kararının sanığın kovuşturması açısından da aynı sonuçları doğuracağı, zira sanığın 15 Temmuz 2016 tarihi itibarıyla Yargıtay üyesi olduğu ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun güvencesi altında bulunduğu, bu bakımdan AİHM'nin Alparslan Altan/Türkiye kararındaki değerlendirme ve yorumların, AİHS'nin 5. maddesi kapsamında ortaya koyduğu ilkelerin Anayasa'nın 90. maddesinin mutlak bir gereği olarak sanığın yargılamasında da dikkate alınmak zorunda olduğu, sanık Yargıtay üyesi olarak görevli iken Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Anayasa'nın 154. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 46. maddesine aykırı olarak soruşturma başlatılıp yürütüldüğü, aşamalardaki buna ilişkin itirazlarının dikkate alınmadığı, Anayasa'nın 154. maddesine göre Yargıtayın bu yönde bir kararı olmadan bir Yargıtay üyesi hakkında inceleme ve soruşturma yapılmasının mümkün olmadığı, 2797 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre yargılama yapılmasının Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun kararına bağlı olduğu, sanık hakkında Türk Silahlı Kuvvetlerinin içerisindeki bazı unsurların karıştığı bir darbe girişimi bahane edilerek 2797 sayılı Kanun'da ve CMK'nın 2/j maddesinde belirtilen suçüstü hâli bulunmadan genel hükümlere göre soruşturma başlatılmasının ve ayrıca yakalama, gözaltı, arama, el koyma ve tutuklama kararları verilmesinin açıkça hukuka aykırı olduğu, bu kararların dayanağı olarak ileri sürülen CMK'nın 161/8. maddesinin, üst norm olan Anayasa'nın 146

. maddesinin, üst norm olan Anayasa'nın 146. maddesine ve özel kanun olan 2797 sayılı Kanun'a aykırı olarak uygulanmasının mümkün olmadığı, sanığın Ankara Cumhuriyet Başsavcı Vekili tarafından haklarında gözaltı kararı alındığının TRT ekranlarında açıklanmasından sonra rutin hayatını yaşamaya devam ettiği, resmi ikametgahında gözaltına alındığı, evinde ve Yargıtay binasındaki makam odasında yapılan aramalarda hiçbir suç eşyası bulunmadığı, sorgusunun Ankara Cumhuriyet Başsavcılığında yapıldığı, Cumhuriyet Savcılığı ifadesinden sanığın suçüstü hâlinde olmadığı açık olduğu gibi somut bir suçlama dahi yöneltilmediğinin anlaşıldığı, Ankara Sulh Ceza Hâkimliğindeki sorgusunda da herhangi bir somut suç iddiası veya maddi bir olay, eylem ya da hukuka aykırı bir fiil suçlamasıyla karşılaşmadığı, Ankara 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin kararında silahlı terör örgütü üyesi olma suçlaması yönünden herhangi bir somut olay, maddi bir suç eylemi ya da hukuka aykırı fiilleri ortaya koyan başka türde delil gösterilmediği gibi sadece CMK'nın 100. maddesine ve AİHS'nin 5. maddesinde yer alan tutuklamaya ilişkin şartlara atıfla yetinildiği ve bireyselleştirme yapılmadığı, tutuklanma anında tanık beyanları veya üçüncü kişilerin kullandığı Bylock yazışmalarında isminin geçmesi ya da YARSAV'a üye olma gibi iddiaların söz konusu olmadığı, bu delillerin tutuklanma tarihinden çok uzun süre sonra dosyaya girdiği, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 46. maddesine göre yüksek yargı üyeleri hakkında kovuşturma izni verilmesi üzerine görevle ilgili suçlarda Yüce Divan sıfatıyla Anayasa Mahkemesine, kişisel suçlarda Yargıtay Ceza Genel Kuruluna dava açılacağı, bu makamların Anayasa’nın 37. maddesinde ifadesini bulan sanığın kanunen tabi olduğu mahkemeler olduğu, bu bakımdan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kuruluş amacı, üye sayısı ve çalışma tarzı itibarıyla kısa sürede sayıları yüzleri aşan sanıkların ilk derece yargılamasını yapmaya elverişli olmaması ve fiili zorunluluk nedeniyle yargılama yapamayacağı yönündeki ilk derece mahkemesi değerlendirmesinde isabet bulunmadığı, bu sebeplerin Anayasa'nın ve 2797 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerinde ortaya koyulan tabii hâkim ilkesinin de inkarı anlamına geldiği, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun bu konudaki yargılama görevini 11.07.2017 tarihli kararıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesine verdiği, bu kararın 18.07

.07.2017 tarihli kararıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesine verdiği, bu kararın 18.07.2017 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlandığı, söz konusu düzenlemenin idari nitelikte ve kurum içi bir düzenleme olduğu, bu düzenlemeyle sanığın Yargıtayda yargılanma güvencesinin ortadan kalkmadığı, anılan değişikliğin iş yoğunluğundan kaynaklandığı görüşlerini ortaya koyduğu, ancak bu yoruma katılmanın olanaksız olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun tüm Yargıtay Ceza Dairelerinin üst kurulu ve içtihat mercisi olduğu, kıdemli ve daha güvenceli yargılanma imkanı olan sanığın, kıdem ve tecrübe yönünden daha alt statüde yer alan ve sayısal olarak da daha az üyeden oluşan bir heyetin karşısına çıkmak zorunda kaldığı, ayrıca bu adil olmayan düzenlemenin salt idari nitelikte ve kurum içi düzenleme sayılamayacağı, zira sanığın adil yargılanma hakkını da etkileyen bariz sonuçları olduğu, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin Anayasa’nın 37. maddesinin açıkça yasakladığı kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılması sonucunu doğuran yargı yetkisine sahip olağanüstü yargısal merci olduğu, sanık ile ilgili yargılama yetkisinin Yargıtay 9. Ceza Dairesine, işlendiği iddia edilen suç tarihinden yaklaşık 6 ay sonra çıkarılmış olan bir olağanüstü hâl KHK’sı (680 sayılı) ile verildiği, yargılama mercisinin hem suç tarihinden sonra değiştirildiği hem de bu merciye yetkinin kanunla değil OHAL KHK’sı ile verildiği, bu durumun Anayasa’nın 37. maddesinde düzenlenen tabii hâkim ilkesine ve AİHS’nin 6. maddesinde ifadesini bulan kanunla kurulmuş mahkeme kuralına aykırı olduğu, bu KHK'nın Bakanlar Kurulunca yayınlandıktan tam 13 ay sonra 08.03.2018 tarihinde TBMM onayından geçerek 7072 sayılı Kanun hâlini aldığı, İç Tüzük ile belirlenen sürede kanunlaşmadığından düşmesi gereken bu KHK'da kanunilik ilkesinin bulunmadığı, bunun Anayasa'nın 119/son fıkrasında öngörülen Cumhurbaşkanlığı kararnamelerinin 3 ay içinde görüşülmemesi hâlinde kendiliğinden yürürlükten kalkacağı yönündeki düzenlemeye de aykırı olduğu, yargılama mercisinin suçun işlendiği iddia edilen tarihten sonra OHAL KHK’sı ile değiştirilmesinin Anayasa’nın 121. maddesine de açıkça aykırı olduğu, hem soruşturma ve yargılama makamlarının hem de soruşturma ve yargılama usulünün OHAL KHK’sı ile değiştirildiği, bu şartlar altında AİHS’nin 6. maddesinde düzenlenen, kanunla kurulmuş, tarafsız ve bağımsız bir mahkeme tarafından, hakkaniyete uygun bir yargılamadan değil, olağanüstü hâl şartlarında OHAL KHK’sı ile yetkilendirilen olağanüstü yargılama usulleri uygulanmak suretiyle yürütülen bir süreçten bahsedilebileceği, bu durumun ise AİHS’nin öngördüğü adil yargılanma standartlarına açıkça aykırı olduğu, yargılamanın iddianamede anlatılan fiile ve faile bağlı olarak ve suç ve cezada yasallık ilkesi gözetilerek yürütülmediği, iddianamede anlatılmayan ve CMK'nın 225. maddesine göre hükmün konusu olamayacak olan YARSAV üyeliği, Bank ..

. maddesine göre hükmün konusu olamayacak olan YARSAV üyeliği, Bank ...’da herhangi bir mevduat hesabı ve hesaplarda artış olmasa da kredi kartı hesabı ve kart borç ödemeleri, çocuğunun eğitim gördüğü okulun 15 Temmuz sonrası çıkarılan KHK ile kapatılan okullardan olması, eğitim ücreti taksidinin okulun hesabına aktarılmak üzere okul muhasebe departmanı görevlisinin hesabına EFT edilmesi gibi davranışların, yüklenen suçu oluşturan birer fiil kabul edilerek hükme esas alındığı, söz konusu bu eylemlerin hiçbirinin iddianame ile kamu davası açıldığı ana kadar ve daha sonra da ulusal mevzuata göre suç teşkil eden eylemlerden olmadığı, bu davranışlar daha sonra içtihat ile suç kabul edilse bile bu eylemler nedeniyle ortaya çıkan aleyhteki durumun geçmişte yer alan fiil veya hâllere uygulanmasının mümkün olmadığı, zira TCK’nın "Suç ve Cezada Kanunilik İlkesi" başlıklı 2. maddesi uyarınca kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemeyeceği, idarenin düzenleyici işlemiyle de suç ve ceza konulamayacağından sanığın bu davranışlarının suç kabul edilerek hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasının kesin hukuka aykırılık oluşturduğu, zira TCK'nın 314/2. maddesinde yer alan silahlı terör örgütüne üye olma suçunun kişisel suç olduğu belirtilerek davanın OHAL KHK’sı ile yetkilendirilen Yargıtay 9

. Ceza Dairesine açıldığı, oysa sanığa isnat edilen eylemler görev nedeniyle, görev sırasında ve görevden kaynaklanan, görevin sağladığı avantaj ve kolaylıkla yapılması mümkün fiiller olduğundan yargılamanın Yüce Divan sıfatıyla Anayasa Mahkemesinde yapılması gerektiği, bu nedenle görevsizlik kararı verilerek dosyanın ilgili merciye gönderilmesini talep ettikleri, soruşturma ve kovuşturma sürecinde adil yargılanma hakkının ihlal edildiği, sanığın mahkumiyeti ile sonuçlanan 3 yıllık soruşturma ve kovuşturmada 2797 sayılı Kanun hiçe sayılarak soruşturma ve kovuşturma izni olmadan sürecin başlatılması, soruşturma mercisinin yetkisiz olması, arama, el koyma ve gözaltı kararlarını veren makamların ve tutukluluğa hükmeden hâkimliğin yetkisiz olması, suçüstü hâli olmadan gözaltı kararı verilmesi, gözaltı ve adliye sürecinde kötü muamele yasağına ve masumiyet karinesine aykırı uygulamalar yapılması, tutukluluk kararı ve uzatma kararlarının somut bir delile dayanmaması, istisna olması gereken tutukluluğun genel kural olarak uygulanması, hukuka aykırı ve yasak sorgu yöntemleriyle delil toplanması, bu delillerin sulh ceza hâkimleri tarafından dikkate alınmasına karşın savunma hakkı kapsamında kendilerine tebliğ edilmemesi, cezaevinde savunmaya ait belgelerin okunması, bunlara el koyulması, dosya inceleme için bilgisayarda haftada 1 gün ve 1 saat çalışma sınırı getirilmesi, bu uygulamalara OHAL KHK’ları ile getirilen ve en temel hakları alabildiğine kısıtlayan kuralların gerekçe yapılması, savunma hakkı, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkelerinin ihlal edilmesi, kısıtlılık ve gizlilik kararları nedeniyle dosya içeriğine ulaşılamamasından ötürü aleni yargılama ve savunma hakkının ihlal edilmesi, cezaevlerindeki avukatla görüşmelerin bir memur huzurunda yapılması, bu görüşmelerin izlenmesi ve kayda alınması, savunma hakkı kapsamında avukata teslim edilen ve avukat tarafından verilen her türlü yazı ve belgenin cezaevi yönetimi tarafından incelenmesi, mesleki ve savunmada kullanılacak hukuk ve mevzuat kitapları dahil 3 kitaptan fazla kitaba izin verilmemesi, bilgisayar, internet ve mevzuata erişim izni olmaması gibi savunma hakkının özüne dokunacak ihlaller yapılması, masumiyet karinesine aykırı olarak ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ve hücre cezası alanlara dair infaz hükümlerinin tutuklu iken uygulanması, cezaevi içinde inşa edilen hücrede kalıcı tutulma, tek tip kıyafet zorunluluğunun getirilmesi, 668 sayılı KHK hükmü gerekçe gösterilerek hem sulh ceza hâkimlikleri hem de Yargıtay tarafından duruşma açılmadan dosya üzerinden tutukluluğun uzatılmasına karar verilmesi, bu hâliyle yüz yüzelik ilkesinin ihlal edilmesi, uzatma kararları öncesinde savcılığın talebi alınırken bu talebin kendilerine tebliğ edilip söz hakkı tanınmaması, tez ve argümanlarının uzatma kararını veren hâkim tarafından yazılı ya da sözlü olarak hiçbir şekilde dikkate alınmaması, kovuşturma aşamasında Yargıtay 10

. Ceza Dairesinin tutukluluğun devamı yönündeki kararlarının tebliğ edilmemesi veya aksayan bir biçimde gönderilmesi, Yargıtay tarafından verilenler dahil tüm tutukluluğun uzatılmasına ve bu karara yapılan itirazın reddine ilişkin kararların aynı şablon ifadelerle verilmesi, itiraz dilekçelerinde yer verilen hiçbir hususun anılan kararlarda karşılanmaması, yargılamaların OHAL rejimi altında başlatılması, suçun işlendiği iddia edilen tarihten sonra Anayasa’nın 37. maddesindeki doğal, olağan ve kanuni hakim ilkesine, AİHS’nin 6. maddesindeki kanunla kurulmuş mahkeme ilkesine aykırı olarak soruşturma, tutuklama ve yargılama makamlarının OHAL KHK’sı ile değiştirilmesi, OHAL atmosferinde olağanüstü hâl yargılaması mantalitesiyle soruşturma usullerinin, delil elde etme yöntemlerinin, delil standartlarının ve yargısal içtihatların değiştirilmesi ve ayrıca daha önce rastlanmamış nevi şahsına münhasır bir terör örgütü bulunduğu ön kabulü ile kanunda tanımlanan hukuki güvenlik, belirlilik ve öngörülebilirlik ilkelerine aykırı olarak alabildiğine genişletilmesi suretiyle Yargıtay Başkanının ifadesiyle seksen milyonluk ülkede altı milyon dokuz yüz bin şüpheli meydana getirilmesi, başkalarının işlediği darbe girişimi vb. fiiller nedeniyle kolektif sorumluluk anlayışı içinde bu suçla hiç ilgisi olmayan sanığın 2 yılı aşkın tutuklu kalması, bu durumun suç ve cezaların şahsiliği ve kanunilik ilkelerine aykırı olması, bir grubun ya da hareketin silahlı terör örgütü olduğunun ancak kesinleşmiş bir mahkeme kararı ile kabul edilmesi gerekirken kronolojik olarak bir tarih belirlemeden, yıllarca Devletin tüm kurumları tarafından desteklenmiş bir dinsel cemaatin, yasallık ve makulluk ilkeleri gözetilmeksizin ilk kurulduğu günden itibaren terör örgütü ilan edilmesi, bu suretle elli yıllık bir dönemde herhangi bir şekilde yolu cemaatin herhangi bir kurumu ya da cemaatle iltisaklı kişi ile kesiştiği düşünülen bazı insanlar terör soruşturmasına tabi tutulurken, aynı ya da benzer delil durumu üzerinden başkalarının bu soruşturmalardan muaf tutulması gibi pek çok nedenle sürecin pek çok ilke yönünden adil yargılanma hakkına aykırılık taşıdığı, sanığın yargılama sırasında maddi gerçeğin aydınlanması için ve adil yargılanma hakkı temelinde bazı önemli taleplerde bulunduğu, bu taleplerin tümünün reddedildiği, böylece hem maddi gerçek kaygısı güdülmediği ortaya konulduğu gibi hem de savunma hakkının kısıtlandığı, çelişmeli muhakeme ve silahların eşitliği ilkesinin de zarar gördüğü, uzun süredir 9. Ceza Dairesinde devam eden yargılamada mahkemeye ne tür baskılar uygulandığı, verdiği kararlardan dolayı basında ve siyasilerce gösterilen tepkiler, tahliye kararlarının özellikle güçlü çevrelerde yarattığı bazı tepkiler ve bazı tahliye edilenlerin dosyada bir değişiklik olmadığı hâlde üst mahkemece tutuklanması, 160 militan söylemiyle Dairede yargılanan yüksek hâkimlerin peşin olarak suçlu ilan edilmesi vd

. Ceza Dairesinde devam eden yargılamada mahkemeye ne tür baskılar uygulandığı, verdiği kararlardan dolayı basında ve siyasilerce gösterilen tepkiler, tahliye kararlarının özellikle güçlü çevrelerde yarattığı bazı tepkiler ve bazı tahliye edilenlerin dosyada bir değişiklik olmadığı hâlde üst mahkemece tutuklanması, 160 militan söylemiyle Dairede yargılanan yüksek hâkimlerin peşin olarak suçlu ilan edilmesi vd. gelişmeler birlikte değerlendirildiğinde, özellikle masumiyet karinesinin sık sık ayaklar altına alındığı, HSYK Genel Kurulunun 24.08