muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/23342, Karar No: 2025/8256, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/23342 E.  ,  2025/8256 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/832 E., 2022/826 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/242 E., 2020/349 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Adıyaman 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16454, Karar No: 2015/13460, Tarih: 23.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16454 E.  ,  2015/13460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2013/574-2014/410

Davacı O.. E.. vekili Avukat Murat tarafından, davalı E.. P.. aleyhine 19/12/2013 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile davalının kınanmasına dair verilen 06/08/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulü ile kınamaya karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Facebook adlı internet sitesinde dava dışı kişinin kendisine ait profilinde yazmış olduğu yazının altına, davalı tarafından yazılan yorum içeriğinde şahsına karşı ağır hakaretlerde bulunduğu iddiası ile uğramış olduğu manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, dava dışı kişinin sitesinde yazmış olduğu yazıya karşılık genel anlamda sözler kullandığını, dünyada ve ülkede olumsuz giden meselelere ilişkin eleştirel anlamda yorumda bulunduğunu, yazılan sözlerde davacıyı hedef aldığına dair emare dahi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafından yazılan yazıda kullanılan sözlerde Türk-Büro Sen Sendikasının yönetiminde bulunan davacı ve diğer arkadaşlarının kastedilmiş olduğu, davacının dava açma ehliyeti olduğu ve davacının kişilik haklarının ihlal edilmiş olduğu gerekçesi ile davalının kınanmasına karar verilmiştir.

Dava konusu yazı içeriği incelendiğinde, davacının isminin geçmediği görülmektedir.Bununla beraber davalı tarafından yazılan yazının, öncesinde ve sonrasında başkaları tarafından yazılan yazılarla beraber değerlendirilmesi durumunda da dava konusu yazı ile davacının kastedildiği anlaşılamamaktadır. Normal düzeydeki bir kişinin dava konusu yazıyı okuduğunda davalının davacıyı hedef aldığı sonucuna varamayacağından yazının davacıya matuf olduğu ve matufiyet unsurunun gerçekleştiğinden söz edilemez. Şu durumda, matufiyet unsuru yokluğundan davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirmeye dayalı olarak davanın kabulü ile davalının kınanmasına karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14685, Karar No: 2010/4492, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/14685 E.  ,  2010/4492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı şirket, davalıya 30.9.2000 tarihli sözleşme ile daire sattıklarını, sözleşmeye göre davalının satış bedeli olarak ödeyeceği vadeli senetlere TEFE farklarının yansıtılması gerekirken davalının edimini yerine getirmediğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazının iptaline, %40 inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davacı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın 2009/14685-2010/4492

sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile ... yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu davada, kısa kararda, “19.553,78 TL'lik asıl alacağa aylık %8 temerrüt faizi uygulanmasına” şeklinde hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda ise, “19.553,78 TL'lik asıl alacağa yıllık %8 temerrüt faizi uygulanmasına” şeklinde karar verilmiş olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 6.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3936, Karar No: 2017/5148, Tarih: 14.06.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/3936 E.  ,  2017/5148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.07.2013 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 15.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukuna dayalı elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Davacı, 102 ada 55 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalının komşu 102 ada 48 ve 49 parsellerin maliki olduğunu, bu taşınmazlar arasında su akışını sağlayan bir dere bulunduğunu, davalının derenin tabii akışına müdahale ettiğini, derenin orta tarafından batısına doğru olan kısmı kapatarak suların kendi arazisine akmasına neden olduğunu belirterek, davalının suya elatmasının önlenmesini ve dere yatağına yaptığı yapıların kal'ini istemiştir.

Davalı, 48 parselin kendisine ait olmadığını, iddia edildiği gibi bir müdahalesi de bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme davanın reddine karar vermiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Ortaya konan uyuşmazlığın, Türk Medeni Kanunu'nun 737. maddesi hükmü çerçevesinde giderilmesi gerekmektedir. Gerçekten "komşu hakkı" başlıklı Türk Medeni Kanunu'nun 737. maddesi mülkiyet hakkı sınırlarının aşılarak başkalarına zarar verilmesi veya zarar tehlikesi yaratılması halinde taşınmaz malikinin sorumluluğunu düzenlemiştir. Komşuluk hukukunu taşınmaz malların kullanılmasını doğrudan doğruya veya dolayısı ile sınırlayan özel hukuk hükümleri oluşturur. Taşınmazların, yer itibariyle birbirlerine bitişik veya yakın olması komşu taşınmaz maliklerine bunlardan yararlanırken veya bunları kullanırken birbirlerinin durum ve menfaatini gözönünde tutmak ödevi yüklemiştir. Birlikte yaşama zorunluluğunun bir sonucu olarak komşuluk ilişkileri taşınmaz malikinin haiz olduğu yetkileri belirli oranda kısarak sınırlar. Bundan amaç, komşular arasında imkan eşitliği ve dolayısı ile dayanışmayı sağlamaktır. Hemen ifade edilmek gerekirse, Türk Medeni Kanunu'nun 737. maddesinde sıralanan duman, buğu, kurum, toz, koku çıkarmak, gürültü veya sarsıntı yaparak rahatsızlık vermek gibi yasaklamalar sınırlı değildir. Komşuluk hukukuna aykırılığın bulunup bulunmadığını her olayın özelliğine göre ve özellikle o konudaki emsaller ile yerel örf ve adete uygun tayin etmek gerekir.

Somut olayda; davacı elatmanın önlenmesi ve yıkım istemli davasını açtıktan sonra 11.12.2013 tarihinde mahallinde tespit yapılmasını talep etmiştir. Aynı gün davalının yokluğunda yerinde yapılan tespit sonucu fenni ve ziraatçi bilirkişiler raporlarını düzenlemişler, buna göre; dava konusu kısmın 102 ada 55 ve 48 parsel sayılı taşınmazların ortak sınırından geçen yağmur ve fazla suların tahliyesini sağlayan dere/ark olduğu, fen bilirkişisinin krokisinde yeşil boyalı olarak gösterdiği kısmın 102 ada 48 parsel içerisinde zeminde fiilen açık dere olarak yer aldığı, A harfi ve kırmızı boyalı olarak gösterilen 122,34 m2'lik bölümde ise derenin 48 parsel tarafında taşduvarla örülerek kapatıldığı, bu haliyle doğuda 48 ve 55 parsel sayılı taşınmazların ortak sınırından akan derenin 48 parseldeki akış yönü kapatılarak akışın tamamen 55 parsel sayılı taşınmaza yöneltildiği belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; davalının savunması dikkate alınarak, 102 ada 48 ve 49 parsel sayılı taşınmazlara ait tapu kayıtları getirtilmeli, yerinde davalının da katılımı ile yeniden bir keşif yapılarak tayin edilecek bilirkişi veya bilirkişilere fen bilirkişinin krokisinde A harfi ile gösterdiği bölüme yapılan kazı ve dolgu çalışması ile inşa edilen taş duvarın derenin akış güzergahını engelleyip davacı taşınmazına zararının olup olmadığını belirlemek, zarar ve komşuluk hukukuna bir aykırılık saptanırsa bunun giderilme yöntemi bilirkişiye açıklattırılarak, istem sonucu hakkında bu araştırmalardan sonra hüküm kurmak olmalıdır.

Mahkemece, değinilen bütün bu yönler üzerinde durulmaksızın, dava eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı gerekçeler ile reddedildiğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5208, Karar No: 2025/1132, Tarih: 20.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5208 E.  ,  2025/1132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2024/220 Esas, 2024/483 Karar

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulacak kararlar, 361. ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun'un 25. ve geçici 2. maddeleri hükümleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen Bölge Adliye Mahkemeleri, 20.07.2016 tarihinde göreve başlamıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 26.12.2019 tarihli kararı ile açılan dava ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, karar taraf vekillerince istinaf edilmiş olup Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiş olup Dairemizin 07.03.2022 tarihli kararı ile onanmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 26.12.2019 tarihli kararı kesinleşmiş ise de, yapılan bireysel başvuru sonucunda Anayasa Mahkemesinin 19.12.2023 tarihli, 2022/46904 başvuru sayılı kararı ile; "...Kararın bir örneğinin mülkiyet hakkı ile bağlantılı olarak etkili başvuru hakkının ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmak üzere ..., Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesine (E.2019/632) ... GÖNDERİLMESİNE,..." karar verilmiş olup bu çerçevede İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde 26.12.2019 tarihli kesinleşen kararın 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkındaki Kanun'un 50/2 hükmü uyarınca ortadan kaldırılmasına, davanın davalı ...Ş. yönünden zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş olup işbu karara karşı davacı vekilince temyiz isteminde bulunulmuş ise de, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararından sonra İlk Derece Mahkemesince yeniden yargılama yapıldığı, yeniden yargılama neticesinde verilen kararın, öncelikle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince istinaf incelemesinin yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

O halde; İlk Derece Mahkemesinin 08.07.2014 tarihli kararı istinaf kanun yoluna tabi olduğundan Mahkemece verilen kararın kanun yolu incelemesi Bölge Adliye Mahkemesine ait olup yasa gereğinin takdir ve ifası bakımından dava dosyasının Mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Kanun yolu değerlendirmesi yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine tetkiksiz İADESİNE,

20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1782, Karar No: 2016/10661, Tarih: 17.10.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/1782 E.  ,  2016/10661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ceza Yargılama Yasası'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7664, Karar No: 2010/8661, Tarih: 22.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/7664 E.  ,  2010/8661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/139240

MAHKEMESİ : Oltu Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

NUMARASI : 2007/52

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın mağduru bira şişesiyle vurarak yaraladığı olayda, mağdura ait adli raporlarda gösterilen yaralanmasının meydana geliş biçimi ve ölçütleri ile vücutta meydana getirdiği tahribatın ağırlığı itibariyle suçta kullanılan bira şişesinin 5237 Sayılı TCK.nun 6. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde açıklanan saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış veya saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli silahlardan sayılması ve sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken sanığın mağdura kırık olmayan bira şişesiyle vurduğu ve kırık olmayan şişenin silah sayılmayacağı kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/124, Karar No: 2020/1171, Tarih: 25.02.2020

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2020/124 E.  ,  2020/1171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine davalılardan Ermenek Cenne Linyit Kömür İşletmeleri Ltd. Şti. Vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalılardan Ermenek Cenne Linyit Kömür İşletmeleri Ltd. Şti Vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davalılardan Ermenek Cenne Linyit Kömür İşletmeleri Ltd. Şti vekilince duruşmalı olarak istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25/02/2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan Ermenek Cenne Linyit Kömür İşletmeleri Ltd. Şti vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Av. ... geldiler. Başka gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle, davacılar eş, çocuklar, anne ve babanın manevi tazminat istemlerinin kabulüne, eş lehine 1.260,07-TL maddi, çocuk İbrahim lehine 51.387,37 TL maddi, çocuk Hasan lehine 66.206,76 TL maddi, kardeşler lehine 40.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine dair verilen karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce davalı Ermenek Cenne Linyit Kömür İşletmesi Limited Şirketi‘nin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.