muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/564, Karar No: 2020/2852, Tarih: 16.11.2020

Cumhuriyet savcılığı tarafından düzenlenen 12.01.2016 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 10.01.2017, bihakkın tahliye tarihinin ise 17.06.2020 olarak belirlendiği, 25.09.2006 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün Kınık K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 11.01.2016 tarihli ve 2015/97 sayılı kararına göre “işlediği suçtan dolayı pişmanlık duyduğu, iyi halli hükümlü olarak cezasını infaz etmekte olup, adli suç grubuna dahil edildiği ve bakiye cezasının açık ceza infaz kurumunda infaz olunmasında bir mahsur görülmediğinin” bildirildiği; Disiplin Kurulu Başkanlığının 11.01.2016 tarihli ve 2016/4 sayılı iyi hal tespiti görüş bildirme kararında “işlediği suçtan dolayı pişmanlık duyduğu, iyi halli hükümlü olarak cezasını infaz etmekte olduğunun” bildirildiği ve İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 11.01.2016 tarihli ve 2016/8 sayılı kararı ile bakiye cezasının açık ceza infaz kurumunda infazının uyun olacağına karar verildiği, açık ceza infaz kurumuna alınan hükümlünün 14.01.2016 tarihli dilekçesiyle hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesini istediği,

../..

S/4

Bergama Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 15.01.2016 tarihli ve 2016/10 sayılı iyi hal tespiti görüş bildirme kararı değerlendirme raporunda “....iyi halli hükümlü olduğu, koşullu salıverilme tarihinin 10.01.2017 olup, 16.01.2016 tarihinden geçerli olmak üzere cezasının geriye kalan kısmının denetimli serbestlik kapsamında infaz etmesi için karar alınmak üzere infaz dosyasının İnfaz Hakimliğine sunulmak üzere Cumhuriyet Başsavcılığı İlamat ve İnfaz bürosuna gönderilmesine” karar verildiği,

Bergama İnfaz Hakimliğinin 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı kararı ile hükümlünün koşullu salıverilme tarihi olan 10.01.2017 tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, 16.01.2017 tarihi itibariyle tahliyesine karar verildiği, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına devam olunduğu sırada... Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2016 tarihinde 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun geçici 3/2. maddesine göre hükümlünün koşullu salıverilmesine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılması nedeniyle denetimli serbestlikten en fazla altı ay yararlanması gerektiği gerekçesiyle doğrudan... İnfaz Hakimliğine 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı Kararın kaldırılarak, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmesinin istendiği,

Bergama İnfaz Hakimliğinin 10.06.2016 tarihli ve 2016/201 değişik iş sayılı kararla itirazın kabulüne 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verdiği,

Hükümlünün bu karara 08.07.2016 havale tarihli dilekçesiyle itiraz etti,

Bergama İnfaz Hakimliğinin 10.06.2016 tarihli ve 2016/201 değişik iş sayılı kararla itirazın kabulüne 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verdiği,

Hükümlünün bu karara 08.07.2016 havale tarihli dilekçesiyle itiraz etti,

İtiraz merci olan... Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2016 tarihli ve 2016/592 değişik iş sayılı kararla itirazın kabulüne,... İnfaz Hakimliğinin 10.06.2016 tarihli ve 2016/201 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına, hükümlü hakkında... İnfaz Hakimliğinin ilk kararı olan 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı kararının uygulanmasına, infazın bu karar uyarınca yapılmasına kesin olarak karar verildiği, anlaşılmıştır.

4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanunun 6/5. maddesinde yer alan "...İnfaz hâkiminin kararlarına karşı şikâyetçi veya ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından, tebliğden itibaren bir hafta içinde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerine göre acele itiraz yoluna gidilebilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında,... İnfaz Hakimliğinin ilk kararı olan 15.01.2016 tarihli ve 2016/14 değişik iş sayılı kararının infaz savcılığına gönderilmesine karşın, anılan karara karşı bir haftalık itiraz süresi geçtikten sonra, 01.06.2016 tarihli dilekçe ile itiraz edilmesi karşısında, süresinden sonra yapılan itirazın esasa girilmeksizin süre yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden... Ağır Ceza Mahkemesinin 10/08/2016 tarihli ve 2016/592 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yukarıda açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden,... Ağır Ceza Mahkemesinin 10/08/2016 tarihli ve 2016/592 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/6437, Karar No: 2003/13138, Tarih: -

3. Hukuk Dairesi 2003/6437 E., 2003/13138 K.

**3. Hukuk Dairesi 2003/6437 E., 2003/13138 K.**

**- HAKSIZ İŞGAL TAZMİNATI

- KÖTÜ NİYETLİ ZİLYET**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 995 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 42 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 44 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı tutularak 200.000.000.000. TL.nın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

1- İDDİA, SAVUNMA VE DELİLLER

Dava dilekçesinde niza konusu 7 nolu parselin dava dışı Ragıp tarafından davacı Türk Kalp Vakfı'na bağışlandığını, davalının ise taşınmazı tüm uyarı ve ihtarlara rağmen kullanmaya devam ettiği iddia edilerek, bu haksız kullanım nedeniyle uğranılan zarardan fazlaya ilişkin talep ve dava hakkı saklı tutularak şimdilik ikiyüzmilyar (200.000.000.000) liranın tahsili talep ve dava edilmiş, mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü cihetine gidilmiştir.

Dava konusu taşınmazın ilk maliki Ragıp tarafından dava dışı olan Türkiye işitme ve Konuşma Rehabilitasyon Vakfı'na bağışlandığı, taşınmazın 1/2'sinin bu vakıf tarafından davalıya devir edildiği davalının da taşınmaz üzerinde bulunan binayı inşaa ettiği anlaşılmaktadır.

Daha sonra taşınmazın bağış amacına aykırı kullanıldığı iddia edilerek Ragıp tarafından açılan tapu iptali ve tescil davası kabul edilerek taşınmazın mülkiyeti tekrar dava dışı olan bu kişiye geçmiştir (Şişli Birinci Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1994/63-47 sayılı kararı)

Nizalı taşınmaz Ragıp tarafından davacı Türk Kalp Vakfı'na bağışlanmış ve vakfın açmış olduğu el atmanın önlenmesi davası sonunda davalı Sami'nin taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş ve taşınmaz 18.7.2000 tarihinde davacıya teslim edilmiştir.

Hakkında açılıp kesinleşen elatmanın önlenmesi davası ile davalının kötü niyetli olarak taşınmazı kullandığı saptanmıştır.

Davacı, dilekçesinde; davalı tarafından yapılan binanın hastahane haline getirilmesi için gerekli yıkım ve yapım giderleri ile davalının Elektrik Kurumuna, SSK, Belediye ve sair kurumlara olan ve davacı Türk Kalp Vakfı tarafından ödenen borçları ile enflasyona paralel olarak artan maliyetler ve devalüasyon sonucu Türk parasının kaybettiği değer münasebetiyle uğradığı zarar ile, taşınmazın geç teslimi nedeniyle tüm zarar ve kar mahrumiyetini talep etmiştir.

Davacı, dilekçesinde; davalı tarafından yapılan binanın hastahane haline getirilmesi için gerekli yıkım ve yapım giderleri ile davalının Elektrik Kurumuna, SSK, Belediye ve sair kurumlara olan ve davacı Türk Kalp Vakfı tarafından ödenen borçları ile enflasyona paralel olarak artan maliyetler ve devalüasyon sonucu Türk parasının kaybettiği değer münasebetiyle uğradığı zarar ile, taşınmazın geç teslimi nedeniyle tüm zarar ve kar mahrumiyetini talep etmiştir.

Yapılan yargılamada, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda davalının uğradığı zarar; 6.009.532.276-TL kar mahrumiyeti, 52.610.000.000. TL kira mahrumiyeti ve geç teslim nedeniyle araç gereç, inşaat harcamaları, enflasyon farkı 735.136.107.249. TL olarak hesap edilmiş, mahkemece de, hastahane yapımı için gerekli araç ve inşaat giderlerinin 2001 yılındaki miktarı olan 854.670.433.631. TL 1997 yılındaki (mal ve hizmet alım gücü itibariyle) eş değeri olan 119.534.326.382. TL arasındaki fark, tümüyle mal varlığında bir eksilme olarak kabul edilip, tazminine karar verilmiştir.

Davacı ödenmediğini ileri sürdüğü elektrik, SSK ve Belediye giderleri ile ilgili belgeler sunmamış mahkemece de bu yönde bir araştırma yapılmamıştır.

II- BİLİRKİŞİ İNCELEMESİ

Bilirkişi raporunda kar mahrumiyeti ve enflasyon nedeniyle uğranılan zarar ayrı ayrı hesap edilmiştir. Mahkemece kar mahrumiyeti ve kira mahrumiyetinin tazminine karar verilip verilmediği açıklanmadan, toplam zararın talebin üzerinde bulunduğundan söz edilerek davanın kabulü yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bilirkişi tarafından, enflasyon nedeniyle paranın değer kaybına dayanan zarar hesap edilirken, davacı tarafından satın alınan hastahane araç-gereçleri ile inşaat harcamalarına ilişkin liste ve taşınmazın teslim edildiği 2001 yılına ait fiyatları (854.670.433.631. TL) esas alınmış, taşınmazın teslimi gereken 1997 yılı ve 2001 yılı arasında Türk Lirasının iç alım değeri ile dolar ve mark karşısında değerini 7.15 kat yitirdiğinden söz edilerek 1997-2001 fiyat farkı 735.136.107.249. TL zarar olarak nitelendirilmiş ve hüküm altına alınmıştır.

III- KÖTÜNİYETLİ ZİLYEDİN SORUMLULUĞUNUN DOĞMASI İÇİN, TAŞINMAZIN (nesnenin) HAKSIZ OLARAK ALIKONULMASI ÎLE MEYDANA GELEN ZARAR ARASINDA NEDENSELLİK BAĞI BULUNMASI GEREKİR.

Kötüniyetli haksız zilyedin sorumluluğu, gerçek hak sahibinin (davacının) haksız zilyetlik olgusu yüzünden ihlal edilen bütün çıkarlarına kadar uzanır. O kadar ki,.taşınmazın alıkonulması ile gerçek hak sahibi olan davacının zarara uğraması arasında nedensellik bağının gözlenebildiği her durumda, kötüniyetli zilyedin sorumluluğuna yol açacak böyle bir zararın varlığı kabul edilmelidir.

Kötüniyetli haksız zilyedin sorumluluğu, gerçek hak sahibinin (davacının) haksız zilyetlik olgusu yüzünden ihlal edilen bütün çıkarlarına kadar uzanır. O kadar ki,.taşınmazın alıkonulması ile gerçek hak sahibi olan davacının zarara uğraması arasında nedensellik bağının gözlenebildiği her durumda, kötüniyetli zilyedin sorumluluğuna yol açacak böyle bir zararın varlığı kabul edilmelidir.

Kötüniyetli zilyedin bu sorumluluğunun doğabilmesi için ayrıca kusurlu bulunmasına gerek yoktur. Gerçek hak sahibinin (davacının), taşınmaz elinde olsaydı hangi tedbirleri alacağı, genel yaşam deneylerinden, bu arada değer ispatlanabilirse, gerçek hak sahibinin, kendine ait mal varlığı unsurları bakımından sürekli olarak gösterdiği özenli davranışın ölçüsünden çıkar.

IV- GENEL PAHALILIK, ENFLASYON NEDENİYLE PARANIN DEĞER KAYBI BAŞLI BAŞINA ZARAR MIDIR?

Mahkemece; zararın, paranın alım değerini yitirmesine, enflasyona dayandırıldığı anlaşılmaktadır.

Saf anlamda zamanın akışından kaynaklanan zararlardan kötüniyetli zilyed sorumlu tutulmamalıdır, Çünkü bu tür kayıplar, taşınmazın kötüniyetli zilyed tarafından haksız olarak alıkonulmasıyla nedensellik bağı içerisinde bulunmamaktadır. Salt zamanın akışına bağlı zararlar, taşınmaz (nesne) kimin yanında (elinde) olursa olsun, aynı kötüleşmeye sebebiyet verecektir.

Bu nedenlerle genel pahalılık, enflasyon nedeni ile paranın değer kaybı, başlı başına zarar olarak nitelendirilemez. Paranın değer kaybının malvarlığındaki azalma etkisinin de kanıtlanması gerekir. Bu bakımdan kural olarak maliyet farkı "zarar" sayılırsa da salt genel enflasyon; paranın genel olarak alım gücünün azalması nedenine dayanan maliyet farkı başlı başına zarar olarak kabul edilmemelidir.

O halde taşınmaz davacının elinde olsaydı, zararın meydana gelip gelmeyeceği sorununun çözümlenmesi gerekmektedir. Yani gerçek hak sahibinin (davacının) zararın meydana gelmesini önleyecek tedbirleri alıp almayacağı veya böyle tedbirleri almaya muhledir olup olmadığı araştırılmalıdır. Bundan ayrı olarak meydana gelen zarar ile haksız zilyedlik olgusu arasında uygun nedensellik ilişkisi de ayrıca aranacaktır (Stark, Emil W: Berner Kommentar, Band 4, 3. Abteilung, 1. Teilband, Bern 1984, Art. 940, N.6)

V- TMK. MAD.995 HÜKMÜNDE SÖZEDİLMEYEN VE FAKAT BİLİMSEL ÖĞRETİ TARAFINDAN GELİŞTİRİLEN KÖTÜNİYETLİ ZİLYEDİN SORUMLULUĞUNUN SINIRLANDIRILMASINDAN ESASLAR:

TMK. mad.995'e göre: "İyiniyetli olmayan zilyet, geri vermekle yükümlü olduğu şeyi haksız alıkoymuş olması yüzünden hak sahibine verdiği zararlar karşılığında tazminat ödemek zorundadır."

V- TMK. MAD.995 HÜKMÜNDE SÖZEDİLMEYEN VE FAKAT BİLİMSEL ÖĞRETİ TARAFINDAN GELİŞTİRİLEN KÖTÜNİYETLİ ZİLYEDİN SORUMLULUĞUNUN SINIRLANDIRILMASINDAN ESASLAR:

TMK. mad.995'e göre: "İyiniyetli olmayan zilyet, geri vermekle yükümlü olduğu şeyi haksız alıkoymuş olması yüzünden hak sahibine verdiği zararlar karşılığında tazminat ödemek zorundadır."

Görüldüğü üzere kanun, "bütün" zararın tazmininden sözediyor. Burada istemin miktarının BK.nun 42/44. maddelerine göre de indirimi için bir saha kalmaktadır. Örneğin, hak sahibi taşınmazı istemekte gecikmişse özellikle hakim tazmin yükümünü azaltır, ispat yükü ise hak sahibine aittir (Bu konuda bkz. Homberger, A:Zilyedlik ve Tapu Sicili, çev. Suat Bertan, Ank.1950, sh.159; Wieland, C:Ayni Haklar, çev.İ.Hakkı Karafakı, Ank. 1946, Art.940, N.1)

Uygulamada özdeş ilkeler saptanmıştır. Örneğin Yargıtay HGK.nun bir kararında şu görüşe yer verilmiştir: Kötüniyetli zilyedin sorumluluğunun kapsamının belirlenmesinde BK. mad.42-44 hükümlerinin uygulanması gerekir. Gerçekten de TMK. mad.995. maddesine dayanan haksız işgal tazminatı davaları, haksız eyleme dayanan tazminat davalarıdır. Bu nedenle, BK.nun 41 ve ardından gelen maddelere ait hükümlerinden, 995. maddenin hükümlerine aykırı olmayanlar ve özellikle 42 ve 43. madde hükümleri bu davalarda uygulanabilir (HGK. 15.1.1964, 223/330. Ayrıca bkz. BK. 42/44 hükümlerinin uygulanmasının BK.98/II atfı sayesinde olanaklı olmalıdır şeklinde özetlenebilen bir görüş için: Burak, Özen: Haksız Zilyedlikte iade doktora tezi -İst.2003, sh.198, dipnot: 382'nin sonu)

VI- SONUÇ

Mahkemece yukarıda açıklanan hukuki ve fiili olgular dikkate alınmaksızın karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olduğu gibi kabule göre de, bilirkişi raporunda, davacı tarafından sunulan listede yer alan araç ve gereçlerin tümünün binada kullanılmadığı açıklandığı halde, zararın hesabında bu yönün dikkate alınmamış olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için dava tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 275.000.000 lira vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 4.11.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2314, Karar No: 2025/1671, Tarih: 24.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/2314 E.  ,  2025/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/381 E., 2024/880 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/266 E., 2023/564 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2011 yılında bisiklet kazası geçirdiğini, bu kazadan sonra yüzünün sol tarafına dikişler atıldığını, 2019 yılının sonlarına doğru davalı Samsun ... Hastanesi Estetik ve Plastik Cerrahı Dr. ...’a başvurduğunu, görüşmede skar revizyonu tedavisi olabileceğinin ve bu izin çok ince belirli belirsiz kalacağının 3-6 ay içerisinde iyileşme sürecinin tamamlanacağının davalı hekimce belirtildiğini, davacının 29.01.2020 tarihinde ameliyat olduğunu, 6 ayın sonunda yüzündeki ten rengindeki belirli belirsiz izin kıpkırmızı daha geniş bir ize dönüştüğünü, davalının biraz daha beklenilmesi yönündeki tavsiyesi üzerine 3 ay daha beklediklerini, 9 aylık süreç sonunda ikinci ameliyatın gerçekleştiğini, ikinci ameliyattan sonra da davacının yüzünde değişen bir şey olmadığını, iyileşmenin gözlemlenmediğini, davacının yüzündeki yara izi sebebiyle maddi ve manevi zarara uğradığını, söz konusu iz sebebiyle % 5 engel oranına sahip olduğunu öne sürerek fazlaya dair dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçelerinde; davacıya uygulanan tıbbi teşhis ve tedavi sürecinde hekimlerin ve hastanenin hiçbir kusurunun bulunmadığını, operasyonun başarıyla tamamlandığını, tedavi süresi ve oluşabilecek komplikasyonların davacıya teker teker anlatıldığını, hukuka uygun aydınlatılmış onam formunun alındığını, hizmetin ifası için zarar doğmasını engelleyecek tüm tedbirlerin alındığını ve gereken özenin gösterildiğini, tedavide ihmalin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu estetik amaçlı ameliyatın tıbbi gereklerine ve taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine uygun yapıldığı, davacının 2011 yılında geçirdiği kaza sonrası meydana gelen kesi hatlarının, yüzün doğal langer çizgilerine dik olduğunun anlaşıldığı, bu duruma bağlı olarak kişide mevcut skarın yapılan revizyon işlemleri sonrasında tamamen yok olmasının tıbben mümkün olmadığı, davalı yüklenici doktorun iş sahibini uyarma yükümlülüğünü yerine getirdiği, dava konusu ameliyat sonrasında kişide meydana gelen durumun tıbben kabul edilebilir sınırlar içerisinde olduğu, ayıplı ifa olarak değerlendirilemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; aydınlatılmış onamın genel işlem şartı niteliğinde olduğunu, ameliyattan sonra davacının yüzünün davalı hastaneye başvuru tarihinden önceki haline nazaran çok daha kötü bir hale geldiğini, ameliyatı gerçekleştiren doktor ile müvekkili arasında geçen yazışmaların üzerinde durulmadığını, bu konuşmalarda davalı doktorun açıkça pişmanlığını dile getirdiğini, estetik ameliyatların, eser sözleşmesi niteliğinde olup, sonuç garantisini içerdiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HMK’nın 33. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Somut olayda, davacı ile davalı arasında eser sözleşmesi niteliğinde estetik müdahaleyi kapsayan hukuki ilişki bulunduğu, sözleşmenin niteliği itibariyle hekim ile hasta arasında tıbbi zorunluluk sebebiyle gerçekleştirilen tedaviye ilişkin vekalet sözleşmesinden farklı olduğu ve eser sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Eser, yüklenicinin sanat ve beceriyi gerektiren, bir emek sarfı ile gerçekleştirilen sonuçtur. Yüklenicinin eseri iş sahibinin yararına olacak şekilde ve ona hiçbir zarar vermeden meydana getirmesi, davalı yüklenicinin hem sadakat hem de özen borcunu kapsar. Burada belli bir sonucun ortaya çıkması amaçlandığından meydana getirilen eserin iş sahibinin beklentisini karşılamaması halinde, sözleşmedeki yarar dengesi iş sahibi aleyhine bozulmuş olur. Bu bakımdan eserin fen ve sanat kurallarına uygun, iş sahibinin beklentilerini karşılar özellikleri taşıması aranır. Aksi halde eserin ayıplı olduğu kabul edilir. Ayıplı eseri meydana getiren yüklenici ise, ortaya çıkan ayıp ve eksiklerden sadakat ve özen borcu nedeniyle sorumludur. Yüklenici, hangi yöntemi kullanırsa kullansın eserin ayıpsız olarak ortaya çıkması gerekmekte olup, diğer bir deyişle eser sözleşmesinin niteliği gereği yüklenici sonucu garanti etmektedir. Komplikasyonlarda ise aydınlatma yükümlülüğü ve komplikasyon yönetiminin doğru yapılması yine yüklenicinin sorumluluğundadır.

İş sahibinin ayıptan doğan hakları TBK'nın 475. maddesinde düzenlenmiştir. Bu haklar; sözleşmeden dönme, ayıp oranında bedelden indirim ya da ücretsiz onarım isteme hakları ile genel hükümlere göre tazminat isteme hakkıdır. Bunlardan ilk üçü, yani dönme, bedelden indirim ve ücretsiz onarım isteme hakları seçimlik haktır. Tazminat isteme hakkı ise, iş sahibinin zarar görmesi şartıyla her üç seçimlik hakla birlikte istenebilir. Bu haklar sınırlı olarak sayılmış olduğu için bunlar genişletilemez.

04.04.1997 tarihinde imzalanan ve 09.12.2003 tarihinde 25311 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp yürürlüğe giren ve iç hukukumuzun bir parçası haline gelen Avrupa Biyotıp Sözleşmesi 16.03.2004 tarihinde onaylanmış olup, sözleşmenin "Meslek Kurallarına Uyma" başlıklı 4. maddesinde, "araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir" düzenlemesi karşısında, davacıya hastane ortamında tıbbi müdahalede bulunulduğuna göre bu sözleşme hükümleri de esas alınarak uyuşmazlığın çözümü zorunludur. Sözleşmenin 4. maddesinde kastedilen standartın da, tıbbi standart olduğu tartışmasız olup, tıbbi standartlara aykırılık teşhis ya da tedavi aşamasında ya da müdahale sonrasındaki süreçte noksanlık ya da yanlışlık şeklinde gerçekleşebilir “Tıbbi Standart” hekimin tedavinin amacına ulaşması için gerekli olan ve denenerek ispatlanmış bulunan, hekim tecrübesi ve doğa bilimlerinin o anki ulaştığı düzeyi ifade etmekte olup, denenmiş ve bilinen temel meslek kurallarıdır. Sözleşmenin eser niteliğindeki estetik müdahalelerde de uygulanacağının kabulü zorunludur. Ayrıca 5. maddede, aydınlatılmış rıza alınması zorunluluğu açık bir şekilde düzenlenmiştir.