muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14987, Karar No: 2012/13154, Tarih: 12.06.2012

Davalı işverenin personel taşıma işini alt işverene vermesi sonucu daha önce bu işte çalıştırdığı işçiler bakımından bir istihdam fazlalığı doğması kaçınılmazdır. Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulduğu ve muvazaaya dayanmadığı anlaşıldığına göre bu aşamadan sonra yapılacak yargısal denetim sadece feshin son çare olması ilkesinin göz önünde bulundurulup bulundurulmadığına yönelik olmalıdır.

Belirtmek gerekir ki, feshin son çare olması ilkesi işverenin mülkiyet hakkını ve girişim özgürlüğünü ortadan kaldıracak şekilde yorumlanamaz. Somut olayda işveren, radyo, televizyon haberleşme ve yayıncılık alanında faaliyet göstermektedir. Bilirkişi tarafından davalı şirketin ulaştırma biriminde toplam 63 şoför çalıştırıldığı belirtilmiş ise de, bunların makam aracı, hizmet aracı, birimlere ve bölgelere tahsis edilen araçların şoförleri oldukları anlaşılmaktadır. Davacının iş sözleşmesinin feshinden sonra şoför veya başka bir unvanla işe alınan yeni işçi bulunmamaktadır. Buna rağmen iş sözleşmesi feshedilen davacı ve diğer üç işçinin başka bir işte çalıştırılabileceği gibi soyut ve varsayımsal yaklaşımlar işverenin mülkiyet hakkını ve girişim özgürlüğünü ihlal edicidir. Feshin son çare olması ilkesi ne pahasına olursa olsun işçinin istihdamı şeklinde değerlendirilemez. Davacının şoför olarak veya başka bir işte değerlendirilebileceği yönünde somut hiçbir delil dosyada bulunmamaktadır. Davalı işverence yapılan fesih geçerli nedene dayandığından davanın kabulüne dair mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.

KARŞI OY

Uyuşmazlığa konu olayda, davacının davalı işyerinde 01.03.2002 tarihinden itibaren şoför olarak çalışmaya başladığı, Ulaştırma Bakanlığı tarafından hazırlanan ve 11.06.2009 tarihinde yürürlüğe konulan yönetmelik hükümleri uyarınca operasyonel ticari araç kiralama yöntemine yer verilmediği, davalı işyerinin ulaştırma birimi tarafından taşıma işinde kullanılan iki minibüsün yönetmelik kapsamına girdiği, söz konusu minibüslerin ise şirketin malı olmayıp başka firmadan kiralandığı, sonuç olarak davalı işletme tarafından yürütülen taşıma işinin anılan yönetmelik hükümleri gereğince hukuki zorunluluktan dolayı alt işverene verildiği ve be nedenle şoför kadrosunda fazlalık oluştuğu, alınan işletmesel bir kararla ulaştırma biriminde çalışmakta olan davacı ile birlikte toplam 4 şoförün iş sözleşmesinin sona erdirildiği gerek taraflar, gerek bilirkişi raporu ve gerekse mahkeme kararı ile sabittir. Benzer şekilde, davacının iş sözleşmesinin feshi sonrasında herhangi bir pozisyon veya görev için işçi alınmadığı ya da işletme içinden herhangi bir işçinin boşalan pozisyonda görevlendirilmediği, bu yönüyle işverence tutarlı davranıldığı da dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece; davalı işyerinde 63 şoför çalıştığı, davalı şirketin servis şoförlüğü dışında büyük bir şoför kadrosunun bulunduğu, davacının diğer şoför kadrosu içinde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun araştırılmadığı, davacıya yapabileceği başka bir iş teklif edilmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiş ve bu karar dairemiz çoğunluğu tarafından onanmıştır.

Davalı işyerinde işletme dışından kaynaklanan bir nedenle şoför kadrosunda istihdam fazlalığı oluştuğu, bu fazlalığın başka pozisyonlarda değerlendirilemediği ve son çare olarak iş sözleşmesinin feshine başvurulduğu davalı tarafça bildirildiği halde, “O kadar şoför kadrosu içinde davacıyla birlikte diğer 3 şoförün istihdamı gerekir” veya davacının “şoförlük kadrosunun bulunmaması halinde başka bir pozisyonda çalıştırılması mümkündür”, şeklinde bir yaklaşım hukuki değildir. İstihdam fazlalığı gerekçesine dayanılarak işletmesel bir kararla bir kimsenin iş sözleşmesine son verilmesi ve başka bir pozisyonun bulunamadığının ileri sürülmesi halinde bunun aksini ispat etmek davacı işçiye düşer. Bu durumda davacının hangi pozisyonun boş olduğunu, niteliği gereği makul süreli eğitimle de olsa hangi pozisyonda çalışabileceğini ispatlaması gerekir. Temel kural, bir şeyin yokluğunu değil varlığını ispat etmektir. İşveren, davacının çalışabileceği herhangi bir boş kadronun bulunmadığını ileri sürmüşse bunun aksini ya işçi ya da bilirkişi ortaya koymalıdır. Salt olarak “başka yerde değerlendirilebilirdi”, demek soyut ve mesnetsizdir. Bunun kabul edilebilir ve geçerli olabilmesi için davacı işçinin hangi pozisyonda değerlendirileceğinin somut olarak ortaya konulması gerekir. Örneğin, “Şoför olarak çalışmaktayken iş sözleşmesine son verilen davacının nitelikleri ve iş tanımı göz önüne alındığında (A) biriminde boş bulunan (B) kadrosunda çalıştırılması mümkün iken bu pozisyonun davacıya teklif edilmemesi feshin son çare olması ilkesine aykırıdır.” şeklindeki bir yaklaşım ve iddia somut ve geçerli kabul edilir.

Yukarıda belirtilen nedenle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 12.06.2012
Yargıtay — Esas No: 2022/514, Karar No: 2024/7392, Tarih: 11.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/514 E.  ,  2024/7392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/415 E., 2020/531 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/1-3, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafii ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafinin temyiz sebepleri; asgari hadden ceza verilmesi gerektiğine, kusur tespitine, olayda bilinçli taksirin söz konusu olmadığına, ölüm ile kaza arasında illiyet bağı olmadığına, öncelikle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, bilinçli taksirin kabulü halinde ise sanık hakkında bilinçli taksir nedeniyle daha yüksek oranda artırım yapılması gerektiğine, cezanın üst sınırdan hüküm kurulması gerektiğine, takdiri indirim nedenlerinin sanık lehine uygulanmaması gerektiğine, vekalet ücretinin her bir katılan için hükmedilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, bilinçli taksirin kabulü halinde ise sanık hakkında bilinçli taksir nedeniyle daha yüksek oranda artırım yapılması gerektiğine, cezanın üst sınırdan hüküm kurulması gerektiğine, takdiri indirim nedenlerinin sanık lehine uygulanmaması gerektiğine, vekalet ücretinin her bir katılan için hükmedilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 00:30 sıralarında doktor raporuna göre 2,66 promil alkollü vaziyette olan sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile Balıkesir istikametinden Bigadiç istikametine doğru meskun mahal dışında, gece vakti, görüşün far ışığı altında olduğu bölünmüş tek yönlü asfalt kaplama yolda seyretmekte iken, olay mahalline geldiğinde, önünde aynı yönde seyir halinde bulunan ölen sürücü ...'ün sevk ve idaresindeki otomobile arkadan çarpması sonucunda sürücü ...'ün öldüğü, katılan ...'ün yüzde sabit iz kalacak şekilde, katılan ... 'ün ise hayati tehlike geçirecek, vücudunda 6.derecede birden fazla kemik kırığı oluşacak ve sol böbreğin alınmasına bağlı ortaya çıkan anatomik ve fonksiyonel noksanlığın, organlarından birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği ancak 5237 sayılı TCK'nın 22/3 maddesi gereğince bilinçli taksirin varlığı halinde temel cezanın üçte birden yarısına kadar artırılacağının belirtilmesi karşısında; sanık hakkında tayin edilen temel ceza üzerinden, oluş ve dosya kapsamı ve olayda birden fazla bilinçli taksir halinin bulunmaması sebebiyle daha düşük oranda artırım yapılma imkanı varken, TCK'nın 22/3 maddesi gereğince en üst hadden yarı oranında artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini ile 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi nedenlerinin düzeltilebilir nitelikte olduğundan düzeltilerek istinaf başvurusunun reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2862, Karar No: 2016/1131, Tarih: 28.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/2862 E.  ,  2016/1131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/07/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının tanık olarak mahkeme huzurunda ifade verirken mahkeme heyeti ve izleyiciler huzurunda kendisi için ''.. '' dediğini ve davalının kullandığı bu ifade ile kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacı ile bir husumeti olmadığı gibi onu küçük düşürmek amacıyla da hareket etmediğini, davacının sinir hastası olduğunu ifade etmek isterken duruşma ortamının verdiği heyecanla bu ifadeyi kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, kullanılan ifadenin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle istem kısmen kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından; davalının davaya konu ifadeleri, davacının da taraf olduğu bir davada tanık olarak dinlendiği esnada söylediği anlaşılmaktadır. Davacının anne ve babasının bakımını üstlenemeyecek durumda olduğunu belirtmek için bu ifade kullanılmıştır. Dava konusu ifade halk arasında kullanılan ve kaba söz olarak nitelendirilebilecek bir ifadedir. Davalının tanık olarak verdiği ifadenin tamamı dikkate alındığında davacıyı küçük düşürmek gibi bir amaçla hareket edilmediği anlaşıldığından davacının kişilik haklarına saldırı söz konusu değildir. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yukarıda açıklandığı gibi kısmen kabul kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19094, Karar No: 2012/18507, Tarih: 11.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/19094 E.  ,  2012/18507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :486-307

Dava, davalı işverene ait işyerinde 11.12.1981 tarihinde (1) gün süreyle çalışıldığının ve anılan tarihin sigortalılık başlangıcı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. Maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları yüze karşı verildiğinde tefhim gününden, yoklukta verildiği takdirde tebliğ tarihinden itibaren (8) gün içinde temyiz edilebilmektedir.

İnceleme konusu davada, davalı Kurum vekilinin yüzüne karşı 26.04.2012 günü yöntemince okunan (tefhim edilen) karara karşı yasal süre geçtikten sonra 06.08.2012 tarihinde temyiz yoluna başvurulduğundan, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas - 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde bulundurularak temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle REDDİNE, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2748, Karar No: 2019/2486, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2748 E.  ,  2019/2486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22297, Karar No: 2020/16972, Tarih: 23.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/22297 E.  ,  2020/16972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Erteli ilamların aynen infazı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin 14.05.2015 tarihli erteli mahkumiyetlerine dair kararlarının 16.05.2018 tarihinde kesinleştiği, hükümlünün deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle, TCK'nin 51/7. maddesi gereği dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 01.07.2020 tarihli hükümlerin 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, dosyanın itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11037, Karar No: 2009/1253, Tarih: 17.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/11037 E.  ,  2009/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av...ile davalı...vek.Av....arasında görülen dava hakkında Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02.11.2006 gün ve 273-467 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 17.06.2008 gün ve 10923-6748 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, 3.40.-TL harç ve takdiren 170.00.-TL.para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 17.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2932, Karar No: 2018/3229, Tarih: 04.10.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/2932 E.  ,  2018/3229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : Bakırköy 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2017 gün ve 2017/741 Esas, 2017/716 Karar sayılı beraat hükmü kaldırılarak; TCK'nın 299/1-2, 43/1, 62, 51/1-3, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle incelendi;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İstinaf Mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucunun, hem maddi olay hem de hukuki denetim yapacak olan istinaf başvurusunda sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken (5271 sy. CMK madde 273/4), incelemesi hukuki denetimle sınırlı (CMK madde 294/2) olan temyiz yolunda; mülga 1412 sayılı CMUK'tan (madde 305.) da farklı şekilde, re'sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde/layihasında temyiz edenin hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini/temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu (CMK madde 294/1) şart koşmuş ve temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi durumunda; tıpkı başvurunun süresi içinde yapılmaması, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkı bulunmaması hallerinde olduğu gibi usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddedilmesini (CMK madde 298) emretmiş (F.Yenisey-A.Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 923, Centel - Zafer Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 826, C. Şahin - N. Göktürk Ceza

Muhakemesi Hukuku sh. 278) olmasına, anılan Kanunun 289. maddesinin, usulüne uygun açılmış bir temyiz davasının "sınırlı inceleme ilkesinin" bir istisnasını teşkil etmesine (F. Yenisey-A. Nuhoğlu, age sh. 905), şartları ve usulü açık bir şekilde ortaya konulmak şartıyla (AİHM Galstyan/Ermenistan Başvuru No; 26986/03 15.01.2007 t.) öngörülen usul şartlarına uyulmaması sebebiyle kanun yolu başvurusunun reddedilmesinin bu hakkın ihlali sonucunu doğurmayacağının (AİHM Sjöö/İsveç Başvuru No; 37604/97) da istikrar kazanmış yargısal kararlarla kabul edilmesine nazaran; sanık müdafiinin 04.05.2018 tarihli süre tutum dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla; temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, Üye ...'ın işin esastan incelenmesi görüşü ile 04.10.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Katılan vekilinin ve sanık ... müdafiinin Cumhurbaşkanına hakaret suçundan Bakırköy 32. Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda verilen beraat kararını istinaf etmeleri üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda yerel mahkeme kararı kaldırılarak sanığın TCK'nın 299/1-2, 43/1, 62, 51/1-3, 53 maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasına mahkumiyetine ilişkin 2018/709 Esas 2018/963 Karar sayılı ilamına yönelik sanık müdafiinin 04/05/2018 tarihli süre tutum dilekçesi ile “Müvekkil hakkında her ne kadar atılı suçlardan ötürü mahkumiyet kararı verilmiş ise de karar, usul ve yasaya aykırı olup iş bu karara karşı TEMYİZ YASA YOLUNA başvurduğumuzu bildiririz.” şeklindeki dilekçesi üzerine dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucunda:

CMK 294/1 maddesi gereğince temyiz layihasında temyiz edenin temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğu temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi nedeniyle temyiz başvurusunun reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle temyiz isteminin CMK 298. maddesi gereğince reddine oyçokluğuyla karar verildiği, bu düşüncenin yasal düzenlememize ve evrensel hukuk kurallarına (adalete erişim hakkının engellenmesi) aykırı olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanılmıştır.

Adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir. Adalete erişim bir hak olduğu için bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanılabilirliği sağlanıp, içtihatlar bu şekilde oluşturulmalıdır. Hakların tanınması yetmez, hakkın etkin kullanımını da sağlanması gerekir.

Yargı organlarının adalet dağıtmada kaçınma yetkileri yoktur. Anayasamız bunu “hiçbir mahkeme görev yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” biçiminde düzenlemiştir (m. 36/2) Adalet dağıtımından kaçınılması, hakkı teslim etmekten kaçınmak demektir.

Adalete erişim hakkı yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararlarının uygulanmasını sağlama isteme haklarını güvence altına almaktadır. Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adli yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, s.443).5271 sayılı CMK’da birbiriyle yakın bağlantılı olan iki madde üzerinde durulması gerekmektedir. Bunlardan biri, 288; diğeri 289. maddedir.

Adalete erişim hakkı yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararlarının uygulanmasını sağlama isteme haklarını güvence altına almaktadır. Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adli yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, s.443).5271 sayılı CMK’da birbiriyle yakın bağlantılı olan iki madde üzerinde durulması gerekmektedir. Bunlardan biri, 288; diğeri 289. maddedir.

Birincisi, 288. maddede, temyizin nedenine yer verilmiştir. Buna göre, “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır” (m. 288/1). Hukuka aykırılığın ne olduğu da açıklanmıştır; “Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” (m. 288/2)İkincisi, CMK 289(1) "Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hallerde hukuka kesin aykırılık var sayılır." şeklindeki düzenlemeyle yasa koyucu temyiz dilekçesinde veya beyanında açıkça gösterilmese dahi, 289. maddede sayılan nedenlerin temyiz mahkemesince re’sen dikkate alınacağını kabul etmiştir. Bu nedenlerden en az birinin varlığı halinde hüküm baştan sona hukuka aykırı kabul edilmektedir. Yani, CMK’nın 289. maddesinde, mutlak bozma nedenlerine yer verilmiştir. Burada yer alan hususlardan birine aykırılık varsa hüküm mutlaka bozulacaktır. Bu mutlak bozma nedenlerinden başka maddi ceza hukuku veya yargılama hukuku ilkelerinden birine aykırılık varsa, bunlar mutlak bozma nedeni olarak belirtilmemiş olsalar da, bunlara aykırılık da bozma nedenidir. Bu ikinciler için nispi bozma nedenleri denilebilir. Nispi bozma nedenlerinin 298/1. maddede belirtildiği gibi, temyiz dilekçe veya beyanında yer almasının arandığı söylenebilse de, temyiz dilekçesinde yer almasa bile 289. maddede belirtilen hukuka aykırılıkların tespit edilmesi halinde bozma kararı verilmesi gerekir (Doç. Dr. ...., Olağan Yasa Yollarından İstinaf ve Temyizde İnceleme, Yargıtay Dergisi, cilt:43, sayı:1, Ocak 2017, sh. 172-173).