muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5617, Karar No: 2024/7251, Tarih: 05.12.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; beraatine karar verilen sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ve re'sen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

07.02.2013 tarihli şikayet dilekçesinde davaya konu yapı ve diğer yapılarla ilgili kaçak yapılaşmaların olduğu tarihi sur duvarlarına bitişik olarak kafe ve dükkanların yapıldığının belirtilmesi üzerine görevliler tarafından 27.11.2013 tarihinde yerinde yapılan inceleme neticesinde Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulunun 23/10/1987 gün ve 3771 sayılı kararı ile koruma alanı sınırı içerisinde kalan, tescilli Kale surları arasında bulunan ve imar planında yeşil olarak görülen alanın "Sinopspor cafe" adı altında kafe olarak kullanıldığı, zemine yeşil halı serildiği, kaldırıma açılan kısım üzerine parmaklık konulduğu, masa sandalyeler konularak alanın üstünün örtü ile kapatılarak arka kısımlarının saksılarla çevrelendiğinin tespit edildiği, Samsun Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 22.01.2014 tarihli kararıyla Koruma Bölge Kurulundan izin alınmadan yapılan "Sinopspor Cafe"'nin belediyesince kaldırılmasına ve izinsiz uygulamayı yapanlar hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi üzerine sanık hakkında yürütülen soruşturma neticesinde imar kirliliğine neden olma suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Dosyada mevcut 05/05/2013 tarihli Sinop Spor Klübü'nün karar defteri kararına göre, dava konusu cafeterya işletmeciliğinin sanık ... tarafından yapılmasına ilişkin karar alındığı görülmektedir.

Sanığın bozma öncesi aşamalardaki değişmeyen savunmasında dava konusu yerin işletmeciliğini 01/12/2013 tarihinde yapmaya başladığını, işletmeyi devraldıktan sonra işyerinde herhangi bir değişiklik yapmadığını savunduğu, sanığın bozma sonrası alınan savunmalarında, çay ocağını işletmeye başlamadan önce çay ocağının bulunduğu binanın mevcut olduğunu, yeni bir yapı yapmadığını, yeşil alan olarak görülen yerin üstünü kapatarak kullanmadığını beyanla suçlamayı kabul etmediği anlaşılmıştır.

Mahkemece bozma öncesinde yapılan 31/03/2015 tarihli keşif neticesinde alınan inşaat bilirkişi raporunda, imara aykırı yapılan işlerin ortadan kalktığı yönünde rapor tanzim edildiği bununla birlikte sur duvarına monte edilen pergola bakımından herhangi bir tespitin raporda yer almadığı, bozma üzerine gerçekleştirilen keşif üzerine dosyaya sunulan arkeolog bilirkişi raporunda, yeşil alan olarak görülen davaya konu yerin Sinop Spor Cafe tarafından işgal edilerek, sur duvarına monte edilmek suretiyle pergola/gölgelik oluşturulduğu, diğer yandan yapılaşma yasağı bulunan koruma alanı içerisindeki bahsi geçen izinsiz uygulamaların kaldırıldığının belirtildiği görülmüştür.

Mahkemece, Sinop Spor Yönetim Kurulu yetkilileri olarak tespit edilen ... ve ... isimli kişiler tanık olarak dinlenmiş, ... beyanında, davaya konu yerin iç ve çevre düzenlemesininin İl Özel İdaresi tarafından yapılarak Sinop Spor Kulübüne tahsis edildiğini, burayı sanık ...'a işletmek üzere kiraladıklarını, sanığın kale surlarında zaten önceden mevcut olan çakılı demirlere Türk Bayrağı ve Sinop spor kulübü bayrağını astığını, bu demirlerin surlarda zaten çok önceden beridir mevcut olan demirler olduğunu, sanık tarafından çakılmadığını, bunun dışında sanığın yapı içinde ya da dışında başka bir müdahalede bulunmadığını beyan ettiği anlaşımıştır.

Mahkemece, dosyadaki mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçesiyle sanığın beraatine dair karar verilerek bilirkişi raporuna konu edilen inşai ve fiziki müdahalelerin faili hakkında soruşturma yapılmak üzere Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmiştir.

IV.GEREKÇE VE KARAR

Mahkemece, dosyadaki mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçesiyle sanığın beraatine dair karar verilerek bilirkişi raporuna konu edilen inşai ve fiziki müdahalelerin faili hakkında soruşturma yapılmak üzere Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmiştir.

IV.GEREKÇE VE KARAR

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2023 tarihli, 2023/6-7 Esas, 2023/481 Karar no'lu ilamında da belirtildiği üzere; Dairemizce yapılan temyiz incelemesinden önce atılı suça ilişkin dava zamanaşımı gerçekleşmiş ise de "derhal beraat" kavramının, fiilin ilk bakışta suç teşkil etmemesi veya kanun değişikliği ile fiilin suç olmaktan çıkartılması hâlleri ile sınırlı tutulmasının söz konusu düzenlemenin konuluş amacına ters düşeceği, CMK'nın 223. maddesinin 9. fıkrasında geçen "derhal" sözcüğünün, dosyanın mevcut durumunu ifade ettiği, başka bir anlatımla, yargılamanın geldiği aşama itibarıyla dosyadaki mevcut delillere göre herhangi bir araştırma yapılmasına gerek olmaksızın beraat kararı verilebilecek bir noktada, sanığın daha lehine olan beraat kararı yerine, aleyhine olan zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilemeyeceği, ayrıca çeşitli sebeplerle muhakemenin yavaş işlemesi ve yargılamaların makul sürede sonuçlandırılamaması nedeniyle zamanaşımının gündeme geldiği de göz önünde bulundurulduğunda, düşme kararı verilmesinin söz konusu gecikmenin sonucunun sanığa yükletilmesi anlamına geleceği, diğer taraftan beraat etmesi gereken sanık hakkında düşme kararı verilmesinin adil yargılanma hakkı kapsamındaki lekelenmeme hakkının da ihlali niteliğinde olacağı, zira yargılamanın geldiği aşama itibarıyla beraat etmesi gereken sanık hakkında düşme kararı verilmesinin, sanığın atılı suçu işleyip işlemediği hususunda tereddüte yol açacağı, son olarak da sanık hakkında beraat kararı verilmesinin hukuk davaları üzerindeki etkisine dair Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.01.2022 tarihli ve 1437-15 sayılı kararında da açıklandığı üzere ceza hâkiminin tespit ettiği maddi olaylarla ve özellikle fiilin hukuka aykırılığı konusuyla hukuk hâkiminin tamamen bağlı olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, yargılamanın geldiği aşama itibarıyla dosyadaki mevcut delillere göre herhangi bir araştırma yapılmasına gerek olmaksızın beraat kararı verilebilecek durumlarda artık zamanaşımı nedeniyle düşme kararı değil sanığın daha lehine olan beraat kararı verilmesi gerektiği anlaşılmakla;

Bozma üzerine yürütülen yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın atılı suçu işlemediğinin sabit olduğunun mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29981, Karar No: 2013/27875, Tarih: 03.12.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/29981 E.  ,  2013/27875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolvadin Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, yemek ve yol ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı işçi, çalıştığı süre boyunca işveren ve amir pozisyonundaki çalışanlardan türlü hakaretler işittiğini, hiçbir gerekçe gösterilmeden zaman zaman on altı saat çalıştırıldığını, günde en az on iki saat çalıştığını, izin kullandırılmadığını, günde dört yüz adet baskı yapılmasının istendiğini, o adete ulaşmadan işyerinden çıkmasının yasaklandığını, ola ki sayıya ulaşamadığında ertesi gün kapıda amirlerinin hakaretlerine maruz kalarak kart basmaksızın işe alınıp o sayıya ulaşmaya zorlandığını, tüm bu sebeplerle iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek kıdem - ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin ve yemek-yol ücreti alacağının davalıdan ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise, davacının devamsızlığından dolayı iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar vermiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

2-Taraflar arasında, davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı ve dolayısıyla iş sözleşmesini feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı hususları tartışmalıdır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Taraflar arasında, davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı ve dolayısıyla iş sözleşmesini feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı hususları tartışmalıdır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup  olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Davacı işçi, dava dilekçesi ile 30.05.2011 tarihinde keşide ettiği ihtarnamesinde de belirttiği üzere, fazla mesai yaptırıldığı ve hakaretlere maruz kaldığından bahisle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile sair alacaklarının davalıdan tahsilini istemiş, davalı ise buna karşılık, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle feshedildiğini savunarak davanın reddini savunmuştur.

Davacı işçi, dava dilekçesi ile 30.05.2011 tarihinde keşide ettiği ihtarnamesinde de belirttiği üzere, fazla mesai yaptırıldığı ve hakaretlere maruz kaldığından bahisle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile sair alacaklarının davalıdan tahsilini istemiş, davalı ise buna karşılık, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle feshedildiğini savunarak davanın reddini savunmuştur.

Somut olayda, mahkemece davacının iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Her ne kadar, davacı, hakarete yönelik iddialarını ispatlayamadığından mahkemenin bu husustaki değerlendirmesi yerinde ise de, tanıklara işyerindeki çalışma düzeni ve saatleri hakkında soru tevcih edilmeden, fazla mesai alacağı bulunmadığı, dolayısıyla davacının iddiasını ispatlamayamadığı gerekçesiyle davanın reddi isabetli görülmemiştir. Eksik inceleme ile sonuca gidildiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, tanıkların ayrıntılı beyanları alınmak suretiyle, işyerindeki çalışma gün ve saatleri belirlendikten sonra yeniden bilirkişi raporu alınmalı ve davacının fazla mesai alacağının bulunduğu tespit edildiği takdirde, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiği sonucu ortaya çıkacağından, kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağı hüküm altına alınmalıdır.

3-Taraflar arasında davacının yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı tartışmalıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hak ettiği yıllık ücretli izin alacağı belirlenmiş olup, davalı tarafça yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığına veya ücretlerinin ödendiğine ilişkin kayıt ve belge sunulmadığından, davanın kabulü gerekirken, gerekçesi de belirtilmeden davanın reddi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3937, Karar No: 2009/4817, Tarih: 26.05.2009

6. Hukuk Dairesi 2009/3937 E., 2009/4817 K.

**6. Hukuk Dairesi 2009/3937 E., 2009/4817 K.**

**- İTİRAZIN İPTALİ DAVASI

- KABUL

- KİRA ALACAĞININ TAHSİLİ

- TAHLİYE

- TEMERRÜT**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 92 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av.M........ A......... Y........ geldi. Hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve 9.450 YTL kira alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiralananda 01.12.2001 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olup sözleşmede 01.12.2004 tarihinden itibaren kira parasının 4.000 Dolar olacağının kararlaştırıldığını, davalının kira paralarını düzenli ödememesi nedeniyle hakkında icra takibi yapıldığını, davalının takip üzerine 88.420 YTL alacağın 63.900 YTL’lik kısmını kabul ettiğini, kalan kısma itirazda bulunduğunu, her ne kadar daha sonra 21.02.2007 tarihli dilekçe ile borcun 54.450 YTL’lik kısmını fer’ileri ile birlikte kabul ederek bakiyesine itiraz etmiş ise de HUMK gereği kabulün uyuşmazlığı sona erdiren usuli bir işlem olduğunu, davalının sonradan bunu değiştirmesinin mümkün olmadığını, davalının var olmayan bir hakkı değil kendi imzası ile kabul ve ödemeyi taahhüt ettiği kira bedellerini inkar etmeye çalıştığını belirterek, davalının kiralanandan tahliyesini ve 9.450 YTL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiğini, hak düşürücü sürenin dolmasından sonra açıldığını, alacağın tahsilinin ve tahliyenin birlikte istenemeyeceğini, tahliye istenebilmesi için öncelikle icra dosyasındaki itirazın kaldırılmasının istenmesinin gerektiğini, kira bedellerinin tam olarak ve TL üzerinden ödendiğini, buna karşın davacının aylık 4.000 Dolar talepte bulunduğunu, davacı tarafından yapılan icra takibi üzerine 20.02.2007 tarihli itiraz dilekçesi ile borcun 24.520 YTL’lik kısmına itiraz ettiklerini, ancak banka ekstresi ertesi gün ellerine geçtiğinden yine itiraz süresi içinde maddi hata yapıldığı belirtilerek 33.970 YTL’lik kısma itiraz ettiklerini, kabul edilen 54.450 YTL’nin fer’ileri ile icra dosyasına yatırıldığını, davacının ise yanlış yorumla iki itiraz dilekçesi arasındaki fark kabul edilmiş gibi talepte bulunduğunu, temerrüdün oluşmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.12.2001 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 2 / d maddesinde 01.12.2004 - 30.11.2005 arasında aylık kira bedelinin 4.000 Dolar olacağı ve özel 5. maddesinde de kira bedellerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde kira dönemi sonuna kadar olan tüm kira bedellerinin muaccel hale geleceği kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı İstanbul 7. İcra Müdürlüğü’nün 2007 / 1378 sayılı dosyası ile tahliye istekli olarak davalı hakkında yaptığı icra takibi ile Ocak 2005 - Aralık 2006 - Ocak - Şubat 2007 ayları kirası ile sözleşme gereğince muaccel hale gelen Mart - Kasım 2007 arası aylar kirası 88.420 YTL’nin tahsilini istemiştir. Örnek 13 ihtarlı ödeme emrinin davalıya 14.02.2007 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine davalı 20.2.2007 tarihli itiraz dilekçesi ile aylık kira parasının Kasım 2005 ayına kadar 4.500 YTL, Aralık 2005’den itibaren de 4.950 YTL olduğunu, Ocak 2005 ve Aralık 2006-Kasım 2007 arası aylar kirasından 63.900 YTL’lik bölümü kabul ettiğini, fazladan istenen 24.520 YTL’lik kısmı kabul etmediğini bildirmiştir. Davalı 21.02.2007 tarihli dilekçesi ile yine itiraz süresi içinde önceki dilekçelerinde maddi hata yapıldığını, Ocak 2005 ve Aralık 2006 ayları kirası ödenmiş olduğundan kabul etmediğini, buna göre borcun 54.450 YTL’lik kısmını kabul ettiğini, kalan 33.970 YTL’ye ise itiraz ettiğini belirterek, kabul ettiği kısmı ödeme emri ile verilen otuz günlük süre içinde 13.03.2007 tarihinde icra dosyasına yatırmıştır. Davadaki uyuşmazlık davalının ilk itiraz dilekçesinde kabul ettiği borç miktarını sonradan değiştirip değiştiremeyeceği noktasındadır. HUMK’nun 92. maddesinde düzenlenen “

“kabul”

” davalının, davacının talep sonucuna muvafakat etmesidir. Kabulden söz edebilmek için ortada usulüne uygun şekilde açılmış bir davanın bulunması gerekir. İcra takibi aşamasında henüz ortada bir dava bulunmamaktadır. Davalı 21.02.2007 tarihli itiraz dilekçesinde banka ekstresinin ellerine geç ulaşması nedeniyle takip konusu edilen Ocak 2005 ve Aralık 2006 ayları kirasının ödendiğinin tespit edildiğini ileri sürerek daha önce kabul ettiği bu aylar kirasını da itiraz kapsamına almıştır. Dosyada bulunan banka hesap ekstresinden de davalının 01.02.2005 tarihinde 4.500 YTL ve 02.01.2006 tarihinde de 4.750 YTL’lik ödeme yaptığı görülmektedir. Her ne kadar aylık kira miktarı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunsa da yargılamada davacı, itirazın iptalini istememiş, sadece iki itiraz dilekçesi arasındaki farktan ötürü kira alacağının tahsilini ve temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Davalı tarafından da savunulan miktar üzerinden kabul edilen kira borcu ödeme emri ile verilen yasal süre içinde icra dosyasına ödendiğinden mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir edilen 625 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.05.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31677, Karar No: 2016/11494, Tarih: 05.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/31677 E.  ,  2016/11494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

...'ın temyiz isteminin sadece 'sanık' sıfatıyla yapılmış olması, aleyhe temyiz içermemesi sebebiyle, temyiz incelemesi sadece sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 05/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10526, Karar No: 2020/2658, Tarih: 03.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/10526 E.  ,  2020/2658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 05.05.2006 olan suç tarihinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19.03.2010 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkûmiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19.03.2010 tarihinden itibaren, deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 08.08.2011 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen resmi belgede sahtecilik suçunun, suç tarihi itibarıyla yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322.

maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 03.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.