muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/16377, Karar No: 2009/5463, Tarih: 20.04.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/16377 E.  ,  2009/5463 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ... aralarındaki dava hakkında Tekirdağ/... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.6.2008 gün ve 260249 sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen davacının dayandığı borca dayanak teşkil eden davalının asıl borçlu, davacının kefil olduğunu bildirdiği Kredi Sözleşmesi ile, ... İcra Müdürlüğünün 2001/486 Sayılı icra dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12288, Karar No: 2021/16258, Tarih: 20.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/12288 E.  ,  2021/16258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şeklide davanın reddine karar verilmiştir

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası nedeniyle yaralanan sigortalıya ödenen peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik ve tedavi giderinin 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesinde sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir.

Bu düzenleme ile işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Ancak işverenin, üçüncü kişilerin ve sigortalının iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespitinde iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin bu şekilde belirlenmesi gerekir.

Ancak işverenin, üçüncü kişilerin ve sigortalının iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespitinde iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin bu şekilde belirlenmesi gerekir.

İnceleme konusu davada; 07.06.2007 tarihinde geçirdiği iş kazasında yaralanan sigortalıya ödenen peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik ödeneği ile tedavi giderlerinin tahsili talep edilmektedir. Mahkemece daha önce alınan üç makina mühendisi iş güvenliği uzmanı tarafından tanzim edilen 05.12.2014 tarihli kusur raporunda kazazede sigortalı ... %20, işveren ... Çelik A. Ş. %40, işyeri hekimi Dr. ... %20, Dr. ...%20 oranında kusurlu bulunmuş, kusur raporu esas alınarak davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizin 2015/19574 Esas, 2017/6801 Karar sayılı, 16.10.2017 tarihli ilamı ile içerisinde doktor bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden yeniden kusur raporu alınması gerektiği yönünden bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada yeniden kusur raporu alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olay davalı ...Çelik San. ve Tur. Tic. A. Ş. tarafından yapılmakta olan otel inşaatında sıva işçisi olarak 06.06.2007 tarihinde işe giren sigortalının 07.06.2007 tarihinde sabah şantiye sosyal tesislerinde banyo yaparken düşerek sıcak suya maruz kalması şeklinde meydana gelmiş olup, işyeri hekimleri Dr. ... ve Dr. ...tarafından işe başlamadan önce sağlık muayenesi yapılmış, ağır ve tehlikeli işlerde çalışabileceklere dair sağlık raporu düzenlenmiş, söz konusu raporda sigortalının epilepsi hastası olduğu, ilaçlarını düzenli kullanması halinde inşaat işinde çalışabileceği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak alınan ve içerisinde nöroloji uzmanının da yer aldığı bilirkişi heyetinden rapor alınmış, ilgili raporda kaza olayında önlenemezlik unsurunun bulunduğu, kazanın meydana gelmesinde işverene ve iş yeri hekimlerine herhangi bir kusur izafe edilemeyeceği kanaati bildirilmiş, mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden kazalı sigortalının işe girerken epilepsi hastası olduğunun tespit edilmiş olduğu, işverenin bu şartlarla sigortalıyı işe kabul etmesi karşısında; işverenin sigortalıyı çalışabileceği uygun işlerde istihdam etmek, hastalığının getireceği riskli durumları düşünerek gerekli tedbirleri almak gibi yükümlülüklerinin bulunmaktadır. Bu kapsamda kaza olayının meydana gelmesinde kaçınılmazlık unsurunun bulunduğu görüşünün yerinde olmadığı ve kusur raporunun oluşa uygun olmadığı görülmektedir.

Bu itibarla; Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular ile iş kazasının oluş şekli de dikkate alınarak içerisinde konusunda uzman hekim de bulunmak kaydıyla olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden ihlal edilen mevzuat hükümlerini, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçları irdeleyen ve olayın meydana gelmesinde etkili olan hususları tespit eden, bu bağlamda işverenin ve işyeri hekimlerinin kusur aidiyet ve oranlarını gerekçeleriyle belirleyen, denetime elverişli kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Diğer yandan, davanın kabulüne ilişkin önceki kararı temyiz etmeyen davalılar Mustafa Serdar Demirci ve ... yönünden davacı kurum lehine usulü kazanılmış hakkın oluştuğu gözetilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın,eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24533, Karar No: 2014/25518, Tarih: 25.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/24533 E.  ,  2014/25518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2014/179556

MAHKEMESİ : Muğla 2.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2009

NUMARASI : 2007/122 (E) ve 2009/931 (K)

Dairemizin 21/11/2012 tarih 2011/22000 esas ve 2012/39179 karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 05/06/2014 tarih 2014/179556 sayılı itiraznamesi ile,

“ Suç tarihi olan 11/3/2006 günü sanığın bıçakla mağdur A.. B..'i yüzde sabit iz kalacak biçimde yaraladığı, TCK'nin 86/1., 86/3-e., 87/1-c-son. maddeleri uyarınca sanığın cezasının beş yıldan az olamayacağı, 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesi uyarınca alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlarda sanığın istinabe suretiyle sorguya çekilemiyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden sanığın Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nce istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde onama yoluna gidildiği, bu gerekçesiyle

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca itirazen incelenmek üzere dosyanın dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının KABULÜNE,

2) Dairemizin 21/11/2012 gün ve 2011/22000 esas, 2012/39179 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; ancak,

1) Sanığa isnat edilen bıçakla yüzde sabit bırakacak şekilde yaralama suçunun 5237 sayılı TCK'nin 87/1-c-son. maddesinde öngörülen cezasının alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının 18/09/2008 tarihinde talimat yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

2) Yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi üzerinden belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/ son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 25/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4825, Karar No: 2006/7684, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4825 E.  ,  2006/7684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davalı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 104 ada 133 parsel sayılı 4107.40 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Askı ilan süresi içinde ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine, ... tapu kaydı, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ayrı ayrı açtıkları davalar birleştirilmiştir.Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin bilirkişi krokisinde (A) ve (C) harfleriyle gösterilen kısımların muhacir ... oğlu ... mirasçıları adına, (B) ile gösterilen kısman ... adına tapuya tesçiline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, göre aşağadaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. REDDİNE,

Ancak, kaydın sınırlarında yazılı dere ve yolun özel isimle anılmamaları kah'inda dere ve yol gibi her yerde rastlanabilen doğal sınırlardan olması ve taşınmaz yönünü tapu maliklerini okuyan komşu parsel kayıtlarınında bulunmaması karşısında kaydın taşınmaza kesin olarak uyğunluğu kabul edilemiyeceğinden yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin tutanak içeriğine aykırı düştüğü gözetilerek 3402 sayılı Kadastro Yasasının 30/1 maddesine göre tesbit bilirkişilerinin tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesi gerekirken bu yönün gözardı edilmiş olması doğru değildir.

Davalı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA 9.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2158, Karar No: 2012/18293, Tarih: 29.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/2158 E.  ,  2012/18293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK.nun 688/7. maddesi gereğince, takip konusu belgenin kambiyo vasfını taşıması için "senedi tanzim edenin imzasını" ihtiva etmesi zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş, birden fazla imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. TTK.nun 690. maddesi göndermesiyle bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 589.maddesi gereğince şirketi münferiden temsile yetkili temsilcinin şirket kaşesi dışında senet üzerine atmış olduğu imza bizatihi kendisini sorumlu kılar. Yine TTK.nun 690.maddesi göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 613 ve 614/1.maddeleri gereğince, keşideci imzası dışında bononun ön yüzüne konulan her imza aval şerhi sayılır. Aval için sadece imza yeterli olup, ayrıca ad ve soyadının yazılması gerekli değildir.

Senedin keşideci bölümünde şirket ve şirket temsilcisinin (aynı kişinin) elinden çıkmış iki imzanın bulunması halinde ve imzalayanın şirket temsilcisi olması durumunda, imzalardan şirket kaşesi üzerine atılanın şirket, açığa atılan diğer imzanın ise imza sahibinin şahsı adına atılmış olduğunun kabulü zorunludur. Zira, senetteki borçtan sorumlu olmak için keşidecinin tek imzası yeterli olup birden fazla imza atılmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında sorumluluk doğması için keşidecinin atacağı tek imza yeterli olup, bononun ön yüzündeki ikinci imzanın atılması zorunluluğu olmadığından şirket kaşesi dışına atılan imza aval olarak değerlendirilir(HGK.nun 05/10/2011 tarih ve 2011/12-480 sayılı kararı).

Somut olayda, takip dayanağı bonoda iki adet imzadan birinin şirket kaşesi üzerine diğerinin ise açığa atıldığı görülmektedir. Bu durumda, yukarıda açıklanan kural gereğince  takip talebinde ismi yer alan A.D.'nın şahsen sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece, şikayetin kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8622, Karar No: 2019/1510, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/8622 E.  ,  2019/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6144, Karar No: 2023/4815, Tarih: 07.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/6144 E.  ,  2023/4815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/109E., 2015/469 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Cihanbeyli Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 23/12/2015 tarihli ve 2015/109 Esas, 2015/469 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07/10/2020 tarihli ve 2016/122080 sayılı, düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi,

1-Eksik inceleme sonucu hatalı kusur tayini ile sanık hakkında beraat kararı yerine mahkumiyet hükmü kurulmasının ve fazla cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

2-Diğer sebeplere,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü;

Olay günü 02/04/2015 tarihinde sanık ... sevk ve idaresindeki ... plakalı otobüs ile servis bekleyen öğrencileri almak için Cihanbeyli ilçesi ... Mahallesi ... - 2 mevkiine gittiği, şüpheli ... kullanmış olduğu otobüs ile olay yerine geldiğinde yol kenarında çimlik boş arazide bekleyen servis öğrencilerini almak için hızlı ve kontrolsüz bir şekilde yolun sağına ve öğrencilerin beklediği boş araziye doğru manevra yaptığı, şüpheli kullanmış olduğu otobüs ile manevra yaptığı sırada yol kenarında çimlik boş arazide bekleyen maktül ...'a çarptığı belirtilmiştir.

2.Sanık sürücü aşamalardaki savunmalarında,15 senedir öğrenci taşıma işiyle uğraştığını, daha önce de bu şekilde bir ... kullandığını, yolda seyir halinde alacağı öğrencilerin bulunduğu mevkiiye gittiğini, bu sırada yolun sağ tarafında bekleyen öğrencilerin çimenlik üzerinde olduğunu gördüğünü, öğrencileri almak için yolda bulunan boşluğa doğru aracını kırdığını, çocukların kendisinin biraz uzağında olduklarını, bu sırada aracın içinde manevra yaparken bağırış sesleri duyduğunu orada bulunan kişilerin bağırarak dur işareti yaptıklarını gördüğünü ve aracı hemen durdurduğunu aracın arka tarafında bir çocuğun yerde olduğunu araçtan inince gördüğünü, çocuğu başka bir arkadaşının ittiğini meydana gelen kazada kusurunun bulunmadığını beyan etmiştir.

3.Katılanlar ... ve Hatice Aydın, şikayetçi olduklarını ve katılmak istediklerini beyan etmekle haklarında katılma kararı verilmiştir.

3.Katılanlar ... ve Hatice Aydın, şikayetçi olduklarını ve katılmak istediklerini beyan etmekle haklarında katılma kararı verilmiştir.

4.Aşamalarda tanık sıfatı ile dinlenen ..., "... benim eşimin teyzesinin torunu olur. Olayın yaşandığı anı ben gördüm. Sanığın sürdüğü araba Aydınlık birden Aydınlik iki mevkiine doğru geliyordu, ... biraz fazla hızlıydı. Çocukların bulunduğu yere sağa doğru ilerleyerek ... çimenliğe geldi. ... ise benim yanımda bulunuyordu. ... geniş bir şekilde sağa doğru hareket etti. Bizim arkamızdan ilerlemesi neticesinde ben aracın bize yakın bir şekilde geçeceğini anladığımdan, çocukları ileriye doğru götürmeye çalıştım, ... sağa doğru dönmeye devam ettikçe bize yaklaştı. Ben ... ile yanımda bulunan komşumun çocuğu ...'un elinden tutarken birden ...'in yanımda olmadığını gördüm. Arkamı döndüğümde çocukların bağırışlarını duydum, otobüsün yan tarafında bulunan tekerleklerin arasındaki yere ...'in vücudunun girmiş olduğunu başının da dışarda kalmış olduğunu gördüm. ...'i ilk önce otobüsün arka iki tekerleğinin arasındaki kısımın çarptığını burada bir müddet sürüklendiğini gördüm, daha sonra kendisini araçtan çıkarmaya çalıştım. ... durduğunda ben ...'in öldüğünü anladım, hareketsiz yerde yatıyordu." şeklinde ve yine tanık olarak dinlenen ... ise "... benim köyden arkadaşım olur. Ben Taşpınar İlköğretim okulunda okurum. Olay günü ben okulama gitmek için sanığın sürdüğü servis aracını beklemekteydim. Benden başka beş kişi daha servis aracını beklemekteydi. Aracı süren, diğer günlere nazaran hızlı bir şekilde geliyordu. Biz arkadaşlarla birlikte çimenlerin yan tarafında servis aracını bekliyorduk. Gelen ... sağ tarafa doğru dönerek çimenliklerin bulunduğu yere geldi. Geniş bir şekilde dönmeye çalıştı. O sırada ben ...'in dönerken aracın sağ tarafının altında kalıp bir müddet sürüklendiğini gördüm. Hepimiz bu durumu görünce bağırdık. Şoföre durması için el işareti yaptık. Buna rağmen şoför aracını bir müddet daha sürmeye devam etti ancak bir müddet sonra durdu. Sanık daha önce de bizim bindiğimiz servis aracını okul açıldığından beri kullanırdı. ...'in olay günü yanında sadece ... teyze vardı. ... ile birlikte ayrıca ... da vardı, ... olaydan uzaklaşabildi ancak ... oradan kaçamadı." şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

5.Soruşturma aşamasına ait, dosyanın tevdi üzerine düzenlenen 24/04/2015 tarihli tek kişilik bilirkişi raporunda, soruşturma aşamasında yapılan keşif üzerine düzenlenen 08/10/2015 tarihli tek kişilik bilirkişi raporunda ve kovuşturma aşamasında dosyanın tevdii üzerine düzenlenen Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesinin 12/11/2015 tarihli heyet raporunda, idaresindeki otobüs ile olay mahallinde, seyrettiği yoldan, öğrencilerin servis bekledikleri boş alana, uyarıda bulunmadan hızla ve kontrolsüzce girip, aracının sağ yan kesimi ile yol dışındaki bu boş alanda servis beklemekte olan 10 yaşlarındaki yaya ...'a çarpması sonucu meydana gelen olayda, sanık sürücünün dikkatsiz, tedbirsiz, kurallara aykırı hareketi ile 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 84/j maddesi gereğince asli ve tam kusurlu bulunduğu görüş ve kanaati bildirilmiştir.

6.Ölen şahsın kesin ölüm sebebini belirleyen, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02/042015 tarihli ölü muayene tutanağında , kişinin ölümünün trafik kazasına bağlı gelişen pnömötoraks neticesinde meydana geldiği görüş ve kanaati bildirilmiş.

7.Sanığa ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

A. 5237 sayılı Kanunun 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi hukuka aykırı olup Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

B.I-Sanık müdafiinin, eksik inceleme sonucu hatalı kusur tayini ile sanık hakkında beraat kararı yerine mahkumiyet hükmü kurulmasının ve fazla cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

Olay ve olgular kısmında yer verilen, oluşa uygun bulunan bilirkişi raporları doğrultusunda asli ve tam kusurlu bulunan sanık hakkında, taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin esas mahkemenin kararı hukuka uygun bulunmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B.II- Diğer temyiz sebepleri yönünden,

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR