muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/152, Karar No: 2022/605, Tarih: 04.10.2022

Öte yandan başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçuna ilişkin mevzuat hükümleri irdelendiğinde; 01.03.2006 tarihli ve 26095 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 3. maddesinde, banka kartının; "Mevduat hesabı veya özel cari hesapların kullanımı dahil bankacılık hizmetlerinden yararlanmayı sağlayan kartı...”, kredi kartının; "Nakit kullanımı gerekmeksizin mal ve hizmet alımı veya nakit çekme olanağı sağlayan basılı kartı veya fizikî varlığı bulunmayan kart numarasını...", kart hamilinin; "Banka kartı veya kredi kartı hizmetlerinden yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi..." ifade ettiği belirtilmiştir. Banka kartının mülkiyet hakkı bankaya, kullanım hakkı ise kart hamiline aittir. Banka kartına sahip olabilmek için, kart hamilinin öncelikle bankada bir mevduat hesabının veya özel cari hesabının bulunması gerekli olup bu kart, kart hamilinin ATM cihazları üzerinden kendi hesabına ulaşmasını, hesabından para çekmesini, havale ve diğer bankacılık işlemlerini yapmasını sağlamaktadır. Kredi kartı ise bankalar ve kart çıkarmaya yetkili kuruluşların müşterilerine belirli limitler dahilinde açtıkları krediler ile nakit kullanmaksızın mal veya hizmet alımı veya nakit kredi çekme olanağı sağlamak için verdikleri ödeme aracıdır.

765 sayılı TCK’da karşılığı bulunmayan “Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması” suçu 5237 sayılı TCK’nın "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının, bilişim alanında suçlara ayrılan onuncu bölümünde yer alan 245. maddede düzenlenmiştir. Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse, kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırtarak kendisine veya başkasına yarar sağlarsa, üç yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde de; “Madde, banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve failleri cezalandırmak amacıyla kaleme alınmıştır.” denilmek suretiyle bu suçun anılan Kanun'a konulmasının amacı (ratio legis) açıklanmıştır.

Kanun maddesindeki düzenleme karşısında;

a- Başkasına ait banka veya kredi kartının her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması,

b- Kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın kartın kullanılması veya kullandırılması,

c- Kişinin kendisine veya başkasına yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi hâlinde TCK’nın 245/1. maddesinde yazılı olan suç oluşabilecektir.

Kanun maddesindeki düzenleme karşısında;

a- Başkasına ait banka veya kredi kartının her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması,

b- Kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın kartın kullanılması veya kullandırılması,

c- Kişinin kendisine veya başkasına yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi hâlinde TCK’nın 245/1. maddesinde yazılı olan suç oluşabilecektir.

TCK’nın 245/1. maddesinde yer alan “her ne suretle olursa olsun” ifadesi ile banka veya kredi kartının kanunlarda suç oluşturmayan eylemlerle ele geçirilmesi kastedilmektedir. Bu düzenleme ile kanun koyucu, banka ya da kredi kartının failin eline hukuka uygun yollardan geçmesi hâlinde doğabilecek tereddütleri gidermek istemiş ve bu ele geçirme hukuka uygun olsa bile banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılmasını yaptırıma bağlamıştır (Fahri Gökçen Taner, “Banka veya Kredi Kartlarının Kötüye Kullanılması Suçu Bir Bileşik Suç mudur?”, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2007, Cilt 56, Sayı 2, s. 80.).

Bununla birlikte, söz konusu suçun maddi unsurunun gerçekleşmesi bakımından banka veya kredi kartının ele geçirilmesinin veya elde bulundurulmasının hukuka uygun olup olmadığı veya suç teşkil edip etmediği önemli değildir. Kart, sahibinin rızası dışında ve/veya suç teşkil eden yöntemlerle elde edilmiş olabileceği gibi, sahibinin rızası ile ele geçirilmiş de olabilir. Her iki hâlde de diğer şartları varsa başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçu oluşacaktır. Önemli olan, kartı kullanan kimsenin hukuka aykırı yarar elde etmiş olmasıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

21.02.2013 tarihinde saat 10.00 sıralarında ... ili, Merkez ilçesi, Rüstem Paşa Mahallesi, Cumhuriyet Caddesi üzerinde bulunan ... Bankası ... Şubesine ait ATM'nin önüne gelen mağdur ...'ın kendisinden önce ATM'de işlem yapan kişiye yardım ettiğini gördüğü sanık ...'a "Bana yardım eder misin?" dediği, sanığın kabul etmesi üzerine mağdurun banka kartını sanığa vermeden ATM cihazına soktuğu ve şifresini de sanığa göstermeden yazdığı, ardından sanığa 450 TL çekmesini söylediği, bunun üzerine işleme devam eden sanığın 450 TL'lik çekim işlemi yaptığı, ardından ATM'nin önce banka kartını kısa bir süre sonra da parayı vermesi üzerine mağdurun her ikisini de cihazdan aldığı, daha sonra sanığın mağdura "Kartını tekrar koyalım, bakalım ne kadar para kalmış." demesi nedeniyle mağdurun tekrar kartını sanığa vermeden ATM cihazına soktuğu ve şifresini yazdığı, işleme devam eden sanığın ise mağdurun rızası dışında 1.000 TL'lik çekim işlemi yapıp mağdura da "Bankada 3 TL paran kalmış, bunu sana vermez." dediği, ardından ATM'nin önce banka kartını vermesi nedeniyle mağdurun kartını alıp olay yerinden uzaklaştığı sırada sanığın da cihazın daha sonra verdiği 1.000 TL'yi mağdura fark ettirmeden bulunduğu yerden aldığı anlaşılan somut olayda;

Suça konu banka kartının mağdur tarafından ATM’ye yerleştirilip şifresi girildikten sonra işlemlere başlanması, yapılan işlemler sırasında mağdurun banka kartı üzerindeki fiili hâkimiyetinin diğer bir ifade ile zilyetliğinin devam ediyor bulunması ve banka kartının sanığın eline hiçbir şekilde geçmemiş olması nedeniyle kartın her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması şartı gerçekleşmediğinden TCK'nın 245. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçu; suça konu parayı bilişim sisteminde temsil eden verinin sanal ortamda yer değiştirilmesi suretiyle bu paranın hâkimiyet alanına alınması söz konusu olmadığından bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçu; yine söz konusu paranın sanığın hileli davranışları sonucunda elde edilen rıza doğrultusunda mağdur tarafından sanığa teslim edilmemesi nedeniyle de dolandırıcılık suçu unsurları itibarıyla oluşmasa da, bahse konu parayı mağdurun rızası olmaksızın faydalanmak kastı ile bulunduğu yerden alan sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanığın eyleminin başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu",

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ... ise "sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu",

Oluşturduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanığın eyleminin başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu",

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ... ise "sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu",

Oluşturduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Diğer taraftan, TCK'nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendindeki "Velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoy haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden “altsoy ayrımı yapılmaksızın” diğer kişiler açısından da koşullu salıverme tarihine kadar sürmesine karar verilmesi isabetsizliğinden ve Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin; yine hırsızlık suçuna teşebbüsten sanık ...'ın TCK'nın 141/1, 35/2 ve 53/1. maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesince 17.07.2012 tarih ve 294-1984 sayı ile verilen hükmün, anılan Mahkemenin 03.03.2017 tarihli ve 294-1984 sayılı ek kararı ile hırsızlık suçunun 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi hâle geldiği ve ... Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu tarafından seçilen bilirkişi tarafından uzlaştırmanın sağlandığına dair raporun ibraz edildiği gerekçesiyle ortadan kaldırılmasına ve davanın düşmesine karar verilmesi sebebiyle tekerrür hükümlerinin uygulanması bakımından yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenleriyle de incelemeye konu hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Öte yandan, Yerel Mahkeme kararından sonra CMK'nın 253. maddesinde 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alınması karşısında bu hususun mahallinde değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2015 tarihli ve 246-516 sayılı direnme kararına konu hükmünün;

a- Sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/2-e maddesinde düzenlenen bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2015 tarihli ve 246-516 sayılı direnme kararına konu hükmünün;

a- Sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/2-e maddesinde düzenlenen bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

b- TCK'nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendindeki "Velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoy haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden “altsoy ayrımı yapılmaksızın” diğer kişiler açısından da koşullu salıverme tarihine kadar sürmesine karar verilmesi,

İsabetsizliklerinden ve 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin; yine hırsızlık suçuna teşebbüsten sanık ...'ın TCK'nın 141/1, 35/2 ve 53/1. maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesince 17.07.2012 tarih ve 294-1984 sayı ile verilen hükmün, anılan Mahkemenin 03.03.2017 tarihli ve 294-1984 sayılı ek kararı ile hırsızlık suçunun 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi hâle geldiği ve ... Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosu tarafından seçilen bilirkişi tarafından uzlaştırmanın sağlandığına dair raporun ibraz edildiği gerekçesiyle ortadan kaldırılmasına ve davanın düşmesine karar verilmesi sebebiyle tekerrür hükümlerinin uygulanması bakımından yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25787, Karar No: 2015/16967, Tarih: 06.05.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/25787 E.  ,  2015/16967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan Gümrük İdaresi vekilinin sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükmünün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ...'ın, hakkındaki hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

1-Hükümden önce 01/03/2008 gün ve 26803 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle, 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" karar verilmesi,

2-Nakil aracının müsaderesine yer olmadığına ve araç üzerindeki tedbir şerhinin karar kesinleştiğinde kaldırılmasına karar verildiği halde ayrıca " her ne kadar aracın iadesi talep edilmiş isede, talep ile ilgili daha önceki aşamalarda karar verildiği ve bu karara yapılan itirazın ... Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedildiği anlaşıldığından yeniden karar verilmesine yer olmadığına, ilgililerin Gümrük Müdürlüğüne müracaatta serbest olduğuna," karar verilerek hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükümden "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" kısmının çıkarılması, nakil aracı ile ilgili bölümden " her ne kadar aracın iadesi talep edilmiş isede, talep ile ilgili daha önceki aşamalarda karar verildiği ve bu karara yapılan itirazın ... Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedildiği anlaşıldığından yeniden karar verilmesine yer olmadığına, ilgililerin Gümrük Müdürlüğüne müracaatta serbest olduğuna," ibaresinin çıkartılmasına ve diğer hususların aynen bırakılmasına karar verilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.05.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6013, Karar No: 2016/71, Tarih: 11.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6013 E.  ,  2016/71 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2014 tarih ve 2014/587-2014/823 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı .... Vekili vekili ve davalı ... ile ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin ve davalılardan ...'nın muris ....'nın mirasçıları olduklarını, .... Bankasına ait ekstrelerden anılan bankadaki murisin hesabından davalı ... hesabına 245.000 TL, davalı ... hesabına 245.000 TL aktarıldığının anlaşıldığını, ancak işlemlerde murisin imzasının bulunmadığını, murisi bankaya götüren davalıların bir şekilde banka çalışanlarını ikna ederek murisin haberi dahi olmadan toplam 490.000 TL'yi kendi hesaplarına aktardıklarını, nakit olarak çekilen 7.500 TL için imza alınırken aktarılan para için imza alınmamasının işlemin murisin haberi olmadan yapıldığını gösterdiğini, bankanın basiretli bir tacir gibi davranmadığını, davalıların kötüniyetli fiiline iştirak ettiğini ileri sürerek ....'un miras hissesine isabet eden payın düşülmesiyle ....'un 147.000 TL, ....'in 245.000 TL olarak haksız edindikleri toplam 392.000 TL'nin işlem tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini ve miras hisseleri oranında müvekkillerine verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, murisin sağlığında müvekkilleri ile daha yakın olduğunu, ömrünün son anlarını müvekkilerinin yanında geçirmek istediğini, vefatından önce istediği gibi tasarrufta bulunabileceğini, kendisinin hastaneye yatması gerektiğinden bunu ancak müvekkillerinin parayı alması şartıyla kabul ettiğini, kandırmanın bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, dava konusu işlemlerin ibraz edilen sağlık kurulu raporuyla ve sözlü talimatla yapıldığını, murise yapılan ödeme tediye işlemi olduğundan imzasının alındığını, ancak dava konusu işlemlerde nakit çıkışı olmadığından imza alınmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, dava konusu işlemlerin ibraz edilen sağlık kurulu raporuyla ve sözlü talimatla yapıldığını, murise yapılan ödeme tediye işlemi olduğundan imzasının alındığını, ancak dava konusu işlemlerde nakit çıkışı olmadığından imza alınmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, banka işlemlerini iyi bilen ve titizlikle takip eden murisin aynı gün yapılan yüklü miktardaki para aktarmalarında talimat ve imzasının alınmasının gerektiğini bilmediğinin kabul edilemeyeceği, muris ile diğer mirasçılar arasında husumetin bulunduğu yönünde savunma yapılmayıp delil ileri sürülmediği, davalıların hesabına daha önce değil de vefatından kısa bir süre önce yüklü bir para aktarımı, davalıların murisin banka işlemleri ile ilgili olarak banka yetkililerinden önceden bilgi almış olması ve murisin tüm malvarlığının torunları arasında paylaştıracağı konusundaki söylemleri birlikte değerlendirildiğinde murisin yapılan para transferinden haberinin bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı, bankanın çalışanlarının eylemlerinden sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 392.000 TL'nin 14.01.2002 tarihinden itibaren (davalı bankanın 392.000 TL den davalı ...'nın 245.000 TL den davalı ...'nın ise 147.000 TL den sorumlu olmak üzere) avans faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile davacılara veraset ilamındaki hisseleri oranında verilmesine, manevi tazminatla ilgili talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı .... vekili ve davalılar ... ile ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, murisin mevduat hesabından davalılar ... ve ...'ya yapılan havale işlemi nedeniyle açılan alacak davası olup davacılar, bankada başka bir işlem yapıldığı esnada murisin haberi olmadan ve imzası alınmadan iki ayrı dekont düzenlenmek suretiyle murisin mevduat hesabındaki paranın gerçek kişi davalıların hesabına aktarıldığını iddia ederek davayı açmışlardır. Mahkemece ilk kararda, dekontlarda imzası olmasa dahi işlemlerin murisin bilgi ve rızası ile yapıldığı kanısına varıldığı gerekçesiyle dava reddedilmiş, Dairemizin 10.02.2012 tarih ve 2011/15702-2012/1720 Esas Karar sayılı ilamı ile "Davalılar ve banka çalışanı hakkında açıldığı anlaşılan ceza mahkemesi kararının kesinleşmesinin beklenilmesinin maddi olayın gelişim şekli açısından bağlayıcı olacağının zorunlu bulunduğu, ceza mahkemesi kararının kesinleşmesinin beklenilmesi ve tanık beyanlarının değerlendirilmesi suretiyle hasıl olacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle davanın reddine ilişkin karar bozulmuştur.

Ağır Ceza Mahkemesi 17.12.2008 tarih ve 2004/251-2008/349 Esas Karar sayılı ve kesinleştiği anlaşılan hükümle "Bankacılık işleminde herhangi bir sahte imza ve belge kullanılmaması, hesap sahibinin bizzat şubeye gelerek işlem yaptırması, banka personelinin bilgi eksikliği nedeniyle hesap sahibi şubede bulumakta iken bankacılık teamüllerine aykırı olarak imzasının alınmaması suretiyle hesap sahibinin işlemlerde imzasının yer almamasının dolandırıcılık suçunu oluşturmayacağı, sanıklar .... ve ....'un mevzuata aykırı işlemlerde katkılarının bulunmadığı" gerekçesiyle sanıkların beraatine karar verilmiştir. Dairemizin yukarıda anılan bozma ilamında belirtildiği gibi her ne kadar ceza mahkemesinin beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de maddi olayın bu şekilde cereyan ettiğine dair ceza hakiminin tespiti hukuk hakimini bağlar. Bu durumda, mahkemece, kesinleştiği anlaşılan ceza mahkemesi kararı nedeniyle davalılar adına yapılan havale işleminin, imzası bulunmasa dahi murisin bilgisi ve rızası dahilinde yapıldığı kabul edilerek davadaki talebin değerlendirilmesi gerekirken yapılan dava konusu işlemlerde murisin rızasının bulunmadığı kabul edilmek suretiyle sonuca varılması doğru olmamış, hükmün davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı .... vekili ile davalılar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 11/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.