muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7936, Karar No: 2021/9747, Tarih: 25.10.2021

Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığı, 21.01.2021 tarih yazısı ile özetle, müşteki ...'un, şüpheli ... isimli şahsın yetkilisi olduğu şirketten alacaklı olduğu, bu alacaklarına karşın Kahramanmaraş İcra Dairesinde haciz talebinde bulunduğu, şüphelinin yetkilisi olduğu IMS Healty Tıbbi İstatistik Tic. ve Ltd. Şti. ve IMS Tıbbi Istatistik Tic. ve Müşavirlik Ltd. Şti. isimli şirketler hakkında bir çok icra talebinin bulunduğu, alacaklarını tahsil edemeyen müştekinin şikayet dilekçesinde özetle; IMS Healty Tıbbi İstatistik Tic. ve Ltd. Şti. ve IMS Tıbbi Istatistik Tic. ve Müşavirlik Ltd. Şti. isimli şirketlerin paravan şirketler olduğu, bu şirketlerin yurt dışından kara para akladığı, SGK kayıtları ile bordrolarının usulsüz ve göstermelik olduğu, ticaret sicil kayıtlarının sahte olduğu, şirkete ait bazı imzaların sahtelik taşıdığından bahisle suç duyurusunda bulunduğu, müştekinin şikayetine binaen 2016/18828 soruşturma sayılı dosya ile soruşturma işlemlerine başlandığı ve soruşturma neticesinde hukuki ihtilaf nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, müştekinin karara karşı itirazının ise mercii kararı ile reddedildiğine dair dosya muhteviyatının incelenmesinde, şüphelinin bazı imzaların sahte olduğu, sicil kayıtlarının doğru olmadığı, şirketin paravan olduğunu iddia etmesi karşısında, piyasaya yüklü miktarda borçlanan ve hakkında bir çok icra takibi başlatılan şirketlerin müştekinin iddia ettiği gibi paravan şirket olup olmadıkları, ticari hayatta herhangi bir faaliyetlerinin bulunup bulunmadığı hususunda soruşturmanın genişletilerek etkin bir araştırma yapılmadan karar verildiğinden kesin kararın kanun yararına bozulması görüşünde bulunulmuştur.

III-HUKUKİ UYUŞMAZLIK;

Soruşturmaya konu dilekçe içeriğine göre, terör örgütüne finans sağlamak, kara paranın aklanması ve sahtecilik suçları yönünden iddiaların hukuki ihtilaftan ibaret olduğu gerekçesi ile verilen KYOK'un kaldırılması talebi üzerine katılma hakkı bulunmayan müştekinin itirazına istinaden , itirazın esastan reddine dair verilen mercii kararında hukuki isabet bulunup bulunmadığına ilişkindir.

IV- HUKUKİ DEĞERLENDİRME;

Uyuşmazlıkla ilgili mevzuat şöyledir;

5271 sayılı CMK'nun

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar

Madde 172 – (1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

(2) (Değişik: 02.01.2017-KHK-680/10 md.; Aynen kabul: 01.02.2018-7072/9 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.

Cumhuriyet savcısının kararına itiraz

(2) (Değişik: 02.01.2017-KHK-680/10 md.; Aynen kabul: 01.02.2018-7072/9 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.

Cumhuriyet savcısının kararına itiraz

Madde 173- (1)Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2)İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh Ceza Hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4)(Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir

...

(6)İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172. maddenin 2. fıkrası uygulanır.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, kovuşturmaya yetkili makamın kovuşturmaya başlamayacağını, yani başlangıçta şüphelendiği kişiye hiç suç isnad etmeyeceğini bildiren yazılı bir işlemdir (Nurullah Kunter/ Feridun Yenisey/ Ayşe Nuhoğlu: Ceza Muhakemesi Hukuku, Onsekizinci baskı, İstanbul 2010, s. 1173). Niteliği itibariyle adli ve idari bir işlem olup, aynı zamanda temel hak ve özgürlükleri yakından ilgilendirmektedir. (Özbek ve diğerleri, s. 507.) Bu karar adli ve idari bir nitelik taşıdığından kesin hüküm oluşturmaz. Ancak insan haklarını da ilgilendiren yönü itibariyle sıradan bir idari işlem niteliği de taşımamaktadır. Kesinleşmiş bir kovuşturmaya yer olmadığı kararının varlığı ile ceza muhakemesi sona ermekte, yeni delil ortaya çıkması veya İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararıyla “etkin soruşturma yapılmadan bu kararın verildiğinin tespit edilmesi” halleri gerçekleşmeden muhakeme yeniden dirilmemektedir.

Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar (CMK. 160/1 m.). Cumhuriyet savcısı, doğrudan doğruya veya emrindeki adli kolluk görevlileri aracılığıyla her türlü araştırmayı yapabilir (CMK. 161/1 m.). Soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı süresi ve mercii gösterilir. (CMK. 172/1 m.).

Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren 15 gün içinde bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı Ağır Ceza Mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hakimliğine itiraz edebilir (CMK. 173/1 m.). İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirecek olaylar ve deliller belirtilir (CMK. 173/2 m.).

Sulh Ceza Hakimliği, istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir (CMK. 173/4 m.). Sulh Ceza Hakimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek üzere, o yer Cumhuriyet savcılığına talepte bulunabilir. Kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa istemi gerekçeli olarak reddeder. İtiraz edeni giderlere mahkum eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir (CMK. 173/2 m.). Dava zaman aşımı süresi içinde kamu davası açılabilmesi için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmesi ve bu hususta merciince yeniden soruşturmaya başlanılması hususunda bir karar verilmedikçe aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacaktır. Bu halde Sulh Ceza Hakiminin kararına karşı kanunda itiraz yolu öngörülmediği için CMK'nın 267/2 maddesinin uygulanma olanağı yoktur. Dolayısıyla Sulh Ceza Hakiminin artık kararını değiştirme imkanı bulunmamaktadır. Bu kararlardaki hukuka aykırılıklar koşulları uygunsa kanun yararına bozma yoluyla giderilebilecektir.

"Suçtan zarar gören" kavramı: Kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara itiraz edebilmek için suçtan zarar görmek gereklidir. Suçtan zarar görme kavramı yasada açık olarak tanımlanmamış ise de, mağdur ve şikayetçi ile suçtan zarar görenin hakları CMK’nın 234. maddesinde düzenlenmiştir. Mağdur suçtan bizzat zarar gören kişidir. Bazı hallerde doğrudan suçtan zarar görmemekle birlikte dolaylı olarak da zarar söz konusu olabilir. Bu kişiler suçtan zarar gören olarak ifade edilmektedir. ''Zarar gören'' kavramı, mağdurdan daha geniş bir alanı kapsamaktadır. Yerleşik uygulamalara göre suçtan ancak doğrudan zarar gören kişiler davaya katılma hakkını haizdirler.

TCK'nın 315. maddesinde tanzim edilen silahlı terör örgütüne silah sağlama suçu ile 6415 sayılı Terörizmin Finansmanının Önlenmesi Hakkındaki Kanunun 4. maddesinde düzenlenen terörizmin finansmanı suçu, silahlı terör örgütüne yardım suçuna ilişkin özel nitelikte düzenlemelerdir.

Esas itibariyle silahlı terör örgütüne üye olma veya örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte yardım etme suçları kanundaki düzenleme yerine göre anılan suçlar Devletin güvenliğine, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı icra edilmektedir. Anılan suçların koruduğu hukuki yarar, devletin anayasal düzeni ve devletin birliği, kamu düzeni, toplumsal güven ve barışın korunması, örgütün sağladığı kolaylıktan faydalanılarak suç işlenmesinin önlenmesidir.

Bu nedenledir ki, demokrasi ve güven ortamında yaşama hakkına sahip toplumun her bir ferdinin bu suçlardan dolaylı olarak etkilenip zarar gördüğü tartışmadan varestedir. Örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar yönünden şartları oluştuğunda bu suçların, gerçek ya da tüzel kişi mağdurlarının araç suçlarla ilgili olarak, soruşturma aşamasında CMK'nın 173/1. maddesi gereğince itiraz hakkını, kovuşturma safhasında da aynı yasanın 237. maddesi kapsamında davaya katılma hakkını kullanabilir ise de doğrudan zarar görmediğinden silahlı terör örgütüne üye olma veya örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte yardım etme suçu yönünden bu hakları haiz değildir. Yüksek Yargıtayın istikrar kazanmış uygulamaları da bu yöndedir. (Ceza Genel Kurulunun 03.05.2011 gün ve 155–80, 04.07.2006 gün ve 127–180, 22.10.2002 gün ve 234–366 ile 11.04.2000 gün ve 65–69 sayılı kararları)

Yukarıda verilen bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Süreçte sunduğu dilekçelerinde duyumlarına istinaden Amerika Birleşik Devletleri kaynaklı, ülkede Devlet aleyhine faaliyette bulunan terör örgütlerini finanse etmek amaçlı oluşturulan yapı içerisinde bulunarak yetkilisi olduğu ve içerisinde sicil kayıtlarının da gerçeği yansıtmadığı iddiasında bulunulan paravan şirketler üzerinden, aralarında PKK terör örgütü mensuplarının da bulunduğu gizli örgüt mensuplarının, sahte sigortalılık bildirimleri yapılarak ve yine adlarına sahte banka hesapları açılarak finansmanlarının sağlandığı ve bu kapsamda adına sahte sigortalılık bildirimleri yapan ve banka hesapları açan şirketlerin yetkilisi olduğu ve icra dosyasına yanıltıcı bilgi ve beyanda bulunduğu iddiası ile yapılan ihbara istinaden şüpheli hakkında başlatılan soruşturma neticesinde, müştekinin İcra Müdürlüğündeki talepleri kapsamındaki iddialarının hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, müştekinin şüpheli hakkındaki soyut iddiaları dışında ortada soruşturma konusu oluşturacak bir suç yada suçlunun bulunmadığı gerekçesi ile verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itirazın reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında,

Yürütülen soruşturmada verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin Cumhuriyet Başsavcılığı kararının kanun yararına bozma yasa yoluna tabi olmaması (5271 sayılı CMK madde 309/1), mevcudiyeti halinde hukuki hataların 5271 sayılı Kanunun 172 ve 173 maddeleri çerçevesinde safahatta olağan usul ve yöntemlerle telafisinin mümkün bulunması ve özellikle kamu adına kovuşturmaya yer olmadığı kararına konu (soruşturmaya konu dilekçe içeriğine göre) terör örgütüne finans sağlamak, kara paranın aklanması ve sahtecilik suçlarının nev ve mahiyeti itibari ile doğrudan zarar görmeyen ihbarcı tarafından yapılan itirazın bu sebeple reddine karar verilmesi gerekirken, bundan zuhul ile esastan incelenerek reddine karar verilmesinde

isabet bulunmamakta ise de karar sonuç itibari ile hukuka uygun bulunduğundan, istemin reddine karar verilmiştir.

VI-SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.06.2021 tarih ve 2021/51378 sayılı kanun yararına bozma isteğinin, tebliğnamedeki düşünce de yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3521, Karar No: 2018/5802, Tarih: 20.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3521 E.  ,  2018/5802 K.**

**"İçtihat Metni"**

..........

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle;......... 11001 ada, 11 parselde kayıtlı taşınmazda davalılar ile birlikte kat maliki olduklarını,.......... Müdürlüğünün 04/07/2013 tarihli yazısı ile taşınmazın tapu kaydına "riskli yapı şerhi" tesis edildiğini, bu şerhe karşılık davalı tarafça açılan idari işlemin iptali davasında .......... Karar sayılı ilamı ile riskli yapı şerhi konulmasına dair işleme karşı açılan davanın reddine karar verildiğini, kat maliklerinin güçlendirme yapılması ya da yeniden yıkımı konusunda aralarında uzlaşma sağlayamadıklarını, ana taşınmazın, yıkım-yeniden inşaasının, güçlendirmeye oranla daha avantajlı, ekonomik ve geleceğe yönelik, sağlıklı olduğunu beyan ederek; aynı mahkemede görülmekte olan 2015/698 E. sayılı dosya ile eldeki dosyanın birleştirilmesini, riskli yapı ilan edilen ana taşınmazın yıkılıp yeniden înşaası yönünde karar verilmesi hususunda hakim müdahalesini talep etmiştir.

Mahkemece; taraflar arasında 6306 sayılı Kentsel Dönüşüm Kanunundan kaynaklanan "riskli yapının yıkımına ilişkin işlemin" iptali için açılan idari davanın reddine dair verilen kararın temyiz edildiği, henüz kesinleşmediği; eldeki dava ile birleştirilmesi talep edilen 2015/698 Esas sayılı dosyada, taşınmazın yıkımının mı yoksa güçlendirilmesinin mi avantajlı olacağı yönünde yargılamaya devam olunduğu, dolayısı ile davacının bu dosyadaki taleplerinin hem idari yargı hem de adli yargı yönünden derdest olduğu, bu davanın açılmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle; açılan davanın, idare mahkemesince yıkım yönünden karar verilmiş olmakla, hukuki yarar bulunmadığı anlaşıldığından, dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi uyarınca hakim müdahalesi istemine ilişkindir. Ancak, kat maliklerinin kendi iradeleri ile gerçekleştirecekleri işlemler için malikleri yerine geçilerek karar verilemeyeceğinden, dava konusu ana taşınmazın yıkılıp yeniden yapılmasına yönelik olarak mahkemenin kat maliklerinin iradesi yerine geçerek karar alması mümkün olmamakla, sonucu itbariyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacılara yükletilmesine 20/09/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13352, Karar No: 2015/13196, Tarih: 09.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/13352 E.  ,  2015/13196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2013/3-2014/306

Taraflar arasında görülen davada ..... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/05/2014 tarih ve 2013/3-2014/306 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.. Ö.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi nezdinde geniş kapsamlı ekipman (döviz) sigorta poliçesi ile sigortalı dava dışı A... D... Mühendislik İnşaat Turizm Ticaret Ltd. Şirketi'ne ait yük asansörünün, sigortalı firmanın Karasu ilçesinde bulunan açık hava deposunda iken davalı S.. Ö..'a ait diğer davalı C.. Ö.. tarafından kullanılan vinç monteli kamyonun yük kaldırma sırasında yan yatarak üzerine çökmesi sonucu hasarlandığını, 30.240,63 Euro onarım maliyetinin 20/03/2012 tarihinde sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, bu tutarın ödeme tarihindeki kur üzerinden TL karşılığı olan 72.616,82 TL'nin ödeme tarihinden itibaren kısa vadeli avans faiz oranı üzerinden faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. Ö.. vekili, zeminin bozukluğu nedeniyle iş makinasının ayağının batması sonucu aracın yan yatarak ilgili firmaya ait depo bahçesinde korumasızca bekletilen asansörün hasarlanmasına yol açtığını, dolayısıyla sigortalının kusurlu olduğunu, kusur ve hasar miktarını kabul etmediklerini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, hasara yol açan kazanın oluşumuna davalı C.. Ö..'ın tam kusuru ile sebebiyet verdiği, taraflar arasında çekişme konusu olan hasar miktarı ile ilgili ufak farklılıklar haricinde ayrı ayrı alınan bilirkişi raporlarıyla da masrafın sigorta şirketinin 20/03/2012 tarihinde ödediği 30.240,63 Euro kadar olduğu, bu miktarın 72.616,82 TL'ye tekabül ettiği gerekçesi ile davanın kabulü ile, bu tutarın ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı S.. Ö.. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı S.. Ö.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı S.. Ö.. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.720,31 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14562, Karar No: 2010/12099, Tarih: 29.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/14562 E.  ,  2010/12099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sarayköy Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.01.2009 tarih ve 2008/24 - 2009/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati hacze itiraz eden (borçlu) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati hacze itiraz eden vekili, genel kredi sözleşmesinden dolayı müvekkili aleyhine ihtiyati haciz kararı verildiğini, ancak hesabın kat edilerek müvekkiline bildirilmediğini, esasen dayanak kredi sözleşmesinde imzasının bulunmadığını, ihtiyati haciz koşullarının olmadığını ileri sürerek, ihtiyati haciz kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Alacaklı vekili, itirazın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, ihtiyati haciz kararı verilebilmesi için alacağın varlığına yönelik kuvvetli kanıt sunulduğu, davacının itiraz sebeplerinin İİK'nun 265. maddesinde sayılan sınırlı haller arasında yer almadığı gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati hacze itiraz eden vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati hacze itiraz eden vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati hacze itiraz eden vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1032, Karar No: 2025/8276, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/1032 E.  ,  2025/8276 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/16 E., 2022/1661 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/35 E., 2020/202 (K)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.