muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/719, Karar No: 2023/3125, Tarih: 06.06.2023

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Yargıtay duruşma vekalet ücreti 8.400,00 TL'nin davacılardan alınarak davalıya verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununda 6537 sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe dayalı, tarımsal arazilerde satış halinde sınırdaş tarımsal arazi malikinin önalım hakkına ilişkindir.

Dava konusu Edirne ili, .... ilçesi, .... Mahallesi, 414 ada 9 parsel sayılı tarla vasfındaki taşınmaz 31.12.2015 tarihinde satışa konu olmuş, sınırdaş tarımsal arazi maliki davacı tarafından süresi içerisinde belirtilen yasanın 8/i maddesi gereğince yasal önalım hakkı dava açılarak kullanılmıştır.

5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununda 6537 sayılı Yasa ile 30.04.2014 tarihinde değişiklik yapılarak, arazinin parçalanarak bütünlüğünün bozulmasını engellemek amacıyla sınırdaş arazi malikine önalım hakkı tanınmıştır. Yasanın metninde ve gerekçesinde önalım hakkı ile ilgili Türk Medeni Kanunu hükümlerine atıf yapılmış, farklı bir koşul getirilmemiştir. Bu nedenle tarımsal arazinin devri halinde sınırdaş tarımsal arazi malikleri dava yolu ile önalım hakkını kullanabileceklerdir. Ön alım hakkını kullanan birden fazla sınırdaş tarımsal arazi malikinin bulunması halinde tarımsal bütünlük arz eden sınırdaş arazi malikine tarımsal arazinin devrine karar verileceği yasanın 8/İ-2.bent son cümlesi ile belirtilmiş ise de önalım hakkını kullanan sınırdaş tarımsal arazi malikinin birden fazla olmaması halinde tarımsal bütünlük oluşturması gerektiğine dair bir koşul konulmamıştır.

Sayın çoğunluğun, yasanın metninden anlaşılmayan ve sadece birden fazla sınırdaş tarımsal arazi malikinin ön alım hakkını kullanması halinde izlenecek yöntemin genişletici yorum ile ön alım hakkını kullanan arazi malikinin birden fazla olmadığı durumda da davacıya ait taşınmazın davaya konu edilen taşınmaz ile tarımsal bütünlük oluşturması gerektiği şeklinde bozma gerekçesine katılamamaktayız. Hükmün onanması gerektiği görüşündeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2015/21086, Karar No: 2015/26124, Tarih: 01.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/21086 E.  ,  2015/26124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2015

NUMARASI : 2014/536-2015/371

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı bünyesinde faaliyet gösteren Seyitömer Linyit İşletmesinde taşeron şirketler vasıtasıyla 2007 yılından 2013 yılı Haziran ayına kadar çalıştığını, bu tarihte özelleştirme sebebiyle iş akdinin feshedildiğini belirterek müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işçileri olmadığını, ihale makamı olan kurum hakkında davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı ile alt işveren arasında muvazaa bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı EÜAŞ'a ait Seyitomer Linyit İşletmesinde çalışırken, işyeri 17.06.2013 tarihinde özelleştirilerek Ç.. A... tarafından devralınmıştır. Davalı ile alt işverenleri arasındaki hukuki ilişkide muvazaa mevcut olmasa dahi, davalı EÜAŞ'ın asıl işveren olarak müteselsil sorumluluğu bulunduğundan, davalı özelleştirme öncesi kıdem tazminatından sorumludur. İş sözleşmesinin feshi, işyeri devrinden sonra, devralan işveren Ç.. A... tarafından gerçekleştirilmiştir. Davalı EÜAŞ’ın kendi dönemindeki kıdem tazminatından sorumlu olabilmesi için devralan işveren olarak Ç.. A... tarafından yapılan feshin kıdem tazminatı gerektiren bir fesih olması gerekir. Belirtilen şirket davanın tarafı olmadığından söz konusu feshin mahiyeti mevcut delillerden anlaşılamamaktadır. Mahkemece Çelikler şirketi tarafından özelleştirme sonrası yapılan feshin tazminat gerektirip gerektirmediği araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5870, Karar No: 2012/28114, Tarih: 21.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/5870 E.  ,  2012/28114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında “sanığın trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı anlaşıldığından verilen cezanın miktarı ve kusur duruma nazara alınarak TCK 53/6 maddesi uyarınca sanığın Marmaris Emniyet Müdürlüğü tarafından verilen 26.06.1995 tarih, 4051 nolu B sınıfı sürücü belgesinin takdiren 3 ay süreyle geri alınmasına” karar verildiği, hükmün gerekçe kısmında da iki ayrı parağrafta sürücü belgesinin geri alınmasına karar verildiğinin belirtilmesi karşısında, sürücü belgesinin geri alınmasına yer olmadığına ilişkin kısmın sehven yazıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu hususta bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın müştekinin zararının sigorta şirketi tarafından karşılandığına, mağdurun yaralanmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmemesine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 21.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18889, Karar No: 2017/2989, Tarih: 12.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/18889 E.  ,  2017/2989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.12.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kal talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25.05.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu ... ili, ... ilçesi,... köyü ... mera parseli olduğunu, 14/09/1994 tarihinde ... Sanayi Sitesi Yapı Kooperatifi başkanlığı tarafından satın alındığını, 11/09/1998 tarih ve 335 yevmiye numarası ile 3 parçaya ifraz edilerek 2767, 2768 ve 2769 parsellerin ayrıldığını, bu parsellerin ifrazı ile de 2776, 2777, 2778, 2779 ve 2780 parsel numaralarını aldığını, bu nedenlerle taşınmazın mera olduğundan bu parselin mükerrer kaydının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; Hazineden ihale ile satın alınan taşınmazda inşaat yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın 1950 yılında tapulama çalışmalarında çalılık ve kayalık olarak tescil harici bırakıldığı, 1972 yılında Toprak Tevzi komisyonunca 2550 parselde mera olarak sınırlandırıldığı, 1994 tarihinde bir kısmının idari yoldan ... adına tescil edilerek ihale ile davalıya satıldığı anlaşılmaktadır.

Görülüyorki taşınmazın öncesi meradır. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde ... adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından ... her zaman bu iddia ile d ava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz. Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Mahkemece, taşınmazların imar durumu araştırılmalı, 4342 sayılı kanunun geçiçi 3 maddesi şartlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de sınırlandırılıp sınırlandırılmadığına bakılmaksızın mera niteliğindeki taşınmazlar hakkında Hazinenin elatmanın önlenmesi ve yıkım davası açabileceği tartışmasızdır. Bu isteği tapu iptali ve tescil davası yanında da talep edebileceği tartışmasızdır. Mera niteliğindeki taşınmazlarda iyiniyetli iktisabın söz konusu olamayacağı, kişilerin Hazinenin işlemi ile uğradıkları zararları her zaman Hazineden isteyebilecekleri, mera parseli üzerindeki yapıların korunamıyacağı gözetilerek, yıkım isteğinin de kabulüne karar verilmesi gerekir iken yanılgılı değerlendirme ile ret kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20651, Karar No: 2012/21231, Tarih: 13.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/20651 E.  ,  2012/21231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVACI-DAVALI :...

DAVALI-DAVACI :...

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarih ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı koca tarafından tümü ve davacı- davalı vekilince tazminatlar yönünden adli yardım isteminde bulunularak temyiz edilmesi üzerine, öncelikle davacı-davalının adli yardım talebi yönünden dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

1)Davacı-davalı vekili 07.10.2011 tarihli dilekçesinde müvekkilinin temyiz harcı ve posta giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını bildirip, mali durumuna ilişkin belgeler ekleyerek adli yardım talebinde bulunmuştur.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında yapılırsa bu talep Yargıtay'ca incelenir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Davacı-davalı vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ekinde sunulan belge dosya kapsamına göre davacı-davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat uyandırmaya yeterli görülmediğinden davacı-davalının adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Hükmü temyiz eden davacı-davalı vekili temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz harcını yatırmadığından ve harç ödenmedikçe mütakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davacı-davalı kadının adli yardım talebinin REDDİNE, 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 13.09.2012 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2023/4326, Karar No: 2023/4085, Tarih: 20.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4326 E.  ,  2023/4085 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/4640 E., 2022/4414 K.

DAVA TARİHİ : 15.03.2021

KARAR : Davalı vekililin istinaf başvurusunun miktardan reddi, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 39. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/207 E., 2022/447 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun miktardan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, davalı Bakanlıkla dava dışı alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçisi olarak davalı Bakanlığa ait işyerinde belirsiz süreli ... sözleşmesi ile çalışırken 696 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin düşürüldüğünü, bundan dolayı ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı alacaklarının bulunduğunu ayrıca davacının pandemi döneminde davalı Bakanlık tarafından yayımlanan Genelge çerçevesinde 7,10 ve 15'er günlük nöbetler ile gece gündüz yirmi dört saat kapalı sistem çalıştığını, bu çalışma şeklinde fazla çalışma yapıp ... bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını ve gece çalışması yaptığını ancak bu çalışmalara ilişkin zamlı ücretlerin toplu ... sözleşmesi hükümlerine uygun olarak ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacakları ile fazla çalışma, ... bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ve gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini, davacının ücret farkı ile buna bağlı ilave tediye, ikramiye alacağının ve fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti, gece çalışması ücreti alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini, davacının ücret farkı ile buna bağlı ilave tediye, ikramiye alacağının ve fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti, gece çalışması ücreti alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; konuya ilişkin yerleşik içtihatlara göre kadroya geçiş aşamasında işveren ile imzalanan ... sözleşmesinde, asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği açıkça öngörülmemiş ise fark alacakların talep edilemeyeceği, kadroya geçiş aşamasında işveren ile imzalanan ... sözleşmesinde asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceğinin açıkça öngörülmesi hâlinde fark alacakların talep edilebileceği, somut uyuşmazlıkta taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 inci maddesinde ücret ve ödeme şeklinin düzenlenmiş olduğu ve düzenlemede işçinin aylık brüt ücretinin asgari ücretin artış oranına ilişkin bir belirleme olmadığı, bu durumda davacının ücreti asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde tespit edilmediğinden davacının ücret farkı, ikramiye farkı ile ilave tediye farkı alacaklarını talep edemeyeceği, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti ile gece çalışma ücreti alacaklarının mevcut ücrete göre eksik ödendiği, eksik ödenen bu ücretlerin ödendiğini ispat yükünün davalıya ait olduğu, davalının bunu ispatlayamadığı, dolayısıyla davacınınfazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti ile gece çalışma ücreti alacaklarına hak kazandığı, aldırılan bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu gerekçesiyle davacının fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti ile gece çalışma ücreti taleplerinin kabulüne; ücret farkı, ikramiye farkı ile ilave tediye farkı alacağı taleplerinin ise reddi yönünde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesi kararının kazanılmış hak ilkesine aykırı olduğunu, davacının ücretinin kadroya geçirilmeden önce asgari ücretin belirli bir oran fazlası üzerinden belirlendiğini ve ayrıca hesaplamaların hatalı yapıldığını, fazla ödemelerin sadece ilgili aydan mahsubu gerektiğini, davacı işçinin pandemi sürecinde 10 ve 14 günlük periyotlar hâlinde kapalı sistem çalıştığını, buna rağmen hak kazanılan alacaklarının ödenmediğini, ücret farkı alacağının var olup olmadığının incelenmesinden bağımsız olarak davacının hak kazandığı fazla çalışma, hafta tatili, ... bayram ve genel tatil ile gece zammı alacakları ve bu alacaklara ilişkin olarak davalı tarafından yapılan ödemelerin karşılaştırılarak aradaki farkın ödenmesi yönündeki taleplerinin karşılanmadığını, hükmün eksik incelemeye dayalı olduğunu ileri sürerek davanın kabulüne karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili istinaf başvurusunda; davacının ücreti ve ücrete bağlı sair işçilik alacaklarının mevzuat hükümlerine uygun olarak belirlenip kendisine ödendiğini, İlk Derece Mahkemesince sadece imzalı puantaj kayıtlarına göre belli dönemlerde ... bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti oluştuğu hususu belirtildiği ni, ancak hüküm altına alınan ve tespit olunan bu alacakların ne şekilde ve nasıl oluştuğuna yönelik açıklamalarda bulunulmadan gerekçesiz olarak karar verildiğini, kabul edilen faiz tür ve oranlarına ve faiz başlangıç tarihlerine itiraz ettiklerini, hakkaniyet indirimi yapılmadan verilen kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın ortadan kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç