muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11987, Karar No: 2011/2660, Tarih: 08.03.2011

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin makul süre kira ve aidat bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.06.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 9. maddesinde: "kiracı kiralananı boşaltmak istediği takdirde en az bir ay evvelinden mal sahibine ulaşacak şekilde bildirmeyi taahhüt eder" şartı bulunmaktadır. Bu şart geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı, kiralananın anahtarının 25.09.2008 tarihinde emlakçıya bırakılmak suretiyle tahliye edildiğini davalı ise 01.09.2008 tarihinde tahliye edildiğini bildirmiştir. Kiracının bildirdiği tahliye tarihinin kiralayan tarafından kabul edilmemesi başka bir ifadeyle tahliye tarihinin taraflar arasında çekişmeli olması halinde kiralananın fiilen boşaltıldığını ve anahtarın teslim edildiğini, yazılı delillerle kanıtlama yükümlülüğü kiracıya aittir. Kiracı, kiralananı kendisinin ileri sürdüğü tarihte tahliye ettiğini ispatlayamadığına göre kiralayanın bildirdiği tarihe itibar olunması ve tahliye tarihinin 25.09.2008 tarihi olduğunun kabulü gerekir. Kiracının kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek, kiralananı tahliye etmesi durumumda kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davacı kiralayanın bu yerin yeniden kiralanması, konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. Aksi halde hakim tarafından tenkise tabi tutulur. Bu durumda davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarda yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Davalı, 14.08.2008 tarihinde keşide ettiği ihtarla taşınmazı 31.08.2008 tarihinde tahliye edip, teslim edeceğini belirtmiş ise de bu feshi ihbar kira sözleşmesinin özel şartlar 9.maddesine uygun değildir. Bununla birlikte taraflar sözleşmenin 9.maddesi ile yeniden kiraya vermek için gereken makul sürenin bir ay olduğunu belirlemişlerdir. Mahkemece yeniden kiraya vermek için gereken makul süre, sözleşmenin 9. maddesinde belirtilen bir ay olarak kabul edilerek anahtar teslim tarihinden itibaren bir aylık makul süre kirası ve aidatına hükmetmek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün makul süre kira ve aidat alacağına ilişkin olarak BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8853, Karar No: 2010/11557, Tarih: 08.07.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/8853 E.  ,  2010/11557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülüklerine ve ertelemeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 20.6.2001 günü itibariyle temyiz inceleme tarihinde, sanık yararına hükümler taşıyan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. Maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresi tahakkuk ettiği cihetle sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, sanıklar hakkındaki kamu davasının anılan maddeler uyarınca zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, adli emanetin 2001/80 sırasında kayıtlı tasnif ve tescile tabi olmayan sikkelerin, dedöktör, iki adete yuvarlak halka, batarya, pense ve keserin sahiplerine iadesine 8.7.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/167, Karar No: 2008/237, Tarih: 23.12.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/167 E.  ,  2008/237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Günü : 17.04.2008

Sayısı : 27-8

Görevde keyfi işlem yapma suçundan sanık ...’ın beraatına ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince oyçokluğuyla verilen 17.04.2008 gün ve 27-8 sayılı hüküm Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ve katılan tarafından, atılı suçun oluştuğu görüşüyle temyiz edilmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istemli 18.06.2008 gün ve 7 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğünde Tesisat Daire Başkanı olan katılan Hızır Tarık İmamoğlu’nun 30.11.1999 günlü Bakanlık İşlemi ile görevinden alınarak Afet İşleri Genel Müdürlüğüne mühendis olarak atandığı, atama işleminin idare mahkemesi tara¬fından iptal edilmesiyle eski görevine iade edildiği ve yeniden görevine başladığı, Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Müsteşarı olarak görev yapan sanığın iptal kararını biçimsel olarak uygula¬masına karşın daha sonra tesis edilen geçici görevlendirme ve atama işlemiyle yargı kararının gereklerine uygun işlem tesis etmediği, kararın hukuksal sonuçlarını ortadan kaldıran ve katılanı mağdur eden keyfi işlemler tesis ettiği iddiasıyla lehe olan 765 sayılı TCY’nın 228, 80, 35 maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Yargıtay C.Başsavcılığınca 04.10.2007 tarihinde kamu davası açılmıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılan yargılama sonunda sanığın oyçokluğuyla beraatına karar verilmiş, bu karar katılan ve Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümü gereken uyuşmazlık, olay tarihinde Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Müsteşarı olarak görev yapan sanığa atılı eylemin görevde keyfi işlem yapma suçunu oluşturup oluşturmayacağı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Bayındırlık ve İskân Bakanlığı Yapı İşleri Genel Müdürlüğünde Tesisat Daire Başkanı olan katılan Hızır Tarık İmamoğlu’nun 30.11.1999 gün ve 14735 sayılı Bakanlık İşlemi ile Afet İşleri Genel Müdürlüğü emrine mühendis olarak atandığı,

Katılanın açtığı dava üzerine Ankara 4. İdare Mahkemesinin 30.6.2004 gün ve 1913-1056 sayılı kararı ile bu atama işlemini iptal ettiği,

Katılanın bu karar üzerine sanığın da uygun görüşü bulunan 06.08.2004 günlü Bakanlık oluru ile görevine iade edildiği ve 10.08.2004 tarihinde görevine başladığı,

Katılanın açtığı dava üzerine Ankara 4. İdare Mahkemesinin 30.6.2004 gün ve 1913-1056 sayılı kararı ile bu atama işlemini iptal ettiği,

Katılanın bu karar üzerine sanığın da uygun görüşü bulunan 06.08.2004 günlü Bakanlık oluru ile görevine iade edildiği ve 10.08.2004 tarihinde görevine başladığı,

Sanığın imzası bulunan 13.08.2004 tarih ve 18728 sayılı olur yazısı ile katılanın, “Konya 250 yataklı Devlet Hastanesi İnşaatı işinin havalandırma ve klima tesisatı ile medikal gaz tesisatı imalatlarının yerinde incelenmesi, havalandırma ve klima tesisatı işlerinin ödeneğinin belirlenmesi amacıyla projelerde olup da yapılacak imalatlarda ilgili birim fiyat tarifeleri ve özel fiyatların tespit edilmesi, işlerinin gerek mahallinde, gerekse dosyalar üzerinde inceleme yapmak üzere” 16.08.2004 tarihinde geçerli olacak şekilde onaltı gün süre ile geçici olarak Konya İline görevlendirildiği,

Katılanın 16 günlük yolluk tutarının yatırılması durumunda geçici göreve gideceğine ilişkin dilekçesi üzerine, sanığın imzası bulunan 17.08.2004 tarihli yazı ile 400 milyon TL’ nın avans olarak hesabına yatırıldığı, ancak katılanın 17.08.2004 tarihinde 10 günlük doktor raporu alarak gitmediği, yerine görevlendirilen kişinin ise belirtilen geçici görevi 12 gün içinde tamamlayarak geriye döndüğü,

Konya İline yapılan geçici görevlendirme işlemine ilişkin katılanın açtığı dava üzerine Ankara 8. İdare Mahkemesinin önce 19.08.2004 tarih ve 2645 sayı ile yürütmenin durdurul¬masına, 16.03.2005 tarih ve 2645-2005 sayı ile de işlemin iptaline karar verdiği,

Katılana, harcırah almasına karşın geçici göreve gitmediği gerekçesiyle 10.09.2004, Yapı İşleri Genel Müdürlüğü tarafından verilen görevlerin tamamını zamanında yerine getirmediği ve göreve başladıktan sonra herhangi bir evrakı imzalamadığı gerekçesiyle de 20.09.2004 tarihlerinde Genel Müdür Sefer Akkaya imzasıyla kınama cezaları verildiği,

Katılanın, sanığın imzasının veya parafının bulunmadığı 24.09.2004 günlü Bakan Onayı ile tekrar Yapı İşleri Genel Müdürlüğü Daire Başkanlığı görevinden alınarak Afet İşleri Genel Müdürlüğü emrine mühendis olarak atandığı,

Bu işlemin de Ankara 10. İdare Mahkemesinin 30.11.2004 gün ve 3094 sayılı kararı ile yürütmesinin durdurulması üzerine katılanın sanığın da imzasını taşıyan 24.01.2005 günlü Bakan onayı ile Yapı İşleri Daire Başkanlığı görevine iade edildiği,

Ardahan Valiliğinin talebi üzerine, katılanın bu kez 15.02.2005 tarihinde, “devam eden inşaatların tesisatları ile ilgili işlemleri yönlendirmek ve kesin hesap çalışmalarına katılmak” üzere 16.02.2005 tarihinden geçerli olacak şekilde bir ay süre ile geçici olarak görevlendirildiği, ancak görevlendirme yazını katılanın şerh düşerek imzalaması ve işin aciliyeti gerekçe gösterilerek bu görevlendirmenin 16.02.2005 tarihinde iptal edilerek katılanın yerine başka kişilerin görevlendirildiği, her iki işlemde de sanığın imzasının bulunmadığı,

Yargılama sırasında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin yazısı üzerine Bayındırlık ve İskân Bakanlığınca verilen cevaba göre, 2003- 2004 yıllarında sanık Müsteşar ...'ın 153 gün, Müsteşar yardımcısı Mahmut Küçük' ün 183 gün, Genel Müdür Sefer Akkaya' nın 119 gün, Genel Müdür Yardımcısı Nazım Avcı’nın 71 gün, Genel Müdür Yardımcısı Enver Yaylalı'nın 165 gün, Daire Başkanı Harun Önalan'ın 36 gün, Daire Başkanı Yusuf Yıldız'ın 34 gün, Daire Başkanı Atilla Erenler'in 48 gün, Daire Başkanı Kerim Çopur'un 120 gün süreyle yurt içinde çeşitli görevler için görevlendirildikleri,

Anlaşılmaktadır.

İddianame kapsamında yer almaması nedeniyle, katılanın akli dengesinin yerinde olup olmadığının tespiti için hastaneye sevkedilmesi hususuna ilişkin konular 5271 sayılı CYY’nın 225. maddesindeki “davasız yargılama olmaz” ilkesi uyarınca inceleme ve değerlendirme kapsamına alınmamıştır.

Katılan özetle; kendisinin çok haksızlığa uğratıldığını, emekli olmak zorunda kaldığını, geçici görevlendirmenin samimi olmadığını, orada bulunan bir mühendisin de bu görevi yerine getirmesinin mümkün olduğunu, bir daire başkanının görevlendirilmesinin gereksiz olduğunu, kaldı ki bu işlerin onaltı günde bitirilmesinin de mümkün olmadığını, işlemin maksatlı bir şekilde yapıldığını, şikâyetçi olduğunu belirtmekte,

Sanık ise özetle; kendisinin yalnızca katılanın, Konya İlinde görevlendirme işleminde imzasının olduğunu, diğer işlemlerde paraf veya imzasının bulunmadığını, Konya İlinde görevlendirme işleminin ise katılanın kendi başkanı olduğu dairenin görev alanına giren konuda tamamen hizmet gerekleri ile zorunlu olarak ve geçici şekilde yapıldığını, yakınanın Konya'da yapacağı işlerin ayrıntılı olarak belirlenmiş olduğunu, yakınan 16 gün içerisinde bu işin bitirilmesinin mümkün olmadığını bildirmiş ise de yerine görevlendirilen Yusuf Yıldız'ın işi oniki günde bitirdiğini, şikâyetçinin on gün süre ile rapor alıp Konya İline gitmediğini, bu nedenle görevlendirmenin sonuçsuz kaldığını, yargı kararını etkisiz kılmak gibi bir eylemin söz konusu olmadığını, 81 ilde genel müdür, müsteşar, müsteşar yardımcıları ve daire başkanları olmak üzere tüm görevlilerin geçici olarak gönderildiklerini, bu husustaki görevlendirmenin katılanın görevden uzaklaştırılmasına yönelik bir eylem olmadığını savunmaktadır.

Anayasanın 138/son maddesinde; “Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme ka¬rarlarına uymak zorundadır. Bu organlar ve idare mahkeme kararlarını hiçbir şekilde değiştir¬mez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez”, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasasının “Kararların sonuçları” başlıklı 28/1 maddesinde ise; “Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemelerinin esasa ve yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararlarının icaplarına göre idare, gecikmeksizin işlem tesis etmeye veya eylemde bulunmaya mecburdur” hükümleri yer almaktadır.

Hukuk devleti olmanın doğal bir sonucu olarak yargı kararlarının etkinlik ve bağla¬yıcılığını sağlamayı, keyfiliği önlemeyi, hukukun üstünlüğü kavramının kurumsal alandan yaşamsal alana geçirilmesini ve devletin temeli olan adaletin sağlanmasını amaçlayan bu amir hükümlere aykırı davranışların yaptırımı ise 765 sayılı TCY’nın 228. ve bu hükmün karşılığını oluşturan 5237 sayılı Yasanın 257. maddesinde gösterilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.09.2002 gün ve 173-307, 03.10.2006 gün ve 196-204 sayılı kararlar¬ında açıklandığı, yargısal kararlar ile öğretide de belirtildiği üzere, aslında görevde yetkiyi kötüye kullanmanın bir çeşidi olan ve 765 sayılı TCY’nın 228/1 maddesinde düzenlenen keyfi işlem suçunda korunan hukuksal değer, kamu hizmetlerinin yerine getirilmesinde kamu gücünü elinde bulunduran ve kullananlara karşı kişi haklarının korunmasıdır. Bu suçun oluşabilmesi için ceza uygulamasında memur sayılan failin, görevini kötüye kullanmasının doğrudan doğruya bir kişinin hakkını ihlal edici nitelikte “keyfi bir işlem” olması gerekir. Keyfi işlemin mevzuatın gösterdiği haller dışında başkalarının haklarına karşı yapılan her türlü haksız icrai veya ihmali hareket olarak tanımlanması olanaklıdır. Keyfi işlem yapma suçunu genel nitelikteki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçundan ayıran ölçüt, “keyfi işlemin” doğrudan doğruya kişilere yönelmesi ve bir kimsenin kişisel hakkına zarar vermesidir. Keyfi işlem niteliğindeki hare¬ketin objektif olarak bir hakkı ihlal etmesi veya zarar tehlikesi yaratması gerekli olup, bireysel bir zarar veya zarar tehlikesine yol açmayan fiiller bu madde kapsamında değil, 765 sayılı TCY’nın 240. maddesi kapsamında değerlendirilmesi olanaklıdır. 5237 sayılı TCY’nda ise keyfi işlem yapma suçu ayrıca düzenlenmemiş olup anılan eylemler 257. maddesinde yaptırıma bağlanan “görevi kötüye kullanma” suçu kapsamında değerlendirilmelidir.

Öte yandan 2680 sayılı Yasaya dayanılarak çıkarılan Bayındırlık ve İskân Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki 180 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname’nin 6. maddesinde müsteşarın, Bakanın emrinde ve onun yardımcısı olduğu vurgulandıktan sonra, Bakanlık hiz¬metlerini Bakan adına ve Bakanın direktif ve emirleri yönünde, Bakanlığın amaç ve politikalarına kalkınma planlarına ve yıllık programlara, mevzuat hükümlerine uygun olarak düzenleyip yürüteceği ve belirtilen hizmetlerin yürütülmesinden Bakana karşı sorumlu olacağı hükme bağlanmıştır. Anılan KHK’nin 9. maddesinde de Yapı İşleri Genel Müdürlüğünün görevleri;

“a) Genel bütçeye dahil kuruluşlara ait bina ve tesislerin; ihtiyaç programlarını hazır¬lamak, proje ve keşiflerini yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaatlarını, tadillerini, bakım ve küçük onarımları dışında esaslı büyük onarımlarını yapmak veya yaptırmak,

b) İl Özel İdarelerinin bina ve tesislerinin program, proje, keşiflerini; yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, talep halinde inşaatlarını yapmak veya yaptırmak,

“a) Genel bütçeye dahil kuruluşlara ait bina ve tesislerin; ihtiyaç programlarını hazır¬lamak, proje ve keşiflerini yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaatlarını, tadillerini, bakım ve küçük onarımları dışında esaslı büyük onarımlarını yapmak veya yaptırmak,

b) İl Özel İdarelerinin bina ve tesislerinin program, proje, keşiflerini; yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, talep halinde inşaatlarını yapmak veya yaptırmak,

c) Katma bütçeli idareler ve belediyelerin yıllık icra programlarına giren ve keşif bedelleri Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilecek üst sınırı geçen her türlü binaları ile tesisatının proje ve keşiflerini incelemek, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, kabul heyetlerinde üye bulundurmak,

d) (a) ve (b) bentlerinde yazılı işlerin yıllık icra programlarına alınabilmesi için; ilgili kuruluşlarca teklif edilecek arsalara ait her türlü etüd, inceleme ve tespitleri yaparak veya yaptırarak bunlardan elverişli olanını seçmek,

e) Her türlü kuruluş, gerçek ve tüzel kişilerce kamu yararına yaptırılacak bina ve tesislerin, talep edildiği ve Bakanlıkça uygun görüldüğü takdirde, etüd, proje ve keşiflerini yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaatlarını yapmak veya yaptırmak,

f) Kamu konutları ve afetle ilgili daimi iskana ait genel bütçeye dahil kuruluşlarca yaptırılacak her türlü yapıların ve konutların; etüd, proje ve keşiflerini yapmak veya yaptırmak, onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaatını, bakım ve küçük onarımları dışında esaslı büyük onarımlarını yapmak veya yaptırmak, proje standartlarını tesbit etmek, uygulama konu¬sunda gerekli tedbirleri almak, gerçekleşmeyi izlemek, denetlemek, gereğinde teknik yardımlarda bulunmak.

g) Afetle ilgili daimi iskan yerleşmelerinde imar planlarını ve alt yapı tesisleri planlarını ve bunlara ait etüd, harita, proje ve keşifleri yapmak veya yaptırmak, re'sen onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaat işlerini yapmak veya yaptırmak.

h) Bakım ve küçük onarım işleriyle ilgili esasları hazırlamak,

ı) Bakanlıkça verilecek benzeri görevleri yapmak. “ şeklinde sayılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

g) Afetle ilgili daimi iskan yerleşmelerinde imar planlarını ve alt yapı tesisleri planlarını ve bunlara ait etüd, harita, proje ve keşifleri yapmak veya yaptırmak, re'sen onaylamak veya onaylanmasını sağlamak, inşaat işlerini yapmak veya yaptırmak.

h) Bakım ve küçük onarım işleriyle ilgili esasları hazırlamak,

ı) Bakanlıkça verilecek benzeri görevleri yapmak. “ şeklinde sayılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Katılan ile ilgili yapılan tüm işlemlerde sanığın imzası veya parafı bulunmadığından öncelikle hangi işlemlerden sorumlu tutulması gerektiğinin saptanması zorunludur. Müsteşar, görevli olduğu bakanlıkta bakandan sonra en üst düzeyde görevlidir. Ancak bu husus müsteşarın bakanlıktaki bütün işlemlerden sorumlu olduğu anlamını taşımaz. Anayasanın 38/7 ve 5237 sayılı TCY’nın 20/1. maddelerinde ifadesini bulan ceza sorumluluğunun şahsiliği ilkesi uyarınca, müsteşar kural olarak sadece altında imzası veya parafı bulunan işlemlerden sorumlu tutulabilecek diğer işlemlerde ise ancak gerçekleşen sonuçtan ihmali veya icrai davranışlarının bulunması halinde cezai sorumluluğuna gidilebilecektir. Aksinin kabulü müsteşarların görev yaptıkları bakanlıklardaki bütün işlemlerden cezai sorumluluğunun bulunduğu sonucuna yol açar ki böyle bir kabul suç ve cezaların şahsiliği ilkesiyle bağdaşmadığı gibi bunun yasal dayanağı da bulun¬mamaktadır. Bu nedenle sanığın yalnızca katılanın Konya İline geçici görevlendirilmesi işle¬minden sorumlu tutularak hukuki durumunun belirlenmesi gerekir.

Katılanın, Konya İline yapacağı işin kapsamı ve süresi açıkça belirlenmek suretiyle geçici olarak görevlendirilmesi, gitmek için peşin olarak talep ettiği yolluğun hesabına yatırılması, görevlendirme ile unvanında herhangi bir değişikliğin meydana gelmemiş olması, katılanın rapor alarak gitmemesi üzerine yerine görevlendirilen Yusuf Yıldız’ın aynı işi 12 günde tamamlayarak dönmesi, 2003–2004 yıllarında sanık müsteşarın 153 gün, Bayındırlık ve İskân Bakanlığında görevli diğer bürokratların da 183 günü bulan çeşitli sürelerde yurt içinde görevlendirilmiş bulunması, katılana verilen görevin 180 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 9. maddesinde sayılan Yapı İşleri Genel Müdürlüğü’nün görevleri arasında olması göz önüne alındığında yapılan işlemlerde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından Özel Dairece görevde keyfi işlem suçundan verilen beraat kararı isabetlidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ve katılanın temyiz itirazlarının reddiyle Özel Dairenin beraat hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

.....................................................................................

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ve katılanın temyiz itirazlarının reddiyle Özel Dairenin beraat hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

.....................................................................................

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi İ.Şahbaz; “Mahkeme kararlarının gereğinin yapılması konusunda Anayasa ve yasalarda düzenlemeler mevcuttur. Anayasamızda mahkeme kararlarının bağlayıcılığına yer verildiği gibi, idari yargılama yasasında da benzeri düzenleme yer almıştır. Ayrıca ceza yasasında da, mahkeme kararına uyulmamasının yaptırımı vardır. Anayasa ve yasalar mahkeme kararlarına uyulmasını hukuk devleti ilkesinin gereği olarak düzenlemişler, bu kararlar doğrultusunda işlem yapılmasına istisna getirmemişlerdir. Aksi düşünce, bu konuda takdirilik sisteminin kabulü anlamına gelir ki, mevzuatımız böyle bir yoruma elverişli değildir.

Konunun Anayasa ve yasa düzenlemeleri çerçevesinde ele alınıp, somut olayın bu düzenlemeler karşısında nasıl değerlendirilmesi gerektiği konusundaki görüşümü aşağıda sunuyorum.

I-ANAYASADAKİ DÜZENLEMELER

A- Hukuk Devleti ve Yargı ile ilgili Düzenlemeler

Anayasamız hukuk devleti ilkesi bakımından kimi düzenlemeler getirmiştir. Bunların başında, ‘Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu ve bunu millet adına kullanmaya yetkili kılınan hiçbir kişi ve kuruluşun, bu Anayasada gösterilen hürriyetçi demokrasi ve bunun icaplarıyla belirlenmiş hukuk düzeni dışına çıka¬mayacağı’(Başlangıç/3) düzenlemesi gelmektedir. Bu düzenleme, millet adına doğrudan veya dolaylı olarak yetki kullananların Anayasada belirtildiği gibi, hukuk düzeni doğrultusunda işlem yapmalarının zorunluluğuna işaret etmektedir.

Hukuk devleti ilkesinin pratiğe aktarılması bakımından kuvvetler ayrılığını benimseyen Anayasa koyucu, ‘Kuvvetler ayrımının, Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medeni bir işbölümü ve işbirliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu’na işaret etmektedir(Başlangıç/4).

Kuşkusuz bu düzenlemelerin ilk muhatabı kamusal yetki kullananlardır.

Anayasa koyucu bununla yetinmeyip, insan hakları ve hukuk devleti bakımından da kimi düzenlemeler getirmiş ve bunlarla ilgili olarak Anayasayı değiştiren organ olan tali kurucu organı belirlemiştir.

Bu düzenlemeler arasında, konumuzla ilgili olarak Türkiye Devleti'nin bir ‘Cumhuriyet’ olduğu (m.1) ve bu Cumhuriyet'in nitelikleri arasında, ‘insan haklarına saygılı’, ‘başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan’, ‘bir hukuk Devleti’(m.2) olması, tali kurucu organın dahi Devletin Anayasada nitelikleri belirtilen biçimini değiştiremeyeceği ve bu konuda teklifte bulunamayacağı yer almaktadır (m.4).