muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/85, Karar No: 2010/2188, Tarih: 29.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/85 E.  ,  2010/2188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

...ile ... aralarındaki katkı payı alacağı davasının reddine dair Eskişehir 1. Aile Mahkemesinden verilen 02.04.2009 gün ve 387/275 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, tarafların Eskişehir 3. Aile Mahkemesinin 2006/979 Esas sayılı dosyası ile görülen dava sonucunda boşandıklarını, mahkemece vekil edeni yararına maddî ve manevî tazminata hükmedildiğini, davalının temyizi nedeniyle kararın henüz kesinleşmediğini, evlilik birliği içinde edinilen 1530 ada 22 parsel sayılı 1/29 arsa paylı A-Blok 1. kat 4 no’lu bağımsız bölüm ile 26 KT 178 plâka no’lu Renault Broadway marka otomobilin davalı adına kaydedildiğini ileri sürerek bu malların dava tarihindeki değerlerinin ½’si olan 43.000,00 TL katkı payı alacağının yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, boşanma davasına ilişkin dosyanın Yargıtay incelemesinde bulunduğunu, dava konusu taşınmaz ile aracın alımında davacının herhangi bir katkısının olmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın ispatlanamadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar 14.09.1988 tarihinde evlenmişler ve dosya içerisinde mevcut nüfus kayıt örneğine göre de halen evli bulunmaktadırlar. Eskişehir 3. Aile Mahkemesinin 05.09.2008 tarihli karşılık yazısında boşanma davasına ilişkin mahkemenin 2006/979 Esas sayılı dosyasının 15.02.2008 tarihinde Yargıtay incelemesine gönderildiği ve henüz dönmediği bildirilmiştir. TMK.nun 225. maddesinin 2. fıkrası uyarınca; mal rejimi, boşanma sebebiyle sona erer. Taraflar arasındaki evliliğin sona erdirildiğine dair kesinleşmiş hüküm bulunmadığından katkı payı alacağına ilişkin dava görülerek kabul veya reddi yönünde herhangi bir karar verilemez. Mahkemenin yapacağı iş; boşanma davasının kesinleşmesini beklemek, ondan sonra oluşacak duruma göre iddia ve savunma doğrultusunda toplanacak delillerin değerlendirilmesi suretiyle bir karar vermek olmalıdır. Boşanma davasının kesinleşmesi beklenilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 29.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7673, Karar No: 2010/10772, Tarih: 16.09.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/7673 E.  ,  2010/10772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 11.04.2002 tarih 2002/919-3452 sayılı bozma kararında özetle; "Mahkemece öncelikle en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı, orman kadastrosu yapılmış ise orman kadastrosuna ilişkin işe başlama çalışma ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile çekişmeli yeri orman sınır noktaları ile birlikte gösterir orijinalinden fotokopi renklendirilmiş tahdit haritası, ve idare tarafından belirlenmiş kıyı kenar çizgisi var ise ilgili yönetimden haritası getirtilmeli, önceki bilirkişiler dışında serbest orman mühendisleri arasından seçilecek üç uzman orman yüksek mühendisi, bulunamadığı takdirde orman mühendisi, bir ziraat uzmanı, bir jeolog bilirkişi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte, kesinleşmiş orman tahdidi söz konusu ise kesinleşmiş tahdit haritası ve tapulama paftası sağlıklı bir biçimde zemine uygulanıp, çekişmeli taşınmazın tahdit hattına göre konumu duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı; bilirkişilere tahdit hattı ile irtibatlı müşterek kroki düzenlettirilmeli, kesinleşmiş orman tahdidi söz konusu değil ise getirtilen memleket haritası, amenajman planı ve hava fotoğrafları çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tesbite esas alınan K. Sani 1930 tarih 153 sıra numaralı tapu kaydı yerel bilirkişi yardımı ile zemine uygulanmalı, kuzeyindeki lebiderya ve doğusundaki orman içinde kalan Dere sınırı itibariyle gayri sabit sınır içermesi nedeniyle 3402 Sayılı Yasanın 20/C. maddesi gereğince bu gibi kayıtların kapsamının yüzölçümüne değer verilerek belirleneceği dikkate alınarak, yüzölçümü ile kapsadığı alan, sabit şahıs sınırlarından uygulanmak suretiyle belirlenmeli, yerel bilirkişi sözleri komşu taşınmaz kayıtları ile denetlenmeli, tapu kaydının yüzölçümü ile kapsadığı alan orman değil ve 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğünden sonra yapılıp kesinleşmiş bir orman kadastrosu yok ise kayıt kapsamı dışındaki bölümünün sınırdaki ormandan açılmak suretiyle tarım alanına dönüştürüldüğü ve orman sayılan yerlerden olduğu kabul edilmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu mevcut ve çekişmeli taşınmazın orman sınırları dışında olduğu belirlenir ise tapu kaydının yüzölçümü ile kapsamı dışında kalan bölümler için davacı gerçek kişiler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluşup oluşmadığı hususlarında ziraat uzmanı bilirkişiden rapor alınmalı, davacı tarafın zilyet tanıkları dinlenmeli, kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığı jeolog bilirkişi yardımı ile saptanmalı, kamulaştırma haritası uygulanarak çekişmeli taşınmazların kamulaştırılan alanlardan olup olmadığı belirlenmeli,sayılı yasanın 14. maddesinde düzenlenen kısıtlamaların aşılıp aşılmadığı araştırılmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar

verilmelidir." gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne 330 m2 yüzölçümlü 65 ada 1 parsel tamamı 480 pay kabul edilerek miras payları oranında davacılar adına tespit gibi tapuya tesciline, 64 ada 23 parselin yüz ölçümünün 18204.46 m2 olarak tespitine ve bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 12491,59 m2'lik bölümün ifrazı ile orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, aynı raporda (B) harfi ile gösterilen 5712,90 m2'lik kısmın tamamı 480 pay kabul edilerek miras payları oranında davacılar adına tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine tarafından esasa, Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından da vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

1- a) Davalı Hazinenin 64 ada 23 sayılı parselin (B) kısmına yönelik temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün 64 ada 23 parselin (B) kısmı yönünden onanması gerekmiştir.

b) Davalı Hazinenin 65 ada 1 sayılı parsele yönelik temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece davacıların dayanağı Kanun-i Sani 1930 tarih 1 nolu tapu kaydının 64 ada 23 parselle birlikte 65 ada 1 sayılı parsele de uyduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine ve toplanan delillere uygun düşmemektedir. Şöyle ki; çekişmeli 65 ada 1 nolu parsel dosyada mevcut 1953 tarihli memleket haritası, orman kadastro haritası ve amenajman planında kayalık, kumluk olarak gözükmektedir. Davacıların dayandığı tapu kaydı ise tarla niteliğinde olup dayanak tapu kaydının bu parsele uyduğu kabul edilemez. Bu nedenle; mahkemece çekişmeli 65 ada 1 sayılı parselin kıyı kenarı çizgisi içerisinde kaldığı gözetilerek tespit harici bırakılmasına karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2) Davalı Karayolları Genel Müdürlüğünün temyiz itirazlarına gelince;

Karayolları Genel Müdürlüğü davaya dahil edildiğine ve davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğine göre yararına vekalet ücreti takdiri gerekirken vekalet ücreti takdir edilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ; 1) Yukarıda (1-a) bendde açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin 64 ada 23 parselin (B) kısmına yönelik itirazlarının reddi ile hükmün bu kısmının ONANMASINA,

2) (1-b). bendde açıklanan nedenlerle, Hazinenin 65 ada 1 parsele yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu bölüm yönünden BOZULMASINA,

3) 2. bendde açıklanan nedenlerle, dahili davalı Karayolları Genel Müdürlüğünün vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu bölümünün BOZULMASINA 16/09/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17703, Karar No: 2025/10385, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/17703 E.  ,  2025/10385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2616 E., 2023/1205 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 10. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/349 E., 2021/260 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Bursa 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/135, Karar No: 2019/3267, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/135 E.  ,  2019/3267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13981, Karar No: 2010/21432, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13981 E.  ,  2010/21432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17646, Karar No: 2013/1517, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17646 E.  ,  2013/1517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ...... vd. aleyhine 01/09/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat davasında ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sırasında; ihtiyati tedbir isteminin reddine dair verilen 17/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine ve peşin alınan harcın bundan mahsubuna 31/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katlmamaktayız. 31/01/2013