muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3607, Karar No: 2020/804, Tarih: 28.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/3607 E.  ,  2020/804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.03.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.03.2018 günlü hükmün istinaf yoluyla incelenmesi bir kısım davalılar ... vd. vekili tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar ... vd. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KA R A R

Dava, ölünceye kadar bakma sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin ölünceye kadar bakma sözleşmesinin bakım alacaklısı ...'ın erkek kardeşi, davalılardan ...'ın eşi olduğunu, müteveffa ...'ın sözleşmenin yapıldığı tarihten sonra aniden rahatsızlandığını ve bakıma muhtaç bir hale geldiğini, müvekkilinin ise müteveffa ölünceye kadar bakım alacaklısı ...'a ölümüne değin sosyal ortamına uygun bir şekilde baktığını, hastalığında onu tedavi ettirdiğini, bakım alacaklısı ...'ın 15/02/2012 tarihinde vefat ettiğini, belirterek ... 16. Noterliğinin 19/12/2011 tarihli 26044 yevmiye nolu düzenleme şeklinde ölünceye kadar bakma sözleşmesinin tenfizi ile dava konusu 2291 ada 45 No'lu taşınmazda müteveffa adına bulunan 1/4 hissenin müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili, istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi bir kısım davalılar vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar vermiştir.

Hükmü adli yardım ve duruşma talepli olarak bir kısım davalılar ..., ..., ... vekili temyiz etmiş, ayrıca bir kısım davalıların maddi durumunun elverişli bulunmadığından bahisle gerekli harç ve giderleri ödeyemeyeceği belirtilerek adli yardım isteminde bulunmuş, bölge adliye mahkemesince 07.02.2019 günlü ve 2018/1183 Esas, 2018/1427 Karar sayılı ek kararı ile adli yardım isteminin reddine karar verilmiştir. Dairemizin 10.06.2019 tarihli Kararı ile mahkemenin 07.02.2019 günlü ek kararının kaldırılmasına, adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, bir kısım davalılar vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine Yargıtay 15. Hukuk Dairesi tarafından itirazın reddine karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (1) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı Kanunun 16. maddesi düzenlemesi ile de, temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür.

Öte yandan, HUMK’nın 434. maddesinde (6100 sayılı HMK'n 366. maddesi yollamasıyla 344. maddesi), temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da, peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir.

Ayrıca, HUMK'nın 434/111. maddesinde (6100 sayılı HMK'nın 368. ve 344. maddeleri), dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiş bulunmaktadır.

Açıklanan nedenlerden ötürü karar ve ilam harcı tutarının dörtte biri oranındaki nispi temyiz harcının tamamlanması bakımından HUMK'nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 28.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/24114, Karar No: 2025/8191, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/24114 E.  ,  2025/8191 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/282 E., 2022/1452 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/129 E., 2020/435 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/494, Karar No: 2025/219, Tarih: 08.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/494 E.  ,  2025/219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/930 E. 2016/552 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahkemece sanığın mahkumiyetine ilişkin verilen hüküm, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Sanık ...'nin süresinde yaptığı duruşmalı inceleme talebinin; 7079 sayılı Kanun’un 94.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 299/1. gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1.a, 52/2-4, 53/6. maddelerine göre 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve inşaat mühendisliği mesleğini yapmaktan 1 yıl süre ile yasaklanmasına ilişkin hüküm verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nin temyiz isteği; eksik incelemeye, kusur tespitine, sorumluğunun söz konusu olmadığına, Belediyeden kabul görmüş bir dosyanın ruhsatını imzalamasının doğal olduğuna, kaçak bina olduğuna ve kanunsuz olarak binaya su, elektrik bağlandığına, suçu olmadığı halde cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 23 Ekim 2011 günü saat 13:41'de Van ilinin kuzeyinde merkez üssü Kasımoğlu Köyü civarı olan değeri değişik kuruluşlara göre 7,1 ile 7,3 arasında değişen, odak derinliği 19,02 km olan depremin meydana gelmesi üzerine Van yolu caddesi 90 ada 9 parselde bulunan Yıldız apartmanının yıkılması ve çökmesi sonucu bir kişinin göçüğe (depreme) bağlı olarak öldüğü olayda; yıkılan binanın yapı sahibinin hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararı kesinleşen temyiz dışı sanık ... ile binanın teknik uygulama sorumlusunun sanık ... olduğu, Karadeniz Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dekanlığına bağlı İnşaat Mühendisliği Bölümü tarafından Haziran 2012 tarihinde hazırlanan bilirkişi raporuna göre; Yıldız Apartmanının yapım yılı tam olarak bilinmediği, 15.03.1999 tarihli yapı ruhsatı, 10.11.1999 tarihli yapı kullanma izin belgesi, muvafakat yazıları ve noter evraklarından binanın 1999 yılı içinde ve /veya sonrasında yapıldığının anlaşıldığı, Yıldız Apartmanının yapım yılına göre 1997-Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelik kapsamına girmekte olduğu, 14.11.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre binanın taşıyıcı sisteminin betonarme olup 1 zemin ve 3 normal kat olmak üzere toplam 4 kattan oluştuğu, apartmana ait yapı ruhsatı ve yapı kullanma izin belgelerinin olduğu, mimari projeden binanın zemin ve 4 normal olmak üzere toplam 5 kattan oluştuğu ve yapı ruhsatı ile yapı kullanma izin belgelerinde belirtilen zemin kat yüksekliğinin mimari proje ile uyumlu olmadığı, normal kat yüksekliklerinin mimari proje ile uyumlu olduğunun belirlendiği, karot numuneleri üzerinde gerçekleştirilen merkezi basınç deneyleri sonucunda elde edilen ortalama basınç dayanımının 1997 Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelikte belirtilen minimum beton sınıfı olan C16 dan daha düşük olduğu, buna göre de binaya dökülen betonun oldukça heterojen olduğu anlamına geldiği, apartmanın statik projeleri, ön inceleme ve bilirkişi raporları ile dosya üzerinden yapılan incelemelerden etriye çapı açısından yeterli gözükürken, etriye aralığı açısından yetersiz olduğunun anlaşıldığı, yıkılan binanın mevcut taşıyıcı elemanlarının donatı detaylandırılmasında yetersizlikler olduğu, ön inceleme raporu rölevesi ile proje verilerine göre zemin kat kolon boyutları, donatı çap ve adetlerinde farklılıklar göründüğü, beton numuneleri içinde standart dışı irilikte agregalar belirlendiği, proje verilerine göre yapılan analizler sonucunda binanın bazı kat kolon ve kirişlerinin kesit ve donatı alanı açısından yetersiz olduğunun belirlendiği, sonuç olarak yıkılan binada projelendirme, yapım ve iş bitimi aşamalarında Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönetmelik ve İmar Kanunu esaslarına yeterince uyulmadığının rapor edildiği görülmektedir.

Mahkemece hükme esas alınan bilâ tarihli bilirkişi kurulu raporunda; "Sanıklardan yapı sahibi ve yapı müteahhidi ... ile fenni mesul inşaat mühendisi ... ...'nın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandıkları, birinci dereceden deprem bölgesinde bulunan bir şehirde yapmış oldukları binanın bilimsel ve fenni gereklere uygun şekilde yapılmadığını bildikleri ve meydana gelecek bir depremde binanın yıkılabileceğini öngördüklerinin kabulü zorunlu olduğundan somut olayda bilinçli taksirle hareket ettikleri, diğer sanıklardan yapı ruhsatını düzenleyen yapı ruhsatını kontrol eden Belediye Fen İşleri Müdürlüğü çalışanları ... -... ile yapı ruhsatını onaylayan zamanın Belediye Başkanı ...'nin kanunen kendilerine verilen görevleri ihmal ettikleri..." şeklinde rapor düzenlendiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...'nin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

3194 sayılı İmar Kanunun 28. maddesinde yapının fenni mesuliyetini üzerine alan meslek mensuplarının, (fenni mesul mimar ve mühendisler uzmanlık alanlarına göre) yapının, tesisatı ve malzemeleri ile birlikte, Kanuna, ilgili diğer mevzuata, uygulama imar planına, ruhsata, ruhsat eki etüt ve projelere, standartlara ve teknik şartnamelere uygun olarak inşa edilmesini denetlemekle görevli olduğu, ruhsat ve eklerine aykırı olarak yapılması halinde durumu ruhsatı veren Belediyeye bildirmekle mükellef olduğunun düzenlendiği, bu konuda Erciş Noterliğine ait 11.03.1999 tarihli taahhütnameyi vermiş olan sanık ...'nin, fenni mesul olmaktan kaynaklanan denetim görevini yerine getirmediği dolayısıyla binanın yıkılmasına neden olan imalat hatalarından sanık ...'nin sorumlu olduğu, ve yürürlükteki kurallara uygun bir inşaat yaptırmak bakımından kendi üzerine düşen dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle kusurlu olduğunun mahkemece kabul edildiği olayda;

1-Depremde yıkılan ve 1.derecede deprem bölgesinde bulunan Yıldız apartmanından alınan karot numunelerinin teknik bilirkişiler tarafından incelenmesi neticesinde; karot numuneleri üzerinde gerçekleştirilen merkezi basınç deneyleri sonucunda elde edilen ortalama basınç dayanımının 1997 Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelikte belirtilen minimum beton sınıfı olan C16' dan daha düşük olduğu, yıkılan binanın mevcut taşıyıcı elemanlarının donatı detaylandırılmasında yetersizlikler olduğu, ön inceleme raporu rölevesi ile proje verilerine göre zemin kat kolon boyutları, donatı çap ve adetlerinde farklılıklar göründüğü, beton numuneleri içinde standart dışı irilikte agregalar belirlendiği, proje verilerine göre yapılan analizler sonucunda binanın bazı kat kolon ve kirişlerinin kesit ve donatı alanı açısından yetersiz olduğunun belirlendiği; bu yetersizlik ve eksikliklerin binanın yıkılmasında etkili olduğu, buna göre sanık ...'nin yıkılan binanın proje aşamasında, yapım aşamasında ve iş bitimi aşamasında, üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediği, öngörülebilen bu netice bakımından dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranan sanık hakkında bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, tayin olunan cezasında 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınabileceğine karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, inşaat mühendisi olduğu anlaşılan sanık ...'nin çalışmasının ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan, çalışma hürriyetini kısıtlayacak şekilde mesleğini icrasında bulunmaktan 1 yıl süre ile yasaklanmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle, Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ...'nin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326. maddesinin son cümlesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanık ...'nin kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7132, Karar No: 2011/2548, Tarih: 28.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7132 E.  ,  2011/2548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 30.03.2010

No : 337/113

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalının kendisi aleyhine çeke dayalı takip başlattığını, çekin arka yüzündeki ciro imzasının kendisine ait olmadığını belirterek davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketten aldığı lastik karşılığında takibe konu çeki verdiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve Adli Tıp Kurumu raporuna göre davaya konu çekin arka Yüzünde davacı adı kullanılarak yapılan ciro imzasının davacının eli ürünü olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 28.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15419, Karar No: 2019/2037, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15419 E.  ,  2019/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1340, Karar No: 2021/7093, Tarih: 23.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1340 E.  ,  2021/7093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, davalı ...’in muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açtığı davalarda, 18.03.1988 tarihli sulh anlaşması ile bağlı olmadığı benimsenerek ... lehine iptal tescile karar verildiğine göre, sulh anlaşması gereği bütün miras haklarına karşılık ...’e verilen ve kadastro mahkemesi kararıyla ... adına tescil edilen 237 parsel ile, yine sulh anlaşması gereği ...’e verilip de onun isteği üzerine davalı oğlu ...’e devredilen 269 parsel sayılı taşınmazın iadesi gerektiğini ileri sürerek, dava konusu 237 parselden türeyen imar parsellerinde davalı ... adına kayıtlı olan payların, bu imar parsellerinden 6604 ada 6 parselde kayıtlı 3, 8, 10, 32 no’lu bağımsız bölümlerin davalı ... adına olan, 3, 14, 23 no’lu bağımsız bölümlerin davalı ... adına olan, 4 no’lu bağımsız bölümün davalı davalı ... adına olan, 4 ve 22 no’lu bağımsız bölümlerin davalı ... adına olan, 2 no’lu bağımsız bölümün davalı ... adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini, davalı ...’e isabet eden ve satılan bağımsız bölümlerin dava tarihindeki rayiç değerlerinin faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, dava konusu 269 parselden türeyen ve ...’in isteğiyle davalı oğlu ...’e bedelsiz şekilde devredilen 6471 ada 4, 6472 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile ... ... mirasçıları hariç diğer davacılar adına miras payları oranında tescilini, aksi halde rayiç değerlerinin faiziyle tahsilini istemişler; yargılama sırasında dava konusu taşınmazların bir kısmının ...’e devredildiğini ileri sürerek adı geçenin davaya dahil edilmesini istemişlerdir.

Davalılar, hak düşürücü ve zamanaşımı sürelerinin geçtiğini, dava konusu 237 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak kesin hüküm bulunduğunu, 269 parsel sayılı taşınmazın ise davalı ... tarafından satış yoluyla edinildiğinin akit tablosuyla sabit olduğunu, anılan sulh sözleşmesinin muvazaalı temliklere hukukilik kazandırmayacağını, sulh anlaşmasına göre 237 ve 269 parsellerin tenkis haklarına karşılık davalı ...’e verildiğini, ancak 269 parsel yönünden sulh anlaşmasına uyulmadığını, bu parselin bir kısmının 3. kişilere, bir kısmının davalı ...’ya satıldığını, bir kısmının ise halen davacılar adına kayıtlı olduğunu, sulh anlaşmasının muvazaalı temlikler için bağlayıcı olmasa da, tenkis hakları yönünden geçerli olduğunu, dava konusu taşınmazların da gizli bağış yoluyla devredilen taşınmazlardan olduğunu belirterek ve tenkis def’inde bulunarak davanın reddini savunmuşlardır.