muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2962, Karar No: 2021/882, Tarih: 01.07.2021

15. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun/HMK) konuya ilişkin ve “Somutlaştırma yükü ve delillerin gösterilmesi” başlıklı 194. maddesi uyarınca;

“(1) Taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmalıdırlar.

(2) Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur”.

16. Taraflarca getirilme (hazırlama) ilkesinin uygulandığı davalarda deliller kural olarak taraflarca gösterilir, hâkim delillere kendiliğinden başvuramaz. Buna karşılık kendiliğinden (re’sen) araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda, hâkim davanın ispatı için gereken bütün delillere kendiliğinden başvurur; taraflar da duruşma bitinceye kadar delil gösterebilirler. Dava ile ilgili olguların hazırlanmasında, tarafların yanında, hâkimin de görevli olmasına, “kendiliğinden araştırma ilkesi” denir.

17. Dava malzemesinin taraflarca getirilme ilkesi, dava malzemelerinin mahkemeye kimin tarafından getirileceğiyle ilgili bir ilkedir. Buna göre, hâkim kendiliğinden, taraflarca ileri sürülmemiş vakıaları araştıramaz, hükmüne esas alamaz. Mahkeme sadece tarafların getirdiği vakıalara göre talep sonucunu inceleyip karar verir.

18. Bu aşamada, uyuşmazlık konusu olan ekat eğitim ücretine değinmek gerekmektedir.

19. Yüksek gerilim altında çalışacak olanlara belirli bir temel eğitim ve sınav sonucunda başarılı oldukları takdirde elektrik kuvvetli akım tesislerinde çalışma izin belgesi verilmektedir. Özellikle yüksek gerilim hatları ve trafolarda çalışmak isteyenlerin bu belgeyi almaları gerekmektedir.

20. Elektrik kuvvetli akım tesislerinde çalışma izin belgesi belirli bir ücret karşılığı bu eğitimi vermekle yetkili kılınmış kurumlar tarafından düzenlenen kurs sonucunda verilmektedir. Kurs merkezlerine başvurular genellikle belgeyi alan kişinin çalıştığı şirket tarafından yapılmaktadır. Kurs ücretinin kim tarafından ödeneceği ve ödenen miktarın ispatı ile ilgili olarak hukukî düzenlemelerde özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle ispatı genel hükümlere tabidir.

21. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür”.

22. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)'nın “İspat yükü” başlığını taşıyan 190. maddesinde de;

“(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

(2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir”

şeklinde düzenleme mevcuttur.

22. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)'nın “İspat yükü” başlığını taşıyan 190. maddesinde de;

“(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

(2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir”

şeklinde düzenleme mevcuttur.

23. Yukarıda belirtilen maddenin birinci fıkrasında, ispat yükünün belirlenmesine ilişkin temel kural vurgulanmıştır. Buna göre, bir vakıaya bağlanan hukukî sonuçtan kendi lehine hak çıkaran taraf ispat yükünü üzerinde taşıyacaktır. İkinci fıkrada ise, karinelerin varlığı hâlinde ispat yükünün nasıl belirleneceği düzenlenmiştir.

24. Dolayısıyla ekat eğitim bedelini ödediğini iddia eden işçi kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

25. Somut olayda, davacının davalı GEDAŞ ile diğer davalı ... Ltd. Şti. arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesine dayalı olarak davalı ... Ltd. Şti. işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile davalılar yanında çalıştığı anlaşılmaktadır.

26. Davacı elektrik teknisyeni olması sebebiyle Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. Genel Müdürlüğünün “AG-YG(OG) Elektrik Dağıtım Şebekelerinde Arıza Onarım ve Bakım İşleri Özel Şartnamesi”nde 15. maddesinde yapılan düzenleme gereği elektrik kuvvetli akım tesislerinde çalışma izin belgesine sahip olmak zorundadır. Yine özel şartnamenin 17. maddesinde bu izin belgesini almak için verilecek eğitimin tüm giderleri yüklenici tarafından karşılanmak suretiyle tamamlatılacağı belirtilmiştir. Dosya kapsamından ekat eğitim bedelinin özel şartnamede belirtildiği gibi yüklenici tarafından karşılanacağı konusunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır.

27. Ancak, davacı vekili dava dilekçesinde ekat eğitim bedeli olan 1.200TL’nin müvekkili tarafından karşılandığını ve işveren tarafından geri ödenmediğini ileri sürmüştür. Ancak daha sonra sunduğu 06.03.2014 tarihli dilekçesinde ise ekat ücreti olarak 3.800TL talep ettiklerini belirtmiştir. Davalılardan ... Ltd. Şti. vekili bu ücretin müvekkili tarafından karşılandığını, diğer davalı GEDAŞ vekili ise bu ücretten sorumlu olmadıklarını savunmuştur.

28. Her ne kadar davacı vekili ekat eğitim bedeli olarak ödedikleri bedelin 3.800TL olduğunu ileri sürmüşse de ispata yönelik olarak müvekkilinden sadece 1.200TL alındığına ilişkin bir belge sunmuştur. Dosya içerisinde 3.800TL’nin tamamının alındığına ilişkin delil bulunmamaktadır.

29. Öte yandan davalı ... Ltd. Şti. vekili ekat ücretinin müvekkili tarafından karşılandığını ispatlayamadığı gibi davacının ödediğini belirttiği 1.200TL’nin iade edildiğini dair bir delil de sunmamıştır.

30. Sonuç itibariyle, davacı ekat ücreti olarak davalı ... Ltd. Şti’ye ödediği bedelin 1.200TL’den fazla olduğunu ispatlayamamıştır. Mahkemece, davacının ekat ücret alacağının 1.200TL olduğunun kabulü gerekmektedir.

29. Öte yandan davalı ... Ltd. Şti. vekili ekat ücretinin müvekkili tarafından karşılandığını ispatlayamadığı gibi davacının ödediğini belirttiği 1.200TL’nin iade edildiğini dair bir delil de sunmamıştır.

30. Sonuç itibariyle, davacı ekat ücreti olarak davalı ... Ltd. Şti’ye ödediği bedelin 1.200TL’den fazla olduğunu ispatlayamamıştır. Mahkemece, davacının ekat ücret alacağının 1.200TL olduğunun kabulü gerekmektedir.

31. Ayrıca, direnme kararının başlık kısmında dava tarihi 18.12.2013 olduğu hâlde 29.06.2016 olarak yazılmış ise de bu husus mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

32. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

I. Davalı müflis ... Elektrik İnş. Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına iflas idare memurluğunu vekilinin temyiz isteminin hukukî yarar yokluğundan REDDİNE (III-A),

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

II. Davalı Gediz Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA (III-B),

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.07.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5602, Karar No: 2020/2201, Tarih: 14.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/5602 E.  ,  2020/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14918, Karar No: 2013/21835, Tarih: 11.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14918 E.  ,  2013/21835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Davalılar : 1-... vekili Av....

2-... Kurumsal Hiz. İnş.Bil.Or.Gıda

San.Tic.Ltd.Şti.temsilcisi ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve davalı şirket temsilcisi tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı şirketin tüm davalı ... Bakanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı Bakanlığa ait... Devlet Hastanesi Başhekimliğinin asıl işveren, en son alt işverenin davalı ... Hiz. Ltd. Şirketi olduğu iş yerinde 01/04/1990 tarihinde temizlik işçisi olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmayı aralıksız olarak 17/05/2011 tarihinde karar sürdürdüğünü, 4857 sayılı Kanun gereği her iki işverenin de tüm çalışmalarından müşterek ve müteselsil sorumlu olduğunu, halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi gereğince derhal ve defaten ödenmesi gereken kıdem tazminatı ve 4875 sayılı Yasa gereği hak etmiş olduğu yıllık ücretli izin alacaklarının ödenmediğini ve mağdur edildiğini ileri sürerek alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..., malzemeli genel temizlik hizmet alımı ihalesi kapsamında... Devlet Hastanesi ve diğer davalı ... Hizmetler İnş. Bilg. Orm. Gıda San. Tic.Ltd. şirketi arasında hizmet alım sözleşmesinin imzalandığını, davacı ...'nın diğer davalı şirket tarafından istihdam edilerek ihale ile şirkete devredilen işlerde çalıştırıldığını, davacının,... Devlet Hastanesinin çalışanı olmadığını, bildirerek davanın husumet yönünden reddini istemiştir.

Davalı şirket ise davaya yazılı cevap vermemiş, davacıya ait şahsi dosyayı ibraz etmiştir.

Mahkemece, davalılardan ... Kurumsal Hizmetler İnş. Bilg. Orm. Gıda San. Tic. Ltd. Şirketinin alt işveren olarak davacının bu şirket yanında çalıştığı 01.01.2011-16.05.2013 tarihleri arasındaki süreye isabet eden kıdem tazminatından diğer davalı Bakanlığın ise asıl işveren konumunda olduğu ve bu sıfatı ile davacının tüm çalışma dönemindeki haklarından İş Yasasının 2/6. maddesi anlamında müştereken ve müteselsilen sorumlu olması gerektiği gerekçesiyle 17.943,15 TL kıdem tazminatının davalı Bakanlıktan, 402,17 TL kıdem tazminatının davalı şirketten, 10.832,40 TL yıllık izin alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür.Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Son işveren

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken ve müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının 01.04.1990-17.05.2011 tarihleri arasında alt işverenler nezdinde kesintisiz olarak çalıştığı ve 01.04.2008 tarihinden emeklilik nedeniyle fesih tarihi olan 17/05/2011 tarihi arasında önceki ünvanı Bayındır Sosyal Hizm. .. Ltd. Şti olan davalı ... Hizm. Ltd. Şti.nde çalıştığı, mahkemece son alt işveren olan davalı şirketin devir alan işveren olarak tüm çalışma dönemine ilişkin sorumluluğu bulunduğu gözardı edilerek sadece 01.01.2011-16.05.2011 tarihleri arasındaki dönem yönünden hesaplanan kıdem tazminatından sorumlu tutulmuş olması bozma nedenidir.

3-Hukuk yargılamasında ispat araçlarından olan “Yemin” 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 225 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

Yasanın 225'nci maddesine göre, yeminin konusunu, davanın çözümü bakımından önem taşıyan, çekişmeli olan ve kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalar teşkil eder. Bir kimsenin bir hususu bilmesi onun kendisinden kaynaklanan vakıa sayılır.

Somut olayda; davacının çalıştığı 21 yıl boyunca hiç ücretli izin kullanmadan çalışması hayatın olağan akışına aykırı olup Davalı ... delil listesinde "her türlü yasal delil" e dayanmış olmakla “yemin” deliline de dayandığından yıllık izin ücreti bakımından davalı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması da isabetsiz olmuştur.

O halde davalı ... Bakanlığının bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirkete yükletilmesine, 11.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8619, Karar No: 2015/31330, Tarih: 09.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/8619 E.  ,  2015/31330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/303913

MAHKEMESİ : Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/1441 (E) ve 2013/359 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık S.. S.. hakkında katılanlar B.. Y.. ve S.. Ş..'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanık S.. K.. ve katılanlar vekilinin temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasa'nın 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık S.. K.. hakkında katılan A.. T..'a karşı kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın resmi nikahlı eşini TCK'nin 6/1-f-4 maddesi kapsamında silahtan sayılan satırla yaralaması karşısında, aynı olayda TCK'nin 86/3. maddesinde gösterilen nitelikli hallerden birden fazlasının ihlal edilmesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nin 61. maddesi gereğince temel ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Sanık hakkında TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nin 87/1-d. maddesi uyarınca 1 kat artırılması sonucunda, "2 yıl 12 ay" yerine "1 yıl 12 ay" olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. K.. müdafii ve katılan A.. T.. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6598, Karar No: 2025/10782, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/6598 E.  ,  2025/10782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1573 E., 2023/4 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat 1. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/159 E., 2021/464 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.