muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1140, Karar No: 2020/110, Tarih: 18.02.2020

Özel Dairenin 2016/942 karar sayılı ilâmı ile benzer olaylardaki pek çok ilâmında; T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu, bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamayacağı, usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümlerinin esas alınacağı, temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanarak, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 10. maddesinin bir iç düzenleme şekline dönüştüğü, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında da; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirdiğinin belirtildiği, terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte uluslararası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan olmadığı, toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilerek, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın siyasi kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmasının gerektiği, ifade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler için de uygulanabileceği vurgulandıktan sonra; sanığın, Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11

. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2012 tarihinde yapılan duruşmasında silahlı terör örgütüne üyelik suçundan mahkûmiyet hükmü açıklandıktan sonra 'Biji Serok Apo' şeklinde bölücü terör örgütü liderini övücü nitelikte slogan attığı olayda, yukarıdaki açıklamalar ışığında, somut olay değerlendirildiğinde, sanığın sarfettiği sözlerin örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek nitelikte olmadığı, bu beyanların ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği hâlde, yasal olmayan gerekçe ile sanığın mahkumiyetine karar verildiğinden bahisle yerel mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün BOZULMASINA,' karar verilmiştir.

Sonuç itibariyle yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere AİHM kararlarına uyum sağlamak amacıyla TMK'nın 7/2. maddesinde 11.04.2013 tarihli ve 6459 sayılı Kanun'la değişiklik yapılarak suçun oluşmasının zorlaştırılmış olması, anılan maddedeki değişikliğin ifade özgürlüğünün önündeki engellerin aşılması amacıyla yapıldığı hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksamanın bulunmaması, somut olayımızda sanığın eyleminin cebir ve şiddete başvurmaksızın sona ermesi ve taşıdığı sözde bayrağın örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek nitelikte olmaması karşısında; Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar veren Yargıtay 16. Ceza Dairesinin kararına karşı, TMK'nın 7/2. maddesindeki suçun oluştuğundan bahisle itiraz eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle, sanığa atılı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 10.11.2015 tarihli ve 1843-3918 sayılı sanık ... hakkında 01.09.2012 tarihli eylemi nedeniyle silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün bozulmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, uygulamanın denetlenmesi bakımından Yargıtay 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/241, Karar No: 2013/5256, Tarih: 12.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/241 E.  ,  2013/5256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı, ücret ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece hüküm altına alınan ücret ve ikramiye farkı istekleri yönünden hakkın doğum tarihinden itibaren faize karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili faiz yönünden de temyiz etmiştir.

Dosya içinde yer alan XX. dönem ve XXI. dönem toplu iş sözleşmelerinde ücret ödenmesi için açık bir tarih öngörülmemiş, 36. maddede sadece önceki sözleşmelerle öngörüldüğü ve mutad olan usullere göre ödeme yapılacağı belirtilmiştir. Dosya içinde önceki toplu iş sözleşmeleri bulunmamaktadır.

Mahkemece işyerinde uygulanmış olan tüm toplu iş sözleşmeleri getirtilmeli, davaya konu isteklerle ilgili açık bir ödeme tarihi kararlaştırılıp kararlaştırılmadığı belirlenmelidir. Açık ödeme tarihinin toplu iş sözleşmelerinde kararlaştırıldığı belirlendiği taktirde, hesaplamaya konu toplu iş sözleşmelerinde önceki sözleşmelere atıflar yapılmış olmakla daha önce saptanan ödeme tarihlerinin istek konusu dönemde de geçerli olduğu kabul edilmelidir. Ancak bu taktirde hükmün infazında tereddüt olmaması için gerekirse bilirkişiden ek hesap raporu alınmalı ve her bir alacak kaleminin ödenmesi gereken tarih belirlenmek suretiyle mahkeme ilamında açıkça ödenmesi gereken tarihler gösterilerek karar verilmelidir.

İşyerinde uygulanmış olan XX. dönem öncesi toplu iş sözleşmelerinde de açık bir ödeme tarihi belirtilmemişse davaya konu istekler bakımından temyize konu ek dava tarihinden itibaren faize karar verilmelidir. Konuyla ilgili olarak eksik incelemeyle karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16276, Karar No: 2017/25065, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/16276 E.  ,  2017/25065 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10822, Karar No: 2014/4994, Tarih: 25.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10822 E.  ,  2014/4994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/122-2013/138

Davacılar E.. B.. vdl vekili Avukat M..İ.. tarafından, davalı S.. A.. aleyhine 21/02/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının sahibi ve sorumlusu olduğu İ.. Gazetesi 29/08/2011 tarihli sayısı 1. sayfasında "Hani Tüyü Bitmemiş Yetim Hakkı Yenmeyecekti Yolsuzluk Yapanlara Yol Veriliyor" başlıklı ve 05/09/2011 tarihli sayısı 1. ve 3. Sayfasında "Bir açıklama ve Öncesi" başlıklı yazıda kendileri ile ilgili bir dizi ithamda bulunulduğunu, bahsi geçen yazılarda, davacıların ortağı bulunduğu K.. İnşaat Firması'nın ihaleye katılmak suretiyle aldığı çambaşı grup yolu ihalesi kastedilerek “...eksik malzeme kullandığı için devleti trilyonlarca lira zarara uğratan müteahhidin şimdi çambaşı grup yollarının ihalelerini aldığını duyduk“ şeklinde ifadeler kullanıldığını, yayınlar sebebi ile ticari itibarlarının zedelendiğini iddia ederek uğranılan manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalı, yapmış olduğu haberde gerçeklik unsurunun olduğunu Karadeniz Teknik Üniversitesi tarafından hazırlanan raporun ortaya çıkması ile bu haberin yapılması dikkate alındığında, haberin güncellik unsurunu taşıdığının ortaya çıktığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davaya konu gazete Ordu ilinde yayımlanan yerel gazete olup, Ordu ilinde orta seviyedeki bir okuyucu gözüyle yayımlanan tüm haberlerin davacıları hedef aldığının açık olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir.Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden habere konu edildiği şekilde davacılar tarafından inşa edilen ancak zemindeki kolon bağlantılarında aksaklıklar nedeniyle inşası durdurulan Ordu Devlet Hastanesi Fizik Tedavi Rehabilitasyon Merkezi Binasına Ait Onarım ve Güçlendirme Projeleri Hakkında Karadeniz Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden rapor alındığı ve raporda, daha önce hazırlanan onarım ve güçlendirme projesinin uygun olmadığının da belirtildiği anlaşılmaktadır. Ayrıca aynı bina ile ilgili olarak valilik tarafından sözkonusu inşaat durdurulmuştur. Yine davaya konu yayında da yer verildiği şekilde davacılara ait binanın bir kısmının imar yasasına aykırılık nedeniyle yıkılmasına dair Belediye Encümeni tarafından kararı verilmiş, bu kararın bir örneği de dava dosyası içerisine alınmıştır. Bu durumda, haber görünür gerçeğe uygun olup kamu yararı da bulunmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, yayının tümü itibari ile görünür gerçeğe uygun olması ve kişilik haklarına yönelik bir saldırı bulunmaması nedeniyle istemin reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1930, Karar No: 2020/6948, Tarih: 09.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1930 E.  ,  2020/6948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile; 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 74/1, TCK’nın 35, 62/1, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz Edenler : Sanık müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

...2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 08.09.2009 tarihli 2008/685 esas 2009/437 karar sayılı kararı ile sanığın, 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 74/1, TCK’nın 35, 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 03.11.2009 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 03/03/2012 tarihinde 5607 sayılı Kanunun 3/5. maddesinde düzenlenen kaçakçılıksuçunu işlediği ve ...1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/328 esas 2012/626 karar sayılı kararı ile bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, kararın 24.02.2015 tarihinde kesinleşmesi ile ihbar üzerine yeniden ele alınan dosyada sanık hakkında önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair ...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/11/2015 tarihli ve 2015/214 Esas, 2015/301 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür

Sanık ... ve temyiz dışı diğer sanık ... hakkında ... antik sit alanı sınırları içerisinde yer alan ve ağzı taşla kapalı olan kaya mezarının taşlarını temizledikleri, jandarmayı görünce kaçtıkları ancak 100 metre uzaklıkta yakalandıkları, kazı yapmak için hazırlandıkları, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı iddiasıyla açılan kamu davasında; 05.11.2006 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre; 1. derece sit alanı bölgesinde bulunan lahit mezarlıklarını kontrol amacıyla yapılan önleyici hizmet devriyesi sırasında; lahit mezarların bulunduğu yere yaklaşık 50-60 metre mesafede şüpheli iki şahsın görüldüğü, bu şahıslarrın jandarmayı fark etmesi üzerine motosikletle kaçmaya başladıkları, ancak tarlanın çamurlu olması nedeni ile kaçamadıkları ve lahitlere 90-100 metre mesafede yakalandıkları, şahısların balık tutmak amacıyla bölgeye geldiklerini söylediği ancak balık tutma malzemeleri sorulduğunda yanlarında olmadığını belirttikleri, ayrıca sanık ... kalp rahatsızlığı olduğunu ve coraspin ilacı kullandığını söylediği. lahit mezarların olduğu yer kontrol edildiğinde eskiden ağzı taşlarla kapalı olan lahit mezarı taşlarının temizlendiğinin görüldüğü, ayrıca 5 metre yakınında iki adet büyük boy spor çanta, üç adet spatula, 1 adet ekmek bıçağı, iki adet yağmurluk, dört çift naylon eldiven, su, büyük boy el feneri, küçük boy el feneri, pil, kürek, örtü, ayrıca spor çanta içerisinde bir adet coraspine ait prospektüs bulunduğu, soruşturma aşamasında Müze müdürlüğüne hitaben düzenlenen raporda; yerinde yapılan incelemede, kaçak kazı yapılan yerin bir kaya mezar odasının girişi olduğu, kaçak kazı yapılan alanın 2863 sayılı Kanun kapsamında taşınmaz kültür varlığı olduğunun belirtildiği, tutanak tanığı Sedat Sevindik’in keşifte alınan beyanında, akşam saatlerinde suç tarihinde sit alanında devriye görevi yaparken mahkeme heyetine gösterdiği noktada sanıkları gördüğünü sanıkların kendilerini görünce kaçmaya başladığını, sanıkları yakaladıklarını ve elkoyma tutanağında belirtilen el feneri, spatula, kürek ve diğer aletleri sanıklardan alarak el koyduklarını ve kazılan yeri tespit ettiklerini beyan ettiği, sanık aşamalardaki savunmasında atılı suçlamayı kabul etmediğini belirtmiş ise de; jandarmayı fark edince kaçmaya çalışmaları, savunmalarının hayatın olağan akışıyla bağdaşmaması, tanık beyanları karşısında sanığın üzerine atılı kültür varlığı bulmak amacı ile izinsiz kazı yapmak suçunu işlediği, 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesinde düzenlenen suçtan farklı olarak dosyaya konu olayda araziye fiziki müdahalede bulunulduğu, ancak kolluk kuvvetlerinin gelmesi nedeniyle suçun teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, o yer Cumhuriyet savcısının eylemin 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesinde düzenlenen define araştırmak suçunu oluşturduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dayanak kanun maddesinin 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 74/1-1. cümle olarak belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının ilk paragrafında yer alan “74/1. fıkrası” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “74/1-1. cümle” ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.