muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14270, Karar No: 2020/2593, Tarih: 19.02.2020

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda puantaj kayıtlarında davacının fiilen 24 saat çalıştığı günler belirlenerek çalışılan günler için günlük üç saat fazla çalışma ücretinin ödendiği belirtildikten sonra, ek olarak 3.5 saat daha fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının 24 saat esasına göre çalıştığı günler puantaj kayıtlarından anlaşılmakta olup tarafların puantaj kayıtlarına bir itirazı bulunmamaktadır.

Davacının 24 saat görevde bulunduğu günlerde fiili çalışma süresi 14 saat olup haftalık yasal 45 saati aşan fiili çalışması bulunmamaktadır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmaları fazla çalışma sayılmaktadır. Bu nedenlerle davacının 24 saat çalıştığı günlerde 7,5 saati aşan sürelerin fazla çalışma sayılması hatalı olup mahkemece davacının 24 saat çalıştığı günlerde 11 saati aşan sürelerinin fazla çalışma olarak kabulü gerekmektedir.

Mahkemece fazla çalışma ücret alacağının, gerekirse bilirkişiden ek hesap raporu alınarak yukarıda belirtilen esaslara göre tespit edilerek, puantaj kayıtlarından fiilen çalışılan günlerin 3'er saatlik fazla mesai karşılıklarının eksik ödenip ödenmediği belirlenerek karar verilmesi gerekirken, eksik ve hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınarak fazla çalışma ücret alacağının yazılı şekilde hüküm altına alınması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3588, Karar No: 2014/36468, Tarih: 18.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/3588 E.  ,  2014/36468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/337898

MAHKEMESİ : Sorgun Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2010

NUMARASI : 2010/121 (E) ve 2010/258 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık Ü.. Y..’in, mağdur Nadir Karaca’nın kardeşine olan borcunu ödemesi için kendisini telefonla aradığını, sanık Süleyman’ın da aynı nedenle telefonda konuştuğunu içeren savunmaları karşısında, TCK'nın 29.maddesindeki tahrik hükmünün, sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Sanık S.. S.. hakkında TCK’nın 58.maddesi uygulamasına esas olan Sorgun Asliye Ceza Mahkemesinin 2001/287 E.2006/579 K.sayılı ilamı ile verilen 80.TL adli para cezasının temyiz sınırının altında kalması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 305/son. maddesi uyarınca tekerrüre esas olmayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar S.. S.. ve Ü.. Y..’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32161, Karar No: 2018/21636, Tarih: 12.12.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/32161 E.  ,  2018/21636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit,hakaret,yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın ceza ehliyetinin olup olmadığının belirlenmesi bakımından, sanığın gözlem altında tutularak, TCK'nın 32. maddesi gereğince, "akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı" hususunun Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu veya bir üniversite araştırma hastanesinin psikiyatri ana bilim dalı başkanlığından sağlık kurulu raporu alınması ve sanığın sabıka kaydında yer alan kayıtlarda akıl hastalığı nedeniyle güvenlik tedbirinin uygulandığı da dikkate alınarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmeden, tek uzman hekimin verdiği rapora dayanılarak hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Sanığın katılana hakaret ettiğini duruşmada ikrar ettiği gibi, dinlenen tanıklardan... ın da katılanın gözünü mor şekilde gördüğünü belirttiği, tanık .... ın da komşulardan duyduğu kadarıyla sanığın annesini dövdüğünü bildiğini belirtmesi karşısında, olayla ilgili bilgisi olan sanık ve katılanın başkaca komşularının olup olmadığının araştırılıp tespit edilmeden eksik kovuşturma ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18199, Karar No: 2012/18931, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/18199 E.  ,  2012/18931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin Mersin 6. Asliye Mahkemesince verilen 16.12.2005 tarih 1236 -1428 sayılı hükmün sanık müdafiinin temyizi üzerine Dairemizin 07.03.2012 tarih ve 4317-5197 sayılı ilamı ile BOZULMASI yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.05.2012 tarih ve 2006/167050 sayılı yazısı ile verilen kararın DÜŞMESİ yönünde Yargıtay Birinci Başkanlığına itiraz talebinde bulunulması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun da 10.07.2012 tarih 2012/887-1473 sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzerine dosya 04.09.2012 gününde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.05.2012 tarih ve 2006/167050 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan Dairemizin 07.03.2012 tarih ve 4317-5197 sayılı kararları kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Dosyada mevcut 07.03.2012 tarihli nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 14.09.2008 tarihinde öldüğünün anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle itiraz gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5237 TCK'nın 64/1. maddesi gereği sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26577, Karar No: 2017/15914, Tarih: 17.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/26577 E.  ,  2017/15914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti avukatı ile ... Belediye Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, ... Belediyesinin taşeronu olan ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti.nde şantiye şefi olarak çalışırken iş akdinin hiçbir sebep bildirilmeksizin ... Belediye Başkan Yarımcısının talimatı üzerine ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti. tarafından feshedildiğini, davalı firmanın yükümlülüklerini yerine getirmediğini, müvekkilinin işçilik hak ve alacaklarını ödemediğini, haksız yapılan feshin geçersizliğinin tespitini, müvekkilin işe iadesini ve yasal sonuçlarına hükmedilmesini istemiştir.

B) a-Davalı ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti.Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirketin Belediyeden aldığı ihale sonucu işçi çalıştırdığını, ihalenin yenilenmemesi sonucu çalışması fiilen imkansız olduğundan, yapılacak iş bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

b-Davalı ... Belediyesi vekili, Belediye tarafından "Hayvan toplama ve Rehabilitasyon Hizmet Alım İşi"ni 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve 5018 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu 21/f'ye göre pazarlık usulü ile iki aylığına farklı tüzel kişiliği olan diğer davalıya ihale edildiğini, ihale bitimi ile aralarındaki organik bağın kalmadığını, davacı iddiasının belediyeyi dahil etmek için gerçeği yansıtmadığını, İş Kanununun 2/8. maddesi gereğince Belediyenin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, pasif husumet yokluğu nedeniyle açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davalı işverence yapılan feshin geçerli nedene dayanmadığı kanaatine varıldığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti. vekili ile ... Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... ... ... ve Vek. Kont. Hiz. Ltd. Şti. vekili ile ... Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/2 maddesine göre, İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Yine aynı kanunun 18/4 maddesi uyarınca, işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. Keza 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 60/2 maddesi uyarınca bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin dahil olduğu iş kolundan sayılır.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde belirli-belirsiz süreli, tam- kısmi süreli, daimi-mevsimlik iş sözleşmesi ile çalışanlar arasında bir ayırım yapılamaz. Fesih bildirimin yapıldığı tarihte 30 işçi sayısının tespitinde göz önünde bulundurulacak işçinin iş sözleşmesinin devam etmekte olması yeterli olup, ayrıca fiilen çalışıyor olması gerekmemektedir. Ancak hastalık, iş kazası, gebelik ya da normal izin ve benzeri nedenlerle ayrılan işçi yerine bu süre için ikame işçi temin edilmiş ise, 30 işçi sayısında ikame edilen işçi dikkate alınmayacaktır. Konumu itibarıyla güvence kapsamı içerisinde olmayan işveren vekillerinin ve yardımcılarının da işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde dikkate alınması gerekir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (24.03.2008 gün ve 2007/27699 Esas, 2008/6006 Karar sayılı ilamımız).

Fesih bildirim tarihinden önce iş sözleşmesi feshedilen, bu nedenle feshin geçersizliği davası açıp, lehine feshin geçersizliğine karar verilen işçinin işverene işe başlatılması için başvurusu halinde, adı geçen işçinin de 30 işçi sayısında değerlendirilmesi gerekir. Böyle bir durumda feshin geçersizliğine ilişkin dava sonuçlanmamış ise, bekletici mesele yapılarak sonucu beklenmelidir.

Fesih bildirim tarihinden önce iş sözleşmesi feshedilen, bu nedenle feshin geçersizliği davası açıp, lehine feshin geçersizliğine karar verilen işçinin işverene işe başlatılması için başvurusu halinde, adı geçen işçinin de 30 işçi sayısında değerlendirilmesi gerekir. Böyle bir durumda feshin geçersizliğine ilişkin dava sonuçlanmamış ise, bekletici mesele yapılarak sonucu beklenmelidir.

İş Kanunu kapsamı dışında kalan ve işçi sıfatını taşımayan çırak, stajyer ve meslek öğrenimi gören öğrencilerle süreksiz işlerde çalışanlar, keza işyerinde ödünç(geçici) iş ilişkisi ile çalıştırılanlar ile alt işveren işçileri o işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde hesaba katılmazlar. Alt işverenin işçileri otuz işçi kıstasının belirlenmesinde dikkate alınmazlar; fakat, iş güvencesi hükümlerinden kaçmak amacıyla, işçilerin bir kısmının muvazaalı olarak taşeron işçisi gösterilmesi halinde, bu işçilerin de işçi sayısına dahil edilmesi gerekir. Daha açık bir anlatımla, alt işverenlik ilişkisinin geçersiz sayılması gereken hallerde taraflarca alt işveren sayılan kişiye bağlı olarak çalışanlar otuz işçi sayısının tespitinde hesaba katılmalıdır. Alt işverenin işçileri ile geçici işçi sağlayan işverenle iş sözleşmeleri devam eden geçici işçiler, kendi işverenlerinin işyerlerinde sayının belirlenmesinde hesaba katılırlar. Ancak tarafların geçici iş ilişkisinde gönderen işveren olarak nitelendirdikleri; fakat aslında “bodro işvereni” olarak faaliyet gösteren ve yaptıkları iş, işverenlerine işçi temin etmekten ibaret olanlara kayıtlı bulunan işçiler de sayı ölçütünde göz önünde bulundurulmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu, elliden fazla işçi çalıştıran tarım ve orman işçilerinin yapıldığı işyerleri ve işletmeleri kapsamı içine aldığından (İş K mad. 4/b), bu işyeri ya da işletmede çalışanlar da iş güvencesinden yararlanır. Buna karşılık, 50’den az (elli dahil) işçi çalıştıran tarım işyerlerinde çalışanlar İş Kanunu’nun kapsamı dışından kalacağından, bu yerlerde 30’dan fazla işçi çalıştırılsa dahi (örneğin, 40 işçi), bu işçilere iş güvencesi hükümleri uygulanmayacaktır. 50 İşçinin tespitinde, sadece tarım işçileri değil; diğer işçiler de dikkate alınmalıdır.

Özellikle grup şirketlerinde ortaya çıkan bir ... biçimi olan birlikte istihdam şeklindeki çalışmada, işçilerin bir kısmı aynı anda birden fazla işverene ve birlikte hizmet vermektedirler. Daha çok yönetim organizasyonu kapsamında birbiriyle bağlantılı olan bu şirketler, aynı binalarda hizmet verebilmekte ve bir kısım işçiler iş görme edimini işverenlerin tamamına karşı yerine getirmektedir. Tüm şirketlerin idare müdürlüğünün aynı şahıs tarafından yapılması, şirketlerin birlikte kullandığı işyerinde verilen muhasebe, güvenlik, ulaşım, temizlik, kafeterya ve yemek hizmetlerinin yine tüm işverenlere karşı verilmiş olması buna örnek olarak gösterilebilir. Bu gibi bir ilişkide, tüm şirketlere hizmet veren işçiler ile sadece davalı şirkete hizmet veren işçilerin 30 işçi kıstasında dikkate alınması gerekir. İşçi tüm şirketlere hizmet ediyor ise, o zaman tüm şirketlerdeki işçi sayısı dikkate alınmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, dosya kapsamındaki belgelerden, davalı işverenlikte fesih tarihinde çalışan işçi sayısına yönelik bir belirleme yapılamamaktadır.

Mahkemece yukarıdaki ilkelere göre gerekli araştırma yapılarak 30 ve daha fazla işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı tespit edildikten sonra karar verilmelidir. Eksik araştırmayla yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

2-Davacının dava konusu ettiği fesih tarihinin 29.02.2016 olduğu halde gerekçeli kararın dava dilekçesi özetinde 06.08.2015 olarak yazılması da isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11128, Karar No: 2016/5653, Tarih: 25.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11128 E.  ,  2016/5653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/05/2015 tarih ve 2014/179-2015/95 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili tarafındna ... adına keşide edilen bononun davalı bankaya ciro edildiğini, davalının bonoya dayalı takip başlattığını ve müvekkilinin bono bedelini ödemek zorunda kaldığını, ancak lehtar/cirantanın menfi tespit davası açtığı ve bunun sonucunda lehtar cirosununun sahte olduğunun tespit edildiğini, bu durumda davalı Banka'nın bononun yetkili hamili olamayacağı ve ciro silsilesinde kopukluk oluştuğundan müvekkilinin davalı Banka'ya takip dosyasında yaptığı ödemelerin iadesini isteyebileceğini ileri sürerek .... İcra Müdürlüğü 2011/4541 esas sayılı dosyasında müvekkilinden haksız biçimde tahsil edilen 20.207,95 TL'nin kesinti tarihlerinden itibaren ya da dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müvekkiline verilmesine karar verilmesine, davalının kötü niyetli olarak takip yapması nedeniyle %20'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; ciro zincirinde kopukluk olmasının lehtar ve keşideci arasındaki ilişkiyi etkilemediğini, kambiyo senetlerinde imzaların istiklali ilkesinin geçerli olduğunu, lehtar Halil İbrahim'in imzasının sahte olmasının diğer cirantaların imzalarının geçerliliğine etki etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; Türk Ticaret Kanununda yer alan imzaların bağımsızlığı prensibine göre, senet lehtarının veya diğer cirantaların ciro imzasının sahte olması halinde, diğer imza sahiplerinin ve özellikle senedin asıl borçlusu olan keşidecinin senetten kaynaklanan sorumluluğunun ortadan kalkmayacağı, geçerli imza sahiplerinin, başkasının imzasının geçersiz olduğunu ileri sürerek kambiyo sorumluluğundan kurtulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10977, Karar No: 2013/3358, Tarih: 06.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/10977 E.  ,  2013/3358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-1. ve 2. cümle, 62, 52/2, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kabule göre;

Sanığın kendisine teslim olunan malların sahibi olmayıp babası olan ...'a ait olduğu gözetilmeden tayin olunan cezada TCK'nın 289. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda failin muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle elkonulmuş malı teslim amacına uygun olarak muhafaza ve istenildiğinde iade yükümlülüğünün bulunduğu, cezalandırılabilecek eylemin tipe uygun hukuka aykırı bir eylem olması gerektiği;

Somut olayda; savunmasında, hacizli malların taşındıkları yeni işyerinde olduğunu beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10495, Karar No: 2007/12096, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/10495 E.  ,  2007/12096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 9.3.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit ... istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 23.5.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki bulunduğu 1633 parsel sayılı taşınmazın yola bağlantısı bulunmadığından, davalıya ait 3041 parsel sayılı taşınmazdan geçit ... kurulmasını istemiştir.

Mahkemece, “kamu hizmetine tahsis edilen arazi özel mülkiyete konu olamaz, ayrıca bu arazi üzerinde geçit ... kurulamaz” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 maddesine dayanılarak açılmış geçit ... kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit ... verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Somut olayda, davacıya ait 1633 parsel sayılı taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu sabittir. Bir taşınmazın kamu tüzel kişiliğine ait olması onun mutlak biçimde kamu hizmetine tahsisli yerlerden sayılması anlamına

gelmez. Getirtilen tapu kaydına göre davalı idare adına kayıtlı 3041 parsel sayılı taşınmazın tarla niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Malik olan idare kamu tüzel kişisi ise de, mülkiyetindeki taşınmaz özel mülkiyete konu teşkil eden taşınmaz olmakla bu taşınmaz üzerinden geçit tesisi hukuka aykırı düşmez.

Bu nedenle, Mahkemece davalıya ait taşınmaz başında uzman bilirkişilerin katılımı ile keşif yapılarak geçit seçeneklerini belirlenip, komşuluk hukuku ve fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi de gözetilerek en uygun seçenekten geçit ... kurulmalıdır.

Açıklanan nedenlerle eksik araştırma ve inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.10.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.