muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2763, Karar No: 2015/2619, Tarih: 12.02.2015

Sayın çoğunluğun gerekçesinde belirtilen; bina ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleştirilen eylemlerin anılan madde kapsamında olmadığına ilişkin görüşün yasal bir dayanağı olmadığı gibi, kanuna ve hukuka uygun bir açıklamasının da olmadığı kanaatindeyim.

Konunun daha iyi anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 142/2-g maddelerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK'nın 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde, ...büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddede öngörülen suçun unsurları birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddede tanımlana suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan TCK'nın 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadır.

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK'nın 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı Yasa'nın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK'nın 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm

-3-

kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

-3-

kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Aslında sayın çoğunluğun görüşünde, eylemin neden TCK'nın 142/2-g kapsamında değerlendirilemeyeceğine ilişkin tartışılabilecek nitelikte açık ve gerekçeli bir görüş dile getirilmeyip, sadece sonuç olarak uygulama biçimini dile getiren açıklamayla yetinildiği için, açıklanmayan gerekçeyi tartışma olanağı olmadığından bu konuda başka bir şey yazmaya gerek görülmemiştir.

Ancak bazı hukukçular, TCK'nın 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu söz konusu olmadığından eylemin, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin (somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ağılın) korunaksız olması veya sayın çoğunluğun görüşünde ifade edildiği gibi, konut ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiği biçiminde bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arz ettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi mantıksal çelişki de içermektedir.

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK'nın 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçu düzenlenmektedir. Madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsus çiftliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

-4-

Şimdi açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), faalin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasa'da böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasa'nın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasa'da böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasa'nın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Son olarak konumuzla ilgili 765 sayılı TCK'nın ilgili maddelerine göz atacak olursak; anılan TCK'nın 491/5. maddesinde "Mandıra, ağıl gibi hayvanata mahsus yerlerde bulunan yahut lüzumuna göre açık yerlerde veya kırlarda bırakılan ve haklarında 492. maddenin 9. fıkrasının tatbiki mümkün olmayan hayvanları bu yerden almak suretiyle işlenirse; cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir." biçiminde düzenleme yapılmış, aynı Yasa'nın 492/9. maddesinde ise, "Meskun bir hanenin doğrudan doğruya müştemilatından olan veya duvarla çevrilmiş bulunan yerlerindeki hayvan hakkında işlenirse; suçlu iki seneden beş seneye kadar hapsolunur." şeklinde düzenlemeyle hırsızlık eyleminin, konutun eklentisindeki hayvana yönelik gerçekleştirilmesi halini, açık yerlerde bırakılan hayvanlara yönelik hırsızlık eylemine göre daha nitelikli durum olarak kabul etmiştir. Bu düzenlemede görüşümüzü desteklemektedir.

Yukarıda arz etmeye çalıştığım nedenlerle, sayın çoğunluğun hırsızlık suçunun nitelendirmesine ilişkin bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/796, Karar No: 2018/4208, Tarih: 21.06.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/796 E.  ,  2018/4208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dilekçesinde bahsi geçen ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 220 ada 24 parsel, yeni 352 ada 1, 2, 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların oluşumlarına esas işlemlerin Kadastro Müdürlüğü ve Tapu Müdürlüklerinden araştırılarak varsa tesis kadastrosu, uygulama kadasrosu veya 3402 sayılı Yasa'nın Geçici 8. maddesine göre yapılmış kadastro tutanaklarının asıllarının, işlemin temelini idari bir karar oluşturuyorsa ilgili kararların ve haritaların onaylı suretleri ile oluşmuş ise tapu kayıtlarının onaylı suretlerinin,

2- ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 220 ada 24 parsel, yeni 352 ada 1, 2, 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlar hakkında yapılmış ise toplulaştırma çalışmasına ilişkin idari kararlar dahil olmak üzere tüm kayıt ve belgelerin getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19157, Karar No: 2016/23617, Tarih: 19.12.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/19157 E.  ,  2016/23617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali-alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-k.davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı- Karşı davalı ... vekili, eczacı olan davalının, kuruma fatura ettiği 18.03.2008 – 29.04.2008 dönemine ait 39 adet reçetenin arkasında yer alan " ... Eczanesi " ibaresini daksilleyerek, kendi eczanesi olan "... Eczanesi " kaşesini bastığını, aslında reçetelerin dava dışı ... Eczanesinin fesihli dönemine ait olduğunu, bu suretle davalının aralarındaki protokolün 6.3.5. maddesine aykırı hareket ettiğini ve protokolün bu hükmü doğrultusunda reçete bedelinin 5 katı olan 82.092,05 TL cezai işlem uygulaması yapıldığını, bunun 28.154,26 TL lik kısmının ödendiğini, bakiye 53.937,79 TL nin tahsili için başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı – Karşı davacı ..., kendileri tarafından ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açılan 2008/473 E. sayılı benzer dosyada, kurum işleminin iptaline karar verildiğini, davanın dayanaksız olduğunu bildirmiş; karşı davasında kuruma ödemek zorunda kaldığı 28.154,26 TL 'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, 04.03.2014 tarihli kök ve 30.09.2014 tarihli ek bilirkişi raporu benimsenip, ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/473 E. – 2012/374 K. Sayılı dosyasında, eldeki dosya davalısı ... tarafından protokolün 6.3.5. maddesine aykırılık iddiasına dayalı sözleşmenin feshi ve cezai şartın iptaline yönelik kurum aleyhine açılan benzer nitelikli davanın kabulle sonuçlandığı, anılan dosyada verilen karar nedeniyle davaya konu edilen takip dayanağı cezai şartın yasal dayanağının kalmadığı gerekçesi ile asıl davanın reddine, karşı davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı – karşı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasında mevcut 2008 yılı protokolünün 6.3.5. maddesine aykırılıktan kaynaklanmakta olup, davalı – karşı davacının eyleminin protokolün anılan hükümlerine aykırı olup olmadığının saptanması gerekmektedir. Protokolün 6.3.5 maddesi " Sözleşmesi feshedilen eczaneye ait reçetelerin kurum ile sözleşmeli eczane tarafından kuruma fatura edilmesi halinde reçete bedelinin beş katı cezai işlem uygulanarak sözleşme feshedilir ve altı ay süre ile sözleşme yapılmaz. " düzenlemesini içermektedir. Aslında dava dışı "... Eczanesi" ne ait reçetelerin kuruma fatura edildiği bu dönemde, anılan bu eczane ile davalı ... arasındaki sözleşmenin feshedildiği sabit olup, davalı – karşı davacının reçeteler arkasındaki " ... Eczanesi " şeklindeki ibareyi daksilleyerek kendi kaşesini basmasından ibaret bu eyleminin, protokolün anılan hükmüne aykırılık taşıdığı açıktır. Hal böyle olunca, mahkemece, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl ve karşı davanın hükmü temyiz eden davacı – karşı davalı ... yararına BOZULMASINA, 19/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28806, Karar No: 2014/30476, Tarih: 05.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28806 E.  ,  2014/30476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2013/445-2014/475

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait Eskişehir 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı tesislerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara yüzde otuz zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın yüzde onbeş verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi idarecilik primi ile verimliliği teşvik primi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı, idareci priminin, yüksek mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Gemi, Uçak, Metalürji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri yüzde yirmibeş Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri yüzde otuz zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alınacağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin hükümleri uyarınca verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yabancı dil izin ücreti farkı hesabında zamlı ücretin dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler gözetilmeksizin davacının isteklerinin hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/697, Karar No: 2023/254, Tarih: 22.03.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2019/697 E.  ,  2023/254 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/90 E., 2019/185 K.

DAVA TARİHİ : 23.12.2015

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 15.01.2019 tarihli, 2018/103 Esas ve 2019/98 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 01.01.2003 doğum tarihli müvekkilinin duchenne musküler distrofi (DMD/kas erimesi) teşhisi sebebiyle tedavi gördüğünü, ayak uçlarına basabildiğini ancak yürüyemediğini, tedavisini yapan doktor tarafından ataluren etken maddeli translarna isimli ilacın kullanımı amacıyla izin talebinde bulunulması üzerine Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu tarafından 15.06.2015 tarihli ve 75023 sayılı yazı ile sözü edilen ilacın ambulatuvar olmayan hastalarda etkinliği ve güvenirliği olmadığı gerekçesiyle başvurunun reddedildiğini, Ankara 11. İdare Mahkemesinin 2015/1785 Esas sayılı dosyası ile açılan iptal davasında yürütmenin durdurulmasına karar verilmesi sonrasında Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu tarafından ilaç kullanım izni ve onayı verildiğini, Türk Eczacılar Birliği Merkez Heyeti Başkanlığınca 20.10.2015 tarihli yazı ile ilaç bedelinin ödenmesi için yapılan başvurunun Kurum tarafından ilaç bedelinin ödenmesinin uygun olmadığı belirtilerek reddedildiğini, müvekkilinin hastalığının her geçen gün ilerlediğini ve davalı Kurumun işlemi nedeniyle yaşam hakkının tehdit altında olduğunu ve telafisi imkânsız zararlar doğabileceğini ileri sürerek 22.10.2015 tarihli ve 039150200/10303/5338415 sayılı Kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK/Kurum) vekili; translarna isimli ilacın yurtdışı ilaç fiyat listesinin Ek-47/C kapsamına alındığını, bu ilacın kullanımı için Kurum tarafından aranacak koşulların 18.09.2014 tarihinde yapılan toplantıda uzman doktorlardan görüş alınıp değerlendirildikten sonra belirlenerek 07.05.2015 tarihinde ilan edildiğini, buna göre translarna isimli ilacın Kurum tarafından karşılanabilmesi için 60 ay ve üzeri yaşta olan ve başkasının desteği olmadan bağımsız yürüyen hastalar tarafından belirli bir prosedür uygulanarak alınan sağlık kurulu raporuna dayanılarak nöroloji uzmanı tarafından translarna isimli ilacın reçete edilmesi gerektiğini, davacıya reçete edilen söz konusu ilacın temin edilmesi amacıyla yapılan başvurunun ilacın yürüyemeyen hastalarda etkinliği ve güvenirliği olmadığı, davacının hiç yürüyemediği gerekçesiyle reddedilmesi üzerine Ankara 11. İdare Mahkemesinin 2015/1785 Esasına kayden açılan davada işlemin yürütülmesinin durdurulmasına karar verilmesi sonrasında Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu tarafından itiraz edildiğini ancak Ankara Bölge İdare Mahkemesi 1. Kurulunun 07.10.2015 tarihli kararı ile itirazın reddedildiğini, bu karar sonrasında Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu tarafından ilacın yurtdışından teminine izin verildiğini ve söz konusu ilacın Dr. Sami Ulus Kadın Doğum ve Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen sağlık kurulu raporuna dayanılarak çocuk nöroloji uzmanı tarafından davacı adına reçete edildiğini, Ankara 11. İdare Mahkemesinin 2015/1785 Esas sayılı dosyasında alınan kararın yurt dışından temin edilecek ilaçların ödemelerine ilişkin Kurum tarafından belirlenen usul ve esaslar çerçevesinde yapılacak işlemler açısından davada taraf olmayan müvekkilini bağlamadığını, davacının ilaç kullanım şartlarını taşımadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.04.2017 tarihli ve 2015/1793 Esas, 2017/178

Karar sayılı kararı ile dosya kapsamında bulunan doktor raporlarına göre translarna isimli ilacın kullanımının davacının yaşayabilmesi için gerekli olduğu, davacı bakımından söz konusu ilacın kullanılmasının hayati önem arz ettiği gerekçesiyle davanın kabulü ile Kurum işleminin iptaline, ihtiyati tedbir kararının dava kesinleşinceye kadar devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç