muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3450, Karar No: 2020/646, Tarih: 30.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/3450 E.  ,  2020/646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, ... ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2607, Karar No: 2018/5506, Tarih: 08.10.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/2607 E.  ,  2018/5506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ:TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "araştırma, inceleme ve uygulamanın yeterli bulunmadığı, bozma ilamına uyularak karar verildiği halde bozma gereklerinin yerine getirilmediği, yerel bilirkişi ve davacı tanıklarının soyut anlatımları ile yetinilerek karar verildiği, çekişmeli taşınmazın dere yatağı niteliğinde olup olmadığının ve bu nedenle zilyetlik ile kazanılabilecek yerlerden olup olmadığının belirlenmesi yönünden jeolog bilirkişinin görüşüne başvurulmadığı ve yerel bilirkişi ve tanık anlatımlarının hava fotoğrafları ile denetlenmediği açıklanarak yaşlı, tarafsız ve yöreyi iyi bilen şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, uzman jeolog, Ziraat Fakültesi Toprak Bölümü Öğretim Üyelerinden seçilecek üç kişilik bilirkişi, jeodezi ve fotogrametri mühendisi ve fen bilirkişisi refakate alınarak mahallinde yeniden keşif yapılması, taşınmazın kısmen ya da tamamen dere yatağından elde edilip edilmediğinin, taşınmazın sınırında halen aktif dere yatağı bulunup bulunmadığının ve buna göre taşınmazın tamamı üzerinde davacı tarafın kadastro tespitine kadar en az 20 yıl süre ile zilyetliği olup olmadığının ve halen su altında olan taşınmaz üzerindeki zilyetliğin ne şekilde sürdürüldüğünün belirlenmesi, taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından, ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin hava fotoğrafları aracılığı ile denetlenmesi, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğrafları ile desteklenmiş ayrıntılı rapor alınması, fen bilirkişisine keşif ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı rapor ve harita düzenlettirilmesi ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir. Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 08.10.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5096, Karar No: 2012/7068, Tarih: 30.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5096 E.  ,  2012/7068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı kooperatifin 05.05.2002 tarihli genel kurulunda, usulsüz işlemleri nedeniyle kooperatifi zarara uğrattıkları iddiasıyla haklarında kamu davası açılan yönetim ve denetim kurulu üyelerinin ibra edildiğini, yasaya ve anasözleşmeye aykırı bir biçimde ibra edilen bu kişilerin ayrıca yeniden yönetim ve denetim kurulu üyeliklerine seçildiklerini ileri sürerek, davalı kooperatifin 05.05.2002 tarihli genel kurulunda alınan kararların iptali ile bu genel kurul kararlarına dayanılarak yapılan işlemlerin yok hükmünde olduğunun tespitine ve kooperatife kayyım tayin edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yönetim kurulu ve denetim kurulu üyelerinin yargılandıkları ceza davalarından beraat ettiklerini, ibra edilmelerinin ve yeniden seçilmelerinin önünde yasal bir engel bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, haklarında kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmü bulunmayan yönetim kurulu ve denetim kurulu üyelerinin yeniden seçilmelerinin önünde yasal bir engel bulunmadığı, ancak bilançonun gerçek durumu hakkında üyelerin tereddütlerini giderici nitelikte bulunmayan ibranın hukuka ve hakkaniyete uygun olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile dava konusu 05.05.2002 tarihli genel kurul toplantısının yönetim ve denetim kurulu üyelerinin ibrasına ilişkin 7. maddesinin iptaline, uygulanabilir görülmediğinden diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12948, Karar No: 2013/14694, Tarih: 16.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/12948 E.  ,  2013/14694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 15.05.1983 tarihinde ...'ye ait işyerinde çalışmaya başladığını ve bu çalışması devam ederken işyerinin ... Mühendislik Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti'ne dönüştüğünü, çalışmasını şirket bünyesinde devam ettirdiğini ve 01.08.2005 tarihine kadar aralıksız olarak sürdürdüğünü, bu tarihte de işlerin eskisi gibi yoğun olmaması nedeniyle işden çıkarıldığını, ancak kıdem tazminatının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının ... yanında çalıştığını gösteren ve işyerinin ... tarafından diğer davalı şirkete devredildiğine dair bir delilin dosyada bulunmadığını, bilirkişi raporundaki 1., 2.,3. dönem çalışması şeklindeki tespitlerin afaki olduğunu, ... yanında çalıştığı varsayılan dönem için hesaplanan kıdem tazminatının zamanaşımına uğradığını, emekli olan bir kişinin aynı yerde çalışmasının söz konusu olamayacağını, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacaklarının zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalılara ait işyerinde toplam 16 yıl, 11 ay 14 gün süre ile çalıştığı, iş akdinin 01.08.2005 tarihinde son bulduğu, iş hukuku yargılamasında hizmet akdinin işverence haksız olarak feshedildiğinin ileri sürülmesi halinde feshin haklı olarak yapıldığının ispat yükünün davalı işverene düştüğü, davalı işverenin ise bu hususları ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda Mahkemece; davacının, ... yanında çalışmaya başladığı daha sonra işyerinin şirketleşmeye giderek ... Mühendislik San ve Tic. Ltd Şirketine dönüştüğü, davacının da çalışmasını şirkette sürdürdüğü ve şirket nezdinde çalışırken de işyerinden ayrıldığı kabul edilerek hüküm oluşturulmuştur.Ancak kıdem tazminatından ve ulusal bayram genel tatil ücretinden davalıların sorumluluğu noktasında verilen karar hatalı olmakla beraber bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3. Maddesi yollamasıyla HUMK.nun 438/7.maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

F-) Sonuç:

Hüküm fıkrasındaki; “ Davanın KABULÜ ile 8.285,91 TL kıdem tazminatının 18,73 TL sinin ... Mühendislik Limited Şirketinden olmak üzere fesih tarihi olan 01.08.2005 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

-216,19 TL ulusal bayram ve genel tatil ücretinin 0,55 TL sinin ... Mühendislikten olmak üzere dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, ” bentlerinin çıkarılarak yerine

“Davanın KABULÜNE ;

8.285,91 TL kıdem tazminatının 18,73 TL sinden ... sorumlu olmak üzere fesih tarihi olan 01.08.2005 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,

“ 216,19 TL ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ... Mühendislik San ve Tic Ltd Şirketinden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline ” bentleri yazılmak suretiyle hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 16.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28020, Karar No: 2010/9902, Tarih: 21.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/28020 E.  ,  2010/9902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15.60 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1.55 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 21.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6398, Karar No: 2009/7581, Tarih: 16.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/6398 E.  ,  2009/7581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.07.2008 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.02.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 862 ve 869 parsel sayılı taşınmazlarda davalılara miras bırakanları ...’dan intikal eden miras payını biçimine uygun düzenlenen 26.7.2006, 13.11.2006 ve 5.9.2007 tarihli satış vaadi sözleşmeleri ile satın aldığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.Davalılardan ..., ... ve ... satış bedelinin bir kısmının ödenmediğini savunmuşlardır.Mahkemece, 5578 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun 8. maddesi bu tür satış vaadlerine izin vermediğinden, kaldı ki istemin kabulüne 3194 sayılı İmar Kanununun 18/son maddesi de engel olduğundan bahisle dava reddedilmiştir.Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8. maddesinde 9.2.2007 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 5578 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişiklik yapılmış, yapılan bu değişiklikle tarım arazilerinde uygulanacak “bölünmez büyüklük” kavramı getirilmiştir. Buna göre, belirlenen parsel büyüklüğü; mutlak tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarım arazilerinde 0,3 hektar ve marjinal tarım arazilerinde 2 hektardan küçük olamaz. Tarım arazileri bu büyüklüklerin altında ifraz edilemez, bölünemez veya küçük parsellere ayrılamaz. Ancak çay, fındık, zeytin gibi özel iklim ve toprak istekleri olan bitkilerin yetiştiği yerler ile seraların bulunduğu alanlarda yörenin arazi özellikleri daha küçük parsellerin oluşmasını gerekli kıldığı taktirde Bakanlığın uygun görüşü ile daha küçük parseller oluşabilir. Bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerinde her ne şekilde gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda bu araziler ifraz edilemez, payları üçüncü kişilere satılamaz, devredilemez veya rehnedilemez. Ancak, hiç kuşkusuz bölünemez büyüklükte ve birlikte mülkiyetin olduğu tarım arazilerinde paydaşların veya iştirakçilerin tamamının birlikte katılımı ile üçüncü kişiye satışların yapılması, devredilmesi olanaklıdır. Keza, birlikte mülkiyet olarak tasarruf edilen bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinde paydaşların veya iştirakçilerin tamamının birlikte katılımı ile hisselerini üçüncü bir kişiye satmaları ve devretmeleri de mümkündür. Buna ilave olarak paydaşlar, kendi aralarında paylarını birbirlerine satış yapabilir ve devredebilir.Somut olayda; çekişme konusu yapılan 868 parsel sayılı taşınmaz 10510 m2, 869 parsel sayılı taşınmaz 9820 m2 dir. Satış vaadi borçluları 868 parsel sayılı taşınmazda 1/4 payın tamamına, 869 parsel sayılı taşınmazda ise 3/32 payın tamamına elbirliği halinde maliktirler ve satış vaadi sözleşmesinin ifası halinde malik oldukları payın bölünmesi söz konusu değildir. Ancak, tarım taşınmazları olan parseller yüzölçümlerine göre bölünemez büyüklükte olduğundan yukarıda anılan yasa hükmü uyarınca taşınmazların üçüncü kişilere satış veya satış vaadi tüm paydaşların katılımı ile mümkündür.Burada üzerinde durulması gereken diğer bir sorun da, 13.11

. Ancak, tarım taşınmazları olan parseller yüzölçümlerine göre bölünemez büyüklükte olduğundan yukarıda anılan yasa hükmü uyarınca taşınmazların üçüncü kişilere satış veya satış vaadi tüm paydaşların katılımı ile mümkündür.Burada üzerinde durulması gereken diğer bir sorun da, 13.11.2006 ve 26.7.2006 tarihinde yapılan satış vaadi işleminin hüküm ve sonuç meydana getirip getirmeyeceğidir. Gerçekten, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8. maddesinde bölünemez bütünlük kavramına yer verilmemiş, bu kavram daha sonra anılan yasanın değişiklik yapan 09.02.2007 tarihli 5578 sayılı Yasanın 2. maddesiyle getirilmiştir. Davada dayanılan 13.11.2006 ve 26.07.2006 tarihli satış vaadi sözleşmeleri 5578 sayılı Yasadan önceki bir tarihi taşıdığından ve bu tarihlerde bölünemez bütünlük miktarı yasada öngörülmediğinden, davacı anılan sözleşmelere dayanarak tescil isteminde bulunabilir. Zira, 9.3.1988 tarih ve 1987/2- 860 esas, 1988/232 karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında da vurgulandığı üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma yasaların geriye yürümemesi ( mukabiline şamil olmaması ) ilkesi denir. Kuşkusuz yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum söz konusu ise, kanun koyucu iradesini yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylara da uygulanması doğrultusunda gösterdiğinden yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır. Dayanılan 13.11.2006 ve 26.07.2006 tarihli satış vaadi sözleşmeleri 5578 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten önce olduğundan bölünemez miktar uygulaması mümkün değildir.

Diğer taraftan, 3194 sayılı İmar Kanununun 18/son maddesi ile imar planı olmayan yerlerde her türlü yapılaşma amacıyla arsa ve parselleri hisselere ayıracak şekilde satış vaadi yapılamayacağı hükme bağlanmış ise de; satış vaadi borçluları davalılar 868 parsel sayılı taşınmazda 1/4, 869 parsel sayılı taşınmazda 3/32 paya elbirliği halinde malik olup tümü satış vaadinde bulunmuştur. Satış vaadi sözleşmesinin ifası halinde malik oldukları payın bütünlüğünün bozulması söz konusu olmadığından olayda 3194 sayılı Yasanın 18/son maddesine aykırılıktan da söz edilemez.

Mahkemece, yapılan bu saptamalar doğrultusunda bir hükme varılması yerine yazılanlar bir yana bırakılarak dava reddolunduğundan karar bozulmalıdır.SONUÇ : Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 16.06.2009 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2341, Karar No: 2014/9642, Tarih: 15.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2341 E.  ,  2014/9642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/301206

MAHKEMESİ : Sincan 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2009

NUMARASI : 2008/676 (E) ve 2009/979 (K)

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

M.... Tavukçuluk isimli işyerinin müdürü olan şikayetçinin kendilerine toptan mal getirmesi nedeni ile tanıdığı sanığın 16.11.2007 tarihinde acil bir işinin çıktığını söyleyerek akşama iade etmek üzere şirketine ait 06 .... plaka sayılı kamyoneti ödünç almasına rağmen geri getirmediğini iddia ettiği somut olayda; sanığın savunmasında Ö. S. isimli şahıstan katılana ait kamyoneti kiralayıp sözleşme yaptığını, aracın kredi borcunun 2006 yılı Aralık taksiti ile 2007 yılı birinci ve ikinci aylarının taksitini ödemesi karşılığında satın aldığını söylemesi ve buna ilişkin dekontların elinde bulunduğunu beyan etmesine, soruşturma aşamasında dinlenen eşi E.. Y..'in eşinin aracı Ö. S. isimli şahıstan kiralayıp karşılığında kendisinin kefil olarak gösterildiği senetleri verdiğini, bir süre sonra da Ö. S.'nin aracı eşine sattığını beyan etmesi, buna karşılık yine soruşturma aşamasında dinlenen B. S.'nin sanığın katılandan aracı ödünç olarak aldığı yönünde ifade vermesi karşısında maddi gerçeğin hiç bir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkartılabilmesi için ismi geçen Ö. S.'nin araştırılıp, kovuşturma aşamasında dinlenmeyen şikayetçi ile sadece soruşturma aşamasında dinlenen tanıklar E.. Y.. ve B. S.'nin duruşmaya davet edilerek ifadelerine başvurulup, sanığın savunmasında belirttiği dekont ve araç kiralama sözleşmeleri temin edildikten sonra bütün deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.