muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3617, Karar No: 2020/1, Tarih: 13.01.2020

Kabule göre de;

2-4675 sayılı İnfaz Hâkimliği Kanunu’nun 6/3. maddesinde yer alan, “İnfaz hâkimi, inceleme sonunda şikâyeti yerinde görmezse reddine; yerinde görürse, yapılan işlemin iptaline ya da faaliyetin durdurulmasına veya ertelenmesine karar verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlü tarafından yapılan şikâyetin sadece reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca onaylanmasına karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 26/08/2019 gün ve 94660652-105-42-8309-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin 02/04/2019 tarihli ve 2019/428 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/932, Karar No: 2009/3045, Tarih: 24.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/932 E.  ,  2009/3045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 24.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7775, Karar No: 2011/8299, Tarih: 22.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/7775 E.  ,  2011/8299 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/ 2011/220632

Adam öldürmek ve izinsiz silah taşımak suçlarından sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 82/1-g ve 6136 sayılı Kanunun 13/1.maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (ISPARTA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15/02/2011 gün ve 285/49 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 sayılı TCK.nun 450/11 ve 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1.Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak ve bozmaya uyularak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden hükümlü müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddiyle,

1-) Hükümlünün nitelikli şekilde insan öldürmek suçundan kurulan hüküm yönünden;

CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yasa değişikliği nedeniyle lehe yasanın tespiti için yapılan uyarlama yargılamasında hükümlü yargılama gideri ve vekalet ücretiyle sorumlu tutulamayacağı halde buna hükmedilmiş ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükümlünün yargılama gideri ve katılan lehine vekalet ücreti ödemeye mahkum edildiği bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-) Hükümlünün 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmün, hükümlü müdafiinin temyizi nedeniyle yapılan incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.06.2006 gün ve 2006/10-124/165 sayılı, uyarlama yargılamasında kazanılmış hak olmayacağına dair kararı da dikkate alınarak, 765 sayılı TCK. uyarınca verilen ve kesinleşen hükmün, hükümlü lehine olduğunun anlaşılması halinde, uyarlama talebinin reddine karar vermek gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde yeniden hüküm kurulması ve kesinleşen hükme de aykırı olarak verilen hapis cezasının 647 sayılı Kanunun 4. maddesine göre adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün (BOZULMASINA), 22/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10456, Karar No: 2014/2540, Tarih: 27.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10456 E.  ,  2014/2540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2011/237 - 2013/948

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı M.. U.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği .. Köyü, Taşatacak, .. ve K..B.. Mevkiilerinde bulunan taşınmazların tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, krokide 1 rakamı ile göterilen 1671,88 m2 ve 2/A ile gösterilen 2556,42 m2 yüzölçümündeki taşınmazların davacı M.. U.. adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 28/02/2011 gün ve 2011/1625 - 1776 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; [Dosya içeriğinden, taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosunun 1987 yılında yapılıp 17.06.1988 tarihinde kesinleştiğinin anlaşıldığı, dava tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı, kural olarak, orman kadastrosunun kesinleştiği yerlerde, bir yerin orman olup olmadığı kesinleşmiş orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanmasıyla çözümlenir ise de; orman kadastrosunun üzerinden 20 yıllık zilyetlik süresi geçmediğinden taşınmazın öncesi ve eski tarihli belgelerdeki durumunun araştırılmasının gerektiği" açıklandıktan sonra “mahkemece eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları, amenajman planı ve fotogrametri yöntemiyle kadastro çalışmalarına altlık olarak düzenlenen kadastro paftasının getirtilip yöntemince uygulanması; taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğunun saptanması halinde, zilyetlikle kazanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi] gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, çekişmeli yerlerin dere yatağında olduğu ve kazanılmasının mümkün olmadığı, imar- ihya edildiğine dair belirti de bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 17.12.1987 tarihinde ilânı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 26.01.1966 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir. Çekişmeli yerler taşlık- çalılık olarak tapulama dışı bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 17.12.1987 tarihinde ilânı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 26.01.1966 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir. Çekişmeli yerler taşlık- çalılık olarak tapulama dışı bırakılmıştır.

Her ne kadar, mahkemece çekişmeli yerlerin dere yatağında olduğu ve kazanılmasının mümkün olmadığı, bu yerlerin imar- ihya edildiğine dair belirtinin de bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmişse de, mahkeme gerekçesi ile dosya içeriği birbiriyle çelişmektedir.

Taşınmaz başında dinlenen yerel bilirkişi ve tanık çekişmeli yerlerin öncesinde H.. K.. isimli kişiye ait olduğu, onun zamanında arpa- buğday ekildiği, bu kişi 40 yıl kadar bu şekilde zilyet olduktan sonra ölümü ile taşınmazın mirasçılarına kaldığı, mirasçılar tarafından da davacıya satıldığını açıklamışlardır.

Taşınmaz başında dinlenen tarım bilirkişi 1 numaralı yerin % 2-5 eğimli yapıda, toprağının killi- tınlı, humussuz olduğu, üzerinde aşılı ve mahsuldar 30 yaşlı zeytin, 20 yaşlı iki adet harnup ağacının bulunduğu, toprağının önceki yıllarda sürülüp işleniyorsa da bu yıl işlenmediği, bu nedenle tek yıllık otların bittiği, taşınmazın 20 yıldan fazla süredir tarımda kullanılan alan olduğu, 2/A numaralı yerin ise % 5- 10 eğimli olup teraslama yapıldığı, toprağının çakıllı- killi- tınlı, humussuz bir yapı gösterdiği, üzerinde 20- 30 yaşlı harnup ağaçları bulunup kısmen tarla olarak kullanıldığı, zilyetlik süresinin 20 yıldan fazla olduğunu açıklamış; ek raporunda ise bu yerlerin kadim tarım alanları olup Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığını, bu nedenle de imar- ihyaya konu olmadıklarını bildirmiştir.

Jeolog bilirkişi ise taşınmazların jeolojik yapısı ve bitki örtüsü; çevre araziler ile birlikte değerlendirildiğinde, etraflarında yer alan sarp kayalık alanları oluşturan kireçtaşı kırıntılarından oluşan yamaç molozları ile kaplı oldukları, toprak oluşumunun görüldüğü, 1. taşınmazın güney; 2. taşınmazın batıdan kuru dere ile sınır olduğu, akarsu yatağından kazanılmadıkları, akarsu yatağı içinde yer almadıkları, ancak, kuvvetli yağışlarda su altında kalabilecekleri ve bu yağışlarla gelen akarsu moloz ve çökellerinin depolanabileceğinden söz etmiştir.

Dosya içeriğinden tescili istenen yerlere komşu durumda kadastro parselleri bulunup bulunmadığı ya da aynı istemle başka kişiler tarafından açılmış tescil davaları bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Mahkemece bu yön üzerinde durulup araştırma yapılmamıştır.

Yerel bilirkişi ve tanık anlatımları ile teknik bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece gerekçesine dayanak olabilecek açık bir anlatımın olmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden tescili istenen yerlere komşu durumda kadastro parselleri bulunup bulunmadığı ya da aynı istemle başka kişiler tarafından açılmış tescil davaları bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Mahkemece bu yön üzerinde durulup araştırma yapılmamıştır.

Yerel bilirkişi ve tanık anlatımları ile teknik bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece gerekçesine dayanak olabilecek açık bir anlatımın olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, mahkemece yöreyi bilen olabildiğince yaşlı ve yansız yerel bilirkişiler ve varsa taraf tanıkları ile bir fen, bir tarım uzmanı ve bir jeolog bilirkişi eşliğinde taşınmaz başında yeniden keşif yapılarak yukarıda değinilen çelişkilerin giderilmesi, toprak numuneleri alınarak inceleme yapılıp taşınmazların dere yatağında kalıp kalmadığı, dere yatağından kazanılan yerlerden olup olmadığı, normal yağış alan dönemlerde de dere yatağından etkilenip etkilenmeyeceği, imar - ihya edilmiş olup olmadığı, halen ekonomik amacına uygun tarım yapılabilecek nitelikte bir yer olup olmadığı, tarımda kullanılma süresinin ne olduğu hususlarının açıklığa kavuşturulması, bu yerlere komşu durumda kadastro parselleri bulunup bulunmadığı ya da aynı istemle başka kişiler tarafından açılmış tescil davaları bulunup bulunmadığı araştırılarak kadastro parsellerinin bulunması halinde bunlara ait kesinleşmiş tutunak örnekleri ile varsa dayanaklarının getirtilerek keşifte uygulanıp yerel bilirkişi ve tanık anlatımlarının denetlenmesi, Medenî Kanunun 713. maddesi gereğince açılmış bulunun davaların varlığı halinde bunlarla ilgili dava dosyalarının da dosyaya eklenerek birlikte değerlendirilmesi ve oluşacak sonuca göre bir hüküm kurulması gereklidir. Eksik inceleme ve araştırma sonucunda kurulan hüküm usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyizi itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 27/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/659, Karar No: 2018/668, Tarih: 20.12.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/659 E.  ,  2018/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 275-280

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin kasten nitelikli öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 82/1-b, 29/1, 53, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 24 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.11.2013 tarihli ve 326-342 sayılı resen temyize tabi hükmün, sanık müdafisi tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 10.06.2015 tarih ve 1332-3789 sayı ile;

"Oluşa, dosya içeriğindeki delillere ve sanık ...'nin aksi sabit olmayan savunmasının içeriğine göre; olay tarihinde sanığın maktulle birlikte bağ evinde alkol aldıkları, içkilerinin bitmesi üzerine maktulün sanığa küfrederek rakı alıp gelmesini söylediği, sanığın da maktulü küfretmemesi konusunda uyararak bağ evinden ayrıldığı, sanığın alkol almaya devam ettiği, parası bitince rakı yerine şarap alarak bağ evine geri döndüğü, maktulün sanığa şarap getirmesi nedeniyle yine küfrettiği, ayrıca aşırı derecede alkollü olan maktulün meyve bıçağı ile sanığa doğru hamle yaparak saldırmasının yarattığı hiddetin etkisinde kalan sanığın, maktulün elinden aldığı bıçakla alın, boyun, göğüs, karın, sol kol, sol el parmakları, sağ omuz, sağ koltuk altı, sağ kol, sağ el, sağ uyluk, sol uyluk ve kalça sol taraftan toplam 23 darbeyle yaralamak suretiyle maktulün ölümüne sebebiyet verdiği olayda; sanığın kendisine hakaret edilip bıçakla saldırılmasına sinirlenerek art arda gerçekleştirdiği bıçak darbeleriyle maktulü öldürmüş olması karşında, canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürme suçunun unsurları oluşmadığı anlaşıldığı hâlde, TCK'nın 81/1. maddesi yerine vasıfta yanılgıya düşülerek TCK'nın 82/1-b maddesi uyarınca hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 16.11.2015 tarih ve 275-280 sayı ile;

"...Sanık ... ile maktul ...'un önceye dayalı arkadaşlıkları bulunduğu, zaman zaman bir araya geldikleri, maktulün belediyeye ait köpek çiftliğinde çalıştığı, sanığın ise devamlı işi olmayan ancak ara sıra garsonluk yaparak geçici işlerde çalışan kişi olduğu, olay günü bağ evindeki kulübede bir araya gelip birlikte alkol aldıkları, belli bir miktar içtikten sonra biten alkolün yenilenmesini maktulün istemesi üzerine sanığın ilçe merkezine gidip gece saat 24.00 sularını aşkın bir zamanda parasının ancak şaraba yetmesi üzerine şarap aldığı eve geldiğinde maktulün alkolün de etkisiyle sızdığı kendisinin uyandırmaya çalıştığı, uyanan maktulün sanığa küfretmesi üzerine sanığın da kendisine tokatla karşılık verdiği sabit kabul edilmiştir.

Uzayan tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonucu maktulün orada bulunan bıçak ile sanık tarafından 18.06.2013 tarihli otopsi raporunda belirtildiği gibi vücudunun birçok bölgesinde bıçak darbelerine bağlı yaralanmalar olduğu, bu yaraların ağırlıklı olarak boyun, göğüs, sağ ve sol uyluk, büyük damarın geçtiği kalça, sağ omuz, sağ koltuk altı gibi önemli yerler olmak üzere 23 adet bıçağa bağlı kesici, delici darbe bulunduğu, buna bağlı olarak iç organ kesilmesinden meydana gelen iç kanamaya bağlı ölüm olayının gerçekleştiği anlaşılmıştır.

Mahkememiz önceki kararında sanığın TCK 82/1-b bendindeki canavarca hisle öldürme olarak kabul edip, TCK 82/1-b, 29/1, 53, ve 63 gereğince neticeten 24 yıl hapis cezası vermiş olup, temyiz edilmesi ve resen de temyize tabi olduğundan Yargıtay 1. Ceza Dairesince inceleme yapılıp suçun TCK 81. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin gerekeceğinden bahisle bozularak Mahkememize gönderilmiştir .

...

5237 sayılı Yeni TCK'nın 81 ve 82. maddeleri kasten öldürme suçlarına ilişkin müeyyideleri düzenlemiş olup, 01.06.2005 tarihinden önce yürürlükte olan önceki 765 sayılı TCK'nın 448. maddesi normal öldürmeleri, 449 ve 450 . maddeleri de nitelikli daha ağır müeyyideyi gerektiren öldürmeleri düzenlemiş olup, 450. maddenin 3. fıkrasında canavarca bir his sevki ile düzenlemesini getirmiştir.

Her iki Kanun'da da canavar his sevkinin ne olduğu hususunda herhangi bir tanımlama yoktur.

Kanun koyucu bu hususu her olaya göre mahkemeye bırakmıştır.

Zaman içinde uygulama birliğini de sağlamak açısından öldürme suçlarına bakan Yargıtay 1. Ceza Dairesi doktrindeki düşünceleri de dikkate alarak (Doktrinde de ne gibi hislerin canavarca olduğunun tanımının yapılmasının imkânsız olduğunu, bu hususun ancak örnek yoluyla gösterilebileceği bildirilmiştir ve canavarca his sevkiyle adam öldürme suçuna örnek olarak, sırf öldürmek için öldürmek, mağdurun ızdırabından zevk duymak için öldürmek, silahını tecrübe için öldürmek durumlarını örnek olarak verilebileceği bildirilmiştir. Eren/Toroslu'dan alıntı... Osman Yaşar, Hasan Tahsin Gökcen, Mustafa Artuç Yorumlu Uygulamalı TCK. ) uygulama birliği sağlamaya çalışmıştır .

Yargıtayımız 765 sayılı TCK'nın uygulandığı dönemde canavarca his sevkini kanunda tanımlanmadığı için mecazi olarak kabul edilmesi gerekeceğini, canavarca his sevki ile canavarca işlenmiş olmasının başka olduğunun vurgulamıştır.

Yargıtayımız 765 sayılı TCK'nın uygulandığı dönemde canavarca his sevkini kanunda tanımlanmadığı için mecazi olarak kabul edilmesi gerekeceğini, canavarca his sevki ile canavarca işlenmiş olmasının başka olduğunun vurgulamıştır.

Keza kanunda tanım yapılmadığı için bu sözcüklerin psikolojik bir olgu olduğunun kabulü ile ağırlıklı olarak canavarca his sevkinin toplumun ortak bilincinin duygusunun ve vicdanının hiçbir zaman onaylamayacağı, alçakça bir içgüdü/içtepi olacağının gözden uzak tutulmamasının gerekeceği...Eylemin ağırlığı ile eyleme iten neden arasında oransızlık, failin tehlikeliliği ve kötülüğünü sergileyen ölçütlerle ortaya konulması gerekeceği, sonuç olarak toplum bilinci ve ahlakının geniş tepkisini çeken amacı itibarıyla tehlikeli ve vahşi kötülük eylemi sergileyen psikolojik bir içgüdüyü ifade eden kavram olarak algılanması gerektiği sonucuna varılmalıdır (Yukarıda belirtilen adı geçen eser ve Prof. Sami Selçuk'un 17.12.2002 tarih ve 1-294/425 sayılı Ceza Genel Kurulu kararındaki açıklaması) .

Bu açıklamalarla birlikte sanıkla maktul arasındaki olayı değerlendirdiğimizde birbirini tanıyan sanıkla maktulün olay günü gece geç saatlerde alkol aldıkları, alkolün bitmesi üzerine sanığın tekrar alkol olmak üzere ilçe merkezine gittiği, parası yetmemesi sebebiyle daha önce içtiklerini değil, daha ucuz şarabı alıp tekrar kulübeye geldiğinde maktulün kendisine küfretmesiyle başlayan tartışma sonucu otopsi raporunda belirtildiği gibi toplam 23 adet bıçak darbesi ile öldürdüğü olayda maktulden kaynaklandığı kabul edilen aksi yönde delil elde edilemeyen tartışmada sosyal ve ekonomik seviyesi toplumun alt katmanında bulunan ve günlük hayatta da cümle tamamlama olarak küfür kullanan maktul ve sanığın basit bir küfrünün 23 bıçak darbesi ile ölümünü gerektirir şekilde olmaması gerektiği, sanığın alkolün de verdiği rahatlığın etkisiyle maktule vurduğu bıçak darbelerinin toplum vicdanının kabul edemeyeceği bir uygulamaya dönüştüğü, bu sebeple davranışının normal bir öldürme hareketinin ötesinde eziyet ve canavarca his sevkine dönüştüğü" gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın kasten nitelikli öldürme suçundan mahkûmiyetine karar vermiştir.

Direnme kararına konu resen temyize tabi bu hükmün sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2016 tarihli ve 238806 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 1227-748 sayı ile 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 05.04.2017 tarih ve 181-1087 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç niteliğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;