muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13401, Karar No: 2024/1579, Tarih: 13.02.2024

9. Mahkeme sanığın atılı suçları işlediği yönünde delil bulunmadığı gerekçesi ile her iki suç yönünden beraatine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın sahte reçete düzenleyerek menfaat temin ettiği iddia olunan olayda, sanığın aşamalarda, hasta giriş kayıtları yapılmasının ardından muayene ve gerekli ise reçete işlemleri yapıldığını beyan etmesine rağmen bu hususlar araştırılmadan sadece reçete sahiplerinin beyanlarının esas alınması, sahte olduğu düşünülen reçete sahiplerinin sağlık ocağına reçete tarihleri itibarıyla giriş kayıtları olup olmadığının araştırılmaması, davaya konu sahte olduğu iddia edilen reçetelerin hangileri olduğu, bu reçetelerin kuruma fatura edilip edilmediği, edildi ise hangi eczane tarafından reçete edildiği ve sahte reçeteler nedeniyle kuruma fatura edilen miktarın yani zararın ne kadar olduğunun araştırılmaması karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, suç tarihleri arasında sanığın görevli olduğu sağlık ocağında düzenlediği 1173 adet reçetenin tarihleri itibarıyla sağlık ocağına giriş kayıtları ve sahte olduğu iddia olunan reçetelerin sahiplerinin mevcut hastalıkları, ilgili raporları temin edilerek sahte reçete olup olmadığının, sahte reçetelerin olduğunun tespit edilmesi halinde kuruma fatura edilmesi suretiyle menfaat temin edilip edilmediğinin tespiti yönünde alanında uzman bilirkişilerce rapor düzenlenmesinin akabinde sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hükümlerinin kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana 5.Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04. 2015 tarihli ve 2013/251 Esas, 2015/193 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11562, Karar No: 2020/3874, Tarih: 14.09.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/11562 E.  ,  2020/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2019 tarih ve 2018/203 - 2019/250 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosyadaki diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu anlaşılmakla, ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının istinaf aşamasında dosyaya gelmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21271, Karar No: 2014/42145, Tarih: 17.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21271 E.  ,  2014/42145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/38344

MAHKEMESİ : Zonguldak(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2012/361 (E) ve 2012/572 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Adli Tıp Kurumu Zonguldak Şube Müdürlüğü'nün 10/05/2012 tarihli raporunda, sanığın elindeki cam bardağı mağdurun yüzüne vurması eylemi neticesinde, mağdurun yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığının belirtilmesi karşısında, sanığa isnat edilen suçun sübutu halinde eylemin TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c-son maddeleri kapsamında kalacağı ve bu eylemi yargılama görevinin 5235 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereğince Asliye Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilmeden, görevli olmayan mahkemece yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün sair yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9814, Karar No: 2007/12248, Tarih: 10.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/9814 E.  ,  2007/12248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacıya karar tebligatı "... Köyü" adresine çıkmış, adresten ayrılmış olması ve tebligatın yapılamaması nedeniyle bu defa Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de, davacı vekil ile bu davayı açmış, vekillerin vekillikten çekilmesi hususu kendisine "... deresi 1. Taşocağı yanı 617 Sokak No: 51 ..." adresinde eşine yapılmıştır. Bu durumda, davacı adına söz konusu İstanbul adresine karar tebligatının çıkarılması ve temyiz süresinin geçmesi beklendikten sonya dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 10/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11962, Karar No: 2010/24577, Tarih: 25.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/11962 E.  ,  2010/24577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu H.S. hakkında kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile icra takibi başlatılmış, ödeme emri borçluya 13.2.2009 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Takip borçlusu H.S. olup, takip dayanağı 30.12.2008 tarihli çekte ciranta konumunda bulunan kişinin aynı isimle yer almakta olduğu görülmektedir. İcra mahkemesine başvuran kişi ise A.S.'dir.Mahkemece anılan bu kişinin imza itirazı incelenerek yazılı şekilde sonuca gidilmiş ise de taraf ehliyeti re'sen nazara alınacak hususlardan olup, alacaklı vekilinin cevap dilekçesinde de bu durum mahkemenin dikkatine sunulmuş, gerekli araştırmanın yapılması talebinde bulunulmuştur.

O halde mahkemece takip borçlusu H.S. ile itiraz eden A.S.'in aynı kişi olup olmadığı yöntemince incelenip saptanmadan işin esası incelenerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13088, Karar No: 2015/15684, Tarih: 16.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/13088 E.  ,  2015/15684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/211585

MAHKEMESİ : Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2014

NUMARASI : 2014/34 (E) ve 2014/243 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Açık alana kilitsiz şekilde parkedilmiş motosikleti çalmak biçimindeki eylemin TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suç tipine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesinin uygulanması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle (eleştiri yönünden oyçokluğuyla) karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun suçun nitelendirilmesine ilişkin eleştiri gerekçesine katılmıyorum.

Somut olayda özetle; suça sürüklenen çocuğun, açık alana kilitsiz bir şekilde park edilmiş suça konu motosikleti çalması biçimindeki eylemi,TCK.nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun, eylemin aynı Kanun'un 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğuna ilişkin eleştirisine katılmıyorum.

Öncelikle 765 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Yasa'daki düzenlemeleri birlikte değerlendirecek olursak; konumuzla ilgili olarak 765 sayılı TCK.nın 491/2. maddesinde hırsızlık suçunun, “Adet muktezası olarak yahut tahsis ve istimalleri itibariyle umumun tekafülü altında bulunan eşya hakkında işlenirse” biçiminde düzenlemeye yer verilmiş, motorlu araçlar ve motosikletlere yönelik hırsızlık eylemleri, aynı Yasa'nın daha ağır nitelikteki olan 493/1 ve 2. maddesinde öngörülen unsurların oluşmaması hallerinde, anılan 491/2. maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık olarak kabul edilmekteydi. Ancak 5237 sayılı Yasa'da, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesi yerine, 142/1-e maddesindeki hırsızlık suçunun, “Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında,” işlenmesini nitelikli hal olarak düzenlemenin yanında, motorlu araçlarla ilgili olarak TCK.nın 142/1-b (1.cümle) maddesinde hırsızlık suçunun, “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ....... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,” işlenmesi biçimindeki düzenlemeye yer vermek suretiyle, motorlu araçları, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesinin karşılığı olan, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-e maddesi kapsamından çıkartmış, daha özel bir düzenleme yapmıştır. Bu nedenle 765 sayılı TCK.nın 491/2. maddesindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK.nın 142/1-e maddesindeki düzenleme karşılaştırılıp, buna bağlı yorumla doğru bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir.

Ancak 765 salıyı Yasa'da motorlu araçlar, iş makineleri, motosikletler nasıl ki aynı nitelikte eşya kabul edilip, diğer koşulların varlığı halinde anılan Yasa'nın 491/2. maddesi kapsamında değerlendirilerek suçun nitelendirilmesi yapılmakta idi ise, 5237 sayılı Yasa'da da motosiklet, motorlu araçlara ilişkin özele düzenleme öngören 142/1-b (1.cümle) maddesi kapsamında motorlu araçlarla birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu düşüncemizin aksini öngören yasal düzenleme olmadığı gibi, 5237 sayılı TCK.nın yürürlüğe girmesiyle motosikletlerin yapısında, kullanılımında, sokak veya caddelerde kilitli veye kilitsiz bırakılmalarında da bir değişiklik olmamıştır.

Özet olarak; her bir madde, düzenlendiği yasadaki aynı konuya ilişkin diğer maddelerden ayrı olarak ele alınıp tek başına yorumlanması olanaklı değildir. Çünkü çoğu zaman bir konuya ilişkin düzenleme tek bir maddeyle çözüme kavuşturulmamıştır. 765 sayılı Yasa'da, 5237 sayılı Yasa'daki 142/1-b (1.cümle) maddesinin karşılığı olmadığı gibi, 5237 sayılı Yasa'da da, 765 sayılı Yasa'da yer alan 493/1. maddenin karşılığı bir düzenleme yoktur. Bu nedenle bu konuda fazla bir şey söylemeye gerek olmadığı kanaatindeyiz.

Motosikletlere yönelik hırsızlık eylemlerini, motorlu araçlarla birlikte ele alıp TCK.nın 142/1-b (1.cümle) maddesindeki suçun unsuları yönünden değerlendirecek olursak; öncelikle TCK.nın 142/1-b maddesinin 1. cümlesinde hırsızlık suçunun, “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ....... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,” işlenmesi biçimindeki düzenleme gözetildiğinde; suça konu eşyanın kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olmasını suçun nitelikli hali olarak düzenleyen bir yasa maddesi karşısında, bu madde görmemezlikten gelinerek, suçun konusunu oluşturan eşya (motosiklet), ister kilitli olsun ister ise kilitsiz olsun, aynı nitelikte kabul edilerek, başka bir maddeye (TCK.nın 142/1-e maddesi) göre aynı cezayı yaptırımı doğuracak şekilde nitelikli hal kabul edilmesi, adil olmadığı gibi kendi içerisinde çelişki de oluşturmaktadır. Şöyle ki, hiçbir tedbir alınmadan veya kontak anahtarı üzerinde sokağa bırakılmış bir motosikletin çalınması eylemi ile kontağı kilitlenmiş veya tekerleği gövdesine bağlanarak kısmende olsa koruma altına alınmış bir motosikletin çalınması eyleminin aynı nitelikte kabul edilmesi yasaya ve hakkaniyete uygun düşmediği kanaatindeyiz.

Bu genel tespitlerden sonra tartışılacak en önemli sorun, kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin gövdeye bağlanması suretiyle kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş motosikletin, TCK.nın 142/1. maddesinin b bendinin 1. cümlesi kapsamında, “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olan eşya” niteliğinde olup olmadığıdır.

Bu genel tespitlerden sonra tartışılacak en önemli sorun, kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin gövdeye bağlanması suretiyle kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş motosikletin, TCK.nın 142/1. maddesinin b bendinin 1. cümlesi kapsamında, “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olan eşya” niteliğinde olup olmadığıdır.

Motorlu araçların kontak kilitleri gibi, motosikletlerin kontak kitlerininde aracı çalıştırmanın yanı sıra, hırsızlık eylemlerine karşı motosikleti koruma fonksiyonu vardır. Normal yaşamda insanlar ister araba olsun ister motosiklet olsun, kontak kilidini aracın üzerinden almak suretiyle hırsızlık eylemlerine karşı önlem almaktadırlar.

Burada yasal anlamda eşyanın muhafaza altına alınmış olmasının iki yönü söz konusudur. Birincisi suçun mağduruna bakan yönü itibariyle; mağdurun eşyasını korumak için normal sorumlu bir kişi gibi davranıp davranmadığıdır. Kişi değerli bir eşyasını sorumsuzca ve ihmalkar tutumuyla korunaksız bırakıyorsa, yasa koyucunun kişinin sorumsuzca tutumunu korumak veya gözeterek bu yönde suçun nitelikli halinin düzenlemesi söz konusu olamaz. Hırsızlık suçuna ilişkin yasa maddeleri incelendiğinde bu husus açıkça anlaşılabileceği gibi yerleşik uygulama da aynı yöndedir. İkinci yönü ise; eşyanın kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmasıyla hırsızlık eylemlerine karşı engelleyici, caydırıcı olması veya suçun faili için risk oluşturmasıdır. Yoksa kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmış olmakla, eşya (motosikle) hiç bir şekilde çalınamaz veya çalınamaz demek değildir. Bu nedenle direksiyon kilidi olmayan veya tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilitle muhafazası sağlanmamış ya da kontak anahtarı üzerinde bırakılmış olması nedeniyle kolaylıkla çalıştırılıp taşınabilen bir motosiklete göre, basit bir direksiyon vaya kontak kilidi ya da tekerleğin dönmesini engelleyen bir kilit yasal anlamda koruma sağladığında tereddüt bulunmamaktadır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları gözetilerek, yasal anlamda kilidin hangi nitelikte olması gerektiği ve bu bağlamda motosikletlerin kontak veya direksiyon kilitleri ile tekerleğin dönmesini engelleyen kilit sistemlerinin TCK.nın 142/1-b (1. cümlesi) kapsamında kilit olup olmadığını irdeleyecek olursak.

Yasal anlamda bir kilitten bahsedebilmemiz için, kilidin bozuk olmaması ve elle çekildiğinde kolaylıkla açılacak kadar basit olmaması gerekli ve yeterlidir. Bunun yanında kilidin muhkem veya dayanıklı olmasına gerek olmadığı gibi çay kaşığıyla veya metal saç tokasıyla açılması veya aynı marka araç anahtarlarının birbirini açıyor olması, bu kilitlerin yasal anlamda kilit sayılmalarına engel teşkil etmemektedir. Bu nedenle motosikletlerin kontak ve direksiyon kilitleri ile tekerleğinin dönmesinin engellemek için kullanılan kilitler yukarıdaki ifade ettiğimiz nitelikleri taşıması halinde yasal anlamda kilit olduğundan kuşku yoktur.

Tartışılması gereken konulardan biride; motosikletin kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitlenmesi halinde; kilide bir müdahale yapılmadan veya kilit sistemi devre dışı bırakılmadan, motosikletin sürüklenerek veya birkaç kişi tarafından kucaklanarak veya çekiciyle taşınarak çalınması durumda da eylem TCK.nın 142/1-b (1. cümle) kapsamında nitelikli hırsızlık olacak mı dır?

Hemen belirtelim ki bu durumda da eylem anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Çünkü anılan 142/1-b maddesinde, hırsızlık eylemini gerçekleştirme biçimine ilişkin bir düzenlemeye (TCK.nın 142/2-d maddesinde olduğu gibi) yer verilmemiştir. Kapıları kilitlenmek suretiyle sokağa park edilmiş bir otomobilin çekiciyle çalınması halinde, kilit sistemine bir müdahale olmadığı halde, yasal ifadesiyle kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyanın çalınması söz konusu olduğundan eylem TCK.nın 142/1-b (1. cümle) tanımlanan suçu oluşturduğu gibi, aynı şekilde kilitli motosikletin kilit sistemine müdahalede bulunmadan çalınması biçimindeki eylemlerde aynı madde ve fıkra kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacaktır.

Açıklanması gerek diğer bir konu ise; kontak veya direksiyon kilidiyle ya da tekerleğin dönmesini engelleyecek bir kilit sistemiyle kilitli motosiklete veya kapısı kilitli veya kontağı kapalı otomobile yönelik hırsızlık eylemi ile kapısı kilitli çelik kasa veya dondurma dolabına yönelik hırsızlık eylemlerinin birbirinden farklı veya aynı nitelikte olup olmadığıdır.

Madde metnine bakacak olursak; hırsızlık suçunun, “... kilitlenmek suretiyle ...... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” işlenmesi öngörülmüştür. Çelik kasa veya dondurma dolabının kapısının kilitlenmesiyle muhafaza altına alınmış olmayacağı hepimizin malumudur. Çelik kasa ağırlığı itibarıyla korunaklı olabilecek ise de, bu tür eşyaların kilitleri çelik kasayı veya dondurma dolabını korumaya yönelik olmayıp, içerisindeki eşyayı korumaya yöneliktir. Motorlu araçlar ile motosikletler ise, hayatın olağan akışı içerisinde, kapıları, kontak kilitleri veya direksiyonları ya da tekerlekleri kilitlenmek suretiyle aracın kendisi de bu şekilde muhafaza altına alınıp açıkta bırakılmaktadır. Yasa'daki ifadesiyle; “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ...muhafaza altına alınmış olan eşya”nın kendisinin veya içerisindeki eşyanın çalınması halinde eylem TCK.nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturacaktır.

Çelik kasa yönünden ise; kilitli bir çelik kasanın anahtar uydurularak açılıp içerisinden eşyanın çalınması eylemi, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi kapsamına girecek, kilit kırılmak suretiyle veya anahtar uydurma dışında başka bir şekilde kilit devre dışı bırakılarak içerisinden eşyanın çalınması halinde eylem 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilecek, çelik kasanın kendisinin çalınması halinde ise, bulunduğu yere göre bina dahilinde 142/1-b maddesi, açık yerde ise (ör: açık pazar yerinde) 141/1. maddesi kapsamında hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Örnekteki nitelendirmeler birbiriyle çelişkili gözükse de, Yargıtay'ın yerleşik uygulamasını yansıtmakta olup yasa metnine de uygun olduğunda tereddüt bulunmamaktadır.

Bu nedenle motosiklet ve araçların kontak kilitleri (motosikletlerin direksiyon ve tekerleğin dönmesini engelleyen kilitleri de dahil olmak üzere) ile çelik kasa veya dondurma dolabı kilitlerinin yasal anlamda fonksiyonlarının birbirinden farklı olduğu, motosiklet ve araçların kilitleri yukarıda anılan maddeler kapsamında kilit fonksiyonuna sahip oldukları halde, çelik kasa ve dondurma dolabının kilitleri, bu eşyaların kendilerine yönelik hırsızlık eylemleri yönünden yasal anlamda kilit fonksiyonlarının bulunmadığını kabul etmek gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayımızda, kilitlenmeden açık alana park edilmiş motosikletin çalınması biçimindeki eylem TCK.nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu halde, sayın çoğunluğun eylemin TCK.nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğuna ilişkin eleştirisine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/7360, Karar No: 2014/14165, Tarih: 19.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/7360 E.  ,  2014/14165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/12/2012

NUMARASI : 2008/165-2012/518

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31.12.2012 tarih ve 2008/165-2012/518 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili ve davalılar Y.. S.., E.. D.., K.. Y.. ve H.. Y.. vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 19.09.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılardan K.. Y.. ile H.. Y.. vekili Av. S.. K.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, 30.06.2007 tarihinde davalılardan K.. Y..'ın sevk ve idaresindeki MH-HY 58 yabancı plakalı otomobil ile müvekkillerinin ve murisleri F A'ın içinde yolcu olarak bulunduğu Seyit Sarıçiçek'in sevk ve idaresindeki 38 T 0289 plakalı ticari otomobilin çarpışması sonucu, ölümlü, yaralamalı, hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, kazada bir kısım davacıların yaralandığını, murisleri F A'ın ise vefat ettiğini, bilirkişi raporunda asli kusurlunun davalı K.. Y.. olduğunun belirtildiğini, kazadan dolayı her iki araç şoförünün sorumlu olduğunu, kazadan dolayı müvekkillerinin uzun süre komada kaldıklarını ve kemik kırıklarının oluştuğunu, ayrıca annelerinin vefatı nedeniyle hem ruhen, hem de manen çok üzülüp çöküntüye uğradıklarını, davalıların hastaneye dahi geçmiş olsuna gelmediklerini ileri sürerek, M.. A.. için 100,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi annesi F A'ın vefatı

nedeniyle 20.000,00 TL manevi tazminat, A.. A.. için 100,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi kayınvalidesi F A'ın vefatı nedeniyle 10.000,00 TL manevi tazminat, T A için 100,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi babaannesi F A'ın vefatı nedeniyle 10.000,00 TL manevi tazminat, F A için 100,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi babaannesi F A'ın vefatı nedeniyle 10.000,00 TL manevi tazminat, Kübra Ayyıldırım 100,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi babaannesi F A'ın vefatı nedeniyle 20.000,00 TL manevi tazminat, M.. S.. için annesi F A vefatı dolayısıylı 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.