muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6751, Karar No: 2022/1074, Tarih: 27.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6751 E.  ,  2022/1074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idareler vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/279 E. - 2019/41 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasının kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idareler vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/279 Esas - 2019/41 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; mahallinde yapılan keşif sonucu arsa niteliğindeki Tekirdağ İli, Süleymanpaşa İlçesi, Yavuz Mahallesi, 464 ada 9 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak dava tarihindeki taşınmazın bedeli değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak,

Davalı TCDD Genel Müdürlüğü, harçtan muaf olmadığı halde muaf kabul edilerek harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

1-D bendinde yer alan (ve TCDD İşletmeleri Genel Müdürlüğü) kelimelerinin çıkarılmasına ayrı bent olarak (Davalı TCDD Genel Müdürlüğü yönünden kabul edilen toplam bedel üzerinden alınması gerekli 15.085,54 TL harçtan peşin ve ıslah harcı toplamı 5.010,90 TL nin mahsubu sonrası bakiye kalan 10.074,64 TL'nin davalı TCDD Genel Müdürlüğü tahsili ile Hazineye gelir kaydedilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

1-D bendinde yer alan (ve TCDD İşletmeleri Genel Müdürlüğü) kelimelerinin çıkarılmasına ayrı bent olarak (Davalı TCDD Genel Müdürlüğü yönünden kabul edilen toplam bedel üzerinden alınması gerekli 15.085,54 TL harçtan peşin ve ıslah harcı toplamı 5.010,90 TL nin mahsubu sonrası bakiye kalan 10.074,64 TL'nin davalı TCDD Genel Müdürlüğü tahsili ile Hazineye gelir kaydedilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

2- E bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davacı tarafından peşin olarak yatırılan 31,40 TL ve ıslah harcı olarak yatırılan 4.979,50 TL olmak üzere toplam 5.010,90 TL yargılama harcından 3.802,78 TL kısmının davalı TCDD Genel Müdürlüğünden tahsili ile davacıya verilmesine, kalan kısmın karar kesinleştiğinde talep halinde davacıya iadesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9420, Karar No: 2021/67, Tarih: 11.01.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/9420 E.  ,  2021/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’nin 25/12/2017 tarih ve 2017/72 sayılı kararının davalılardan ..., ..., ..., ...,. A.Ş. (Eski Ünvan Ar Faktoring Finansal Hizmetleri A.Ş.) vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin (kapatılan Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin) 03/02/2020 tarihli 2020/110 E. - 2020/204 K. sayılı kararıyla davalı ...’ın adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davalı ...’ın vekili tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca; adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmesi, davada veya talepte haklı olduğu hususunda da mahkemede kanaat uyandırması gerekir.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişinin, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren, mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye ibraz etmesi zorunludur.

Somut olayda; adli yardım talebine ilişkin dilekçe ve ekinde yer alan bilgi ve belgeler, tek başına adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlar nitelikte değildir.

Yukarıdaki nedenlerle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin (kapatılan Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin) adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalı vekilinin yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı ...’ın yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince kesin olarak REDDİNE, 11/01/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19227, Karar No: 2018/9523, Tarih: 24.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/19227 E.  ,  2018/9523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, muris ... 'nun 10.09.2012 tarihinde vefat ettiğini, murisin vefat etmeden önce 2008 yılı içerisinde Türkiye Halk Bankası A.Ş ... Şubesi’nden 7 yıl süreli 20.000,00 TL bedelli tüketici kredisi kullandığını, kredinin teminat altına alınması amacıyla ilgili banka tarafından davalı Halk Hayat ve Emeklilik A.Ş'ye 3 yıl süre ile kredi hayat sigortası yaptırıldığını, bu hayat sigortasının süresinin 08/09/2011 tarihinde sonlandığını daha sonra tamamıyla murisin bilgisinin dışında 05.01.2012/2013 vadeli ... nolu poliçe ile 1 yıllık daha sigorta poliçesi tanzim edildiğini, murisin vefatından sonra müvekkili davacılar tarafından davalı sigorta şirketine ilgili banka aracılığıyla başvuru yapıldığını, fakat davalı şirketçe, murisin 2 yıldır kanser tedavisi gördüğü, murisin rahatsızlığının sigortalanmadan önce teşhis edilerek tedavisine başlandığı, bu durumun Hayat Sigortaları Genel Şartlarının C.2.2 maddesine aykırı olduğunu, murisin beyan yükümlülüğünü kasıtlı olarak ihlal ettiğini bu nedenle sözleşmeden cayıldığını, davalı tarafın bu beyanlarının hukuki dayanaktan yoksun ve mesnetsiz olduğunu, murisin kredinin kullanıldığı tarih olan 2008 yılı içerisinde hastalığa yakalanmamış olduğunu, murisin sigorta poliçesinin yenilenmesinden de haberdar olmaması nedeniyle beyanda bulunmasının beklenmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu bildirerek, 15.967,30 TL poliçe teminat bedelinin poliçe başlangıç tarihi olan 05/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkili davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacıların istem ve tahsil yetkisinin bulunmadığını, bu nedenle taraf sıfatı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesini, aksi halde ise müvekkili şirket tarafından tanzim edilen ilk hayat sigorta poliçe süresinin bitmesinden dört ay sonra davaya konu sigorta poliçesinin düzenlendiğini, tanzim edilen ölü muayene tutanağında, davacı ...'nun eşinin 2 yıldır kanser tedavisi gördüğünü bildirmiş olduğunu, sigortalının rahatsızlığının poliçe başlangıç tarihinden önce olduğunu, bu nedenle tazminat talebinin reddedildiğini, davacının murisinin beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların murisine davalı sigorta şirketinin TTK'un 1435 maddesi anlamında beyanda bulunma imkanı verilmediği, sigortalının belli bir miktar primi de yatırmadığının anlaşılmasına ve sigortacı tarafından sigortalının TTK'un 1442/1-c maddesi uyarınca da beyanının alınmadığı, sigortalının kasten beyan yükümlülüğünü ihlal ettiğine ilişkinde bir delil sunulamadığı, rizikonun gerçekleştiğinin ve sigorta tazminatını isteyebileceklerinin kabulü ile davanın kısmen kabulü ile 14.530,24 TL tazminatın davalıdan tahsili ile davacıların veraset ilamındaki hisseleri oranında davacılara verilmesine, hüküm altına alınan miktara 27.02.2013 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hayat sigorta sözleşmesine dayanan tazminat istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık , ... nolu poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının kanser hastalığı olup olmadığı, kanser hastalığını kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacılar davalı tarafından düzenlenen sigorta poliçeleri gereğince sigorta bedelinin ödenmesini talep etmiş, davalı tarafça sigortalının rahatsızlığının 2. düzenlenen poliçe başlangıç tarihinden önce olduğunu, bu nedenle tazminat talebinin reddedildiğini beyan etmiş, mahkemece kasıt halinin bulunmadığı davalı sigorta şirketinin cayma hakkını kullanamayağının, rizikonun gerçekleştiğinin ve sigorta tazminatını isteyebileceklerinin kabulü ile davanın kısmen kabulü ile 14.530,24 TL tazminatın davalıdan tahsili ile davacıların veraset ilamındaki hisseleri oranında davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK'nun 1435. maddesi (eki 1290. maddesi) “Sigorta ettiren sözleşmenin yapılması sırasında bildiği veya bilmesi gereken tüm önemli hususları sigortacıya bildirmekle yükümlüdür. Aynı yükümlülüğü sözleşmesinin devamı süresincede vardır.

Hayat Sigortası genel Şartlar C-3. maddesinde de “Sigorta Süresi İçinde Beyan Yükümlülüğü” şartları düzenlenmiş, söz konusu maddeye göre sigortalı “Sözleşmenin yapılmasından sonra, sigortacının izni olmadan rizikoya etki edebilecek hususlarda meydana getirilen değişikliklerin 8 gün içinde sigortacıya bildirilmesi gerekir, Durumun sigortacı tarafından öğrenilmesinden sonra, değişiklik, sigortacının sözleşmeyi yapmaması ya da daha ağır şartlarda yapmasını gerektiren hallerden ise sigortacı 8 gün içinde sözleşmeyi fesheder veya prim farkını almak suretiyle sözleşmeyi yürürlükte tutar “

C-3. 3 maddesi ise “Sigortacının sözleşmeyi bu değişikliklere göre yapmamasını veya daha ağır şartlarda yapmasını gerektiren hallerde;

a) Sigortacı durumu öğrenmeden önce;

b) Sigortacının fesih ihbarında bulunabileceği süre içinde;

c) Fesih ihbarında bulunabileceği süre içindeki

C-3. 3 maddesi ise “Sigortacının sözleşmeyi bu değişikliklere göre yapmamasını veya daha ağır şartlarda yapmasını gerektiren hallerde;

a) Sigortacı durumu öğrenmeden önce;

b) Sigortacının fesih ihbarında bulunabileceği süre içinde;

c) Fesih ihbarında bulunabileceği süre içindeki

ç) Fesih ihbarının hüküm ifade etmesi için geçecek süre içinde riziko gerçekleşirse, sigortacı tazminatı, o tazminata ilişkin olarak tahakkuk ettirilen prim ile tahakkuk ettirilmesi gereken prim arasındaki orana göre öder” hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda Davacının murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle, 08.09.2008 başlangıç tarihli, 08.09.2011 bitiş tarihli hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçe primi 486,76 TL de ödenmiş, poliçenin bitim tarihinden sonra muris ... 'nun bilgisi dışında 05.01.2012/05.01.2013 tarihlerini kapsayan, sigortalının sağlık durumu hakkında herhangi bir soru ve bilgi almaksızın ... nolu poliçe tanzim edilmiş 150,46 TL de prim belirlenmiş, poliçenin düzenlenmesinden sonra 10.09.2012 tarihinde davacıların murisi vefat etmiştir.

Yargılama sırasında iç hastalıkları uzmanı doktor ve sigorta hukukçusundan alınan 15.11.2013 havale tarihli bilirkişi heyet raporunda; davacıların murisi ...'nun kanser hastalığına yönelik tanısının 11.11.2010 tarihinde konulduğu, davalı sigorta tarafından davacının murisine haber vermeksizin düzenlenen 5299821 nolu poliçede davacıların murisine sağlığı ile ilgili soru sorulmadığı,

davacının murisinin sözleşmenin yenilenmesinden haberinin olmamasına göre davalıya kasıtlı olarak sağlık durumu hakkında bilgi vermediğinin düşünülemeyeceği ancak bu durumda da TTK 1435 ve hayat sigortası genel şartlar C-3 ve devamı hükümlerinin tartışılarak karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 24/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3481, Karar No: 2024/7317, Tarih: 29.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3481 E.  ,  2024/7317 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekillerinin istinaf başvurusunun ise kesinlikten reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı bakım ve rehabilitasyon merkezinde bakım personeli olarak 01.08.2006 tarihinden itibaren çalışmakta iken 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) ile kadroya geçirildiği ve hâlen çalışmaya devam ettiğini, alt işveren şirketlerde çalışırken şirketlerle asıl işveren arasında yapılan ihale sözleşmesinde ödenecek çıplak ücretin, asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak düzenlendiğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü madde gereğince işçilerin mevcut ücret ve sosyal hakları korunarak sürekli işçi kadrolarına geçişlerinin yapıldığını, 696 sayılı KHK gereği ve bireysel iş sözleşmesinde açıkça yazılı olduğundan müvekkilinin temel ücreti her asgari ücret artığında belirlenen asgari ücretin yüzde fazlası olması gerektiğini ve üzerine de toplu iş sözleşmesi zamlarının uygulanması gerektiğini, davalı Bakanlıkça yayımlanan genelge çerçevesinde çalışan personelin evlerine gitmeksizin önce birer hafta, sonra 15 gün aralıksız, daha sonra 10’ar günlük nöbetler tutmak suretiyle çalıştıklarını, Bakanlığın yayımladığı toplu iş sözleşmesinin gece çalışmasına ilişkin maddesinde saat 20.00 ile 06.00 arası çalışanlara bu saatler arası çalışılan süre kadar ücretlerinin %10 oranında gece zammı ödenmesi gerektiğinin düzenlendiğini, günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağının Kanun'un emredici kuralı olduğundan 24 saat nöbet tutan davacının 11 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak ödenmesi gerektiğini, işçilerin gece çalışmalarının günde 7,5 saati aşamayacağından bu çalışma saatini aşan gece çalışmalarının da fazla çalışma ücreti olarak ödenmesi gerektiğini, aralıksız olarak davalı işyerinde 1 hafta, sonra 15 gün, sonra 10 gün esasına göre çalışan müvekkilinin haftanın 7 günü çalışması nedeniyle 2 yevmiye tutarında hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatillerde çalışması sebebiyle de 3 yevmiye ödenmesi gerektiğini belirterek ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacakları ile fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde gereğince 01.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, anılan hüküm gereği geçiş anındaki temel ücretin belirlendiğini, maktu olarak belirlenen bu ücret üzerine toplu iş sözleşmesi kapsamında zam yapılabileceğini, temel ücretin asgari ücret ile ilişkisinin kesildiğini, davacının 2018 yılı ücreti korunarak üzerine %4 oranında zam uygulandığını, ücret ödemesinde hukuka aykırılık bulunmadığını, ücret indiriminin söz konusu olmadığını, müvekkili Bakanlık Personel Genel Müdürlüğünün 23.03.2020 tarihinde yayınlanan kovid-19 kapsamında kamu çalışanlarına yönelik ilave tedbirler konulu yazısında sosyal hizmetler ve bakım hizmetlerinde görevli personelin esnek çalışma kapsamı dışında kalacağının belirlendiğini, 02.04.2020 tarihinden itibaren öncelikle 7 günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, sonrasında 14 günlük olarak uygulanmaya devam ettiğini ancak test sonucu pozitif çıkan personelin yerine ikame personel çalıştırılması gerektiğinden bazı personelin vardiyalarına devam etmek zorunda kalındığını, konaklama, yemek ve diğer ihtiyaçlarının karşılandığını, dinlenme zamanlarının kuruluşta geçirildiğini, iddia edildiği gibi 24 saatlik çalışma usulünün olmadığını, denkleştirme esası gereğince davacının dinlendirildiğini, pandemi şartları zorunlu nedenleri gerektirdiği için işçilerden fazla çalışma onayının alınmasına gerek olmadığını, Kanun'da günlük çalışma süresinin 11 saat olarak belirlendiğini, Yargıtayın emsal kararıyla işçinin fiilen en fazla 14 saat çalışabileceğinin kabul edildiğini, 4857 sayılı İş Kanunu’nun (4857 sayılı Kanun) 69 uncu maddesinde “Çalışma hayatında gece en geç saat 20:00’de başlayarak en erken 06:00’ya kadar geçen ve herhalde en fazla 11 saat süren dönemdir.” şeklinde düzenleme bulunduğunu, davacı işçinin çalıştığı sürelerinin tamamının gece çalışması olmadığını, 7 saatlik çalışmasının 4 saatini gündüz çalıştığını, davacının gece mesaisi yaptığının söylenemeyeceğini, hafta sonları veya ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan sözleşmede asgari ücretin belirli bir oran fazlasına yönelik bir düzenleme bulunmadığı ve ücret bordroları, puantaj kayıtları ile yasal mevzuat dikkate alınarak hazırlanan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil, gece zammı alacak taleplerinin ücret farkı talebinden bağımsız olarak eksik ödeme yapıldığı iddiasına dayandığını, ücret farkı oluşmadığından diğer alacakların da oluşmadığının kabul edilmesinin usule ve kanuna aykırı olduğunu, anılan alacaklarla ilgili farkın hesaplanmasına dair taleplerinin karşılanmadığını, müvekkilinin kadroya geçmeden önceki son ihale şartnamesi ve sözleşmesine göre asgari ücretin belirli bir oran fazlası ücret aldığını ancak ücretinin düşürüldüğünü ve müvekkilinin eksik ücretten kaynaklı fark alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; cevap dilekçesindeki beyanlar doğrultusunda İlk Derece Mahkemesi kararına itiraz ettiklerini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; her ne kadar verilen karar davalı tarafça istinaf edilmiş ise de hüküm altına alınan miktarın karar tarihi olan 2023 yılında istinaf kesinlik sınırı olan 17.830,00 TL'nin altında kalması sebebiyle istinaf dilekçesinin reddi gerektiği; diğer yandan davacının kadroya alınması ile birlikte işverenle imzalanan iş sözleşmesinde açıkça her dönem geçerli asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği kararlaştırılmadığından, davacının asgari ücretin belirli oran fazlası ücret alması gerektiğine ilişkin iddiasının hukuki bir dayanağı bulunmadığı, buna göre davacının eksik ücret iddiasına dayalı fark alacak taleplerinin reddedilmesinde isabetsizlik olmadığı, tespit edilen fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücret ialacaklarının dosya kapsamına uygun olduğu ve davacının istinaf nedenleri yerinde görülmediği gerekçeleriyle davalının istinaf dilekçesinin miktar itibarıyla kesin olması sebebiyle kesinlikten reddine, davacının istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme