muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/35222, Karar No: 2023/6027, Tarih: 12.09.2023

Resmi belgede sahtecilik suçu için suç tarihlerinin, 02.01.2013 ve 23.01.2013 tarihli ekspertiz raporlarına göre, sanıkların eli ürünü olduğu belirtilen son reçete tarihlerine göre, sanık ... için 03.11.2011, sanık Muhammed İpkin için 30.07.2012 ve sanık ... (Karaşoğlu) için 08.08.2012 olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

1. Sanıkların, haklarında mahkûmiyet kararları verilen Gökdaş Eczanesi sahibi ve çalışanları olan sanıklar ile iştirak halinde olduklarına dair delil bulunmadığı, sahte olarak düzenlenmiş ilaç raporları gösterilerek sanık ... Göktaş'ın da eczacı olmasına duyulan güven ile sanık ... Göktaş ve akrabaları ile eczane çalışanı olan diğer sanıklar adına reçete düzenledikleri, alınan ekspertiz raporlarına göre, bir çok reçetede sanıkların yazı ve imzalarının bulunmadığı, bir kısım reçetelerde sanıkların yazdıkları ilaçlara ek olarak sanık ... tarafından ekleme yapıldığı, bazı reçetelerde ise yazılan ilaç kutu sayıları tahrif edilerek fazlalaştırıldığı, bir kısım reçeteler ise içerik itibarıyla sahte olarak düzenlenmiş ise de, sanıklar ... ve ...'ün savunmalarında belirttikleri gibi gerçek cilt hastası olan kişilerin kimliklerini kullandıklarını beyan etmeleri nedeniyle, kararlarda hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

D. Sanıklar ..., ... (...), ...,... (...) ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden

Suç tarihlerinin, sanıklar ... ve ... için reçete ve rapor tarihi olan 02.09.2010, ... için, 30.10.2010, 02.01.2013 ve 23.01.2013 tarihli ekspertiz raporlarına göre, sanıkların eli ürünü olduğu belirtilen son reçete tarihleri itibarıyla, sanık ... (İmani) için 26.10.2010, sanık ... Koyun (Esen) için 28.10.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

E. Sanık ... Hakkında Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Ve Sanık ... Hakkındaki Hükümler Yönünden

E. Sanık ... Hakkında Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Ve Sanık ... Hakkındaki Hükümler Yönünden

1. ... yönünden; suç tarihinde Özel Dudullu Meditime Tıp Merkezi sahibi ve mesul müdürü olan ...'nin akrabası olan sanık ... Göktaş'ın talebi doğrultusunda sanık ... aracılığıyla sanık ...'ın akrabası olan ... ve eczane çalışanı sanık ... Kayacı adına sanki cilt hastalıkları varmış gibi gerçeğe aykırı sahte ilaç kullanım raporları düzenleyerek bu raporlara istinaden bu kişiler adına toplam 18.677,89 TL tutarında sahte reçete düzenlenmesine ve bu şekilde haksız menfaat elde edilmesine sebebiyet verdiği, sanık ...'ün savunmaları ve sanık ...'in soruşturma evresinde kolluk birimini arayarak suça konu ilaç raporlarını ve reçeteleri sanık ...'nin istemesi üzerine düzenlediği şeklindeki beyanı ile anlaşılmakla, sanığın dolandırıcılık suçuna iştirak ettiği ve atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesinin birinci fıkrası yollaması ile nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması gerekirken beraatına hükmolunması nedeniyle temyize konu karar hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanık ... yönünden; Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 27.01.2016 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. Resmi Belgede Sahtecilik Ve Nitelikli Dolandırıcılık Suçlarından Sanıklar ..., ..., ... Ve ... Hakkında Kurulan Hükümlere Yönelik Sanıklar ..., Murat Levent Göktaş Ve ... Pınar Göktaş Müdafiileri İle Sanık ...'ın Temyizleri Yönünden Sanıklar ..., ..., ... (İmani), ... (Karaşoğlu), ..., Gökçen Koyun (Esen), ... Hakkında Nitelikli Dolandırıcılık Ve ..., ... Ve ... (Karaşoğlu) Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünün (B ve C) bentlerinde açıklanan nedenlerle, Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2015 tarihli ve 2014/61 Esas, 2015/284 Karar sayılı kararlarında, sanıklar ..., ..., ... müdafiileri, sanık ... ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ..., ... (İmani), ..., Gökçen Koyun (Esen) ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden

B. Sanıklar ..., ... (İmani), ..., Gökçen Koyun (Esen) ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünün (D) bendinde açıklanan nedenlerle, Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2015 tarihli ve 2014/61 Esas, 2015/284 Karar sayılı kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

C. Sanık ... Hakkında Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Beraat Hükmüne Ve Sanık ... Hakkındaki Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (E) bendinde açıklanan nedenlerle, Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2015 tarihli ve 2014/61 Esas, 2015/284 Karar sayılı kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10650, Karar No: 2016/10878, Tarih: 18.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/10650 E.  ,  2016/10878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nisbi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, Yargıtay’ın bozma kararından sonra yapılan ilk duruşmada savunması sırasında "... Bu dava daha evvel sahtekarca yürütülmüştür" diyerek mahkeme heyetine hakaret ettiği, Mahkeme Başkanının sanığı, mahkemeye hakarette bulunduğu hususunda uyarması üzerine sanığın bu defa "Ben sizi kast etmiyorum. Önceki yargılamayı yapanları kast ediyorum. Ayrıca sözlerimi düzeltiyorum. Sahtekarlıkla elde edildiğini düşündüğüm deliller ile yürütülmüştür" dediği ve bu şekilde sanığın kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın savunmasındaki ifadeler rahatsız edici olmakla birlikte iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında ve ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir.

AİHM içtihatlarına göre, avukatlar da gerek kamuoyunun önünde gerekse yargılama faaliyetleri esnasında adaletin işleyişine dair yorum yapma hakkına sahiptirler. Ancak bu husustaki eleştiriler belirli sınırları aşmamalıdır. Bu bağlamda adaletin uygun biçimde sağlanması isteği ile yargılama makamlarının mesleki onurları arasında bir denge kurulmalıdır. Aksi takdirde, bir yargı mensubunun önyargılı ve dayanaktan yoksun bir şekilde eleştirilmesi onun itibarını kolayca zedeleyebilecektir. Ancak yine de yargı mensupları da diğer kişiler gibi özellikle kamu yararını ilgilendiren konularla ilgili yapılan eleştirilerde kendilerine karşı yapılan eleştirilere karşı belli bir oranda hoşgörü göstermek zorundadırlar.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Son olarak, adil yargılama ilkesi, taraflar arasında serbest, hatta enerjik bir görüş alışverişini gerekli kılmaktadır. Bu nedenle, bir yargılama sırasında sanığın ya da savunma makamının ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamalar dar yorumlanmalıdır. Zira, yargılama makamlarına karşı kullanılan ifadeler görevi sırasındaki hakim ve savcıların onuruna dönük bir saldırı olarak kabul edilse dahi üst sınırdan verilen ceza, izlenen meşru amaçla orantılı kabul edilmeyecektir.

Savcı tarafından tanıklık yapmak için mahkemeye bir kişinin çağrılması işlemini “manipülasyon ve kanıtların yasadışı yollarla sunulması” olarak nitelendirmesi nedeniyle, başvuran hakkında, yargılama sırasında kullandığı ifadelerden ötürü hakaret davası açılarak para cezasına çarptırıldığı Nikula – Finlandiya davasında, AİHM, resmi görev yapan memurlara karşı kabul edilebilir eleştiri sınırlarının sade kişilere göre daha geniş olduğunu, ancak bu memurların davranışlarının, tıpkı politikacılar gibi, sürekli denetim altında olacağı ve bu nedenle her türlü eleştiriye göğüs germeleri gerektiği anlamına gelmediğini, aksine görev başındaki memurların sözlü hakaret mahiyetindeki saldırılara karşı korunması gerektiğini yinelemiştir. Bununla birlikte AİHM’e göre, bu davada hakaret içeren bir saldırı söz konusu değildir. Başvuranın temel eleştirisi, sert de olsa, savcının dava devam ederken seçtiği yöntem hakkındadır. Dolayısıyla, savcının mesleki veya diğer nitelikleri hedef yapılmamıştır. Bu nedenle AİHM’e göre, savcı bu eleştirileri hoşgörü ile karşılamalıdır. AİHM, ayrıca, içtihadındaki sonucuna ulaşırken, ifadelerin medya önünde değil, sadece duruşma salonunda söylenmiş olduğunu da özellikle vurgulamıştır. Nitekim AİHM, göre ancak çok istisnai hallerde savunma avukatının ifade özgürlüğüne getirilen bir sınırlama kabul edilebilecektir (Nikula/Finlandiya, 31611/96, 21.03.2002)

Somut olayda, sanık tarafından kullanılan ifadeler, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gibi, değer yargısı niteliğine sahiptirler. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Ayrıca bahse konu ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılan ve şikayetçilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedirler. Bu durumun aksinin savunulması, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

2- Kabule göre de,

Hakaret suçunda temel ceza belirlenirken doğrudan TCK'nın 125-3-a maddesi gereğince uygulama yapılması yerine, TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca ceza belirlendikten sonra 125/3-a maddesi uygulanması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.05.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/401, Karar No: 2016/3818, Tarih: 09.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/401 E.  ,  2016/3818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olduğu ... ve ... İçin İleri isimli haftalık gazetenin 07.11.2014 tarihli dokuzuncu sayısında yayınlanan yazı başlığında yer alan “kaçık” şeklindeki, yazının içeriği ile ilgisi bulunmayan ve eleştiri sınırları içerisinde değerlendirilmesi mümkün olmayan sözün; incitici, küçük düşürücü ve katılanın toplum içindeki saygınlığını zedeleyici mahiyette olması nedeniyle hakaret niteliği taşıdığı gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/191, Karar No: 2015/205, Tarih: 15.04.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/191 E.  ,  2015/205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2008 tarihli iddianamesi ile katılanların babası olan sanık ...'ın 1993 yılında ... Altuntaş Turizm Sanayii ve Ticaret A.Ş'yi aile şirketi olarak kurduğu, eşi sanık ... ile oğlu sanık ...'ın da katılanlarla birlikte şirkette hissedar ve yönetim kurulu üyesi oldukları, 1999-2000-2001-2003-2004-2005 ve 2006 yılı olağan genel toplantılarının katılanlara haber verilmediği ve belirtilen tarihlere ait toplantı tutanaklarının katılanların yerine sanıklarca sahte olarak imzalandığı iddiası ile resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı, 26.05.2008 tarihli ekspertiz raporuna göre, 1995-1996-1997-1998 ve 2002 yıllarındaki genel kurul toplantılarındaki imzaların katılanlara ait olduğu ancak 1999-2000-2001-2003-2004- 2005 ve 2006 tarihli tutanaklardaki imzaların katılanların eli ürünü olmayıp sahte oluşturulduklarının belirlenmesi, sanıkların aile şirketi olması nedeniyle karşılıklı güven esasına dayalı olarak imzaların sonradan tamamlanabildiğini bu nedenle katılanların bir kısım toplantılara katılmadıkları halde imzalarını sonradan tamamlamış olabileceklerini savunmaları, katılanların 1997-1998 yıllarından itibaren genel kurullardan haberdar edilmediklerini ve hiçbir toplantıya katılmadıklarını iddia ettikleri halde 2002 yılına ait toplantı tutanağındaki imzaların katılanların eli ürünü olduğunun anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında açıklandığı ve Dairemizin benzer birçok kararında vurgulandığı üzere; belgelerde sahtecilik suçlarında kast, zarar vermek bilinci ve iradesi olarak kabul edilmelidir. Mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan fail de mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından kastın varlığı ileri sürülemez. Ancak doğal olarak, rıza üzerine başkasının imzasını taklit eden failin, mağdura herhangi bir zarar vermeyeceği kanısı ile hareket ettiği sabit olmalıdır. Mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanması zorunludur. Mağdurun rızası açık olabileceği gibi zımni de olabilir. Özellikle iki kişi arasındaki ilişkiler, böyle bir rızanın varlığını ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimse de suç kastının varlığı kabul olunamaz.