muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17941, Karar No: 2019/742, Tarih: 09.01.2019

**18. Ceza Dairesi         2016/17941 E.  ,  2019/742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Sanığın, mağdur kamu görevlisine yönelik söylediği kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerinin, muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmadığı, demokratik toplumun zorunlu unsurlarından olan eleştiri niteliğinde olduğu, Anayasanın 26 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesinde düzenlenen ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı anlaşılmakla, unsurları oluşmayan hakaret suçundan sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Hakaret suçunun aleni olan haber sitesindeki yazıya yapılan yorum ile işlenmiş olması nedeniyle sanık hakkında TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’nın temyiz nedenleri kabul edildiğinden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7188, Karar No: 2014/19013, Tarih: 10.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/7188 E.  ,  2014/19013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/224900

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2008

NUMARASI : 2008/89 (E) ve 2008/505 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık S.. A.. tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- UYAP'tan çıkarılan sanık İ.. O..'a ait nüfus kayıt örneğine göre, sanığın 18.10.2008 tarihinde hüküm tarihinden önce öldüğünün anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCY'nin 64/1. maddesi uyarınca işlem yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık S.. A..'nun olay günü Afyonkarahisar-İzmir karayolu kenarındaki DSİ'ye ait iş makinesinden mazot çaldığı, TCY'nin 44. maddesine göre eyleminin bir bütün halinde 142/1-a maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınmadan aynı Yasa'nın 142/1-a-e maddesi ile uygulama yapılması,

3-Sanıkların olay sırasında kullandığı aracın olay yerinden 400 metre uzaklıkta çalınan mazotla birlikte yakalandığının anlaşılması karşısında, suçun tamamlandığı gözetilmeden kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek sanık S.. A..'nun cezasından 5237 sayılı TCY'nin 35. maddesi ile indirim yapılması,

4-Suçun saat 19:00 sıralarında işlendiği, güneşin olay günü 17:31'de battığının anlaşılması karşısında sanık S.. A.. hakkında hırsızlık suçu için, 5237 sayılı TCY'nin 143.maddesinin uygulanmaması,

5-Sanık S.. A.. hakkında tekerrüre esas alınan Sakarya 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23.10.2007 gün ve 2007/54-107 sayılı kararının kesin nitelikte olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının, tekerrüre esas hükümlülüklerinin en ağırı olan Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.09.1988 gün 307-284 sayılı ilamının, infaz tarihi araştırılarak tekerrür uygulamasına esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

6-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanık S.. A..'nun, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. A.. ve İ.. O.. savunmanları ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, sanık İ.. O.. yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6241, Karar No: 2022/1530, Tarih: 14.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/6241 E.  ,  2022/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ... ile birlikte alışveriş yapma bahanesiyle mağdurun kasiyer olarak çalıştığı markete gelip mağdura önce 100,00 TL parayı bozdurmak istediğini söylediği, mağdurun parayı alıp tezgahın üstüne koyduğu ve kasadan 2 adet 50,00 TL’yi hazırlayıp sanığa verdiği, sanığın sonra 50,00 TL’yi de bozdurmak istediğini söylediği ve bu sırada kapı ağzında bekleyen arkadaşı ...’la konuşarak mağdurun dikkatin dağıtıp tezgahın üzerinde bulunan 100,00 TL’yi gizlice aldığı, ardından mağdurun bozuk olarak verdiği 50,00 TL’yi de alarak marketten ayrıldıkları olayda, sanığın eyleminin suç tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesin oluşturduğu halde TCK'nın 142/2-b maddesinden uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23138, Karar No: 2013/12480, Tarih: 09.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23138 E.  ,  2013/12480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2009 gün ve 2009/8539-3400-1576 sayılı iddianamesi ile vergi suçu raporuna ve Tekirdağ Vergi Dairesi Başkanlığının mütalasına uygun olarak "sahte faturaları bilerek alıp yasal defterlerine kaydettiğinden bahisle sahte fatura kullanmak" suçundan da dava açılması karşısında tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği tarihlerden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1533, Karar No: 2016/11789, Tarih: 11.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1533 E.  ,  2016/11789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı vekili, davacının işveren tarafından sigortasız çalıştırıldığını, davacının sigortasının yaptırılmasını talep etmesi üzerine iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, davacının hak kazandığı yıllık izinlerinin işveren tarafından eksik kullandırıldığını, davacının her yıl bir hafta izin kullanabildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, taraflar arasında hizmet ilişkisinin bulunmadığını, davacının ara sıra işyerine gelerek personele yardımcı olduğunu, davacının başka bir işte çalıştığını, davacıya maaş ödenmediğini, harçlık mahiyetinde para verildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasında hizmet ilişkisi bulunduğu, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının davalıya ait işyerinde kesintisiz çalışıp çalışmadığı, tazminat ve alacaklara esas hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Çalışma olgusunun iddia eden işçi her türlü delille kanıtlayabilir. Somut uyuşmazlıkta, davacı 20/03/2006-30/11/2011 tarihleri arasında, işyerinde kesintisiz çalıştığını iddia etmiş davalı ise taraflar arasında bir hizmet ilişkisinin bulunmadığını savunmuştur.

Dosyada mevcut kayıtlarının incelenmesinde, davacının davalıya ait işyerinde sigortalı bir çalışmasının bulunmadığı tespit edilmiştir.

Tanıklar, davacının çalışmasının kesintili olup olmadığı, davacının işe başlama ve iş akdinin feshedildiği tarih konularında çelişkili beyanlarda bulunmuşlardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları nazara alınarak davacının davalıya ait işyerinde 20/03/2007-30/11/2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilmişse de eksik incelemeye dayalı bu tespit isabetli değildir.

Tanıklar, davacının çalışmasının kesintili olup olmadığı, davacının işe başlama ve iş akdinin feshedildiği tarih konularında çelişkili beyanlarda bulunmuşlardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları nazara alınarak davacının davalıya ait işyerinde 20/03/2007-30/11/2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilmişse de eksik incelemeye dayalı bu tespit isabetli değildir.

Yapılması gereken, taraf tanıkları ve özellikle davacı tanığı Mehmet ... tekrar dinlenerek, davacının hangi tarihte işe başladığı, çalışmaya ara verip vermediği, ara vermişse hangi tarihte ara verdiği ve hangi tarihte tekrar gelip çalışmaya başladığı, kaç kez ara verdiği, iş akdinin hangi tarihte feshedildiği hususları açıklığa kavuşturulmalı, tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeli ve sonucuna göre davacının hizmet süresi kesin olarak saptanmalıdır.

Eksik inceleme ile davacının hizmet süresinin tespiti hatalıdır.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı davalıya ait lokantada garson olarak çalışmaktadır. Davacı tanıkları, davacının ücretinin cironun % 10 ve bahşişlerden oluştuğunu ifade etmişler, davalı tanığı İsmail Aydoğdu ise asgari ücret ve bahşişlerden oluştuğunu söylemiştir.

Yukarıdaki ilke kararımızda da açıkça belirtildiği üzere, ücretin bahşişlerden oluşması ya da bahşişlerin ücretin bir kısmını oluşturması durumlarında, fazla çalışma ücretinin zamsız kısmının ücretin içinde ödendiği kabul edilmeli ve sadece zamlı kısım hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Başka bir anlatımla, bu durumda fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hatalı olarak, fazla çalışmalar saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre hesaplanmıştır. Yapılması gereken, fazla çalışmanın sadece zamlı kısmının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırmak ve sonucuna göre fazla çalışma ücreti talebi konusunda bir karar vermektir.

Hatalı bilirkişi raporuna itibarla, fazla çalışma ücretinin yazılı şekilde hüküm altına alınması isabetsizdir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hatalı olarak, fazla çalışmalar saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre hesaplanmıştır. Yapılması gereken, fazla çalışmanın sadece zamlı kısmının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırmak ve sonucuna göre fazla çalışma ücreti talebi konusunda bir karar vermektir.

Hatalı bilirkişi raporuna itibarla, fazla çalışma ücretinin yazılı şekilde hüküm altına alınması isabetsizdir.

4- 6100 sayılı HMK.’un 25. Maddesi uyarınca, “kanunda öngörülen istisnalar dışında hakim iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz”. Kısaca maddi vakıa ile bağlı kalınmalıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının her yıl yıllık izinlerinden sadece bir haftasını kullanabildiğini, izinlerin kalan kısımlarını kullanamadığını ileri sürerek, izin ücreti talep etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının sınırladığı maddi vakıa gözetilmeksizin ve vakıa dışına çıkılarak, davacının hizmet süresine göre 56 gün (4 yıl x 14 gün = 56 gün) yıllık izne hak kazandığı belirtilmiş ve 56 gün üzerinden izin ücreti hesaplanmıştır.

Mahkemece, davacının izinle ilgili belirttiği maddi vakıa gözetilerek, izin ücretinin yeniden hesaplanması için bilirkişiden ek rapor aldırılmalı ve sonucuna göre talep hakkında bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21727, Karar No: 2015/33894, Tarih: 08.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21727 E.  ,  2015/33894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını ileri sürerek, kullandırılmayan yıllık izinlerinin ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, davacının mevsimlik işçi olduğu dönemde yıllık izin hakkının bulunmadığını, daimi kadroya geçirildikten sonraki izinlerini kullandığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dava devam ederken davalı gösterilen...İl Özel İdaresi Kanun'la kaldırıldığından davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık doğmuştur

6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 1. fıkrası ile bazı illerde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de Kanun'un bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanun'un kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.