muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/106, Karar No: 2007/110, Tarih: 22.05.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/6-106 E., 2007/110 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/6-106 E., 2007/110 K.**

**- KANUNİ HAFİFLETİCİ SEBEBLER

- KANUNUN ZAMAN BAKIMINDAN UYGULANMASI

- LEHE OLAN HÜKÜMLERİN UYGULANMASINDA USÜL**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 35 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 141 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 493 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 62 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık Ünal K......'ın 765 sayılı TCY'nın 493/1, 62, 59 ve 81/1-3 maddeleri uyarınca 1 sene 8 ay 1 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin olarak İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 03.04.2003 gün ve 348-198 sayılı hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 14.09.2006 gün ve 4486-8070 sayı ile;

"Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY'nın 493/1, 62/1, 59/2, 81/2-3. maddelerine göre cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 141/1, 35, 62/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları ile suça konu malın değerinin az olmadığı da gözetildiğinde, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında sanık yararına olması ve 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunduğu" gerekçesiyle bozulmuştur.

Yerel Mahkeme 06.02.2007 gün ve 611-21 sayı ile;

"....... Eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 35, 62 ve 58/6-7. maddelerine temas ettiğini, anılan maddelerle uygulama yapıldığında sanığa 1 yıl 4 ay hapis cezası verilmesi gerektiğini, bu durumda mükerrir konumunda olan sanığın 8 ay 27 gün cezaevinde yattıktan sonra şartla salıverilebileceğini, oysa 765 sayılı Yasaya göre verilen 1 yıl 8 ay 1 gün hapis cezası nedeniyle 6 ay 25 gün cezaevinde kaldıktan sonra şartla salıverilebileceğini" belirterek, 765 sayılı TCY ile yapılan uygulamanın daha lehe sonuç verdiği görüşüyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 19.04.2007 günlü ve "hükmün bozulması" görüşünü içeren tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunda okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 19.04.2007 günlü ve "hükmün bozulması" görüşünü içeren tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunda okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yerel Mahkeme; sanığın ticari taksinin açık kapısından içeri girip kilitli ve muhkem nitelikteki torpido gözünü aletle zorlayarak açtıktan sonra teyp başlığını aldığını, şikayetçinin kesintisiz takibi sonucu yakalandığını, ihtiyari iade koşullarının oluşmadığını kabul ederek, sanığın 765 sayılı TCY'nın 493/1, 62, 59 ve 81/2-3 maddeleri uyarınca 1 sene 8 ay 1 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar vermiştir.

5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra hükmü temyizen inceleyen Özel Daire, 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunduğu gerekçesiyle hükmü bozmuştur.

Yerel Mahkeme ise, eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 35, 62 ve 58/6-7. maddelerine temas ettiğini, anılan maddelerle uygulama yapıldığında sanığa 1 yıl 4 ay hapis cezası verilmesi gerektiğini, bu durumda mükerrir konumunda olan sanığın 8 ay 27 gün cezaevinde yattıktan sonra şartla salıverilebileceğini, oysa 765 sayılı Yasaya göre verilen 1 yıl 8 ay 1 gün hapis cezası nedeniyle 6 ay 25 gün cezaevinde kaldıktan sonra şartla salıverilebileceğini belirterek, 765 sayılı TCY ile yapılan uygulamanın daha lehe sonuç verdiği gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşik uygulamasına göre, özel daire bozma ilamında tartışılması ve değerlendirilmesi istenilen hususları tartışmak ve bu konularda değerlendirme yapmak suretiyle verilen hükümler direnme niteliğinde olmayıp, Özel Dairece incelenmesi gereken yeni hüküm niteliğindedir. Bu itibarla, Yerel Mahkemenin, bozma ilamı doğrultusunda 5237 sayılı Yasanın ilgili hükümlerini değerlendirip karşılaştırma yaptıktan sonra kurduğu bu yeni hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Dosyanın temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 22.05.2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21265, Karar No: 2013/5672, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21265 E.  ,  2013/5672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; hastane önünde beklemekte olan müşteki ...'in yanına yaklaşıp onunla diyalog kuran sanığın, hemşehri olmaları olgusunu da kullanarak sohbet ortamını ısıttıktan sonra ona "sosyal güvencen var mı?" diye sorup, "yeşil kartım var" cevabını alınca "eski milletvekili vasıtasıyla sana sosyal güvence sağlayabiliriz, 285 lira verip kayıt yaptırabilirsek, önce 1.500 TL toplu para verecekler, sonra her ay 600 lira maaş alacaksın..." gibi yalanlarla onu kandırıp, yeşil kartını alıp bir yerlere gidip geldikten sonra "parayı da vermen gerekiyor" diyerek, hastanede sözde işlemleri yürütüyormuş gibi bir odaya girip çıkma davranışlarını sergilerken müştekiyi pul almaya göndererek o sırada para ve yeşil kartla birlikte ortadan kaybolarak haksız yarar sağlamaktan ibaret eyleminin "dolandırıcılık" suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezanın paraya çevrilmesi ve ertelemesi gerektiğine, suçun faili olmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12634, Karar No: 2016/15518, Tarih: 06.09.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/12634 E.  ,  2016/15518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Tecilli ilamın aynen infazına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 01.04.2009 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 10.09.2014 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nun 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.09.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6860, Karar No: 2015/572, Tarih: 09.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6860 E.  ,  2015/572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ......... ile davalı ............ Bölgesi Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı ............Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 04.11.2009 gün ve 2006/570-2009/622 sayılı hükmü bozan Dairemizin 10.10.2013 gün ve 2013/1798-5566 sayılı ilamı aleyhinde taraf vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi ilişkisi kapsamında düzenlenen hakedişlerden yapılan teknik personel bulundurmama cezası nedenli kesinti ile işin devamı sırasında yüklenicinin neden olduğu hasar nedeniyle ödenmeyen iş bedelinin tahsili istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine Dairemizden verilen 10.10.2013 gün 2013/1798, 2013/5566 Karar sayılı bozma ilâmına karşı taraf vekillerince süresi içinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

1-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında davalı iş sahibi şirket vekilinin tüm, davacı yüklenici şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme talepleri 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici tarafından tanzim olunup, imzalanmak suretiyle onaylanmak üzere davalı iş sahibi şirkete teslim edilen 9 numaralı hakediş üzerinde iş sahibi tarafından 38.900,00 USD teknik personel bulundurmama cezası nedeniyle kesinti yapılıp, hakediş bu şekle göre düzeltilmiştir. Buna göre; davacı yüklenici tarafından verilip, davalı iş sahibi şirketin kayıtlarına işlenen 02.12.2005 tarihli itiraz dilekçesi ile yapılan kesintiye itiraz edildiğinden, bu itiraz taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 13.2. maddesinde gösterilen usule uygundur. Bu nedenle, Dairemizce temyiz incelemesi neticesinde verilen bozma ilamının, dava konusu edilen 9 numaralı hakedişe usulüne uygun itiraz edilmediğinden yüklenici aleyhine kesinleştiğine ilişkin 2 numaralı bentte gösterilen bozma gerekçesinin yerinde olmadığı kabul edilmiş ve 9 numaralı hakedişten yapılan 38.900,00 USD kesintinin haksız olduğuna yönelik gerekçelerin incelenmesine geçilmiştir.

Davada, 30.11.2005 tarihinde onaylanan 9 numaralı hakediş kapsamında teknik personel bulundurmama nedeniyle yapılan 38.900,00 USD kesintinin iadesi talep edilmiştir. Davalı taraf cevabında, 38.900,00 USD tutarındaki bu kesintinin 29.100,00 USD tutarındaki kısmının 25.08.2005 ilâ 30.11.2005 tarihleri arasında geçen 97 gün nedeniyle günlük 300,00 USD karşılığı şantiye şefi bulundurmamaktan, kalan 9.800,00 USD tutarındaki kısmının da 12.10.2005 ilâ 30.11.2005 tarihleri arasında geçen 49 gün nedeniyle günlük 200,00 USD karşılığı elektrik mühendisi bulundurmamaktan kaynaklandığını ifade etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan 05.02.2009 tarihli bilirkişiler kurulu raporunda ise, 31.08.2005 ilâ 02.12.2005 tarihleri arasında şantiye şefi kadrosu boş bırakıldığından arada geçen 93 gün nedeniyle şantiye şefi bulundurma nedeniyle günlük 300,00 USD karşılığı 27.900,00 USD; 02.12.2005 ilâ 31.12.2005 tarihleri arasında şantiye şefi yardımcısı kadrosu boş bırakıldığından arada geçen 30 gün nedeniyle şantiye şefi bulundurmama nedeniyle günlük 250,00 USD karşılığı 7.500,00 USD ve 07.11.2005 ilâ 30.11.2005 tarihleri arasında elektrik mühendisi kadrosu boş bırakıldığından arada geçen 24 gün nedeniyle elektrik mühendisi bulundurmama nedeniyle günlük 200,00 USD karşılığı 4.800,00 USD olmak üzere toplam 40.200,00 USD kesintinin haklı olduğu, oysaki hakedişten 38.900,00 USD kesinti yapıldığı, bu nedenle davalının şantiyede teknik personel bulundurmama nedeniyle hakedişten yaptığı kesintinin haklı olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

Davacı, 30.11.2005 tarihli 9 numaralı hakedişte yapılan teknik personel kesintisi nedeniyle eldeki davayı açtığına göre, 30.11.2005 tarihinden sonra teknik personel bulundurulmaması kaynaklı olarak bu hakedişte kesinti yapıldığı kabul edilemez. Dolayısıyla, bilirkişiler kurulu raporunda gösterilen, 01.12.2005 ile 02.12.2005 günleri için hesaplanan şantiye şefi bulundurmama kesintisi ile 02.12.2005 ilâ 31.12.2005 tarihleri arasında şantiye şefi yardımcısı bulundurmamaktan kaynaklanan 30 gün karşılığı 7.500,00 USD kesinti, eldeki davanın konusu değildir.

Buna göre; davalı tarafça yapılan 38.900,00 USD kesintisinin 31.08.2005 ilâ 30.11.2005 tarihleri arasında şantiye şefi kadrosu boş bırakıldığından arada geçen 91 gün nedeniyle günlük 300,00 USD karşılığı 27.300,00 USD ve 07.11.2005 ilâ 30.11.2005 tarihleri arasında şantiyede elektrik mühendisi bulundurulmadığından arada geçen 24 gün nedeniyle günlük 200,00 USD karşılığı 4.800,00 USD olmak üzere toplam 32.100,00 USD kesinti haklı olup, bu miktarı aşan 6.800,00 USD ile Dairemizce verilen ilk bozma kararı kapsamında bulunup, 1 numaralı bent kapsamında kalmakla bu yöne ilişkin karar düzeltme nedeni yerinde görülmeyen, bilirkişi raporunda da iş sahibinin sorumlu olacağı belirtilen 3.402,17 USD hasar bedeli olmak üzere toplam 10.202,17 USD kesintinin haksız olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece, 10.202,17 USD alacak yönünden itirazın iptali ile takibin devamına, sair taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken, bu kurala uymaksızın mahalli mahkemesince bilirkişi raporuna hatalı anlam verilerek 38.498,15 USD alacak yönünden itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenlerle; Dairemizce, mahalli mahkemesince verilen hükmün açıklanan gerekçe ile bozulması gerekirken, yapılan temyiz incelemesi neticesinde 3.402,17 USD hasar bedeli yönünden itirazın iptali ile takibin devamına ve fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulduğu bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından karar düzeltme isteğinin kabulüyle, mahalli mahkemesince verilen hükmün açıklanan gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı iş sahibi şirket vekilinin tüm, davacı yüklenici şirket vekilinin diğer karar düzeltme taleplerinin reddine, davacı yüklenici şirket vekilinin diğer karar düzeltme taleplerinin 2. bent uyarınca KABULÜ ile Dairemizin 10.10.2013 Tarih, 2013/1798 Esas ve 2013/5566 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, yerel mahkemesince verilen hükmün açıklanan değişik gerekçelerle davacı yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, 825,00 TL avukatlık vekalet ücretinin davalı iş sahibi şirketten alınarak temyiz incelemesi sırasında Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davacı yüklenici şirkete verilmesine, ödediği karar düzeltme peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 226,00 TL para cezası ile bakiye 7,15 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3299, Karar No: 2023/899, Tarih: 23.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/3299 E.  ,  2023/899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.09.2018 tarihli ve 2017/108 Esas, 2018/365 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 61 inci maddesinin yedinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 16.01.2019 tarihli ve 2018/3591 Esas, 2019/53 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2019 tarihli ve 2019/47 Esas, 2019/158 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 61 inci maddesinin yedinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 04.07.2019 tarihli ve 2019/1895 Esas, 2019/1641 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 05.12.2019 tarihli ve 2019/7048 Esas, 2019/13067 Karar sayılı kararı ile özetle olayın sübutu ile niteliğinin açıklığa kavuşturulması amacıyla Ceyda ve Beyza isimli kişiler ile mağdure ve annesinin duruşmada dinlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulduğundan bahisle kararın bozulmasına ve dava dosyasının ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2020/8 Esas, 2021/512 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin 2 nci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.02.2022 tarihli ve 9-2022/20018 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Bakanlık vekili temyiz isteminde, mağdurenin aşamalardaki beyanı, sanığın suçtan kurtulmaya matuf ve hayatın olağan akışına aykırı savunmaları, sanık ile husumeti olmayan hayatın olağan akışına ve oluşa uygun müşteki, mağdure ve tanık beyanları, olaya ve oluşa uygun Adli Tıp Kurumu raporu ile sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olmasına rağmen hakkında beraat yönünde hüküm tesis edilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğundan bahisle kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Katılan mağdure vekili temyiz isteminde, mağdurenin yaşı itibariyle olayları net tarih vererek anlatmasının beklenemeyeceği, Adli Tıp Kurumu raporunda anal bölgeye parmak sokmak suretiyle gerçekleşen eylemlerde travmatik bulgu oluşmayabileceğinin belirtilmesi, mağdurenin bulunduğu olaydan kaynaklı olarak ruh sağlığının bozulduğuna dair rapor içeriği, taraflar arasında husumet bulunmaması, sanığın mağdureyi odaya çağırdığına dair mesaj içeriği gözetilerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; "Mağdure beyanında özetle; 2017 yılı Ağustos ayı içerisinde anne ve babasının cenazeye gittiklerinde kendisine ve kardeşi ...'e bakması için sanığı evlerine çağırdığını, anne ve babasının cenaze dolayısıyla evden ayrıldıkları gece odasında uyuduğu esnada sanığın habersizce odasına geldiğini, sanığın cinsel organını ağzına sokmak istediği esnada uyandığını, sanığın ailesiyle birlikte yaşadığını, sanığın ailesinin evi ile kendi evlerinin yakın olduğunu, genellikle pazar günleri ailesiyle birlikte sanığın ailesinin evine gittiklerini, sanığın ailesinin evine gittiklerinde ise kendisinin bilgisayar oynamak amacıyla anne ve babasının bulunduğu odadan ayrılarak sanığın odasına gittiğini, anne ve babasının başka odada oturduğu esnada sanığın odasının kapısını kilitleyerek kendi cinsel organına ellemesini istediğini, kendisine "ikimizde seni çok özledik" dediğini, bu olayın farklı tarihlerde 4-5 kez gerçekleştiğini, sanığın farklı tarihlerde anal ve oral yollardan cinsel organ sokmaya çalışarak kendisini istismar ettiğini beyan ettiği, mağdurenin bilgisayarla oynamak için sanığın odasına gittiği farklı tarihlerde en az 4-5 kez cinsel istismara maruz kaldığını söylemesine rağmen bir veya ikinci istismardan sonra sanık ile baş başa kalacağını bile bile halen sanığın odasına 3., 4. veya 5. defalarda da gitmesinin, sanığın kendisine dedesinin cenazesinden önce de farklı tarihlerde cinsel istismarda bulunduğunu belirtmiş olmasına rağmen ailesinin kendisini ve kardeşini sanığa emanet etmiş olmasını kabul etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olması, sanığın odasına bilgisayarla oynamak için gittiğinden dolayı sanık ile sanığın odasında baş başa kaldığını beyan etmiş olmasına rağmen sanığın kendisine anne ve babasının yatak odasında anal ve oral yoldan cinsel istismarda bulunduğunu belirtmiş olması, mağdurenin beyanından sanığın odasında mı yoksa anne ve babasının odasında mı cinsel istismara maruz kaldığının anlaşılamaması, mağdurenin cinsel istismara maruz kaldığı dönemlerde aynı evin içinde kendi annesinin, babasının, kardeşinin, sanığın annesinin ve babasının da bulunduğunu belirtmiş olmasına rağmen mağdureye karşı gerçekleşen eylemleri görenin ve duyanın olmaması, mağdurenin beyanlarından ne zaman ve nasıl cinsel istismarlara maruz kaldığının kesin ve net bir şekilde anlaşılamaması, dosya içerisinde mağdurun cinsel istismara uğradığına dair adli rapor bulunmaması, tanık ... ...'in beyanında mağdurenin babasıyla görüşme yaptığı sırada mağdurenin kardeşi olan tanık ...'ın gelerek babası olan katılan ...'e olayları ablasının abarttığına dair beyanda bulunduğunu söylemiş olması, yine tanık ... ..

... ...'in beyanında mağdurenin babasıyla görüşme yaptığı sırada mağdurenin kardeşi olan tanık ...'ın gelerek babası olan katılan ...'e olayları ablasının abarttığına dair beyanda bulunduğunu söylemiş olması, yine tanık ... ... beyanında mağdurenin babannesiyle sanığın babası arasında miras anlaşmazlığı olduğunu belirtmiş olması, yine dinlenen tanıkların görgüye dayalı bir bilgilerinin bulunmaması, tanıkların duyumlarının ise mağdurenin dolaylı ve üstü örtülü anlatımlarından ibaret olduğu kül halinde değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut iddialarının haricinde her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı somut delil bulunmadığı" şeklindeki gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.