muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6540, Karar No: 2016/9314, Tarih: 24.03.2016

Karar kanuni süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden, ilk kararın Dairemizce özetle, “....Somut olayda, taraflar arasında 27.02.2010 ve 22.04.2010 tarihlerinde iki adet süresiz acentelik sözleşmeleri yapılarak davacıya acentelik verildiği, davacının 24.03.2010 tarihinde acentelik sözleşmesi sebebiyle iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürdüğü, altıncı aya kadar acente olarak görev yaptığı ve 16.06.2010 tarihinde sağlık sorunları sebebiyle acentelik yapamayacağını işverene bildirdiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılıp kazanılmadığınm tesbiti yönünden, acentelik sözleşmelerinin muvazaya dayanıp dayanmadığı araştırılarak, muvazalı olduğunun tesbiti halinde, davacının 16.06.2010 tarihli dilekçesinde belirttiği sağlık sebeblerinin var olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi, muvaza olmadığının tesbiti halinde ise yapılan sözleşmelerde tazminat ödemesi yapılmasına dair anlaşma olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır. Öte yandan, işyerinde en üst düzey konumda çalışan işçinin görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir yönetici ya da şirket ortağı bulunması durumunda, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden kanuni sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir. Dosya içeriğinden, davacının teknik müdür olarak çalıştığı, mesailerinin genel müdürlükçe belirlendiğini ileri sürdüğü, şahitlerin mesai saatlerinin nasıl ve kim tarafından belirlendiğine dair beyanlarının bulunmadığı görülmektedir. Hal böyle olunca, davacının mesaisini kendisinin belirleyip belirlemediği, mesaisine ilişkin talimat altında çalışıp çalışmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyulduğu belirtilmesine rağmen muvaza yönünden bir inceleme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın kanuni dayanağı 4857 sayılı Kanun'un 24/1-a. maddesidir. Sözü edilen hüküme göre İş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması durumunda işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshetme imkanı doğmaktadır.

Somut olayda, Dairemiz incelemesinden geçerek kesinleşen emsal dosyalarda, kargo şirketlerinin kendi çalışanları ile yaptıkları acentelik sözleşmelerinin muvazalı olduğunun kabul edildiği dikkate alındığında, davacı ile davalı arasında imzalanan acentelik sözleşmelerininde muvazalı olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, iş sözleşmesinin acentilik sözleşmeleri ile sona ermediği kabul edilerek, 16.06.2010 tarihinde sağlık sorunları sebebiyle davacı tarafından sona erdirildiği kabul edilmelidir. Hal böyle olunca, davacının işten ayrılışına sebeb olarak gösterdiği sağlık sorunlarının, yaptığı işini devam ettirip ettiremeyeceği,yapmaya devam etmesi halinde yaşayışı ve hayatı için tehlike oluşturup oluşturmayacağı konusunda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/1-a. maddesi yönünden inceleme yapılarak, davacının tazminat talep ettiği tarihlerde dikkate alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9032, Karar No: 2024/3594, Tarih: 16.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9032 E.  ,  2024/3594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/444 E., 2023/1370 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/285 E., 2021/150 K.

Taraflar arasındaki mutlak butlan nedeni ile evliliğin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı mirasçılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı mirasçılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı mirasçılar vekili, murisleri babalarına 12.10.2015 tarihinde akciğer kanseri tanısı konduğunu, bunun yanı sıra bir çok kronik hastalığının olduğunu, bilincinin yerinde olmadığını, davalının murislerinin maaşı ve mirasından faydalanmak için babaları bu halde iken evlilik yaptığını belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu`nun (4721 sayılı Kanun) 145 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca evlenmenin mutlak butlan sebebi ile iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davalı kadın ve murisin Haziran 2014 tarihinden beri beraber yaşadıklarını, murisin kanser hastalığının evlendikten sonra ortaya çıktığını, ayırt etme gücünde bir sorun olmadığını, nikahtan önce alınan sağlık raporunda tarafların evlenmesine engel bir hal bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı kadın vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davalı kadın ve murisin Haziran 2014 tarihinden beri beraber yaşadıklarını, murisin kanser hastalığının evlendikten sonra ortaya çıktığını, ayırt etme gücünde bir sorun olmadığını, nikahtan önce alınan sağlık raporunda tarafların evlenmesine engel bir hal bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunun 04.08.2020 tarih - A.T.No:52581731-101.01.02-2020/56171/3400 Karar No:27/07/2020/3937 sayılı raporuna göre evlilik tarihinden 8 gün önce İzmir Bayraklı TSM 11 nolu Ana Çocuk Sağlığı ve Aile Planlaması Birimi 72 nolu AHB tarafından düzenlenmiş 14.10.2015 tarihli ve 176000 sayılı durum bildirir tek hekim sağlık raporunda; “akli melekeleri yerinde olup; kendi iradesiyle kullanabilmesine ve temyiz kudretine haiz olmasına engel bir durumu olmadığı” evlilik tarihinden 6 gün önce İzmir Bayraklı 21 nolu ASM 72 nolu AHB tarafından düzenlenmiş 16.10.2015 tarihli evlenme işlemlerine mahsus sağlık raporunda; “Kişinin yapılan muayenesi sonucunda evlenmeye engel hastalığının bulunmadığının'' belirtildiği, muris hakkında akit tarihinde fiil ehliyetini müessir ve kişide şuur ve hareket serbestisi ile olayları kavrayıp onlardan sağlıklı sonuçlara varabilme yeteneğini ortadan kaldıracak veya azaltacak mahiyet ve derecede akıl hastalığı, akıl zayıflığı, bunama hali veya organik defısiter araz içinde bulunduğunu gösteren tıbbi bulgu ve belgeye rastlanmadığı, kendisinde mevcut sistemik hastalıkların da tek başına fiil ehliyetini etkilemeyeceği, murisin işlem tarihinde telkinlere mukavim olabileceği, kendi hür iradesi istikametinde serbest olarak eylem ve işlemlere girişebileceği tıbbi kanaatinin bildirildiği, bu duruma göre; ...’in 22.10.2015 tarihinde fiil ehliyetine haiz olduğu, müteveffa ...'in evlilik tarihi 22.10.2015 tarihinde 4721 sayılı Kanun`un 145 inci maddesinin ikinci fıkrasında belirtildiği gibi sürekli sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunmadığı ve bu tarihte fiil ehliyetine haiz olduğu raporla mütalaa edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçılar vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı mirasçılar vekili, davanın reddi kararı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçılar vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı mirasçılar vekili, davanın reddi kararı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, dinlenen davacı tanıklarının beyanlarının murisin ayırt etme gücünden sürekli yoksun olduğunu kabule yeterli görülmemesine, davacı tanıklarından ... ve ... ile davalı tanıklarının evlilik sonrasına ilişkin anlatımlarından murisin evlenme olgusunun bilincinde olduğunun anlaşılmasına, evlenme tarihinden kısa süre önce 02.09.2015 tarihinde murisin Bayraklı Soğukkuyu'daki taşınmazını davacılardan kızı ...'a tapuda devretmiş, evlenmeden bir hafta önce 14.10.2015 tarihinde de Karşıyaka Bostanlı'daki taşınmazının devri için davacılardan oğlu ...'a noterden vekâletname vermiş, bu işlemleri yapmasında sakınca görülmemiş olmasına, İzmir Bayraklı TSM 11 Nolu Ana Çocuk Sağlığı Ve Aile Planlaması Birimi 72 Nolu AHB'de görevli Dr. ... tarafından taşınmaz satışıyla ilgili vekâletname vermesi için düzenlenen 14.10.2015 tarihli ve evlilik için düzenlenen 16.10.2015 tarihli hekim raporlarına, davacı tarafça gerek yargılama sırasında gerekse istinaf aşamasında sunulan uzman görüşlerinin niteliği ile uzmanların vardıkları sonuçların kanaat niteliğinde olup kesin nitelikte bulunmasına, ATK raporunda tüm hastane kayıtları, kullanılan ilaçlar gibi tıbbi belgeler ile toplanan diğer delillerin değerlendirilmiş ve sonuca ulaşılmış olduğunun anlaşılmasına, mevcut delillerin ATK Üst Kurulu ya da üniversitelerden ayrıca rapor alınmasını gerektirmemesine ve özellikle aksi sabit olmadığı sürece murisin iradesine üstünlük tanınmasının gerekmesine göre; mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçılar vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçılar vekili; davanın reddi kararı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların murisi ...'in davalı ile evlenmesi sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunup bulunmadığı, davanın kabulü gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçılar vekili; davanın reddi kararı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların murisi ...'in davalı ile evlenmesi sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunup bulunmadığı, davanın kabulü gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 145 inci maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı mirasçıları vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,16.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4366, Karar No: 2014/7035, Tarih: 04.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/4366 E.  ,  2014/7035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2011/191-2012/404

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde etib mesul teknisyeni olarak çalıştığını, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 99. maddesinde düzenlenen bakım tazminatının kendisine ödenmediğini ileri sürerek, bakım tazminatı ile işlemiş faiz alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının fiili olarak tesis kontrol teknisyeni olarak çalıştığı ve bakım işinde çalışmadığından bakım tazminatına hak kazanmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının etib başteknisyeni unvanına sahip olduğundan bakım tazminatına hak kazanacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık davalı işyerinde fiilen bakım işinde çalışmayan davacının toplu iş sözleşmesinde düzenlenen bakım tazminatından yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Doysa içindeki bordrolara göre davacının kadro unvanının etib mesul teknisyeni olduğu sabittir. Davalı işveren davacının bakım ve arıza işlerinde çalışmayıp Şanlıurfa İşletme Müdürlüğünde Ar-Ge Plan ve Etüd Proje tesis müdürlüğünde proje etüd kontrol mühendisi görevinde çalıştığını belirtmiştir. Doysa içindeki işçi tarafından sunulan görev kağıdında da bu görevde çalıştığı açıkça belirtilmiştir. Davacı tanığı M. D. davacının proje etüd kontrol mesul teknisyeni olarak çalıştığını ancak araziye arıza gidermeyede çıktığını belirtmiş ise de kendisininde davasının bulunduğu sabittir. Davalı işyerinde uygulanan İTİS’in 99. maddesinde %14 bakım tazminatına hak kazanacaklar arasında ETİB Başteknisyeni kadrosu açıkça belirtilmiş olup bakım onarım işinde fiilen çalışma şartı aranmaktadır. Aynı İTİS’in uygulandığı Menderes EDAŞ da çalışan işçiler tarafından açılan davalarda davacının Etib teknisyeni olmasına karşın fiilen bakım işinde çalışmadığından ödenmeyen bakım tazminatı alacağı için açılan davada mahkemece talebi reddedilmiş olup bu karar dairemizce onanmıştır (Dairemizin 12.3.2013 gün ve 2010/50180 E. 2013/8653 K.).

Davacının kadro unvanının etib mesul teknisyeni olmasına karşın fiilen arıza, onarım ve bakım işinde çalıştığının davacı işçi tarafından ispatlanamadığından mahkemece bakım tazminatı alacağının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1644, Karar No: 2014/650, Tarih: 14.05.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1644 E.  ,  2014/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14.İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2012

NUMARASI : 2011/849 E-2012/1559 K.

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 14.İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.04.2011 gün ve 2009/214 E.-2011/300 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 30.06.2011 gün ve 2011/26755 E.-2011/19744 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı Tarım İşletmesi Müdürlüğünde çalıştığını taraflar arasında akdedilen T.İ.S'in 18.maddesinde toplu iş sözleşmesi kapsamında olan işçilerin çalışma sürelerinin günde 7,5 saat, haftada 45 saat olduğunu ancak bu sürelere uyulmayıp fazla çalıştırıldığını iddia ederek fazla çalışma ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı kurum vekili davacının günlük aktif olarak 7.5 saat çalıştığını yaptığı fazla mesailere karşılık ücretlerini ihtirazı kayıt koymaksızın imzaladığı bordrolar ile aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 12.11.2009 gün, 2009/ 15176 E, 2009/ 31514 K.; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K.). Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 12.11.2009 gün, 2009/ 15176 E, 2009/ 31514 K.; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K.). Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz kararlarında fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla davalı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği ifade edilmişse de(Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/ 17722 E, 2010/ 3192 K.) işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı bilenememektedir. Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekalet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş ve her türlü indirimden kaynaklanan red sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsiz sonuçlara yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda fazla çalışma asıl alacaktan indirim sebebiyle red vekalet ücretine hükmedilmekte ancak Borçlar Kanununun 161/son, 325/son maddeleri ile 43 ve 44. maddelerine göre ve yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara yol açmaktadır. Konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde bir kurala yer verilmediğinden Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirimler nedeni ile reddine karar verilen miktar bakımından kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Dairemize mahkemelerden (ör. Ankara ve Ceyhan) temyiz incelemesi için gelen dosyalardan değişik Tarım İşletmelerinde çalışan işçilerin 11.06.2007 tarihine kadar 2 vardiya halinde 07.00- 19.00,19.00-07.00 ya da 06.00-18.00,18.00-06.00 arasında dönüşümlü olarak çalıştıkları, 2007 yılından sonra üçlü vardiya sistemine geçildiği anlaşılmıştır. Davalı işverenlik davacıların her ne kadar yukarıda belirtilen saatler arasında çalıştıklarını doğrulamışsa da bu sürelerin tamamının çalışılarak geçmediğini, ara dinlenmelerin uzun olup fiilen 7,5 saat çalışıldığını ayrıca ücretlerin davacılarca ihtirazi kayıt konulmadan kabul edildiğini, işçilerin bu şekildeki çalışmalarına karşılık olarak yıpranma tazminatı ödendiğini savunmuştur.

Benzer mahiyette daha önce mahkemelerce verilen kabul kararları fazla çalışma ücreti kayıtlara dayanmıyorsa %30 hakkaniyet indirimi ve yıpranma tazminatının mahsubu yapılmışsa Dairemizce onanmıştır. (Dairemizin, 2008-12737 E. 2008- 9819 K. sayılı ilamı )

Somut olayda davacının 12 saatlik iki vardiyalı sistem ile çalıştığı, kurum tarafından sunulan puantajlarda hangi saatler arasında çalışıldığının görünmediği, sadece çalışılan günlerin belirtildiği anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece hakkaniyet indirimi yapılmaması hatalıdır.

3-Uygulamada birliğin sağlanması açısından varsa davacıya ödenen yıpranma tazminatının da fazla çalışma ücretinin toplamından mahsup edilmeside gerekecektir.

Bu nedenlerle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının K.. Tarım İşletmesi Müdürlüğü Sığırcılık Şubesinde çalıştığını, TİS'in 18.maddesinde toplu iş sözleşmesi kapsamında olan işçilerin çalışma sürelerinin günde 7,5 haftada 45 saat olduğunu, ancak bu çalışma düzeninin çobanlar, kahya, kahya yardımcıları, küçük evcil hayvanlar şubesindeki bakıcılar kır korucuları bakımından geçerli olmadığı, bu işçilerin çalışma sürelerinin günün değişik zaman dilimlerinde fiilen yapılan aralı ve fasılalı hizmetlerin icabı olarak yürütüleceğinin belirtildiği, davacının günlük çalışma süresinin 06-18 veya 18-06 olarak yürütüleceğinin belirtildiğini ve davacının günlük çalışma düzeninin 01.01.2008 tarihine kadar devam ettiğini, davacının yapmış olduğu fazla mesailerine karşılık fazla mesai ücreti ödenmediğini belirterek, ödenmeyen fazla mesai ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, davacının günlük aktif olarak 7.5 saat çalıştığını, yaptığı fazla mesailere karşılık ücretlerini ihtirazı kayıt koymaksızın imzaladığı bordrolar ile aldığını, davacının her gün 12 saat çalışmış kabul edilmesinin mümkün olmadığını beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tanık anlatımları ve puantaj kayıtlarına göre davacının haftanın 6 günü çalıştığı ve haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece, davacıya ödenen yıpranma tazminatının da fazla çalışma ücretinin toplamından mahsup edilmesine işaret eden 3 nolu bozma nedenine uyulup, hesaplanan fazla çalışma alacağından hakkaniyet indirimi yapılması gereğine işaret eden 2 nolu bozma nedenine direnilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.