muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1546, Karar No: 2015/1602, Tarih: 20.05.2015

ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla... müddeabihin değerinin yüzde onuyla yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir" hükmü uyarınca nisbi vekalet ücretine hükmolunması, sanıktan alınarak katılana verilmesi gerektiği kabul edilmiştir. Burada dikkat edilecek husus, 6831 sayılı Orman Kanunundaki müsadere edilecek suç eşyalarının TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan silah, uyuşturucu ve benzeri şeylerden ayıran en önemli farkın silah ve uyuşturucu maddeleri münhasıran suç oluşturup, devletin tüzel kişiliğine ait bulunmamasıdır. Orman Kanunu ise sui generis ( kendine özgü nevi şahsına münhasır) bir kanun olup müsadere edilecek eşyanın bir kısmının devlete ait olması, suçun işlenmesi nedeniyle devletin zarar görüp müsaderenin bir nevi şahsi alacağa dönüşmesi, zararın müsadere ile karşılanmaya çalışılması, idarenin emvali geri istemesi nedeniyle olayın hukuki niteliğinin bulunması ve bu itibarla müsadere edilen eşya üzerinden de vekalet ücretine hükmolunması gerekmektedir. Dolayısıyla devlet adına Orman Genel Müdürlüğü vekili aracılığıyla takip edilen ceza davalarında müsadere kararı verildiğinde Orman Kanununun 113. maddesi her halukarda tesbit edilen değeri üzerinden Ceza Mahkemesince orman ideresi lehine hem maktu hem de nisbi ücreti vekaleti tayini gerektiği, Yargıtay İctihadı Birleştirme Büyük Genel Kurul Kararları, Ceza Genel Kurul Kararları, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin yerleşmiş ictihatları ile kabul edildiği cihetle vekalet ücretinin tayininde müsadere edilen eşya değeri üzerinden nisbi vekalet ücreti alınmayacağına ilişkin çoğunluk görüşüne iştirak etmem mümkün bulunmamaktadır. Dolayısıyla mahkemenin nisbi vekalet ücretinin tayini usül ve yasaya uygun bulunmaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2015/1805, Karar No: 2016/1613, Tarih: 11.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1805 E.  ,  2016/1613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkiline ait elektrik sayacı hakkında tutulan kaçak tahakkuklarının iptali ile; müvekkilinin, davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; cevap dilekçesinde, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın reddi yönünde karar verilmiş; sözkonusu karar davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece hükme esas alınan, bilirkişi raporunda kaçak hesabı yapılırken, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerinin ilave edildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; iletim, dağıtım ve perakende satış hizmeti bedellerinin, kaçak tahakkuk bedeline ilave edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Dairenin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar, sayılı ve diğer kararlarına göre;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesinde; “Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği", 20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasının amaçlandığı, ilgili mevzuatta amaçlanan hususun; 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği,

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiğini, oysaki; Türkiye Cumuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payınında kanunla getirildiği ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmekte olduğu, Elektrik Piyasası Kanunun temel amaçları çerçevesinde getirilen ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmediği,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım, dağıtım ve sayaç okuma bedellerini, dağıtım şirketlerinin, elektrik abonelerin faturalarına yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Ayrıca; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı, öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Somut olayda ise; davacı elektrik enerjisini kaçak olarak kullanmıştır.

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Somut olayda ise; davacı elektrik enerjisini kaçak olarak kullanmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu; 21/05/2014 gün ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararı ile; elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı içtihadında bulunmuştur. Dairede Genel Kurul kararındaki ilkeleride benimseyerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir. Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun 21/03/2003 tarih 122 sayılı ve 29/12/2005 tarih 622 kurul kararlarına göre; kaçak elektrik enerjisi kullananlara, (kaçak bedeli tahakkukunun) dahil olduğu abone grubu üzerinden aktif enerji bedelinin (1,5) katı olarak, tekerrürü hâlinde ise (2) katı gözönüne alınarak hesaplanacağı hüküm altına alınmıştır. EPDK'nun bu kararından da anlaşıldığı üzere kaçak kullanımlarda kaçak tahakkuku normal kullanım bedelinin (1,5) katı, kaçak kullanımın tekrarı hâlinde ise (2) katı olarak hesaplanmaktadır.

Elektriği kaçak kullananlar kurul kararı gereğince, kaçak bedelini cezalı bedel üzerinden ödemektedirler. O hâlde elektriği kaçak olarak kullanmayan abonelerin ödemediği bedelleri, daha yüksek (cezalı) tarife üzerinden ödeyen kaçak kullanıcılardan tahsil etmek; hak, nesafet, eşitlik ve genel hukuk ilkeleri bağdaşmaz. Söz konusu bedellerin elektriği kaçak kullananlardan alınmaması kaçak kullanımı teşvik veya kaçak elektrik kullananları koruma gibide algılanamaz. Zira, kaçak kullananlar zaten daha yüksek tarife üzerinden kaçak elektrik bedeli ödemektedirler.

Hâl böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, daha yüksek tarife üzerinden hesaplanan kaçak tüketim bedeli yanında, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedellerinin tahsil edilemeyeceği kabul edilip, kaçak tahakkukuna; dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden, Yargıtay denetimine açık ve bilimsel verilere uygun şekilde bilirkişiden alınacak ek rapor doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, aksine gerekçelerle davanın reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/32977, Karar No: 2021/5054, Tarih: 10.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/32977 E.  ,  2021/5054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 08.06.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 15.10.2010 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 289/1 maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 28.06.2007 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanığın hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16884, Karar No: 2014/20547, Tarih: 08.09.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/16884 E.  ,  2014/20547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2014/136-2014/319

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Takip dosyasında İcra Müdür Yardımcısı A. K. tarafından tanzim edilen 13.03.2014 tarihli müzekkerede, ihale alıcısının eksik yatırdığı belirlenen 2.935,72 TL'nin ödenmesi hususunda varsa ihale alıcısına müzekkerenin tebliğ edildiğine ve (müzekkerede belirtilen tutarın) ödendiğine dair belgelerin aslı yada okunaklı ve onaylı suretlerinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1512, Karar No: 2023/4299, Tarih: 28.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1512 E.  ,  2023/4299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2316 E., 2022/1661 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/696 E., 2020/104 K.

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından asıl davanın reddi, kusur tespiti, karşı davanın kabulü, yoksulluk nafakasının reddi ile erkek lehine hükmedilen maddî tazminat yönünden, davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından ise kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası, lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile manevî tazminat talebinin reddi yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım, temyiz yoluna başvuru sırasında talep edilmekle; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından; asıl davanın reddi, kusur tespiti, karşı davanın kabulü, yoksulluk nafakasının reddi ile erkek lehine hükmedilen maddî tazminat yönünden, davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası, lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile manevî tazminat talebinin reddi yönlerinden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; taraf vekillerinin temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde; tarafların 28.04.2017 tarihinde evlendiklerini, davalının işyerinden ayrılıp...da iş bulacağını,...da ikamet edip burada yaşayacaklarını söylemesi üzerine evlendiklerini, müvekkilinin 9 yıl çalıştığı ve memnun olduğu ...Devlet Hastanesindeki işinden 05.06.2017 tarihinde davalının manevî baskısı sonucu ayrılmak zorunda kaldığını, işten ayrılması ile tazminatlarını aldığını, tazminat parası ile ev eşyalarını aldığını, davalının bu kez baskı yaparak İstanbul'a gelmemesi halinde boşanacağını ısrarlı olarak söylemesi üzerine evlilik birliğinin yıkılmaması için müvekkilinin ev tutması halinde İstanbul'a gideceğini beyan ettiğini, davalının 05.07.2017 tarihinde Şişli İstanbul'da ev tutulduğunu, İstanbul'a gitmeden önce davalının müvekkiline 20.000,00 TL kredi çektirdiğini, bu parayı müvekkilinin elinden aldığını, 9.000,00 TL 'lik ev eşyası alındığını, kefil olarak müvekkilinin gösterildiğini, davalının 25.0.2017 tarihinde müvekkiline baskı yaparak 30.000,00 TL kredi çekmesini, çekmediği takdirde evden gitmesi için baskı yaptığını, baskılara dayanamayan müvekkilinin babasını çağırarak...a dönmek zorunda kaldığını, davalının kötü niyetli olduğunu, evlilik birliğinin gayesinin maddîyat olarak algıladığını belirterek tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine aylık 600,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; davacı tarafın iddialarının gerçeğe aykırı olduğunu, tarafların sosyal medya üzerinden tanıştıklarını yaklaşık 3 yıl süren flört döneminden sonra 28.04.2017 tarihinde davacının ailesinin rıza göstermemesi üzerine gizlice evlendiklerini, ancak davacının ailesini ikna etmek için nikahtan sonra ailesinin yanına döndüğünü, ancak ailesinin hiçbir şekilde razı olmadıklarını, davacının müvekkilini arayarak babasının başkası ile kendisini evlendireceğini, iş yerine istifa dilekçesi vereceğini söylediğini, davacının eşine kaçmak için kendi isteğiyle istifa ettiğini, müvekkilinin hiçbir baskı yapmadığını, davacının 14.09.2017 tarihinde yani ortak konutu terk edip...a ailesinin yanına yerleştikten sonra davayı açmadan yaklaşık bir hafta önce 17.981,36 TL tazminat bedeli ödendiğini, tazminatla ev eşyalarının alındığı iddiasının asılsız olduğunu, tarafların 07.06.2017 tarihinde İstanbul'a kaçtıklarını, ailenin araya girmesi üzerine kına gecesi ve düğünün yapıldığını, İstanbul'dan ev tutulduğunu, tüm alışverişin müvekkili tarafından yapıldığını, davacının çektiği krediden haberi olmadığını, bunu çok sonra öğrendiğini ve bu parayı almadığını, ortak eve alınan eşyalarda çiftlerden birinin asıl borçlu diğerinin kefil olması boşanma gerekçesi olmadığını, davacının 27.07.2017 günü müvekkilinin işte olduğu saatte evdeki değerli değersiz ne varsa alarak...a ailesinin yanına gittiğini öğrendiğini, müvekkilinin davacıyı aradığını, ancak ulaşamadığını, müvekkilinin maddî manevî olarak zarara uğradığını, belirterek davacı tarafça açılan davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine 200.000,00 TL manevî tazminatın, 100.000,00 TL maddî tazminatın hükmün kesinleşmesinden itibaren hesap olunacak yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, toplanan deliller doğrultusunda eşlerin 28.04.2017 tarihinde evlendikleri, bu evliliklerinden ortak çocuklarının bulunmadığı, davacı kadının davalının kendisine kredi çekmesi konusunda baskı yapması nedeniyle evden ayrılmak zorunda kaldığını iddia ettiği, dosya kapsamında bulunan delil ve belgelerden davalının davacıya ekonomik şiddet uyguladığının ispat edilemediği, dinlenen tanıkların beyanlarında davacının kendilerini arayarak davalının kredi çekmesi konusunda baskı yaptığını söyleyerek, evden almalarını istediğini belirttikleri, bunun üzerine davacının babasının... dan İstanbul'a gelerek davacı kızını alıp evine götürdüğü, tanığın ekonomik şiddete ilişkin bilgisinin duyumuna dayalı olduğu, dolayısıyla hükme esas alınamayacağı, karşı davada ise davalının, davacının her hangi bir neden olmaksızın evi terk ettiğini iddia ve beyan ettiği, davacının da haklı nedenle evden ayrıldığını ispatlayamadığı, davacı- karşı davalı kusurlu hareketleri ile evlilik birliğini temelinden sarsacak derecede geçimsizliğe sebebiyet vermiş olup davalı- karşı davacı taraftan evlilik birliğini sürdürmesinin beklenemeyeceği ve dava açmakta haklı olduğu anlaşılmakla karşı davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin sarsılması nedeni ile boşanmalarına, davalı- karşı davacının boşanmakla mevcut ve beklenen menfaatleri zarar göreceğinden davalı- karşı davacının maddî tazminat talebinin kabulü ile 15.000,00 TL maddî tazminatın davacı- karşı davalıdan alınarak davacı- karşı davalıya verilmesine, manevî tazminat talebinin reddine, esas davanın ve kadının yoksulluk nafakası taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı kadın vekili ve davalı- karşı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde, asıl davanın reddi, kusur tespiti, karşı davanın kabulü, yoksulluk nafakasının reddi ile erkek lehine hükmedilen maddî tazminat yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde, kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası, lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile manevî tazminat talebinin reddi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde, kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası, lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile manevî tazminat talebinin reddi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yapılan incelemede; öncelikle davalı- karşı davacı süresinde adli yardım talepli olarak cevap ve karşı dava dilekçesini sunmuş olup eksik harcı ikmal ettiği, davalı- karşı davacının maddî tazminat talebi 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrasına dayandığından ve boşanmanın eki niteliğinde olduğundan ayrıca harçlandırılmamasında usul ve yasaya aykırılık bulunmamakta olduğu, İlk Derece Mahkemesinin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı- karşı davalı kadının tam kusurlu olduğuna ilişkin kusur tespitinin doğru ve maddî gerçeğe uygun olduğu, davacının tam kusurlu olması nedeniyle asıl davanın reddine ve 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki koşullar gerçekleştiğinden karşı davanın kabulüne karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmamakta olduğu, davacının tam kusurlu olması nedeniyle yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamakta olduğu, davalı- karşı davacı lehine maddî tazminata hükmedilmesinde bir yanlışlık bulunmamakta olduğu, maddî tazminatın miktarının da hakkaniyete uygun olduğu, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden davalı-davacının kişilik haklarının ihlal edildiği ispat edilemediğinden manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesinin doğru olduğu gerekçesi ile tarafların istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri