muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7626, Karar No: 2013/562, Tarih: 31.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/7626 E.  ,  2013/562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında ...Köyü 102 ada 486 parsel sayılı, 4894,65 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalı adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek, taşlık çalılık niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4/3. maddesine göre yapılan orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de, öncesinin makilik yerlerden olduğu, 1990 yılı memleket haritasında, çalılık göründüğü ve 3402 sayılı Yasanın 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, tarla niteliğinde olan taşınmazın vasfının taşlık ve çalılık olarak belirlenmesi, yine 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tesbit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Yasanın 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de, bu hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün 1. ve 2 bentlerinin çıkartılarak yerine; ''1) Davanın kabulü ile... İli,... İlçesi,... Köyü 102 ada 486 sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, 2) 6099 sayılı Yasa ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı peşin temyiz harcının istek halinde iadesine 31.01.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/22135, Karar No: 2021/2155, Tarih: 11.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/22135 E.  ,  2021/2155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçu işlediğine yönelik kuvvetli delil bulunmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

14.10.2014 tarihli tutanak içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun mağdur hakkında soruşturma başlamadan önce, gerçek kimliğini açıklayarak iftirasından döndüğü anlaşılmakla, hakkında TCK'nın 269/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/999, Karar No: 2015/2447, Tarih: 04.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/999 E.  ,  2015/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2014

NUMARASI : 2013/89-2014/775

Davacı A.. G.. vekili Avukat Halit tarafından, davalı F.. A.. aleyhine 16/07/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davalının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacı A.. G..'in temyiz itirazları yönünden; davacı vekili tarafından hükmün temyiz edilerek Yargıtay’a gönderilmesinden sonra davacı asil vermiş olduğu 28/01/2015 tarihli dilekçesiyle temyizden feragat ettiğini bildirmiş olduğundan temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

2-Davalının temyiz itirzlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon uzmanı olarak görev yaptığını, davalının yakınının tedavisini gerçekleştirdiğini, davalının hastanenin başhekimliğine verdiği 06/11/2012 tarihli dilekçesinde, "Doktor hanım insan ilişkilerini tamamen göz ardı etmiş hastalara müşteri gözüyle bakmakla birlikte, insan sağlığını arka plana atan, tersleyen, hayvan muamelesi yapan, insanlıktan yoksun davranışlar sergileyen, hekim olmakla birlikte ne yazık ki hekim demeye dilim varmıyor. Fakat maalesef hekim. Hastalara son derece aşağılayıcı ve küçük düşürücü tavırlar sergilemekle ve bağırarak, hakaret ederek konuşmaktadır. Hiç bir hekim sen bana mecbursun deyip tersleyemez ve hastaya verilen ilaçlar ağır gelmesine rağmen ilaçların dozajını yükseltelim deyip insan sağlığını ayaklar altına alamaz." şeklinde hakaret amaçlı beyanlarla kişilik haklarına saldırdığını belirterek, uğradığı manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacıya hakaret içeren bir beyanının bulunmadığını, tüm beyanlarının eleştiri sınırları içerisinde bulunduğunu, yaşadığı mağduriyet nedeniyle davacıyı şikayet ettiğini belirtmiş, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ilgili hastaneye hitaben yazdığı 06/11/2012 tarihli dilekçedeki beyanların davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği benimsenerek, tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davacıya hakaret içeren bir beyanının bulunmadığını, tüm beyanlarının eleştiri sınırları içerisinde bulunduğunu, yaşadığı mağduriyet nedeniyle davacıyı şikayet ettiğini belirtmiş, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ilgili hastaneye hitaben yazdığı 06/11/2012 tarihli dilekçedeki beyanların davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği benimsenerek, tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir”şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasanın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK.nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlemiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; davalının annesinin davacı doktor tarafından tedavi edildiği, tedavi sırasında davacı doktorun davalı ve annesine yönelik söz ve davranışlarının, davalı tarafından hastane yönetimine şikayet edildiği anlaşılmaktadır. Şikayet dilekçesindeki beyanlar tümü itibariyle davacının sert uslubundan hasta yakını olan davalının eleştirisi ve yakınması niteliğinde olup davacının kişilik haklarını ihlal edici mahiyette değildir. Şikayet hakkının yasal sınırlar içerisinde kullanılması söz konusu olup ceza mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönündeki karar da hukuk hakimi yönünden bağlayıcı nitelikte bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece yanılgılı gerekçe ile yazılı biçimde kısmen kabul kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz dilekçesinin reddine ve taraflardan peşin alının harçların istek halinde geri verilmesine 04/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12058, Karar No: 2024/8559, Tarih: 16.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12058 E.  ,  2024/8559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1714 E., 2022/1299 K.

KARAR : Kısmen kabul

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/422 E., 2017/355 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili ve fer'i müdahil SGK vekilinin tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde Bölge Adliye Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince ek kararla davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce ek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; adli yardım talebinin incelenmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi dairesine gönderilemez. Usul ekonomisi ile bağdaşmadığını, maddi hata yapıldığını, temyiz incelemesi için dosyanın Yargıtay'a gönderilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; bozmanın asıl karar mı ek karara mı ilişkin olduğunun hususunda tereddüte düşüldüğünü, geri çevirme ile adli yardım talebinin yargıtay tarafından incelenmesi gerektiği maddi hata yapıldığını belirterek Daire kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dairemizin 20.02.2023 tarih ve 2023/1727 E.-2023/1440 K. sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesinin 08.06.2022 tarihli 2021/1714 Esas, 2022/1299 Karar sayılı ilamının davacı vekiline 03.07.2022 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekilinin 08.07.2022 tarihli dilekçesi ile kararı temyiz ettiği, ancak temyiz yoluna başvuru için gerekli harçları yatırmadığı, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.07.2022 tarihli muhtıra ile miktarı belirtilen temyiz harçlarının yatırılmasını ihtar ettiği, davacıya bu muhtıranın 24.07.2022 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekili tarafından 27.07.2022 havale tarihli dilekçe ile Bölge Adliye Mahkemesinden adli yardım talebinde bulunulduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin davacının adli yardım ve temyiz talebi ile ilgili karar vermeden dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzerine Dairemize gönderdiği, Dairemizin 2022/10047 Esas 2022/12066 Karar sayılı ilamı ile "davacının adli yardım talebi olduğu da dikkate alınarak, HMK’nın 344 üncü maddesinde öngörülen prosedürün davacı yönünden işletilmesi ve şayet temyiz başvurusunun yapılmamış sayılması yoluna gidilirse bu yöndeki ek kararın hükmü temyiz eden davacıya tebliğ edilerek, tebligat parçasının dosyaya eklendikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi" gereği belirtilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine geri çevrilmesine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek karar ile temyiz harçlarının tamamlanmadığı gerekçesi ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verdiği, ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine HMK 336 ncı maddesinin 3 üncü fıkrasında kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararının bozulmasına karar verilmiştir.

HMK 336 ncı maddesinin 3 üncü fıkrasında kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Bölge Adliye Mahkemesine veya Yargıtay'a yapılacağı belirtilmiş olup dosyanın temyiz aşamasında adli yardım talebinde bulunulduğu, bu aşamada adli yardım talebinin Dairemizce değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakta olup maddi hataya dayalı verilen Dairemizin 20.02.2023 tarih ve 2023/1727 E.-2023/1440 K. sayılı kararın kaldırılmasına,

HMK 336 ncı maddesinin 3 üncü fıkrasında kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Bölge Adliye Mahkemesine veya Yargıtay'a yapılacağı belirtilmiş olup dosyanın temyiz aşamasında adli yardım talebinde bulunulduğu, bu aşamada adli yardım talebinin Dairemizce değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakta olup maddi hataya dayalı verilen Dairemizin 20.02.2023 tarih ve 2023/1727 E.-2023/1440 K. sayılı kararın kaldırılmasına,

Davacı vekilinin adli yardım talebinin değerlendirilmesi için davacı adli yardım talepli temyiz ettiği anlaşılmakta olup, ilgili kurumlara müzekkere yazılarak (emniyet, tapu, Sosyal Yardımlaşma Müdürlüğü vs.) adli yardım şartlarının oluşup oluşmadığı hususunun tespitine ilişkin olarak üzerine kayıtlı mal varlığı bulunup bulunmadığı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfından yardım alıp almadığı hususlarını da kapsar şekilde ekonomik durum araştırması, davacıdan varsa muhtarlıktan alınmış fakirlik belgesi ve davalı Kurumdan gelir-aylık alıp almadığı ve hizmet döküm cetvelinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2495, Karar No: 2020/4134, Tarih: 15.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2495 E.  ,  2020/4134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 27.10.2016 tarih ve 2014/355 E- 2016/1056 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 28.09.2018 tarih ve 2017/688 E.-2018/1989 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalının ...Ltd. Şti'ne hissedar iken davalının uzlaşmaz tutumları nedeniyle ortaklığın sona erdiğini, davalının şirketteki hissesini davacı ile diğer ortak ve kardeşi olan diğer hissedara devrederek şirketten ayrıldığını, ancak davalının şirketten ayrıldıktan sonra davacı ve diğer hissedar aleyhine kambiyo senetlerine özgü icra takibi başlattığını, takibin itiraz üzerine icra hukuk mahkemesince iptal edildiğini, daha sonra aynı belgeye dayanarak davacı aleyhine ilamsız takip başlattığını, takibe konu senedin davalı tarafından çalınmak suretiyle ele geçirildiğini, davalının hazırlık soruşturmasında ve ağır ceza mahkemesindeki ifadelerinde bu senedin şirketteki hisselerin devri karşılığında aldığını beyan ettiğini, oysa noterlikte düzenlenen hisse devrine ilişkin belgede devir bedelinin tahsil ettiğini kabul ettiğini belirterek davacının takip konusu senet nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının senetteki imzayı kabul ettiğini, bu nedenle borcunu ödemesi gerektiğini, davalının ortaklıktan ayrılması üzerine hisse devri hususunda yapılacak ödemede davacı ve dava dışı diğer ortakla mutabakata varılması konusunda dava konusu bononun düzenlendiğini, diğer hissedardan çek alındığını, daha sonra tarafların bir araya gelerek hisse devir sözleşmesini imzaladıklarını, davacının iddialarının doğru olmadığını, hakkında yapılan suç duyurusu sonunda takipsizlik kararı verildiğini, davacının iddiasının aksine hisse devrine ilişkin sözleşmede bedeli nakden aldığı ibaresi bulunmadığını, sözleşmede bedeli haricen ve tamamen tahsil eyledim ibaresinin mevcut olduğundan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu senedin davacının rızası dışında ele geçirildiği, gerçek bir alacağı yansıtmadığı, hisse devir sözleşmesinin aksinin aynı derecede yazılı delille ispatlanamadığı, devir sözleşmesinde belirtilen bedelin ödendiğinden senedin davacının rızası dışında ele geçirildiğinin kabul edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının takibe konu bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/688 esas ve 2018/1989 karar sayılı ve 28.09.2018 tarihli ilamında mahkemece, senedin rıza dışı elden çıktığına ilişkin kabul ve ispat külfetinin davalı yanda olduğuna ilişkin belirlemenin yerinde olmadığı, davalı tarafın dava konusu senedin hisse devri nedeniyle düzenlendiğini belirttiği, noterde düzenlenen hisse devir sözleşmesinin 02.08.2010 tarihli olduğu, dava konusu bononun 15.06.2010 düzenleme tarihli olduğu, resmi hisse devir sözleşmesinin tarihinin bononun tanziminden sonraki bir tarih olduğu ve hisse devir sözleşmesi içeriğinde davalının "devir bedelini bugün haricen ve tamamen tahsil eyledim. Bu hususta bir alacağımın kalmadığını .... beyan kabul ve taahhüt ederim" şeklinde beyanda bulunduğu, buna göre davalının hisse devir bedelini dava konusu bononun tanzim tarihinden sonraki bir tarihte aldığının ve borcun sona erdiğinin kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın kabulü doğru değil ise de, sonucu itibariyle doğru olan karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2017/688 esas ve 2018/1989 karar sayılı ve 28/09/2018 tarihli kararının ONANMASINA, dosyanın Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 7.684,88 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 15.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.