muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8959, Karar No: 2019/2310, Tarih: 19.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/8959 E.  ,  2019/2310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında Çanakkale 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/4016 Esas sayılı dosyası ile yapılan icra takibi neticesinde hacizli eşyaların yediemin olarak sanığa teslim edildiği anlaşılmakla, Çanakkale 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/4016 Esas sayılı dosyasında bulunan tutanağın denetime elverişli olacak şekilde onaylı örneğinin dosya arasına konulmadan yazılı şekilde karar verilmesi, 2- Kabule göre de;

Sanığın haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığı ve haciz işlemi sırasında gerekli ihtaratlar yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, 17.08.2012 tarihli tutanak ile hacizli malların belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işyerinde işçi olarak çalıştığını, hacizli mallar kendisine yediemin olarak teslim edildikten sonra işten ayrıldığını, eşyaların dükkanda kaldığını, hacizli eşyaların nerede olduğunu bilmediğini savunması karşısında, İcra Müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2390, Karar No: 2023/4015, Tarih: 11.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2390 E.  ,  2023/4015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI :

Taraflar arasındaki iş kazası olmadığının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davalılardan ...'in geçirdiği 22.10.2007 tarihli kazanın Kurum tarafından iş kazası kabul edildiğini, oysa ki ...' in ... plakalı araçta yolcu olarak bulunduğunu, ... ... ve ...'ın bu araçta çalışan personel olduğunu, taraflar arasında hizmet sözleşmesi bulunmadığını ileri sürerek, meydana gelen olayın iş kazası olmadığının tespitini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davalının kaza tarihine kadar davacılara ait araçlarda muavinlik yaptığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, ... denetim raporunda “…...’e 22.10.2007 tarihinde iş kazası geçirmiş olduğu, hizmet iddiasında bulunan ...’in kaza olayının olduğu tarih olan 22.10.2007 tarih itibarıyla sigortalılık niteliğini taşıdığı kanaatine varılmış olduğu…” şeklinde belirlemenin bulunduğu, 22.10.2007 tarihinde gerçekleşen trafik kazası sonucunda davalı ...'in el ve bacağından yaralanması dolayısıyla %44 oranında malul kaldığı, davacı tarafça her ne kadar kazalı ...'in kendi muavinleri olmadığı ve kaza anında otobüste yolcu olarak bulunduğu iddia edilmiş ise de, dosya kapsamında dinlenen tanık beyanları, ... denetmen raporunda olayın iş kazası olarak belirlendiği ve raporda alınan tanık beyanları, ... .......... Müdürlüğünce davalıya 15.06.2006 tarihinde verilen biletçi kimlik belgesi ve davalının 26.11.2019 tarihinde mahkeme huzurunda verdiği ifadesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde, kazanın meydana geldiği gün davalının davacı işverene bağlı olarak çalıştığı ve olayın iş kazası sayılması gerektiği kanaati ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacılar Vekilinin İstinaf Sebepleri

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacılar Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; taraflar arasında hizmet sözleşmesi bulunmadığını, bilirkişilerce hukuki nitelendirmede bulunularak bilirkişilik görev sınırı aşıldığından raporun hükme esas alınamayacağını, davalının kaza sonrası polise verdiği ifadede teyzesini ziyaret için halk otobüsüne bindiğini söylemesine rağmen, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile karar verildiğini belirterek, ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılmasını istemiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olayda, denetmen raporu, tanık ... ... ... beyanı, ... tarafından davalıya 15.06.2006 tarihinde verilen biletçi kimlik belgesi, kazalı otobüsün kayıtlı olduğu ... Birlik Kooperatifi başkanının 30.09.2009 tarihli yazısında "...kaza günü ...'in ... plalalı araçla biletçi (muavin) olarak gittiğinin bildirilmesi dikkate alındığında davalı ...'in söz konusu olayın meydana geldiği 22.10.2007 tarihinde ... plakalı araçta biletçi (muavin) sıfatıyla işveren ...'a bağlı olarak çalıştığı, olayın iş kazası olduğu anlaşıldığından, mahkemece davanın reddine dair verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar Vekilinin Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda hükmün temyizen bozulmasını istemiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ...'in 22.10.2007 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olup olmadığının tespitine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 12 ve 13 üncü maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde, davacılar vekili tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2767, Karar No: 2015/8011, Tarih: 10.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2767 E.  ,  2015/8011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2013/409-2014/364

Taraflar arasında görülen davada Silifke 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2014 tarih ve 2013/409-2014/364 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkili şirketin ünvanında yer alan "S." ibaresinin aynı zamanda tescilli markası olduğunu, davalının müvekkili şirkete ait olan "S." ibaresini 43 sınıfta kullandığının tespit edildiğini, davalı yanın bu eyleminin markaya tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespitini ve men'ini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı olarak gösterilen S. Otel adına A.. A.., husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiş, birleşen davada da S. ibaresi üzerindeki öncelik hakkının kendisine ait olduğunu ve davalının anılan markayı 43. sınıftaki "Geçici konaklama hizmetleri" bakımında kullanmadığını ileri sürerek davalının S. ibareli markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, birleşen davada, davacının Selefkos ibaresi üzerinde 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesine dayalı hakkının olduğunu ispatlayamadığı, davalının ana sözleşmesi gereği, "S. ibaresini otel işletmeciliği alanında kullanma hakkına sahip olduğu gerekçesiyle birleşen davanın reddine, asıl davanın da davacıya ait markanın ve ticaret ünvanında yer alan esaslı unsurun davalı tarafından kullanılmasının markaya tecavüz ve haksız rekabet niteliğinde olduğunu gerekçesiyle kabulü ile davalının eyleminin davacının marka hakkına tecavüz ve haksız rakabet yarattığının tespiti ile haksız rekabetin ve marka hakkına tecavüzün önlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Birleşen davada 556 sayılı KHK'nın 14. maddesine dayalı olarak, iptali istenen 2008/4118 sayılı “S.” markası sicile 16.09.2009 tarihinde tescil edilmiş olup, birleşen dava 20.12.2013 tarihinde açılmıştır. 556 sayılı KHK'nın 14. maddesine göre; markanın, tescil tarihinden itibaren beş yıl içinde, haklı bir neden olmadan kullanılmaması veya bu kullanıma beş yıllık bir süre için kesintisiz ara verilmesi halinde, marka iptal edilir. Somut uyuşmazlıkta dava konusu markanın tescil tarihinden dava tarihine kadar 5 yıllık kullanmama süresinin dolmadığı anlaşıldığından mahkemece anılan markaya yönelik davanın esasen bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerektiğinden sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün açıklanan bu gerekçeyle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

3-A.. A.. vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince, dava konsusu "S." markasının izinsiz kullanımı nedeniyle marka hakkına tecavüz eyleminin gerçekleştirildiği iddia olunann "S.. H.." adlı işyerinin A. Mimarlık Müh. İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti'ye ait olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, işbu davada husumetin anılan şirkete yöneltilmesi gerekirken davaya cevap veren ve anılan şirket temsilcisi olduğu da anlaşılamayan ancak bahsi geçen şirkete ortak olan A.. A..'in davalı gösterilmek suretiyle uyuşmazlığın esasının incelenmesi doğru olmamış bu nedenle asıl davaya ilişkin kararın pasif dava ehliyetine yönelik olarak bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4-Bozma sebep ve şekline göre; A.. A.. vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının bu aşamda incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının reddiyle birleşen davada kullanmama nedeniyle hükümsüzlük iddiası yönünden verilen mahkeme kararının (2) numaralı bentte açıklanan değişik gerekçeyle ONANMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl dava yönünden verilen kararın BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle A.. A.. vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmediğine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden asıl davada davalı-birleşen davada davacıya iadesine, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1052, Karar No: 2017/7532, Tarih: 12.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/1052 E.  ,  2017/7532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçun sübutu ve elektriğin sayaçtan geçmeden kullanıldığı bilirkişi raporu ile sabitse; mutlaka bakılması gereken husus ödeme konusudur. Kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporu ile de sabit olduğu üzere, kullanılan elektriğin zati sayaçtan geçtiği ve kurulu güce uygun olduğu sabit olduğundan tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, katılan vekilinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun ve de takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6787, Karar No: 2019/5724, Tarih: 27.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6787 E.  ,  2019/5724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın, ... ve ... isimli kişilerin şirketlerine müdür olma teklifini kabul ettiğini, bir kaç ay çalıştıktan sonra müdürlükten istifa ettiğini, şirketle, şirket sahipleri ... ve ... ile ... ve ...’ın ilgilendiğini, sahte fatura düzenlemediğini savunması; şirketteki müdürlük görevinden ayrıldığına ilişkin azilname sunmuş olması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a) Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların kanaat oluşturacak sayıdaki aslılları getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; ... ve...’ın açık kimlik ve adreslerinin tespitini çalışılarak bulunması halinde bu kişiler ile ... ve ...’ın CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri ve faturalar kendilerine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b) ..., ..., ... ve... da faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişilere ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişilere ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa- Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb- Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2389, Karar No: 2014/27692, Tarih: 23.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2389 E.  ,  2014/27692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karacabey 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 02.10.2013

No : 2012/35-2013/385

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılar T.. D.. avukatları ile N.. Ö.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 12.09.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibine bağlanan gelir ve cenaze yardımından oluşan kurum zararının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

1- 5510 sayılı Kanununun 21. maddesi hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Hukuki sorumluluğu doğuran unsurlar arasında illiyet bağı büyük bir önem taşır. İlliyet bağı, sorumluluğun asli şartı, tazminat hukukunun temel ilkesidir. Bu şart olmaksızın bir kişinin sorumluluğu düşünülemez. İnsan düşüncesinin bir kanunu olan illiyet kavramı, zararla söz konusu davranış veya olay arasında bir sebep sonuç bağının bulunmasını gerektirir. (Eren, Fikret, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Yetkin, 14. Bası 2012, syf 536)

Hukuki sorumluluğu doğuran unsurlar arasında illiyet bağı büyük bir önem taşır. İlliyet bağı, sorumluluğun asli şartı, tazminat hukukunun temel ilkesidir. Bu şart olmaksızın bir kişinin sorumluluğu düşünülemez. İnsan düşüncesinin bir kanunu olan illiyet kavramı, zararla söz konusu davranış veya olay arasında bir sebep sonuç bağının bulunmasını gerektirir. (Eren, Fikret, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Yetkin, 14. Bası 2012, syf 536)

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

Somut olayda, davalılardan Talat’a ait çiftlikte bulunan traktöre bağlı çalışan saman kırma makinesinde meydana gelen iş kazasında, davalı Talat’ın işveren, davalı Nevzat’ın ise saman kırma makinesinin üreticisi olduğu, davalılar aleyhine görülen ceza yargılaması neticesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, eldeki dosyada hükme esas alınan 28.01.2013 ve 26.07.2013 tarihli raporlarda davalı işveren Talat’ın %35, Nevzat’ın %35, kazalının %30 kusurlu olduğu kanaatinin bildirildiği, buna göre saman balyasının makine içine atılmasını sağlayan açıklığın gereksiz derecede büyük olduğu, bu büyüklüğün saman balyasının girebileceği kadar yapılması gerektiği, ayrıca saman balyası atmak için yapılan platformun genişliğinin kısa olduğu, ayrıca vidalı milin açıkta dönmemesi, kapağa yakın kısmının üzerinin kapalı olması gerektiğinden bahisle davalı Nevzat’a kusur atfedildiği anlaşılmaktadır.