muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8061, Karar No: 2015/20659, Tarih: 08.06.2015

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların Sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemektedir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; davacının hasılata bağlı günlük yevmiye ile çalıştığı anlaşıldığından, yukarıda yazılı açıklamalar uyarınca fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Fazla çalışma ücretinin %150 zamlı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6583, Karar No: 2008/11281, Tarih: 18.09.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6583 E.  ,  2008/11281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi katılan ..., Hazine ve ... Belediyesi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 06.05.2004 tarihli dilekçesiyle, ... Köyünde dava dışı 441 sayılı parselin çevresinde bulunan 2000 m2 yüzölçümündeki taşınmazı, imar ihya ederek önceki malikle birlikte 50 yıldan fazla süreyle eklemeli olarak malik sıfatıyla zilyet ettiğini, yararına kazandırıcı zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu, adına tapuya tescilini istemiştir. Katılan ... 28.02.2006 tarihinde çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerdeki dava dışı 445, 1716 ve 1718 sayılı parsellerin kendisine ait olduğunu, dava edilen taşınmazın (B) ile gösterilen bölümünün kendisine ait 445 sayılı parsel içinde kaldığını, (A) ve (E) ile gösterilen bölümlerin ise devlete ait taşlık ve çalılık iken 1991 yılında ... tarafından imar ihya edilip tarım alanı haline getirildiğini, bu kişinin taşınmaz için ecrimisil ödediğini, satın almak için Hazineye başvurduğunu ancak alamadığını, bu nedenle ... tarafından dava açıldığını davanın reddine karar verilmesi istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece davanın KISMEN KABULÜNE, fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen krokide (A) ile gösterilen 148 m2, ve (E) ile gösterilen 506 m2 bölümlerin davacı ... adına tapuya tesciline, aynı krokide (C ) ve (D) ile gösterilen ve dava dışı 441 sayılı parsel içinde kalan bölümlere ilişkin davanın feragat nedeniyle reddine, (B) ile gösterilen ve dava dışı 445 sayılı parsel içinde kalan bölümün tapuda kayıtlı olması nedeniyle davanın reddine, Katılan davacının (A) ve (E) bölümleri ile ilgili davası olmadığını bildirdiği halde keşifte (A) bölüm ile ilgili iddiada bulunduğu anlaşıldığından katılan davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm Katılan ..., Hazine ve ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, arazi kadastrosunda tapulama harici bırakılmış taşınmazın, imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, Medeni Yasanın 713 maddesi gereğince tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu ... köyünde 1941 yılında askı ilanı yapılarak 1942 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 18.07.1977 tarihinde yapılarak 16.11.1977 tarihinde askıya çıkartılan ve dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması, 1988 ve 1989 yıllarında yapılıp, 15.06.1989 tarihinde ilan edilen, aplikasyon ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu ... köyünde 1941 yılında askı ilanı yapılarak 1942 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 18.07.1977 tarihinde yapılarak 16.11.1977 tarihinde askıya çıkartılan ve dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması, 1988 ve 1989 yıllarında yapılıp, 15.06.1989 tarihinde ilan edilen, aplikasyon ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1956 yılında yapılmış ve sonuçları 03.05.1956 - 04.06.1956 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir.Bu çalışmada çekişmeli yer tapulama dışı bırakılmıştır. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Mahkemece, kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli taşınmazın, müşterek bilirkişi rapor ve krokisinde (A) ve (E) ile gösterilen bölümlerinin kesinleşmiş orman kadastro sınırları dışında bırakıldığı, bu bölümler için davacı gerçek kişi yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğunun belirlendiği gerekçesiyle bu bölüme ilişkin davanın kabulüne, dava dışı 441 ve 445 sayılı parsellerde kalan bölümler yönünden açılan davanın ise reddine karar verilmiştir.

Jeolog bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporda, çekişmeli taşınmazın alivyonel özellik gösterdiği, taşınmaz ve geniş çevresinin çakıllı alivyonel malzemeler ile kaplı olduğu, bu örtü kalınlığının yer yer 20 metre olduğu, taşınmaz ve çevresinin yer aldığı ... ovasının ..., ... ve ...’ın taşıyarak getirdiği malzemelerden oluştuğu, yöredeki çayların taşkın etkisinin olmadığı, geçmişte yapılan set ve ıslah çalışmaları ile taşkın tehditinin önlendiği, taşınmaz ve çevresinin dere yatağı vasfında olmadığı bildirilmişse de, aynı yere ilişkin açılan tescil davaları nedeniyle daha önce incelemesi yapılan bir çok dava dosyasında yer alan ve Devlet Su İşleri Şube Müdürlüğünün, Milli Emlak Dairesi Başkanlığı, ... ... Emlak Müdürlüğüne yazdığı 09.01.1998 tarih B 15 1 DSİ 1 13 03 00/124.1/16/295 sayılı yazısı suretinde “... Mahallesi sınırı içerisinde bulunan ... Çayı seddelerinin 1967 ila 1970 yılları arasında inşa edildiği, aradan geçen zaman içerisinde ihtiyaca göre dere yatağı ıslahı kapsamı içerisinde bakım ve onarım çalışmalarının yapıldığı...” bildirildiğine göre çekişmeli taşınmazın halen taşkın tehditi altında olan dere yatağı olduğu, taşkından korumak için yapılan seddenin geçici tarzda olduğu, dere ıslah projesinin başlamadığı ve asıl seddelerin henüz yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, halen dere yatağı özelliğini sürdüren taşınmazda imar ihya işleminin tamamlandığı kabul edilemez.

Diğer taraftan; Orman Bilirkişisi tarafından çekişmeli taşınmazın orman sınır hattına irtibatlı krokisi düzenlenmişse de yeterince orman sınır noktası içermediğinden denetimi olanak tanımadığı, eski tarihli memleket haritası hava fotoğrafı ve amenajman planı uygulanmadığından taşınmazın öncesinde devletleştirilen orman alanlarından olup olmadığı saptanmadığı gibi, 1956 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda paftasında devlet ormanı olduğu işaretlenerek tapulama dışı bırakılan, bir bölümü kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde bırakılan, toprak yapısı ve fiziksel özellikleri ile kuzey ve batısındaki devlet ormanı ile aynı özellikleri taşıyan çekişmeli taşınmazın tamamının, 4785 Sayılı Yasa hükümleri gözetilerek 1977 yılında yapılan orman kadastrosunun kesinleştiği 16.11.1978 tarihine kadar orman sayılacağı tartışmasızdır. Üzerindeki orman bitki örtüsünün yok edilmiş olması durumu değiştirmez. Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2004 gün ve 2004/8-242/292 sayılı kararında da değinildiği gibi, çekişmeli taşınmaz orman kadastrosu yapılıp orman sınırları dışında bırakıldığı 16.11.1978 tarihine kadar orman sayılır. 6831 Sayılı Orman Yasasının 7. maddesi 05.11.2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değiştirilmiş ve "...evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların ... orman kadastrosu, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır" hükümleri getirilmiş olduğundan kadastro paftasında orman olduğu bildirilerek tespit harici bırakılan taşınmazın orman sanırları içine alınması da her zaman olanaklıdır. 3402 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi gereğince, il, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmazlar imar ihya yoluyla kazanılamaz. Kabule konu çekişmeli taşınmaz bölümlerinin bir an için kesinleşen orman sınırları dışında bırakıldığı kabul edilse dahi, Taşınmazın ormana sınırı dışında bırakıldığı 16.11.1978 tarihinden, imar palanı sınırları içine alındığı 1983 yılına kadar 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresi de geçmemiştir. Aynı bütünden geldiği anlaşılan çekişmeli taşınmazın sınırında bulunan dava dışı taşınmazlarla ilgili, Yargıtay tarafından da onandıktan sonra kesinleşen tescil hükmü dava konusunun farklı olması nedeniyle, somut olayda davanın tarafları yönünden kesin hüküm oluşturmayacağı gibi, çekişmeli taşınmazın (A) ve (E) ile gösterilen bölümleri üzerindeki seranın ... ve eşi tarafından kullanıldığı, ...ın isen davacının damadı olduğu, ve çekişmeli taşınmaz için ... adına 1995 ila 2000 yılları arasında ecrimisil tahakuk ettirildiğine göre, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin malik sıfatıyla sürdürüldüğünden de söz edilemez. Açıklanan nedenlerle dava konusu edilen taşınmazın tümüne ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Ayrıca katılan ... davanın reddine karar verilmesi istemiyle davaya katıldığına göre, aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilmelidir.

Ayrıca katılan ... davanın reddine karar verilmesi istemiyle davaya katıldığına göre, aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ... Belediyesi, Hazine ve katılan ...’ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran belediye ve gerçek kişiye iadesine, 18/09/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3209, Karar No: 2019/2488, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/3209 E.  ,  2019/2488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30577, Karar No: 2013/19137, Tarih: 15.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30577 E.  ,  2013/19137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hükümler : 1- Sanıklar ... ve ... için; Beraat

2- Sanık ... için; TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Sanık ... için; TCK'nın 85/1, 62/1,51/1-3-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

4- Sanık ... için; TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar ..., ... ve ... müdafii ve katılanlar vekili; sanıklar ... ve ...' nun beraatlerine ilişkin hükümler ise katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

1- Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar ..., ... ve ...'ın ortak müdafii olan Av. ...'ın 10/5/2011 tarihli süre tutum dilekçesinde yalnızca sanık ...'nun adını yazarak açıkça yalnızca onunla ilgili mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği, gerekçeli temyiz dilekçesinde ise her üç sanığın da ismini yazarak üç sanık hakkındaki mahkumiyet hükümlerini temyiz etmiş ise de, sanıklar ... ve ... için kanuni süresinde yaptığı geçerli bir temyiz başvurusu bulunmadığı, dolayısıyla CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra bu iki sanıkla ilgili hükmü temyiz ettiği analşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca, bu iki sanıkla ilgili temyiz isteminin, isteme uygun olarak REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanıklar ... ve ...'nun taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık ... hakkında, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle sanıklar ... ve ... hakkındaki beraat, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme uygun olarak ONANMASINA ,

3- Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik katılanlar vekilinin ve sanık ... müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

3- Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik katılanlar vekilinin ve sanık ... müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

İkisi de maden mühendisi olan sanıklardan ...'nun tesis müdürlüğünü, ...'ün ise teknik nezaretçiliğini yaptığı, Arıdil Beton A.Ş.'ye ait Akpınar taşocağında 1 yıldır ateşçilik yapan ölen işçi ...'ün, olay günü, aynı işyerinde çalışan delici operatörü tanık ... tarafından olay yeri olan kayalık alandaki kayaları patlatıp parçalamak için açılan deliklere patlayıcı madde yerleştirdiği, sonrasında dinamit bağlantılarını ve iletkenlerin kısa devre yapıp yapmadıklarını kontrol ederken, bu işlemi işletmece kendisine temin edilmiş olup olay sonrası belinde takılı bulunan düşük akımlı voltmetre cihazı ile güvenli şekilde yapmak yerine, işyerindeki patlayıcı talimatnamesine ve genel güvenlik kurallarına tümüyle aykırı şekilde manyeto tabir edilen ve asıl akımı ve patlamayı sağlayan ateşleme cihazı ile yapmaya kalkışması ve bu sırada da cep telefonu gibi dış elektriksel etki doğurabilecek bir cihazı açık şekilde yanında bulundurması sebebiyle, delici cihazı ile orayı terk etmekte olan tanık işçiler ... ve... tarafından bunun tehlikeli ve kural dışı bir uygulama olduğu yolunda yapılan uyarılara aldırmayarak tehlikeli ve dikkatsiz şekilde manyeto ile hat kontrolüne devam etmesi sonucu, tanık işçilerin durumu ocak daimi nezaretçisi olan ve savunmasına göre biraz uzakta patlatma ile ilgili güvenlik tedbirlerini almakta olan sanık ...'a telsizle anlatmalarına fırsat kalmadan, deliklere yerleştirilen dinamitlerin patlaması sonucu sanığın ölümü şeklinde gerçekleştiği anlaşılan olayda, 30 yıllık tecrübesi olduğu ve ilgili tüzüğe göre ateşleyici belgesi sahibi olduğu anlaşılan ve işverence kendisine ateşleme ve hat kontrolü için gerekli araçlar ve donanım sağlanmış olan ölen işçinin kendi asli ve baskın kusurlu hareketleriyle yol açtığı kontrolsüz patlama sonucu ölümünde, konumlarından kaynaklanan sorumluluklarını yerine getirdikleri anlaşılan sanıklar ... ve ...'e atfedilebilecek bir ihmal ve kusurlu hareket bulunmadığı halde, isabetsiz olarak yazılı şekilde bu iki sanığın mahkumiyetlerine karar verilmesi ,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin ve sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle sanıklar ... ve ... hakkındaki hükümlerin bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/7/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.