muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4321, Karar No: 2024/1726, Tarih: 04.03.2024

2. Dairemizin 05.12.2022 tarih, 2021/4677 E. ve 2022/8642 K. sayılı kararıyla''... Dava, marka başvurusunun mutlak nedenlere dayalı olarak reddine dair karara vaki itiraz reddeden YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince, yukarıda özetlenen şekilde davacı vekilinin istinaf istemlerinin kabulü ile, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bir ibarenin tescil kapsamındaki mal veya hizmet sınıfları yönünden tanımlayıcı olduğunun kabulü için, ibarenin kullanılacağı mal veya hizmetin potansiyel alıcı veya kullanıcılarının azımsanmayacak sayıda kısmının bu ibareyi tanımlayıcı olarak algılaması gerekir. Ayrıca bir ibarenin herhangi bir ülkede tanımlayıcı olarak kabul edilmesi, o dilin konuşulmadığı bir başka ülkede tanımlayıcı olarak kabul edilmesini gerektirmez.

Davaya konu marka başvurusu "MAGALLOY" ibaresinden oluşmakta olup, dosya içerindeki bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere bu kelimenin İngilizce veya Türkçe bilinen bir anlamının olmadığı, tescili talep edilen 12. sınıf ürünlerin cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, kaynak belirtmediği veya malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı göstermediği veya malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içermediği, 12. sınıf ürünlerin Türkiye’deki potansiyel kullanıcılarının davaya konu markayı tanımlayıcı ibare olarak algılamayacağı anlaşılmaktadır. Bu durumda, ‘’MAGALLOY’’ ibaresinin tescili istenen mal sınıfları yönünden somut ve soyut ayırt ediciliği bulunduğu ve ilk derece mahkemesince verilen davanın kabulü kararının isabetli olduğu anlaşılmış olmakla, yazılı şekilde “MAGALLOY” ibaresinin “magnezyum alaşımı” ibaresinin İngilizce kısaltması olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar veren Bölge Adliye Mahkemesi kararı isabetli olmamış olup, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir...'' gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu başvuruyu oluşturan "MAGALLOY" ibaresinin İngilizce veya Türkçe'de bilinen bir anlamı bulunmadığı, öte yandan bu ibarenin, başvuru kapsamında yer alan 12. sınıf mallar yönünden cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, kaynak belirtmediği gibi malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı göstermediği veya malların diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içermediğini, 12. sınıfta yer alan malların Türkiye’deki potansiyel kullanıcılarının davaya konu markayı tanımlayıcı ibare olarak algılamalarının da söz konusu olmayacağından "MAGALLOY" ibaresinin, tescili istenen mallar yönünden somut ve soyut ayırt ediciliği haiz olduğunu, bu itibarla, başvurunun reddine ilişkin YİDK kararı yerinde olmayıp, anılan kararın iptaline ilişkin dava yerinde

bulunduğundan, uyulmasına karar verilen bozma ilamı doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile TÜRKPATENT YİDK'nın 2016-M-11359 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu başvurunun 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca markasal koruma hakkı kazandırmayacağı, bu ibarenin bir bütün olarak içerdiği anlam itibariyle 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca reddi konu olan ürünler bakımından vasıf ve özellik belirten doğrudan tanımlayıcı nitelikte bir ibare olduğunu ve söz konusu mallar bakımından ticari kaynak gösterme, ayırt etme vasfının bulunmadığını, bu itibarla davacı tarafın tescil talebinde bulunduğu “magalloy” ibareli marka başvurusunun, 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) , (c) bentleri gereğince, başvuru kapsamında yer alan mallar bakımından herhangi bir ayırt ediciliğe sahip olmadığını, bir ticari işletmenin mal ve hizmetlerinin diğer ticari işletme mal ve hizmetlerinden ayırt edilmesini sağlamaya yönelik bir fonksiyonu bulunmadığını, ayrıca mal ve hizmetlerin vasfını/karakteristik özelliğini belirtiyor olması nedeniyle tanımlayıcı nitelikte olduğunu, herkes tarafından kullanımı mümkün olan ve davacının inhisarına bırakılması mümkün olmayan bir ibare olduğundan marka olabilme niteliğini haiz olmadığını, dava konusu YİDK kararının yasaya uygun ve yerinde olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9, Karar No: 2013/20841, Tarih: 19.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/9 E.  ,  2013/20841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına Uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bilinçli taksir unsurlarının oluşmadığına, katılan vekilinin cezanın az olup sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, idaresindeki kamyonet ile alkollü olarak, iniş eğimli yolda, meskun mahal sınırları içinde seyrederken, kaza mahalline 50 metre kala, yolun sağındaki kaldırıma çarpıp, duramayarak kontrolsüz şekilde karşı şeride geçtiği, kaldırım kenarında beklemekte olan ...'nin ve ...'nin içinde bulunduğu araca çarptıktan sonra kaldırıma çıktığı, kaldırımdaki ölen ... ve ...'a çarparak devam edip, aynı cadde üzerinde motosiklet tamircisinin önünde bulunan 4 adet motosiklete ve tamirci ...'e de çarptıktan sonra, ağaca çarparak durduğu şeklindeki olayda, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne, dört kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeyerek, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında az ceza tayini,

2- Katılan ...'in ölen ile akrabalığının tespit edilemediği gibi, ölen ...'in eşi ve çocuklarının davaya katılmalarına karar verildiği gözetilmeden, torunları olan ... ve ...'in de katılmalarına karar verilerek, kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden bahisle lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2576, Karar No: 2007/7694, Tarih: 30.10.2007

9. Hukuk Dairesi 2007/2576 E., 2007/7694 K.

**9. Hukuk Dairesi 2007/2576 E., 2007/7694 K.**

**- EK İDDİANAME

- EK SAVUNMA**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 225 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 226 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 516 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 517 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.05.1997 gün ve 76-114 sayılı kararında da açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesi gereğince hükmün konusu, iddianamede gösterilen eylemdir. İddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna aykırıdır. Somut olayda 26.01.2005 tarihli iddianamenin anlatım kısmında sanığın cezaevi koğuşundaki aynayı kırdığına dair bir ibare bulunmadığı gözetilmeden, C.Savcısının ek iddianame tanzimi talebi ise mala zarar verme suçundan sevk maddesinin bulunduğu gerekçesi ile reddedilerek, yazılı şekilde bu suçtan da mahkumiyet kararı verilmesi,

2-

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan 765 sayılı TCK'nın 516/7-2. maddesinden kamu davası açıldığı halde ek savunma hakkı tanınmadan aynı Yasa'nın 516/3. maddesinden ceza tayini suretiyle CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün öncelikle bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), 30.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1220, Karar No: 2017/3323, Tarih: 27.03.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/1220 E.  ,  2017/3323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İmar kirliliğine neden olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda sanığın mahkumiyetine dair, Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.02.2010 tarih ve 2009/130 esas, 2010/70 sayılı kararın o yer Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 20.11.2012 tarih ve 2012/30461 esas, 2012/26036 sayılı kararıyla;

"CMK'nın 231/6-c maddesi hükmünün, sanığın mağdur veya kamına verdiği maddi zararın karşılığı olan paranın ödenmesini gerektiren somut olaylarda uygulanabileceği, dosyadaki bilgi ve belgelere göre; yargılamaya konu olayda sanık tarafından üçüncü kişilere ödenmesi gereken somut, maddi bir kamu zararı bulunmaması karşısında; TCK'nın 184/5. maddesinde yer alan etkin pişmanlık ve CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağının, birbirinden bağımsız olarak ele alınıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmamasına karar verilmesi,” gerekçesiyle oy birliğiyle karar verilmiştir.

I- YEREL MAHKEMENİN DİRENME KARARININ KAPSAMI

Eskişehir 6. Ceza Mahkemesinin 02.04.2013 tarih ve 2013/71 esas, 2013/256 sayılı kararında;

“Mahkememiz hükmü CMK.nun 231/14. Maddesinde yapılan değişiklik sonucunda hükmün açıklanmasının geri bırakılıp, bırakılmayacağı hususunun tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuş olup; imar kirliliğine neden olma suçu TCK.nun 184. Maddesinde düzenlenmiştir. Aynı maddenin 5. Fıkrası "kişinin ruhsatsız yada ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına veya ruhsatına uygun hale getirmesi halinde mahkum olunan cezanın bütün sonuçları ile ortadan kaldırılacağı"nı da düzenlemiştir. Bu hali ile fiil özel bir etkin pişmanlık hali ve kamu zararının giderimi yöntemini benimsemiştir. Düzenlenen bu maddeye göre kamu zararının ön görülen biçimlerde giderilmesi halinde hükmolunan ceza zaten bütün sonuçları ile birlikte ortadan kaldırılmak durumundadır. CMK.nun 231. Maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarından bir tanesi de kamu zararının giderilmiş olmasıdır. Sanığın imar durumuna aykırı hususu gidermemesi halinde durumun eski hale getirebilmesi adına kamunun yapacağı maddi masraf olacağı, bu hususun kamunun maddi zararı olarak ortaya çıkmış olduğu açık olup, giderilmeyen bu zarar nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin olanaklı olmadığı düşünülmektedir.

Öte yandan kamu zararının yapılan ve imar kirliliğine neden olan binayı imar planına uygun hale getirmek suretiyle giderilmesi halinde de zaten hükmedilen ceza bütün sonuçları ile ortadan kaldırılacak olup bu hususta sanığın lehinedir. Bu nedenlerle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.” şeklindeki gerekçeyle, Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 20.11.2012 tarih ve 2012/30461 esas, 2012/26036 sayılı kararına direndiği görülmektedir.

II- HUKUKSAL DEĞERLENDİRME

02.12.2016 tarihli 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 36.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 307.maddesi uyarınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 14.12.2016 tarihli ve 2016/321 Esas, 2016/1945 Kararı ile dosya Dairemize gönderildiğinden, direnme kararı üzerine verilen hükmün Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 24/02/2015 tarih, 2014/4-567 esas, 2015/11 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere,

CMK'ın 231. maddesinin uygulanma şartları ile TCK'ın 184/5. maddesi karşılaştırıldığında, imar kirliliğine neden olma suçuna özgü olarak düzenlenen 184/5. maddesi ile fail açısından daha lehe sonuçlar öngörülmüştür. Nitekim fail hakkında hükmolunan ceza kesinleşse dahi, suça konu binanın imar planına veya ruhsatına uygun hale getirilmesi halinde bir süre şartı aranmaksızın ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkacak, açılmış olan kamu davasının yine süre şartı aranmaksızın düşmesine karar verilecektir. CMK'ın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanması ise objektif şartların yerine getirilmesi ve mahkemece sanığın yeniden suç işlemeyeceğine ilişkin kanaate ulaşılması halinde mümkün olacak, açılmış olan kamu davasının düşmesine karar verilebilmesi için ise, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildikten sonra sanığın beş yıllık denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlememesi gerekecektir.

Bu nedenle, imar kirliliğine neden olma suçunda ruhsatsız ya da ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirerek TCK'ın 184/5. maddesindeki özel düzenlemeden yararlanma imkânı bulunan fail hakkında CMK'ın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma imkânı bulunmamaktadır.

Buna göre, daha lehe hükümleri kapsadığı konusunda tereddüt bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmüne göre özel bir düzenleme olan 5237 sayılı TCK'nun 184/5. maddesinin gereğini yerine getirmeyen sanık hakkında 5271 sayılı CMK'ın 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin ayrıca bir değerlendirme yapılması gerekmediğinin kabulü zorunludur.

Buna göre, daha lehe hükümleri kapsadığı konusunda tereddüt bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmüne göre özel bir düzenleme olan 5237 sayılı TCK'nun 184/5. maddesinin gereğini yerine getirmeyen sanık hakkında 5271 sayılı CMK'ın 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin ayrıca bir değerlendirme yapılması gerekmediğinin kabulü zorunludur.

İmar kirliliğine neden olma suçunu işleyen sanık, ruhsatsız olarak yaptığı binayı eski haline getirerek 5237 sayılı TCK'ın 184/5. maddesindeki özel düzenlemeden yararlanma imkanı bulunduğu halde bunu yapmayarak anılan maddedeki özel düzenlemeden yararlanmamış olup, bu durumda 5271 sayılı CMK'ın 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartlarını yerine getirip getirmediğinin ayrıca değerlendirilmesine gerek bulunmamaktadır.

Bu itibarla, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünü uygulamamak suretiyle sonucu itibariyle isabetli olan Yerel Mahkemenin direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

III- KARAR

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ... ve katılan ... Başkanlığı vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 27/03/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1706, Karar No: 2019/2633, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1706 E.  ,  2019/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2050, Karar No: 2021/1057, Tarih: 03.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2050 E.  ,  2021/1057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında “2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davalarında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen şirketi 16.03.2013 tarihinde vefat eden yetkili ve aynı zamanda ortak olan ... ile birlikte işlettiğini, 3-4 yıl birlikte çalıştığını beyan ettiği, denetleme sırasında karşıt inceleme yapılan mükellef temsilcilerinin de suça konu şirketin sahiplerini isim belirtmeksizin gördüklerini beyan ettikleri, vergi raporlarına göre, mükellef şirketin belirtilen takvim yıllarında 374.423.136,53 TL ciro elde ettiğinin ancak yapılan yoklamalar sonucunda bu ciroyu yapabilecek kapasiteye ve ticari organizasyona sahip olmadığının belirtildiği, şirketin alımlarının hakkında sahte fatura düzenlemeden rapor ve tespit bulunan mükelleflerden olduğu, sanığın 05.04.2010 tarihinde mükellef şirkete ortak olduğu, ticaret sicili kayıtlarına göre, mükellef şirketin 18.12.2013 tarihinde tek ortaklı limited şirkete dönüştüğü, ortak ve yetkilisinin sanık olduğu, şirketin yetkilisi ...’nın vefatı sonrası da 2013 takvim yılında yüksek tutarlı KDV beyannamelerinin verildiğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından:

1- Sahteliği iddia olunan adli emanette bulunan faturalar ile diğer faturaların asıllarının sanıktan ya da ilgili vergi dairesinden temini ile sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, başka bir kişiye ait olduğunu söylemesi halinde; ismi verilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, bu kişinin çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaların gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2- İsmi bildirilen kişi faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; bu kişinin yazı ve imza örneklerinin alınması, vefat eden ...’nın da ilgili kurum ve kuruluşlardan yazı ve imza örneklerinin bulunduğu belge asılları temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa, vefat eden ...’ya veya ismi bildirilen kişiye ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa, vefat eden ...’ya ya da ismi bildirilen kişiye ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

4- Şirket adına muhasebe işlemlerini yürüten kişi tespit edilerek, CMK'nin 46/1-c. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, fiilen şirketi kimin idare ettiği, şirket işlerinde kimle muhatap olduğu, faturaları ve belgeleri kimin getirdiği, beyannamelerin kimin tarafından verildiği, sanığı tanıyıp tanımadığının sorulması,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, sahte fatura düzenleme suçlarında, her takvim yılında işlenen eylemlerin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanık hakkında eksik araştırma ve inceleme ile tek suçtan beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 03.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.