muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9432, Karar No: 2020/14, Tarih: 13.01.2020

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, Ahmet; İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle mad.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

Galle fazlası evlada şart kılınan vakıflarda galle fazlasının alınabilmesi için açılan davada öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Yani bu tür davalarda incelenecek ilk husus; davacılar ile vakfeden arasında iddia edildiği üzere kan bağı yolu ile soybağı mevcut olup olmadığı, eğer soybağı kurulabiliyorsa ikinci aşamada vakfiyelerde galle fazlası için öngörülen şartların somut olayda davacılar yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması olacaktır.

Yukarıya alınan açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

Dava konusu Mülhak ... Vakfı'na ait 5 Şevval 1211 H. (1797 M.) tarihli vakfiyede; "... İşbu zikr olunan vezaif ve mesarif bir tamamen ru'yet ve eda olunduktan sonra falza-i vakfın humsu ihraç ve ifraz olunup ümmü veledlerime ale's-seviyye talsim oluna, ve bi emrillahi te'ala içlerinden biri vefat eder ise hissesi yine vakf-ı mezkureme zamm oluna ve baki fazla-i vakfı bil-cümle evladım beyinlerinde li'z-zekeri mislü hazzi'l-ünseyeyn tevzi ve taksim eyleyeler; el-iyazen billahi te'ala evlad bil-külliye münkariz olur ise vakf-ı mezkurum pederim müteveffayı muma-ileyh ...'nin vakfiyye-i mamülün bihasına zamm ve ilhak olunup derun-u vakfiyemde tahrir eylediğim minval-i muharrer üzere amel eyleyeler..." denilerek, her sene muhasebe yapılarak ortaya çıkan masraflar ödendikten sonra arta kalan gelirin 1/5'inin ayrılarak vakıfın çocuklarının annelerine verilmesinin, baki kalanın ise vakıfın bütün evlatlarına batın şartı olmaksızın, erkek evlada iki pay, kız evlada bir pay verilmek suretiyle pay edilmesinin ve ancak evlatlarının soyunun kesilmesi halinde vakfın babasına ait vakfa dahil edilmesinin şart edildiği;

Dava dilekçesinde davacıların vakıflar ile soybağını ...'nin oğullarından Katipzade ... üzerinden kurdukları ve ...'in çocuksuz vefat ettiğini iddia ettikleri, dava tarihinde ... Vakfı'nın tüzel kişiliğinin sona ermediği ve ... Vakfına devredilmesinin de sözkonusu olmadığı gibi dosya eksiklik talebi ile dosya arasına alınan İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/195-2016/8 sayılı dosyasının incelenmesinden, ...'in soyunun devam ettiği ve vakfının gallesinden yararlanan evlatlarının bulunduğu, davacıların ...'in soyundan geldikleri iddialarının da bulunmadığı anlaşıldığına göre; ... Vakfı yönünden davanın reddine karar verilmesi yerine kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2.) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesinin 28.12.2017 tarihli ve 2017/1962 Esas, 2017/1960 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK'nin 373/1. maddesi gereği kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesine, dosyanın ise ilk derece mahkemesi İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12496, Karar No: 2015/6949, Tarih: 10.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/12496 E.  ,  2015/6949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/162270

MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2012/1098 (E) ve 2013/408 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen "suçun işlenmesiyle mağdurun veya Kamun'un uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" ve diğer objektif ve sübjektif koşulların varlığı halinde, CMK'nın 231/5. madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı Kanun'un 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında; "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir." denilmektedir

Bu ilkeler çerçevesinde her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi gerekir. Dosya kapsamından katılanın marka hakkının ihlali suretiyle meydana gelen zararın basit bir araştırma ile tespit edilebilecek zarar niteliğinde olmadığı ve dosyaya yansıyan katılanın tespit edilmiş bir zararı bulunmadığı gözetilmeden mahkemece "sanığın müdahil firmanın zararını karşılamadığı” gerekçesiyle sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi ,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA,yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18765, Karar No: 2015/2714, Tarih: 24.02.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18765 E.  ,  2015/2714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Dosya kapsamından, 15.11.2012 günü gece saat 19.00 sıralarında müştekinin ikametinden ayrıldığı aynı gün saat 20.45 sıralarında ikametine geri döndüğünde balkon kapsının zorlanmak suretiyle içeri girilerek, laptop, cep telefonları, 720 TL para ve altın kolyesinin çalındığını tespit ederek müracaatta bulunduğu, olayla ilgili tahkikat devam ederken, 17.11.2012 günü olayın meydana geldiği mahallede rutin devriye görevi yapmakta olan ekiplerin, şüphe üzerine sanığı durdurarak, kimlik tespitinde bulundukları, yapılan üst aramasında cüzdanın içinden bir adet kullanılmış altın kolyenin ele geçirildiği, sanığa sorulduğunda, sanığın, kolyesinin kendisine ait olduğunu ve kız arkadaşına vermek amacıyla kuyumcudan aldığını söylediği, polislerin, kuyumcunun yerini sorduğu, sanığın gösterdiği kuyumcu işyerine gidildiğinde, işyeri sahibinin kendisine gösterilen kolyeyi kesinlikle satmadıklarını ve işyerlerine ait olmadığını beyan ettiği, bunun üzerine sanığın, ele geçirilen kolyeyi satın almadığı, 15.11.2012 günü gece 23.00 sıralarında parkta otururken yerde gördüğü ancak hırsızlıktan kaydı bulunduğu için polislerin kendisine inanmayacağını düşünerek satın aldığını söylediği, kolyeyi çalmadığı yolunda beyanda bulunduğu, yakalama tutanağına göre sanıktan ele geçen kolyenin müştekinin ikametinden çalınan kolye olup olmadığının tespiti amacıyla teşhis için müştekiye gösterildiği, kolyesini teşhis eden müştekinin polis merkezine götürülerek ifade alma odasına geçildiği sırada koridorda sanığı gören müştekinin “bu şahsın olayla ilgisinin olup olmadığını” sorduğu, kendisine neden böyle düşündüğü sorulduğunda, öncesinden tanımadığı, şu an koridorda beklemekte olan şahsı hırsızlığın olduğu gün ve öncesinde ikametini gözetlerken gördüğünü söylediğinin anlaşılması karşısında, sanığın aşamalardaki çelişkili beyanları ve müştekinin anlatımları ile suç tarihi ve kolyenin ele geçirildiği tarih de dikkate alınarak, sanığın eyleminin TCK nın 142/1-b maddesine mümas hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile sanık hakkında hüküm kurulurken aynı Yasanın 165. maddesi uygulanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığın tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK'nın 63. maddesi gereğince ceza mahkumiyetinden mahsubuna karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereği ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 24.02.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4182, Karar No: 2017/1716, Tarih: 06.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/4182 E.  ,  2017/1716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hükümler : Düşme

Taksirle yaralama suçundan sanıklar hakkındaki davaların şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi nedeniyle CMK'nın 232/2-c maddesi gereğince suçun işlendiği tarihin gerekçeli karar başlığına yazılması zorunluluğu bulunmamasına rağmen 10.05.2011 olan suç tarihinin 10.05.2012 olarak gerekçeli karar başlığında gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Sanık ...'in yetkilisi olduğu firma tarafından yapılan ve diğer sanık ...'nın ekip başı olarak görevlendirildiği Terme İlçesi Evci Beldesindeki Telekom'a ait telefon kablolarının değiştirilmesi işi kapsamında, firma çalışanı olan katılan mağdur ...'in, kablo kesim işi yaptığı 10.05.2011 günü saat 10.45 sularında, çıkmış olduğu direğin kırılması nedeniyle yüksekten düşerek yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaralanmasından dolayı sanıkların TCK'nın 89/1. maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

İncelenen dosya kapsamına göre; mağdurun, geçirdiği iş kazasının ardından getirildiği Terme Devlet Hastanesi tarafından yapılan fiziksel muayenesinde, “Sağ gözde şişlik mevcut. Bilinç konfüze.” bulgularına yer verilip, “Kafa travması” teşhisi konularak, ileri tetkik ve tedavi amacıyla sevk edildiği Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Beyin Cerrahi Bölümünde, kafa travması ve buna bağlı olarak intraventriküler kanama nedeniyle 10.05.2011-16.05.2011 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğü ve 16.05.2011 tarihinde taburcu edilen mağdura, taburcu tarihinden itibaren 2 ay istirahat önerilip, 15.07.2011 tarihinde kontrolünün gerekli olduğuna dair rapor düzenlendiği, aynı bölüm tarafından 15.07.2011 tarihinde kontrol edilen mağdura, 15.07.2011-12.09.2011 tarihleri arasında istirahat önerilip, bir sonraki kontrol günü olarak 13.09.2011 tarihinin belirlendiği, 13.09.2011 tarihinde ayaktan muayene edilen mağdura, 60 gün istirahat önerilip, bir sonraki kontrol günü olarak 14.11.2011 tarihinin belirlendiği, aynı bölüm tarafından 26.01.2012 tarihinde ayaktan muayene edilen mağdur hakkında, “Hastanın 14.11.2011-26.01.2012 tarihleri arasında istirahatli sayılması uygundur. 26.01.2012 tarihinden itibaren 30 (otuz) gün istirahati ve istirahati sonunda çalışmasında sakınca yoktur.” şeklinde rapor düzenlendiği anlaşılmakla,

İş kazasının meydana geldiği 10.05.2011 tarihinde 17 yaşını tamamlamış olan kayden 26.05.1993 doğumlu mağdurun, istirahat önerilerek taburcu edildiği 16.05.2011 tarihinden itibaren şikayet hakkını kullanmaya engel olacak düzeydeki fiziksel rahatsızlığı geçtiği ve ayaktan kontrollerle tedavisi devam ettiği halde, fiili ve failleri de bilmesine rağmen, TCK'nın 73/1. maddesinde öngörülen 6 aylık süre geçtikten sonra kolluğa müracaat ederek, 07.06.2012 tarihinde şikayette bulunduğu, dosya içeriği itibariyle de, bilinçli taksirin koşullarının ve CMK’nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların oluşmadığı anlaşılmakla, şikayet yokluğu nedeniyle TCK'nın 73/1 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince verilen düşme kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, mahalli Cumhuriyet savcısının ve katılanın şikayetin süresinde olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/382, Karar No: 2022/345, Tarih: 11.05.2022

**Ceza Genel Kurulu         2020/382 E.  ,  2022/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık ...'in mağdur ...'a yönelik ihmali davranışla kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanığın, TCK'nın 82/1-e, 83/3, 35/1-2, 53 ve 58 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 7. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan 28.03.2017 tarihli ve 230-102 sayılı hükme karşı sanık müdafisi tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 05.06.2017 tarih ve 1509-1446 sayı ile gerekçeli kararın Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına tebliği ve istinaf talebinde bulunulması hâlinde dosyanın birlikte gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine tevdi edilmesine karar verilmiş, bunun üzerine suçtan zarar gören kurum ... vekilinin de istinaf yoluna başvurması üzerine, suçtan zarar gören kurumun yokluğunda hüküm kurulması isabetsizliğinden hükmün CMK'nın 289/1-e maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine, sanığın mağdur ...'a yönelik eylemi nedeniyle TCK'nın 82/1-e, 83/3, 35/1-2, 53, 58 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin ... 7. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan 26.04.2018 tarihli ve 351-172 sayı hüküme karşı sanık müdafisi, katılan ... müdafisi ile katılan kurum vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 11.10.2018 tarih ve 2972-2893 sayı ile istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiş; bu kararın da ... Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.02.2020 tarih ve 2477-258 sayı ile;

Sanık ... hakkında mağdur ...’i ihmali davranışla öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın bir TV kanalındaki ilanlar aracılığı ile tanıştığı maktul ... ile telefonla görüşmeye ve mesajlaşmaya başladığı, sanığın maktul ... oğlunu 08/02/2009 tarihinde arabasına bindirip bir ya da iki gün belirlenemeyen bir yerde rızaları ile alıkoyduktan sonra ...Köyü sınırları içerisinde kalan ormanlık alana maktul ... mağduru götürerek burada mağdurun gözü önünde maktul ile cinsel ilişkiye girdiği, daha sonra maktulü darp ederek ve belirlenemeyen bir inhibisyon (zorlamalı ölüm) yöntemi uygulayarak maktulün ölümüne sebebiyet verdiği, maktulün üzerinde bulunan yaklaşık 6.000TL para ile 5 adet altın bileziği de gasp ettiği, yaşı küçük mağduru ormanlık alanın yerleşim yerlerinden uzak olmasına ve mevsimin kış olmasına, mağdurun bırakıldığı yer ve iklim koşulları dikkate alındığında tamamen savunmasız durumda kalacak olmasına rağmen olay yerinde bırakarak ayrıldığı, mağdurun bırakıldığı ormanda tek başına kaldıktan sonra donmak üzere iken tesadüfen olay yerine gelen avcılar tarafından görülerek hemen hastaneye götürülüp tedavisinin yaptırıldığı olayda,

Sanığın eyleminin ihmali davranışla kasten yaralama suçunu oluşturacağı ve eylemine uyan TCK'nin 86/1-3b, 87/1-d ve 88. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin olayda yasal unsurları oluşmadığından uygulama ihtimali bulunmayan ihmali davranışla öldürmeye teşebbüs suçundan yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,..." isabetsizliğinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiş;

Daire Üyeleri M.Demirdağ ve İ.İlhan ise;

"Tüm dosya kapsamına göre sanığın, bir TV kanalındaki ilanlar aracılığı ile tanıştığı maktul ile telefonla görüşmeye başladığı daha sonra 08.02.2009 günü buluşup maktul ... 3 yaşındaki oğlunu arabasına bindirip bir ya da iki gün bilinmeyen bir yerde alıkoyduktan sonra ...köyü sınırları içinde kalan ormanlık alana götürerek burada mağdur çocuğun gözü önünde maktul ile cinsel ilişkiye girdiği daha sonra maktulü darp etmeye başladığı ve inhibisyon yöntemi uygulayarak maktulü öldürdükten sonra üzerinde bulunan 6000TL para ile 5 adet bileziğini aldığı, yaşı küçük mağduru ise olay yerinde bırakarak oradan kaçtığı sübut bulunmuştur.

Sanığın mağdura yönelik eylemi ile ilgili sayın çoğunluk TCK'nin 86/1,3, 87/1-d ve 88. maddeleri kapsamında kaldığı nedeniyle ilk derece mahkemesinin kararının bozulmasına hükmetmiş ise de bu görüşe katılmıyoruz. Şöyle ki;

Sanığın, maktul ile birlikte mağduru da suçun işlendiği yere götürdüğü, suç yerinin yerleşim yerlerinden uzak olduğu, mevsimin kış olduğu, mağdurun yaşı itibariyle böyle bir yerde kendisini koruyacak veya hayatını idame ettiremeyeceğinin sanık tarafından bilindiği, mağdurun annesinin koruma ve gözetimi altında bulunduğu, ancak sanığın maktul anneyi öldürerek bu olanağı da ortadan kaldırdığı, mağdurun burada tek başına bırakılması halinde ölüm sonucunun mutlaka meydana geleceğinin sanık tarafından bilindiği halde sanığın bu sonucun meydana gelmemesi için hiçbir şey yapmadığı aksine bütün koşulların sanık tarafından bilinçli olarak oluşturulduğu, nitekim mağdurun ölmek üzere iken orada dolaşan avcılar tarafından kurtarıldığı ve hayati tehlike geçirdiği anlaşılmaktadır.

Ölümü meydana getirecek elverişli davranışların sanık tarafından doğrudan doğruya icra edilmemekle birlikte sanığın, mağdurun öleceğini bilmesine rağmen bu sonucu engellemek için yükümlü olduğu davranışların hiçbirini yapmayarak ihmali davranışla meydana gelen neticeye sebebiyet verdiği noktasında bir tereddüt bulunmamaktadır. Burada tartışılması gereken eylemin TCK'nin 83. mü yoksa 88. maddesi kapsamında kaldığıdır. Ölüm meydana gelmesi halinde suçun TCK'nin 83. maddesi kapsamında kalacağı aşikardır. Ancak ölüm meydana gelmediği durumlarda 83. maddenin uygulanması mümkün müdür? Bizce mümkündür. Çünkü bir ihmal suretiyle icra suçu olan bu suça teşebbüs mümkündür. Buna göre failin ihmal suretiyle bir kimseyi öldürmek kastıyla, yükümlü olduğu icrai davranışı neticenin oluşumu bakımından elverişli olacak tarzda ihmalinden sonra, failin elinde olmayan etkenlerden ötürü netice gerçekleşmezse fail, ihmal suretiyle kasten öldürmeye teşebbüsten ceza almalıdır. Somut olayda sanığın öldürme kastıyla hareket ettiği kastının yaralama olmadığı ve yükümlü olduğu davranışları ihmal ederek mağdurun hayati bakımından tehlikeli bir durumun ortaya çıkmasına sebebiyet verdiği ancak sanığın elinde olmayan nedenlerden dolayı kastedilen sonucun meydana gelmediği anlaşıldığından ilk derece mahkemesinin uygulamasının yerinde olduğu bu nedenle kararın onanması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz." gerekçesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.05.2020 tarih ve 101465 sayı ile;

"...Sanığın, maktul ile birlikte mağduru da suçun işlendiği yere götürdüğü, suç yerinin yerleşim yerlerinden uzak olduğu, mevsimin kış olduğu, mağdurun yaşı itibariyle böyle bir yerde kendisini koruyacak veya hayatını idame ettiremeyeceğinin sanık tarafından bilindiği, mağdurun annesinin koruma ve gözetimi altında bulunduğu, ancak sanığın maktul anneyi öldürerek bu olanağı da ortadan kaldırdığı, mağdurun burada tek başına bırakılması halinde ölüm sonucunun mutlaka meydana geleceğinin sanık tarafından bilindiği halde sanığın bu sonucun meydana gelmemesi için hiçbir şey yapmadığı aksine bütün koşulların sanık tarafından bilinçli olarak oluşturulduğu, nitekim mağdurun ölmek üzere iken orada dolaşan avcılar tarafından kurtarıldığı ve hayati tehlike geçirdiği anlaşılmaktadır.

Ölümü meydana getirecek elverişli davranışların sanık tarafından doğrudan doğruya icra edilmemekle birlikte sanığın, mağdurun öleceğini bilmesine rağmen bu sonucu engellemek için yükümlü olduğu davranışların hiçbirini yapmayarak ihmali davranışla meydana gelen neticeye sebebiyet verdiği noktasında bir tereddüt bulunmamaktadır. Burada tartışılması gereken eylemin TCK'nin 83. mü yoksa 88. maddesi kapsamında kaldığıdır. Ölüm meydana gelmesi halinde suçun TCK'nin 83. maddesi kapsamında kalacağı aşikardır. Ancak ölüm meydana gelmediği durumlarda 83. maddenin uygulanması mümkün müdür? Bizce mümkündür. Çünkü bir ihmal suretiyle icra suçu olan bu suça teşebbüs mümkündür. Buna göre failin ihmal suretiyle bir kimseyi öldürmek kastıyla, yükümlü olduğu icrai davranışı neticenin oluşumu bakımından elverişli olacak tarzda ihmalinden sonra, failin elinde olmayan etkenlerden ötürü netice gerçekleşmezse fail, ihmal suretiyle kasten öldürmeye teşebbüsten ceza almalıdır. Somut olayda sanığın öldürme kastıyla hareket ettiği kastının yaralama olmadığı ve yükümlü olduğu davranışları ihmal ederek mağdurun hayati bakımından tehlikeli bir durumun ortaya çıkmasına sebebiyet verdiği ancak sanığın elinde olmayan nedenlerden dolayı kastedilen sonucun meydana gelmediği anlaşıldığından ilk derece mahkemesinin uygulamasının yerinde olduğu bu nedenle kararın onanması gerektiğinden sanık ...'in eylemi, 5237 sayılı TCK'nun 82/1-e, 83/3, 35/1-2. maddesindeki ihmali davranışla kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan, hükmün onanması yerine, aksi görüşle bozulmasına karar verilmesi Kanuna aykırıdır..." gerekçesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

İtiraz üzerine, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.09.2020 tarih, 1966-1825 sayı ve oy çokluğuyla itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında, maktul ...'a yönelik nitelikli yağma ve nitelikli kasten öldürme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece temyiz isteminin esastan reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olup, itirazın kapsamına göre inceleme; sanığın ihmali davranışla kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık ...’in mağdur ...’a yönelik eyleminin ihmali davranışla kasten yaralama suçunu mu yoksa ihmal suretiyle kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;