muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/467, Karar No: 2018/576, Tarih: 27.11.2018

TCK'nın 32. maddesinin ikinci fıkrasında, birinci fıkrada yazılı derecede olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olan kişinin cezai sorumluluğunun bulunduğu fakat cezasında indirim yapılacağı hükme bağlanmıştır. Kanunumuz kusur yeteneğini azaltan akıl hastalığı dolayısıyla cezada indirim yapılabilmesini, akıl hastalığının, fiilin işlendiği anda mevcut olması, failin algılama ve irade yeteneğinin TCK'nın 32. maddesinin birinci fıkrasında yazılı dereceye varmamakla birlikte azalması koşullarına bağlı tutmuştur. Ancak burada hâkime bir takdir yetkisi de verilmiştir. Buna göre, mahkûm olunan ceza, süresi aynı olmak koşuluyla kısmen veya tamamen akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri olarak da uygulanabilir.

Bu aşamada epilepsi hastalığının kusur yeteneğine etkisi bakımından doktrinde yer alan bir kısım görüşlerden bahsetmekte fayda bulunmaktadır.

Epilespi veya diğer adıyla sar'a hastalığı, hastanın iradesi dışında şuurunun silinmesi ve nöbet şeklinde gelen felç hâli ve hareket bozukluğu gibi durumlarda kendisini gösteren bir hastalık olarak tanımlanmaktadır. Tıbbi bakımdan tanımlanacak olursa; beyindeki sinir hücrelerinin ani ve geçici işlev bozukluğundan kaynaklanan ve bilinç kaybı ile nöbetler hâlinde ortaya çıkan zihinsel işlev, hareket ve duyu bozukluğu anlamına gelir. Adli tıp bakımından epilepsi ise; beynin elektriksel fonksiyonlarındaki geçici bozukluğa bağlı olarak beliren, zaman zaman ani ataklar hâlinde gelen bilinç kaybı, anormal motor hareketler, duyu kusurları gibi bulgularla seyreden nörolojik tablo olarak tanımlanmaktadır. Hastalığa ilişkin olarak, 1981'de Uluslararası Epilepsi Derneğinin uluslararası sınıflandırması kabul edilmiş, epilepsi nöbetleri sınıflandırmaya tabi tutulmuştur. Buna göre nöbet türlerinin her birinin farklı sebepleri ve sonuçları bulunmaktadır. Dolayısıyla, kişinin geçirdiği nöbet türüne göre, kusur yeteneğinin durumu da değişebilecektir. (Hande Ulutürk, Türk Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı ve Akıl Hastalığının Kusur Yeteneğine Etkisi, s.105-106) Epilepsi hastaları nöbet sırasında yaptığı şeyleri hatırlayamaz. Kişinin epilepsi hastası olup olmadığının tespitinden sonra suçun nöbet sırasında, nöbetten önceki ve sonraki zihin bulanıklığı içerisinde işleyip işlemediğinin belirlenmesi gerekir. Şuur kaybı ile epilepsi nöbetleri sırasında işlenen suçlarda kişinin cezai sorumluluğu yoktur. Ceza hukuku açısından nöbetten kısa bir zaman önce, nöbet esnasında veya nöbetten sonra açılma evresinde işledikleri fiillerden sorumlu değillerdir. Bu hastalıkta eylem anı ile nöbet halinin çakışıp çakışmadığının somut olaya göre tespit edilmesi gerekir. (Dr. Sinan Bayındır, Türk Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı, s.72-73; Hande Ulutürk, Türk Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı ve Akıl Hastalığının Kusur Yeteneğine Etkisi, s.106-107)

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için bilirkişilik kurumuna da değinilmesinde fayda bulunmaktadır.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için bilirkişilik kurumuna da değinilmesinde fayda bulunmaktadır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “Bilirkişinin Atanması” başlıklı 63. maddesinde;

"1) Çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına re'sen, Cumhuriyet savcısının, katılanın, vekilinin, şüphelinin veya sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcinin istemi üzerine karar verilebilir. Ancak hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukukî bilgi ile çözülmesi olanaklı konularda bilirkişi dinlenemez.

2) Bilirkişi atanması ve gerekçe gösterilerek sayısının birden çok olarak saptanması, hâkim veya mahkemeye aittir. Birden çok bilirkişi atanmasına ilişkin istemler reddedildiğinde de aynı biçimde karar verilir.

3) Soruşturma evresinde Cumhuriyet savcısı da bu maddede gösterilen yetkileri kullanabilir.” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu'na Göre İl Adlî Yargı Adalet Komisyonlarınca Bilirkişi Listelerinin Düzenlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 3. maddesinde bilirkişi; "Çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde oy ve görüşünü sözlü ya da yazılı olarak vermesi için başvurulan gerçek veya tüzel kişi” şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanımdan da hareketle denilebilir ki, sahip bulunduğu uzmanlık bilgisiyle mahkemeye bir ispat sorununda yardımcı olup, raporu delil değil, delil değerlendirmesi aracı olan bilirkişiye başvurmanın amacı, “çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde görüş alınmasıdır.” Bununla birlikte ceza yargılamasında bilirkişi kendiliğinden bir rol üstlenemeyecektir. Bir sorunun ne zaman uzmanlığı ya da özel veya teknik bir bilgiyi gerektirip gerektirmediğine, bilirkişi görevlendirmekle yetkili olan Cumhuriyet savcısı veya hâkim karar verecektir.

Anılan düzenlemeler uyarınca hâkim, çözümü ancak özel veya teknik bir bilgi gerektiren hallerde bilirkişi dinleyebilecek veya rapor isteyebilecektir. Hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bir bilgi ile çözümü mümkün bulunan konularda ise bilirkişiye başvurmayacaktır. Kanun koyucunun uzmanlığa, özel veya teknik bir bilgiye ihtiyaç bulunduğunu baştan kabul ettiği akıl hastalığı, parada sahtecilik, moleküler genetik inceleme gibi hususlarda hâkimin bilirkişi raporu alması zorunludur.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Soruşturma aşamasında alınan beyanında, epilepsi hastası olduğunu ve olayı hatırlamakta güçlük çektiğini ifade eden sanığın, epilepsi hastası olup olmadığının, epilepsi hastası olduğunun tespiti hâlinde atılı suçu nöbeti sırasında, nöbetten önceki veya sonraki zihin bulanıklığı içerisinde işleyip işlemediğinin belirlenmesinin özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, bu hususun hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olmadığı, böyle bir değerlendirmenin ancak bilimsel verilere dayanan ve istikrar kazanmış adli tıp uygulamaları doğrultusunda yapılacak muayene sonucu düzenlenecek rapora göre yapılabileceği göz önüne alındığında, sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı, buna bağlı olarak da hakkında TCK’nın 32. maddesinin birinci veya ikinci fıkralarının uygulanmasının gerekip gerekmediği hususunda rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurul Üyesi; "Sanık hakkında TCK’nın 32. maddesinin birinci veya ikinci fıkralarının uygulanması yönünden rapor alınmasına gerek olmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin direnme kararına konu 02.06.2016 tarihli ve 310-445 sayılı hükmünün, sanıkta TCK'nın 32. maddesi anlamında cezai sorumluluğunu ortadan kaldıracak yahut azaltacak biçimde akıl hastalığı olup olmadığı hususunda rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.11.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14846, Karar No: 2013/23866, Tarih: 30.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14846 E.  ,  2013/23866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalının işlettiği ... İli ... ilçesinde bulunan ... Eczanesinde 15.04.1994-30.03.2005 tarihleri arasında aralıksız olarak kalfa unvanıyla çalıştığını, söz konusu dönemde zorunlu olarak askerlik dışında çalışmasının aralıksız sürdüğünü, işine 30.03.2005 tarihinde son verildiği halde ödenmesi gereken kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının işi kendisinin bıraktığını, davacının eli ürünü olan belge ile bu durumun sabit olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, işyerinin kapanmasına müteakip çalışma koşullarında olağanüstü değişiklik sayılabilecek ...'deki iş yerinde çalışmayı kabul etmeyebilirken önce bu değişikliği kabul edip davalının ...'deki iş yerinde belli bir süre çalıştıktan sonra ...'nin uzak olduğu gerekçesiyle ve kendi isteğiyle işinden ayrılması karşısında kıdem ve ihbar tazminatı isteme hakkının ortadan kalktığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık iş sözleşmesinin feshi ve sonucunda davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında toplanmıştır.

Davalı işverenin ilçedeki eczanesini kapatıp Aydın ilinin ... ilçesinde eczane açtığı ve davacının da 30.03.2005 tarihinde çıkışından 32 gün sonra 02.05.2005 tarihinde girişi olduğu, 3 ay kadar çalıştıktan sonra 31.08.2005 tarihli dilekçe ile "...Eczanesi sahibi ve mesül müdürü ...'un, ... Eczanesinde ...'de ve taşınması neticesinde ...'deki ... Eczanesinde çalıştım ve 20.08.2005 tarihinde kendi isteğimle ayrıldım. Kendi isteğimle işi bıraktığımı beyan eder bilgilerinize sunarım" şeklinde dilekçe vererek iş yerinden ayrıldığı anlaşılmıştır.

Davacı işçi, davalıya ait ... ili ... ilçesinde bulunan eczanede 05.01.1996-20.05.1998, Ocak 2000-30.03.2005 ve 2.5.2005-31.8.2005 tarihleri arasında çalışmıştır.

Dava dilekçesinde ve yargılama sürecinde davacı, bu çalışma dönemlerinden ilk 2 dönemi yani 15.04.1994 tarihinden 30.03.2005 tarihine kadar süren dönem yönünden talepte bulunduğu ve sonuçta davacının ... ilçesinde yapılan çalışma dönemine ilişkin bir talebinin bulunmadığı görülmektedir.

... ili ... ilçesinde bulunan eczanesinin 01.08.1977 yılında sigortalı çalıştırmaya başladığı, 01.01.1979 ise davalı ...'a devrinin yapıldığı, sigortalı çalıştırılmaya son verilen tarihin ise 31.03.2005 tarihi olduğu, sebebinin ise SSİY 12/d şeklinde gösterildiği anlaşılmaktadır.

... ili ... ilçesinde bulunan eczanesinin 01.08.1977 yılında sigortalı çalıştırmaya başladığı, 01.01.1979 ise davalı ...'a devrinin yapıldığı, sigortalı çalıştırılmaya son verilen tarihin ise 31.03.2005 tarihi olduğu, sebebinin ise SSİY 12/d şeklinde gösterildiği anlaşılmaktadır.

Dinlenen davacı tanığı Kemaleddin Temiz davacının askerliği öncesi ve sonrası davalı işyerinde çalıştığını, eczanenin buradan kapanıp ...'de açılma süreci ile ilgili bilgi sahibi olmadığını beyan etmiş; aynı işyerinde çalışmış olan ve davalı aleyhine dava açmadığı anlaşılan davacı tanığı ..., " ...eczanemiz bir Cumartesi günü patron ... gelip arkadaşlar ben eczaneyi kapatıyorum dedi biz ne zaman olduğunu sorduğumuzda hemen şimdi kapatıyorum dedi biz eşyaları toplamaya başladık ... bize arkadaşlar ben sizden memnunum ben ...'de eczane açıyorum gelin ...'de çalışın dedi ben abi benim burda kurulu bir düzenim var gelemem dedim helalleştim. Aradan belli bir süre geçtikten sonra ...'nın ...'deki eczanede çalıştığını duydum ama ne kadar süre sonra başladı onu bilemiyorum. Eczanenin kapanması aşamasında ... bizden işi kendi isteğimizle bıraktığımıza dair neden herhangi başka bir içerikte yazılı bir kağıt almadı. ...'dan alıp almadığı konusunda bir bilgim yoktur..." şeklinde beyanda bulunmuş, dinlenen davalı tanıklarından ... beyanında davalının eczaneyi ...'ye taşımak için kapatma kararı aldığını, Tuncay ve ...'ya gelin ...'de çalışmaya devam edelim dediğini, Tuncay'ın kurulu düzeni olduğu için gitmediğini, ...'nın da dayısı ile eczane açma girişimi nedeniyle ...'ye gelemeyeceğini söylediğini fakat daha sonra eczane

2013/14846 2013/23866 S/3

açma olayının gerçekleşmediği için ...'ye gidip çalışmaya başladığını, 2-3 yıldan beri ... ile herhangi bir diyaloğunun olmadığını ama somut bir tartışmanın da söz konusu olmadığını davalının diğer iki tanığı ise işverenin ...'ye iş yerini taşıması sonrası işe başlayan kişiler olduğundan davacının ... ili ... ilçesindeki çalışma durumu ile ilgili görgüye dayalı bilgileri olmadığını beyan etmişlerdir.

Bu delil durumu karşısında özellikle tarafsız olduğu sonucuna varılan davacı tanığı ...'ın beyanları dikkate alındığında; davacının askerlik öncesi ve sonrası çalıştığı ... ili ... ilçesindeki eczanenin, davalı tarafından aniden kapatılarak ... ilçesine taşındığı, ... ilçesi ile ... ilçesi arasında tarafların beyanlarına göre 130-150 km mesafe olduğu, işverenin davacıya " eczaneyi kapattığını, çalışmalarından memnun olduğunu ...'ye gelmeleri halinde kendileriyle çalışacağını" beyan ettiği somut olarak ortaya konulmuştur. Yani davacının davaya konu yaptığı dönem olan ... ili ... ilçesinde bulunan eczanedeki çalışma döneminin işverenin işyerini kapatması nedeniyle sona erdiği anlaşılmıştır. Işyerini kapatma, işverene haklı nedenle fesih yetkisi vermez. İşverenin işyerini kapatması geçerli bir nedene dayanılarak fesih konusu olabilir. Bu halde de işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerekir.

Somut olayda işveren işyerini kapatmıştır. Başka bir ilçede işyerini açmıştır. Davacı işçiye işyerinin kapatılacağına dair öncesinde bir bilgi verilmediği gibi işyerinin kapatılacağını bilen işverenin davacının yeni açılacak işyerinde çalışması yönünde 4857 sayılı Yasanın 22.maddesi kapsamında yazılı bir bildirimde de bulunmamıştır. Kaldı ki 4857 sayılı Yasanın 22.maddesinin uygulanabilmesi için halen mevcut olan iş ilişkisinin varlığı gereklidir.

Davalı işveren, Cumartesi günü gelip içinde davacının da olduğu işçilere işyerini kapatacağını beyan ederek o gün işyerini kapatmıştır. Yani işveren iş sözleşmesini işyerini kapatarak ve işçileri öncesinde bildirimde bulunmayarak ve ... ilçesinde çalışma teklifinde bulunmaması nedeniyle fesih iradesini ortaya koymuştur. Davacının dava konusu ettiği dönem yönünden işverenin işyerini kapatma nedeniyle işverenin feshinin haksız olduğu, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkının bulunduğu sonucuna varılmıştır.

Mahkemece, davacının talep konusu ettiği ... ili ... ilçesindeki çalışma süresi göz önüne alınarak davacının iş sözleşmesi, işveren tarafından işyeri kapatılarak bir başka ilçede işyerini açmasına rağmen davacıya usulüne uygun yazılı bir teklifin yapılmamış olması nedeniyle feshedildiği kabul edilerek talep ettiği hizmet süresi üzerinden kıdem ve ihbar tazminatı alacağının hesaplanması gerekirken davacının dava konusu ettiği talep süresinden daha fazla bir dönemi esas alarak ... ilçesindeki çalışmasını sırasında verdiği istifa dilekçesi nedeniyle iş aktini feshettiği ve bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkının bulunmadığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA,peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2562, Karar No: 2015/17682, Tarih: 26.05.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/2562 E.  ,  2015/17682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/184482

MAHKEMESİ : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2013

NUMARASI : 2012/346 (E) ve 2013/161 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26/5/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15582, Karar No: 2019/15400, Tarih: 08.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/15582 E.  ,  2019/15400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanığın, katılana yönelik tehdit eyleminden verilen beraat hükmüne yönelik, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B-Sanığın katılana yönelik hakaret eyleminden verilen beraat kararına yönelik temyize gelince,

1-Katılan ...'nun aşamalardaki değişmeyen tutarlı beyanı ve tanık ...'nun, babası olan katılanın iddiasını doğruladığı olayla ilgili olarak, sanık ...'nun, soruşturma evresinde verdiği ifadede, "katılana bir anlık sinirle, yalan söylüyorsun pezevenk dedim" şeklindeki ikrarı ve kovuşturma evresinde de, önceki ifademi tekrar ederim şeklindeki anlatımı karşısında, yetersiz ve dosya içeriğine uymayan gerekçeyle sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmesi,

2-Bozma kararına uyulup hakaret suçunun oluştuğunun kabulü halinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanık Cihan Plevneli'ye isnat edilip, sanık hakkında beraat kararı verilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu, hakaret suçu yönünden ise CMK'nın 253/3. maddesinde engel bulunduğu gözetilerek yeni düzenleme karşısında, hakaret suçu yönünden uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6526, Karar No: 2019/5651, Tarih: 18.09.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6526 E.  ,  2019/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 13. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın yetkilisi olduğu işyerinde yapılan denetimde çalışanlara ait portör muayenelerinin ibraz edilmediğinin tespit edilmesi üzerine, Eyüp İlçe Tarım Müdürlüğünce bu eyleme ilişkin olarak suç duyurusunda bulunulması sonucu, sanık hakkında atılı suçtan kamu davası açılmış ise de; suça konu eylemin sanığın lehine olan ve karar tarihinden önce 13.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5996 sayılı Yasanın 41/1-a maddesinde düzenlenen kabahat kapsamında kaldığı, eylemin karşılığının aynı maddede idari yaptırım olarak düzenlendiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi de gözetilerek, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak sabit olan 5996 sayılı Yasanın 41/1-a maddesi kapsamındaki eylem nedeniyle uygulanabilecek idari para cezasının miktarına göre 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olması karşısında, aynı Kanunun 20. maddesinin 1. fıkrası uyarınca İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 18.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15157, Karar No: 2014/39315, Tarih: 27.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/15157 E.  ,  2014/39315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/375090

MAHKEMESİ : Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2011/282 (E) ve 2013/692 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiilerinin 18/07/2013 tarhinde tefhim edilen hükme karşı süre tutum dilekçelerini sanık sıfatıyla verdikleri belirlenerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine ancak;

1) Adli tıp kriterlerine göre yüzde sabit ize neden olan yaralamaya ilişkin muayenenin olaydan 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, Fevzullah'ın yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğuna dair 08/06/2011 tarihli raporun ise olaydan 6 ay geçmeden düzenlendiği anlaşılmakla, muayene süresi yönünden adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapor esas alınmak suretiyle sanık Şevket hakkında hüküm kurulması;

2) Mağdur Bekir hakkında Manavgat Devlet Hastanesince düzenlenen 19/11/2011 tarihli ve 08/05/2013 tarihli raporların sabit iz nedeniyle hüküm kurmak için yetersiz olduğu anlaşılmakla mağdur Bekir hakkındaki tüm rapor ve hastane evrakları ile Adli Tıp Kurumuna gönderilerek yaralanmasının niteliği hakkında yeniden rapor aldırılması ve yüzündeki yaralanmasının sabit iz niteliğinde olup olmadığına dair kesin raporu aldırılmadan sanık Fevzullah hakkında hüküm kurulması,

3) 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 3-e, 87/1-c-son, 29. maddeleri uyarınca hükmedilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından, TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında sonuç olarak ''3 yıl 1 ay 15 gün'' hapis cezası yerine, ''2 yıl 13 ay 15 gün'' hapis cezasına hükmedilerek sanıklar hakkında eksik ceza tayin olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesince ceza miktarı yönünden sanıkların kazanılmış hakkı dikkate alınarak isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.