muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7236, Karar No: 2022/9388, Tarih: 21.11.2022

Yasa koyucu bu düzenleme ile bölge adliye mahkemelerinin olabildiğince isabetli karar verebileceğini, yanlış bir karar verilmesi durumunda ise esasa ilişkin kararla birlikte temyiz edilmesi durumunda yanlışlığın Yargıtayca düzeltileceğini öngörerek, bölge adliye mahkemelerinin sırf usule ilişkin kararlarının temyiz edilmemesini tercih etmiştir.

Bununla birlikte, davanın esasına ilişkin karar verilip de dosya temyiz incelemesi için Yargıtaya geldiğinde, Yargıtayın temyiz edilen kararı, görev dahil her yönüyle incelemesine engel olacak yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Aksi takdirde, Yargıtayın esas kararla birlikte önüne gelen dosyada kamu düzenine ilişkin bir konudaki açık kanun ihlalini görüp susması sonucu ortaya çıkardı. Bu gibi durumlarda, bir an için kanun yararına temyiz yoluna başvurulması gerekir düşüncesi ileri sürülse de, bilindiği üzere kanun yararına temyiz başvurusu Yargıtay denetiminden geçmeden kesinleşen kararlar için mümkündür. Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş bir karar için kanun yararına temyiz yoluna başvurulamaz. Ayrıca kanun yararına verilen bozma kararı sonuca da etkili değildir. Dolayısıyla kanun yararına bozmaya konu olabilecek bir hukuka aykırılığın, Yargıtayca olağan temyiz incelemesi sırasında incelenemeyeceğini düşünmek, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na uygun düşmez.

Yine bilindiği üzere, HMK m. 353/1- a’ya göre;

1) Davaya bakması yasak olan hâkimin karar ... olması.

2) İleri sürülen haklı ret talebine rağmen reddedilen hâkimin davaya bakmış olması.

3) Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı ... olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması.

4) Diğer dava şartlarına aykırılık bulunması.

5) Mahkemece usule aykırı olarak davanın veya karşı davanın açılmamış sayılmasına, davaların birleştirilmesine veya ayrılmasına, karar verilmiş olması.

6) Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması durumlarının tümünde, bölge adliye mahkemesi işin esasına girmeden ilk derece mahkemesine ait kararı kaldırarak yeniden yargılama yapılması için dosyayı görevli ve yetkili mahkemeye gönderir. Bölge adliye mahkemesinin kaldırma kararı kesindir.

Görüldüğü üzere, sadece görev konusunda değil usule ilişkin birçok konuda bölge adliye mahkemeleri kesin olarak kaldırma kararı verebilmektedir. Öte yandan, HMK m. 362/1-g ’ye göre; “353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar” temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılmıştır.

Görüldüğü üzere, sadece görev konusunda değil usule ilişkin birçok konuda bölge adliye mahkemeleri kesin olarak kaldırma kararı verebilmektedir. Öte yandan, HMK m. 362/1-g ’ye göre; “353 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar” temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılmıştır.

Bölge adliye mahkemelerinin görev konusunda verdiği kaldırma kararından sonra yeniden yargılama yapılıp esasa ilişkin bir karar verildiğinde ve dosya temyiz incelemesi için Yargıtaya geldiğinde, Yargıtay artık görev konusuna bakamaz demek, bölge adliye mahkemelerinin HMK m.353/1-a’ya göre verdiği tüm kararlarda Yargıtayın hiçbir zaman yargısal denetim görevini yapamayacağını da peşinen kabul etmek demektir. Örneğin, bölge adliye mahkemelerinin dava şartlarıyla ilgili usulen verdiği kaldırma kararları Yargıtayın denetiminden çıkmış olur. Yine örneğin, hak düşürücü süre ile ilgili bölge adliye mahkemeleri tarafından usulen verilen ancak gerçekte hukuka uygun olmayan bir kaldırma kararından sonra, nihai kararla dosya temyiz incelemesi için Yargıtaya geldiğinde Yargıtay artık bu konuda söz söyleyemez.

Bölge adliye mahkemelerinin göreve ilişkin kararları kesindir, Yargıtay dokunamaz; ancak, HMK m. 353/1-a’da diğer konular ise esasla birlikte temyiz aşamasında incelenebilir dendiğinde ise bu kez çelişkiye düşülmüş olur. Oysa, HMK’ nın 353/1-a maddesi ile HMK’nın 362 nci maddesi birlikte değerlendirildiğinde, bölge adliye mahkemelerinin görevle ilgili verdiği kaldırma kararı ile diğer konularda verdiği kaldırma kararları arasında hiçbir fark yoktur.

Bölge adliye mahkemelerinin göreve ilişkin kararları kesindir, Yargıtay dokunamaz; ancak, HMK m. 353/1-a’da diğer konular ise esasla birlikte temyiz aşamasında incelenebilir dendiğinde ise bu kez çelişkiye düşülmüş olur. Oysa, HMK’ nın 353/1-a maddesi ile HMK’nın 362 nci maddesi birlikte değerlendirildiğinde, bölge adliye mahkemelerinin görevle ilgili verdiği kaldırma kararı ile diğer konularda verdiği kaldırma kararları arasında hiçbir fark yoktur.

Yine bilindiği üzere; Bölge adliye mahkemelerinin “yargı çevresi dışında” bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verilen kararlar ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararları, temyiz edilemeyen kararlar içinde değildir (HMK m.362/1-c). O halde bu tür kararlar temyiz edilebilir. Örneğin, bölge adliye mahkemesi, bir tapu iptali ve tescil davasına bakan ve kendi yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemesinin yetkisiz olduğunu, yargı çevresi dışındaki bir ilk derece mahkemesinin yetkili olduğunu belirterek kararı kaldırıp (HMK m. 353/1-a-3) dosyayı geri çevirsin ve bu karar temyiz edilmeyip kesinleşmiş olsun. Dosya ilk derece mahkemesince, bölge adliye mahkemesi tarafından yetkili olarak belirlenen ilk derece mahkemesine gönderildiğinde, dosyanın gönderildiği ilk derece mahkemesi davaya bakıp esas hakkında bir karar verdiğinde, kararın istinaf edilmesi üzerine ilk derece mahkemesinin bağlı bulunduğu bölge adliye mahkemesi istinaf istemini esastan reddettiğinde hüküm temyiz edilerek Yargıtaya gelmiş olsun. Yargıtay, temyiz incelemesi sırasında, aslında ilk kararı veren ilk derece mahkemesinin yetkili olduğunu, ilk istinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesinin karar verirken yanıldığını gördüğünde ne olacaktır? Bilindiği üzere, taşınmazın aynından ... davalarda kesin yetki kuralı geçerlidir (HMK m.12). Bu kural tıpkı görev gibi kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden incelenir. Şimdi burada, yetki konusunda, yanlış karar veren ve temyiz edilmeyip kesinleşen ilk bölge adliye mahkemesi kararı ile kesin yetki kuralına aykırı olarak davanın görülüp karara bağlanmasına ses çıkarmayıp esastan ret kararı veren ikinci bölge adliye mahkemelerinin kesin yetkiye ilişkin kararları Yargıtayı bağlayacak mıdır?

Elbette, bu soruya olumlu yanıt vermek hukuk sistemimiz açısından mümkün değildir. Çünkü, Yargıtay denetiminden geçmeyen kesin yetkiye ilişkin ilk derece veya bölge adliye mahkemesi kararları Yargıtayı bağlamaz.

Burada üzerinde durulması gereken diğer bir yasal düzenleme ise, HMK m. 369/1’dir. Bu düzenlemeye göre; “Yargıtay, tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da inceleyebilir.” Ortada böyle bir düzenleme varken Yargıtayın, temyiz istemi sonucunda önüne gelen bir davada, görev veya diğer konularda açıkça hukuka aykırı olan bir hususu görmezden geleceğini veya bu aykırılığı herhangi sebeple inceleyemeyeceğini benimsemek mümkün değildir.

O halde, yukarıda yasal dayanak gösterilip değişik olasılık ve örneklerle açıklandığı üzere; bölge adliye mahkemelerinin HMK m.353/1-a’ya göre verdikleri ve HMK m.362’ de temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılan kararları; işin esasına ilişkin kararlar olmayıp, münhasıran usule ilişkin kaldırma kararlarıdır. Dolayısıyla, davanın esası ile ilgili bir karar verildikten sonra, artık yargısal denetim yetkisi tümüyle Yargıtaya geçmiş olur.

Eş anlatımla, Yargıtayın yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararı ya da temyiz yolu incelemesi sonucu Yargıtayın görev yönündeki bozma kararı haricindeki, kesinleşmiş ilk derece mahkemesi kararları ile bölge adliye mahkemelerinin yargı yeri belirlemesi veya göreve ilişkin kaldırma kararları Yargıtayı bağlamaz. Yargıtay esas hükümle birlikte temyiz edilen bu kararları görev yönünden kendiliğinden denetler.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/3160 E., 2017/2626 K. sayılı kararının Yargıtayı bağladığından söz etmek mümkün değildir. Dolayısıyla eldeki davada görev konusunun öncelikle ele alınması gerekmektedir.

Eldeki davada tespit isteği, 2828 sayılı Kanundan kaynaklanmaktadır. 2828 sayılı Kanun uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzüğün 7 nci maddesinde "Bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren bu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tespiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "Mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. 6100 sayılı HMK’ nın 1 ... maddesi gereği “Mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir.”

24.05.1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'nun 22 nci maddesinde, korumaya muhtaç çocukların ... oluncaya kadar bu kanun hükümlerine göre kurulan sosyal hizmetler kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararının yetkili ve görevli mahkemece alınacağı düzenlenmiş, ancak maddede görevli mahkeme belirtilmemiştir. Çocuk Koruma Kanunu’nun 26/3 maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer ... tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden, tespit davaları için ise farklı bir mahkeme görevlendirilmediğinden, bu davalarda da Dairemizin yerleşik içtihatları da bu yöndedir (Dairemizin; 06.10.2020 tarihli ve 2020/3920 E., 2020/4448K., 08.06.2020 tarihli ve 2020/1568 E., 2020/2668 K., 08.06.2020 tarihli ve 2020/1569 E., 2020/2666 K., 22.06.2020 tarihli ve 2020/2031 E., 2020/3165 K., 12.11.2020 tarihli ve 2020/2550 E., 2020/5701 K., 04.11.2021 tarihli ve 2021/8707 E., 2021/8165 K. sayılı kararları).

Tekirdağ'da çocuk mahkemesi bulunmaktadır. HMK’ nın 355 ... maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi tarafından inceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, mahkemeler kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu kendiliğinden gözetir. Bölge adliye mahkemesinin yetersiz ve değişik gerekçe ile yazılı şekilde istinaf isteminin esastan reddine karar vermesi hukuka aykırı olmuştur.

Bu durumda, eldeki davaya çocuk mahkemesinde bakılması gerektiğinden, aile mahkemesince görevsizlik kararı verilerek, dosyanın çocuk mahkemesine gönderilmesi gerekirken işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine oy çokluğuyla karar verildi. 21.11.2022(Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu uyuşmazlığın esası hakkında Tekirdağ Çocuk Mahkemesince verilen kararın istinaf kanun yolu incelemesini yapan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesi, söz konusu uyuşmazlıkta kararı veren Tekirdağ Çocuk Mahkemesinin değil Tekirdağ Aile Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına,dosyanın yapılan görev belirlemesine istinaden İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar ... olup bu karar uyarınca Tekirdağ Çocuk Mahkemesince verilen görevsizlik kararı ile dosya Tekirdağ Aile Mahkemesine gönderilmiş ve bu kez Tekirdağ Aile Mahkemesince uyuşmazlığın esası hakkında yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda verilen karar davalı kurum tarafından istinaf kanun yoluna getirilmiştir. Bu kez İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42.Hukuk Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesinde “her ne kadar söz konusu uyuşmazlığın niteliği gereği Çocuk Mahkemesi görevli ise de, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesi tarafından görevli mahkeme olarak Aile Mahkemesinin belirlenmiş olması ve bu belirlemenin de HMK’nın 23 üncü maddesi gereğince bağlayıcı nitelikte bulunması karşısında Tekirdağ Aile Mahkemesi olarak davaya bakılmasının usul ve kanuna uygun olduğundan” bahisle davanın esasına yönelik istinaf incelemesi yapılmış ve istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davalı kurum tarafından yapılan müracaat ile esas yönünden temyiz kanun yoluna getirilmiştir.

Yukarıda yasal süreci aktarılan dava dosyasında verilen kararın temyiz incelemesini yapan Dairemizin ... çoğunluğu tarafından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesince yapılan görev belirlemesine ilişkin kararın bağlayıcı olmadığından ve uyuşmazlıkta Çocuk Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle dosyanın görev yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

Burada Dairemiz ... heyet çoğunluğunun görüşü ile muhalefet görüşü arasındaki farklılık

Yukarıda yasal süreci aktarılan dava dosyasında verilen kararın temyiz incelemesini yapan Dairemizin ... çoğunluğu tarafından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesince yapılan görev belirlemesine ilişkin kararın bağlayıcı olmadığından ve uyuşmazlıkta Çocuk Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle dosyanın görev yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

Burada Dairemiz ... heyet çoğunluğunun görüşü ile muhalefet görüşü arasındaki farklılık

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesince yapılan görev belirlemesinin İlk Derece Mahkemeleri açısından bağlayıcı olup olmadığı ve artık görev hususunun temyiz kanun yoluna getirilip getirilemeyeceği noktasında toplanmaktadır. HMK’nın 23 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki “Bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesi ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar.” hükmü ile HMK’nın temyiz edilemeyen kararlar başlıklı 362 ... maddesinin 1-c fıkrasında yer ... “Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verilen kararlar ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar.” hükmü birlikte değerlendirildiğinde, uyuşmazlıkta görevli mahkeme İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15.Ceza Dairesince belirlenmiş olup bu belirlemenin HMK’nın 23 üncü maddesi gereğince davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağı ve görev belirlemesi kendisini bağlayan mahkemece verilen kararın kesin nitelikte olup HMK’nın 362/1-c maddesi gereğince görev ve yetki yönünden temyiz edilemeyeceği açıktır.

HMK’nın 362. maddesi gereğince, temyiz edilemeyen kararlar arasında sayılmak suretiyle kesinleşen göreve ilişkin kararla, HMK’nın 23. maddesi uyarınca davaya sonradan bakacak mahkemenin bağlı olduğu kabul edildikten sonra, mahkemeyi bu yönde karar vermeye zorlayan yasa hükmünün uygulanmış olması nedeniyle bu kez, mahkemenin aslında görevsiz olduğu, görevin kamu düzeninden bulunduğu gerekçesi ile esastan verilen kararın HMK’nın 369/1 maddesinde yer ... “kanunun açık hükmüne aykırılık” gerekçesi ile görev noktasından bozulması biran evvel görevli mahkemenin belirlenerek yargılamayı bu suretle hızlandırma amacı taşıyan usul hükümlerine ve kanunun sistematiğine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle somut uyuşmazlıkta HMK’nın 23/2 maddesi gereğince İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince Tekirdağ Aile Mahkemesinin görevli olduğunun belirlenmesi ve bu belirlemenin de davaya daha sonra bakacak mahkemeler yönünden bağlayıcı olması ve HMK’nın 362/1-c fıkrası gereğince görev hususunun artık temyiz konusu yapılamayacağı gerçeği karşısında temyiz incelemesinin uyuşmazlığın esasına yönelik olarak yapılması gerekirken görev yönünden temyiz incelemesi yapılarak bozma kararı verilmesi yönündeki ... çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/550, Karar No: 2019/574, Tarih: 01.10.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/550 E.  ,  2019/574 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 172-127

Nitelikli yağma suçundan sanık ...’nın TCK’nın 149/1-a-d-h, 168/3 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.05.2012 tarihli ve 268-183 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 19.12.2012 tarih ve 12973-13306 sayı ile;

“Sanığın olay tarihinde mağdurların birlikte yaşadığı evde önce mağdure ...'nın boynunda bulunan kolyeyi çekip aldığı daha sonra ise sehpanın üzerinde bulunan hangi mağdura ait olduğu sanık tarafından bilinemeyecek durumda olan mağdur ...'e ait cep telefonunu da aldığı ve mağdur ...'e yönelik doğrudan doğruya bir yağma eyleminin de bulunmadığı anlaşıldığı hâlde, sanığın mağdur ...'e yönelik yağma eyleminden de mahkûmiyetine karar verilmesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 02.05.2013 tarih ve 172-127 sayı ile;

"...Bozma ilamında sanığın cep telefonunun diğer müştekiye ait olduğunu bilebilecek durumda olmaksızın aldığı, daha önce müşteki ...'nin kolyesini çekip almak suretiyle bu müştekiye karşı yağma suçunu gerçekleştirdiği, cep telefonununda bu suçun içinde erimesi gerektiği düşüncesi ile müşteki ...'e yönelik yağma suçuna ilişkin hükmün bozulmasına karar verilmiş, ancak mahkememiz bu yöndeki bozmaya iştirak etmeyerek direnme kararı vermiştir. Şöyle ki;

20.09.2010 tarihli teşhis tutanağında müşteki ... kolyenin boynunda takılı iken alındığını, siyah renkli telefonun eşi ...'e ait olup, sehpanın üzerinde iken alındığını belirtmiştir.

Müşteki ... Emniyet ifadesinde: Kolyesi alındıktan sonra oturma odasına gittiğini, oturma odasında bulunan cep telefonunu odanın penceresinden dışarı attığını, sanığın bu telefonunu aramak üzere dışarı çıktığında kapıyı kilitlediğini belirtmektedir.

Müşteki ... Emniyet ifadesinde: Sanığın odayı karıştırarak 'Telefonların' nerede olduğunu sorduğunu, her tarafı karıştırırken kendisine ait Samsung marka telefonu ve eşinin cüzdanını aldığını daha sonra eşine başka telefon var mı diye sorduğunu, eşinin 'Yok benimkini dışarı attım' deyince birlikte dışarı çıktıklarını belirtmektedir.

Görüldüğü üzere hazırlıktaki beyanlar bir biri ile örtüşmekte olup, ortada bir tanesi sanık ... tarafından alınan diğeri ... tarafından dışarıya atılan iki telefon bulunmaktadır,

Duruşmada ..., sanığın sehpanın üzerinde eşinin telefonunu aldığını, kendisine tecavüz ettiği sırada da altın zincirini koparıp aldığını daha sonra kendisine 'Senin de cep telefonun yok mu?' diye sorduğunu, 'Yok dışarı attım' diye cevap verdiğini belirtmektedir.

Görüldüğü üzere hazırlıktaki beyanlar bir biri ile örtüşmekte olup, ortada bir tanesi sanık ... tarafından alınan diğeri ... tarafından dışarıya atılan iki telefon bulunmaktadır,

Duruşmada ..., sanığın sehpanın üzerinde eşinin telefonunu aldığını, kendisine tecavüz ettiği sırada da altın zincirini koparıp aldığını daha sonra kendisine 'Senin de cep telefonun yok mu?' diye sorduğunu, 'Yok dışarı attım' diye cevap verdiğini belirtmektedir.

Müşteki ... duruşmadaki beyanında: sanığın kendi cep telefonunu aldığını eşinin de kolyesini almış olduğunu, Kur'ana el bastırarak şikayetçi olmayacaklarına dair yemin ettirdiğini, eşi ...'den cep telefonunu sorunca onun dışarıya attığını söylediğini sanık dışarı çıkınca eşinin kapıyı kapattığını belirtmiştir.

Duruşmadaki beyanlar da hazırlıktakiler gibi birbirleri ile örtüşen ifadelerdir. Tüm bu ifadelerde ortak olan hususlar sanığın müştekilerin polisi aramalarından ve şikâyet etmelerinden çekinerek gerek onlara Kur'ana el bastırmak suretiyle ve gerekse cep telefonlarını toplamak suretiyle bunun önüne geçmeye çalıştığı, ilk aldığı telefonun ...'e ait olduğunu bildiğini, daha sonra ...'ye 'Senin telefonun yok mu?' diye sorduğu, ...'ninde 'Yok dışarı attım' diye cevap verdiği ve bunun üzerine sanığın telefonu aramak için dışarıya çıktığı hususlarıdır, bu ifadelerden sanığın ...'dan kolyeyi gasp ettikten sonra almış olduğu cep telefonunun diğer müşteki ...'e ait olduğunu bildiği anlaşılmaktadır.

Ayrıca suça konu müşteki ...'in evidir, ... Azerbeycan uyruklu olup, eşi ...'in evinde kalmaktadır. Sanıkta bu durumu bilmekte olup, her iki müştekinin bulunduğu bir ortamda sehpanın üzerindeki cep telefonunun müşteki ...'e ait olduğunu düşünmek ve kabul etmek daha makuldür. Sanığın böyle bir ihtimali aklına getirmemiş olması düşünülemeyeceği gibi, bilakis telefonun ...'e ait olduğu daha ağır bir ihtimaldir. Zaten sanık için gasp ettiği eşyanın kime ait olduğunun bir önemi yoktur. Kaldı ki müştekilerin tutarlı ifadelerinden ilk telefonunun ...'in olduğu bilinci ile alan sanığın ...'dan da senin telefonun yok mu? diye telefonunu sorduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda;

Sanık aldığı telefonun ...'e ait olduğunun bilincindedir.

Sanık evdeki sehpada bulunan cep telefonunun evin erkeği konumundaki ...'e ait olduğunu bilmesi ve düşünmesi icap eder.

Sanık müsnet suçları aynı anda her iki müştekiye karşı işlemiş olup, esasen cep telefonunun bir başkasına ait olması sebebiyle onu almaktan imtina etmesi düşünülemez,

O halde sanığın ...'e ait cep telefonunu zorla almak eylemi nedeniyle de konutta yağma suçundan cezalandırılması gerekmektedir." şeklindeki gerekçe ile bozma kararına direnerek önceki hükümde olduğu gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Sanık müsnet suçları aynı anda her iki müştekiye karşı işlemiş olup, esasen cep telefonunun bir başkasına ait olması sebebiyle onu almaktan imtina etmesi düşünülemez,

O halde sanığın ...'e ait cep telefonunu zorla almak eylemi nedeniyle de konutta yağma suçundan cezalandırılması gerekmektedir." şeklindeki gerekçe ile bozma kararına direnerek önceki hükümde olduğu gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2015 tarihli ve 185298 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 1002-1734 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 23.03.2017 tarih ve 410-1548 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin ve temyizin kapsamına göre inceleme sanık ...’nın katılan ...’a karşı gerçekleştirdiği iddia olunan nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın katılan ...’a karşı gerçekleştirildiği iddia olunan nitelikli yağma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;