muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/784, Karar No: 2021/390, Tarih: 14.09.2021

Y.C.G.K.nun 2013/577 K sayılı ilmında;

Cezaevinde bulunan sanığın ilk olarak tel örgülerin üzerindeki sigara paketini almak için pencere ızgara teli ile havalandırma bahçesinin üstünü örten tel örgülere zarar vermesi, ikinci olarak ilk eylem nedeniyle müşahade koğuşuna alınmasının meydana getirdiği öfke ile lavaboların fayanslarını kırması şeklinde gerçekleşen olaylarda, art arda iki gün aynı mağdura karşı aynı suç işlenmiş olsa dahi, her iki suça ilişkin kasttan önce gelen, genel bir niyet ve bir suç işleme kararının varlığından, diğer bir deyişle iki suçu ortak bir zemine taşıyan subjektif bir bağdan söz etmek mümkün değildir. Zira sanık, yeni bir sebep ortaya çıkması nedeniyle mala zarar vermiş ve her bir olay için yenilenmiş bir suç işleme kararı ile hareket etmiş olduğundan, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma imkanı bulunmayıp, işlenmiş iki ayrı mala zarar verme suçunun söz konusu olduğu ve her iki suçtan da ayrı ayrı cezalandırılması gerektiği kabul edilmelidir.

YCGK 2014/276 K

03.06.2006 tarihinde bir diş hekiminin muayenehanesinde diş tedavisi yaptığı tespit edilen sanık hakkında bu eylemiyle ilgili henüz kamu davası açılmadan 15.11.2006 tarihinde muayenehane açarak diş tedavisi yaptığı ve hasta kabul ettiği belirlenen olayda, sanığın hukuki kesinti oluşmadan aynı mağdura karşı ve değişik zamanlarda 1219 sayılı Kanunun 41. maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmaktadır.

Sanığın 03.06.2006 tarihinde hakkında soruşturma başlatıldıktan yaklaşık beş ay sonra yeniden aynı suçu işlemesi nedeniyle hakkında gerçek içtima hükümlerinin uygulanması gerektiği ileri sürülebilecek ise de; Ceza Genel Kurulu ve Özel Ceza Dairelerinin istikrarlı uygulamalarına göre hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle oluşacağının vurgulan- ması karşısında, iddianamenin düzenlendiği tarihe kadar aynı mağdura karşı değişik tarihlerde işlenen aynı suçlarda şartların oluşması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkündür.

Yargıtaya göre aynı suç işleme kararı:

1-)Benzer fırsatları değerlendirme, 2-)Suçun yöneldiği maddi konunun ( kişi ya da şeyin) nitelik ve başkalıkları, 3-)Olaysal olarak suçun işlenmesindeki özellikler, 4-)Suçların işleniş biçimi, 5-)Fiillerin işlendikleri yer ve zamanı, 6-)Fiiller arasında geçen süre, 7-)İhlal edilen değer ve yarar ile korunan değer ve yarar, 8-)Olayların oluşum ve gelişimi ile; tüm özellikler değerlendirilerek belirlenecektir.

Sonuç olarak suç işleme kararındaki birliğin, suç işleme kastından derece derece uzaklaşılarak, ancak suç işlemeye sevk eden genel bir saike de varılacak şekilde ifrada kaçılmadan, her somut olayın özelliğine göre TCK'nın 3 maddesindeki orantılılık ilkesinin de göz önünde bulundurulması suretiyle belirlenmesi gerekmektedir.

Sonuç olarak suç işleme kararındaki birliğin, suç işleme kastından derece derece uzaklaşılarak, ancak suç işlemeye sevk eden genel bir saike de varılacak şekilde ifrada kaçılmadan, her somut olayın özelliğine göre TCK'nın 3 maddesindeki orantılılık ilkesinin de göz önünde bulundurulması suretiyle belirlenmesi gerekmektedir.

Uyuşmazlık konusu somut olayımızda; zilyedin farklı olabileceği iddiaları gündeme getirilerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2019/618 K sayılı ilamı (Aynı şirkete ait marketin farklı şubelerinden işlenen hırsızlık eyleminden dolayı iki ayrı suçun oluşacağı kabul edilmiştir.) gerekçe olarak gösterilmiş ise de; suça konu yakıtın çalındığı araçların farklı şoförler tarafından çalıştırılmasının zilyetliğin devri anlamına gelmeyeceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Aksine kabulün zaten tartışmalı olan zincirleme suçu iyice içinden çıkılması mümkün olmayan girdaba dönüştüreceği gibi son derece orantısız ve hakkaniyete aykırı cezaların ortaya çıkmasına da sebebiyet verecektir. Örneğin bir markette ... bölümü yapılarak ayrı ayrı bölümlerdeki eşyaların farklı çalışanlara teslim edilmesi, bir lokantada ödenen ücretin kasadaki görevliye teslim edilmesi, hatta lokantaya gelen müşterilerin lokantada kullandıkları eşyaların da kendilerine teslim edilmesinin zilyetlik olarak kabul edilmesi durumunda, aynı lokantadan hem para hem işyerine ait müşteriye teslim edilmemiş eşya ve müşteriye teslim edilen eşyaların çalınması, aynı markette 10 ayrı çalışana teslim edilen eşyaların çalınması durumunda çok sayıda suçun oluşacağının kabul edilmesi gerekir ki; böyle bir kabulün TCK’nın 3 maddesindeki hakkaniyet ve orantılılık ilkesine aykırı olacağı açıktır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2019/618 K sayılı ilamına iştirak etmemekle birlikte somut olayımızla ilgisi de bulunmamaktadır. Zira şirket yetkilisinin, yakıtı çalınan ... makinelerinin zilyetliğini devrettiğine dair hiç bir delil elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Ayrı çalışanların ücret karşılığı ... makinelerini çalıştırması zilyetliğin devredilmesi anlamına gelmez. Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekle birlikte bir an için aynı malike ait olsa da çok kısa süreliğine farklı zilyetlerin kullanımındaki eşyaların çalınması durumunda zilyet adedince suçun oluştuğunun kabul edilmesi halinde, ücret karşılığında otoparka teslim edilen araçlar ile tamir için işyerine teslim edilen başka şahıslara ait araçların çalınması durumunda zilyet tek olacağından, tek hırsızlık suçunun oluşacağının kabul edilmesi gerekir ki; böyle bir kabulün yerleşik uygulamaya dönüşen Yargıtay içtihatlarına aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Hırsızlık suçu malvarlığına karşı işlenen suçlardandır. Bu suçta korunan yarar, mülkiyetle birlikte zilyetliktir. Başka bir anlatımla, suçla, mülkiyet ve zilyetliğe karşı saldırılar korunmaktadır. Ceza hukukunda, daha üstün hâkimiyete sahip olan kimsenin gözetimi olmaksızın, şey üzerinde fiili hâkimiyetin kullanıldığı tüm haller, zilyetlik olarak değerlendirilmektedir. Kimseye bağlı olmadan, fiili hâkimiyet kullanan kimseler, yani şey üzerinde özerk olarak bir tasarrufta bulunabilecek herkes, ceza hukukunda zilyettir.

Ancak, hırsızlık suçunun mağduru klasik olarak suçun konusu oluşturan eşyanın zilyedi olarak belirtilmekte ise de; bu eşyanın malikinin mağdur olduğu gerçeğini değiştirmemektedir. Malik kimi durumda zilyetten önce gelmekte ve zilyet ikinci planda kalmaktadır. Kaldı ki, TCK'nın 43. maddesinde 'bir kişiye karşı' hükmünden ne zilyet, ne de malik anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ve yargı kararları ışığında somut olayımıza baktığımızda; yakıt çalmayı kafasına koyan sanığın belki de daha az risk ile daha fazla gelir elde etmek amacıyla özellikle yakıtı fazla olan ... makinelerini seçerken, ... makinelerinin aynı kişiye ait olup olmadığını bilmemesi suç işleme kararını asla etkilemez. Zira mağdurun aynı olduğunun bilinmemesinin sanık aleyhine yorumlanmasının ceza hukukunun evrensel ilkeleri ile bağdaşmayacağı açıktır. Aksine düşüncede, hasmının daha önce öldüğünü bilmeden öldürmek amacıyla onlarca kurşun sıkan failin adam öldürmek suçundan, yine hasmını öldürmek amacıyla çok kuvvetli zehir yerine yanlışlıkla şekerli su veren failin adam öldürmeye teşebbüs suçundan sorumlu tutulmasını gerektiren yasal düzenlemelerin kanunumuz da mevcut olması gerekirdi. Oysa teşebbüs hükümlerinin uygulanabilmesi için elverişli araçla icra hareketlerine başlamayı, adam öldürmek suçu için öldürülecek kişinin sağ olması koşuluna zorunlu kılan kanun koyucunun hırsızlık suçunda, suça konu eşyaların aynı mağdura ait olduğunun fail tarafından bilinmemesinin aleyhe yorumlanmasına izin vermesi beklenemez. Suç işleme kararının aynı olup olmadığını belirlemek için somut olayımızın Yargıtay tarafından kabul edilen ve yukarıda özetlenen 8 kriter açısından benzer olaylardaki içtihatlar ışığında incelenmesi sonucunda suç işleme kararının değişmediği görülmektedir. Zira yaklaşık 15 gün ara ile iki ayrı araçtan oldukça fazla miktarda yakıt çalan sanığın, benzer fırsatları değerlendirdiği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Her iki hırsızlık suçunun yöneldiği maddi konunun, suçların işlenmesindeki özelliklerin, suçların işlenişi sırasında kullanılan yöntemlerin, ihlal edilen ve korunan değer ile yararın, olayların oluşum ve gelişiminin birebir aynı olduğu, fiillerin işlendiği yer ve zaman ile iki fiil arasında geçen sürenin benzer olaylardaki içtihatlara göre aynı suç işleme kararını tamamen değiştirecek düzeyde olmadığı, sonuç itibariyle her iki suç arasında sübjektif bir bağın bulunmadığına başka bir deyişle suç işleme kararının değiştiğine dair somut verilerin elde olunamadığı çok net bir şekilde görülmektedir. İki ayrı suçun oluştuğunu kabul eden Yargıtay yüksek 17. Ceza dairesi, hırsızlık konusu mazotun çalındığı araçların marka ve modelleri, nitelikleri ve plakalarının farklı olması, araçlar üzerinde aynı müştekiye ait olduklarını gösterir şekilde amblem veya yazı bulunduğuna dair dosyada mevcut olan tutanaklarda bilgi bulunmaması ve sanığın savunmalarında da araçların aynı müştekiye ait olduğunu bilerek suçları işlediğine ilişkin anlatımın bulunmaması nedenlerine dayanırken, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından, yakıt çalınan araçların bulundukları adreslerin farklı olması gerekçesine dayanılarak suç işleme kararının değiştiği kabul edilmiştir. Gerek Yargıtay yüksek 17

. Gerek Yargıtay yüksek 17. Ceza Dairesinin, gerekse Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun ileri sürdüğü gerekçelerinin aynı suç işleme kararı konusundaki yargıtayın daha önce belirlediği kriterlere uymadığı gibi zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağını neredeyse imkansız hale getireceği açıktır. Somut olayımızda iki suç arasında sübjektif bir bağın bulunmadığına ilişkin somut herhangi bir verinin bulunmadığı dosya içeriğinden çok net bir şekilde anlaşılmaktadır. Bu güne kadar gerek özel dairelerin gerekse ceza genel kurulunun aynı mağdura karşı işlenen suçlarda çok istisnai durumların dışında (Örneğin CGK. 2013/577 K sayılı ilamda; aynı gün işlenen suçlardan dolayı suç işleme kararının değiştiği çok net verilerle ortaya çıktığından iki ayrı suçun oluştuğu kabul edilmiştir. ) diğer koşulların gerçekleşmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının gerekeceğine dair çok sayıda içtihadının mevcut olduğu bilinen bir gerçektir. Suç işleme kararı insanın iç dünyasıyla başka bir deyişle insan zihniyle ilgili bir durumdur. Suç işleme kararının bir sokağa, ya da semte ya da herhangi bir coğrafi bölgeye bağlanmasının insan zihnine coğrafi sınırlar ya da engeller konabileceği anlamına gelir ki; bunu başarabilecek herhangi bir beşeri gücün olamayacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zincirleme suçta, gerçek içtima kuralının uygulanmamasının asıl sebebi, suçlar arasındaki sübjektif bağdır; bu unsurun bulunmaması zincirleme suça ilişkin hükmün uygulanmasına engeldir. ( Neslihan Göktürk, Fikri İçtima, ... Yayınevi)

Sonuç itibarıyla; somut olayımızda her iki suç arasında sübjektif bağın bulunmadığına dair somut herhangi bir verinin bulunmadığı dikkate alınarak zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, suça konu yakıtların aynı ilçede farklı semtlerde bulunan araçlardan çalınması nedeniyle suç işleme kararının değiştiğinden bahisle iki ayrı suçun oluşacağını kabul eden sayın çoğunluğunun görüşüne yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı iştirak edilmemiştir." açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.09.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

...

...

...

...

...

...

İtiraz Kabul

...

İtiraz Kabul

...

...

İtiraz Kabul

...

...

İtiraz Kabul

...

...

...

...

...

...

...

Yazı İşleri Müdürü.

A.A.
Yargıtay — Esas No: 2014/22425, Karar No: 2015/27960, Tarih: 29.09.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/22425 E.  ,  2015/27960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Belediye, “.....” işinin ihale ile davalı şirkete verildiğini, davalı şirketin çalıştırmış olduğu işçilerden...’un iş akdinin feshedilmesi üzerine iş mahkemesinde açmış olduğu davada, dava konusu işçilik alacaklarının üst işveren sıfatıyla Belediyeden, alt işveren sıfatıyla da davalı şirketten müteselsilen tahsiline karar verildiğini, başlatılan takip üzerine ödeme yapmak zorunda kaldıklarını, oysa ki taraflar arasındaki sözleşme ve şartnameler gereğince yüklenici şirketin, ihale konusu işin ifası için çalıştırdığı işçilerin her türlü hak ve alacaklarından nihai olarak sorumlu olduğunu ileri sürerek, asıl davada dava dışı işçiye yapılan 36.240,80 TL ödemenin 31.1.2012 ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece kısa kararda, “davanın kısmen kabulüne (18.120,00), fazlaya ilişkin talebin reddine” şeklinde karar verilmiş, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise, davanın kısmen kabulüne, 18.120,00 TL’nin dava tarihi 8.3.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, talep etmiş olduğu alacağına, ödeme tarihinden itibaren faiz yürütülmesini talep etmiş olup, mahkemece verilen kısa karada, “davanın kısmen kabulüne (18.120,00), fazlaya ilişkin talebin reddine” şeklinde karar verilip, faiz ve başlangıç tarihi ile ilgili bir açıklama yapılmazken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise, hükmedilen alacak miktarına, dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi suretiyle, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Bu husus, kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırıdır.

O halde mahkemece, 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas ve 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, kısa karar ile bağlı kalınmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilebilmesi için usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulması gereklidir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (2) no’lu bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 29.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23009, Karar No: 2013/1638, Tarih: 05.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/23009 E.  ,  2013/1638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada 1500 TL yoksulluk nafakasına karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin boşanma dava dilekçesinde "davacı için nafaka istemedikleri" yönündeki beyanının, boşanma sırasında davacı için tedbir ve yoksulluk nafakası hakkından feragat niteliğinde olduğu, feragattan feragatin mümkün bulunmadığı, davacının dava dilekçesindeki bu beyanının kendisini bağlayacağı, bu hali ile davacının yoksulluk nafakası talep etme hakkının bu beyan ile ortadan kalkmış olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Yoksulluk nafakası, boşanma davası açılırken dava dilekçesi ile birlikte veya boşanma davası devam ederken veyahut boşanma davası sonuçlandıktan sonra ayrı bir dava ile istenebilir. (HGK. 10.10.1990 gün 1990/2- 407 E. 1990/487 sayılı kararı) Davanın boşanma davasında, dava dilekçesinde nafaka istemediğine ilişkin beyanı sadece tedbir nafakasını kapsar ve bu beyanın ileriye dönük haktan feragat sonucunu doğuracağını kabul etmek hukuken mümkün değildir. Kaldı ki davacının boşanma davasında nafaka isteği olmadığına ilişkin açıklamasının yoksulluk nafakasını da kapsayacağını kabul etmek hak arama özgürlüğünün bir sınırlaması olup, himaye görmez.

TMK'nun 175.maddesi "Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf kusuru daha ağır olmamak koşullu ile, diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir" "hükmünü ihtiva etmektedir. Kanun koyucu yasa maddesini düzenlerken "Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek" ifadesini kullanmıştır. Yine, TMK'nun 178.maddesi ile de "evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakkının boşanma hükmünün kesinleşmesinden itibaren bir yıl geçmekle zamanaşımına uğrayacağı" belirtilmiştir. Davacı da bu davayı boşanma kararının kesinleşmesinden bir yıl geçmeden açmış bulunmaktadır.

O halde mahkemece davacının boşanma davasındaki kusur derecesinin, boşanma kararının kesinleştiği tarih ile yoksulluk nafakasının açıldığı tarihlerde boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmediğinin araştırılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir.

Türk Medeni Kanununun 175. maddesi, “Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşulu ile, diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir.” hükmünü ihtiva etmektedir.

Davada, yukarıda belirtilen hükümler gereğince; davacı taraf davalıdan yoksulluk nafakası isteyebilecektir.

Türk Medeni Kanununun 175. maddesi, “Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşulu ile, diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir.” hükmünü ihtiva etmektedir.

Davada, yukarıda belirtilen hükümler gereğince; davacı taraf davalıdan yoksulluk nafakası isteyebilecektir.

Somut olayda, her ne kadar, davacı taraf, boşanma davası dava dilekçesinde, yoksulluk nafakası talep etmemiş ise de, doğmamış bulunan bir haktan feragat mümkün olmadığından, koşulları oluştuğu takdirde, davacının karşı taraftan yoksulluk nafakası talep etmesi mümkündür.

Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar gözetilerek, davacının boşanma davası sırasında, açıkça yoksulluk nafakasından feragat ettiğini de belirtmemiş olması karşısında, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ve hakkaniyet esasları gözetilerek, uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/660, Karar No: 2013/5275, Tarih: 25.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/660 E.  ,  2013/5275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın enerji nakil hattı geçirilen ve bedeline hükmedilen bölümlerinin kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere ... Genel Müdürlüğü adına tesciline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasındaki 3. bendindeki (davalı kurum) kelimelerinin çıkartılarak yerlerine (kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere ... Genel Müdürlüğü) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19812, Karar No: 2017/25105, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/19812 E.  ,  2017/25105 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.