muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/184, Karar No: 2020/406, Tarih: 08.10.2020

Katılan mağdurenin soruşturma aşamasında sanıkla evde yalnız kaldıkları zaman diliminde sanığın kendisiyle ilişkiye girdiğinden şüphelendiğini belirtmesine karşın kovuşturma aşamasındaki beyanında eve çıktıktan sonra sanık, tanık... ve onun erkek arkadaşının kendisine duş aldırdığını, akabinde sanığın kendisini bir odaya kapattığını, kendisini tamamen soyundurduğunu, uyuşmuş gibi bir hâlinin olması nedeniyle sanığa karşı koyup tepki veremediğini, sanığa yapmamasını söylediğini ancak sanığın kendisine zorla tecavüz ettiğini belirterek soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki beyanları arasında çelişki meydana getirmek suretiyle iddialarını sanık aleyhine genişletmesi, tanık...’in soruşturma aşamasında alınan beyanında katılan mağdureye sanığın evli ve çocuklu olduğunu söylemesi üzerine katılan mağdurenin kendisine sanığın eşinden ayrılacağını, çocukları olduğu için birlikte yaşamak durumunda kaldıklarını söylediğini ifade etmesi, katılan mağdurenin soruşturma aşmasında sanığın kendisini bırakıp gideceğini söylemesi nedeniyle sanıkla cinsel ilişkiye girmeye devam ettiğini beyan etmesi, ilişkinin yakınlarından dahi gizlenecek uzun bir süre devam ettirilmesi, katılan mağdurenin ablasının, katılan mağdurenin cep telefonunda sanıkla yaptığı mesajlaşmaları görmesi üzerine olayın adli mercilere intikal etmesi, katılan mağdureyle sanığın 27.05.2009-24.06.2009 tarihleri arasında çok sayıda karşılıklı mesajlaşmaların bulunmasının aralarında duygusal bir yakınlığın bulunduğuna delalet etmesi, katılan mağdurenin, telefonunda bulunan mesajları ablasının görmesi üzerine sildiğini ifade etmesi hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın katılan mağdureyle zora dayalı olarak cinsel ilişki gerçekleştirdiği iddiasının şüphede kalması, bu şüphenin de yasal olarak sanık lehine değerlendirilmesinin gerekmesi nedenleriyle sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığa atılı eyleme mağdurenin rızasının bulunması nedeniyle sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

1- İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.05.2014 tarihli ve 79-107 sayılı direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30334, Karar No: 2020/7333, Tarih: 22.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/30334 E.  ,  2020/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar ... ... ile ... İnş. Hizm. Taah. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının, davalıya ait işyerinde 2004 yılından itibaren hizmet alımı yapılan şirketler nezdinde aralıksız olarak çalıştığını, 30.01.2015 tarihinde iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... ... vekili; davalı İdarenin işveren olmadığını, şirket işçisinin hak kazandığı tazminat ve alacaklarından sorumlu olmadıklarını, husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili ise davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını ihale süre bitiminde iş sözleşmesinin 31.12.2013 tarihinde sona erdiğini savunarak taleplerden davalı belediyenin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılar ... ... ile ... İnşaat Hizmetleri ... Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanunun üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşmada yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacı davalı ... ... ile hizmet alımı yapılan şirketler nezdinde çalıştığı için davalı ...Ş.'ye karşı dava açılmıştır. Yargılama sırasında dosyaya gelen Sosyal Güvenlik Kayıtlarından davacının son çalıştığı alt işveren şirketin ... İnşaat Hizmetleri ... Ltd. Şti. olduğunun anlaşılması üzerine bu davalıya karşı ... 1. İş Mahkemesi 2016/ 24 Esas sayılı dosyası ile açılan dava sonunda aralarında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu gerekçesi ile mahkemece birleştirme kararı verilmiştir.

Davacının davalı ... ... Mezarlıklar şube Müdürlüğü işyerinde hizmet alım sözleşmesi ile 01.01.2013- 31.12.2013 tarihleri arasında davalı ...'de ve 01.01.2014- 31.01.2015 tarihleri arasında ise ... İnşaat Hizmetleri ... Ltd. Şti.'nde çalıştığı, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığının asıl işveren davalı şirketlerin alt işverenler bulunması sebebiyle bu şirketlere de husumet yönelttiği ancak mahkeme tarafından davalı ... yönünden husumet yokluğu sebebi ile davanın reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamına göre davacının iş sözleşmesinin 31.01.2015 tarihinde emeklilik nedeniyle feshedilmiş olduğu sabit olup, davalı ... ... ve davalı ... İnşaat Hizmetleri ... Ltd. Şti. Yönünden asıl işveren ve son alt işveren sıfatı ile alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına dair mahkeme kabulü isabetli ise de davacının davalı ... nezdinde son olarak 31.12.2013 tarihinde çalışmış olduğu, 1475 sayılı Kanunun 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmadığı, 01.04.2015 dava tarihi itibariyle de 10 yıllık sürenin de geçmemesi nedeniyle devreden alt işveren olarak .... kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücretle sınırlı olarak kıdem tazminatından sorumlu tutulması gerekirken husumet yokluğu sebebi ile reddine ilişkin karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 22.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/39, Karar No: 2007/2958, Tarih: 22.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/39 E.  ,  2007/2958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü.

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2006 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.120.YTL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 22.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1117, Karar No: 2014/4346, Tarih: 01.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/1117 E.  ,  2014/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/19-2013/376

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.08.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 417 ada 24 parsel sayılı tarla cinsli taşınmazda davalı kardeşi S.. A.. ve dava dışı kardeşi S.. A..ile birlikte 1980'li yılların başında ortaklaşa olarak satın aldıkları payların tamamının davalı S.. A.. adına 17.04.1984 tarihinde 1155/27000 pay olarak tapuya tescil edildiğini, davalı ile eşit paylı olan 855 m2'lik kısmına taraflarca 2 adet ev inşa edildiğini, bu evlerden birinde davacının diğerinde ise davalının ikamet ettiğini belirterek payı oranında tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; karar Dairemizin 19.11.2012 tarihli, 2012/11629 Esas 2012/13286 Karar sayılı ilamı ile; "davacının dava dilekçesinde ve delil listesinde Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/30048 sayılı soruşturma dosyasını delil olarak gösterdiği, o dosyadan alındığı anlaşılan 29.09.2011 tarihli ifade tutanağında davalı S.. A..'ın dava konusu taşınmazda davacı F.. A..'ın da payı bulunduğuna ilişkin imzalı beyanı bulunduğu, bu nedenle mahkemece, delil olarak gösterilen soruşturma dosyasındaki davalının tüm beyanları incelenerek bunların "delil başlangıcı" niteliğinde görülmesi halinde diğer delillerle birlikte dikkate alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği" belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Her ne kadar Dairemizin bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş ise de davalı S.. A..'ın dava konusu taşınmazda 1.156,93 m2 miktarındaki 1155/27000 payın sahibi olduğu, davacının da bu payın 300 m2'sinin dava dışı kardeşi S.. A...a ait olduğunu belirterek geriye kalan kısmın yaklaşık yarısına isabet eden 427,50 m2'sini dava ettiği, dosya kapsamına göre davalı adına kayıtlı payın 1/3'üne isabet eden 385,64 m2 kısmı için inanç ilişkisinin kanıtlandığı anlaşılmıştır. Mahkemece, inanç ilişkisi kanıtlanan bu pay oranında davacı lehine tapu iptali ve tescile karar verilmesi gerekirken, davacının evinin dava konusu taşınmazda kapladığı yüzölçümü itibari ile 390/27000 pay yönünden davanın kabulü doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 01.04.2014 tarihinde oybirliği karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12284, Karar No: 2013/15138, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/12284 E.  ,  2013/15138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkiline ait taşınmazda kiracı olduğunu,tarafların yapmış olduğu kira sözleşmesine göre aylık kiranın 1.500 TL olduğunu, davalının kira sözleşmesinden kaynaklanan kira borcunu ödemediğinden hakkında ... 12 İcra Müdürlüğünün 2012/4031 sayılı dosyasıyla takip yaptıklarını,davalının takibe itiraz etmesi üzerine takibin durduğunu belirterek takibin iptaline ve %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise, takip dosyasında alacağın kira alacağını yansıtmadığını, yazılı sözleşme bulunduğunu,sözleşmede mal sahbinin Eser İstanbullu olduğunu ve taşınmazı ...'ya devir ettiğini,müvekkili ile karşı taraf arasında yapılan kira sözleşmesinde aylık kiranın 50.000.000 TL(eski para) olduğunu ve 3 er aylık dönemler halinde ödeneceğinin kararlaştırıldığını ve artış öngörülmediğini,davalının aylık 1.500 TL üzerinden takip yapmasında kötü niyetli olduğunu, takibe konu edilen 3 yıllık yakıt parası borcunun da tamamen hayal ürünü olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davacı alacaklı 01.01.2002 başlangıç tarihli sözlü kira sözleşmesine dayanarak ... 12. İcra Müdürlüğünün 2012/4031 esas sayılı takip dosyasında tahliye talepli başlattığı 08.05.2012 tarihli takip talebi ile 2011 Ekim-2012 Nisan ayları kira bedeli 10.500 TL, işlemiş faiz 656.44 TL ve 3 yıllık yakıt ücreti 2.000 TL olmak üzere toplam 13.144.44 TL nin tahsilini istemiştir.Ödeme emri davalıya16.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir.Davacı vekili müvekkilinin takibe konu miktarda borcu olmadığını, borca ve ferilerine itiraz ettiğini,ellerinde sözleşmenin mevcut olduğunu, 3 yıllık yakıt bedelinin de hayal ürünü olduğunu beyan etmiştir.Kiracılık ilişkisi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık aylık kira miktarının ne olduğu konusundadar.Davalı vekili tarafından 23.01.2013 tarihli dilekçesine ekli bulunan ve delil olarak sunulan 17.02.2011 tarihli adi makbuzda “17.02.2011 Ocak ayı kirası (2012) 1.500 TL teslim aldım ... imza” yazılı makbuz davacı tarafından da kabul edilmektedir. Her ne kadar davalı vekili bu makbuzun 17.02.2011 tarihi itibariyle 2012/Ocak ayına kadar kira bedeli yakıt parası dahil 1.500 TL olarak ödendiğini savunmuş ise de, makbuz içeriğinden bu anlam çıkmamaktadır. Bu nedenle 17.01.2011 tarihinde düzenenlenen makbuzdan 2012/Ocak ayı kirası olarak 1.500 TL'nin ödendiği ve aylık kiranında 1.500 TL olduğunun kabulü gerekir. Ancak davalı 23.01.2013 tarihli dilekçesinde ödenen 1.500 TL aylık kira bedeli içinde yakıt bedelinin de

dahil olduğunu belirttiğine göre davalının yakıt bedelinin aylık kira bedeli 1.500 TL'nin içinde olup olmadığının kanıtlaması gerekir.Bu nedenle yakıt bedelinin aylık 1.500 TL kira bedeli içinde olup olmadığına ilişkin davalı delillerinin toplanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi grekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3643, Karar No: 2024/8442, Tarih: 28.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3643 E.  ,  2024/8442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI :2023/16 Esas, 2024/169 Karar

HÜKÜM :Ret

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davacılar vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 211.760,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince davacılar vekilinin duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin miras bırakanı Nevin Mutlu'nun davalı ... A.Ş.'nin Şanlıurfa Şubesi'ne 45.000,00 USD mevduatını 17.12.1999 tarihinde vadeli olarak yatırdığını, 21.12.1999 tarihinde ... A.Ş. yönetimine el konulduğunu, bu bankanın daha sonra ... A.Ş. ile birleştiğini, ... A.Ş.'nin ise Ing Bank olduğunu, mevduatın ... A.Ş. yönetimi tarafından Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde (KKTC) paravan olarak kurulan dava dışı ... Offshore Ltd. adlı banka hesabına aktarıldığı, müvekkillerinin miras bırakanının bankalara olan güveninin kötüye kullanılarak ve iradesi sakatlanarak havale talimatı imzalatıldığını, paranın banka yönetimi tarafından grup şirketlere ve hayali şirketlere usulsüz kredi vermek suretiyle aktarıldığını, offshore mevduatlarının sigorta kapsamı dışında olduğu gerekçesiyle ödenmediğini ileri sürerek 45.000,00 USD mevduat alacağının davalı bankadan avans faiziyle tahsilini, alacağa paranın bankaya yatırıldığı tarih olan 17.12.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un (3095 sayılı Kanun) 4/a maddesi gereğince fiili ödeme tarihine kadar değişen oranlarda avans faizi uygulanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; derdestlik itirazında bulunduklarını, davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, hak düşürücü sürenin geçtiğini, TMSF'nin kanuni düzenlemeler gereği borcu üstlendiğini, Mahkemece re'sen taraf değişikliğine gidilmesini talep ettiklerini, off shore bankası ile müvekkilinin farklı tüzel kişiliklerinin bulunduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Fer'i müdahil TMSF vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı süresi ile hak düşürücü sürenin geçtiğini, davalı bankaya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Fer'i müdahil OYAK vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin bir borç üstlenmesi olmadığını, davanın TMSF'ye tevcihinin gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

2.Fer'i müdahil TMSF vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı süresi ile hak düşürücü sürenin geçtiğini, davalı bankaya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Fer'i müdahil OYAK vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin bir borç üstlenmesi olmadığını, davanın TMSF'ye tevcihinin gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davacıların miras bırakanının 17.12.1999 tarihinde ... A.Ş.’ye yatırdığı parasının banka yetkilileri tarafından KKTC’de kurulan paravan ... Off Shore Bank Ltd. adlı kıyı bankası hesabına aktarıldığı, işbu davanın ise 07.10.2015 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi dolduktan sonra açıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı ING Bank A.Ş.'nin külli halefi olduğu bankada bulunan davacı mevduatının, davacının iradesi fesada uğratılarak off shore hesabına gönderildiği iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 41, 55, ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 321 inci ve 336 ncı maddeleri, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V.SONUÇ: Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince Tüketici Mahkemelerinde tüketici tarafından açılan davalar harçtan muaf olduğundan, davacılardan alınan temyiz ilam harcı ve temyiz başvuru harcının istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.