muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2045, Karar No: 2019/6264, Tarih: 24.12.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/2045 E.  ,  2019/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/01/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/07/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, internetteki yayın nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalıya ait www.haber3.com isimli sitede 13/01/2014 tarihinde ‘’Bakan kendi kardeşini atadı’’ başlığıyla yapılan haber ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu, iddiaların tamamının gerçek dışı ve dava konusu haberin iftira niteliğinde olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; davaya konu haberde davacının kişilik haklarını zedeleyen unsurların bulunmadığını, haberin görünür gerçeğe uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazıda kullanılan ifadelerin basın, düşünce ve kanaat özgürlüğü kapsamında değelendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine, basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru nolu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil, ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru nolu ve 16354/06 başvuru nolu kararlarında da tekrar etmiştir.

Davaya konu yayın bir bütün halinde değerlendirildiğinde, yapılan haberle özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının atanması ile yazının bütünlüğü göz önünde tutulduğunda; davaya konu yazının davacının atanmasına yönelik eleştiri mahiyetinde olduğu, basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı anlaşılmakla davanın tümden reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6186, Karar No: 2011/11493, Tarih: 25.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6186 E.  ,  2011/11493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 3. İcra Mahkemesi

Davacı kiralayan tarafından davalı kiracı hakkında kira süresinin sona ermesi nedeniyle kiralananın tahliyesi için yapılan icra takibine davalı kiracının itiraz etmesi üzerine davacı kiralayan icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuş, icra mahkemesince davanın kabulü ile, davalı kiracının kiralanandan tahliye edilmesine dair verilmiş bulunan kararın davalı kiracı tarafından temyiz edilmesi üzerine yukarıda tarih ve numarası yazılı karar Dairemizin 17.3.2011 gün ve 2010 / 13367 esas 2011 / 3210 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş idi. Bu kararın incelenerek düzeltilmesi davacı kiralayan vekili tarafından süresi içinde istenilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

İcra takibinde dayanılan ve karara esas alınan 1.1.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile Polat Tower Residence bünyesinde bulunan taksi durağı, oto yıkama ve açık ve kapalı otoparklar davalı kiracıya kiralanmıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 5.maddesine göre sözleşme 31.12.2008 tarihinde kendiliğinden sona erecektir. Süre bitiminden sonra taraflar karşılıklı mutabakat ile sözleşmenin uzatılmasına karar verebilirler. Bu şart geçerli olup tarafları bağlar. İşbu sözleşme esasen taraflar arasında “hizmet sözleşmesi” başlığı adı altında düzenlenmiş, sözleşmenin özel maddelerinde de bu hizmetin nasıl verileceğine ilişkin ayrıntılı düzenlemeler getirilmiştir. Dava konusu edilen taşınmaz Residence bünyesindeki bir yer olup dosyadaki belgelere göre de, davacı kiralayan bu sitenin yönetim işleri ile görevlidir. Bu sözleşme ile sitenin bir takım ihtiyaçlarının karşılanması belli bir süre için ve belli bir kira bedeli ile davalı kiracıya bırakılmıştır. Kiralananların sözleşmede belirlenen niteliği ve kullanılma amacı itibariyle doğrudan gelir ( hasılat ) getirmeye yönelik olup olmadığı, kiralananın 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun hükümlerine mi, Borçlar Kanunu’nun adi ya da hasılat kirası hükümlerine mi tabi olduğu, uyuşmazlıkta hangi yasanın uygulanacağı sadece sözleşme metninden ve içeriğinden tam ve net olarak anlaşılamamaktadır. Bu hususun açıklıkla tespit edilmesi zorunludur. Zira 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun’a tabi kira sözleşmelerinde kira süresinin sona ermesi tek başına yeterli olmayıp yasada belirtilen tahliye sebeplerinin de kanıtlanması gerekir. Her ne kadar Dairemizin 17.3.2011 gün ve 2010 / 13367 Esas 2011 / 3210 Karar sayılı ilamı ile taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat kirası olmadığı belirtilmiş ise de, yukarda açıklanan tüm hususların ayrı ayrı irdelenmesi ve kira ilişkisinin niteliğinin sağlıklı şekilde saptanması yargılamayı gerektirdiğinden mahkeme kararının açıklanan gerekçe ile bozulması gerektiği bu defaki incelemeden anlaşılmakla davacı kiralayanın karar düzeltme isteğinin anılan gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi karar düzeltme istemi 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 440.maddesinde yazılı hallerden hiç birine de uymadığından İİK.nın 366.ve HUMK.nın 442.maddeleri uyarınca REDDİNE, Dairemizin 17.03.2011 gün ve 2010 / 13367 Esas, 2011 / 3210 Karar sayılı bozma ilamının gerekçesinin yukarıda açıklandığı şekilde düzeltilmesine, takdiren 185.-TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına 25.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15059, Karar No: 2013/9046, Tarih: 16.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15059 E.  ,  2013/9046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7688, Karar No: 2013/8032, Tarih: 13.09.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7688 E.  ,  2013/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, ..., ... Dede Obruk Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında imar-ihya, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tescil istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında ... aynı gerekçelerle davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın üzerinde imar-ihya yapılmadığı, dolayısıyla 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi gereği davacılar lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Kadastro Müdürlüğünün cevabi yazısında, dava konusu taşınmazın taşlık, kayalık niteliğiyle 766 sayılı Tapulama Kanunu döneminde yapılan kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakıldığı bildirilmiştir. Davacılar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil isteğinde bulunmuştur. Uzman ziraat bilirkişisi raporunda çekişmeli taşınmazın (A ve B) harfi ile gösterilen bölümlerinin bağ ve bahçe niteliğinde olduğu, (C) harfi ile gösterilen bölüm üzerinde ise baraj yapımı sırasında kum eleme işlemi yapıldığından üzerindeki toprak yığınlarının düzeltilmesi halinde tarım arazisi vasfı kazanacağı belirtilmiştir. Bilindiği gibi tespit harici arazilerin imar-ihya edilmeksizin basit bir uğraşı ile tarıma elverişli hale getirilebilmeleri mümkünse 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 14. maddesi gereği, tarıma elverişli hale getirilmesinden sonra kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi ile zilyet adına tapuya tescil edilebilir. Yine taşınmazın tarım arazisi haline dönüşmesinden sonra üzerinde bir takım yapılar inşa edilmesi zilyetlikle iktisaba engel teşkil etmez. Bir arazinin kullanım süresi ile niteliğini ve tarıma elverişli hale getirildiği tarihi en iyi belirleme yöntemi hava fotoğraflarıdır. O halde, sağlıklı bir yargıya ulaşmak için dava tarihinden geriye doğru 20-30 yıl öncesine ait (1980, 1990 ve 2005 yılları) stereoskopik hava fotoğraflarının dosya arasına konulması ve bu fotoğrafların uzman fen bilirkişilerince stereoskopla incelenmesi gerekir. Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazın hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığından tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulmalıdır. Bundan sonra, 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu ile jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisinden oluşacak bilirkişi heyetleri aracılığıyla yapılacak keşifte, belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle inceleme yaptırılmalı, çekişmeli taşınmazın önceki ve şimdiki niteliğinin, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılmalı, tanık ve yerel bilirkişi ifadeleri de bilimsel esaslara ve maddi bulgulara dayanılarak hazırlanan söz konusu bilirkişi raporlarıyla denetlenmeli, taşınmazın kadastro paftasındaki konumu bilgisayar programı aracılığıyla hava fotoğraflarına aktarılmalı, 3 kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu vasıtasıyla taşınmazın öncesi ve zirai faaliyete konu olup olmadığı ve zilyetliğin hangi tasarruflar ile sürdürüldüğü hususları özellikle irdelenmeli, bundan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmelidir

. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup temyiz itirazları yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, talep halinde peşin alınan temyiz karar harcının temyiz edenlere iadesine, 13.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/35525, Karar No: 2017/16603, Tarih: 06.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/35525 E.  ,  2017/16603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, işyerinin devrediğini ve davacının aynı işyerinde çalışmasını sürdürdüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, somut olayda fesih mi yoksa işyeri devri mi olduğunun araştırılması, fazla çalışma alacağının dönemsel ücrete göre haftada on sekiz saat üzerinden hesaplanıp uygun bir takdiri indirim yapılarak hüküm altına alınması ve kabule göre de davalı lehine 440,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan mahkemece, bozma gerekleri doğrultusunda araştırma yapılmış ve aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda işyeri devri mi yoksa fesih mi olduğunun araştırılması gerektiği gerekçesiyle Dairemizce yapılan bozma üzerine mahkemece; davacının işyeri devrini yapan ... Madencilik Turizm İnşaat Dış Tic. Taah Ltd. Şti. (...) firmasında değil, davalı ... şirketinde sigortalı olduğu, davacının Koner şirketinde sigortalı iken fiilen ... firmasında çalıştırılması nedeni ile bu hususu bilmesinin kendisinden beklenemeyeceği, resmi kayıtlar ile fiili durumun birbiri ile örtüşmediği ve işyeri devri koşullarının oluşmadığı kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Ancak, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı şirket ile dava dışı ... şirketi arasında organik bağ bulunduğu ve davacının, fiili çalışma ve sigortalı gösterilme şeklinde davalı ve dava dışı ... şirketi tarafından birlikte istihdam edildiği açıktır. Bu durumda; dava dışı ... ile yine dava dışı Dimin şirketi arasındaki işyeri devrine dair sözleşmenin, davacı yönünden de işyeri devri niteliğinde olduğu da tartışmasızdır. Belirtilen sebeple, somut olayda fesih değil işyeri devri bulunduğunun anlaşılmasına göre; feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile izin alacağı talepleri reddedilmeli, diğer alacaklar bakımından da işyeri devri kurallarına göre davalının sorumluluğu devir tarihine kadar olan dönem için işyeri devri kurallarına göre belirlenmelidir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının ücreti bozma öncesinde asgari ücret olarak kabul edilip ücret yönünden de bozma sebebi bulunmadığına göre; bozma sonrasında fazla çalışma alacağının asgari ücretin üzerinde bir miktar üzerinden hesaplanması ve yılın altı aylık dönemi yirmi altı hafta olmasına rağmen yirmi sekiz hafta olarak kabul edilerek hesaplama yapılması da hatalı olup ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8127, Karar No: 2019/8203, Tarih: 02.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8127 E.  ,  2019/8203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

On sekiz yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında 26/01/2015, 06/05/2015, 14/05/2015 tarihli oturumların kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden, açık duruşma yapılarak ve hükmün de açık duruşmada açıklanarak 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 02/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37911, Karar No: 2015/30536, Tarih: 04.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/37911 E.  ,  2015/30536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/30158

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2012/591 (E) ve 2012/2885 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılanlar N.. S.. ve S.. S.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.