muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3693, Karar No: 2024/6296, Tarih: 11.09.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkili markasının dünya çapında tanınmış ve tescilli marka olduğunu, davalıya ait başvuru konusu markadaki renk ve şekil kombinasyonu itibariyle müvekkili markası ile karıştırılacak derecede benzer olduğunu, aynı sınıfta tescil edilmek istendiğini ve davalının kötü niyetli olduğunu, itiraz üzerine enerji içecekleri (alkolsüz); proteinle zenginleştirilmiş sporcu içecekleri başvurudan çıkarılmış olmasına rağmen başvuru kapsamında 32.sınıfta bulunan diğer tüm malların da çıkarılması gerektiğini, markalar arasında ihtilaf konusu olan benzer unsurların lacivert ve gri renkler olduğunu, ancak buna rağmen davalının itirazı kabul edilerek müvekkili lehine verilen kısmi ret kararından dönülerek başvurunun tümden tesciline karar verildiğini, müvekkili markasının tüketici üzerindeki tanınmışlığından faydalanılmak istendiğini, hükme esas alınan rapor markaların asıl unsuru yönünden çelişkili olup yeninden rapor alınması gerektiğini, markalar arasında ekonomik ilişkilendirmenin kaçınılmaz olduğunu, birçok yargı kararında da müvekkilinin mavi, gri renk kombinasyonunun ihlaline karar verildiğini belirterek dilekçelerindeki ve istinaf başvurusundaki nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının 2018/33445 sayılı “DARK BLUE” ibareli marka tescil başvurusunun tümden reddine yönelik davacının RED BULL ibareli markalarını mesnet göstererek yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddine dair TÜRKPATENT YİDK'nın 2019-M-7247 sayılı kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğü koşullarının oluşup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6'ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25473, Karar No: 2019/23777, Tarih: 19.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/25473 E.  ,  2019/23777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... ve ... Temizlik inş. Kırtasiye Teknik Bakım (...) vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Bakanlığın açmış olduğu ihaleleri kazanan diğer davalı işverenler nezdinde temizlik elemanı olarak 01/08/2010-19/08/2014 tarihleri arası çalıştığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, davacının çalıştığı şirketler ile müvekkili arasında akdedilen hizmet alım sözleşmeleri gereğince işçilik alacaklarından müvekkilinin sorumlu olmadığını, bu alacaklardan sözleşme gereğince yüklenicinin sorumlu bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının 01/01/2013-18/08/2014 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin mazeretsiz devamsızlığı üzerine haklı nedenle feshedildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Grup Ltd.Şti. vekili, davacının iş sözleşmesinin diğer davalı tarafından haklı nedenle feshedildiğini, müvekkili şirket nezdinde fazla mesai yapmadığını, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalışmadığını, kendilerine husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı... ve davalı Bakanlık temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili günlerinde yapılan çalışmaların ispatı açısından da geçerlidir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava konusu hafta tatili ve fazla mesai alacakları, tanık beyanlarına itibarla davacının yılın üçte birlik kısmında hafta tatillerinde çalıştığı, yaz döneminde(15 Haziran-14 Eylül tarihleri arası) haftalık 45 saati aşan çalışması olmadığı, kış döneminde (15 Eylül-14 Haziran tarihleri arası) ise haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme ile haftalık 15 saat fazla çalıştığı, kabulü ile hesaplanmış ise de tüm dosya kapsamı ve özellikle davalı tarafça ibraz edilen hizmetiçi eğitim planları ile davacı tanığı ...’ın “...%80 işyerinde kurs vardır daha doğrusu altı-yedi ay kesin kurs vardır...” şeklindeki beyanlarına göre işyerinde kabul edilenin aksine yaz ya da kış döneminde farklı çalışma olmadığı ancak davacının yılda 7 ay süren kurs döneminde haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası çalıştığı anlaşılmış olup davacının günlük 11 saati aşan çalışma süresine göre kabul edilen 1 saat ara dinlenme de isabetli olmamıştır. Ayrıca hafta tatili çalışması hususunda işin niteliğine göre haftanın 7 günü çalışmaya ilişkin davacı tanığı ...’un çelişkili beyanları dışında delil bulunmadığı düşünüldüğünde davacının hafta tatili çalışmasını yeterli ve inandırıcı şekilde ispat edemediği, fazla çalışmasını ise yılın 7 aylık döneminde haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası 1,5 saat yasal ara dinlenmeye göre haftalık 12,5 saatle sınırlı olarak delillendirdiği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye Serhat Temizlik inş. Kırtasiye Teknik Bakım'a iadesine,19/12/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15424, Karar No: 2016/500, Tarih: 20.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15424 E.  ,  2016/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/04/2015 tarih ve 2014/427-2015/122 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının... istasyonuna arkadaşıyla birlikte giriş yaparak asansörle üst kata çıkıp, istasyonun tren hareket peronuna gitmek istediği sırada asansörün çalışmadığını fark ettiğini ve o bölümdeki elektriklerin de yanmaması sebebiyle asansörün yakınında bulunan 1-1,5 m yükseklikteki kenarında hiç bir korkuluk ve bariyer olmayan bir yerden düştüğünü, ayak, kol ve omuz kemiklerinin kırıldığını, olayın arkasından davacının yanında bulunan arkadaşı tarafından ambulansla hastaneye götürüldüğünü, 03.01.2014 günü ameliyata alındığını, sol ayak bileği kırığı, sağ ayak tibia kırığı ve çatlağı ile sağ omuz kırığı nedeniyle ameliyat geçirdiğini, 10 gün hastanede yattığını, daha sonra taburcu olduğunu ve 3 ay evinde kırıkları nedeniyle yatak istirahatı aldığını ileri sürerek, davacının rahatsızlığı nedeniyle yapmış olduğu masraflar ve çalışamadığı dönemlere ait aylık ücreti ile birlikte toplam 10.746,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, kazadan sonra hastanedeki ameliyat ve sonrası dönemde yaşadığı ve hayatının olumsuz şartlarda devam etmesi, engellilik durumunun artması, yaşama gücünün olumsuz yönde gelişmesi, yaşama güvenliği ve ruh bütünlülüğünün bozulması nedeniyle duyduğu elem ve ızdırap için 100.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davanın niteliği itibariyle 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3/1-1 ve 73. maddesi gereğince Tüketici Mahkemesi'nin görev alanına girdiği gerekçesiyle, davanın görev yönünden usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine, davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi'nin görevli olduğuna, dosyanın HMK 20/1 maddesi gereği karar kesinleştikten sonra yasal iki haftalık süre içeresinde gönderilmesi için başvurulması halinde görevli ve yetkili ... Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/11492, Karar No: 2012/14709, Tarih: 11.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/11492 E.  ,  2012/14709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.076,45 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; davalı kurumun sigortalısı olan ...’ın diyaliz tedavisinin müvekkili şirket tarafından gerçekleştirildiğini, bu nedenle sunulan hizmete ilişkin faturanın davalı kuruma gönderildiğini, ancak uygulanan tedavinin ek seans olduğunu ileri süren davalı kurumun fatura tutarından haksız olarak kesinti yaptığını belirterek, davalı kurumca yapılan kesinti tutarı olan 2.076,45 TL nin yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili; dava dışı sigortalının iki yıl süre ile ve haftada 3 kez diyaliz tedavisi görmesine ilişkin raporu bulunmasına rağmen, aynı dönem içerisinde bir ay süre ile ve haftada 4 kez diyaliz tedavisi görmesi gerektiğine ilişkin geçici rapor düzenlenerek davaya konu tedavi hizmetinin verildiğini, yapılan bu işlemin mevzuata aykırı olduğunu, zira Sağlık Uygulama Tebliği gereğince böyle bir durumda mevcut raporun değiştirilerek yeniden rapor düzenlenmesinin gerektiğini, bu nedenle dava dışı sigortalıya 4. kez uygulanan diyaliz tedavisinin ek seans olarak değerlendirildiğini ve sunulan faturadan kesinti yapıldığını savunarak; davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, mevzuat gereği yeni bir rapor çıkartılmadan dava dışı sigortalıya uygulanan ek tedavi seansı için ücret talep edilemeyeceğini bildiren bilirkişi raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.HUMK’ nun 275. maddesi hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Buna göre seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerektiği kuşkusuzdur.Somut olaya gelince; davacı şirketin, davalı kurum ile imzaladığı sözleşme uyarınca sigortalısına sağladığı tedavi hizmetinin ödenilmesi istemiyle görülen davayı açtığı, yargılama sırasında bilgisine başvurulan Sağlık Bakanlığı emekli başmüfettişi olan bilirkişinin raporu doğrultusunda davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Rapor düzenleyen bilirkişi, sadece sosyal güvenlik mevzuatı konusunda uzman olup, davanın konularından olan sigortalının hastalığı ve tedavisi hakkında uzman değildir. Şu durumda, eksik inceleme ile hazırlanan raporun hüküm vermeye yeterli olmadığı ortadadır.

O halde mahkemece, dava dosyasının sosyal güvenlik, nefroloji ve diyaliz konularında uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi kuruluna verilerek davanın esasını oluşturan uyuşmazlık konusunda rapor düzenlettirilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine,11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4339, Karar No: 2012/24852, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4339 E.  ,  2012/24852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacılar, murisinin ... kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 25.12.2007 tarihinde meydana gelen ... kazası sonucu ölen sigortalının anne ve babasının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların davadan önce maddi ve manevi zararlarının karşılanarak sulh ve ibra protokolü düzenlendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıların manevi zararlarına karşılık yapılan ödemeyi kabul ederek ibraname düzenlemelerine ve manevi tazminatın niteliği itibarıyla bölünmesinin söz konusu bulunmamasına göre, yerel mahkemenin manevi tazminatın reddine ilişkin kararı isabetlidir.

Maddi tazminata gelince: Uyuşmazlık, davacılara maddi tazminatlarına karşılık ödendiği anlaşılan 2.000 TL için düzenlenen 08.01.2008 tarihli belgenin içeriği ve kapsamı yönünden davacıların tüm alacaklarını aldıkları ve bu suretle borçluyu borcundan kurtardıkları biçiminde değerlendirilip değerlendirilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kural olarak hak sahiplerine yapılmış ödemenin bu miktar ile sınırlı olmak üzere bağlayıcılığı asıldır. Gerçek anlamda ödemeden söz edebilmek için tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunmaması koşuldur. Başka bir anlatımla, ödemenin yapıldığı tarihteki verilerle hesaplanan tazminat ile ödenen miktar arasında açık oransızlığın bulunduğu durumlarda, yapılan ödeme makbuz niteliğinde kabul edilebilir. Bu durumun, ödemenin yapıldığı tarih göz önünde tutularak davacının gerçek zararının uzman bilirkişiler aracılığı ile saptanması suretiyle belirleneceği hukuksal gerçeği ortadadır. Oysa yukarıda açıklandığı biçimde inceleme ve araştırma yapılmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Yapılacak ...; ödemenin yapıldığı tarihteki veriler esas alınarak hak sahiplerinin gerçek zararını saptamak, böylece tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlemek, açık oransızlığın bulunması durumunda ödemeleri “kısmi ifayı içeren makbuz” niteliğinde kabul etmek ve yapılan ödemenin; hak sahiplerinin her birinin ödeme tarihindeki, gerçek zararını hangi oranda karşıladığını saptamak; son verilere göre hesaplanan tazminat miktarından, yasal indirimler yapılmak suretiyle belirlenecek gerçek zarardan, davalı tarafın; ödeme yapılan tarih itibarıyla hak sahiplerinin her biri bakımından karşılanan zararları oranında indirim yapmak ve usuli kazanılmış haklar da gözetilerek varsa kalan miktara hükmetmek, açık oransızlığın bulunmadığının tespiti halinde ise davacı anne ve babanın maddi tazminat talebinin şimdiki gibi reddine karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine

27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12536, Karar No: 2016/9628, Tarih: 15.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/12536 E.  ,  2016/9628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki limited şirket hisse devri davasında mahkemece verilen yukarıda tarih ve numarası yazılı davanın kabulüne dair kararın davalılardan ..., ..., ..., ... ve ... tarafından istenmiş olup yerel mahkemece anılan davalıların temyiz istemlerinin reddine dair 16.05.2016 tarihli ek kararın bir kısım davalılar tarafından temyizi üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmiş olup, bu aşamada yerel mahkemenin 14.07.2016 tarihli yazısı ekinde gönderilen dilekçe ile davacı vekilinin davalılardan ..., ...,....,... ve ... hakkındaki davadan feragat ettiğini bildirdiği gözlenmiş olmakla dosya re’sen ele alındığı, gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri nitelikte olup davadan feragat hüküm kesinleşinceye değin yapılabilir ve karşı tarafın kabulüne bağlı olmadığı gibi yapıldığı anda kesin hükmün sonuçlarını doğurur. Yerel mahkemece esasa ilişkin verilen 22.12.2015 tarihli karar aleyhine bir kısım davalılarca temyiz isteminde bulunulmuş olup bu yoldaki istemler mahkemece reddedilmiş ise de, bu karar aleyhine de temyiz ve eski hale getirme isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, yerel mahkemece verilen hükmün henüz kesinleşmediği anlaşılmakla, davacı vekilinin bir kısım davalılar bakımından davadan feragate ilişkin beyanının, usulen tevsik olunmak ve HMK'nın 74. maddesi ile HMK’nun 307 vd. maddeleri uyarınca sonuç doğurucu nitelikte olduğu anlaşılmış, davacı yanın davadan feragatine ilişkin bir hüküm verilmesini teminen yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin davalılardan ..., ..., ...,... ve ... hakkındaki davadan feragatine yönelik bir karar verilmek üzere yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, bozma neden ve şekline göre, bir kısım davalıların yerel mahkemece verilen 16.05.2016 tarihli temyiz isteminin reddine dair karara yönelik temyiz istemleri ile yine bir kısım davalıların hükmün tavzihine ilişkin istemlerinin reddine yönelik 08.03.2016 tarihli karara yönelik temyiz istemlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 15/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.