muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/835, Karar No: 2025/59, Tarih: 07.01.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; Yargıtay kararlarına göre tarafların serbest iradelerini yansıtarak kararlaştırdığı cezai şartların geçerli olduğunu, davalı tarafın devirden vazgeçtiği ve kusurlu olduğu hususunun dosya kapsamı ve dava öncesindeki ihtarnameler ile sabit olduğunu, zira Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğünün 21.01.2020 tarihli yazısında ruhsatın 21.01.2020 tarihi itibariyle devrine engel hukuki bir durum bulunmamakla birlikte söz konusu ruhsat 09.11.2020 itibariyle iptal edildiğinden halihazırda ruhsatın herhangi bir devir işlemine konu edilmesinin mümkün olmadığının belirtildiğini, sözleşme konusu maden işletme ruhsatının devrinin gerçekleşmesine yönelik hukuki sürecin usulüne uygun bir şekilde müvekkili şirket tarafından başlatılmış olduğunu ve devire hazır hale getirildiğini, ancak davalı şirketin üzerine düşen edimleri haklı bir neden olmaksızın yerine getirmekten kaçındığını, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Konya İl Müdürlüğünün 28.12.2021 tarihli yazısında "ÇED Gerekli Değildir" kararının bulunduğunu, kaldı ki taraflar arasındaki sözleşme gereği müvekkilinin ÇED raporu veya GSM ruhsatı alma gibi bir ediminin de bulunmadığını, davalının ÇED raporu alınmadığı iddiasının gerçeği yansıtmadığı gibi ruhsatın devrine engel teşkil eden davaların olduğu iddialarının da doğru olmadığını ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, maden ruhsatının devrine ilişkin satış sözleşmelerine dayalı cezai şart ve tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen gerekçeye ve özellikle resmi şekil şartına uygun olmayan maden ruhsatı devrine ilişkin sözleşmenin ve dolayısıyla sözleşmede yer alan cezai şarta ilişkin hükmün geçersiz olmasına, taraflar arasında düzenlenen ikinci sözleşmenin de ruhsat devir işleminin gerçekleşmesine bağlı olduğunun ve davacının zararını ispat edemediğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/10548, Karar No: 2012/12830, Tarih: 16.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/10548 E.  ,  2012/12830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, İİK'nun 97 ve 99. maddelerinin uygulanmasına ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 16/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/528, Karar No: 2024/2512, Tarih: 27.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/528 E.  ,  2024/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/3 Esas, 2022/1511 Karar

ASIL DAVADA

BİRLEŞEN DAVADA

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/618 E., 2018/1248 K.

BİRLEŞEN DAVA : İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/660 E. 2018/995 K.

Taraflar arasındaki genel kurulun yokluğu ve iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak asıl davada davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 26.03.2024 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı vekili dava dilekçelerinde; müvekkilinin ortağı olduğu davalı şirketin 05.01.2017 tarihinde yapılan genel kurulunun hukuka aykırı olduğunu, davalı şirket yönetim kurulu üyeleri tarafından İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2011/263 E. sayılı kararına istinaden hazirun cetvelinin hazırlandığının belirtildiğini, toplantıya esas alınan kararın hukuka aykırı olduğunu, ancak bu kararın doğru olduğu kabul edilse dahi yapılan toplantının anılan karara da aykırı olduğunu, genel kurul toplantısının hazır bulunanlar listesinde, ortak olan kişiler yer almazken, şirketle bağı olmayan kişilerin ortak olarak gösterildiğini ve bu şekilde toplantı yapıldığını, hazirun cetvelinin şirket pay defteri esas alınarak düzenlenmediğini, ortak sıfatına sahip olanların katılmasının engellendiği genel kurul toplantısının yok hükmünde olduğunu, hazirun cetvelinin şirket pay defterine uygun şekilde hazırlanması gerektiğini, ortaklar pay defteri olmadan düzenlenen hazirun cetveli ile genel kurula başlanamayacağını ileri sürerek, 05.01.2017 tarihli genel kurulun yoklukla malul olduğunun tespitine ve bu genel kurulda alınan kararların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Asıl dava ve birleşen davada davalılar vekilleri cevap dilekçesinde; davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığını, genel kurul hazirun cetvelinin kesinleşen mahkeme kararına göre düzenlendiğini, davacının bir kısım paylarını devretmiş olduğu, ... ve Uzel Traktör. Ltd. Şti.'nin ortak sıfatının bulunmadığı ve Uzel Agri NV'nin paydaş sıfatı olmasına rağmen hazirun cetvelinde yer almadığı iddialarının doğru olmadığını, davacı tarafından yapıldığı iddia edilen hisse devirlerinin kötü niyetli ve hukuka aykırı olarak yapıldığını ve hiçbir geçerliliği bulunmadığını, davacının iddiasının aksine ...'in şirketteki hissedarlık ve yönetim kurulu üyeliği sıfatının sona ermediğini, davacı tarafından yapılan devir işlemleri ile ilgili dolandırıcılık suçundan dava açıldığını ve suç işlendiğinin tespit edildiğini, davacı tarafından suç işlenerek oluşturulan ortaklık yapısının dikkate alınamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıların aktif dava ehliyetlerinin olduğu, mahkemenin yetkili olduğu, ancak asıl ve birleşen davanın 05.01.2017 tarihinden itibaren 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davalarda davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asıl ve birleşen davalarda davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece gerekçesiz hüküm kurulduğunu, bilirkişi raporu alınmadan karar verildiğini, müvekkillerin davalı şirkette paydaş olduklarını, hazirun cetvelinin hukuka aykırı olduğunu, İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesinin anılan kararının usulsüz olduğunu, yetersiz inceleme ile karar verildiğini, ortak sıfatına haiz olmayan bir kişinin bu genel kurula katılması nedeniyle kararın yoklukla malul olduğunu, genel kurul toplantı hazirun cetvelinde şirket ortağı olan bazı kişilerin ise yer almadığını, müvekkili ...'in şirketteki 500 adet hisseyi M. İzzet Kalaycı'ya devrettiğini ve ancak bu kişinin de toplantıya çağrılmamasının hatalı olduğunu, hazirun cetvelinin şirket pay defteri dikkate alınmaksızın hazırlandığını, ilk derece mahkemesinin istinafa konu kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne, karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece hükme esas alınan Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş olan İstanbul 9.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2011/263 E. sayılı dosya içeriği ile ceza mahkemesi dosya içeriği ve tüm dosya kapsamından ve özellikle ilamların sahteliği ispat olunmadıkça kesin delil sayılacağı düzenlemesi kapsamında, davacıların, davalı şirketten gerçekleştirmiş olduğunu iddia ettiği hisse devrinin geçerli olmadığının kabulünde bir isabetsizlik görülmediği, davacılar tarafından ileri sürülen hususların 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 446 ncı maddesinin ikinci fırkası gereğince iptal nedenleri olup, ilk derece mahkemesince yokluğun tespiti ve iptal taleplerinin reddi gerekçelerinin isabetli bulunduğu gerekçeisyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı şirketin 05.01.2017 tarihli genel kurulunun yoklukla malul olduğunun tespiti ve genel kurulda alınan kararların iptali talebine ilişkin olup, uyuşmazlık; davalı şirketin 05.01.2017 tarihli genel kurul kararlarının meydana gelişi veya içeriği itibari ile yasaya, ana sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırı olup olmadığının, genel kurulun yoklukla malul olup olmadığının, kararların iptali koşullarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti noktalarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fırkası, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6102 sayılı Kanun'un 445, 446 ve 447 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 27 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup asıl davada davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15918, Karar No: 2019/962, Tarih: 25.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/15918 E.  ,  2019/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 04/02/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/09/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ...’nin 21/03/2014 ve 22/03/2014 tarihli nüshalarında yayınlanan ve davalılardan ...’ün kaleme aldığı köşe yazılarındaki ifadelerin müvekkilinin kişilik haklarına saldırı içerdiğini, kişisel saiklerle kaleme alınan köşe yazılarında basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, köşe yazısında yer verilen iddiaların gerçek olmadığının davalının müvekkili hakkında İçişleri Bakanlığına yaptığı ihbar üzerine kanıtlandığını ileri sürerek uğradığı manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, dava konusu yazılarda durum tespiti yapılarak eleştirilerin ortaya konulduğunu, davacı ile müvekkilinin kişisel bir sorunu olmayıp gazeteci olarak görevini yaptığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının kaleme aldığı köşe yazısında öne sürdüğü hususların tamamen kendi iddialarına dayalı olduğu, bu iddiaların doğruluğuna dair hiçbir delil bulunmadığı, bu olgunun İçişleri Bakanlığı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca da tespit edildiği, dava konusu yazıların eleştiri olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davalının kaleme aldığı köşe yazısında öne sürdüğü hususların tamamen kendi iddialarına dayalı olduğu, bu iddiaların doğruluğuna dair hiçbir delil bulunmadığı, bu olgunun İçişleri Bakanlığı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca da tespit edildiği, dava konusu yazıların eleştiri olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesinin (1) numaralı fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak, ifade özgürlüğünün sözleşme’nin 10. maddesinin (2) numaralı fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen haber veya fikirler için değil, aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, bunlar olmaksızın demokratik toplum olamayacağını belirtmiştir. 10. maddede güvence altına alınan bu hak bazı istisnalara tabi ise de bu istisnaların dar yorumlanması ve bu hakkın sınırlandırılmasının ikna edici olması gerekir. Basın özgürlüğü bağlamında, gazetecilerin kanıtlayamayacağı söylenti ve iddiaların yayınlanması yönünden ise Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi doğruluk koşulunu makul olmayan, hatta olanaksız bir talep olarak değerlendirip, basının sadece bütünüyle kanıtlanmış olguları yayınlama zorunluluğu ile karşı karşıya bırakılması halinde hemen hemen hiçbir şeyin yayınlanamayacağı, bunun da basın özgürlüğüne zarar vereceği yönündedir.

Somut olayda, davaya konu yazılar bütün olarak değerlendirildiğinde; davacıya yönelik eleştiri mahiyetinde değerlendirilmesi gereken beyanlar içerdiği, yazının basın özgürlüğü kapsamında kaldığı, kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3560, Karar No: 2025/2689, Tarih: 08.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3560 E.  ,  2025/2689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1953 E., 2024/1094 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/459 E., 2023/133 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 1975 doğumlu davacının 25.08.2014 tarihinde dikiş makinesini kullandığı sırada elektrik akımına kapılarak hayati tehlike arz edecek şekilde yaralandığını, olayın meydana geldiği gün ve öncesinde davacının evinin bulunduğu mahallede davalı ... EDAŞ çalışanları olan davalılar ... ve ...'ın kontrol ve gözetiminde, diğer davalı ... Ltd. Şti. tarafından üstlenilen ve şirket çalışanları olan davalılar ... ve ... ile birlikte elektrik yenileme çalışması yapıldığını, bu çalışmalar sırasında müvekkilinin evinin önünde bulunan sokaktaki son direğin topraklama bağlantısının yapılmadığı gibi yüksek voltajda elektrik verildiğini, hat döşeme çalışmaları sırasında davalı ... EDAŞ tarafından elektriğinin kesilmediğini, olayın meydana gelmesinde davalıların sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 500,00 TL maddi ve 150.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... Ltd. Şti. vekili; olay ile müvekkil şirketin yaptığı hat yenileme çalışmaları arasında illiyet bağının bulunmadığını, hat yenileme çalışmaları sırasında bölgenin elektriğinin açıp kapama yetki ve sorumluluğunun davalı ... EDAŞ'a ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... Ltd. Şti. vekili; olay ile müvekkil şirketin yaptığı hat yenileme çalışmaları arasında illiyet bağının bulunmadığını, hat yenileme çalışmaları sırasında bölgenin elektriğinin açıp kapama yetki ve sorumluluğunun davalı ... EDAŞ'a ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Davalılar ... EDAŞ, ..., ... ve ... vekili; olayın meydana geldiği meskenin bir odasının atölyeye çevrildiğini, her biri 500 W gücünde 4 adet sanayi tipi overlok makinesinin bulunduğunu ve götürü usulü iş alınarak ticari faaliyette bulunulduğunu, bu makinelerin enerji beslemesinin ev tipi üçlü uzatma kablosuyla oda duvarında yer alan ve topraklama hattı tesis edilmemiş prizden sağlandığını, evin ve apartmanın dağıtım panosunda olması gereken kaçak akım rölesi ve uygun amperajlı sigorta gibi koruma elemanlarının bulunmadığını, davacı ile 3 kw güç ile mesken tarifesi üzerinden sözleşmesi bulunan aboneliğin kullanım şeklinin Elektrik İç Tesisleri Yönetmeliğine uygun olmadığı gibi ayrıca usulsüz şekilde sanayi tipi dikiş makinesi kullanıldığını, davacının dava dilekçesinde belirttiği direkte işletme topraklamasının olup olmamasının olayın meydana gelmesinde etkisinin olmadığını, davacının kullandığı cihazların hiç birisinde topraklama hattının bulunmadığını, olayın davacının kendi sorumluluğunda olan mesken iç tesisatından kaynaklandığını, illiyet bağının ve müvekkillerinin kusurlarının bulunmadığını, olayın 3 metrelik grup prizdeki hata sonucunda dikiş makinesinde meydana gelen dokunma geriliminden kaynaklı elektrik akımı nedeniyle olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan ikinci ve üçüncü bilirkişi raporu doğrultusunda, evde kullanılan dikiş makinalarını çalıştırmadan önce evlerindeki elektrik tesisatının sanayi tipi dikiş makinalarını çalıştırmaya uygun olup olmadığını değerlendirmeyen, makinalara toprak hattı bulunmayan prizden üçlü grup priz vasıtasıyla elektrik çeken, makinanın aktif olmayan kısımlarının (motor gövdesi vb.) toprakla irtibatlı olmasını ve dairenin elektrik panosunda kaçak akım rölesi bulunmasını sağlamayan, evde yapılan işe uygun bir elektrik tesisatı yaptırmayan elektrik abonesi ... ve davacının olayda tam kusurlu olduğu, olayın abonenin sorumluluğunda olan mesken içindeki bir odada bulunan dikiş makinesinde meydana gelen elektrik kaçağından kaynaklanmış olması, kazanın gerçekleştiği yerin sorumluluk alanlarında olmaması nedeni ile dava konusu kaza ile davalı şirketlerin ve şirket çalışanlarının, illiyet bağı oluşturacak şekilde atfı kabil kusurlarının olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF