muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3469, Karar No: 2010/4142, Tarih: 12.04.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/3469 E.  ,  2010/4142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.05.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, yol olarak terkin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.01.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı Hazine’ye ait 290 parsel sayılı taşınmazın kadim yol olduğunu, kadastro tespiti sırasında bu parselin davalı adına tespitinin yapılarak tescil edildiğini, evine geçecek yolunun kalmadığını bildirerek parselin kendi adına tescilini, yolun açılıp geçit hakkı verilerek mağduriyetinin giderilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Bir davada olayları anlatmak taraflara, hukuki tavsif mahkemeye aittir. Davacı dava dilekçesinde, geçit hakkı istemiş gibi beyanda bulunmuş ise de isteminin mahkemece tapu iptali ve yol olarak terkin şeklinde değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 16. maddesi gereği yollar, kamu malı niteliğinde olan ve herkesin kullanması gereken yerlerdendir. Kamu malı niteliğindeki yerler ya kadimden beri bu niteliktedir ya da tahsisle oluşur. Özel mülkiyete konu teşkil etmezler.

Kamu malı niteliğindeki genel yollar haritasında gösterilmekle yetinilir.

Somut olayda, keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler ile tanık olarak dinlenen kadastro tespit bilirkişilerinin beyanlarından, davacının yol olarak iddia ettiği taşınmaz bölümünün davalı Hazineye ait olmadığı ve içerisinden kadimden beri kullanılan bir yolun geçtiği ispatlandığından mahkemece kabul kararı verilmesinde yasaya aykırılık yoktur. Ne var ki; mahkemece yapılan keşif sonucunda verilen 28. 12. 2009 tarihli fen bilirkişisi ...’ya ait rapor ekindeki krokide 290 parsel sayılı taşınmazın içerisinden geçen ve kesik çizgiler ile gösterilen bölümünün kadim yol olduğu, yol olarak işaretlenen bölümün kuzeyinde üçgen şeklindeki bölümün ise kuru dere yatağı içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır. Diğer bir anlatımla yol olarak işaretlenen bölümün güneyi davacı tarafından dava konusu yapılmamış olduğu halde 290 sayılı parselin tamamının tapu kaydının iptaline ve tescil harici bırakılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporunda kesik çizgilerle belirlenen ve yol olduğu ispatlanan yer ile bu yerin kuzeyindeki kuru dere yatağına isabet eden bölümünün tapu kaydının iptali ile yolun terkinine ve haritasında gösterilmesine, kuru dere yatağının tescil harici bırakılmasına karar verilmesi gerekir.

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporunda kesik çizgilerle belirlenen ve yol olduğu ispatlanan yer ile bu yerin kuzeyindeki kuru dere yatağına isabet eden bölümünün tapu kaydının iptali ile yolun terkinine ve haritasında gösterilmesine, kuru dere yatağının tescil harici bırakılmasına karar verilmesi gerekir.

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ. Davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 12.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11950, Karar No: 2016/13228, Tarih: 14.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/11950 E.  ,  2016/13228 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde taraflarca temyiz edilip, incelemenin Yargıtayca duruşmalı olarak yapılması davalı .... vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 14.06.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı .... vekili Av.... geldi. Temyiz eden davacı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

Davalı işyerinde çalışan ...isimli işçiye ait hizmet cetvelinin ilgili ...Müdürlüğünden; 2014 yılı....yına bordrosunun tüm tahakkuk kalemlerini ayrı ayrı gösterir şekilde ücret bordrosunun davalı şirketten getirtilip eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/25000, Karar No: 2025/8141, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/25000 E.  ,  2025/8141 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/271 E., 2022/1432 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/125 E., 2021/307 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12046, Karar No: 2014/6748, Tarih: 28.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12046 E.  ,  2014/6748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2007/219-2013/159

Davacı M.. Ö.. vekili Avukat S.T. tarafından, davalılar B.Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. vd. aleyhine 13/07/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 09/05/2007 tarihli V.Gazetesinde ''canavar dadıya 1 yıl hapis'' başlığıyla haber yapıldığını, davacıya kimsenin canavar dadı sıfatını öngörmediğini, davacı hakkındaki ceza davasının devam ettiğini ve bir yıllık hapis cezası almadığını, hiçbir suçu yokken müvekkilinin canavar dadı olarak nitelendirildiğini, bu nedenlerle davalıların yayınladığı gazetede, davacının kişilik haklarına ağır derecede saldırı olduğunu belirterek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar vekili ise, mahkemenin yetkisinin bulunmadığını, davalı A.. O..'a husumet tevcih edilemeyeceğini, davaya konu yapılan haber/yazının, gerekli ve yeterli inceleme yapılarak kaleme alındığını, somut verilere dayandığını, kişilik haklarının ihlal edilip edilmediğinin, yayın içinde tek tek kelimelere bakılarak değil, yayının bütününe göre değerlendirilmesi gerektiğini, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. hakkındaki manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; davalı A.. O.. hakkındaki dava atiye bırakıldığından davalı A.. O.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Mahkemece; davalı B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. hakkındaki manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; davalı A.. O.. hakkındaki dava atiye bırakıldığından davalı A.. O.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davalı şirkete ait V. Gazetesinin 09/05/2007 günlü sayısının 1. sayfasında “canavar dadıya 1 yıl hapis” başlığının kullanıldığı, haberin devamına 4. sayfada yer verildiği ve ''Bebeğe sakinleştirici hap veren bakıcıya 1 yıl hapis'' başlığı kullanıldıktan sonra haberin içeriğinde, dadılık yapan davacının baktığı bebeğe sakinleştirici ilaç verdiği iddiasına ve bu nedenle hakkında açılan ceza davasına yer verildiği anlaşılmaktadır.

Davalı şirkete ait V. Gazetesinin 09/05/2007 günlü sayısının 1. sayfasında “canavar dadıya 1 yıl hapis” başlığının kullanıldığı, haberin devamına 4. sayfada yer verildiği ve ''Bebeğe sakinleştirici hap veren bakıcıya 1 yıl hapis'' başlığı kullanıldıktan sonra haberin içeriğinde, dadılık yapan davacının baktığı bebeğe sakinleştirici ilaç verdiği iddiasına ve bu nedenle hakkında açılan ceza davasına yer verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, davacı hakkında bakıcılığını yaptığı çocuğun sakinleşmesini sağlamak amacıyla ailesinden habersiz çoçuğa ilaç içirdiği iddiasıyla ''kötü muamele'' suçundan İstanbul 2. Sulh Ceza Mahkemesi'ne 04/05/2007 tarihli iddianame ile dava açıldığı, yapılan yargılama sonucunda davalı hakkında mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından 17/02/2009 tarihinde beraatine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davaya konu söz konusu haberin davacı hakkında düzenlenen iddianameden sonra yapıldığı ve iddianame içeriğinde yer alan olaylara ilişkin olduğu, habere konu olayın güncel ve kamuoyunun ilgisini çekecek nitelikte olduğu, olayın veriliş anındaki görünür gerçeğe uygun olduğu, aşırılığa gitmeyen, hatalı-eksik bilgi ve değerlendirmelerin tek başına sorumluluk nedeni olamayacağı, olayların kamuoyuna duyurulmasında kamu yararının bulunduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davaya konu olayın özelliği de nazara alındığında, haber başlığının toplumun ilgisini çekmek için çarpıcı nitelikte verilebileceği bu kapsamda yayının basın özgürlüğü kapsamında kaleme alındığı, davalı yararına hukuka uygunluk nedeninin gerçekleştiği ve davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile davalılardan B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş.'nin manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalılardan Bağımsız Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalılardan B. Gazeteciler Yayıncılık A.Ş.'nin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15417, Karar No: 2017/3462, Tarih: 19.04.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/15417 E.  ,  2017/3462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği İmamuşağı köyü, ... mevkiinde bulunan ve kendileri adına tapuda kayıtlı bulunan 85, 86 ve 87 sayılı parsellerin bitişiğindeki taşınmaz bölümlerinin tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adlarına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne, 04/03/2004 tarihli bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3702.58 m2'lik yerin davacı ...; (B) harfi ile gösterilen 1935.58 m2'lik yerin 1/2'şer payla davacılar ... ve ...; (C) harfi ile gösterilen 2818.03 m2'lik yerin davacı ...; (D) harfi ile gösterilen 375.00 m2'lik yerin davacı ... adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hükmün davalı Hazine tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 02/11/2006 tarih, 2006/6451-6554 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Dava konusu taşınmazların yörede, 1981 yılında 766 sayılı Kanun gereğince yapılan kadastro çalışmalarında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle tespit dışı bırakıldığı, böyle bir yerin zilyetlik yoluyla kazanılabilmesi için 3402 sayılı Kanunun 17. maddesinde öngörülen şartların oluşması gerektiği, oysa; mahkemece bu yolda yapılan araştırmanın yeterli olmadığı açıklandıktan sonra çekişmeli yerlerde imar-ihya işleminin tamamlandığı tarihin ve zilyetlik süresinin belirlenmesi açısından kadastronun yapıldığı tarihten sonra; dava tarihinden de 20 yıl öncesindeki dönemlerde çekilmiş en az iki ayrı zamana ait hava fotoğraflarının getirtilerek uygulanması, yöreye ait topoğrafik harita getirtilerek eğim durumunun belirlenmesi, tarım uzmanı ve jeolog bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılarak gerçek eğiminin belirlenmesi, üzerindeki çalı formlu bitki örtüsünün kaldırılması halinde erozyona maruz kalıp kalmayacağının açıklattırılması, taşınmazın dört yönden fotoğraflarının çekilerek dosyaya eklenmesi, orman bilirkişiden rapor alınarak taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığının saptanması" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilâmına uyulmuş ve davanın kısmen kabulüne, 19/08/2009 tarihli bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3702.87 m2'lik yerin davacı ...; (B) harfi ile gösterilen 1935.45 m2'lik yerin 1/2'şer payla davacılar ... ve ...; (C) harfi ile gösterilen 2201.60 m2'lik yerin davacı ... adına tapuya tesciline; (C1) ve (D) harfi ile gösterilen bölümlerin ise taşlık ve kayalık niteliğinde olması nedeniyle bu bölümlere yönelik davanın reddine karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 20. Hukuk Dairesi 2013/9186 Esas, 2013/11176 Karar sayılı ilamla "yörede seri usûlde yapılan orman kadastrosunda, Devlet ormanı olarak sınırlandırılan yerlerin dış ve iç sınırlarına bitişik olmayan Devlet ormanlarının orman kadastro komisyonlarınca incelemesi yapılamadığı ve niteliği belirlenmediğinden o yerde orman kadastrosunun yapılmış sayılıp sayılmayacağı; bir başka anlatımla, o orman serisi dışında kalan yerlerde bir orman sınırlandırılmasının varlığı tartışmalı hale geleceğinden bu nitelikte taşınmazların orman olup olmadıkları ve hukukî durumlarının belirlenmesinde eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarından da yararlanılacaktır.

Somut olayda taşınmazın eski ve hatta yeni tarihli belgelerde orman alanında kaldığı tartışmasızdır.

Bundan ayrı; taşınmazın 1989 tarihli memleket haritasında yeşil alanda görülmesi karşısında davacı gerçek kişiler yararına zilyetlik süresinin dolmuş olduğundan da söz edilemez.

Değinilen yönler gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi görüşle kısmen kabulü yolunda kurulan hüküm usûl ve kanuna aykırıdır." denilmek sureti ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacılar ve davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1977 yılında seri usûlde orman kadastrosu ve 2. madde uygulamaları yapılmış, 03/04/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 1979 yılında yapılmış 05/08/1981 tarihinde kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine 19/04/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.