muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/634, Karar No: 2014/10725, Tarih: 01.10.2014

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 08.06. 2007 tarihli ve on yıl süreli rödövans sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyle davacıya ait andezit madeninin işletme hakkının davalıya verildiği, davalının 10.6.2007 tarihinde faaliyete başladığı anlaşılmaktadır. Davalı- kiracının faaliyete başladığı tarihten üç gün sonra, madenin teknik nezaretçisi Metin Güneş tarafından 13.06.2007 tarihli dilekçe ile Maden İşleri Genel Müdürlüğüne müracaat edilerek madende kaçak üretim yapıldığının bildirildiği ve gereğinin yapılmasının talep edildiği görülmektedir. Maden İşleri Genel Müdürlüğü tarafından 3-6 Ağustos 2007 tarihinde madende incelemeler yapılarak düzenlenen raporda sahada 7928.8 m3 üretim yapıldığı, 45 ton malzemenin stokta bulunduğu, 1 eskavatör ve 1 kamyon ile faaliyetin yürütüldüğü tespit edilmiş, ruhsat sahibi tarafından belgelenen 2534.81 m3 üretim ve satış miktarı mahsup edilerek 5393.99 m3 madenin kaçak olarak üretildiğinden bahisle maden yasasının 12. maddesinin 4.fıkrasına göre belirlenen cezanın ruhsat sahibinden tahsiline karar verilmiştir. Davacı- ruhsat sahibi tarafından cezaya itiraz edilmesi üzerine yapılan yargılama sonucunda kaçak olarak üretilen miktarın 2222.47 m3 olduğunun belirlenmesi nedeniyle bu miktar üzerinden belirlenen ceza %25 indirimli olarak 11.5.2010 tarihinde 13334.25 TL olarak davacı-ruhsat sahibi tarafından ödenmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda özetle ; üretim yöntemi olarak bazanitin üzerindeki örtü tabakasının iş makinesi yardımıyla alındıktan sonra büyük bloklarda patlatmasız, tel kesme yöntemiyle kesilerek uygulandığı baz alındığında kiracının bu üretim miktarlarını gerçekleştirmesinin teknik olarak mümkün olmadığını, kaldı ki projede yıllık öngörülen üretim miktarının 1000 m3 olarak belirtildiğini, buradan anlaşılacağı gibi bu sahada rödövans sözleşmesi düzenlenmeden önce sevk fişleri düzenlenmeden üretim yapılmış olabileceğini, bu üretimin imalat haritalarında gözükmediğini, dolayısıyla denetim esnasında ortaya çıkmadığını, tarafların rödövans sözleşmesine göre ocağın teslimi esnasında üretim haritaları ile bir tespit ve tutanak düzenlemediklerini ve teslim tarihinde ocağın mevcut durumunu tespit ettirmediklerini ancak, ruhsat sahibinin 10.6.2007 tarihinde sevk fişlerini teslim etmiş olmasına rağmen işletmecinin sözleşmeden sonra yapmış olduğu üretimlerle ilgili sevk fişi düzenlememesi ve maden kanununun 100. maddesinin 2. fıkrası gereğince dava konusu idari para cezası ile ilgili olarak her iki tarafın da %50 oranında kusurlu bulunduğunu belirtmiş, ek raporda ise üretilen miktarın ne kadarının rödövans sözleşmesinden önce ne kadarının sonra olduğunun tespiti mümkün olmadığından %50 sorumlu tutulmaları gerektiğini bildirmiştir

.6.2007 tarihinde sevk fişlerini teslim etmiş olmasına rağmen işletmecinin sözleşmeden sonra yapmış olduğu üretimlerle ilgili sevk fişi düzenlememesi ve maden kanununun 100. maddesinin 2. fıkrası gereğince dava konusu idari para cezası ile ilgili olarak her iki tarafın da %50 oranında kusurlu bulunduğunu belirtmiş, ek raporda ise üretilen miktarın ne kadarının rödövans sözleşmesinden önce ne kadarının sonra olduğunun tespiti mümkün olmadığından %50 sorumlu tutulmaları gerektiğini bildirmiştir. Mahkemece bilirkişi kurulu raporundaki %50 oranında sorumluluğa ilişkin görüş esas alınarak sonuca gidilmişse de kaçak üretime ilişkin şikayetin kiracının faaliyete başlamasından üç gün sonra, kaçak üretime esas tespitin ise iki ay sonra yapıldığı, kiracının üretim yöntemleri ve projede bir yılda 1000 m3 üretim öngörülmüş olması hususları gözetildiğinde kaçak üretim miktarı olan 2222.47 m3 ün iki ay gibi kısa bir sürede üretilemeyeceği anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda da bu husus belirtilmektedir. Esasen teknik nezaretçi Metin Güneş tarafından kiracının faaliyete başlamasından üç gün sonra Maden İşleri Genel Müdürlüğü'ne verilen 13.6.2007 tarihli dilekçe içeriğinde de sahadan ruhsat sahibi dışında başka şahısların üretim yaptığı, ruhsat sahibinin de aynı konuda şikayetinin olduğu belirtilmekle kiracının değil, üçüncü kişilerin şikayet edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda kaçak üretim tespitinin yapıldığı tarihte stokta bulunan ve kiracı tarafından üretildiği uyuşmazlık konusu olmayan 45 ton dışındaki kısmın kiracı tarafından üretildiği davacı tarafından ispatlanamamıştır. Mahkemece olayda uygulanması imkanı bulunmayan maden yasasının 100. maddesi ile kira sözleşmesinin 3.maddesine göre davalı kiracının kaçak olarak üretim nedeniyle % 50 oranında sorumlu tutulması doğru olmamıştır. Davalı - kiracı sadece tespit tarihi itibariyle stokta bulunan ve sevk fişi düzenlenmeyen üretim miktarı olan 45 ton yönünden sorumludur. Bu durumda 45 tonluk üretim yönünden ceza miktarı ve vekalet ücreti belirlenerek sadece bu miktar yönünden davanın kabulüne geriye kalan kısım yönünden ise davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5615, Karar No: 2014/15590, Tarih: 11.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5615 E.  ,  2014/15590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

NUMARASI : 2012/102-2013/15

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı S.. K.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu M.. K..'nun, müvekkili banka lehine 31.1.2001 tarihinde 1.derece 50.000 TL ipotek tesis ettiği taşınmazı 25.6.2009 tarihinde oğlu davalı S.. K..'ya sattığını, müvekkili tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan takip sırasında taşınmazın 6.1.2012 tarihinde 146.100 TL bedelle dava dışı 3.kişi şirkete ihale edildiğini, davalı borçlunun 16.2.2012 tarihli muvafakatnanesi gereğince satış bedelinin tamamının müvekkili bankaya ödenmesi gerektiğini,ipoteğin limit ipoteği olması nedeniyle 76.000 TL rehin açığı olduğunu belirterek davalılar arasındaki satış işleminin iptaline, iade edilen bedelin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu M.. K.., Kırklareli Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli ve yetkili olduğunu, tasarrufun borçtan önce yapıldığını, dava konusu taşınmazın satışına ilişkin ihalenin feshi davası açıldığını ve derdest olduğunu, davacının ihalenin feshi davasının uzatmak amacıyla bu davayı açtığını, aciz halinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı S.. K.. vekili, Kırklareli Mahkemelerinin yetkili olduğunu,aciz belgesi sunulmadığını, dava konusu taşınmazın satışına ilişkin ihalenin feshi davası açtıklarını sonucunun beklenmesi gerektiğini, taşınmazı ipotekle aldıklarını ve satış işleminin gerçek olduğunu, borçlunun aciz halinde olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre;dava konusu taşınmazın tapudaki satış bedeli ile rayiç değeri arasında misli fark bulunduğu,davalıların baba-oğul olduğu,davalı borçlunun 16.2.2012 tarihli dilekçesiyle satışın mal kaçırma amacıyla yapıldığını beyan ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu taşınmazın satışına ilişkin tasarrufun Edirne 2.İcra Müdürlüğünün 2009/5940 sayılı dosyasındaki borç ve ferilerine yetecek oranda iptaline, davacıya cebri icra yetkisi tanınmasına karar verilmiş; hüküm davalı S.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK 277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. İcra ve İflas Kanununun 277 ve izleyen maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun haciz ya da iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır.

Dava, İİK 277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. İcra ve İflas Kanununun 277 ve izleyen maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun haciz ya da iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır.

Bu tür davaların dinlenebilmesi için,davacının borçludaki alacağının gerçek olması,borçlu hakkındaki icra takibinin kesinleşmiş olması, iptali istenen tasarrufun takip konusu borçtan sonra yapılmış olması ve borçlu hakkında alınmış kesin veya geçici aciz belgesinin (İİK.nun 277 md) bulunması gerekir.Bu ön koşulların bulunması halinde ise İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde yazılı iptal şartlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmaz üzerinde davacı bankanın 31.1.2001 tarihli 1.derece 50.000 TL ipoteği mevcut olup anılan taşınmaz davacı bankanın ipoteği ile birlikte 25.6.2009 tarihinde borçlu tarafından davalı S.. B.. 'a satılmıştır.Davacı tarafından 31.5.2010 tarihinde Edirne 2.İcra Müdürlüğünün 2010/ 5940 sayılı dosyası ile 62.142 TL alacak tutarı üzerinden davalılar Muhammer ve S.. K.. aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapılmış ve dava konusu taşınmaz 6.1.2012 tarihinde 146.100 TL bedelle 3.kişiye ihale edilmiştir.Davalı S.. K.. tarafından ihalenin feshi davası açıldığından ihale henüz kesinleşmemiştir. Davacı bankanın ipoteği limit ipoteği olup ipotek miktarından davalılar Muhammer ve taşınmazın yeni maliki S.. B.. birlikte sorumludur. 2010/5940 sayılı icra takibi ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile yapılmış olmakla taşınmazın satış bedeli ipotek miktarını karşıladığından eldeki davanın hukuki yarar yokluğunda; rehin açığı belgesi alınarak davalı M.. K.. aleyhine yapılmış yeni bir takip bulunmadığından aynı zamanda dava koşulu yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamı ve mevcut delil durumuna uygun düşmeyen gerekçeyle davanın kabulü isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı S.. K.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı S.. K..'ya geri verilmesine 11.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5009, Karar No: 2020/869, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/5009 E.  ,  2020/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20974, Karar No: 2025/6266, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/20974 E.  ,  2025/6266 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1152 E., 2022/769 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/253 E., 2021/257 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/216, Karar No: 2021/510, Tarih: 27.10.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/216 E.  ,  2021/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçuna yardımdan açılan kamu davasında da yapılan yargılama sonucunda, eyleminin TCK'nın 37/1. maddesi delaletiyle nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 82/1-a, 62/1, 53 ve 63 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Alanya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.07.2018 tarihli ve 318-232 sayılı resen istinafa tabi hükme yönelik sanık müdafisi, Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekili tarafından da istinaf başvurusunda bulunulması üzerine dosyayı inceleyen Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 16.01.2019 tarih ve 2979-100 sayı ile duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde Yerel Mahkemenin kararı kaldırılarak sanığın eyleminin kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 81/1, 62, 53 ve 63 maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.12.2019 tarih 3492-5628 sayı ve oy çokluğuyla temyiz nedenlerinin esastan reddine karar verilmiş,

Daire Üyeleri O. Erdim ve T. Ateş;

"...Olay sabahı 07.50'den sonra av tüfeği ile öldürülmüş hâlde bulunan maktul, olay gecesi görüştüğü kız arkadaşı ...'e alacaklısı olduğu şahısla görüşüp alacağını tahsil edeceğini anlatmış. Sanıklardan ... ile birlikte gece nöbetçisi olarak çalıştığı sırada en son saat 07.25-07.30 arası kız arkadaşı ile konuşurken bir kişiyle tartışmış ve küfürleşmiş olup, bu maktulün son görüşmesidir. Dosya kapsamından sanıklardan ...'in yüz svabı ile mont ve gömleğinde, sanık ...'nün de ceketi üzerinde atış artıkları yani antimon bulunmuştur.

Maktule ait cep telefonu mesajları incelendiğinde maktulün sanık ...'ten alacağını istediği alamadığı bu nedenle aralarında tartışmaların yaşandığı ve sanık ...'in bir miktar borcu olduğu sabit olup sanık ...'in bu nedenle olay gecesi maktulü çalıştığı otelde av tüfeği ile vurarak öldürdüğü sübuta ermiştir. Sanıklardan her ikisi de müsnet suçu inkar etmiş olup her iki sanık da kendilerinde tespit edilen atış artıklarını izah edemediklerinden sanıklardan ...'in kendisi gibi aynı otelde gece görevlisi olan maktulün öldürülmesi olayına diğer sanık ...'le birlikte karar verdikleri veya öldürülme olayının işlenmesinde TCK'nın 37. maddede düzenlenen boyutta bir katkısı olduğuna dair aleyhe hiçbir delil olmayıp olayda kullanılan silahı eline aldığına dair ellerinde ve kıyafetlerinde atış artığı çıkması nedeniyle sanık ...'in asli fail Ahmet'in maktulü öldüreceğinden veya en geç öldürdüğünden haberdar olduğu hâlde suç aletini gizlediği bu şekilde öldürme suçunun işlenmesini kolaylaştırdığı ve suç delilini de gizlediği kanaatinde olduğumuzdan sanık ...'in maktulün öldürülmesinde asli fail olarak sorumlu tutan Dairemiz çoğunluğunun görüşüne katılmıyoruz." düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.02.2020 tarih ve 42258 sayı ile;

"...Sanık ...'nün maktule olan borcu ödeyecek durumunun bulunmaması, bankadan ve tanıdıklarından para temin edememesi, maktulün sanık ...'yü sıkıştırıp olay günü bankaya gitmeleri hususunda ısrarcı davranması, sanık ...'nün olay günü sabah saat 07.00 sıralarında, yanına cep telefonunu almadan evinden ayrılıp, gizli güzergâhları kullanarak çevrede bulunan kameralara gözükmeden çalıştığı otelin sahil kısmına gelmesi, otelin sahil kısmında bulunan elektrik ışıklarının sabahleyin maktul tarafından söndürüleceğini bilmesi, maktulün ışıkları söndürmek üzere elektrik panosunun yanına gidip tanık ...'le telefonla konuştukları sırada gördüğü kişinin sanık ... olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ...'nün ele geçirilemeyen av tüfeğiyle, yakın mesafeden maktulün göğüs bölgesine bir el ateş ederek öldürdüğü kabul edilmesine göre olayın asli faili sanık ...'dür.

Sanık ...'nün, diğer sanıkla birlikte 'fail' olarak suça iştirak ettiği konusundaki şüphe tam olarak giderilememiştir.

TCK'nın 37/1. maddesine göre 'Suçun kanunî tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.' Sanık hakkında bu maddenin uygulanabilmesi için, eylemi gerçekleştiren kişi ile fikir ve irade birliği içinde bulunulması ve eylem üzerinde hâkimiyet kurulması gerekmektedir.

Sanık ...'nün, diğer sanıkla birlikte 'fail' olarak suça iştirak ettiği konusundaki şüphe tam olarak giderilememiştir.

TCK'nın 37/1. maddesine göre 'Suçun kanunî tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.' Sanık hakkında bu maddenin uygulanabilmesi için, eylemi gerçekleştiren kişi ile fikir ve irade birliği içinde bulunulması ve eylem üzerinde hâkimiyet kurulması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nin 39.maddesinde suça 'yardım etme' düzenlemiş olup, bu maddenin 2.fıkrasında kişinin hangi hâllerde 'yardım eden' sıfatıyla sorumlu olacağı sayılmıştır. Bu hâller; 'a) Suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek. b) Suçun nasıl işleneceği hususunda yol göstermek veya fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak. c) Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak.' şeklindedir.

Dosyada, sanık ...'in, diğer sanıkla fikir ve irade birliği içinde olduğunu, maktulün öldürülmesi konusunda önceden birlikte alınmış bir karar olduğunu gösteren kesin ve inandırıcı bir delil mevcut değildir. Tanık ...'in maktulle yaptığı telefon görüşmesi sırasında, orada gördüğü kimseye 'Ne yapıyorsun lan sen orada' diye bağırmasından da anlaşılacağı üzere, sanığın öldürülmesi sırasında tek kişi vardır, o da sanık ...'dür. Bu durumda diğer sanık ...'in eylem üzerinde hakimiyeti de söz konusu olamayacaktır.

Ancak sanık ...'in, yüz, mont ve gömleğinde atış artıklarına rastlanması nedeniyle sanığın olaydan sonra bir şekilde olayda kullanılan silaha dokunmuş olması, maktulle aynı zaman dilimlerinde aynı otelde birlikte nöbet tuttukları hâlde tüfek sesini duymadığını söylemesi, otel içinde maktulü ilk bulan kişinin sanık ... olup, otelin muhasebe müdürünü telefonla arayarak 'Çabuk gelin, bu adam kendisine bir şey yapmış' demesi, maktulün kamera görüş açısında bulunmayan bir yerde öldürülüp üstünün örtülmüş olması dikkate alındığında, sanık ...'in asli fail ...'nün maktulü öldüreceğinden veya öldürdüğünden bilgisinin bulunduğu, suçun işlenmesine göz yumarak öldürme suçunun işlenmesini kolaylaştırdığı, olaydan sonra suç delilini gizlediği anlaşıldığından TCK'nın 39. maddesi kapsamında 'yardım eden' olarak öldürme suçuna iştirak ettiğinin kabulü, maddenin konuluş amacına ve ceza adaletine uygun düşecektir," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.03.2020 tarih, 806-880 sayı ve oy çokluğuyla itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI