muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2461, Karar No: 2013/20293, Tarih: 19.12.2013

Davaya konu edilen olayda, ..Kurumu’nda başmüfettiş olan davalı ... ile yine aynı kurumda müdür yardımcısı olan davacı-birleşen dosya davalısı ...’ın, görevleri sırasında ve görevlerinden dolayı zarara sebebiyet verdikleri ileri sürülmektedir. Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; adı geçenlere husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, asıl davada davalı ... hakkında açılan dava ile davacı-birleşen dosya davalısı ... hakkında açılan birleşen davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle, davacı-birleşen dosya davalısı ...’ın, asıl dosya davalısı ... yönelik temyiz itirazı ile birleşen dosyaya yönelik temyiz itirazları yönünden BOZULMASINA, davacı-birleşen dosya davalısı ...’ın asıl dosya davalısı ... ve davalı-birleşen dosya davacısı ...’a yönelik temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre hükmedilen manevi tazminat miktarında şu aşamada görüş bildirmeksizin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.19/12/2013
Yargıtay — Esas No: 2014/28792, Karar No: 2014/30462, Tarih: 05.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28792 E.  ,  2014/30462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2013/437-2014/467

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait Eskişehir 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı tesislerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara yüzde otuz zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın yüzde onbeş verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından verimliği teşvik primi alacağının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi idarecilik primi ile verimliliği teşvik primi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı verimliliği teşvik primi, yüksek mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının verimliliği teşvik primi alacağının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Gemi, Uçak, Metalürji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri yüzde yirmibeş Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri yüzde otuz zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alınacağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin hükümleri uyarınca verimliliği teşvik primi hesabında zamlı ücretin dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler gözetilmeksizin davacının isteklerinin hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3545, Karar No: 2019/4438, Tarih: 29.04.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3545 E.  ,  2019/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, vekil edeni kuruma ait olan Karşıyaka Bostanlı Vapur İskelesi 37/C-D, 39-39A'da bulunan 375 m2 kapalı ve 245 m2 açık alanlı taşınmazın davalı şirkete kiraya verilmiş olduğunu, davalı şirket tarafından kiralanan yerler dışında, kapalı alana 23 m2 açık alana ise 205 m2 alan ve 150 m2 çocuk parkı ilave edilerek kullanıldığını, 23 m2 kapalı alan için 25.01.2008-08.05.2009 arasında 1.641 TL ve KDV, 205 m2 açık alan için 19.03.2008-08.05.2009 13.545 TL ve KDV, 150 m2 çocuk parkı için 08.07.2008-08.05.2009 3.500 TL ve KDV olmak üzere toplam 18.686 TL ve KDV'nin davalı şirketten tahsilinin gerektiğini, ayrıca kiralanan açık alan dışında 573,50 m2 fazladan açık alanın da davalı tarafından kullanıldığını ve bu yer için 19.03.2008 tarihinden itibaren aylık 2.641 TL ve KDV üzerinden ecrimisil ödenmesi gerektiğini, davalı şirkete fazladan kullanılan yerlere ilişkin ödenmesi gereken bedellere ilişkin faturalar düzenlenerek gönderildiğini, ancak şirketin ödeme yapmadığını belirterek, 2008 yılından günümüze dek 149.821,06 TL ecrimisil bedelinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı kurum ile dava konusu ilave alanlara ilişkin 08.05.2009 tarihli kira sözleşmesi bulunduğunu, bu tarihten önce dava konusu alanların davalı şirket tarafından kullanılmadığını, işyerinin ruhsatının vekil edeninin kusuru dışında imar planı değişikliği nedeniyle iptal edildiğini, davacının kiralayan olarak hazır bulundurma borcunu yerine getirmediğini, müvekkilinin kiraladığı yeri kullanamayarak zarara uğradığını, işyerinin yeniden açılması için büyük masraf yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı, vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

1. Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden, davacı vekilinin dava dilekçesi incelendiğinde, dava konusu taşınmazda 08.09.2007 tarihli kira sözleşmesi ve 08.05.2009 tarihli ek protokol ile davalıya kiralanmış olan alanlar için ek protokol tarihine kadar ecrimisil ödenmesini istediği, ayrıca bu alanlar dışında davalının her hangi bir hakka dayanmaksızın fazladan kullanmakta olduğu açık alan için de ecrimisil talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

1. Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden, davacı vekilinin dava dilekçesi incelendiğinde, dava konusu taşınmazda 08.09.2007 tarihli kira sözleşmesi ve 08.05.2009 tarihli ek protokol ile davalıya kiralanmış olan alanlar için ek protokol tarihine kadar ecrimisil ödenmesini istediği, ayrıca bu alanlar dışında davalının her hangi bir hakka dayanmaksızın fazladan kullanmakta olduğu açık alan için de ecrimisil talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Teknik bilirkişiler ... ve ... tarafından düzenlenmiş olan 14.02.2014 havale tarihli bilirkişi raporunda, davalının 08.09.2007 tarihli kira sözleşmesi ve 08.05.2009 tarihli ek protokol kapsamında kalan kullanımının toplam 998 m2 olduğunun ancak buna karşın davalının kullanmakta olduğu toplam alanın 1421 m2 olduğunun tespit edilmiş olduğu görülmekle, davalının kiralamış olduğu alandan fazla olarak 423 m2 yüzölçümlü açık alan kullanmakta olduğu anlaşılmaktadır. O halde mahkemece davalının her hangi bir hukuki nedene dayanmaksızın kullanmakta olduğu bu alan için de haksız işgalin başlangıç tarihinden itibaren ecrimisil ödenmesine karar verilmesi gerekirken, bu alan için hüküm kurulmamış olması yerinde değildir.

2. Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, davalı vekili savunmasında ve bilirkişi raporuna karşı sunmuş olduğu beyanlarında davalı şirketin kira sözleşmesine ek olarak yapılmış olan 08.05.2009 tarihli ek protokol tarihine kadar dava konusu kiralanan alanları kullanmadığını, ayrıca kiralamış olduğu alan dışında fazladan bir kullanımı da bulunmadığını belirtmiştir. Bu durum göz önüne alındığında, Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olduğunu söyleyebilme imkanı yoktur. Mahkemece öncelikle davacı vekilince işgal edildiği ileri sürülen dava konusu yerlerin kira sözleşmesi ve ek protokol kapsamında olan ve kapsam dışında kalan bölümleri net olarak belirlenmesi, bu yerlere davalı tarafından el atılıp atılmadığının, el atılmışsa el atmanın başladığı tarihin duraksamaya yer verilmeyecek şekilde tespit edilmesi gereklidir. Mahkemece belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılarak bundan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ve davalı vekilinin yukarıda belirtilen temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 29/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2330, Karar No: 2024/10789, Tarih: 12.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/2330 E.  ,  2024/10789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kesin olarak verilen kararın; 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkrasındaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine; 5271 sayılı Kanunu’nun 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin on birinci alt bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2018 tarihli ve 2017/246 Esas, 2018/40 sayılı Kararı ile sanık hakkında, silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 inci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 63 üncü maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 01.11.2018 tarihli ve 2018/1520 Esas, 2018/2244 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca tanzim olunan 07.01.2022 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1.7188 sayılın Kanunun 29. maddesi gereği temyiz talebinin kabulünü,

2.Sanığın eylemlerinin hata hükümleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği,

3.Atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı,

4.Sanığın ... hesabı bulunmadığı,

5.Sanığın ByLock kullanmadığına,

6.Gazete ve dergi aboneliğinin delil sayılamayacağı,

7.Dernek üyeliğinin örgütsel amaçlı olmadığı,

8.Tanık beyanlarının suç isnadı içermediği,

9.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

6.Gazete ve dergi aboneliğinin delil sayılamayacağı,

7.Dernek üyeliğinin örgütsel amaçlı olmadığı,

8.Tanık beyanlarının suç isnadı içermediği,

9.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmemekle, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin ""suç işlemek amacı"" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, ... Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf.28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

1. Dosya arasında sanık hakkında beyanları bulunan gizli tanıklar Malazgirt ve Diriliş 'in ifade tutanaklarının CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılması, ayrıca tanık sıfatıyla dinlenmelerinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve taktiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Somut delillerle desteklenmeyen kolluk araştırma tutanağının ceza yargılamasında hükme esas alınamayacağı gözetilerek, sanığın örgüt faaliyetlerine katıldığı ve örgüte maddi destek sağladığı duyumları alındığına ilişkin kolluk araştırma tutanağının düzenleyen kolluk görevlilerinin tanık sıfatıyla dinlenmeleri ve tutanak içeriğinin araştırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve taktiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriklerine göre sanığın örgütle iltisaklı derneklerde üye olması ve çocuklarının örgüte müzahir okullarda kaydının olmasının örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

V. KARAR

3. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriklerine göre sanığın örgütle iltisaklı derneklerde üye olması ve çocuklarının örgüte müzahir okullarda kaydının olmasının örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 01.11.2018 tarihli ve 2018/1520 Esas, 2018/2244 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21655, Karar No: 2017/4249, Tarih: 12.04.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/21655 E.  ,  2017/4249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1- Sanıklardan ... ve ...'ın hakaret, görevi yaptırmamak için direnme ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Sanıklara yükletilen hakaret, görevi yaptırmamak için direnme ve mala zarar verme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Hakaret suçunun aleni bir yer olan sokakta işlenmesine karşın, sanıklar hakkında TCK'nın 125/4. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık ... 'ın görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmü temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

a) Sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu kabul etmediği, müşteki ...'in mahkemede verdiği beyanında açıkça sanıklardan ...'in fiziksel saldırısının olmadığını, olayın devamında tehdit içerikli sözler söylediğini ifade ettiği, Mahkemece sanık ...'in “... tanıdığım müdürler var, arıyorum, gereğini yaptıracağım” şeklinde tehdit içeren sözler söylediği anlaşıldığından cezalandırılmasına....” karar verildiği, “... tanıdığım müdürler var, arıyorum, gereğini yaptıracağım” ifadesinin ise tehdit sayılamayacağı dikkate alındığında, görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir veya tehdit unsurunun ne şekilde gerçekleştiği ve sanığın polislere nasıl direndiği CMK'nın 230/1, b-c maddesine uygun şekilde kanıtlara dayalı olarak açıklanmadan yetersiz gerekçeyle yüklenen suçun oluştuğu kabul edilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aleyhe temyiz olmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.04.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.