muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3303, Karar No: 2024/7349, Tarih: 10.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3303 E.  ,  2024/7349 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2288 E., 2023/1376 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elazığ Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/60 E., 2022/116 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Elazığ ili Merkez ilçesi Beydoğmuş köyü çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sonucunda, tapuda davacı adına kayıtlı bulunan eski 161 parsel sayılı 2850 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 138 ada 32 parsel numarasıyla 3608,19 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili; uygulama kadastrosu sırasında tescil harici alandan ekleme yapılarak davalı taşınmazın yüzölçümünün arttığı, bu miktarın hazine adına ham toprak vasfıyla tespiti yapılan 138 ada 31 parsel sayılı taşınmaza eklenmesi gerektiği iddiasıyla dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "Dava ve cevap dilekçeleri, kadastro tutanakları, kroki, ada raporu, keşif , mahalli ve tespit bilirkişi beyanı, tapu kaydı, ziraat raporu, jeoloji raporu, fen heyet raporu, jeodezi bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamının yapılan incelemesinde: dava konusu taşınmazda yenileme çalışmaları sonucu alan azalmasının meydana geldiği iddiasıyla Hazinenin dava açtığının görüldüğü, dava konusu taşınmazın yenileme çalışmalarında çalışmaya esas teşkil edecek ilgili tüm belge ve bilgilerin toplandığı, mahallinde 03/10/2020 tarihinde keşif yapılmıştır. Dava konisi 138 ada 32 nolu parselin tesis kadastrosu yapılırken mevcutta bulunan sınırlarının hatalı olarak sınırlandırıldığı, doğu sınırında ilk tesis kadastrosu sırasında da zeminde bulunan dere yırtığının dikkate alınmadan yapılan sınırlandırılmanın paftasına aktarıldığı ve yüzölçüm hesaplamalarının da söz konusu hatalı sınırlandırılmaya dayanılarak yapıldığı, ayrıca dava konusu parsele komşu 138 ada 31 nolu parsel ilk tesis kadastrosu sırasında devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan hali arazi vasfında olduğu tescilli bir alan olmadığı daha sonra 22/a maddesine istinaden yapılan güncelleme çalışmaları sırasında bu kanunun geçici 8 maddesine istinaden sınırlandırma ve tespit işlemi yapıldığı anlaşılmıştır. Bu kapsamda iki parsel arasındaki doğal dere yırtığı dikkate alınmayarak bu dere yırtığı da mülkiyeti hazineye ait 32 sayılı parsele dahil edilmiştir. Bu nedenle yenileme çalışmalarında ise dava konusu parselin zeminde mevcut ve ilk tesis kadastrosu çalışmalarından bu yana değişmeyen sabit nitelikte sınırlar esas alınarak düzeltildiği ve çalışmalar sonucunda pafta zemin uyumsuzluklarının giderildiği bu nedenle yapılan yenileme çalışmasının doru olduğu" gerekçesiyle davanın reddine, davaya konu 138 ada 32 parsel (eski 161 parsel) ve 138 ada 31 parsel sayılı taşınmazların uygulama kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "Mahkemece toplanan deliller, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarına göre, fen bilirkişisi, harita bilirkişisi ve jeodezi bilirkişisi tarafından tanzim edilen 05.10

.10.2022 tarihli müşterek imzalı raporda (teknik raporda); tesis kadastrosunun yapıldığı yıla (1973) yakın tarihli 1970 hava fotoğrafının ve güncel ortofotonun ada raporuyla da irtibatlı şekilde değerlendirildiği, buna göre; dava konusu 138 ada 32 (eski 161) parsel sayılı taşınmazın ilk tesis kadastrosu çalışmaları sonucunda doğu sınırında sınırlandırma hatası yapıldığı, doğu sınırında dere yırtığı mevcut olduğu ve bu sınırın doğal ve sabit sınır teşkil ettiği, yüzölçümündeki artışın ilk tesis kadastrosu sırasında zeminde mevcut olan doğal yapısına dikkate edilmeden sınırlandırılmasından kaynaklandığı, tesis kadastrosunun yapıldığı yıla en en yakın 1970 ve 1984 tarihli hava fotoğraflarının incelenmesinde, her iki taşınmaz arasında müşterek sınır olan dere yırtığının mevcut olduğu, tespit günü itibariyle mevcut olduğu anlaşılan doğu sınırının uygulama kadastrosu gününde de mevcudiyetini sürdürmesi karşısında sabit sınır olarak kabul edilmesi gerektiği, ne var ki tesis kadastrosu sırasında sabit olan bu sınıra itibar edilmediği, ancak uygulama kadastrosu ile bu hatalı sınırlandırmanın düzeltildiği, parselin diğer sınırlarının ise teknik evraklarına ve paftasına göre doğru olarak oluşturulduğu, bilirkişi raporlarının yeterli bilimsel ve teknik incelemeye dayalı olduğu da nazara alındığında uygulama kadastrosunda bir isabetsizlik bulunmadığı, yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçesiyle istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6377, Karar No: 2018/5643, Tarih: 10.07.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/6377 E.  ,  2018/5643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti

Hüküm : 1) Değişen suçun niteliğine göre "Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma" suçundan beraat (sanık ... hakkında)

2) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması (sanık ... hakkında)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Tebliğnamede sanık olarak gösterilen ... hakkındaki karara yönelik herhangi bir kanun yolu talebi bulunmadığından, temyiz incelemesi sanık ... hakkında kurulan hükme hasren yapılmıştır.

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin ise de katılan vekilinin temyiz isteminin sanığın mahkûmiyetine yönelik aleyhe temyiz olması nedeniyle, henüz kesinleşmiş bir beraat kararının bulunmadığı dikkate alınarak yapılan incelemede;

Sanığın sorgusunun yapıldığı 07.04.2009 tarihinden, inceleme tarihine kadar zamanaşımını kesen başka bir işlemin yapılmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen sekiz yıllık asli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1591, Karar No: 2024/3643, Tarih: 23.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1591 E.  ,  2024/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2070 E., 2024/220 K.

HÜKÜM/KARAR: Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/48 E., 2019/934 K.

1- İlk derece mahkemesince, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasında davacının borcunun hesaplanmasında fazladan faiz işletildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; davalı kooperatif yönetim kurulunun davacı hakkında 23.06.2016 tarihinde ihraç kararı verdiği, ihraç kararının davacıya 30.06.2016 tarihinde tebliğ edildiği ve davacının 27.09.2016 tarihinde ihraç kararının iptali istemiyle dava açtığı, Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2016/889 Esas, 2018/896 Karar ve 05.10.2018 tarihli kararı ile davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, kararın 01.02.2019 tarihinde kesinleştiği, davacının ihraç kararının iptali için yeniden 21.01.2019 tarihinde bu davayı açtığı, davanın açılması için öngörülen hak düşürücü sürenin dolduğu gerekçeleriyle yeniden esas hakkında karar verilmesine, hak düşürücü sürede açılmayan davanın reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; davanın açılmamış sayılması halinde hak düşürücü sürenin korunması etkisinin son bulacağı, eğer dava konusu uyuşmazlığın bağlı olduğu hak düşürücü süre dolmamış ise ancak bu halde davacının yeniden dava açabileceği, somut olayda bu sürenin dolduğu görüldüğünden, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 23.10.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14750, Karar No: 2012/19829, Tarih: 25.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/14750 E.  ,  2012/19829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ(KAPATILAN ... 1.SULH HUKUK MAHKEMESİ)

Dava dilekçesinde 4245 TL'lik takibe vaki itirazın iptali ile %40 inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın yetkili icra dairesince yapılması bir takip bulunmadığından davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı dilekçesinde, davalı ile aralarında,denetim ve tasdik sözleşmesinin bulunduğunu, bu sözleşmeden kaynaklı alacağın tahsili amacı ile davalı aleyhine icra takibi yaptıklarını, davalının da bu takibe itirazda bulunduğunu beyan ederek itirazın iptali ile % 40 inkar tazminatına karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.Davalı davaya cevap vermemiş,takibe itirazında ise icra dairesinin yetkisine itiraz etmiştir. Mahkemece, davalının ikametgahı ... olup, davalının da icra dairesine yapılmış böyle bir itirazının bulunduğu, yetkili icra dairesine yapılmış bir takip bulunmadığından dolayı davanın reddine karar verilmiştir. İtirazın iptali davasının görülebilmesi usulüne uygun biçimde yapılmış, geçerli bir icra takibinin varlığına bağlıdır. Ortada usulüne uygun yapılmış geçerli bir takibin bulunmadığı durumlarda itirazın iptali davasının görülmesine usulen olanak yoktur. İcra dairesinin yetkisine itiraz edilmişse itiraz öncelikle incelenmelidir. Bu itiraz usulünce incelenip sonuçlandırılmadığı sürece geçerli bir icra takibinin bulunduğundan sözedilemez. Aksinin kabulü halinde mahkemece İİK'nun 4.maddesine aykırı olarak yargı çevresinde bulunmayan icra dairesi ile ilgili bir karar verilmiş olur ki bunun kabul edilmesi mümkün değildir (Yargıtay HGK'nun 20.03.2002 gün ve 2002/13-241E, 2002/208 K. 28.03.2001 gün ve 2001/19-267 E,2001/311 K.sayılı kararları).Dava konusu uyuşmazlık, sözleşmeden kaynaklanan alacağın tahsili talebine ilişkindir ve dava icra takibine yapılan itirazın iptali davasıdır. İİK. madde 50 gereğince “Para veya teminat borcu için takip hususunda HUMK.’nun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile takip olunur.”HUMK.’nun 10. maddesi gereğince,“ Sözleşmeden doğan uyuşmazlıklarda, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesi yetkili olduğu gibi sözleşmenin yerine getirileceği yer mahkemesi de yetkilidir. Bu konuda davacıya (alacaklı) seçimlik bir hak tanınmıştır.Bu bağlamda, taraflar arasındaki davanın konusunun sözleşmeden doğan bir para borcu olduğu ve borcun, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde ödenmesi gerektiği (BK.73.madde) açıktır.

Somut olayda, davacı alacaklının ikametgahı...olup, ... Adliyesine bağlı olduğu, davalı aleyhine icra takibinin ...’de yapıldığı, dolayısıyla da, takibin yapıldığı icra dairesinin yetkili olduğu kabul edilip,mahkemece yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4798, Karar No: 2017/5401, Tarih: 04.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4798 E.  ,  2017/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece kısa kararda "davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 3000 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verildiği halde gerekçeli kararda "davacı kadının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 3000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verilerek kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (HMK m. 298/2) Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz/kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer bölümlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 04.05.2017(Prş.)

( Muhalif )

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece kısa kararda 1. bent olarak davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 5.000 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 2. bent olarak; davacınn manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 3.000 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde hüküm kurulmuş, gerekçeli kararın 2. bendinde "3.000 TL manevi tazminatın" şeklinde yazılmıştır. Sayın çoğunluk tarafndan kısa karar ve gerekçeli kararın çelişkili olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Oysa ki kısa kararda 3.000 TL'den sonra gelen "maddi" sözcüğünün hata sonucu yazıldığı, kadın yararına manevi tazminata hükmedildiği anlaşılmaktadır. Gerekçeli kararda maddi hatanın düzeltilerek, "manevi" sözcüğünün yazılması kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki yaratır nitelikte kabul edilemez. Bu sabeple mahkeme kararının onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/2795, Karar No: 2008/3267, Tarih: 23.07.2008

7. Hukuk Dairesi 2008/2795 E., 2008/3267 K.

**7. Hukuk Dairesi 2008/2795 E., 2008/3267 K.**

**- USULİ KAZANILMIŞ HAK**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 11 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kural olarak, öğretide ve yerleşik Yargıtay uygulamasında bozma kararına uyulmakla, orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda yerel mahkeme için zorunluluk doğar. Öte yandan, bozma kararı dışında kalan yönler ise kesinleşir. Bu olgular ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Sözleşmesi'nin 6. maddesi hükmü uyarınca, koşullarının varlığı halinde olağan ve olağanüstü kanun yollarının geniş kapsamda iç hukuk yollarının tüketildikten sonra ilgililerin anılan mahkemeye başvurmaları hukuken olanaklıdır. Yasama organının görevi kanun yapmak, yasaları ise kanunun özü ve sözüne öğretide, uygulamada konuya ilişkin yerleşik Yargıtay uygulamasında belirlenen ve kararlılık kazanan görüşler doğrultusunda uygulamak yargının görevidir. Yasama organınca yapılan kanunların yürürlüğü ise icra organına aittir. Saptanan bu olgular "Parlamenter" sistemin temel özellikleridir. Kuvvetler ayrılığı olgusunun bir parçasıdır. Açık bir deyişle yargı, yürütme ve yasama organının görevleri birbirinden ayrıktır. Ne var ki anılan kuvvetlerin birbiri ile teğet olarak çalışmaları zorunludur. Az yukarıda vurgulanan olgular laik, demokratik sistemin hukuksal bir gereğidir.

Mahkemece hükmüne uyulan bozma karan çerçevesinde işlem yapılıp, hüküm kurulduğuna ve 6831 sayılı Yasa'nın değişik 11. maddesi hükümleri eşliğinde oluşturulan hükmün gerekçesine ve toplanıp değerlendirilen deliller ile hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre yerinde olmayan ve bozma kararı dışında kalarak kesinleşen yönler de gözönüne alınarak yazılı şekilde hüküm kurulduğuna göre, davacılar Kadir mirasçılan Emine, Saime, Fatma, Aydın ile Ümit, Mehmet, Osman, Şerife, Ali, Nazife, Mustafa, Ayşe, Sema, Halit, Sinem, H.Gülsüm, Hasene, E.Yüksel, A.Hamdi, Hanime, Gülten, Reyhan, Kadir, Hatice, Ziğneti, Ali, Osman ve Hasan, M.Ali, Ahmet mirasçıları, E.Dursun, Şerife, Halil, Sinem, Ö.Lütfi S., Halit, Ö.Lütfi K. mirasçıları, Ayşe, Nazan, Nalan, Elif, O.Nuri mirasçıları Hasene, A.Hamdi, Hatice, E.Yüksel, F.Zehra'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile Daire bozma kararı gereğine uygun bulunan hükmün (ONANMASINA), 23.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3670, Karar No: 2014/10317, Tarih: 02.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3670 E.  ,  2014/10317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2011/103-2013/258

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/11/2013 tarih ve 2011/103-2013/258 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eski ortak ve temsilcilerinden olan davalı C.. E..'ın 2009 yılı Temmuz ayı itibariyle şirketle fiili bağının kesildiğini, 14.05.2010 tarihinde davalı O.. O..'ın şirkete bir ihtarname göndererek "şirketçe üretilen solusyon ruhsatlarını devraldığını ve bu solüsyonların artık üretilemeyeceğini" bildirdiğini, davalı Celalettin'in hukuken şirket yetkilerinin kendisinden alınmasından 4 gün önce dava konusu ruhsatları devrettiğinin anlaşıldığını, 13.10.2009 tarihinde de davalının tüm hisselerini yönetim kurulu üyesi İsmail Karcı'ya devrederek şirketle tüm ilişkisinin kesildiğini, davalının şirketten ayrılacağının anlaşılmasından sonra kasten ve şirketi zarara sokmak maksadıyla şirkete ait 3 adet solüsyonu değerinin çok altında muvazaa yoluyla C.. P..'e devrettiğini, ruhsatların son olarak davalı O.. O..'a geçtiğini, ruhsatların devrine ilişkin alınmış bir yönetim kurulu kararının da bulunmadığını, devralanların sektörde faaliyet göstermediğini, tüm davalıların kötüniyetli olduğunu, 10.000,00 TL olarak gösterilen devir bedelinin de şirket hesaplarına intikal ettirilmediğini ileri sürerek 30.07.2009 ve 28.10.2009 tarihli ruhsat devir işlemlerinin iptalini, bunun mümkün olmaması halinde şimdilik 10.000,00 TL'nin davalı C.. E..'dan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı C.. E.. vekili, dava konusu 3 üründen 2'si ile ilgili olarak davacının hiç bir üretim yapmadığını, sadece davacıya müvekkilince kazandırılan povisor antiseptik çözeltinin 2009 yılından itibaren üretildiğini, bunların davacının üretiminin temelini oluşturmadığını, zira cironun %1'ini bile teşkil etmediğini, bu ürünlerin satılarak maaşına mahsup edilmesinin yönetim kurulu tarafından müvekkiline söylendiğini, kötüniyet hususunun doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı O.. O.. vekili, müvekkilinin yıllarca ilaç mümessilliği yaptığını, satın alma işleminde muvazaanın bulunmadığını, amacının ruhsatlarda belirtilen ürünleri imal etmek/ettirmek olduğunu, kötüniyetin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.