muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20944, Karar No: 2014/552, Tarih: 16.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/20944 E.  ,  2014/552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 8. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2010/511-2012/208

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, ecrimisil, yıkım ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi .... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, ecrimisil, yıkım ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda önce elatmanın önlenmesi talebinin kabulüne kararı verildiği ve Uyap sistemine bu şekliyle kaydedildiği, ancak sonrasında kısa kararın birinci bendinin çizilerek elatmanın önlenmesi talebine ilişkin karar verilmesine yer olmadığına kararı verildiği ve bu kısmın çizildiğine ilişkin imza atıldığı; gerekçeli kararın ise düzeltilmiş şekle göre oluşturulduğu anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve HUMK.'nun 376. (HMK. 186) maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı yasanın 388. (HMK. 297) maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. (HMK. 297) maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.'nun 389. (HMK. 297) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ve HUMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Bunlardan ayrı olarak, 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'nun 5. maddesinde güvenli elektronik imzanın, elle atılan imza ile aynı hukukî sonucu doğurduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, halen Uyap sisteminde kayıtlı olan kısa kararda elatmanın önlenmesine ilişkin talep yönünden kabul kararı verildiği halde, gerekçeli kararda bu talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olması suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Bunlardan ayrı olarak, 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'nun 5. maddesinde güvenli elektronik imzanın, elle atılan imza ile aynı hukukî sonucu doğurduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, halen Uyap sisteminde kayıtlı olan kısa kararda elatmanın önlenmesine ilişkin talep yönünden kabul kararı verildiği halde, gerekçeli kararda bu talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olması suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 gün,1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazı açıklanan yön itibarı ile yerindedir. Kabulüyle, hükmün sair yönlerden incelenmeksizin (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/24583, Karar No: 2025/8114, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/24583 E.  ,  2025/8114 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1593 E., 2022/1316 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/213 E., 2021/309 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5169, Karar No: 2021/9471, Tarih: 24.05.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5169 E.  ,  2021/9471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Bakanlığın açmış olduğu ihaleleri kazanan diğer davalı işverenler nezdinde temizlik elemanı olarak 01/08/2010-19/08/2014 tarihleri arası çalıştığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek; kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili özetle; davacının çalıştığı şirketler ile müvekkili arasında akdedilen hizmet alım sözleşmeleri gereğince işçilik alacaklarından müvekkilinin sorumlu olmadığını, bu alacaklardan sözleşme gereğince yüklenicinin sorumlu bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının 01/01/2013-18/08/2014 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin mazeretsiz devamsızlığı üzerine haklı nedenle feshedildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Grup Ltd. Şti. vekili, davacının iş sözleşmesinin diğer davalı tarafından haklı nedenle feshedildiğini, müvekkili şirket nezdinde fazla mesai yapmadığını, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalışmadığını, kendilerine husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı ... ve davalı ... tarafından temyizi üzerine karar, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından özetle ve sonuç olarak;

“1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili günlerinde yapılan çalışmaların ispatı açısından da geçerlidir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava konusu hafta tatili ve fazla mesai alacakları, tanık beyanlarına itibarla davacının yılın üçte birlik kısmında hafta tatillerinde çalıştığı, yaz döneminde(15 Haziran-14 Eylül tarihleri arası) haftalık 45 saati aşan çalışması olmadığı, kış döneminde (15 Eylül-14 Haziran tarihleri arası) ise haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme ile haftalık 15 saat fazla çalıştığı, kabulü ile hesaplanmış ise de tüm dosya kapsamı ve özellikle davalı tarafça ibraz edilen hizmetiçi eğitim planları ile davacı tanığı ...’ın “...%80 işyerinde kurs vardır daha doğrusu altı-yedi ay kesin kurs vardır...” şeklindeki beyanlarına göre işyerinde kabul edilenin aksine yaz ya da kış döneminde farklı çalışma olmadığı ancak davacının yılda 7 ay süren kurs döneminde haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası çalıştığı anlaşılmış olup davacının günlük 11 saati aşan çalışma süresine göre kabul edilen 1 saat ara dinlenme de isabetli olmamıştır. Ayrıca hafta tatili çalışması hususunda işin niteliğine göre haftanın 7 günü çalışmaya ilişkin davacı tanığı ...’un çelişkili beyanları dışında delil bulunmadığı düşünüldüğünde davacının hafta tatili çalışmasını yeterli ve inandırıcı şekilde ispat edemediği, fazla çalışmasını ise yılın 7 aylık döneminde haftanın 5 günü 07.00-20.00 saatleri arası 1,5 saat yasal ara dinlenmeye göre haftalık 12,5 saatle sınırlı olarak delillendirdiği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçeleriyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı ve davalı ... vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere, kararın bozmaya uygun olmasına göre, davacının tüm, davalı Bakanlığın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Bozma ilamında fazla mesai ücretinin yılın 7 ayı için haftada 12,5 saat üzerinden hesaplanması gerektiği belirtilmesine ve mahkemenin bozmaya uyma kararı vermesine rağmen, bozma sonrası yapılan hesaplamada, her ne kadar haftalık 12,5 saat üzerinden hesaplansa da, yine yılın 9 ayı üzerinden fazla mesai ücretinin hesaplanması hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; yılın 7 aylık döneminde haftalık 12,5 saatle sınırlı olarak hesaplanan fazla mesai ücretini takdiri indirimden sonra hüküm altına almaktır. Açıklanan nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

3-492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı ... aleyhine harca hükmedilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 24.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14056, Karar No: 2018/920, Tarih: 15.02.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/14056 E.  ,  2018/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sonucunda ... Köyü çalışma alanında ve tapuda ... adına kayıtlı bulunan eski 222 ada 13 parsel sayılı 1.431,64 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı ada-parsel numarasıyla ve 1.392,13 metrekare yüzölçümlü olarak tescil edilmiştir. Davacılar ... mirasçılarından ... ve müşterekleri, uygulama kadastrosu sırasında kendilerine ait taşınmazın sınırının yanlış belirlendiği ve yanlışlığın davalıya ait 222 ada 14 parsel sayılı taşınmazdan kaynaklandığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/2-a maddesinden kaynaklanan kadastro tespitine itiraza ilişkindir. Davacılar ..., ..., ... ve ... murisleri ... adına kayıtlı bulunan 222 ada 13 parsel sayılı taşınmazın sınırlarının uygulama kadastrosu sırasında yanlış belirlendiği iddiasıyla dava açmışlar ise de, tapu kaydı muris ... adına olup, mirasçısı ... davacı tarafta yer almamıştır. Tapu kaydı muris ... adına olmakla mirasçıları arasında elbirliği halinde mülkiyet hükümleri geçerlidir. TMK'nın 702/2. maddesi gereğince bir tasarruf işlemi niteliğinde olan eldeki davanın mirasçıların oybirliği ile açılması zorunludur. Hal böyle olunca tereke adına davacıların açtığı davaya devam edilebilmesi için mahkemece mirasçı ...'ın davaya muvafakatinin sağlanması ya da terekeye temsilci atanması suretiyle usuli eksikliğin giderilmesi yönünden davacı tarafa süre verilmesi, taraf koşulunun sağlanması gerekmektedir. Öte yandan Mahkemece, tesis kadastrosunun yapıldığı tarihe en yakın tarihli hava fotoğrafları, temin edilebilen en eski ve güncel ortofoto ve uydu fotoğrafları, çekişmeli taşınmazlara ait arazi kadastrosu sırasında düzenlenen kadastro tutanakları, çekişmeli taşınmazları ve komşularını gösterir arazi kadastro pafta haritası, arazi kadastrosuna ait ölçü krokisi, hesap cetveli, ölçü cetveli, davalıya ait 222 ada 14 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı, uygulama kadastrosu tutanağı, ada raporu, komşu parsellere ait kadastro ve uygulama kadastro tutanakları ve dayanakları, uygulama kadastrosuna ait ada raporu getirtilmemiş, yetersiz teknik bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmiş olması da isabetsizdir. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, öncelikle az yukarıda açıklanan eksiklikler tamamlanarak dosya keşfe hazır hale getirilmeli, bundan sonra mahallinde, yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, harita ya da jeodezi mühendisi fen bilirkişisinin katılımı ile keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşif sırasında yerel bilirkişi ve tanıklardan tesis kadastrosu sırasında da zeminde mevcut olan sabit sınır ya da yapılar bulunup bulunmadığı sorularak varsa yerleri fen bilirkişisine işaretlettirilmeli, fotoğrafları çekilmeli, taraflar keşif sırasında hazır bulunmakta ise zeminde ortak sınır üzerinde uzlaşıp uzlaşmadıkları tespit edilip gerektiğinde imzaları ile beyanları tevsik edilmeli, uzlaşılan sınırlar ile iddia edilen sınırlar fen bilirkişisi tarafından haritasında işaretlenmeli, keşif sırasında hazır edilmeleri halinde ziraat bilirkişisi ile jeoloji mühendisi bilirkişisinden, taşınmazlar arasında değişmeyen doğal ya da yapay sınırlar bulunup bulunmadığı, sınırlarda mevcut ağaçların yaşları gibi hususlarda bilgi alınmalı, fen bilirkişisinden denetime veri teşkil etmek üzere dosya içine getirtilen bilgi ve belgeler ile bilirkişi ve tanık anlatımlarından yararlanarak uygulama kadastrosunu denetlemesi istenmelidir

. Harita mühendisi fen bilirkişisinden, tesis kadastrosunun, paftaların üretim yılı, üretim tekniği, altlığı ve ölçeği gibi hususları da açıklar tarzda hangi yöntem ve tekniklerle yapıldığı, uygulanan yöntemlerin hata paylarının ne olduğu, üretilen haritaların zeminle uyumsuz bulunması halinde farklılığın nereden ve hangi sebeplerden kaynaklandığı, sırasıyla tersimat hatası, hesap hatası, ölçü hatası ve sınırlandırma hatası bulunup bulunmadığı, uygulama kadastrosu sonucu tespit edilen yeni sınırların niteliğinin ne olduğu ve yönetmelik hükümlerine uygun olarak belirlenip belirlenmediği, uygulama kadastrosunda hata yapılmış ise doğru sınır ve haritanın nasıl olması gerektiği gibi hususlarda ve "ada raporu" ile "uygulama tutanağı ve haritasını" irdeler şekilde, teknik ve bilimsel verilere dayalı, gerekçelendirilmiş, denetlenebilir ve ayrıntılı rapor ve haritalar alınmalıdır. Raporun denetime elverişli olması için fen bilirkişisinden, düzenleyeceği haritalardan iki tanesinde hava fotoğrafı üzerinde, iki tanesinde ise ortofoto (yoksa uydu fotoğrafı) üzerinde ilk tesis kadastrosu paftası ve uygulama kadastrosu paftasını çakıştırması istenmeli; çakıştırmaların birer tanesinin ada bazında değerlendirme yapmaya elverişli geniş ölçekli olması, diğerinin ise çekişmeli taşınmaz ve çevresini gösterir şekilde daha dar ölçekli olması istenmelidir. Fen bilirkişi haritasında, uygulama kadastrosunda yanlışlık varsa, infazı kabil bir hükme esas olmak üzere doğru sınırların nasıl olması gerektiği de gösterilmelidir. Açıklanan yönteme uygun inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili tamamlanmadan ve eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmiş olması isabetsiz olup, davacılar ... ve müştereklerinin temyiz itirazlarının bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacılara iadesine, 15.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13539, Karar No: 2017/11240, Tarih: 20.09.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/13539 E.  ,  2017/11240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraatlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Katılanlar vekilinin sanık ... hakkındaki temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında katılanlara karşı kasten yaralama suçundan açılmış bir kamu davası ve verilmiş bir hüküm bulunmadığı görülmekle temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Katılanlar vekilinin sanık ... hakkındaki beraat kararlarına yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, katılanlar ... ve ...’nin içinde bulunduğu bir grupla bir gün önce yol verme konusunda tartışan sanığın suç tarihinde katılanlar ile müştekiler ... ve ...’le karşılaştığı, sanığın elinde tabanca gören grubun kaçıştığı, sanığın kovuşturma aşamasında “korkutmak maksadıyla yere doğru 6 el ateş ettim” diyerek doğruladığı üzere katılanların ayaklarına doğru ateş ettiği, katılanların isabet almadığı ancak sanığın kaçışma esnasında yere düşen müşteki ...’un yanına gelip ayağına ateş ederek müştekiyi yaraladığı ve kaçışan grubun ardından ateş etmeye devam ettiği anlaşılmakla sanığın müşteki ...’u silahla kasten yaralama suçunun yanısıra katılanlara karşı silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçunu işlediği gözetilmeden yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeple 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.