muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4417, Karar No: 2013/9876, Tarih: 11.11.2013

Davacı gerçek kişi, 29.01.2010 tarihli dilekçesiyle parseli satın aldığı kişiler ile birlikte eklemeli olarak yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının tesbitten önce oluştuğunu iddia ederek, Hazine adına yapılan tesbitin iptali ve parselin adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine; çekişmeli 218 ada 3 sayılı parselin tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hükmün davacı gerçek kişi ile davalı Hazine tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02/10/2012 gün ve 2011/17536 E. - 2012/11115 K. sayılı ilâmıyla [''İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye, kesinleşmiş orman tahdit haritası ve tutanakları ile eski tarihli memleket haritası, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen orman uzmanı bilirkişi, ziraat uzmanı bilirkişi, jeolog bilirkişi ve arkeolog bilirkişi raporlarıyla, çekişmeli parselin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışındaysa da, blok kayalık ve % 45 taşlıktan teşekkül ettiği, imar ve ihya görmediği, üzerindeki kuru taş duvardan bir baraka ve bir incir ağacının da imar ve ihyanın kanıtı olamayacağı belirlendiği gibi, davacının dayandığı, dava dışı 319 ada 2 sayılı parsele uygulanan Ocak 1941 tarih ve 3 sıra numaralı sicilden gelen Ekim 2001 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydının kaya sınırı itibariyle değişebilir nitelikte sınır içerdiğinden, 3402 sayılı Kanunun 20/C. maddesi gereğince kapsamının yüzölçümüne değer verilerek saptanacağı; tapu kaydının, miktarı kadar dava dışı 319 ada 2 sayılı parsele uygulandığından, çekişmeli parseli kapsadığının söylenemeyeceği gibi, taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanı içinde kaldığı, bu haliyle zilyetlikle edinilemeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik yoktur. Bu durumda; davacı gerçek kişinin tüm temyiz itirazları, Hazinenin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, yapılan keşif ve bilirkişi raporları ile taşınmaz üzerinde ekonomik değeri haiz muhdesat bulunmadığı belirlendiği halde, 3 adet 10 yaşındaki badem ve bir adet 3 yaşındaki incir ağacının davacı adına tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi doğru değilse ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu sebeple, hüküm fıkrasında yer alan “2-Taşınmaz içerisinde bulunan ve davacıya ait olan 3 adet 10 yaşlarında badem; 1 adet 3 incir ağacının ağacının davacı adına tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine” cümlesinin tamamen çıkartılarak düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA,''] karar verilmiş, bu kez, davalı gerçek kişi kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre, dava; kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre, dava; kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahditi, 1981 yılında yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilân edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilân edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun, 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dairemiz kararı, karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi usûl ve kanuna da uygun olduğundan, davacı gerçek kişinin esasa ilişkin karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir. Ancak, Hazine yararına takdir edilen vekâlet ücretinin, 3402 sayılı Kanunun 31/3 maddesinde sözü edilen ilkeler gereğince belirlenmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilmesi doğru değil ise de bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden yerel mahkeme kararının vekâlet ücreti yönünden de düzeltilerek onanmasına karar verilmiş ve Daire kararının birinci paragrafında parsel numarası ile yüzölçümünün hatalı yazıldığı anlaşılmış olup, bu husus maddi hata niteliğinde olduğundan düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan işin esasına ilişkin karar düzeltme isteğinin REDDİNE, Dairenin 02/10/2012 tarih ve 2011/17536 E. - 2012/11115 K. Sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA, yerel mahkemenin 10/03/2011 tarihli kararın 5. bendinin tamamen çıkartılarak, yerine 4. bent olarak "yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı gerçek yararına 3402 sayılı Kanunun 31/3. maddesindeki ilkeler gözönünde tutularak maktuan tayin ve takdir edilen 300.-TL. maktu vekâlet ücretinin davacı gerçek kişiden alınarak, davalı Hazineye verilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve Dairenin 02/10/2012 günlü ilâmının karar bölümünün birinci paragrafında hatalı olarak yazılan "...218 ada 1 parsel sayılı 21243,01 m² yüzölçümündeki..." ibaresinin kaldırılarak, yerine "...218 ada 3 parsel sayılı 577,69 m² yüzölçümündeki..." ibaresinin yazılması suretiyle Daire Kararının DÜZELTİLMESİNE 11/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19518, Karar No: 2018/12137, Tarih: 19.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/19518 E.  ,  2018/12137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaza dava tarihi olan 2016 yılı esas alınmak suretiyle İlçe Tarım Müdürlüğü verilerine göre değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden, 2015 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

2-Sermaye faizi, tarla kirası ve genel idari giderlerin üretim masraflarına dahil edilmesi suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında tescilli TEK lehine irtifak hakkının taşınmazda meydana getirdiği değer düşüklüğünün oran ve miktarı hesaplanarak, tespit edilen kamulaştırma bedelinden indirilmesi gerektiği düşünülmeden fazla bedel tespiti,Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,19/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1354, Karar No: 2015/13315, Tarih: 06.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1354 E.  ,  2015/13315 K.**

* FAZLA ÇALIŞMA ÜCRETİ

* FAZLA ÇALIŞMA ÜCRETİNDE TAKDİRİ İNDİRİMİN AVUKATLIK ÜCRETİNE YANSIMASI

* SERİ DAVALARDA AVUKATLIK ÜCRETİ

* VEKALET ÜCRETİ

* İŞ KANUNU (4857) Madde 41

* İŞ KANUNU (4857) Madde 63

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 2 dönem çalışmasının olduğunu, l. dönem 23.10.-2008-13.07.2009, 2. dönem 14.07.2009-31.05.2010 tarihleri arasında olduğunu, davalı şirkete işe iade davasının açıldığını, işe iadesine karar verildiğini, kararın onandığını, kesinleşen kararın tebellüğünden sonra süresinde işe başvuru yapıldığını, davalı tarafın işe almadığını, yapılan icra takibi üzerine boşta geçen dört aylık ücret ile işe almama tazminatının ödendiğini, işe iade davasından sonra hizmet süresinin 4 ay uzadığını, en son ücretinin 5.000.00 brüt olduğunu, aylık ortalama 250.00 yemek fişi verildiğini, davalı işyerinde haftada 6 gün 09:00-19:00 saatleri arasında çalışma olduğunu, çalışmanın genellikle 20:30/21:00 kadar uzadığını, fazla mesai alacaklarının ödenmediğini, ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığını, yılda 2 defa 1 maaş tutarında ikramiye olduğunu, davalı işyerinde çalışma süresinin 10 ayı geçmesine rağmen ikramiye alacağının ödenmediğini iddia ederek; ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ve ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işyerinde 2. dönem çalışmasının olduğunu, 1. dönem 23.10.2008-13.07.2009 2. dönem 14.07.2009-31.05.2010 tarihleri arasında olduğunu, davalı şirkete işe iade davasının açıldığını, davacının işe iadesine karar verildiğini, kararın onandığını, yapılan icra takibi üzerine davacının hak ve alacaklarının ödendiğini, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, dava konusu hak ve alacakları talep edemeyeceğini, davacının günlük 7 saat çalıştığını, iş sözleşmesinde davacının fazla mesai olsa bile ücretinin ödenmeyeceğinin belirtildiğini, davacının fazla mesai yapmadığını, davacıya ikramiye ödendiğine ilişkin bir düzenlemenin olmadığını, devamlılık arz eden ikramiye ödemesinin olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, feshin tazminat ödemesi gerektirmeyecek şekilde gerçekleştiğini ispat etme yükümlülüğü davalı işverenlikte olup feshin haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığına dair kesinleşmiş bir işe iade kararı mevcudiyeti karşısında davacının ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (5645=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; davacının hizmet akdinde yılda 270 saat fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu belirtilmiştir. Ayrıca davacı satışa bağlı olarak prim almaktadır. Bu nedenle davacının fazla mesai çalışmaları yukarıda açıklandığı şekilde yıllık 270 saat mahsup edilerek hesaplanıp, davacıya ödenen prim ödemelerinin de ayrıca hesaplatılarak 270 saati aşan fazla mesai çalışmasını karşılayıp karşılamadığı hususunda ek rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken, bu hususlara riayet edilmeden düzenlenen rapora itibarla hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.