muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30662, Karar No: 2020/3571, Tarih: 26.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/30662 E.  ,  2020/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini beyan ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ve müdürlük görevini vekaleten yürütmesi nedeniyle vekalet ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının istifa ettiğini kıdem ve ihbar tazminatı hakkı olmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliler ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı tarafın iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip edilmediği konusundadır.

Davacı iş sözleşmesinin feshedilmesine rağmen kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapılmadığını beyan etmiş, davalı davacının istifa ederek işten ayrıldığını savunmuştur. Bilirkişi raporunda, davacının 17.08.2004 tarihinde geçici işçi olarak işe başladığı, 26.10.2007 tarihinde 5620 sayılı Kanun kapsamında kendi tercihi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nın 4/b maddesi gereğince sözleşmeli personel statüsüne geçtiği ve istifa ile iş sözleşmesini sonlandırdığı değerlendirilmiştir. Mahkeme gerekçesinde ise davacının geçici işçi statüsünde çalıştığı 02.07.2004-26.10.2007 tarihleri arasındaki dönemde iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapılmayacak şekilde sona erdiğinin davalı tarafça ispatlanamadığı kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı hüküm altına alınmıştır. Ancak varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

Somut olayda; davacının, davalı belediyeye hitaben yazdığı 01.11.2010 tarihli dilekçesinde " Bingöl Üniversitesinde araştırma görevlisi olarak işe başlayacağımdan halen vekaleten yürüttüğüm imar ve şehircilik müdürlüğü görevimden ve belediyede çalışmakta olduğum sözleşmeli mühendis kadrosundaki memuriyetimden istifa ediyorum" şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür. Davacının davalı işyerinden istifa ederek ayrıldığı, davalı belediyede geçici işçi olarak çalışırken 26.10.2007 tarihinde kendi isteği ile sözleşmeli personel olarak çalışmaya devam ettiği, davalı tarafça iş sözleşmesinin sona erdirilmediği bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığı anlaşılmış olup, kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/370, Karar No: 2020/1631, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/370 E.  ,  2020/1631 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3679, Karar No: 2014/6851, Tarih: 08.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3679 E.  ,  2014/6851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2013

NUMARASI : 2011/353-2013/62

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.02.2013 tarih ve 2011/353-2013/62 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin eşi ve babası olan miras bırakanları Y. Ö. ile davalı sigorta şirketi arasındaki uzun süreli kredi koruma grup sigortası sözleşmesi uyarınca Y.Ö.'ın kullandığı kredinin sigorta örtüsü altına alındığını, Y. Ö.'ın 05.02.2011 tarihinde kroner arter hastalığı sebebi ile öldüğünü, poliçedeki riskin gerçekleşmesine rağmen davalı sigorta şirketince müvekkillerine ödeme yapılmadığını, davalı sigorta şirketinin ödeme yapmaması nedeniyle müvekkillerinin poliçeye konu kredinin alacaklısı V. D. Finansman A.Ş'ye ölümden sonra kalan bakiye 32.580,47 TL'yi ödedikleriniileri sürerek, bu miktarın faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, mirasbırakanın ölüm nedeninin poliçe teminatı kapsamında olmadığını, poliçenin tehlikeli hastalık dönemini teminat altına aldığını, tehlikeli hastalık sonucu ölmeyi teminat kapsamına almadığını, ölüm teminatının ise sadece kazaen ölüm durumlarını kapsadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kroner arter hastalığının tehlikeli hastalık olması nedeniyle bu hastalık döneminde sigortalının kredi borçları teminat altında olduğundan ve bu hastalıktan ölüm halinde bu teminatın haydi haydi var olduğunun kabulü hakkaniyet gereği olduğundan ve azı (hastalığın) teminat altında olanın çoğu da (o hastalıktan ölümün) teminat altında olduğundan ölümden sonraki sigorta teminatı kapsamında kalan bakiye kredi borcundan davalı sigorta şirketi sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 32.580,47 TL'nin faziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, poliçe teminat bedelinin sigorta şirketinden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, poliçe teminat bedelinin sigorta şirketinden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı taraf murislerin koroner arter hastalığı nedeniyle vefatının Uzun Süreli Kredi Koruma Grup Sigortası kapsamında kaldığını ileri sürmüş, davalı taraf ise, vefat teminatının sadece kaza hali için öngörüldüğünü, söz konusu hastalığın tehlikeli hastalıklar teminatı kapsamında da değerlendirilemeyeceğini zira, söz konusu teminatın sadece hastalık dönemini kapsadığını, bu hastalıktan ölümün teminat dışı olduğunu savunmuştur. Dosya içindeki Uzun Süreli Kredi Koruma Sigortası Katılım Sertifikası ve Bilgilendirme Formu'nda 5 çeşit teminat sayılmış olup, bunlar kazaen vefat teminatı, kazaen tam ve daimi maluliyet teminatı, istem dışı işsizlik teminatı, geçici iş göremezlik teminatı ve tehlikeli hastalıklar teminatıdır. Tehlikeli Hastalıklar Teminatında, sigortalının sigorta kapsamındaki bir tehlikeli hastalığa yakalanması halinde, sigortacının, teşhis günü kalan kredi bakiye tutarını sigorta bedeli olarak ödeyeceği belirtilmiş, son cümlesinde de "Sigortalının tehlikeli hastalık teminatından faydalanabilmesi için riskin gerçekleştiği anda istem dışı işsizlik ya da geçici iş göremezlik teminatından yararlanan yukarıda da tanımı yapılmış olan kişiler dışında olması, profesyonel ve düzenli gelir getirici herhangi bir işi olmaması gerekir" ifadesi yer almaktadır.

Davalı taraf gerek cevap dilekçesinde gerekse bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde sigortalının vefatının tehlikeli hastalıklar teminatı kapsamında bulunmadığını ileri sürmüş olmasına rağmen, bu yöndeki itirazları değerlendirilmeden yetersiz bilirkişi raporuna istinaden tehlikeli hastalık halinde teminat ödenmesi öngörüldüğüne göre, tehlikeli hastalıktan ölüm durumunun zaten teminat kapsamında sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Bu durumda, sigortalının ölüm belgesine konu tüm tedavi evrakları incelenerek hastalık teşhis tarihi net olarak belirlenerek, söz konusu hastalık nedeniyle ölümün poliçedeki tehlikeli hastalık teminatı kapsamına girip girmediği tüm yönleriyle tartışılıp değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/27817, Karar No: 2009/1081, Tarih: 20.01.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/27817 E.  ,  2009/1081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı 3S Madencilik .........A.Ş. çek keşidecisi Beyoğlu . .......Ltd.Şti. ve çek lehdarı Arıser .........Ltd.Şti. hakkında kambiyo senetlerine özgü yolla takibe geçmiş, (10) nolu ödeme emri tebliğ üzerine keşideci konumundaki borçlu Beyoğlu ......Ltd.Şti. süresinde İcra Mahkemesine verdiği dilekçeyle çekte şirket adına imzası bulunan "Ş.M. G.'ın tek başına imzası ile şirketi temsil ve borç altına sokma yetkisi bulunmadığından şirket hakkındaki takibin iptalini istemiştir.

Alacaklı vekili cevabında "Ş.M.G.'a  Osmaniye 2.Noterliğinin 17.7.2008 tarihli vekaletnamesi ile çek imzalama yetkisi dahil yetki verildiğini belirtip itirazın reddini istemiştir. Dava dilekçesi ekinde bulunan keşideci şirkete ait Osmaniye 2. Noterliğinin 05361 17.5.2007 tarihli imza sirkülerinde şirketin 3. kişiler nezdinde temsil edilebilmesi ihale ve sözleşmeleri resmi ve özel Dairelerdeki muameleleri ile ilgili işlemler açıkça sayılarak A. K.ile Ş. M. G.a münferit imza yetkisi verildikten sonra, şirketi borç altına sokacak işlemler sayılarak  sayılan bu konularda her iki isim birlikte yetkili kılınmıştır.

B.K.nun 449/1. maddesinde "Bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından işlerini idare müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vazetmek üzere sarih veya zımmı kendisine mezuniyet verilen kimse" ticari mümessil olarak tanımlanmıştır.Ticari vekil ise BK.nun 453/1. maddesindeki tanıma göre "ticari mümessil sıfatını haiz olmaksızın bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen bir müesse sahibi tarafından müessesenin bütün işleri veya muayyen bazı muameleleri için temsile memur edilen kimsedir. Ticari vekilin temsil yetkisi işletmenin olağan işleri ile sınırlı olup işletmenin yönetimine ve yürütülmesine ilişkin yetkilere sahip değildir. ticari vekilliği tarif eden madden 2. fıkrasında ticari vekilin yetkilerini mutad işlerin tümünü kapsadığı ancak açıkça yetki verilmedikçe bazı işlemleri yapamayacağı belirtilmiştir. Tahdidi olarak sayılan, özel yetkiyi gerektiren işlerden biride, kambiyo taahhüdünde bulunmaktadır.

Somut olayda alacaklı vekilinin dayandığı Osmaniye 2. Noterliğinin 17 Temmuz 2007 tarih 07821 sayılı vekaletnamesinde A.K.tarafından Ş.M.G.a "... ihalelere adına katılmaya bunlarla ilgili sözleşmeleri yapmaya bankalardan hakedişleri talep edip almaya, ahzu kabza ibra etmeye , "bu hususta gerekli" evrak, fiş makbuz, çek ve belgeler imzalamaya..." şeklinde işletmenin faaliyeti ile ilgili sınırlı yetkiler verilmiş olup mahiyeti itibariyle sözkonusu vekaletname ile Ş.M. G.'ın ticari mümessilliği değil ticari vekilliği açıkça sağlanmıştır. Kendisine bu vekaletname ile kambiyo senedi düzenleme yetkisi verilmemiş katıldığı ihalelerle ilgili hakedişler için çek imzalama yetkisi verilmiştir. Kaldı ki şirketin temsilini gösteren sirkülerde vekalet veren A.K.dahi tek başına çek karnesi imzalama yetkisine sahip değildir.

Bu durumda keşideci şirket çift imza ile  ilzam olunabileceğinden, tek imza taşıyan çek nedeniyle sorumlu kılınamaz.Mahkemece itirazın kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi isabetsizdir..

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1810, Karar No: 2015/1925, Tarih: 26.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1810 E.  ,  2015/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME : Onama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından İşin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 365/2. maddesinin aksine ceza davalarında şahsi hak talebi halinde mahkemece bu hususta da karar verilmesi gerektiği yolunda bir düzenleme bulunmaması ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 112, 113 ve 114. maddeleri hükümleri karşısında; davada kendisini vekille temsil ettiren katılan İdare lehine hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrıca müsaderesine karar verilen orman emvallerinin değeri üzerinden nisbi vekalet ücretine de hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan

noktasının; vekalet ücretine hükmedilen hüküm fıkrasından “ve 440.- TL nisbi ” ibaresi çıkarılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 26.05.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Ormanlar; gerek toprağı, gerekse üzerinde yer alan flora (bitki örtüsü) ve faunasıyla (canlılar topluluğu) oluşturduğu ekosistemler (belirli bir alanda bulunan canlı ve cansızların süreklilik arz eden karşılıklı ilişkilerinin oluşturduğu hassas denge ) bütünü olup, insan ve tüm canlı varlıkların yaşam boyu ihtiyaç duydukları, başta doğal güzellikleri olmak üzere, çevre kirliliğini önleyici etkileri, hava, su, toprak rejimini, sellerin ve taşkınları dengeleyici özeliklerinin yanında yerleşim birimlerini, kara, demir yollarını, göl ve barajları erozyona, heyelana ve kum fırtınalarına karşı koruyucu özellikleriyle elverişli yaşam ortamı sağlayan ülkenin akciğerleri konumundaki vazgeçilmez kaynaklarımızdır.

Ormanların yurdumuz için taşıdığı bu büyük önem ve ülkemizde orman örtüsünün her geçen gün sürekli yok edildiği gerçeğini göz önünde tutan Anayasa Koyucu, ormanların korunması ve geliştirilmesini güvence altına alınabilmesi için ayrıntılı düzenlemelere yer vermiştir. Gerek 1961 Anayasası gereksede 2709 sayılı 1982 Anayasası'nın 44/son, 169 ve 170. maddelerinin amir hükmü uyarınca devlet ormanlarının mülkiyeti hazineye aittir ve ormanlar kamunun malıdır, mülkiyeti devredilemez. Devlet ormanları kanuna göre devletçe yönetilir ve işletilir. Bu ormanlar zamanaşımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz. Yine 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 1. maddesinin 1. fıkrasında " Tabii olarak yetişen ve emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır" hükmü uyarınca hem ağaç hemde ağaççıklar topluluğunun kapladığı yerler üzerindeki örtü tahrip edilmiş olsada salt orman toprağından dolayı buralar yine de orman sayılır. 5728 sayılı Yasayla değişik 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 93/3 fıkrası hükmüne göre de; suçun konusunu oluşturan, işlenmesinde kullanılan ve işlenmesiyle elde edilen eşya veya mahsülün 5237 sayılı TCK'nun müsadereye ilişkin hükümlerine göre zoralımına karar verilir. TCK'nun 54/4 maddesindeki " üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya, müsadere edilir." hükmünde belirtilen eşya orman suçlarının konusunu teşkil eden ve hazinenin mülkiyetinde bulunan orman emvali olup mutlaka müsaderesine hükmolunacaktır.

Yukarıda değinildiği üzere Anayasa'nın ve Orman Kanunu'nun açık ve amir hükümlerine göre ormanlar gerek yerleriyle olsun gereksede üzerindeki ağaç ve ağaççıklar topluluğuyla birlikte mülkiyeti devlet hazinesine ait olduğundan Devletin hüküm ve tasarrufunda bulunmaktadır. Halen yürürlükte bulunan 6831 sayılı Orman Kanunu 113/1.

maddesinde "Bu Kanunla yasaklanan fiilin dikiliden ağaç kesilmesine taalluku halinde ağaç müsadere edilmiş olsa dahi talep halinde hükmolunacak tazminat mahalli rayice göre hesaplanır'' hükmü Ceza Mahkemelerinde bir güvenlik tedbiri olan müsaderenin Orman Kanununda sayılan suçlar yönünden daha geniş kapsamlı olarak yani emvaller, suç aletleri, nakil vasıtaları, tesislerin müsaderesi şeklinde düzenlendiğini göstermektedir.

6831 sayılı Orman Kanunundaki müsaderenin diğer suçlardaki müsadereden ayıran en bariz özelliği yerin ve bu yer üzerindeki emvalin mülkiyetinin devlete ait olması nedeniyle işlenen suçun sonucunda ormandaki değer kaybınında karşılanması, diğer bir anlatımla hem müsadereye hem de tazminata hükmolunması ve bunların toplamı üzerinden de nisbi ücreti vekaletin takdir ve tayinidir.

6831 sayılı Orman Kanunundaki müsaderenin diğer suçlardaki müsadereden ayıran en bariz özelliği yerin ve bu yer üzerindeki emvalin mülkiyetinin devlete ait olması nedeniyle işlenen suçun sonucunda ormandaki değer kaybınında karşılanması, diğer bir anlatımla hem müsadereye hem de tazminata hükmolunması ve bunların toplamı üzerinden de nisbi ücreti vekaletin takdir ve tayinidir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 08.06.1949 tarih ve 10/9 sayılı kararında "ceza davası zımnında ittihaz olunan ( sebebi ile verilen ) hükümde, aynı zamanda, tazminat ve müsadere gibi herhangi bir suretle takvimi kabil mali bir netice düşünülmesi gereken hallerde, maktu avukatlık ücreti ile birlikte ayrıca tazminatın miktarı veya müsadere olunan malların değeri üzerinden nispi avukatlık ücreti tayin edilir" denilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31.10.1977 tarih ve 330/387 sayılı kararında "müsaderesine karar verilen emvalin, 10.06.1968 gün ve 1/12 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararına göre, tesbit ettirilmesi ve değeri üzerinden, nisbi vekalet ücretine hükmedilmemesi yasaya aykırıdır" (oybirliğiyle) şeklinde karar vermiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.06.1973 tarih ve 3/231 esas ve 506 sayılı kararında ise, "Orman suçlarında maktu vekalet ücretiyle tazminat ve/veya müsaderesine karar verilen emval, araç gereç ve tesislerin değeri üzerinden hesaplanacak nisbi vekalet ücretine hükmolunur" denilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.09.1991 gün ve 1991/3-215 esas, 91/237 sayılı kararında "zoralımına hükmedilen çay bitkilerinin değeri 75.000 TL olarak tesbit edilmiş bu miktar 452.886 TL tazminat ile 41.580 TL ağaçlandırılma giderine eklendikten sonra bulunan 569.466 TL üzerinden 52.357 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi" yasaya uygun bulunduğundan yerel mahkeme kararı oybirliğiyle onanarak kesinleşmiştir. Yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.03.2003 tarihli ve 2003/3-38 esas, 2003/53 sayılı kararında ise " bozmadan sonra yapılan yargılamada orman idaresi davaya katılma talebinde bulunmuş, fakat, zoralımına karar verilen baltanın değeri ile idare adına irat kaydına karar verilen nakil vasıtası bedeli üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmemesi" yasaya aykırı olmakla birlikte, hüküm yanlızca sanık tarafından temyiz edilmiş olması nazara alınarak, aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

6831 sayılı Orman Kanununa Muhalefet suçlarında 70 yıla yakın bakan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Kanunla Orman Kanununda çok büyük değişiklikler yapılmadan önce ve sonrasında yerleşmiş tüm içtihatlarında müsaderesine karar verilen hallerde müsadereye konu; suç aletleri, nakil vasıtaları, kaçak emval ve tesislerin değerleri üzerinden avukat vasıtasıyla davaya katılan orman idaresi lehine nisbi vekalet üçretine hükmolunacağına dair sayısız içtihatları bulunmaktadır. Müsaderenin yanında orman idaresinin davaya katılıp kendisi avukatla temsil ettirmesi halinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği Ceza Mahkemesince hem maktu ücreti vekalete hem de Avukatlık Kanununun 164/3 maddesi gereğince "... değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla... müddeabihin değerinin yüzde onuyla yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir " hükmü uyarınca nisbi vekalet ücretine hükmolunması, sanıktan alınarak katılana verilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

Burada dikkat edilecek husus, 6831 sayılı Orman Kanunundaki müsadere edilecek suç eşyalarının TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan silah, uyuşturucu ve benzeri şeylerden ayıran en önemli farkın silah ve uyuşturucu maddeleri münhasıran suç oluşturup, devletin tüzel kişiliğine ait bulunmamasıdır. Orman Kanunu ise sui generis ( kendine özgü nevi şahsına münhasır) bir kanun olup müsadere edilecek eşyanın bir kısmının devlete ait olması, suçun işlenmesi nedeniyle devletin zarar görüp müsaderenin bir nevi şahsi alacağa dönüşmesi, zararın müsadere ile karşılanmaya çalışılması, idarenin emvali geri istemesi nedeniyle olayın hukuki niteliğinin bulunması ve bu itibarla müsadere edilen eşya üzerinden de vekalet ücretine hükmolunması gerekmektedir. Dolayısıyla devlet adına Orman Genel Müdürlüğü vekili aracılığıyla takip edilen ceza davalarında müsadere kararı verildiğinde Orman Kanununun 113. maddesi her halukarda tesbit edilen değeri üzerinden Ceza Mahkemesince orman ideresi lehine hem maktu hem de nisbi ücreti vekaleti tayini gerektiği, Yargıtay İctihadı Birleştirme Büyük Genel Kurul Kararları, Ceza Genel Kurul Kararları, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin yerleşmiş ictihatları ile kabul edildiği cihetle vekalet ücretinin tayininde müsadere edilen eşya değeri üzerinden nisbi vekalet ücreti alınmayacağına ilişkin çoğunluk görüşüne iştirak etmem mümkün bulunmamaktadır. Dolayısıyla mahkemenin nisbi vekalet ücretinin tayini usül ve yasaya uygun bulunmaktadır.