muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19215, Karar No: 2024/1564, Tarih: 08.02.2024

3. Olayda kullanılan kiralık aracın, mağdurun beyanı ile uyumlu GPS bilgilerinin yer aldığı 21.01.2019 tarihli GPS inceleme tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

4. Tanıklar E.A., H.A., H.B., M.K., İ.Y. olayın gelişimine uygun beyanlarda bulundukları görülmüştür.

5. Sanık ...'ın isnat edilen suçlamayı tevil yoluyla ikrar da bulunduğu anlaşılmıştır.

6. Kolluk tarafından düzenlenen, mağdurun iddiası ile tanıklar H.A. ve İ.Y. 'nin beyanları ile uyumlu görüntüler ile sanık ...'ın cebinden deste halinde para çıkartarak petrol görevlisine ödeme yaptığının tespit edildiği görüntülerin bulunduğu 21.01.2019 tarihli görüntü inceleme tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

7. Mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan 18.01.2019 tarihli iddiası dava dosyasında bulunmaktadır.

8. Mağdurun sanıkları kesin ve net olarak teşhis ettiği 19.01.2019 tarihli fotoğraf teşhis ve kimlik tespit tutanağı dava dosyasında bulunmaktadır.

9. Sanık ... müdafinin suça konu 700,00 TL zararı, 19.06.2019 tarihinde mahkeme veznesine depo ettiğine dair dekont dava dosyasında mevcuttur..

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır

IV. GEREKÇE

1. Sanık ...'nun Ek Karara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede;

Sanık, 25.07.2022 tarihinde süresi içerisinde istinaf mahkemesi ek kararını temyiz etmiş ise de; sanığın, 04.10.2019 tarihli dilekçesi ile temyiz hakkından feragat etmiş olduğu, emyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, feragatten vazgeçme mümkün olmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 261 inci ve 266 ncı maddelerinin üçüncü fıkrası hükümlerine göre sanığın kanun yolundan feragat etmiş olduğundan temyiz hakkının bulunmadığı anlaşılmış olmakla, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 29.06.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Sanık ... Müdafinin, Sanık ... Hakkında Beraat Kararı Verilmesi Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden Yapılan İncelemede;

Olay ve Olgular bölümünün (A) paragrafının (2) numaralı bendinde bilgilerine yer verilen rapor, (3) numaralı bendinde bilgilerine yer verilen gps tutanağı, teşhis tutanağı, mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan beyanı, sanık savunması ve tanıkların mağdurun beyanlarını destekler nitelikteki ifadeleri ile de desteklenen, toplanan tüm delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, suçun kesin delillerle sanıklar tarafından işlendiğinin saptandığı, eksik veya araştırılacak bir delil kalmadığı, bu nedenle sanık müdafiinin temyiz sebebine yönelik aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

1. Sanık ...'nun Temyiz Talebine Yönelik Yapılan İncelemede;

V. KARAR

1. Sanık ...'nun Temyiz Talebine Yönelik Yapılan İncelemede;

Gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 29.06.2022 tarihli ve 2019/2036 Esas, 2019/2121 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

2. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talebine Yönelik Yapılan İncelemede;

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesinin 11.10.2019 tarihli ve 2019/2036 Esas, 2019/2121 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

08.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31444, Karar No: 2013/24479, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/31444 E.  ,  2013/24479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret alacağı, ikramiye ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı iş yerinde 04.11.1991 tarihinde çalışmaya başladığını, 24.05.2006 tarihinde emekliliğe hak kazanması nedeni ile işten ayrıldığını, hak kazanmış olduğu alacaklarının işveren tarafından ödenmemesi nedeni ile ... 35 Noterliğinin 03.04.2007 Tarih ve 17480 nolu ihtarnamesi ile haklarını istediğini iddia ederek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 22.500 TL kıdem tazminatı alacağının iş akdinin fesih tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, 1.000.00 -TL ihbar tazminatı alacağının , 10.0000 TL fazla mesai alacağının, 14.000 TL 1999 yılına ait ödenmeyen yılda iki maaş tutarında ikramiye alacağının 1.000.00 -TL yıllık ücretli izin alacağının olmak üzere toplam 47.500 TL alacağın iş akdinin fesih tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirket yetkililerine gelen " işyerinde karanlık işler döndüğü, bazı elemanların kazançlarının üzerinde harcama yaptıklarına " ilişkin uyarılar ve çevre lokantalarından davacının hemen hemen her akşam 10 kişilik masalar kurarak hesaplar ödediği şeklinde duyumlar gelmesi üzerine, gizli kamera kurularak yapılan takip sonucu davacının işyerinde hırsızlık yaptığının tespit edildiğini, çaldığı malzemeler ve işyerinden aldığı mikser ile ... Sanayi Sitesinde geceleri imalat yaptığının öğrenilmesi üzerine, işleri aksamaması için bir süre bu durumun davacıya bildirilmediğini, emeklilik süresi dolan davacının işe gelmemeye başlaması ve kıdem tazminatını almak amacı ile işyerine geldiğinde hırsızlık yaptığının kamera ile tespit edildiğinin söylenmesi üzerine de. Savcılığa verilmemesini, çoluk çocuğunun olduğunu ve kıdem tazminatı istemediğini beyan ederek işyerinden ayrılması nedeniyle C. Savcılığına suç duyurusunda bulunulmadığını, işyerinde ikramiye uygulaması olmadığını beyanla haksız davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı iş yerinde 04.11.1991-24.05.2006 tarihleri arasında 14 yıl 6 ay 20 gün, en son yaptığı iş kıdemi, emsal ücret araştırmasına göre 1.256,11 TL aylık brüt ücret ile çalıştığı anlaşılan davacının emeklilik nedeni ile kıdem tazminatına hak kazandığı, iş akdini kendisinin sona erdirmesi

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı iş yerinde 04.11.1991-24.05.2006 tarihleri arasında 14 yıl 6 ay 20 gün, en son yaptığı iş kıdemi, emsal ücret araştırmasına göre 1.256,11 TL aylık brüt ücret ile çalıştığı anlaşılan davacının emeklilik nedeni ile kıdem tazminatına hak kazandığı, iş akdini kendisinin sona erdirmesi

nedeni ile ihbar tazminatına hak kazanmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı tanığı Mustafa Tuncay’ın ayrıntılı yeminli beyanına göre, davacının fazla mesai çalışması yaptığı anlaşılmakla, makul oranda takdiri bir indirim yapılarak fazla mesai ücretine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece talebin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1931, Karar No: 2019/2358, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1931 E.  ,  2019/2358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7064, Karar No: 2018/14120, Tarih: 04.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/7064 E.  ,  2018/14120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre ve özellikle mahkeme gerekçesinde fesihten 5 ay sonra ... isimli işçinin Merkez Ofisi Bölge Müdürü olarak işe başlatıldığı yazılı ise de dosya kapsamına göre davacının iş akdinin feshedildiği 07.03.2016 tarihinden yaklaşık beş buçuk ay sonra 15.08.2016 tarihinde ...'in Merkez Ofisi Bölge Müdürü olarak göreve başlatıldığı ancak davacının kaldırılan Proje Satış Yöneticisi kadrosu ile ...'in atandığı Bölge Müdürü kadrosunun örtüşen görevler olmadığı bu itibarla işverenin davacıyı bu kadroda çalıştırmasının beklenemeyeceği hususu gözönüne alınarak, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 04/06/2018 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29505, Karar No: 2013/34057, Tarih: 03.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/29505 E.  ,  2013/34057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Adli tıp uygulamalarına göre yüzdeki sabit izlerin tespiti bakımından sağlıklı bir değerlendirebilme yapılabilmesi için olay tarihinden itibaren alt aylık bin sürenin geçmesi arandığından bu kurala uyulmadan alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

2) 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesindeki atıf 86. maddeye yönelik olduğundan, mağdurda yüzde sabit ize ve kemik kırığına neden olan yaralanmadan dolayı sanığın sadece en ağır cezayı gerektiren TCK'nin 87/1.c-son maddesiyle sorumlu tutulabileceği, bulunan bu cezanın ayrıca TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca arttırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekildeki uygulamayla sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 03/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3111, Karar No: 2012/2289, Tarih: 26.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3111 E.  ,  2012/2289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı-karşı davalı birleşen davada davalı ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı Vek. Av. ..., davalı Vek. Av. ..., davalı-karşı davacılar Vek. Av. ... ile davalı Vek. Av. . ... hazır olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı ... vekili, müvekkili ile davalılardan ... arasında, diğer davalı kooperatifte olan hissesinin devrine ilişkin olarak 14.03.2001 ve 05.02.2002 tarihli noter hisse devir sözleşmelerinin imzalandığını, bu duruma rağmen davalı ...’ın aynı hissesini davalı ...’ya 27.06.2002 tarihli noter hisse devir sözleşmesi ile devrettiğini, davalı ...’nın başvurusu üzerine diğer davalı kooperatifin ortaklığa kabul kararı verdiğini, bu işlemler nedeniyle davacının maddi zararının doğduğunu ileri sürerek, davacının davalı kooperatifin ortağı olduğunun tespitine, davalı ... ile diğer davalı ... arasındaki hisse devir sözleşmesinin iptaline, davacının uğradığı zarar nedeniyle şimdilik 500,00 TL’nın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiş, karşı dava ve birleşen davalar ile; davalı ...’in hileli işlemlerle davacı ...’a ait kooperatif hissesine ilişkin devir sözleşmeleri imzalattığını ileri sürerek, ... ile ... arasındaki hisse devir sözleşmelerinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Karşı dava ve birleşen davanın davalısı ..., davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, hisseyi devralan davacının kooperatif anasözleşmesinin 11 ve 17. maddeleri gereği yönetim kuruluna başvurmadan dava açtığından asıl davada ortaklık tespiti ve kaydı isteminin reddine, tazminat isteminin kabulü ile 500,00 TL’nın temerrüt faiziyle davalı ...’den tahsiline, hile iddiası kanıtlanmadığından karşı dava ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı-birleşen davada davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava, kooperatif üyeliğinin tesbiti, karşı ve birleşen dava ise davacı ve ... arasında yapılan hisse devir sözleşmesinin iptali istemine ilişkindir.

Kooperatif hisse devri herhangi bir şekle bağlı değildir. Hisse devri karşılıklı taahhüdü içerdiğinden tek taraflı olarak sözleşmeden dönülmesi mümkün değildir. Davalılardan ...’ın diğer davalı ...’ya yaptığı devir tarihi itibariyle ortada devredilebilecek bir payının bulunmaması nazara alındığında, davalı ...’ya yapılan ikinci devrin, ....’ya üstün bir hak bahşetmeyeceği tabiidir.

Kooperatif hisse devri herhangi bir şekle bağlı değildir. Hisse devri karşılıklı taahhüdü içerdiğinden tek taraflı olarak sözleşmeden dönülmesi mümkün değildir. Davalılardan ...’ın diğer davalı ...’ya yaptığı devir tarihi itibariyle ortada devredilebilecek bir payının bulunmaması nazara alındığında, davalı ...’ya yapılan ikinci devrin, ....’ya üstün bir hak bahşetmeyeceği tabiidir.

Bu durumda, mahkemece, asıl davada davalılardan ...’ın diğer davalı ...’ya yaptığı hisse devrinin geçersiz olduğu kabul edilerek, davacının davalılardan ...’dan hisse devralarak davalı kooperatifin ortağı olduğunun kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucunda asıl davanın tümden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bozma nedenine göre, davacı-karşı davalı-birleşen davada davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı-birleşen davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı-karşı davalı-birleşen davada davalı ... yararına BOZULMASINA, ...'nun diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı-karşı davacılar ile asıl davada davalıdan alınarak ...'ya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.