muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/387, Karar No: 2018/1722, Tarih: 15.11.2018

Mahkemece önceki gerekçe tekrar edilmek sureti ile direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından davacının çalıştığı birim ve yaptığı iş itibari ile işletmede uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre bilet primine hak kazanıp kazanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Toplu iş sözleşmesi işçi kuruluşları ile işveren kuruluşları veya işveren arasında iş (hizmet) sözleşmesine uygulanabilecek çalışma şartlarını belirleyen ya da düzenleyen sözleşmedir. Toplu iş sözleşmesi işçilerle işverenler arasındaki iş ilişkisini değil, sadece bir veya birçok işyerinde, bir işletmede ya da işkolunda uygulanabilecek çalışma/çalıştırma şartlarını düzenlemektedir. Öte yandan toplu iş sözleşmesi onu bağıtlayanlar arasında hukuki ilişkiler doğurmaktadır (Narmanlıoğlu, Ü.: İş Hukuku II Toplu İş İlişkileri, Yeni Mevzuata Göre Yazılmış 2. Baskı, s:292).

Nitekim 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun/Kanun) 2'nci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendindeki tanıma göre, toplu iş sözleşmesi, iş sözleşmesinin yapılması, içeriği ve sona ermesine ilişkin hususları düzenlemek üzere işçi sendikası ile işveren sendikası veya sendika üyesi olmayan işveren arasında yapılan sözleşmeyi ifade etmektedir.

Kanunun 33'üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında 2'nci maddesindeki tanıma uygun düzenlemelere yer verilmiş ve toplu iş sözleşmesinin, iş sözleşmesinin yapılması, içeriği ve sona ermesine ilişkin hükümleri içereceği ayrıca tarafların karşılıklı hak ve borçları ile sözleşmenin uygulanması, denetimi ve uyuşmazlıkların çözümü için başvurulacak yollara ilişkin düzenlemelere yer verilebileceği belirtilmiştir.

Bu durumda toplu iş sözleşmeleri tarafların hakları ve borçları yanında asıl ve ağırlıklı olarak iş sözleşmelerine uygulanacak (normatif) hükümleri içermektedir. Normatif hükümler emredici kanun hükmü gibi kapsamına aldığı iş sözleşmelerine uygulanırlar. Buradan çıkan sonuç ise, iş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı olamayacağıdır. İş sözleşmesindeki toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerin yerini toplu iş sözleşmesi hükümleri alacaktır. Toplu iş sözleşmelerine kanunen belirlenen amacı içinde kalmak ve kesin emredici nitelikteki kanun hükümlerine aykırı bulunmamak şartı ile iş sözleşmelerinin yapılmasına, türlerine, şekillerine, çalışma şartlarına ve iş sözleşmelerinin sona ermesine ilişkin hükümler konulması mümkündür.

Toplu iş sözleşmesi ile taraflar hizmet (iş) sözleşmeleri için belli bir şekil şartı koyabilecekleri gibi, bazı kimselerle sözleşme yapılmamasını ya da yapılmasını, bazı kimselerin öncelikle işe alınmasını kararlaştırabilirler. Yine toplu iş sözleşmesi akdeden taraflar iş sözleşmesinin muhtevasına ilişkin olarak ücret, ücretin ekleri, fazla çalışma, dinlenme hakları özellikle tatil ve izinler ve diğer işçilik hakları konularında düzenlemeler yapabilecekleri gibi iş sözleşmesinin sona ermesi nedenleri, özellikle fesih yetkisinin sınırlanması ve feshe bağlanan kanuni sonuçlar hakkında da toplu iş sözleşmesine hüküm koyabilirler (Narmanlıoğlu, Ü.: ...e. s:357).

Toplu iş sözleşmesine, iş sözleşmelerine ilişkin olmak üzere hükümler konulması mümkün ise de, konulacak hükümlerin kanunların emredici hükümlerine aykırı olamayacağı açıktır. Ancak burada sözü edilen kanunun emredici hükümlerini mutlak emredici hükümler olarak anlamak gerekir. Örneğin toplu iş sözleşmesi ile kıdem tazminatı tavanının değiştirilmesi mümkün olmayacaktır. Ancak nispi emredici hükümlerin yani işçi lehine konulan hükümlerin aksinin toplu iş sözleşmesi ile işçi lehine değiştirilmesi mümkündür. Örneğin mevsimlik işçilerin yıllık izin hakkı olmadığına dair 4857 sayılı İş Kanunu'nun 53/3'üncü maddesinin aksine bir düzenleme yapılarak mevsimlik işçilere yıllık izin hakkı tanınması toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılabileceği gibi, yine 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17'nci maddesindeki ihbar sürelerinin işçi lehine arttırılabilecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince; davacı vekili müvekkilinin Makine İkmal Daire Başkanlığı Bakım Onarım Şube Müdürlüğünde marangoz olarak çalıştığını, davalı Belediye ile iş yerinde örgütlü sendika arasında yapılan toplu iş sözleşmesinin bilet primine ilişkin hükmü doğrultusunda Otobüs İşletme Şube Müdürlüğünde fiilen çalıştığından bilet primi ödenmesi gerektiği hâlde ödenmediğini ileri sürerek bu alacağın tahsilini talep etmiştir.

Davalı Belediye vekili tarafından sunulan Belediye Meclisinin 2007/1 sayılı toplantısında 08.01.2007 gün ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Kayseri Büyükşehir Belediyesi Makine İkmal Bakım Onarım Daire Başkanlığının Teşkilat, Görev, Sorumluluk ve Çalışma Esaslarının Düzenlenmesine İlişkin Yönetmelik (Yönetmelik) hükümlerine göre bu Daire Başkanlığının Bakım Onarım Şube Müdürlüğü, Otobüs İşletme Şube Müdürlüğü, İkmal ve Ambar Şube Müdürlüğü ve UKOME Şube Müdürlüğü olmak üzere dört şube müdürlüğünden oluştuğu görülmektedir.

Öte yandan davacı tarafın kabulünde olduğu ve davalı Belediye tarafından sunulan iş yeri şahsi dosyası kapsamından anlaşıldığı üzere davacı Makine İkmal Bakım Onarım Daire Başkanlığına bağlı Bakım Onarım Şube Müdürlüğünde marangoz olarak çalışmaktadır.

Öte yandan davacı tarafın kabulünde olduğu ve davalı Belediye tarafından sunulan iş yeri şahsi dosyası kapsamından anlaşıldığı üzere davacı Makine İkmal Bakım Onarım Daire Başkanlığına bağlı Bakım Onarım Şube Müdürlüğünde marangoz olarak çalışmaktadır.

Bundan başka Kayseri Büyükşehir Belediyesi (KASKİ Genel Müdürlüğü dahil) ile Hizmet-İş Sendikası arasında imzalanan 01.03.2006-28.02.2008 yürürlük süreli İşletme Toplu İş Sözleşmesinin (İTİS) 70'inci maddesinde "Otobüs bilet hasılatının aylık toplamı üzerinden satılan biletin %10'u otobüs işlerinde fiilen görev yapanlara hakkaniyet ölçüleri içerisinde bölünmek sureti ile teşvik primi olarak ücretleri ile birlikte ödenir. Kadrosu başka servislerde olup fiilen otobüs işletmesinde çalışanlar bu haktan aynen yararlanır. Yalnız bu ödenen prim Disiplin Kurulu kararı ile kesilebilir." hükmü bulunmaktadır.

01.03.2008-28.02.2010 yürürlük süreli İTİS'in 70'inci maddesinde ise, " Otobüs bilet hasılatının aylık toplamı üzerinden satılan biletin %10'u Otobüs İşletme Şube Müdürlüğünde fiilen çalışanlara hakkaniyet ölçüleri içerisinde bölünmek sureti ile teşvik primi olarak ücretleri ile birlikte ödenir. Kadrosu başka servislerde olup fiilen otobüs işletmesinde çalışanlar bu haktan aynen yararlanır. Yalnız bu ödenen prim Disiplin Kurulu kararı ile kesilebilir." yönünde düzenleme yapılmıştır.

01.03.2010-28.02.2012 yürürlük süreli İTİS'in 69'uncu maddesinde ise bu prime hak kazanmak için Otobüs İşletme Şube Müdürlüğünde fiilen çalışan şoför, hareket memuru ve amiri olmak gerektiği belirtilmiştir.

Bu durumda Mahkemece davacı işçinin 2008 yılı Ekim ayı ile 2010 yılı Şubat ayları arasındaki dönemde 01.03.2008-28.02.2010 yürürlük süreli İTİS'e göre bilet primine hak kazandığı belirtildiğine göre değerlendirmenin bu İTİS hükümlerine göre yapılması gerekmektedir.

Ne var ki, Özel Dairece uyuşmazlık konusu olmayan 01.03.2006-28.02.2008 yürürlük süreli ve 01.03.2010-28.02.2012 yürürlük süreli İTİS hükümlerine göre davacı işçinin bilet primine hak kazanmadığı yönünde yapılan bozma kararı bu hâli ile yerinde değildir.

Ancak davacı işçinin uyuşmazlık dönemini kapsayan 01.03.2008-28.02.2010 yürürlük süreli İTİS'in 70'inci maddesi hükmü karşısında Bakım Onarım Şube Müdürlüğünde görev yaptığı sabit olup bu Şube Müdürlüğü nezdinde marangoz olarak çalıştığı da dikkate alındığında fiilen Otobüs İşletme Müdürlüğünde görev yaptığının kabulü de mümkün değildir. Bu nedenle davacının bilet primine hak kazanmadığı sonucuna varılması gerekir.

O hâlde direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile yerinde değildir.

Her ne kadar Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında Özel Dairece 01.03.2010- 28.02.2012 yürürlük süreli İTİS hükmüne göre değerlendirme yapılarak kararın bozulduğu, istek döneminin bu dönem olmadığı, bu nedenle direnme kararının doğru olduğu ve onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca direnme kararı bozulmalıdır.

O hâlde direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile yerinde değildir.

Her ne kadar Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında Özel Dairece 01.03.2010- 28.02.2012 yürürlük süreli İTİS hükmüne göre değerlendirme yapılarak kararın bozulduğu, istek döneminin bu dönem olmadığı, bu nedenle direnme kararının doğru olduğu ve onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı Belediye vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı değişik gerekçe ile BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.11.2018 gününde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı Belediye’de çalışmış olduğu dönemler itibarıyle uygulanacak olan TİS hükümlerine göre kendisine bilet primi ödenmesi gerektiği hâlde ödenmediğinden alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiş, mahkemece bilirkişi raporu alınmış ve bilirkişi raporunda 2008 Ekim’den itibaren çalışma süresince bilet prim alacağı hesaplanmış ise de mahkemece 2008 Ekim-2010

Şubat dönemine ilişkin TİS 70. madde hükmüne göre hesaplanan prim alacağına hükmedilmiş, daha sonraki dönem TİS 69. madde uyarınca bilet primine hak kazanmadığından, daha önceki çalıştığı dönem ise zamanaşımına uğradığından davanın kısmen kabulüne, fazla talebin reddine karar verilmiş davalının ve davacının da temyizi olduğu hâlde, hüküm davalı yararına bozulmuş, mahkemece verilen direnme kararı bu kez davalı tarafından temyiz edilmiştir. Bu durumda, direnme ve bozmaya konu 2008 Ekim-2010 Şubat dönemine ilişkin TİS hükmü değerlendirilerek sonuca varılacaktır.

2008 Ekim-2010 Şubat dönemine ilişkin TİS 70. maddesi “otobüs bilet hasılatının aylık toplamı üzerinden satılan biletin %10’u otobüs işlerinde fiilen görev yapanlara hakkaniyet ölçüleri içerisinde bölünmek suretiyle teşvik primi olarak ücretleri ile birlikte ödenir. Kadrosu başka servislerde olup fiilen otobüs işletmesinde çalışanlar bu haktan aynen yararlanır.” hükmünü içermektedir. Davacının kadrosu Bakım Onarım Şube Müdürlüğü ise de tanık beyanlarıyla da sabit olduğu üzere, otobüs işletmesinde otobüslerin tamir bakım işlerinde çalışmış olup, sadece çalıştığı müdürlüğün adının Bakım Onarım Şube Müdürlüğü olması bilet primine hak kazanmadığı sonucunu doğurmaz. Fiili çalışması, davacının otobüs işletmesinde çalıştığını gösterdiği gibi, TİS’nin 70. maddesindeki “kadrosu başka servislerde olup fiilen otobüs işletmesinde çalışanlar” hükmünün kapsamında bulunduğundan direnme kararı doğrudur.

Özel Daire bozma ilamında, 1.3.2010-29.2.2012 dönemi TİS 69. maddedeki “kadrosu başka servislerde olup fiilen otobüs işletmesinde şöförlük, hareket memurluğu ve amirliği görevi yapanlar bu haktan aynen yararlanır” hükmü uyarınca, davacının şoförlük, hareket memurluğu ve amirliği görevlerinde fiilen çalışmadığı, farklı görev yaptığı gerekçesiyle davanın reddi gerektiği belirtilmiştir. Oysa kadrosu başka servislerde olup da otobüs işletmesinde şoforlük, hareket memurluğu ve amirliği görevinde fiilen çalışma halinde bilet priminden yararlanılacağına dair TİS hükmü mahkemenin kısmen kabul kararı verdiği 2008 Ekim-2010 Şubat döneminin TİS hükmü olmayıp mahkemece de 1.3.2010-29.2.2012 dönemi TİS 69. madde hükmünce bu döneme ilişkin talep reddedilmiştir. Kısmen kabul kararı verilen dönemin TİS 70. maddesinde mutlaka şoförlük, hareket memurluğu ve amirliği görevinde fiilen çalışma şartı olmayıp, sadece fiilen otobüs işletmesinde çalışma yeterlidir. Kısmen kabul kararı verilen dönemdeki TİS hükmünde prim alma hakkı olanların müteakip dönem TİS hükmünde görevler sayılarak sınırlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, 2008 Ekim-2010 Şubat dönemi TİS 70. madde hükmü uyarınca, fiilen otobüs işletmesinin çalışma alanında çalıştığından bu döneme ilişkin bilet primine hak kazandığından sayın çoğunluğun bozma görüşüne katılmıyorum. ...
Yargıtay — Esas No: 2024/1782, Karar No: 2025/354, Tarih: 22.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1782 E.  ,  2025/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1943 Esas, 2023/1717 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/176 E., 2021/335 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 2019/01314 sayısı ile gerçekleştirdiği tasarım başvurusuna davalı tarafça itiraz edildiğini, davalı itirazının kabulüne karar verildiğini, davalı şirket tarafından itiraza mesnet dokümanlar olarak 07.12.2018 ve 30.07.2018 tarihli ... isimli kişiye ait Instagram sayfası ile yine anılan kişinin ürünü olduğu belirtilen kıyafeti sunan ... isimli kişilerin Instagram sayfalarının sunulduğunu, halbuki ilgili dokümanların hoşgörü süresi içerisinde kalan dokümanlar olarak değerlendirilmeleri gerektiğini, müvekkili tasarımının ilk kamuya sunumundan 52 gün sonra kamuya sunulan bir tasarım olduğunu, müvekkilinin ilk tasarımını Mayıs 2018’de çizdiğini, bu çizimi davalı şirkete gönderdiğini, üçüncü kişilerin hak sahibi tarafından piyasaya sürülen tasarımları taklit etmesinin, orijinal tasarımın yeniliğini ortadan kaldırmayacağını, kurum tarafından bu husustaki hiçbir itirazlarının dikkate alınmadığını, müvekkili tasarımının harcı alem bir tasarım olarak kabul edilemeyeceğini, davalının müvekkilinin yarattığı tasarımları sattığını, kiraladığını ve hatta kendi gelinliğini dahi müvekkilinden seçtiğini, davalının kötü niyetli bulunduğunu, müvekkilinin ünlü bir tasarımcı olduğunu, tüm tasarımlarını kendisinin geliştirdiğini, “davet çok elbisem yok” isimli sitenin davalıya ait olduğunu, davalının bu sitede müvekkili tasarımlarını sattığını, bunun üzerine müvekkilinin davalı aleyhine hem suç duyurusunda bulunduğunu, hem de İstanbul 2. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde 2019/66 E. sayısı ile bir dava ikame ettiğini, davalı tarafından dosyaya sunulan instagram hesaplarının müvekkili tasarımının yeniliğini veya ayırt ediciliğini ortadan kaldırmaya elverişli olmadığını, ayrıca ilgili delillerin de yönetmelik hükümleri gereğince dikkate dahi alınmaması gerektiğini ileri sürerek, YİDK'in 2020/T-27 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının başvurusuna konu tasarımın harcıalem bir tasarım olduğunu, tasarımının aynısının birçok tanınmış moda firması tarafından kamuya ve piyasaya tarihli görseller ile sunulduğunu, nitekim bu belgelere dayalı olarak ileri sürdükleri itirazların kabul edildiğini, davacıya ait tasarım başvurusunun, itiraza dayanak gösterilen ... tasarımı ile birebir aynı olduğunu, tasarımlar arasında küçük ayrıntılarda dahi farklılık bulunmadığını, moda sektöründe piyasaya sürülecek olan ürünlerin 1 yıl önceden görücüye çıkartıldığını, bu durumun tüm dünyada bu şekilde olduğunu, davacı her ne kadar kendi tasarımını 08.06.2018'de sosyal medya hesapları aracılığıyla kamuya sunduğunu ve dayanak gösterilen paylaşımların kendi paylaşımından 52 gün sonra olduğunu iddia etse de ...’ye ait görselin 2018 ...’a ait bulunduğunu ve 2017 yılında piyasaya sunulduğunu, dolayısıyla zaten davacının iddia ettiği gibi bir hoşgörü süresinin de olmayacağını, davacının tasarladığı ürünün bir gelinlik olduğunu, seçenek özgürlüğünün bulunmadığından bahsedilemeyeceğini, günümüzde gelinlik beyaz olmalıdır algısının dahi ortadan kalktığını, dava konusu tasarımın renginden yırtmaç modeline, eteğinde yer alan fırfırlardan askı yapısına kadar ve hatta ürünün sunuluş biçimi dahil olmak üzere önceki tasarımların aynısı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu tasarım başvurusu ile redde mesnet alınan görsellerin birebir aynı olduğu, bu bağlamda ek ve teknik bir incelemenin varlığını gerektirmediği, ilgili sosyal medya hesaplarındaki paylaşımlara konu görsellerin, dava konusu tasarımın, bilgilenmiş kullanıcı nezdinde, normal şartlarda, yenilik ve ayırt ediciliğini ortadan kaldırıcı bir doküman olarak değerlendirilmesinin mümkün görüldüğü, davacının 27.02.2019 tarihinde tasarım tescil başvurusuna konu ettiği gelinlik modelini 08.06.2018 tarihinde kamuya sunduğu, ilgili tarihin on iki aylık hoşgörü süresi içerisinde kaldığı, davacının 08.06.2018 tarihli paylaşımından daha önceki tarihli herhangi bir kamuya sunumu belgeleyen delilinin yer almadığı, başka bir ifadeyle davacının gerçek hak sahipliği iddiasını çürüten bir delilin dosya kapsamında bulunmadığı, davalı yanın moda sektöründe kreasyonların bir sonraki sezon için hazırlandığı, bu nedenle bir yıl öncesinden kamuya sunumların gerçekleştiği, dava konusu gelinlik tasarımının 2019 yılı kreasyonunda olması nedeniyle 2018 yılında kamuya sunulduğunun kabulü gerekeceği savunmalarına ilişkin olarak ise ilgili sektörde bu tür bir teamül olduğu kabulünde dahi, davacının da ilk paylaşımının Haziran 2018’e ait olması nedeniyle daha önceki tarihli bir delil dosyaya sunulmadığı sürece farazi olarak bu yönde bir değerlendirme yapılmasının mümkün olmadığı, bu çerçevede dosya kapsamına davalı yanca mesnet olarak sunulan sosyal medya paylaşımlarının 30.07.2018 tarihli olduğu, bu paylaşımların davacı yanın ilk paylaşımından sonraki tarihli üçüncü kişi paylaşımları bulunduğu, 30.07.2018 tarihli ve yine sonraki tarihlerde aynı görseli içerir paylaşımların, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik değerlendirmesinde dikkate alınamayacağı, her ne kadar davacı tarafın tasarım başvuru dosyasında, başvurunun ilânına yapılan itiraz üzerine sunulan karşı görüş dilekçesinde 08.06.2018 tarihli sosyal medya paylaşımına ilişkin görsele yer verilmemişse de, bu görsele ilişkin açıklamalara yer verildiği, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 68. maddesi uyarınca gerekli görülen hallerde başvuru sahibinin görüşünün Kurum tarafından talep edilebileceğini, tasarım işlem dosyasında yazılı açıklama ile belirtilen söz konusu sosyal medya paylaşımına ilişkin olarak davalı Kurumun, davacı tasarım başvuru sahibinden aynı yasa hükmü uyarınca bu yazılı açıklamaya mesnet görsel dokümanları talep etmesi gerekirken bu şekilde bir değerlendirme yapılmaksızın davaya konu YİDK kararının oluşturulduğu, SMK'nın 68. maddesi nazara alınarak bilirkişi kök raporunda görseli belirtilen davacıya ait 08.06.2018 tarihli sosyal medya görselinin aynı Kanun'un 57/2 hükmü uyarınca hoşgörü süresine mesnet bir paylaşım olduğu, bu paylaşımın eldeki davada delil niteliğini haiz bulunduğu, bu nedenle davacının ilk olarak bu tasarım başvurusunun 08.06

. maddesi nazara alınarak bilirkişi kök raporunda görseli belirtilen davacıya ait 08.06.2018 tarihli sosyal medya görselinin aynı Kanun'un 57/2 hükmü uyarınca hoşgörü süresine mesnet bir paylaşım olduğu, bu paylaşımın eldeki davada delil niteliğini haiz bulunduğu, bu nedenle davacının ilk olarak bu tasarım başvurusunun 08.06.2018 tarihinde sosyal medya hesabından paylaşarak kamuya sunduğu, redde mesnet dokümanların bu tarihten sonraki tarihe ilişkin olduğu, davacının 08.06.2018 tarihinden itibaren 12 ay içinde davaya konu tasarım başvurusunda bulunduğu tespit edildiği, SMK'nın 57/2 hükmü uyarınca dava konusu tasarım başvurusunun, gerek redde mesnet gösterilen dokümanlar, gerekse davacının önceki tarihli olan 08.06.2018 tarihli sosyal medya paylaşımına ilişkin görsel karşısında yeni ve ayırt edici olduğu, dava konusu tasarımın, davacı yanca gerçekleştirilen başvurudan ve yine davacı yanın ilk kamuya sunum tarihinden daha evvelki bir tarihte kamuya sunulduğuna dair herhangi bir kayda rastlanılmadığı gibi anılan tasarımın yeniliğini ortadan kaldırır düzeyde bir dokümana da yine rastlanmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 2020/T-27 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmiş, hüküm, davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde ilgililere iadesine, 22.01.2025 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.