muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/296, Karar No: 2022/554, Tarih: 15.09.2022

Diğer taraftan, "etkin pişmanlık" başlıklı 221. maddenin üçüncü fıkrasında "pişmanlık duyarak" ibaresi kullanıldığından, bu koşulun dördüncü fıkranın ikinci cümlesi bakımından aranmayacağı ileri sürülebilir ise de; ... Komisyonu raporunda da vurgulandığı üzere madde başlığının, maddenin tüm fıkralarının yorumu bakımından ayrılmaz bir parça olması, üçüncü fıkranın uygulanma koşullarının, dördüncü fıkranın ikinci cümlesine göre daha ağır şartlara bağlı tutulması ve madde gerekçesinde belirtildiği üzere, dördüncü fıkranın, üçüncü fıkrada belirtilen nitelikte bilgi verme imkânından yoksun failler bakımından ihdas edilen bir düzenleme olması nazara alındığında, dördüncü fıkranın ikinci cümlesinin uygulanması bakımından, diğer koşulların yanı sıra failin pişmanlık duyması koşulunun da gerçekleşmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, örgütlü suçluluğa ilişkin etkin pişmanlığı düzenleyen TCK'nın 221. maddesinde yer alan fıkraların her birinin uygulanabilmesi bakımından failin pişmanlık duyması ön koşul niteliğinde olduğundan, maddenin "pişmanlık duyarak" ibaresine yer verilmeyen fıkraları açısından da failin pişman olmasının gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.

Bununla birlikte, yakalandıktan sonra örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi veren failin, vermiş olduğu bilgileri aşamalarda inkâr etmesi hâli, maddenin "failin örgütten koparılıp tekrar topluma kazandırılması ve örgüt faaliyeti çerçevesinde tekrar suç işlemesinin önlenmesi" şeklinde belirtilen amacıyla bağdaşmamaktadır. Dolayısıyla, faillerin yakalandıktan sonra usule uygun olarak verdikleri ve maddi gerçeğin ortaya çıkarılması hususunda delil niteliği taşıyan itiraf içerikli beyanları hükme esas alınabilir ise de; bu beyanları sonradan reddeden faillerin pişmanlık duyduklarından söz edilemeyeceği, böylelikle maddede öngörülen amaca aykırı davrandıkları anlaşıldığından, haklarında TCK'nın 221. maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar kapsamında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yukarıda yapılan açıklamalar kapsamında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, arkadaşı Abdülsamet Küçük'ün önerisiyle ve ... kod ... Kasap'ın yönlendirmesi altında FETÖ/PDY silahlı terör örgütü tarafından mahrem yapılanma olarak da anılan devlet kurumları arasında olan Jandarma Genel Komutanlığına yerleştirilmek amacıyla örgüte ait bir evde örgüt sorumlularının kontrolü altında sınava hazırlandığı, ... kod adını aldığı, bu süreçte örgüte ait bir yurtta çalışmaya başladığı ve eğitim biriminde de ayrıca görev aldığı, sınavı kazandıktan sonraki eğitimi boyunca ve sonrasında ... ilinde jandarma astsubay olarak görev yaptığı dönemde örgüt sorumlularıyla düzenli şekilde görüşmek suretiyle örgütle kurduğu organik bağını sürdürdüğü, 15.03.2018'de hakkında verilen beyanlar üzerine Patnos'ta jandarma astsubay olarak görev yapmakta iken gözaltına alındığı, bu şekilde gerçekleştiği anlaşılan oluşun sanığın hazırlık aşamasındaki ikrarı ve buna uygun çok sayıda tanık beyanıyla sabit olduğu, bu kapsamda FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığı, Ceza Genel Kurulunun ayrıntısına yukarıda yer verilen 27.03.2018 tarihli ve 1118-121 sayılı kararında da açıklandığı üzere etkin pişmanlığa dayalı anlatımlarından dönen sanıklar hakkında TCK'nın 221. maddesinin uygulanmasının söz konusu olamayacağı ancak;TCK'nın 221. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinden hüküm kesinleşinceye kadar yararlanmanın mümkün olması hususu dikkate alındığında henüz hüküm kesinleşmeden etkin pişmanlığa ilişkin önceki beyanlarından dönen sanığın yeniden beyanlarını değiştirmek suretiyle örgüt hakkında bilgiler verdiği, beyanlarını tasdik etmesi hâlinde TCK'nın 221. maddesinin tatbikinin mümkün olup olmayacağı hususunda yapılan değerlendirmede, sanığın etkin pişmanlığa ilişkin beyanlarından hangi nedenle döndüğünün önem kazanacağı, zira bu durumun sanığın örgütten kopup kopmadığının ve gerçek anlamda pişman olup olmadığının tespiti bakımından zorunlu olduğu, örgütün baskısından ve korkutucu gücünden korkarak tehdit altında beyanlarını değiştirdiğini ifade ederek hüküm kesinleşmeden etkin pişmanlığa ilişkin önceki beyanlarını tasdik eden sanık hakkında TCK'nın 221. maddesindeki düzenlemenin yukarıda ayrıntılı şekilde açıklanan ve doğası gereğince bir daha dönülmememiş olunması kaydıyla uygulanmasının kabulü gerektiği gözetilerek somut olay incelendiğinde;

24.06.2021 tarihli dilekçesinde tutuksuz yargılandığı dönemde köyüne kadar gelen örgüt mensuplarının ve bu örgüt mensuplarının kendisini görüntülü konuşma programı üzerinden görüştürdüğü bu kez açık kimlik bilgilerini de verdiği örgüt sorumlusunun baskısı ve ikna girişimleri sonucunda ve mesleğine geri dönemeyeceği korkusu altında beyanlarından döndüğünü ifade eden ve dilekçesinin devamında örgüt hakkındaki beyanlarını yeniden tasdik eden sanık hakkında, örgütün baskısıyla beyanlarını değiştirdiği dikkate alınarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluk olduğu anlaşıldığından, beyanların ilişkili bulunduğu dosyaların akıbeti araştırılıp sanığın örgüt üyeleri ve faaliyetleri hakkında verdiği bilgilerin doğru olup olmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre TCK'nın 221. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Açıklanan gerekçelerle ve işaret edilen çerçevede haklı nedenlere dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarihli ve 6596-9457 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.03.2021 tarihli ve 126-312 sayılı kararının, etkin pişmanlık kapsamında verdiği beyanlarının doğruluğu araştırıldıktan sonra sanık hakkında TCK'nın 221. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinin gerekmesi nedeniyle BOZULMASINA,

4- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilip, Özel Daire onama kararının kaldırılarak Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında hükmolunan cezanın İNFAZININ DURDURULMASINA, mevcut delil durumu, bozma gerekçesi ve sanığın tutuklu bulunduğu süre dikkate alınarak atılı suçtan sanığın TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, bozulan kararın "istinaf isteminin reddine" dair bir karar olması nedeniyle, CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca, gereği için ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.09.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6637, Karar No: 2018/8687, Tarih: 31.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6637 E.  ,  2018/8687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 12.08.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan tedavi masrafları ile geçici iş göremezlik ödeneğinin rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmünde ise, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Bilindiği üzere, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 77 maddesinde; “her İşveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır. Anılan madde, 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı R.G.'de yayımlanan 6331 sayılı Kanunun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

İşverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. madde de, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık vegüvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (Prof. Dr. Tankut Centel, İşverenin İşyerinde Sağlık ve Güvenliği Sağlama Yükümü, Çimento Endüstrisi İşverenleri Sendikası, cilt: 27 sayı: 3 Mayıs 2013)

Diğer taraftan, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların bedeni ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

Somut olayda, kusur raporu alınmaksızın sigortalı tarafından işverene karşı açılan tazminat dosyasındaki kusur raporu esas alınarak davalı işverenin % 70 oranında, kazalının % 30 oranında kusurlu oldukları kabul edilmek suretiyle hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece verilen hükmün, kusur yönünden eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmakla; yapılması gereken iş, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5275, Karar No: 2011/6101, Tarih: 22.11.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/5275 E.  ,  2011/6101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.06.2011 gün ve 172/95 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi ise davalı Hazine vekili taraflarından istenilmiştir. Dosya incelenerek Işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.11.2011 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden ... vekili Avukat ... ile Hazine vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 50-60 yıllık tespit öncesi eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanarak 107 ada 7 parselin tamamı ve 107 ada 9 parselin bir bölümüne ait Hazine tapusunun iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiş, 15.7.2010 tarihli yargılama oturumunda 107 ada 9 parselle ilgili talebinden feragat ettiğini açıklamıştır.

Davalı Hazine vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kısa kararda davacının davasının reddi ile 107 ada 7 parselin tapusunun iptali ile mera vasfı ile özel siciline kaydına, sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına karar verilmesine karşın gerekçeli kararda ise davacının davasının reddi ile 107 ada 9 parsele ilişkin davanın feragat nedeni ile reddine,107 ada 7 parselin tapusunun iptali ile mera vasfı ile özel siciline kaydına karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili ile davalı Hazine vekili taraflarından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; HUMK.nun 388/2.fıkrası (HMK’nun 297/2.m) hükmüne göre; “…Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” Mahkemece kısa kararda; “Davacının davasının reddi ile 107 ada 7 parselin tapusunun iptaliyle mera vasfı ile özel siciline kaydına, sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına karar verilmesine” şeklinde karar verilirken, gerekçeli kararda

"Davacının davasının reddi ile 107 ada 9 parsele ilişkin davanın feragat nedeni ile reddine, 107 ada 7 parselin tapusunun iptali ile mera vasfı ile özel siciline kaydına” denilmiştir. Görüleceği üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki bulunmaktadır. Gerekçeli kararın yazılması bakımından kısa karar esas olup, gerekçeli kararın kısa karara göre yazılması zorunludur. Anayasanın 141.maddesinin koymuş olduğu duruşmaların aleniyeti kuralı ve HUMK.nun 382. maddesi gereği (HMK.nun 295.m) kararların alenen tefhimi icap eder. Kısa kararla gerekçeli kararın ayrı nitelikte ve çelişik bulunması işbu aleniyet kuralına aykırı düşer ve mahkemelere olan güveni sarsar. Tebliğ edilen ilamın tefhim olunan kısa karara uygun bulunması aynı zamanda kamu düzeniyle ilgilidir. 10.04.1992 tarih, 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi, “Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenidir. Yerel mahkeme bozmadan sonra önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla hakimin vicdani kanaatine göre karar verebilir” denilmiştir. Hüküm bu nedenle kanuna, tarih ve numarası belirtilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olarak tesis edilmiştir.

Kabule göre de; mahkeme HUMK.nun 74. maddesine (HMK.nun 26.m) göre hakim iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup, talepten fazlaya karar veremez. Mahkemece her iki tarafın da bir isteği olmadığı halde HUMK.nun 74. maddesine aykırı şekilde 107 ada 7 parselin Hazine tapusunun iptali ile mera vasfı ile özel siciline kaydına karar verilmiş olmasında da isabet bulunmamaktadır.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8212, Karar No: 2017/3714, Tarih: 11.05.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8212 E.  ,  2017/3714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 5 yıl süreli akaryakıt bayilik sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmeye göre davalının her yıl müvekkili şirketten 750 metreküp beyaz ürün alacağına dair taahhüt verdiğini, davalı şirketin sözleşmeyi hiçbir haklı gerekçe olmadan süresinden önce feshettiğini, bu nedenle müvekkili şirketin kar kaybına neden olduğu gibi davalının müvekkili şirketten satın almayı taahhüt ettiği miktarda akaryakıt alma yükümlülüğünü de yerine getirmediğinden cezai şart ödemesi gerektiğini ileri sürerek davalıdan zararın tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin asgari mal alım taahhüdünü ihlal etmediğini, davacı şirket lehine sözleşme ile akdedilmiş olan cezai şartı ortaya çıkaracak bir durumun söz konusu olmadığını, davacının kardan mahrumiyet istemesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında 03/11/2008 tarihli 5 yıl süreli akaryakıt bayilik sözleşmesi düzenlendiği ve burada davalının her yıl için 750 metreküp akaryakıt ile 1 ton madeni yağ almayı taahhüt ettiği, ancak, 04/11/2008 tarihli davacı şirketin Genel Müdür yardımcısı ile ... Bölge Müdürü tarafından imzalanan belge de, 750 metreküp olan satış taahhüdünün 150.000 litre aşağısında kalması halinde herhangi bir cezai şart uygulanmayacağının beyan ve taahhüt edildiği, bu belgenin şirketin Genel Müdür Yardımcısı ve ... Bölge Müdürü tarafından imzalanmış olduğu, bunların bayiler ile doğrudan muhatap olan ve mutat bayilik işlemleri konusunda yetkili idareciler olmaları nedeniyle davacı şirketin bayilik ilişkileri kapsamında ticari temsilcisi ve vekilleri niteliğinde bulundukları, dolayısıyla yıllık asgari alım miktarının 600 metreküp olarak değiştirilmiş olduğu, davalı bayinin fesih tarihi itibariyle aldığı ürün miktarının yıllık 600 metreküp akaryakıt üzerinden davacı şirketin sözleşmeden beklediği amacı gerçekleştirecek miktarda bulunduğu, davacı şirketin sözleşmenin feshi nedeniyle herhangi bir kar kaybının söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/628, Karar No: 2020/3589, Tarih: 29.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/628 E.  ,  2020/3589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,işlettiği eczane hakkında davalı Kurum tarafından 2012 yılı eczane protokolünün 5.3.5 maddesi gereği bir adet reçete ile ilgili uyarı cezası ile 37.839,90 TL cezai şart bedeli, 4.3.6 maddesi gereğince 25 adet reçete bedeli olan 113.800,74 TL’ nin ödeme tarihi itibariyle hesaplanacak yasal faiziyle birlikte kendisinden tahsiline karar verildiğini,yine protokolün 5.3.14 maddesi gereğince çelişkili hasta beyanları dikkate alınarak 24 adet reçete ile ilgili olarak sözleşmesinin 3 ay süre ile feshedildiğini,yapılan işlemlerin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, protokol gereği verilen cezai şart, sözleşmenin feshi ve uyarı işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı,haksız davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,davanın kabulüne, davacıya verilen cezai şart ve reçete bedeli ve uyarı 3 ay anlaşma feshi ve uyarı ile ilgili işlemin iptaline karar verilmiş,hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre,davalı vekilinin tüm,davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı bu davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğine ve mahkemece de davacı hakkında cezai şart ve reçete bedeli ile ilgili uygulanan işlemlerin de iptaline karar verilmiş olmakla,yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı lehine dava değeri olan 151.640,64 TL üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken,yanılgılı değerlendirne ile maktu 1.800 TL vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm,davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 5.bendinde yer alan ‘’...1.800 TL...’’ ifadesinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine ‘’...14.881 TL nisbi...’’ ifadelerinin yazılmasına,hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.