muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2920, Karar No: 2014/7874, Tarih: 05.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2920 E.  ,  2014/7874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 29. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/549-2013/149

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı S.. Y.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı arsa sahibi ile davalı Ş.. D.. arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin arsa sahibinin muvafakatı ile davacı kooperatife devredildiğini, davacının inşaatı yaptığını, ancak davalı Şenol'un davacıya ait olması gereken bağımsız bölümü dava dışı G. D.'ye, onun da davalı Seyfi'ye devrettiğini, bu satışların muvazaalı olduğuunu ileri sürerek dava konusu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. Y.. vekili, davalının iyiniyetli olup muvazaa bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve tanırk beyanlarına göre, dava konusu taşınmazın davacı kooperatife ait olması gerekirken, genel kurul kararı olmadan, kooperatif başkanı davalı Şenol tarafından yakın akrabası dava dışı Gökmen'e satıldığı, davalı Seyfi'nin de muvazaalı satıştan bilgisi olduğu halde taşınmazı devraldığı, böylece iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı S.. Y.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı S.. Y.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı S.. Y.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10784, Karar No: 2013/13338, Tarih: 26.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10784 E.  ,  2013/13338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/03/2012 tarih ve 2009/226-2012/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ...’ın müvekkili ile olan 01.01.2003 tarihli sözleşmesi uyarınca yaptığı işçi taşıması sırasında meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin sigortalı işçisi...in vefat ettiğini, işçinin mirasçılarının Ankara 1. İş Mahkemesinde açtıkları dava sonunda davacının tazminat ödemeye mahkum edildiğini, davacının ölenin mirasçılarına 28.05.2008 tarihinde 35.000 TL ödediğini, aralarındaki taşıma sözleşmesi hükümlerine göre sorumluluğun davalı ...’e ait olduğunu, araç maliki ve sürücüsü olan davalıların da sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 8.000 TL tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Islah dilekçesiyle talebini 35.000 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı ..., nakliyeci firmada şoför olarak çalıştığı sırada yaptığı kazadan dolayı Mihalıççık Asliye Ceza Mahkemesinin kararıyla kusurlu bulunmayarak beraat ettiğini, ayrıca nakliyeci ile davacı arasında imzalanan sözleşmede tüm sorumluluğu nakliyecinin üstlendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davacının İş Mahkemesinde görülen davayı kendisine ihbar etmediğini, ölenin mirasçılarından Beypazarı Noterliğinden ibraname aldığını, davacının ödediği tazminatın trafik kazasına ilişkin bulunmadığını, ölenin işvereni olması sebebiyle ödemek zorunda olduğu tazminat olduğunu, dolayısıyla aralarındaki protokol dışında kaldığını, kaza yapan aracın sahibi ve işleticisi olmadığını, sürücü İrfan’ın kaza tarihinde davacı emrinde çalıştığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kaza yapan aracı 20.09.2001 tarihli harici satış sözleşmesi ile davalı ...’e sattığını, aracın işleticisinin ve davacıyla taşıma sözleşmesi yapanın Halil olduğunu, müvekkiline husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kaza yapan aracı 20.09.2001 tarihli harici satış sözleşmesi ile davalı ...’e sattığını, aracın işleticisinin ve davacıyla taşıma sözleşmesi yapanın Halil olduğunu, müvekkiline husumet tevcih edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalılardan Hasan'ın aracın trafikte maliki gözükse de 20.09.2001 tarihli harici satış sözleşmesi, davacı ile Halil arasında imzalanan servis sözleşmesi ile işletenin davalı ... olduğunun sübut bulması karşısında zarardan sorumlu olmadığı, davacı ile işleten ... arasında işçi taşıma sözleşmesi imzalandığı, bu suretle Halil'in davacının ödediği tazminattan işleten ve sözleşme hükmü gereğince sorumlu olduğu, davalı sürücüyü %50 oranında kusurlu bulan bilirkişi raporuna istinaden, zarardan davalı ...’ın da sorumlu olduğu gerekçesiyle, davalı ... hakkındaki davanın reddine, davalılar İrfan ve Halil'den 8.000,00 TL. tazminatın 28/05/2008 tarihinden itibaren, 27.000,00 TL. tazminatın ıslah tarihi olan 05/01/2012 tarihinden itibaren faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ile davalılar ... ve ... temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ... ile ...'ın tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyizine gelince; davalılardan ... dava dışı işçinin vefat ettiği aracın malikidir. Davacı şirket ile adı geçen davalı arasında taşıma sözleşmesi bulunmasa da, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 85. maddesi hükümleri uyarınca araç malikinin kazada vefat edenin mirasçılarına karşı haksız eylemden doğan kusursuz sorumluluğu bulunduğundan mirasçılara ödeme yapan davacı şirketin de halefiyet yoluyla davalı araç maliki ...'e rücu hakkı bulunmaktadır. 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca araç mülkiyetinin devri resmi şekilde yapılmadıkça geçersiz olup hukuki sonuç doğurmaz. Öte yandan ... tarafından aracın teslim edildiği ...'a işleten sıfatının uzun süreli kira akdi ve benzeri yollarla devredildiği, bir başka deyişle söz konusu aracın tüm bakım ve masraflarının uzun süreli olarak taşıma akdinin tarafı olan ... tarafından üstlenilip davalılardan ...'ın taşıyan sıfatı yanında 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 85. maddesi uyarınca işleten sıfatına haiz olduğu hususu kanıtlanamadığına göre uyuşmazlık konusu tazminattan davalı araç maliki ...'in de sorumlu olduğunun kabulü gerekirken, yazılı gerekçeyle bu davalı hakkındaki davanın reddi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ile ...'ın temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.369,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 1.800,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14773, Karar No: 2015/28662, Tarih: 16.09.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/14773 E.  ,  2015/28662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/65094

MAHKEMESİ : Bolu 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2011

NUMARASI : 2010/886 (E) ve 2011/1376 (K)

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

Sanığın katılana boş olarak imzalattığı belgeyi bono haline getirerek icra takibine koyduğu iddiasıyla açılan kamu davasında, eylemin sübutu halinde TCK'nun 209/1. maddesindeki takibi şikayete bağlı 'açığa atılı imzanın kötüye kullanılması' suçunu oluşturacağı ve 6 aylık şikayet süresine tabi olduğu cihetle; öncelikle senedin kullanıldığı icra dosyası da getirtilip ödeme emri ve dayanak belgelerin katılana tebliğ edildiği tarih belirlenerek şikayetin süresinde yapılıp yapılmadığı, dolayısıyla kovuşturma şartının gerçekleşip gerçekleşmediği, yine suç tarihi itibariyle tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tespit edildikten sonra Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 24.03.1989 gün ve 1/2 sayılı kararında öngörüldüğü üzere, yüklenen açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçunun yazılı delille ispatı zorunlu olup, HMK.nun cevaz verdiği ayrık durumlar dışında tanıkla ispatının olanaklı olmadığı gözetilerek delillerin buna göre araştırılıp tartışılması ve sonucuna göre hukuki durumun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yetinilerek suç vasfının tarihinde de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazlarının bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8497, Karar No: 2016/8949, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8497 E.  ,  2016/8949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Sulh Hukuk ve ... 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 24.07.2013 tarihli dilekçeyle; ... ile ... arasında 20.09.2006 tarihinde gayrimenkul satış sözleşmesi yapıldığını, daha sonra anılan sözlemenin tüm hak ve borçlarıyla kendisine devri ve makul süre içinde bağımsız bölümün boşaltılarak tarafına teslim edilmesi yönünde anlaştıklarını ve ... Bankasının ... şubesinde 22.11.2012 tarihinde devir protokolü düzenlediklerini, sekiz ay gibi uzun süre geçmesine rağmen davalının taşınmazı tahliye etmediğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi istemiyle asliye hukuk mahkemesinde dava açmıştır.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi; "...Taraf arasındaki devir protokolünün mülkiyeti nakletmediği, zilyetlik devir protokolü niteliğinde olduğu, taşınmazın ... adına tapuda kayıtlı bulunduğu, davanın zilyetliğin korunmasına yönelik olduğu, HMK'nın 4/c maddesi uyarınca sulh hukuk mahkemesinin görevli bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ise; "...Gayrimenkul devir edimini içeren sözleşme hükümlerinin ifası amacıyla dava açıldığı, uyuşmazlığın 6100 sayılı HMK'nıın 4. maddesi kapsamında kalmadığı, davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.ği tartışmasızdır.

Dosya kapsamından davalı ... ile dava dışı ... arasında yapılan 27.09.2006 tarihli gayrimenkul satış sözleşmesinin 3 rakamlı bölümünde "Alıcı kendisine teslim edilen gayrimenkulü malik hak ve yetkileriyle kullanır" yönünde hüküm bulunduğu, davacı ile davalı arasında yapılan 22.11.2012 tarihli devir protokolünde ise 27.09.2006 tarihli sözleşmedeki tüm hak ve borçların davacıya devredildiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda anılan sözleşmeler karşısında malvarlığına ilişkin davanın 6100 sayılı HMK'nın 2. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18509, Karar No: 2016/16910, Tarih: 01.11.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/18509 E.  ,  2016/16910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Alanya ilçesinde faaliyet gösteren ... Postası isimli gazetede 23/05/2012 tarihli yayınlanan haberde ve aynı gün yine Alanya ilçesinde yayın yapan ... ... ve ... isimli yerel televizyonların ana haber bültenlerinde ... meclis başkan yardımcısı olan sanığın, ...so meclis toplantısında "Belki Alanya tarihinde ilk kez böyle bir konuyu gündeme getiriyorum. Hiç bir yerde yüksek sesle konuşulmamış meseleler var. Önümüzdeki süreçte çok büyük tehlikeler bizleri bekliyor. İlçemizde fuhuş sektörünün ve kumar sektörünün giderek arttığını görüyoruz. Benim bazı noktalarda yapmış olduğum incelemeler sonunda belirtmek istiyorum ki sistemin içerisinde polislerin de olduğunu görüyoruz. Bu tehlikeli bir gelişmedir. Bu sorunu ne bir Polis Merkezinde ne bir Kaymakamlıkta ne de başka bir mekanda konuşmayacağımızı bildiğim için ben bu konuyu ALTSO'da tartışmaya açmak istiyorum. Önümüzdeki süreçte ben geleceğimizi karartmayalım. Bu konunun gizlenmemesi gerektiği düşüncesindeyim. Bu konuda bizi yöneten Belediye Başkanı, Emniyet Müdürü, Kaymakam gibi kişilerin uyarılması gerekiyor. Buradan kendilerine sesleniyorum. Alanya'nın geleceği ile oynamayın" şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanığın hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, dava konusu haberde hakaret içerikli bir ifadenin bulunmadığını ve ifadelerin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Sanığın hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, dava konusu haberde hakaret içerikli bir ifadenin bulunmadığını ve ifadelerin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın ifadelerinin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya daendişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson /İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olaraksorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.