muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16618, Karar No: 2014/19004, Tarih: 11.06.2014

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, bir ödeme dönemi içinde kazanılan ücretler toplamı çalışılan gün sayısına bölünerek hesaplama yapılmalıdır. Yüzde usulünün uygulandığı işyerleri bakımından da işçinin o hafta elde ettiği ücretlerin toplamı altıya bölünerek tatil ücreti elde edilir. Yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde hafta tatili ücreti, belirlenen günlük ücretin zamlı kısmına göre hesaplanmalıdır.

Dairemizin önceki kararlarında; hafta tatili ücretlerinden yapılan indirimler sebebiyle davalı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda, reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere hafta tatili ücretinden yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve hafta tatili ücretinden yapılan takdiri indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları nazara alınarak davacının tüm hafta tatili günlerinde çalıştığı kabul edilmiş, buna göre hesaplama yapılmış ve bulunan miktar mahkemece hüküm altına alınmıştır.

Davacı 24 saat çalışılıp 24 saat izin kullandığına göre bu sistemde, işçi hafta tatilini kullandığı için bir başka anlatımla işçi hafta tatili günlerinde çalışmadığı için, hafta tatili ücretine hak kazanması mümkün değildir. Bu nedenle hafta tatili ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna itibarla bu talebin kabulüne karar verilmesi ayrı bir bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Davacı 24 saat çalışılıp 24 saat izin kullandığına göre bu sistemde, işçi hafta tatilini kullandığı için bir başka anlatımla işçi hafta tatili günlerinde çalışmadığı için, hafta tatili ücretine hak kazanması mümkün değildir. Bu nedenle hafta tatili ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna itibarla bu talebin kabulüne karar verilmesi ayrı bir bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4953, Karar No: 2015/18070, Tarih: 08.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4953 E.  ,  2015/18070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli .... Köyü 2481 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmazın dava tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmekte olup bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşıdığından; bilirkişi kurulu raporunda, dava konusu taşınmaz "komşu parselde bulunan derin kuyulardan sulandığı nedeniyle sulu tarım arazisi" olarak değerlendirilmiş ise de; sulama kaynağının ne olduğu açıkça gösterilmeden bilirkişi raporunda belirtilen sulamanın taşınmazın tamamında ve her mevsim için fiilen yeterli olup olmadığı, dereden sulanıyorsa bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, yapılan sulamanın taşınmaz üzerinde bulunan derin kuyudan mı sağlandığı, başkasının taşınmazındaki bir kuyudan yapılıyor olması durumunda bu sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompalama veya damla sulama yöntemi ile yapılan bir sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden bölgenin yaygın olarak derin kuyulardan sulama imkanı olması nedeniyle taşınmazın sulu veya sulanabilir tarım arazi olarak kabul edilmesi ve bu yönde düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

./..

2015/4953-18070 -2-

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

./..

2015/4953-18070 -2-

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14514, Karar No: 2013/16911, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/14514 E.  ,  2013/16911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeniyle tahliye ve alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; tahliyeye konu taşınmazı 25.07.2008 tarihinde satın aldıklarını, davalının taşınmazda 01.01.2005 başlangıç tarihli sözleşme ile aylık 3.750 TL üzerinden kiracı olduğunu, sözleşmedeki artış koşulu uyarınca kira bedelinin 25.07.2010 tarihinde başlayan dönem için 5.500 TL’ye ulaştığını, buna rağmen davalının 1.170 TL üzerinden ödemeye devam ettiğini, birikmiş kira alacaklarının ödenmesi için davalıya 16.03.2010 tarihinde noter ihtarı keşide ettiklerini, davalının ihtara uymadığını ve temerrüde düştüğünü belirterek, kiralananın tahliyesine ve birikmiş 34.964,80 TL kira alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı ise; taşınmazdaki kiracılığının aylık kira bedeli 1.000 TL olan sözleşmeye dayalı olduğunu, ödemelerin bu sözleşmeye uygun olup eksik kira ödemesi olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece, taşınmazın eski maliki ile davalı kiracı arasında aylık kira bedelleri birbirinden farklı iki kira sözleşmesi düzenlendiği, bunlardan düşük kira bedeli içeren sözleşmenin vergi dairesine ibraz edildiği, davacının vergi dairesine sunulan bu sözleşmeye karşı muvazaa iddiasını kanıtlayamadığı ve buna göre de eksik kira ödemesi tespit edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı kiralananda, eski malik ile yaptığı sözleşme uyarınca kiracıdır. Davacılar kiralananı 25.07.2008 tarihinde satın almışlardır. Davalı ile eski malik arasında aynı taşınmaza ilişkin olarak aylık kira bedeli farklı iki ayrı kira sözleşmesi akdedildiği uyuşmazlık konusu değildir. Her ikisi de 01.01.2005 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli sözleşmelerden davacının dayandığı sözleşmede aylık kira bedeli 3.750 TL olarak kararlaştırılmışken, davalının ibraz ettiği sözleşmede aylık kira bedeli 1.000 TL olarak gösterilmiştir. Davacı düşük bedelli kira sözleşmesinin daha az stopaj ödemek için davalı ile eski malik arasında muvazaalı olarak akdedildiğini, tarafların gerçek iradesini yansıtan sözleşmenin yüksek kira tutarı içeren sözleşme olduğunu iddia etmiştir.

Taraflar arasında kira ilişkisinin varlığı, başlangıç tarihi ve süresi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık aylık kira bedeli yönünden farklı hükümler içeren iki ayrı sözleşmeden hangisinin tarafların gerçek iradesine uygun olduğunun tespiti noktasında toplanmaktadır. Davacı kiralananı 25.07.2008 tarihinde satın almış, kira paralarını davalı ile eski malik arasında yapılan aylık kirası 3.750 TL olan sözleşmeye göre talep etmiştir. Tarafların ortak iradelerinin hangi sözleşmeye üstünlük tanıdığının tespiti konusunda yine taraflar arasında kira bedelinin tespitine ilişkin olarak görülüp kesinleşen ... 5.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/16 esas ve 2011/296 karar sayılı dava dosyasının incelenmesinde yarar vardır. Anılan dava dosyasında davacılar davalının taşınmazda 01.01.2005 başlangıç tarihli ve aylık kirası 3.750 TL olan sözleşme uyarınca kiracı olduğunu bildirmiş, davalı da buna karşı çıkmamıştır. Kira tespit dosyasında davacının dayandığı sözleşmeye göre bilirkişi incelemesi yapılmış ve mahkemece bu rapor doğrultusunda karar verilmiş ve hüküm 11.04.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Açıklanan bu olgular karşısında mahkemece uyuşmazlığın davacının dayandığı sözleşme hükümleri ve sözleşme bedeli esas alınarak çözüme kavuşturulması zorunlu olup, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığından bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34866, Karar No: 2013/28864, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34866 E.  ,  2013/28864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme kararı, davalı İçişleri Bakanlığı vekili ve dava dışı Sahil Güvenlik Komutanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

02.11.2011 tarih ve 28103 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 659 karar sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname'nin 6/1. maddesinde, "İdareler, kendi iş ve işlemleriyle ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ile tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını haizdir." hükmü kabul edilmiştir. Aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin, 2/1. maddesinin (ç) bendinde ise, düzenleme kapsamındaki idarelerin, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen kamu idareleri olduğu belirtilmiştir.

Anılan Kanun Hükmünde Kararname'nin "dosyaların devri" başlıklı, geçici 1. maddesinde, idareler arasındaki dosya devirlerine ilişkin esaslar düzenlenmiş, maddenin ikinci fıkrasında "Bu Kanun Hükmünde Kararname kapsamındaki derdest dosyalar ile özel takip yetkileri çerçevesinde devredilecek derdest dosyaların devirleri, bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yayımı tarihinden itibaren bir yıl içinde tamamlanır. Dosya devirleri yapılıncaya kadar bu dosyaların takibiyle ilgili olarak devir öncesi dosyayı takip eden idarece yapılan işlemler, ilgili idaresince yapılmış sayılır." hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan Kanun Hükmünde Kararnamenin 6. ve geçici 1. maddesi, Anayasa Mahkemesi'nin 06.06.2013 tarih, 2011/145 esas ve 2013/70 karar sayılı kararıyla iptal edilmiş; iptal hükmünün, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesi uygun görülmüştür. İptal kararı, 23.11.2013 tarih ve 28830 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Eldeki davada, davacı işçinin Sahil Güvenlik Komutanlığı'na bağlı işyerinde çalıştığı anlaşılmakta olup, Sahil Güvenlik Komutanlığı, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) sayılı cetvelde yer almaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar neticesinde lüzumuna binaen;

Davalı İçişleri Bakanlığı'ndan ve dava dışı Sahil Güvenlik Komutanlığı'ndan, 659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname'nin halen yürürlükte bulunan geçici 1. maddesi uyarınca dosya devirlerinin yapılıp yapılmadığının sorularak, alınacak cevabi yazıların dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11002, Karar No: 2023/2090, Tarih: 03.05.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/11002 E.  ,  2023/2090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2069 E., 2022/2251 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/240 E., 2022/146 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ve fer'îlerine, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından, maddî ve manevî tazminatlar ile yoksulluk ve iştirak nafakası miktarları, nafakaların yıllık artış miktarı, tazminatların faizi ve reddedilen ziynet alacağı davası yönlerinden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, ziynet alacağı davasının tefriki ile ayrı bir esasa kaydına, davacı kadın tarafından istinaf edilmeyerek kesinleşen boşanma, velâyet ve kişisel ilişki kısımları hariç olmak üzere esası incelenmeksizin Mahkeme kararının kaldırılmasına, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davalı erkeğin eve bakmadığını ve eşine psikolojik ve fiziki şiddet uyguladığını, tehdit ettiğini, sürekli alkol aldığını, Gülce ... isimli kadınla evlilik dışı ilişkisinden çocuğu olduğunu, bu durumu öğrenen ortak çocuk Beril'in annesini haberdar ettiğini, davalı erkeğin müvekkiline cinsel yolla bulaşan tıbben çok eşlilikten kaynaklanan rahim ağzı kanserine sebebiyet veren HPV18 virüsü bulaştırdığını, cevap dilekçesindeki iddiaların gerçek olmadığını ve kabul etmediklerini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla, tarafların boşanmalarına, ortak çocuk İdil'in velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk İdil için 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili lehine 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası, yasal faizi ile birlikte 250.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata, nafakaların yıllık TÜFE-ÜFE oranında arttırılmasına, evlilik süresi içerisinde davalı erkeğin, ziynet eşyalarını müvekkilinden peyderpey aldığını ve iade etmediğini beyanla 75.000,00 TL'lik ziynet eşyasının aynen iadesi, olmadığı takdirde bedelinin tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; evi davacı kadının çocuklarla birlikte terk ettiğini, eşyaları da götürdüğünü, fiili ayrılığa kendisini evden ... davacı kadının sebebiyet verdiğini, evden kovması sonrası başka bir kadınla ilişki yaşadığını ve bir çocuklarının olduğunu kabul ettiğini, eşinin kendisine ve ailesine saygı göstermediğini, hakaret ettiğini, eşinin kendisinede hakaret edip aşağıladığını, ... gördüğünü, ziynet eşyaları ile davacı kadının kendisine ev aldığını, davacı kadının iddilarının gerçek olmadığını ve kabul etmediğini beyanla, tarafların boşanmalarına, ortak çocuk İdil'in velâyetinin anneye verilmesine, aralarında kişisel ilişki tesisine, davacı kadının ziynet alacağı davası ile maddî, manevî tazminat ve nafaka taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 05.11.2019 tarih ve 2018/630 Esas, 2019/1025 Karar sayılı kararı ile; davalı erkeğin nüfus kaydının incelenmesinde, 25.09.2017 doğumlu K. U. isimli çocuğu davalı erkeğin 02.10.2017 tarihli tanıma senedi belgesi ile tanıdığı ve bu çocuğun annesinin Gülce isimli dava dışı kadın olduğu, davalı erkeğe atfedilen diğer kusurların ispat edilemediği, davalı erkeğin ise eşine atfettiği kusurlara ilişkin bir delil ibraz etmediği, evli iken başka kadınla ilişki yaşayan davalı erkeğin tam kusurlu, kadının kusursuz olduğu, evlilik birliğinin davalı erkeğin bu kusurlu davranışlarıyla temelinden sarsıldığı ve devamının mümkün görülmediği gerekçesi ile davacı kadının boşanma davasının kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocuk İdil'in velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk yararına aylık 250,00 TL tedbir nafakasının 05.11.2019 tarihinden itibaren 500,00 TL olarak artırılmasına, hüküm kesinleştikten sonra iştirak nafakası olarak devamına, davacı kadın lehine aylık 450,00 TL tedbir nafakasının 05.11.2019 tarihinden itibaren 500,00 TL olarak artırılmasına, hüküm kesinleştikten sonra yoksulluk nafakası olarak devamına, 20.000,00 TL maddî tazminat ile 20.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, ziynet alacağı davası yönünden davacı kadın tanıklarının somut ve görgüye dayalı bilgisinin bulunmadığı ve davacı kadından duyumlarını aktardıkları, davacı kadının yemin teklifinde bulunmayacağını beyan ettiği, buna göre ziynet alacağı davasının ispat edilemediği gerekçesi ile, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, müvekkili lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminatlar ile yoksulluk ve iştirak nafakası miktarının az olduğunu, nafaka taleplerinin ÜFE oranında arttırılması ve hükmedilen tazminatlara faiz uygulanmasını, ziynet alacağı davasının ise kabul edilmesi gerektiğini belirterek, maddî ve manevî tazminat ile iştirak ve yoksulluk nafakası miktarları, nafakaların yıllık ÜFE oranında arttırılması, tazminat taleplerine faiz uygulanması, ziynet alacağı davasının reddi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.03.2021 tarih ve 2019/2935 Esas, 2021/583 Karar sayılı kararı ile: ziynet alacağı davasının tefriki ile ayrı bir esasa kaydına, davacı kadının nafaka miktarlarına enflasyon oranında artış uygulanması ve tazminat miktarlarına boşanma tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması nedeniyle hükmün denetime elverişli olmadığı, kabule göre de, tarafların sosyal ve ekonomik durumları yetersiz araştırılarak karar verilmesinin ... görülmediği gerekçesi ile davacı kadının maddî ve manevî tazminatlar ile nafakalara ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile; Malatya 2. Aile Mahkemesinin 05.11.2019 tarih, 2018/630 Esas ve 2019/1025 Karar sayılı kararının davacı kadın tarafından istinaf edilmeyerek kesinleşen boşanma, velâyet ve kişisel ilişki kısımları hariç olmak üzere esası incelenmeksizin kaldırılmasına, dosyanın belirtilen eksiklik giderilerek yeniden karar verilmek üzere mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı