muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/15108, Karar No: 2025/3208, Tarih: 08.04.2025

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının sürekli işçi kadrosuna geçtikten sonra 375 sayılı Kanun Hükmüne Kararname (375 sayılı KHK) hükümleri çerçevesinde sulh sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz olarak ödendiğini, davacının gece çalışması yapmadığını, Covid-19 salgınıyla mücadele kapsamında 02.04.2020 tarihinden itibaren önce yedi günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, bilahare sabit vardiya sisteminin on dört gün olarak uygulandığını, davacının fazla çalışma yapmadığını, yapmış olması hâlinde ise 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63.maddesi ve İş Kanuna İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 5. maddesi uyarınca denkleştirme uygulaması yapıldığını, davacının yirmi dört saatlik dönem içinde on iki saati çalışmadan dinlenerek işyerinde geçirdiğini ve yemek ile barınma ihtiyacının da davalı Kurumca karşılandığını, bu sürede çalışmanın olmaması nedeni ile fazla çalışma olgusunun gerçekleşmediğini, davacının ücret farkı ile buna bağlı ilave tediye ve ikramiye alacakları ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, gece zammı ücreti alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının davalı Bakanlık bünyesinde bakım merkezi işyerinde çalıştığı, 696 sayılı KHK gereğince sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan sözleşmede asgari ücretin belirli bir oran fazlasına yönelik bir düzenleme bulunmadığı, buna göre ücrete bağlı fark alacak taleplerinin reddinin gerektiği, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası çalışılan yerin 2828 Sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu gereğince tanımlanan ev tipi sosyal hizmet statüsünde bulunup bulunmadığının sorulması üzerine Elmadağ Kaymakamlığı Huzur Evi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Müdürlüğünce ev tipi sosyal hizmet statüsünde bulunmadıklarının bildirildiği, davacının 19.02.2021 tarihinde dayanışma aidatı ödeyerek toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebinde bulunduğunun anlaşıldığı, ek raporda puantaj kayıtlarına göre yapılan hesaplamanın denetime elverişli, hükme esas alınmaya uygun olduğu ve burada hesaplanan alacakların hüküm altına alındığı açıklanarak davanın kısmen kabulüne dair hüküm tesis edilmiştir,

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kararın davalı yönünden miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinliklikten reddi gerektiği, davacı vekilinin istinaf başvurusu yönünden yapılan değerlendirmede; iş sözleşmesinde ücret artış oranına ilişkin hüküm bulunmadığından ve davalı Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan fark ücret, ilave tediye, ikramiye taleplerinin reddinin yerinde olduğu, davacının kabule konu alacakları giriş çıkış saatlerini içerir yazılı delil olan puantaj kayıtlarına göre tespit edilmiş olmakla; davacı istinafının isabetsiz olduğu, ilk kararda faiz başlangıç tarihleri dava ve ıslah tarihi olarak kabul edilmesine rağmen davacı bu hususu istinafa getirmediğinden davalı lehine oluşan usuli müktesep haklar gereğince davacının bu yöndeki istinafının isabetsiz olduğu, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23. madde gereği yararlanılan çerçeve toplu iş sözleşmesi davacının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu hükümlerine göre yararlandığı bir toplu iş sözleşmesi olmadığından gece zammı alacağına en yüksek işletme kredisi faizi uygulanması gerektiğine yönelik istinafın da yerinde olmadığı gerekçeleriyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Müvekkilinin davalı Bakanlık bünyesinde alt işverenler nezdinde çalışırken tüm hak ve borçları ile davalı işverene devredildiğini, bu nedenle ücretinin eskiden olduğu gibi asgari ücretin oransal fazlası olarak ödenmesi gerektiğini,

2. Ücret, ilave tediye, ikramiye alacağı yönünden; davacının ücretinin davalı işveren tarafından olarak ve hiçbir dayanağı olmaksızın düşürüldüğünü, belirsiz süreli bireysel iş sözleşmesinde açıkça ücret kararlaştırılmadığı gerekçe gösterilerek ücret farkı, ikramiye farkı ve ilave tediye farkı alacaklarının reddedildiğini, ancak davacının kadroya geçmeden önce ihale şartnamesinde yazılı olduğu üzere asgari ücretin yüzde oran fazlasıyla çalışmakta olduğunu, aynı koşullarda ve ihale sözleşmesinden en ufak bir fark ve düzenleme olmaksızın % ibaresi konulmak suretiyle aynı ücret üzerinden kadroya geçtiğini ve ücretinin rızası olmaksızın düşürülmesinin açıkça kanuna aykırı olduğunu,

3. Davacıya ait bordrolarda ücret, ikramiye, ilave tediye, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ödemesi, ulusal bayram ve genel tatil ödemesi adı altında bir ödeme bulunmayıp, hak kazandığı alacakların hesaplanarak ödenmesinin davalının sorumluluğunda olduğunu, yapılan ödemelere ilişkin kayıtların tek tek belirlenmesi gerektiğini, oysa ki puantajlarda bu hususta herhangi bir kayıt bulunmadığını,

3. Davacıya ait bordrolarda ücret, ikramiye, ilave tediye, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ödemesi, ulusal bayram ve genel tatil ödemesi adı altında bir ödeme bulunmayıp, hak kazandığı alacakların hesaplanarak ödenmesinin davalının sorumluluğunda olduğunu, yapılan ödemelere ilişkin kayıtların tek tek belirlenmesi gerektiğini, oysa ki puantajlarda bu hususta herhangi bir kayıt bulunmadığını,

4. Davacının günlük yevmiyelerinin eksik ödendiğini, ilgili kanun ve sözleşmeler gereği müvekkiline yevmiye üzerinden ödeme yapılması gerektiği ortada olup Bakanlık görüşünün de yevmiye esasıyla hesaplanarak 31 gün çalışılan aylara ilişkin 31 gün üzerinden ücret ödenmesi gerektiği yönünde olduğunu,

5. Davacı ilave tediye alacağına hak kazanmasına rağmen bilirkişi raporunda bu hususta herhangi bir hesaplama yapılmadığını,

6. Davacının pandemi döneminde kapalı devre sistemiyle çalıştığını, Mahkemece dosyaya sunulan bilirkişi raporuna da itibar edilerek davacının pandemi dönemi öncesinde ve sonrasında bir kısım alacaklarının ödendiği yönündeki değerlendirmenin hatalı olduğunu,

7. Davacının çalıştığı Kurumda bakıma muhtaç kişilere hizmet verildiği de gözetildiğinde davacının aynı çalışma sisteminde çalıştığının kabul edilemeyeceğini, sürekli bakım ve gözetim gerektiren kişilere hizmet veren davacının tam gün çalıştığını, işin doğası gereği çalışmaya ara vermesinin mümkün olmadığını, bu durumda fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve gece zammı alacaklarına hak kazandığını,

8. Davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları ile gece zammı alacaklarına ilişkin hesaplamaların hatalı yapıldığını, günlük 11 saati geçen gündüz çalışmalarının ve gece 7,5 saati geçen gece çalışmalarının karşılığı ile haftalık 45 saati aşan ve yılda 270 saati geçen fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini,

9. Mahsubun ilgili olunan aydan yapılması gerekirken toplam alacak üzerinden uygulanan mahsup işlemiyle yapılan hesaplamanın hükme esas alınamayacağını, hesaplama döneminin talebine rağmen eksik olduğunu,

10. Müvekkili aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile talep edilen fark alacaklarının bulunup bulunmadığı ve fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile gece zammı ücreti alacaklarının ispat ve hesaplanması hususlarındadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12032, Karar No: 2015/18496, Tarih: 20.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/12032 E.  ,  2015/18496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/198404

MAHKEMESİ : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2014

NUMARASI : 2014/153 (E) ve 2014/200 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 20.05.2014 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7217, Karar No: 2011/6640, Tarih: 14.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/7217 E.  ,  2011/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmeye ve yağmaya teşebbüs suçlarından sanık ... hakkında verilen hükmün kesinleşmesi üzerine 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 82/1-j, 35/2, 62/1, 149/1-a,d,h-son, 35/2, 62. maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.02.2011 gün ve 159/70 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... yağma amacıyla öldürmeye teşebbüs ve yağmaya teşebbüs suçlarından kurulan ve kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. Maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu mahkemesince yeniden kurulan hükümlerin sanık müdafii tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla;

Temyiz kapsamına, kesinleşen mahkumiyet hükümlerinin Yargıtay 6. Ceza Dairesi tarafından temyiz incelemesinin yapılarak sonuçlandırılmış olmasına göre, uyarlama yargılaması sonunda verilen hükümler yönünden de, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu kararları ile Yargıtay Kanunu'nun 14. Maddesi uyarınca temyiz incelemesi yapma görevi dosyayı daha önce inceleyerek karar veren Yargıtay 6. Ceza Dairesine ait olduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli ve yetkili Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8306, Karar No: 2021/11573, Tarih: 30.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/8306 E.  ,  2021/11573 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Türkoğlu Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nın eğitimi savsaklamak eylemi nedeni ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 40/2-c maddesi uyarınca 1 ay süre ile bazı etkinliklere katılmaktan alıkoyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 04/01/2019 tarihli ve 2019/5 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin reddi ile söz konusu disiplin cezasının onanmasına ilişkin ... İnfaz Hâkimliğinin 18/02/2019 tarihli ve 2019/173 esas, 2019/286 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/03/2019 tarihli ve 2019/372 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

1)5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un “Disiplin soruşturması” başlıklı 47. maddesinin 2. fıkrasında“Hükümlülerin diğer disiplin cezalarını gerektiren eylemlerinin öğrenilmesinden itibaren derhal ve en geç iki gün içinde kurum en üst amirince atanan bir görevli tarafından soruşturmaya başlanır.” şeklinde, aynı maddenin 3. fıkrasında “Soruşturma en geç yedi gün içerisinde tamamlanır ve düzenlenen rapor ve ekleri disiplin kuruluna sunulur. Soruşturma süresi eylemin ve soruşturmanın niteliğine göre infaz hâkiminin yazılı onayı ile yedi güne kadar uzatılabilir.” şeklinde, yine aynı maddenin 5.fıkrasında “Disiplin cezaları disiplin kurulunca evrak üzerinden görüşülerek en geç üç gün içinde karara bağlanır.” şeklinde yer alan düzenlemelere nazaran, hükümlünün katılması gereken derse girmemesi şeklindeki ve en sonuncusu 18/10/2018 tarihinde vuku bulan eylemi hakkında ... Sütçü İmam Üniversitesi Rektörlüğü Öğrenci İşleri Daire Başkanlığı tarafından yazılan ihlale ilişkin cevabi yazının anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'ne 22/11/2018 tarihinde ulaşmış olmasına rağmen disiplin soruşturmasına 19/12/2018 tarihli yazı ile muhakkik atanmak suretiyle başlanılmış olması karşısında, disiplin soruşturmasının usul ve yasaya aykırı şekilde başlatılıp sonuçlandırıldığının gözetilmemesinde,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1)Dosya kapsamına göre, muhtelif suçlardan adı geçen kurumda hükümlü olarak bulunan ...'nın aynı zamanda kurumdaki eğitim ve iyileştirme faaliyetleri kapsamında ... Sütçü İmam Üniversitesinin Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu El Sanatları Bölümü öğrencisi olduğu için ders programı doğrultusunda kuruma giriş-çıkış yapmaya izinli sayıldığı, olay tarihlerinde kurumdan çıkmasına rağmen "Ahşap Oymacılığı" ve "Geleneksel Türk Desenleri" isimli derslerin yoklama listesinde imzasının bulunmadığı iddiasıyla hakkında 1 ay süre ile bazı etkinliklere katılmaktan alıkoyma cezası verildiği, hükümlünün aşamalarda tutarlı ve birbirini destekleyen savunmalarında ileri sürdüğü bölümünde öğrenci-ders gruplarının ikiye ayrıldığı, kendi grubunda alması gerekli olan yukarıda belirtilen iki dersin, ders programındaki değişiklik nedeniyle aynı saat aralığına alınarak çakışması sebebiyle derse devam zorunluluğunun bulunduğu "Ahşap Oymacılığı" dersine katılmayı seçtiği, bu dersin atölyede işlendiği ve hoca raporlu olsa da usta öğretici ... ve arkadaşlarıyla derse katıldığı, eğitimi savsaklamak iddiasını kabul etmediği hususları birlikte değerlendirildiğinde; kayıtlı olduğu bölümden hükümlüye ait öğrenci-ders grup bilgileri sorulup, söz konusu disiplin cezasına konu tarihlerde hükümlünün ders devam çizelgelerinin getirtilip incelenmesini takiben gerekli görülürse ... 'ın tanık sıfatıyla dinlenilmesi ve savunmada bahsedilen diğer konular hakkında araştırma yapılıp delillerin toplanılması sonucuna göre karar verilmesi gerektiği yönlerinden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2)4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanunu’nun 6/3. maddesinde yer alan, “İnfaz hâkimi, inceleme sonunda şikâyeti yerinde görmezse reddine; yerinde görürse, yapılan işlemin iptaline ya da faaliyetin durdurulmasına veya ertelenmesine karar verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlü tarafından yapılan şikâyetin ... İnfaz Hâkimliğince sadece reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca disiplin kurulu kararının onaylanmasına karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/03/2021 gün ve 94660652-105-46-951-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar tarihinden sonra 14.04.2020 tarihinde kabul edilen 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 27. maddesi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun Disiplin soruşturması başlıklı 47. maddesinde değişiklik yapılmış ise de; kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre yapılmış olup;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/03/2019 tarihli ve 2019/372 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3606, Karar No: 2022/13558, Tarih: 28.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3606 E.  ,  2022/13558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Serbest meslek sahibi kişiler tarafından, mesleklerinden dolayı kendilerine duyulan güvenin kötüye kullanılması suretiyle dolandırıcılık, Kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Esastan ret

30.11.2021 tarih ve 31675 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7343 sayılı kanunun 15.maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanununa eklenen Geçici 24.madde gereğince “59 uncu maddenin beşinci fıkrası, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımlandığı tarihten itibaren on beş gün içinde talep etmek koşuluyla avukatların, avukatlık veya Türkiye Barolar Birliği ya da baroların organlarındaki görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince 15/7/2020 tarihinden önce verilmiş kesin nitelikteki kararları hakkında da uygulanır.” şeklindeki düzenleme karşısında avukat olan sanık tarafından verilen 06.12.2021 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Avukat olan sanık hakkında görevi sırasında işlediği iddia ve kabul olunan nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarına ilişkin olarak, yargılama şartının gerçekleşmesini beklemek üzere soruşturma izninin talep edildiği 07.06.2012 ve soruşturma izninin verildiği 06.07.2012 tarihleri ile kovuşturma izninin talep edildiği 21.9.2012 ve kovuşturma izninin verildiği 14.12.2012 tarihleri arasında; yine, kesin nitelikteki Bölge Adliye Mahkemesi kararının verildiği 18.07.2017 tarihi ile temyiz başvurusunun yapıldığı 06.12.2021 tarihleri arasında zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasıflarının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmesine, 28.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10297, Karar No: 2023/8681, Tarih: 20.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/10297 E.  ,  2023/8681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/337 E., 2021/407 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1 Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.11.2016 tarihli ve 2016/420 Esas, 2016/438 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 17.01.2017 tarihli kararı ile esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 17.11.2017 tarih ve 2017/110 Esas, 2017/106 Karar sayılı kararının, katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 30.09.2020 tarih ve 2017/1918 Esas, 2020/3575 Karar sayılı kararı ile ''Olayın oluş şekli, mağdurenin ayrıntılı ifadeleri, mağdure ile annesi tanık ...'in beyanlarını doğrular şekilde sanığın farklı tarihlerde mağdurenin göğüslerine dokunduğu yönündeki kısmi ikrarı, adli görüşme raporu ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında ilk derece mahkemesince sanığın, değişik zamanlarda kızı olan mağdurenin göğüslerine dokunma, öpme ve sürtünme suretiyle gerçekleştirdiği eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken mağdurenin değişen beyanlarına dayanılarak yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi karşısında, anılan karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi'' nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2021 tarih ve 2020/337 Esas, 2021/407 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyizi