muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/10016, Karar No: 2007/12351, Tarih: 18.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10016 E.  ,  2007/12351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK.nun 690. maddesi göndermesiyle bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 588/1 maddesi gereğince bono bedeli hem yazı ve hemde rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazıyla belirlenen bedele itibar olunur.

Somut olayda bonolarda bedel rakam ile "25.000 YTL" yazı ile "yirmibeş YTL" gösterilmiş olup tahrifat iddasında da bulunulmadığından yazı ile gösterilen "yirmibeş YTL" bedele itibar olunacağından mahkemece şikayetin kabulüne karar vermek yeine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8098, Karar No: 2015/9920, Tarih: 30.09.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/8098 E.  ,  2015/9920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2013

NUMARASI : 2010/586-2013/211

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi tazminata ilişkin davanın kabulüne, manevi tazminata ilişkin davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 22.09.2009 tarihinde davalı O.. S..'a ait, sürücü M.. A..'ın sevk ve idaresindeki 20 NP 393 plakalı ...Sigorta A.Ş.ye ....’e sigortalı aracın yaya olarak bankette beklemekte olan müvekkili T.. T..'a çarparak kalıcı olarak yaralandığını belirterek, ıslah ile 2.520,97-TL maddi, 20.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı O.. S.. vekili, tazminat talebinin fahiş olduğunu, davacının zenginleşmesine neden olacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı M.. A..’a usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacının maddi tazminat davasının kabulü ile 2.520,97-TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen (sigorta şirketi yönünden

poliçe limiti ile sınırlı ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte) davacının manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 5.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar M.. A.. ve O.. S..’dan müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde BK.nin 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davacı vekilinin ve davalı M.. A..’ın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 366,80 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 30.9.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25626, Karar No: 2013/16118, Tarih: 02.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25626 E.  ,  2013/16118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, genel tatil, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 20.02.2008 tarihinde Sağlık Tarım Tur. ve Optik San. Tic. A.Ş tarafından işletilen işyerinde işe başladığını 21.01.2009 tarihinde çalıştığı işyerinin davalı şirket tarafından devraldığını 04.09.2011 tarihinde evlendiğini, evlilik nedeniyle iş sözleşmesini feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin işyerinden kendi isteğiyle ayrıldığından kıdem tazminatına hak kazanılmadığını, sadece son aya ilişkin ücretin ödenmediğini, işyeri devri olmadığını, davalı şirketin sorumluluğunun ancak 21.01.2009 tarihinden sonraki dönem için olabileceğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini evlilik nedeniyle feshettiği gerekçesiyle kıdem tazminatına hak kazandığı, işyeri devri olduğundan davalı şirketin davacının tüm çalışma süresinden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devri sebebiyle işçilik alacaklarından davalıların sorumluluklarının kapsamı bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu 4857 sayılı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre davacının 20.02.2008-12.01.2009 tarihleri arasında Sağlık Tarım Tur. ve Optik San. Tic. A.Ş tarafından işletilen işyerinde; 12.01.2009- 30.11.2011 tarihleri arasında ise davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı, her iki işyerinin aynı adreste ve aynı sektörde faaliyette bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı; davalı şirketin işyerini 12.01.2009 tarihinde devraldığını, işyerini devralan şirket olarak davalı şirketin tüm çalışma döneminden sorumlu iddia etmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının 20.02.2008-12.01.2009 tarihleri arasında Sağlık Tarım Tur. ve Optik San. Tic. A.Ş tarafından işletilen işyerinde; 12.01.2009- 30.11.2011 tarihleri arasında ise davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı, her iki işyerinin aynı adreste ve aynı sektörde faaliyette bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı; davalı şirketin işyerini 12.01.2009 tarihinde devraldığını, işyerini devralan şirket olarak davalı şirketin tüm çalışma döneminden sorumlu iddia etmiştir.

Mahkemece davalı şirketin işyerini devraldığı kabul edilerek davacının tüm çalışma süresi için hesaplanan alacaklardan davalı şirketin sorumluluğuna hükmedilmiş ise de işyeri devri olup olmadığı yönünde bir araştırma yapılmamıştır. Bu itibarla öncelikle davacının 20.02.2008 - 12.01.2009 tarihleri arasında çalışmış olduğu Sağlık Tarım Tur. ve Optik San. Tic. A. Ş. ile davalı şirket arasındaki bağlantı araştırılarak işyeri devri olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.07 .2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31703, Karar No: 2014/24556, Tarih: 08.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/31703 E.  ,  2014/24556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma, 2960 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere, yükletilen suçlara ve zamanaşımına yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 08/09/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY:Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara ve 22.04.2009 tarihinde düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davaya konu yapının en az 30 yıl öncesinde yapılmış olduğunun belirtilmesi ve mahkemece de olayın bu biçimde kabul edilmesi karşısında; suç tarihi itibarıyla kaçak yapıyı gerçekleştirme eyleminin suç olarak düzenlenmemiş olduğu, fiilin gerçekleştiği zamanda suç oluşturmayan bir eylemden dolayı davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği görüşüyle imar kirliliğine neden olma eyleminden dolayı sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği düşüncesiyle kararın bu eyleme ilişkin olarak bozulması görüşündeyim.

KARŞIOY:

Sanık ...’in hazırlık soruşturması ifadesinde, davaya konu binayı 1971 yılında satın aldığını; diğer sanık ...’ın ise, binayı 2007 yılında satın aldığını ve binanın 1957 yılında yapılmış olduğu şekliyle durduğunu beyan etmesi; dosya arasında bulunan belgelerle bu durumun belgelendiği ve ayrıca, 22.4.2009 günlü keşif sonucu işin uzmanı oldukları belirtilen iki kişilik bilirkişi heyetince verilen 11.9.2009 günlü bilirkişi raporuna göre, “bina” ile eklentileri olarak belirtilen yerlerin 30-50 yıl öncesine ait olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Ancak, dosyanın incelenmesinden, keşfin her iki binayı kapsamadığı, belirtilen adresin ... sadece sanık ...’e ait binayla ilgili olduğu; keşif tutanağının başlığında iki sanığın da isimleri yazılmış olmakla beraber, diğer sanık ...’a ait binayla ilgili keşif ve bilirkişi raporunun bulunmadığı; bu durumda, sanık ...’a ait bina ile ilgili fiillerin işlenmiş olup olmadığı ile, işlenmiş ise, hangi tarihte işlendiği açıkça belirlenememiştir. Bu sonuncu sanığın binayı satın aldığı 2007 tarihi dikkate alındığında, şayet binaya ekler yapılmış ise (ki binaya ekler yapıldığı İstanbul 7 nci İdare Mahkemesinin 2008/575 Esas ve 20.5.2009 günlü kararından anlaşılmaktadır), bunların yapıldığı tarihlerin ve yapılan yerlerin bina sayılıp sayılmadığı belirlenmeden, bu sanık hakkında da kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmiştir.

Bu somut veriler karşısında, esas mahkemesi kararının iki sanığın eylemleri bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu somut veriler karşısında, esas mahkemesi kararının iki sanığın eylemleri bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekmektedir.

1-Sanık ...’ın eylemi bakımından, savunması ve bilirkişilerin raporuna göre binanın 30-50 yıl önce yapılmış olduğunun anlaşılması karşısında, TCY’nın 184 ncü maddesindeki suçun 12.10.2004 tarihinden itibaren suç olarak düzenlenmesi dikkate alınarak, soruşturma evresinde belirlenmesi mümkün olduğu halde, bu yapılmadan dava açılması nedeniyle ve 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasası’nın 223 ncü maddesinin 9 ncu fıkrası gereğince, derhal beraatlik durum söz konusu olduğundan, bu sanık yönünden zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine değil, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirdi.

Çünkü, suç ve cezaların yasallığı ilkesi gereğince (Anayasa, m.38; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 7 ve 5237 sayılı TCY’nın 2 nci maddeleri), henüz yasama organı tarafından suç olarak kabul edilmemiş dönemdeki fiillerden dolayı dava açılmaması gerektiğinden, açılmış dava nedeniyle kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine değil, sanığın beraatine karar verilmesi gerekir. Zira, kamu davasının açılmasından sonra zamanaşımının dolması nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilebilmesi ancak, yasaya uygun olarak açılmış kamu davalarıyla ilgilidir.

Fiilin suç teşkil etmemesine karşın açılmış kamu davasında öncelikle zamanaşımının değil, beraat kararının uygulanması 5271 sayılı Yasanın 223 ncü maddesinin 9 ncu fıkrasının amir hükmüdür. Bu düzenlemeye göre, “ derhal beraat kararı verilebilecek hallerde durma, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilemez”.

Somut olayımızda, TCY’nın 184 ncü maddesiyle ruhsatsız veya ruhsata aykırı bina yapılmasının suç olarak kabul edilmesi, bu maddenin yürürlüğe girdiği 12.10.2004 tarihinden sonraki fiillerle ilgilidir (Bkz. 5237 sayılı TCY’nın 344/1 nci maddesi; Resmi Gazete: 12.10.2004, Sayı: 25611). Bu tarihten önceki fiiller adli suç olarak düzenlenmediğinden, esasen bu konuda dava açılmaması gerekirdi. Davanın açılması üzerine, esas mahkemesince de kabul edildiği gibi, binanın bu tarihten önce yapıldığının anlaşılmasına göre, derhal beraatlik durum söz konusu olup, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi hukuka uygun değildir.

2-Diğer sanık ...’ın fiiliyle ilgili olarak, yukarıdaki açıklamalar karşısında, öncelikle satın alınan binada ruhsata aykırı işlem yapılıp yapılmadığının belirlenmesi gerekirdi.

Çünkü, ruhsata aykırı işlem yapıldı ise, bu kez, hangi tarihte işlem yapıldığı belirlenerek, ruhsata aykırılık 12.10.2004 tarihinden sonra yapılmış ise, bu tarih belirlenerek, fiilin bu tarih ile binanın sanığa satıldığı tarih arasında gerçekleştirildiğinin tespiti halinde, satın almadan önceki ilgililerin sorumluluğu söz konusu olacaktır.

Böyle bir belirlemede eğer, binada satın alındığı 2007 yılından sonra ruhsata aykırı işlem yapılmamış ise, sanığın beraatine karar verilmesi gerekecektir.

Çünkü, ruhsata aykırı işlem yapıldı ise, bu kez, hangi tarihte işlem yapıldığı belirlenerek, ruhsata aykırılık 12.10.2004 tarihinden sonra yapılmış ise, bu tarih belirlenerek, fiilin bu tarih ile binanın sanığa satıldığı tarih arasında gerçekleştirildiğinin tespiti halinde, satın almadan önceki ilgililerin sorumluluğu söz konusu olacaktır.

Böyle bir belirlemede eğer, binada satın alındığı 2007 yılından sonra ruhsata aykırı işlem yapılmamış ise, sanığın beraatine karar verilmesi gerekecektir.

Buna karşın, binada satın alındığı tarihten sonra ruhsata aykırı işlem yapıldığının tespit edilmesi halinde, dosyamız sanığı hakkında zamanaşımı dolmadığından, kamu davasının düşürülmesine değil, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekecektir.

Tüm bu nedenlerle, her iki sanık yönünden, yukarıda ayrı ayrı belirttiğim gerekçelerle, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerektiğinden, yüksek çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/11987, Karar No: 2013/13436, Tarih: 02.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/11987 E.  ,  2013/13436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, İİK.nun 269/a maddesi uyarınca kesinleşmiş icra takibinden kaynaklanan temerrüt nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, davalı borçlu hakkında başlattığı 27.11.2012 tarihli haciz ve tahliye istekli icra takibinde, aylık 900,00 TL'den ödenmeyen 2012 Eylül, Ekim ve Kasım ayları kirası olarak toplam 2.700,00 TL'nin tahsilini istemiştir. Ödeme emrinin davalı borçluya 29.11.2012 tarihinde tebliği üzerine yasal 7 günlük süre içerisinde davalı borçlu tarafından ödeme emrine itiraz edilmediğinden takip kesinleşmiştir. Davalı borçlu aylık 900,00 TL üzerinden istenen kira bedelini ödediğini kanıtlamak zorundadır. Oysa davalı borçlu aylık 850,00 TL'den ödemede bulunmak suretiyle toplam 150,00 TL miktar üzerinden temerrüde düşmüştür. Mahkemece tahliye kararı verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4158, Karar No: 2013/5048, Tarih: 14.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/4158 E.  ,  2013/5048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... .... Asliye Ticaret (... .... Asliye Ticaret Mahkemesi) Mahkemesi’nce verilen 09.11.2010 tarih ve 2006/306-2010/821 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 12.03.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı ...Ş. vekili Av. ... ve diğer davalı ...Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait yelkenli teknenin davalılardan ... İşl. A.Ş.'nin işlettiği ...'da "... Sözleşmesi" gereğince karaya çekilmiş vaziyette bakımı yapılmaktayken 01.04.2005 tarihinde dayanaklarından düşerek hasarlandığını, olayın meydana geldiği marinanın davalı ... şirketi nezdinde hasar tarihini kapsayacak şekilde marina sorumluluk poliçesi ile sigortalı bulunduğunu, hasar nedeniyle müvekkilinin sahibi olduğu teknenin değerinin çok altında satıldığını, davalı marina işletmecisinin sözleşmeden doğan özen borcunu yerine getirmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla tekne değer kaybı olan 60.000,00 TL'nin faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davaya konu olayın davacının maliki olduğu tekneyi karaya çekili vaziyette iken baş (cenova) yelkenini iyi bağlamaması nedeniyle baş yelkenin açılması sonucu devrilmesinden kaynaklandığını, bu hususun müvekkilinin sorumluluğunda olmadığını, yelkenleri toplamak ve toplu halde tutmaktan davacının yükümlü bulunduğunu, tazminat miktarının da nasıl hesaplandığının belli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davaya konu hasarın doğrudan davacının kusuru ile meydana geldiğini, davalı marina işletmecisinin olayda sorumluluğu bulunmadığını, bu nedenle hasardan dolayı müvekkilinin de sorumlu olmadığını, istenen tazminatın gerçek zararın üzerinde ve fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davaya konu hasarın doğrudan davacının kusuru ile meydana geldiğini, davalı marina işletmecisinin olayda sorumluluğu bulunmadığını, bu nedenle hasardan dolayı müvekkilinin de sorumlu olmadığını, istenen tazminatın gerçek zararın üzerinde ve fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen üçüncü bilirkişi kurulu raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait teknede hasar ve zarar yaratan olayın 01.04.2005 günü saat 01.30 itibariyle karada destek kalaslarıyla sabitlenmiş durumdaki teknenin kuvvetli fırtınaya maruz kalıp, baş (cenoa) yelkeninin açılarak şişmesi sonucunda destek kalaslarından kurtularak rüzgâr yönünde devrilmesi suretiyle meydana geldiği, yelkenin rüzgâr etkisiyle açılması ve teknenin bu nedenle devrilip, zarar görmesinde davacının kusur sorumluluğu mevcut ise de marina işleticisi davalının da sözleşmede belirtilmese bile denetim ve kontrolü altında bulunan marinadaki teknelerin genel güvenliği ile ilgili sorumluluğu bulunduğunun kabulü gerektiği, olayın tekne sahibinin gözlem ve müdahale imkanlarının kısıtlı bulunduğu gece vakti ve geç saatlerde meydana gelmesi, marina işleticinin ise sürekli gözetim ve koruma görevini kesintisiz yerine getirmesi gerektiği, kuvvetli rüzgâr ve fırtına için meteorolojik uyarıların yapıldığı, marina işleticisi davalının olaya ve sonuca yakınlığına rağmen gözetim, denetim ve tekne sahibini haberdar ederek önlem almasını temin veya olaya bizzat müdahale ederek olumsuz sonuçların önlenmesine ilişkin yeterli faaliyet göstermemiş olmakla BK'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca müşterek kusurun paylaştırılması sonucu 60.000,00 TL olan zararda davalı marina işletmecisinin %60 oranında kusur ile zararın 36.000,00 TL tutarındaki kısmından sorumlu olduğu, sigortacı davalının ise poliçede öngörülen 5.000 ... Dolarına ilişkin muafiyet indirimi sonucu 29.253,00 TL'den sorumlu olduğu sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile 29.253,00 TL kısmın davalı ... şirketinin birlikte sorumluluğunda olmak üzere 36.000,00 TL'nin davalı ...Ş. için 01.04.2005, davalı ... şirketi için 08.04.2005 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.