muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12459, Karar No: 2014/34141, Tarih: 02.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/12459 E.  ,  2014/34141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekiye ait durakta müşteri beklemekte olan yolcu minibüsünün içinde bulunan bozuk para kesesini çalma şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK.'nın 142/1-c bendinde düzenlenen 'halkın yararlanmasına sunulmuş ulaşım aracı içinde veya bunların belli varış veya kalkış yerlerinde bulunan eşya hakkında hırsızlık' suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek yazılı şekilde uygulama yapılması, müştekinin 58 TL eksik halde kalan parayı aldığı beyan nedeniyle, sanığın müştekiye yönelik eyleminin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüste kaldığından bahisle hüküm kurulması, yine sanığın minibüsün içine girip suça konu keseyi alarak kaçtığı ve müştekinin sanğın koştuğu yönde kontrollü sonucu yakalandığının anlaşılması karşısında, eylemin ulaştığı düzey ve suç yolunda alınan mesafe dikkate alındığında, daha az oranda indirim yapılması gerekirken en yüksek oran olan 3/4 oranında indirime gidilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıktan tahsiline karar verilen toplam 14,00 TL yargılama giderinin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 342/4. maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesi yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölüm tümden çıkarılarak yerine, “ yargılama gideri olarak yapılan toplam 14,00 TL'nin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 342/4. Maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesine'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2056, Karar No: 2025/10372, Tarih: 02.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/2056 E.  ,  2025/10372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1490 E., 2022/2866 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 299. maddesi uyarınca duruşma talebinin reddine karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve müdafiilerinin başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemi; kararın gerekçesiz olduğuna, sanığın paylaşımlarının düşünce özgürlüğü kapsamında kaldığına, açıklanan düşüncelerin eleştiri niteliğinde olduğuna, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, kararın kaldırılmasına vesaire yöneliktir.

III. GEREKÇE

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezalandırılmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Sonuç olarak, suça konu paylaşımdaki ifadelerin söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/577, Karar No: 2012/1821, Tarih: 31.10.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/10-577 E.  ,  2012/1821 K.**

* SUÇ İŞLEMEK AMACIYLA KURULMUŞ OLAN ÖRGÜTE ÜYE OLMA VE ÖRGÜT FAALİYETİ ÇERÇEVESİNDE UYUŞTURUCU MADDE TİCARETİ SUÇLARI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 220

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 88

**"İçtihat Metni"**

Suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olmak suçundan sanıkların 5237 sayılı TCY'nın 220/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına,

Örgüt faaliyeti kapsamında uyuşturucu madde ticareti suçundan ise; sanık Feysel’in  aynı Yasanın 188/3, 188/4, 188/5, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis ve 75.000 Lira adli para, sanık Vahap’ın  anılan Yasanın 188/3, 188/4, 188/5, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis ve 7.500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna, adli para cezalarının taksitlendirilmesine, aynı Yasanın 58/9. maddesi gereğince sanıkların cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, emanette kayıtlı olan sanıklara ait cep telofonu ve sim kartlarının anılan Yasanın  54/1. maddesi,  sanık F.’de ele geçen ve uyuşturucu ticaretinden elde edildiği anlaşılan 3.000 Türk Lirası ile 12.000 Euro paranın aynı Yasanın 55/1. maddesi gereğince zoralımına ilişkin, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesince  verilen 01.04.2009 gün ve 376-54 sayılı hükmün sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 18.05.2010 gün ve 21635-11716 sayı ile;

"E- Sanıklar Feysel ile Vahap hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma ve suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olma ve sanık Bayram  hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Kendilerinde uyuşturucu madde ele geçmeyen sanıkların, diğer sanıklarda yakalanan uyuşturucu maddeler ile ilgilerinin saptanamadığı, telefon konuşmalarında geçen ve ticaretini yaptıkları ileri sürülen maddelerin bulunmaması nedeniyle, uyuşturucu veya uyarıcı nitelikte olup olmadığının teknik yöntemlerle belirlenemediği, böylece sanıklar Feysel ve Vahap hakkında teşkil edilmiş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde, sanık Bayram’ın ise bireysel olarak uyuşturucu madde ticareti yaptıklarına ilişkin yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine, mahkûmiyetlerine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına ve sanıkların tahliyesine karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 15.09.2010 gün ve 219-249  sayı ile;

"......1- Sanık Feysel ; sanıklardan Muhittin’e bir araba verdiğini, 52 Milyar Liraya anlaştıklarını, 6 Milyar Lira alacağı kaldığını, onunla ilgili görüşmelerinin olduğunu, diğer sanıkları tanımadığını ve atılı suçlamaları kabul etmediğini belirtmiş ise de;

Yerel mahkeme ise 15.09.2010 gün ve 219-249  sayı ile;

"......1- Sanık Feysel ; sanıklardan Muhittin’e bir araba verdiğini, 52 Milyar Liraya anlaştıklarını, 6 Milyar Lira alacağı kaldığını, onunla ilgili görüşmelerinin olduğunu, diğer sanıkları tanımadığını ve atılı suçlamaları kabul etmediğini belirtmiş ise de;

Telefon konuşmalarında ve yapılan fiziki takiplerinde diğer sanıklarla irtibat içinde olduğu, uzun süreden beri İspanya'da bulunan ve ispanya ülkesinde yine aynı suçtan dolayı cezaevinde de yatmış olan abisi Necmettin  ile sürekli bir iletişim içerisinde bulunduğu, (K:2 dizi 219-220) de yer aldığı üzere suça konu uyuşturucu maddelerin temin ve nakli için diğer sanıklar ile görüşmeler yaptığı, 04.03.2007 günü Bursa, Kervansaray Termal Otelinde saat 16.30 sıralarında Muhittin, Nejdet, Vahap  ile buluştuğu, bir müddet aralarında görüşme yaptıktan sonra hep birlikte otelden çıkarak … plaka sayılı araca bindikleri, sürücülüğünü Vahap'ın yaptığı bu araç ile Osmangazi İlçesi Çekirge Caddesi-Sıtad Caddesini takiben Kültür Park içerisindeki Y. Restaurant'a geldikleri, restoran içerisinde girişe göre solda bulunan cam kenarında bir masaya oturdukları, bu buluşmanın da fiziki takip ile fotoğraflanarak polis tarafından belgelendiği,

(K:l D:218) de yer aldığı üzere bu buluşmadan önce 23.02.2007 tarihinde Necdet ile Muhittin'in konuştukları ve 'yarın o misafirler gidiyorlar gezmeye çıkıyorlar' diyerek Necdet'e uyuşturucu maddelerin yola çıkacağını nakliye konusunda miktar için sonra konuşacaklarını, uyuşturucunun bir an önce gönderilmesi gerektiğini, 'o kel olan beni 3-4 kez aramış yatıyor musun kalkıyor musun çünkü herhalde onun orada sıkıntı başlamış ... bekliyorlar uzaktan...' şeklinde o kel diye tarif ettiği Feysel ile görüştüğünü, Feysel'in uyuşturucuyu ne zaman gönderebileceklerini sorduğunu, uzakta diye İspanya'daki Necmettin'in beklediğini söylediği,

Telefon konuşmalarında ayrıca sanık Feysel  hakkında 'uzaktakinin kardeşi' deyimi ile İspanya'da bulunan Necmettin’in kardeşi olan sanık Feysel’in  kastedildiği,

Telefon konuşmalarında ayrıca sanık Feysel  hakkında 'uzaktakinin kardeşi' deyimi ile İspanya'da bulunan Necmettin’in kardeşi olan sanık Feysel’in  kastedildiği,

(K:2 D:7-6-5-4)de yer aldığı üzere 25.02.2007 tarihinde Nejdet ile Muhittin'in buluşma yeri ile ilgili konuştukları ve 'oradaki Büyükşehir' şeklinde belirttikleri Bursa'da buluşmayı kararlaştırdıkları, 26.02.2007'de de feribot ile geleceklerini ve binip inecekleri saati Necdet'e Muhittin'in bildirdiği, bu konuşmalardan sonra da belirtilen buluşmanın gerçekleştiği, yine bu buluşmadan sonra Muhittin ile diğer sanıklar arasında telefon konuşmalarının sıklaştığı, İspanya ile de irtibatın sağlanmaya çalışıldığı, 06.0.2007 ve 07.03.2007 tarihlerinde Muhittin'in Feysel'e mesajlar çekerek Necdet ile görüşüp görüşmediği konusunu sorduğu, Feysel'in de yine mesaj ile Muhittin'e 'ihtiyarı ara' şeklinde mesaj çektiği, bu işlerle ilgisinin olmadığını ileri sürmesine rağmen yine 16.04.2007 tarihinde Muhittin ile yaptığı konuşmada, kendisine bir miktar para ayrıldığı, 4 paket uyuşturucunun bozuk çıkmış olması nedeniyle bunların aynı koliden mi yoksa başka kolilerden mi çıktığı konusunda konuştukları.

Nihayet yakalama sonrasında; sanık Feysel'in yakalandığında evinde 6 adet, üzerinde 3 adet, aracında da 3 adet olmak üzere 12 adet cep telefonunun, bir kısmı bu telefonlara takılı, bir kısımda takılı olmayan 15 adet sim kartın yakalandığı, Cano lakabı ile yapılan ve yakalanan uyuşturucu ile ilgili açık görüşmeler içeren 0539 421 97 74 numaralı hattan yapılan konuşmaları kendisinin yapmadığını ve kabul etmediğini belirtmesi üzerine Adli Tıp'tan 29.08.2008 tarihinde alınan raporda 'bu konuşmaların Feysel'ye ait olmadığının kuvvetle mümkün ve muhtemel olduğu' belirtilmiş, bu rapor karşısında bu konuşmaların bu sanık açısından tartışması yapılmamış, ancak; bu konuşmaların yapıldığı… imei numaralı cep telefonu da içinde …numaralı sim kart takılı olarak sanık Feysel  de ele geçirilmiş olması karşısında diğer konuşma ve buluşup görüşmeler ile birlikte bir değerlendirme yapıldığında bu sanığın sanıklar Muhittin  ve Nejdet'in kurduğu örgütün üyesi olarak uyuşturucu madde ticaret ve nakillerini dosya sanıkları ile birlikte gerçekleştirdiği,

2) Sanık Vahap ; sanıklardan Nejdet'in babası, Elmi 'nin uzaktan akrabası olduğunu, Muhittin, Fahri  ve oğlunu da yine eskiden beri ticaret yaptıkları için tanıdığını, Fahri'nin zamanında kredi konusunda babasına yardım ettiği için sıkıştığında banka ile olan sorunlarını çözüp evini ipotek ederek kredi almasına yardımcı olduğunu, krediyi kendi üzerine alıp onlara verdiklerini, diğer sanıkları tanımadığını, örgütten ve uyuşturucu ticaretinden bir bilgisinin olmadığını belirtmiş ise de;