muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5876, Karar No: 2023/5309, Tarih: 19.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/5876 E.  ,  2023/5309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/81 E., 2023/313 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2023/81 Esas, 2023/313 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1725 Esas, 2022/9390 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Mahkemece verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesi'nin 10.04.2017 tarihli ve 2017/18 Esas ve 2017/91 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 09.05.2019 tarihli ve 2017/3153 Esas, 2019/697 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararlarının kaldırılmasına karar verilerek; sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1725 Esas, 2022/9390 Karar sayılı bozma kararıyla; ''Olayın oluş şekli, mağdurenin başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanları, tanık anlatımı ve savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi'' nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2023/81 Esas, 2023/313 Karar sayılı kararına 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca direnilmesi ile sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.04.2023 tarihli ve 9-2023/37485 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Olay yeri fotoğraflarına bakıldığında olayın gerçekleştiği iddia edilen kulübe ile yıkama yerinin yanyana olduğuna, kulübe kapısının da daima açık bulunduğuna, olayın geçtiği gün ve zaman dilimi dikkate alındığında kalabalık ve yoğun olduğuna, sanığın da devamlı çalışma halinde olduğuna, mağdurenin yardım istediğinde sesini rahatlıkla duyurabileceğine ve annesi olan şikâyetçinin beyanına göre mağdureyi uzaktan da olsa görebileceği bir yerde olduğuna, insanların araç yıkamak için sırada beklediği bir yerde herkesin gözü sanığın üzerinde iken sanığın böyle bir eylemde bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, eylemin biri tarafından mutlaka görülmesi gerektiğine, mağdurenin soyut beyanı dışında dosyada delil bulunmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve bu doğrultuda kararın düzeltilerek onanması gerektiğine ilişkindir.

C. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Dosyada mağdurenin soyut beyanları dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında verilen hükmün kaldırılarak sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

C. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Dosyada mağdurenin soyut beyanları dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında verilen hükmün kaldırılarak sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Bölge Adliye Mahkemesince, ''Sanığın tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmeyip mağdurenin annesi ve tanık ... araç yıkadıkları sırada mağdurenin kulübede olduğunu bu kulübede 5-10 ... kaldığını bu sure zarfında mağdurenin kendisiyle konuşmaya çalışıp ayağına sarılması üzerinde dengesini kaybettiğini kendisinin mağduru itip hızla kulübeden çıktığını belirtmiş ise de kamera kayıtlarına göre sanığın kulübede 5-10 ... değil 52 ... kaldığı, bu süre içerisinde mağdurenin sutyeninin rengini sorup onun göğüslerini ellemesi için yeterli bir zaman olduğu ve mağdurenin hemen olayı sıcağı sıcağına annesine anlattığı, tanık ...'in mağdure ...'nın bağırdığını duyduğu yönündeki beyanı, mağdure ve annesinin sanığı daha önceden tanımadıkları ve hatta yargılama aşamasında şikayetçi olmadıkları halde sanığa mağdurenin namus ve iffetiyle ilgili bir konuda iftira atması için herhangi bir sebebin bulunmadığı ve yine olayın sıcağı sıcağına emniyet güçlerine intikal ettirilmesi ve sanığın savunmalarının hayatın olağan akışına uygun düşmediği, zira kulübenin içerisinde mağdurun kendisine bacaklarına sarılıp düşmesi için bir sebebin bulunmadığı bilakis sanığın, mağdurla konuşmaya çalışıp, elini göğsünün içine soktuktan sonra mağdurun itekleyip tepki göstermesi üzerine sanığın sendeleyip düştüğü ve kulübeyi terk edip gittiğine ilişkin mağdurenin anlatımının daha tutarlı, makul ve mantıklı bir anlatım olduğu, esasen mağdurenin bu beyanlarına itibar etmemek için bir sebebin de bulunmadığı gibi mağdurun annesi ...'ın yukarıda belirtildiği üzere bir kısım insani saiklerle sanıkla ilgili şikayetinden vazgeçmiş olmasının sanığın suçu işlemediği anlamına gelmediği gibi ...'nın da şikayetinden vazgeçmesine rağmen aşamalardaki ifadelerinin tutarlı ve istikrarlı olduğu, beyanlarında özü itibariyle bir değişme olmadığı, netice itibariyle mağdurenin aşamalarda özü itibariyle değişmeyen sanığın kendisinin sutyeninin markasını sorup sutyenine bakmak gayesiyle elini tişörtün yakasından içeri sokarak göğüslerini ellemek suretiyle TCK'nın 103/1-2. cümlede belirtilen çocuğa karşı sarkıntılık seviyesini aşmayan cinsel istismar suçunu işlediği'' şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mahkemenin direnme kararı; Olayın oluş şekli, mağdurenin başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanları, tanık anlatımı ve savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında yerinde görülmemiştir. Bölge Adliye Mahkemesince bozma sonrası kurulan hükümde yeni gerekçeler gösterilmemesi nedeniyle anılan hükmün direnme niteliği taşıması karşısında, direnme kararının incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla Tebliğnamedeki onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 22.02.2023 tarihli ve 2023/81 Esas, 2023/313 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1725 Esas, 2022/9390 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10565, Karar No: 2017/4989, Tarih: 25.09.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/10565 E.  ,  2017/4989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/01/2011 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı İdare, davalının Türkiye Zirai Donatım A.Ş. ... Bölge Müdürlüğünde şube müdürü olarak görev yapmakta iken, 4046 sayılı Özelleştirme Kanunu kapsamında 399 sayılı KHK’ya ekli I sayılı cetvele tabi olarak SSK Genel Müdürlüğü emrine araştırmacı olarak naklen atandığını ve 16/04/2001 tarihinde göreve başladığını, zam ve tazminatlarının 4046 sayılı Kanun uyarınca şube müdürü ünvanı üzerinden ödendiği, ancak mevzuatta 4971 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca anılan kanunun yürürlüğe girdiği 2003 yılı Eylül ayından itibaren 3 yıllık sürenin dolduğu 15/09/2006 tarihine kadar zam ve tazminatlarına ilişkin ödemelerin şube müdürü kadrosu üzerinden ödendiğini, ancak söz konusu zam ve tazminatlarının 15/09/2006 tarihinden itibaren ise araştırmacı kadrosu üzerinden ödenmesi gerekirken yapılan inceleme sonucu önceki zam ve tazminatları üzerinden ödeme yapıldığının anlaşıldığını, davalıya Eylül 2006-Ocak 2009 dönemine ait 9.906,60 TL özel hizmet tazminatı ve yan ödeme borcu çıkartıldığını ve 23/02/2009 tarihli yazı ile bildirildiğini, davalının ödeme yapmaması üzerine başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı idarenin hatası nedeniyle kendisine borç çıkarıldığını, hiçbir şekilde idareyi yanıltması veya yanlış beyanda bulunmasının söz konusu olmadığını, durumun tamamen tahakkuk servisinin hatasından kaynaklandığını, 23/02/2009 tarihli idari işlemin iptali amacıyla ...3. İdare Mahkemesinde açtığı davada bozma kararı verildiğini, bu dava sonucunun gözönüne alınarak değerlendirme yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece;...3. İdare Mahkemesince verilecek kararın beklenmesi zorunlu olmadığından davalının bu dosyanın bekletici mesele yapılması yönündeki talebinin yerinde görülmediği, davalıya dosya üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesine göre belirlenen miktarda mevzuat hükümlerine açıkça aykırı bir şekilde ödemede bulunulduğu, yapılan bu ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi gerektiği, davalının 60 günlük idari dava açma süresi geçtikten sonra yapılan hatalı ödemenin geri istenmesinin mümkün olmadığı yönündeki savunmasının yerinde olmadığı gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Dosya kapsamından; davacı İdare tarafından fazla ödendiği iddia olunan 9.906,90 TL'nin 23/02/2009 tarihli işlemle geri ödenmesinin talep edilmesi üzerine, davalı tarafından ... 3. İdare Mahkemesinde işlemin iptali için dava açıldığı, 2009/614 esas, 2010/303 karar sayılı ve 24/02/2010 tarihli ilk karar ile davaya konu işlemin rıza ile ödemeye çağrı niteliğinde olduğu, ödeme yapmaması halinde adli mercilerde dava açılabileceği, bu nedenle işlemin kesin yürütülmesi gereken bir işlem niteliğinde olmaması gerekçesiyle ret kararı verildiği, kararın temyizi üzerine Danıştay 2. Dairesinin 13/05/2011 tarih, 2011/169 esas, 2011/1937 sayılı kararıyla fazladan yapılan ödemenin geri istenilmesi yolunda tesis edilen işlemin, idari davaya konu olacak kesin ve yürütülmesi gereken işlemlerden olması nedeniyle işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek idare mahkemesi kararının bozulduğu, davalı tarafından eldeki davada temyiz dilekçesine ek olarak sunulan 15/01/2016 havale tarihli dilekçe ekindeki ... 3. İdare Mahkemesinin 22/10/2015 tarih ve 2015/2512 esas, 2015/1498 sayılı kararında ise Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22/12/1973 gün ve 1968/8 esas, 1973/14 karar sayılı kararı uyarınca en son 23/12/2008 tarihine kadar olan fazla ödemelerin davalıdan istenmesi mümkün bulunmadığından dava konusu işlemin 23/12/2008 tarihine kadar olan fazla ödemeye ilişkin kısmının iptaline, 23/12/2008 tarihindeki sonraki kısmına ilişkin olarak ise iptal isteminin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Şu durumda, mahkemece eldeki davaya konu fazla ödemenin iadesi talebine dair 23/02/2009 tarihli işlemin ... 3. İdare Mahkemesinde davalı tarafından iptali istenildiği ve henüz verilen kararın kesinleşmediği anlaşılmakla, söz konusu davanın sonuçlanarak kesinleşmesinin beklenilmesi ve ...3. İdare Mahkemesinin dosyası da bu dosya ile birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/414, Karar No: 2023/699, Tarih: 26.12.2023

**Ceza Genel Kurulu         2021/414 E.  ,  2023/699 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2019/57767

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 3. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 60-483

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda sanıkların 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine ilişkin Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.03.2018 tarihli ve 84-35 sayılı hükme yönelik Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 17.04.2019 tarih ve 60-483 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın da Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesince 25.01.2021 tarih ve 1608-75 sayı ile; "…Sanıklar hakkında UYAP örgütlü suçlar soruşturma bilgi havuzunda bir ifade, beyan yahut başkaca bilgi ve belge bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa getirtilerek CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanıklar ve müdafilerine okunup, gerekirse ifade yahut beyan sahiplerinin duruşmada tanık sıfatı ile dinlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 28.04.2021 tarih ve 57764 sayı ile; "...Sanıklar hakkındaki beraat hükümlerine yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair kararı temyiz eden Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının 25.04.2019 tarihli temyiz talebinde ‘...17.04.2019 tarihli celsede verilen esas hakkındaki görüşümüzün içeriğinden de anlaşılacağı üzere sanıklar hakkında mahkûmiyetleri yerine istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi’ şeklinde, davanın esası hakkındaki mütalaaya atıfla bozma isteğinde bulunduğu, başka bir metne yapılan atfın temyiz sebebi sayılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz talebinin CMK'nın 294/1 maddesi anlamında temyiz sebeplerini içermediği ve bu nedenle Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi gereğince reddi gerektiği" görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 04.10.2021 tarih ve 6852-9211 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 04.10.2021 tarih ve 6852-9211 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara yönelik Cumhuriyet savcısı tarafından sunulan ve yalnızca mütalaaya atıf içeren temyiz talebine dayanılarak CMK’nın 289. maddesi kapsamında temyiz incelemesi yapılıp yapılamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığınca 13.04.2017 tarihli ve 2487-357 sayılı iddianame ile sanıkların anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı,

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, sanıkların 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verildiği ve hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucunda sanıklar hakkında yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

Söz konusu kararın da Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği ve temyiz talebinde; "Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.03.2018 tarihli ve 84-35 sayılı ilâmı ile sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçundan dolayı beraat kararı verildiği ve sayın Dairece ve 17.04.2019 tarihli celsede verilen esas hakkındaki görüşümüzün içeriğinden de anlaşılacağı üzere sanıkların mahkûmiyetleri yerine istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır." şeklinde açıklamaların yer aldığı,

Özel Dairece yapılan inceleme sonucunda hükmün eksik araştırma ile karar verildiği isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

V. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Görüşler

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu’nun "Temyiz istidası ve ihtiva edeceği noktalar" başlığını taşıyan 313. maddesi;

"Temyiz eden taraf hükmün hangi cihetine itiraz ve neden dolayı bozulmasını talep etmekte olduğunu temyiz istidasında veya beyanında veyahut layihasında gösterir.

Temyiz için istinad edilen sebeplerde muhakeme usulüne müteallik hukuki bir kaideye mi yoksa kanuni diğer hükümlere mi, muhalefet etmiş olmasından dolayı itiraz olunduğu gösterilir.

Birinci hâlde kanuna muhalif olan vak’alar izah olunur.",

CMK’nın Temyiz başvurusunun içeriği başlığını taşıyan 294. maddesi ise;

"Temyiz eden taraf hükmün hangi cihetine itiraz ve neden dolayı bozulmasını talep etmekte olduğunu temyiz istidasında veya beyanında veyahut layihasında gösterir.

Temyiz için istinad edilen sebeplerde muhakeme usulüne müteallik hukuki bir kaideye mi yoksa kanuni diğer hükümlere mi, muhalefet etmiş olmasından dolayı itiraz olunduğu gösterilir.

Birinci hâlde kanuna muhalif olan vak’alar izah olunur.",

CMK’nın Temyiz başvurusunun içeriği başlığını taşıyan 294. maddesi ise;

"1- Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

2- Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

İstinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dâhil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz yolunda, CMUK’dan farklı şekilde, resen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür.

Gerekçeli temyiz dilekçesi, (ek dilekçe, temyiz layihası) temyiz nedenlerinin gösterildiği dilekçedir. Temyiz dilekçesinde ya da daha sonradan verilen ek temyiz dilekçesinde temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir şekilde gösterilmesi gerekir. CMK'nın 298. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin, örneğin; "Hükmü temyiz ediyorum.", "Resen dikkate alınacak nedenlerle temyiz ediyorum", "Hükmün bozulmasını istiyorum", "Hüküm usul ve kanuna aykırıdır." şeklindeki dilekçelerde olduğu gibi herhangi bir temyiz sebebi içermemesi durumunda tıpkı başvurunun süresi içinde yapılmaması, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkının bulunmaması hâllerinde olduğu üzere usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddi gerekir.

CMUK’un "Temyiz sebebi" başlığını taşıyan 307. maddesi; "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur. Hukuki bir kaidenin tatbik edilmemesi yahut yanlış tatbik edilmesi kanuna muhalefettir." düzenlemesini taşımaktadır.

CMK'nın 288. maddesinde ise temyiz nedenleri;

"1- Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

2- Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." şeklinde belirtilmiş, maddenin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde de;

"Madde, 1412 sayılı Kanun'dan ayrılarak 'kanuna aykırılık' yerine daha geniş anlamlı ve amaca uygun olan 'hukuka aykırılık' sözcüklerine yer vermiştir.