muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13183, Karar No: 2024/15265, Tarih: 26.11.2024

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kovid 19 salgını tedbirleri kapsamında uygulanan vardiya sisteminde yapılan tüm fazla çalışmaların karşılığının ödendiğini, salgın nedeni ile Bakanlığın yayımladığı genelgeler kapsamında alınması gereken tedbirler bağlamında 02.04.2020 tarihinde öncelikle 7 günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, yeni talimatla sabit vardiya sisteminin 14 gün olarak uygulanmaya başlandığını, 375 sayılı KHK’nın geçici 23 üncü maddesi gereği sürekli işçi kadrolarına geçirilen işçilerin ücret ile diğer mali ve sosyal haklarına ilişkin şartların Yüksek Hakem Kurulunca karara bağlanan ve süresi en son sona erecek toplu iş sözleşmesi hükümleri esas alınmak suretiyle belirlenerek uygulandığını, tüm bu gerekçelerle alt işveren işçilerinin, 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) kapsamında işçiden alınması gerekli yazılı beyanlar ve talepler alınmak sonucu kadroya geçirildiklerini, işçilerin rızası olmaksızın herhangi bir işlem yapılmadığını, anılan mevzuat hükmü çerçevesinde işlem yapıldığını, ilgili mevzuat gereğince düzenlenen çalışma sürelerine uyulduğunu, 375 sayılı KHK yapılan ödemelerin kayıtlarla sabit olduğunu, davacının ücretinin geçiş anında maktu olarak belirlendiğini, kadroya geçiş sonrası ücretinin doğru olarak hesaplandığını ve ödendiğini, davacının ödenmemiş herhangi bir işçilik alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası dosyanın yeni esasa kaydedilerek taraflara tebligat işlemlerinin yapıldığı, söz konusu karar içeriği dikkate alınarak tüm işyeri kayıtlarının noksansız celbi için müzekkere yazıldığı, noksanlıklar tamamlandıktan sonra bilirkişiden rapor alındığı, tüm dosya kapsamında getirtilen işyeri kayıtlarından davacının ödenmeyen ulusal bayram ve genel tatil, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının bulunduğu, söz konusu çalışmaların noksansız ödendiğine dair işverence belge ya da ödeme makbuzu sunulmadığı, davacı tarafın ücret, ilave tediye, ikramiye, gece zammı ücreti alacaklarına ilişkin taleplerinin ise yersiz olduğu, bu nedenle sübut bulmayan söz konusu alacakların reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varıldığı, dosya kapsamına uygun ve yeterli bulunan bilirkişi raporu ile hesaplanan alacakların hüküm altına alındığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; davacının çalıştığı Kurumun bakıma muhtaç kişilerden oluştuğunu ve pandemi döneminin de dâhil olduğu süreç içerisinde aynı saatlerde çalışıldığı kabulünün hayatın olağan akışına aykırı düşeceğini, zira bakıma muhtaç kişilerin ihtiyaçları gereği günün her saati çalışmanın zaruri olduğunu, gerek pandemi dönemi gerek pandemi öncesi dönemde davacının fazla çalışma yapmama ya da tatil günlerinde Kuruma gelmeme keyfîliğinin söz konusu olamayacağını, işverenin yazdığı fazla çalışma süreleri üzerinden değil, olması gereken ve fiilen çalışılan günlere göre öncelikle fazla çalışma sürelerinin yeniden tespiti ile bu tespitler neticesindeki çalışma saatlerine göre fazla çalışma ücretlerinin hesaplanması gerektiğini, haftalık 45, günlük 11 saat sınırı aşılmamış olsa bile artan saatlerin de hesaplamaya dâhil edilip ayrı ayrı değerlendirme yapılarak hesaplama yapılması gerektiğini, davacının ücretinin muvafakati alınmadan düşürüldüğünü, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki mahsup uygulamasının hatalı olduğunu, zira ilgili aylara ilişkin fazla ödeme var ise bu ödemelerin sadece ilgili aydan mahsup edilmesi gerekirken yapılan ödemelerin genel toplamdan mahsup edilmesinin usule aykırı olduğunu, davalı işyerinde aralıksız olarak, önce bir hafta, sonra iki hafta ve sonra 10 gün esasına göre çalışan davacıya haftanın 7 günü çalışması nedeniyle iki yevmiye tutarında hafta tatili ücreti, üç yevmiye tutarında bayram ve genel tatil çalışması ödemesi yapılması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; müvekkili İdarenin uygulamasının mevzuata uygun olduğunu, davacının ücretinde eksiklik olmadığını, pandemi döneminde zorunluluk arz ettiği için fazla çalışma yapılması yönünden onay gerekmediğini, indirim uygulanmamasının hatalı olduğunu, davacının hafta tatili alacağına hak kazanmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi istemiyle istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili; müvekkili İdarenin uygulamasının mevzuata uygun olduğunu, davacının ücretinde eksiklik olmadığını, pandemi döneminde zorunluluk arz ettiği için fazla çalışma yapılması yönünden onay gerekmediğini, indirim uygulanmamasının hatalı olduğunu, davacının hafta tatili alacağına hak kazanmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi istemiyle istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davaya konu uyuşmazlıkta davacı işçinin kadroya alınması ile birlikte işverenle imzalanan iş sözleşmesinde asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceğinin açıkça öngörülmediği, konuya ilişkin emsal içtihat da nazara alındığında, davalı Bakanlık uygulamasının yerinde olduğu ve buna göre dava konusu ücret, ilave tediye, ikramiye fark taleplerinin reddinin yerinde olduğu, davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve gece zammı ücreti talepleri yönünden; davalı işverence pandemi dönemi için ayrı bir çalışma usulü uygulandığı ve Ülke çapındaki tüm kurum işyerlerinde uygunlandığının sabit olduğu, davalı Bakanlıkça pandemi dönemine has uygulanan çalışma usulünün davacının çalıştığı işyerinde de uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak uygulanmış ise davacının fazla çalışma, hafta tatili, çalışmasına denk gelmiş ise ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları ve varsa gece zammı alacağının denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak tespit edilmesi gerektiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırıldığı, İlk Derece Mahkemesince Dairenin kaldırma kararı gerekleri yerine getirilerek hukuka uygun hüküm kurulmuş olmakla davacının istinaf istemlerinin isabetsiz olduğu, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen miktar kesinlik sınırının altında kalmakla davalı istinaf isteminin kesinlikten reddi gerektiği açıklanarak davalı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacaklarının bulunup bulunmadığı, fazla çalışma, hafta tatili, gece zammı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanması hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacaklarının bulunup bulunmadığı, fazla çalışma, hafta tatili, gece zammı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanması hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. 4857 sayılı Kanun'un 22, 32, 41, 42, 44, 46, 47, 63, 68 ve 69 uncu maddeleri.

4. 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçen işçilerin geçiş aşamasındaki ücretlerinin tespiti ile bireysel iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün ileriye etkisine ilişkin ilke ve esaslar, Dairemizin 03.05.2023 tarihli ve 2023/3001 Esas, 2023/6593 Karar sayılı kararında şu şekilde açıklanmıştır:

"...

2. 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde çerçevesinde sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçiler ile işveren arasında imzalanan iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümlerinin doğru değerlendirilmesi son derece önemlidir. Dairemiz uygulamasına göre kadroya geçiş sırasında düzenlenen iş sözleşmesinde ücretin sadece asgari ücretin belli bir oranda fazlası yahut geçiş öncesindeki hizmet alım sözleşmesinde öngörülen ücret veya bu ücretin katları olarak belirlenmesi hâlinde, bu ücretin işçinin kadroya geçiş aşamasındaki ilk (temel) ücreti olduğu, taraflar arasında sonraki dönemler yönünden işvereni ücret artışı yapmakla yükümlü kılan bir düzenleme olmadığı kabul edilmektedir. Diğer taraftan iş sözleşmesinde ücretin her ay için asgari ücretin belli bir oranda fazlası şeklinde ödeneceğine yönelik hükümler ileriye etkili hükümler olarak değerlendirilmeli, bu hükümlerin sonraki dönemlere ilişkin ücret artışları yönünden işvereni bağlayacağı kabul edilmelidir.

..."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3722, Karar No: 2010/4519, Tarih: 16.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3722 E.  ,  2010/4519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın masa ayağı yapımı işini içeren eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 16.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13892, Karar No: 2018/11676, Tarih: 02.07.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/13892 E.  ,  2018/11676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... .Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18.06.2015 gün ve 2013/273 Esas 2015/169 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile dahili davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Mahkeme kararı dahili davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere 6100 sayılı Kanun'un 336/3.maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a yapılacağı, 337/1.maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği; böylece, temyiz aşamasında adli yardım talebi hakkında karar verme yetkisinin Yargıtay'a ait olacağı düzenlenmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan dahili davalı ...'ün adli yardım talepli dilekçesiyle birlikte mali durumunu gösterir herhangi bir belge sunmadığı, mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda olduğu kanaatine varılamadığından, başka bir deyişle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334.maddesinde belirtilen koşullar oluşmadığından ADLİ YARDIM TALEBİNİN REDDİNE;

Adı geçen davalının eksik kalan nispi temyiz karar harcını ve temyiz yoluna başvurma harcını tamamlaması yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE,02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Okundu.04.07.2018.HA.
Yargıtay — Esas No: 2016/12343, Karar No: 2018/4803, Tarih: 26.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12343 E.  ,  2018/4803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/03/2016 tarih ve 2014/1416-2016/200 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %23 ortağı olduğunu, diğer davalıların şirketin müdürleri olduğunu, şirketin kafeterya işlettiğini ve şirket müdürlerinin kafeteryanın bulunduğu yerde kanuna ve imara aykırı inşaat çalışmaları yapması nedeniyle işletmenin mühürlenmesine sebep olduklarını, şirketin tüm faaliyetlerini durmuş halde bulunduğunu, şirketin bir tabela şirketi haline dönüştüğünü ileri sürerek davalıların şirket müdürlüğünden azline, eski yönetici olan Selim Bayraktar'ın şirkete kayyım olarak atanmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, kafeteryanın şu anda tadilatta olduğunu, inşaat çalışmasının devam etmekte olduğunu, müdür olan müvekkillerinin TTK ve şirket ana sözleşmesinden doğan özen yükümlülüklerini gereği gibi yerine getirdiklerini, azil için haklı sebeplerin bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davalıların 28.02.2013 tarihli genel kurul ile davalı şirketin müdürü seçildikleri, davalı şirketin 31/12/2012 tarihi itibarıyla borçlarının toplam aktifini 88.354,00 TL aştığı, 31/12/2013 tarihi itibarıyla borcun 475.042,75 TL aşmış olduğu, böylece şirketin borca batık durumda bulunduğu, davalı şirketin faaliyet konusu olan tek kafeteryanın da kapanmış olması karşısında, davalı şirketin 2013 yılında iyi yönetilmediği, şirkete yeni müdürler atandıktan sora mali durumunun bozulduğu, şirketin kâr yerine büyük miktarda zarara uğradığı, davalıların müdürlük görevinden azli için haklı sebeplerin oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne, davalılar ... ve ...'ın davalı ... Kafeterya Şirketinin müdürlüğünden azillerine, davalı şirkete olağanüstü genel kurul toplantısı yapmak ve bu aşamaya kadar davacı şirketi yönetmek üzere ...'un yönetici kayyım olarak tayinine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 26/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20512, Karar No: 2011/5612, Tarih: 30.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20512 E.  ,  2011/5612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yöntem olarak yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

Dava konusu taşınmazdan 1989 yılında 1918 m²'lik enerji nakil hattı geçtiği tapu kaydından anlaşılmaktadır. Bu hat da dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5359, Karar No: 2019/1343, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5359 E.  ,  2019/1343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22489, Karar No: 2013/3337, Tarih: 07.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/22489 E.  ,  2013/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/05/2007 tarihinde haczedilerek şirket çalışanı olan sanığa yediemin olarak bırakılan malların, muhafaza altına alınması amacıyla 27/08/2007 tarihinde aynı adrese gidildiğinde, işyerinin boş olduğu ve haczedilen malların işyerinde bulunmadığının tespit edildiği, sanığın, borçlu şirketin başka bir yere taşındığını ve bilahare borçlu şirketteki görevinden ayrıldığını savunması karşısında, mahkemece borçlu şirketin yeni adresinde mahcuz malların usulüne uygun olarak muhafaza edilip edilmediğinin araştırılması ve muhafaza ettiğinin belirlenmesi halinde beraatine karar verilmesi, aksi halde ise TCK'nın 289/3. maddesi kapsamında dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle muhafaza görevini kötüye kullanma suçunun oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi yerine, eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11867, Karar No: 2019/8840, Tarih: 05.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11867 E.  ,  2019/8840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın mahkeme huzurunda savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini, Bursa'da tomruk taşıyarak geçimini sağladığını, mahalleden tanıdığı ...'in iş bulma vaadiyle kendisini İstanbul'a götürdüğünü, sigorta ve işe başlangıç işlemleri için kendisine evraklar imzalattırdığını, evrakların içeriğini okumadığını, adına şirket kurulmuş olduğunu bilmediğini, GSM şirketlerinden şirketin borcu olduğuna dair yazıların gelmesiyle adına şirket kurulduğunu öğrendiğini ifade etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; yoklama tutanakları, matbaa teslim formu ve sanığın veya faturaları kullanan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinden temin edilecek sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, söz konusu belgelerdeki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki ve diğer belgelerdeki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda üzmem bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise .... isimli kişinin açık adres ve kimlik bilgileri tespit edilerek CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık olarak dinlenilmesi, kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığı, suça konu faturalar üzerindeki yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların adı geçene ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, suç tarihinde mükellefiyet adına verilen matrahlı KDV beyannamelerinin kimin tarafından verildiğinin de araştırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçlarında, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 05.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.