muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17693, Karar No: 2023/26149, Tarih: 21.12.2023

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir “toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHM'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski/Polonya, 18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye ...’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif.” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Somut olaya gelince; sanığın eyleminin katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Somut olaya gelince; sanığın eyleminin katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

2.Kabule göre de; Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 Esas, 2013/297 Karar sayılı ve 11.06.2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanunun 43 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre artırılacağı öngörülmüştür. Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir. Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda, sanığın suç tarihinde yaptığı ve yayınladığı tek haber ile her iki katılana yönelik açıklamalarda bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın katılanlara yönelik hareket eylemlerinin aynı yer ve zamanda, aynı suç işleme kararıyla, birbirini takip eden söz ve davranışlarla gerçekleşmesi dikkate alınarak, hukuken bir bütün halinde tek bir hakaret fiilini oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen aynı nev’iden fikri içtima hükümleri uyarınca tek ceza verilip, bu cezanın aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca arttırılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri verilmesi,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17901, Karar No: 2016/10138, Tarih: 29.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/17901 E.  ,  2016/10138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, mala zarar verme

HÜKÜM : Kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/2, 62, 51. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası, erteleme (iki kez), mala zarar verme suçundan TCK'nın 151/1, 62, 51. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası, erteleme.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın açık kimlik bilgileri tespit edilemediğinden haklarındaki soruşturma tefrik edilen şüpheliler ile birlikte, aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılan ...'in işlettiği büfeye geldiği, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüphelilerin, sanığın yönlendirmesi üzerine katılan ...ve o sırada büfede bulunan diğer katılana vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralayıp büfede bulanan eşyalara zarar verdikleri anlaşıldığından mala zarar verme ve her iki katılana yönelik kasten yaralama suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Kararın gerekçesinde sanığın azmettirmesi üzerine açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüphelilerin atılı suçları işlediği kabul edilmesine karşın, TCK'nın 38. maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Kasten yaralama suçunun silahtan sayılan sopa ile gerçekleştirilmesi karşısında; sanık hakkında TCK'nın 86/3-e maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4856, Karar No: 2023/1110, Tarih: 05.04.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4856 E.  ,  2023/1110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2015 tarihli ve 2015/665 Esas, 2015/1423 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.09.2020 tarihli ve 2016/98400 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

1.Eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna,

2. Bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığına

3. Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebebi

1. Eksik ceza tayin edildiğine,

2. Takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna,

3. Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesi gerekçesinde; "... Suç tarihinde Saat 09:10 sıralarında Sanık ...'ın kullandığı, . plaka sayılı aracın . Caddesi .Hastanesi önünde ... hastanesi kavşagına doğru seyir halinde iken istikametine göre sağ taraftan kaplama girerek yaya geçidini kullanıp karşıdan karşıya geçmekte olan müteveffa ...'ın aracın sağ ön ve sağ ön ... kısımları ile çarpması sonucu ölümlü olay meydana geldiği, olay mahalinde yolun 7 m. genişliğinde tek yönlü - bölünmüş - iki şeritli, zemin alsfat- kuru vaktin gündüz alan açık meskun mahal olduğu, şüpheliye ait aracın ölene çarpması sonrası 48 m ileride durduğu, fren izinin bulunmadığı, yayanın çarpma sonrası yaklaşık 25 m ileriye savrulduğu, ölenin geçişini yaya geçidinden yaptığı, çarpma noktasının yaya geçidinin üzerinde bulunduğu, 55 metre mesafede yaya geçidi bulunduğuna dair uyarı levhasının bulunduğu, kamera görüntülerinin incelenmesinde ölenin elinde herhangi bir cisim olmadığı, görüşüne engelleyici kıyafetinin bulunmadığının tespit edildiği, Adli Tıp Kurumunun 23/02/2015 tarih ve 7444/325 sayılı raporuyla ölenin genel beden travmasına bağlı kafa ve stermum kemik kırıklarıyla birlikte beyin kanaması beyin doku harabiyeti iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama pnömotoraks sonucu meydana geldiği, tespit edildiği, Adli Tıp Kurumunun 05.03.2015 tarih ve 12979/1911 sayılı raporuyla Sanık sürücü Yusuf Nacar'ın idaresindeki kamyonet ile meskun mahaldeki yolda seyir halindeyken seyrini meskun mahal şartlarına göre ayarlaması, yaya geçidi olan olay mahalline yaklaşırken hızını azaltması ve seyirini daha kontrollü bir şekilde, gerektiğinde durabilecek şekilde sürdürmesi gerekirken mevcut hızıyla yaya geçidine geldiğinde seyir istikametine göre sağ taraftan kaplamaya girmek suretiyle yaya geçidinden karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile asli derecede kusurlu olduğunun, müteveffa ...'ın olay mahali yaya geçidinde karşıdan karşıya geçişi öncesi kendi can güvenliği açısından yol üzerinde gerekli - yeterli kontrolleri yapması gerektiği hususlarına riayet etmediği, kontrollü şekilde karşıdan geçişini yapması gerekirken yaklaşmakta olan aracın hız ve mesafesine de dikkate almadan geçişi sırasında şüpheli sürücü idaresindeki aracın çarpmasına maruz kaldığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışları ile tali derecede kusurlu olduğunun tespit edildiği, Mahkemizce yapılan keşif sonucunda kazanın meydana geldiği yerin hastane yakınında, otobüs durağı ve işaretlerinin, yaya geçidi ve işaretlerinin olduğu yerde olduğu gözlemlenmiştir. Sanık keşifte sola baktığını mütevvefayı görmediğini beyan etmiştir.yine tutulan tutanaklarda fren izine rastlanmadığının belirtilmesi sanığın şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince müteveffayı görmediğini göstermektedir, dosyada cd incelemelerinde ve arabada meydana gelen hasarda göz önüne alınarak sanığın şehir içi hız limitlerinin üzerinde olduğu gözükmektedir

. Sanık keşifte sola baktığını mütevvefayı görmediğini beyan etmiştir.yine tutulan tutanaklarda fren izine rastlanmadığının belirtilmesi sanığın şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince müteveffayı görmediğini göstermektedir, dosyada cd incelemelerinde ve arabada meydana gelen hasarda göz önüne alınarak sanığın şehir içi hız limitlerinin üzerinde olduğu gözükmektedir. Yine keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda da sanığın asli kusurlu olduğu tespit edilmiştir. Her ne kadar burada mütevveffaya tali kusur verilmemiş ise de esasa ilişkin bir çelişki olmadığından sanığın kusurunun keşifle birlikte mahkeme hakimi gözlemiyle de saptandığından yeniden bir bilirkişi raporu aldırılmamıştır. Kaldi ki müteveffanın tali kusurlu olmasının sanığın bilinçli taksir durumunu etkilemeyeceği müstekar kazanmış Yargıtay Kararlarında da belirtilmektedir. Sanığın yaya geçidinde uyarı ve levhaların olduğu, hastane ve otobüs duraklarının bulunduğu şehir içi hız limitinin üzerinde olacak şekilde ve önüne bakmadan araba kullanarak meydana gelen sonucun olabileceğini ortalama zekalı ehliyet sahibi birisi tarafından öngörerebilecek durumda olmasına rağmen sonucu istemeyerek bilinçli taksirle hareket etmiştir. (yine keşif sonucu mahkeme gözlemi olarak takriben 50 metre-Orion kavşağı- öncesinde trafik işıkları ve döner kavşak bulunmaktadır) ...Tüm bu açıklanan sebeplerle sanığın üzerine atılı Taksirle Ölüme Neden Olma suçunu işlediği sanık savunması, tanık beyanları, otopsi raporu, ATK raporu, dosyada mevcut cd görüntüler, tutanaklar, resimler ve tüm dosya kapsamından anlaşılarak sanığın cezalandırılmasına ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. Sanığın asli kusurlu olması sebebiyle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmiştir.Yukarıda açıklanan nedenlerle sanığın bilinçli taksir ile hareket ettiği kanaatiyle temel cezadan 22/3. maddesi gereğince artırım yapılmıştır. Sanığın olaydan dolayı pişmanlığı ve üzüntüsü mahkemece gözlemlendiğinden sanık hakkında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılmıştır. Sanığın eyleminin bilinçli taksirle işlediği anlaşıldığından yasal olarak mümkün olmadığından TCK'nın 50/a maddesinin uygulanarak paraya çevirme seçenek yaptırımı uygulanmamıştır. Sanığın cezasının 2 yıldan fazla olması sebebiyle sanık hakkında koşulları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesinin ve TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Olayın oluş şekli, sanığın kusur durumu ve olayda bilinçli taksir halinin bulunması nedeniyle TCK'nın 53/6. maddesi gereğince takdiren 2 yıl süre ile sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiştir...." denilmiştir.

2. Sanığın alınan savunması "Sabah işe gitmek için kalktım yanımda eşim de vardı 34 BM 3388 plaka sayılı aracım ile işe gitmek için yola çıktım, Orionun oradaki ışıklardan sonra ortalama 50-60 km hızla gidiyordum Reyap hastanesinin orada yaya geçidini gördüm ve orada insanlar vardı onlara dikkat ettim, yaya geçidini geçtim, bir anda sağ taraftan birşeyin geldiğini farkettim, bir anda refleksle sola kırdım, ama kurtaramadım, keşke ona değilde olanlar bana olsaydı..." şeklindedir.

3. 11.12.1998 doğumlu ölen ...'ın anne-babası olan katılanların aşamalarda sanık hakkında şikayetçi oldukları ve katılma talebinde bulundukları görülmüştür.

4. ...'ın kesin ölüm sebebini belirleyen, 23.02.2015 tarihli Otopsi Tutanağına göre; "...Kişinin ölümünün genel beden travmasına bağlı kafa ve sternum kemik kırıklarıyla birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama, pnömotoraks sonucu meydana gelmiş olduğu..." kanaatinin bildirildiği anlaşılmıştır.

5. Kazanın hemen sonrasında düzenlenen 23.01.2015 tarihli Kaza Tespit Tutanağına göre sanığın idaresindeki kamyoneti ile seyri sırasında olay mahalli yaya geçidine geldiğinde, aracının ön sağ kısmı ile yaya geçidinden karşıya geçmekte olan yaya ...'a çarptığı, sanığın yaya geçidine yaklaşırken aracının hızını azaltmamak ve aracının hızını yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak kuralını ihlal ettiğinden tam kusurlu, yayanın ise kusurunun bulunmadığı belirtilmiştir.

6. Soruşturma aşamasında Adli Tıp Kurumu ... Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 05.03.2015 tarihli rapora göre, sanığın idaresindeki kamyonet ile meskun mahaldeki yolda seyir halindeyken seyrini meskun mahal şartlarına göre ayarlaması, yaya geçidi olan olay mahalline yaklaşırken hızını azaltması ve seyrini daha kontrollü bir şekilde, gerektiğinde durabilecek şekilde sürdürmesi gerekirken mevcut hızıyla yaya geçidine geldiğinde seyir istikametine göre sağ taraftan kaplamaya girmek suretiyle yaya geçidini kullanmak suretiyle karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli derecede; ölen yayanın ise olay mahalli yaya geçidinde karşıdan karşıya geçişi öncesi kendi can güvenliği açısından yol üzerinde gerekli-yeterli kontrolleri yapması gerektiği hususlarına riayet etmediği, kontrollü şekilde karşıdan karşıya geçişini yapması gerekirken yaklaşmakta olan aracın hız ve mesafesini de dikkate almadan geçişi sırasında sanık sürücü idaresindeki aracın çarpmasına maruz kaldığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali derecede kusurlu olduğunun bildirildiği görülmüştür.