muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1084, Karar No: 2025/195, Tarih: 13.01.2025

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (HMK) “İspat Yükü” başlıklı 190 ıncı maddesinde;

“(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

(2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır.Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.”

3.Aynı Kanun’un “Tarafların Belgeyi İbraz Etmesi” başlıklı 220 nci maddesinde;

“(1) İbrazı istenen belgenin, ileri sürülen hususun ispatı için zorunlu ve bu isteğin kanuna uygun olduğuna mahkemece kanaat getirildiği ve karşı taraf da bu belgenin elinde olduğunu ikrar ettiği veya ileri sürülen talep üzerine sükut ettiği yahut belgenin var olduğu resmî bir kayıtla anlaşıldığı veya başka bir belgede ikrar olunduğu takdirde, mahkeme bu belgenin ibrazı için kesin bir süre verir.

(2) Mahkemece, ibrazı istenen belgenin elinde bulunduğunu inkâr eden tarafa, böyle bir belgenin elinde bulunmadığına, özenle aradığı hâlde bulamadığına ve nerede olduğunu da bilmediğine ilişkin yemin teklif edilir.

(3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.” hükümlerine yer verilmiştir.

4. Buna göre İlk Derece Mahkemesince salt davalı tarafın beyanlarına dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi hatalı olup, davacının yaralanmasına neden olduğu iddia edilen tüpün uhdelerinde olduğunu kabul eden davalılara tüpün temini için HMK'nun 220/3. maddesi ihtarını içeren meşruhatlı davetiyenin usulüne uygun olarak tebliği ile sonucuna göre HMK 220/3 maddesi uyarınca işlem yapılması; davacının yaralanmasına ilişkin tüm hastane evrakları getirtilerek davacıda meydana gelen yaralanmanın tüpten kaynaklanıp kaynaklanmadığı, olay tarihinde tüpte herhangi bir ayıp bulunup bulunmadığı, tüpün iddia olunan zarara sebebiyet verip vermeyeceği, davacının eylemlerinin illiyet bağını kesip kesmediği, zararı ağırlaştırıp ağırlaştırmadığı, davacının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı hususunda üniversitelerde görevli akademik kariyere sahip makine mühendisi, iş güvenliği uzmanı ve cildiye alanında uzman hekim bilirkişiden oluşturulacak bilirkişi heyetinden ayrıntılı ve açıklayıcı, denetime elverişli, tarafların itirazlarını karşılar nitelikte rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14234, Karar No: 2018/14215, Tarih: 12.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/14234 E.  ,  2018/14215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre, "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır." Aynı maddenin 6099 sayılı Kanun'un 9. maddesiyle değiştirilen 2. fıkrasına göre ise; "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır." Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için, daha önce aynı adrese Kanun'un gösterdiği usullere uygun bir tebligat yapılmış olması ve muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilememesi gerekmektedir. Aksi halde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması mümkün değildir.

Somut olayda, dosyanın diğer sanığı ...’a dosyada çıkarılan ilk tebligatın sanığın taşındığından dolayı iade edildiği, mahkeme tarafından zorla getirme kararı sonrasında sanığın ikinci celse hazır edildiği ve savunmasının alındığı, sanığın yokluğunda verilen hükmün sanığın duruşmada bildirmiş olduğu adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligat parçasının adreste ayrıldığından bahisle iade edilmesi üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 22.09.2014 tarihinde tebligat yapıldığı, yukarıda da belirtildiği üzere Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olmasının gerektiği, aksi halde 35. maddeye göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle sanığa 22/09/2014 tarihinde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebliğ yapıldığı belirtilen adrese daha önce usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla; gerekçeli kararın mahkemesince sanık ...’a usulüne uygun olarak tebliğ edildikten sonra temyiz talebinde bulunması halinde, temyiz dilekçesi eklenerek ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10005, Karar No: 2010/1462, Tarih: 09.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10005 E.  ,  2010/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.01.2008 tarih ve 2005/994 - 2008/26 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekillerince ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, İnter Televizyon Servisleri A.Ş’ye müvekkilince elkonulduğunu, elkoyma sonrasında kasada olması gereken nakit ve çek tutarları ile mevcutlar arasında fahiş farklar bulunduğunun tespit edildiğini, bu durumun şirket kasasına ödenmemiş olmakla birlikte fiktif olarak ödenmiş görünen apel tahsilatlarından kaynaklandığını, davalıların bir kısmının figüran ortak bir kısmının hakim ortak konumunda bulunduklarını, diğerlerinin de değişik kademelerde yönetici sıfatlarının olduğunu, el ve işbirliği içinde bulunduklarını, muvazaalı ve organize hareket ederek bu zararı meydana getirdiklerini ileri sürerek, ıslah ile artırılmış olarak 296.500.00 YTL’nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili ile davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlara göre, davanın şirket zararının yönetici, denetçi ve çalışanlarından tahsiline yönelik olduğu, bu davaya HUMK'nun 17. maddesi uyarınca şirket merkezinde bakılacağı, bu yetkinin kamu düzenine ilişkin kesin yetki kuralı olduğu, 19.07.2007 tarih ve 336 sayılı HSYK kararı ile Bakırköy Ticaret Mahkemesi kurulduğu, davacı şirketi merkezinin bu mahkeme yargı alanında kaldığı gerekçesiyle dosyanın Bakırköy Ticaret Mahkemesine devrine, bir kısım davalılar yönünden HUMK’nun 409. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, bir kısım davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, bir kısım davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, bir kısım davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3955, Karar No: 2022/11400, Tarih: 02.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/3955 E.  ,  2022/11400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Milli Gemi Siciline kayıtlı ... 6 adlı gemi hakkında ... Devleti’nde bulunan noterlikçe düzenlen sözleşme ve belgelere (kanuni rehin hakkına) dayalı olarak taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile icra takibinde, ör 8 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun icra dairesine itirazı ile duran takibin devamını sağlamak amacıyla; alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, ilk derece mahkemesince, davanın reddine karar verildiği, alacaklı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacının alacağının TTK'nun 1320. maddesinde zikredilen ve kanuni rehin hakkı bahşeden alacak niteliğinde olduğu iddiasına dayandığı, davalılar tarafından sair itirazlarla birlikte gemi alacaklısı hakkına da itiraz edilerek alacağın kanuni rehin hakkı bahşeden ve 1320. maddesinde sayılan alacaklardan olmadığına yönelik itirazda bulunulduğu, bu haliyle çekişmeli hale gelen alacağın niteliğinin belirlenmesinin, dosya kapsamında ibraz edilen dayanak belgelerin gemi alacağı ve dolayısıyla kanuni rehin hakkı bahşedip etmeyeceğinin açılacak itirazın iptali davasında değerlendirilebileceği gerekçesi ile alacaklının istinaf başvurusunun HMK’nun 353/1-b(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK’nun 153/a maddesinin birinci fıkrası uyarınca; “Taşınır rehninin paraya çevrilmesine ilişkin hükümler, bayrağına ve sicile kayıtlı olup olmadığına bakılmaksızın bir gemi üzerindeki hapis hakkı ile gemi alacağının verdiği rehin hakkının paraya çevrilmesinde de uygulanır.” Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise “İpoteğin paraya çevrilmesine ilişkin hükümler, gemi ipoteğinin paraya çevrilmesine de uygulanır. Bu hükümlerde geçen “taşınmaz” terimi Türkiye’de veya yurt dışında sicile kayıtlı olan gemileri; “tapu sicili” terimi gemi sicilini ve “ipotek” terimi gemi ipoteklerini anlatır.” hükmü yer almaktadır. Takibin dayanağı gemi ipoteği ise bahsi geçen maddenin ikinci fıkrası uyarınca sicile kayıtlı gemiler İİK kapsamında taşınmaz olarak değerlendirilmelidir.

Bahsi geçen hükümler dikkate alındığında sicile kayıtlı gemiler hakkında iki şekilde takip yapılabilir. Bunlardan birincisi gemi ipoteğinin paraye çevrilmesi yolu ile takip olup, bunun için 6102 sayılı TTK’nun 1015. maddesi kapsamında kurulmuş bir ipoteğin varlığı şarttır. Gemi üzerindeki taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapılabilmesi için ise Türk Hukuku’nda düzenlenen taşınır rehnine ilişkin hükümlerden birinin varlığı gerekmektedir. ESAS NO : 2022/3955

Bunlardan biri de TTK’nun 1321. maddesi kapsamında gemi alacağının sağladığı kanuni rehin hakkıdır. Gemi alacaklısı hakkı veren alacaklar ise yine TTK’nun 1320. maddesinde tahdidi olarak sayılmıştır. Diğer bir deyişle, kanuni rehin hakkında dayalı takip başlatılabilmesi için alacağın TTK’nun 1320. maddesinde sayılan gemi alacaklısı hakkı veren alacaklardan biri olması gerekmektedir.

Öte yandan, itirazın kaldırılmasında, icra mahkemesi, öncelikle alacağın esasına ilişkin olmayan şekli ve takip hukukuna (alacaklının takip yapma yetkisine ilişkin olan) itirazları inceler, ardından takip hukukuna ilişkin itiraz yerinde bulunursa, alacağın varlığını ve (yapılmışsa) borçlunun alacağın esasına ilişkin itirazlarını incelemeden, alacaklının itirazın kaldırılması talebini reddeder. (Prof. Dr. Baki Kuru, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, 2013, s. 304 – Prof. Dr. Hakan Pekcanıtez, İcra ve İflas Hukuku Ders Kitabı, 2020, s. 124)(Benzer nitelikte itirazın kaldırılmasında takip hukuna ilişkin itirazların öncelikle incelendiği Dairemizin 03.07.2018 tarih ve 2018/2997 E. - 2018/7203 K., 05.06.2018 tarih ve 2018/2718 E. - 2018/5897 K., 01.12.2021 tarih ve 2021/5464 E. - 2021/10906 K. sayılı kararları)

Somut olayda, takip konusu ... 6 adlı gemi Milli Gemi Siciline kayıtlı olup, taraflarca Moritanya Devleti’nde düzenlenen sözleşmelerin gemi siciline şerh edilmediği, yani usulünce kurulmuş bir gemi ipoteğinin olmadığı, ayrıca bahsi geçen sözleşmelerdeki alacağın da gemi alacaklısı hakkı veren alacaklardan olmadığı görülmüştür. Bu nedenle, gemi hakkında başlatılan takip yolu hatalı olup, bu husus re’sen gözetilmelidir. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince, alacağın kanuni rehin hakkı kapsamında olup olmadığının itirazın iptali davasında değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş ise de; bu gerekçe yerinde olmayıp, kanuni rehin hakkına ilişkin değerlendirmenin icra mahkemesi hakimi tarafından yapılması gerekmektedir. Bunu yasaklayan herhangi bir hüküm bulunmamaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusunun yukarıda yazılı gerekçe ile reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta talep esastan reddedildiğinden hükmün gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusunun yukarıda yazılı gerekçe ile reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta talep esastan reddedildiğinden hükmün gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının reddi ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nin 22.02.2022 tarih ve 2021/1743 E. - 2022/252 K. sayılı kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/4. maddesi uyarınca ONANMASINA, karar düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 02.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8173, Karar No: 2024/1355, Tarih: 08.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8173 E.  ,  2024/1355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2626 Esas, 2023/256 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ergani 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/403 Esas, 2022/499 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesi verilmek suretiyle süresinde temyiz edilmiş ise de temyiz harcının yatırıldığına dair makbuza rastlanmamış olup, temyiz harcı alınmış ise buna ait belgenin, harç alınmamış ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi yollaması ile 344 üncü maddesi gereğince temyiz harcının yatırılması için davalılar vekiline muhtıra tebliğ edilip harcın yatırılmaması durumunda 344 üncü maddesi uyarınca işlem yapıldığına dair belgenin, dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1851, Karar No: 2014/8947, Tarih: 04.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1851 E.  ,  2014/8947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 15. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/342-2013/836

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, davalının babası B.. S.. 'in 01.11.2001 tarihinden itibaren Darülacizede kaldığını, davalının babasının emekli olduğunu ve aylık 900,00 TL emekli maaşı aldığını, maaşının bakım masraflarını karşılamadığını, davalının kanunen babasına bakmakla yükümlü olduğunu ileri sürerek, aylık 600,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesini ve nafakanın her yıl ÜFE oranında artırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, herhangi bir işte çalışmadığını, babasının maaşının Darülacize tarafından alındığını, nafaka ödeyecek gelire sahip olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 300,00 TL yardım nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak, davalının babasının kaldığı davacı kuruma babasının infak ve iaşelerinde harcanmak üzere verilmesine, nafakanın her yıl TEFE-TÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Kişi, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anılan yasa maddesinde sayılan kişilerden yardım nafakası isteyebilir. Ne varki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK. 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda, davalının babası Burçin Soyuer'in 01.11.2001 tarihinden itibaren Darülacizede kaldığı, davalının babasının emekli olduğu ve aylık 900,00 TL emekli maaşının bakım ve iaşesi karşılığında Darülacize tarafından alındığı, davalının babasına kurum tarafından aylık 180,00 TL aylık verildiği; davalının ise boşanmış olduğu, herhangi bir işi ve geliri bulunmadığı, annesiyle birlikte yaşadığı, geçiminin annesi tarafından sağlandığı, üç ayda bir Anadolu Emeklilikten 370,00 TL maaş aldığı anlaşılmıştır.

Davalının babası Burçin Soyuer'in emekli maaşının bulunduğu ve kurumdan her ay düzenli olarak aylık aldığı dikkate alındığında, kendi geçimini sürdürmekten yoksun olmadığı, davalının ise işi ve gelirinin olmadığı ve annesi tarafından geçiminin sağlandığı dikkate alındığında, davalı aleyhine hükmedilen aylık 300,00 TL yardım nafakasının davalıyı geçim sıkıntısına düşüreceği anlaşıldığından, TMK'nun 364/1. vd. maddeleri gereğince koşulları oluşmadığından yardım nafakası talebinin mahkemece reddedilmesi gerekirken, yasa hükümleri ile delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.