muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/293, Karar No: 2023/129, Tarih: 08.03.2023

5237 sayılı TCK’nın "Netice sebebiyle ağırlaşmış suç" başlıklı 23. maddesi;

"(1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir" şeklindedir.

Buna göre; failin gerçekleştirdiği bir eylemde, kastettiğinden daha ağır veya başka bir sonucun meydana gelmesi hâlinde, sorumlu tutulabilmesi için netice bakımından en azından taksirle hareket etmiş olmasının kabulü gerekmektedir. Fail, bu sonucun meydana gelmesinden taksirle bile sorumlu tutulamıyorsa, objektif sorumluluğun kaldırılmasının doğal bir sonucu olarak, sadece nedensellik bağının bulunuyor olması, neticeden sorumlu tutulması için yeterli olmayacaktır.

Öğretide, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçun, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç ve görünüşte ya da gerçek olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç olarak iki farklı şeklinin bulunduğu kabul edilmektedir. Gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda, failin hareketi sonucunda kastettiğinden daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla bağımsız bir suç tipi ortaya çıkmaktadır. Örneğin, yaralama suçunda mağdurun ölmesi, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hâlidir. Görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda ise, failin hareketi sonucunda suçun oluşması için aranan neticeden başka, niteliği de farklı olan daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla temel suç niteliği aynı kalmakla beraber yalnızca ceza ağırlaştırılmaktadır. Örneğin, cinsel saldırı suçunda mağdurun bitkisel hayata girmesi, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hâlidir (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, 5. Bası, ... 2015, s. 286 vd; ... Emin Artuk, ... Gökcen, A.Caner Yenidünya, TCK Şerhi, Turhan Kitabevi, ... 2009, c 3, s. 2484 vd.).

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde düzenlenmiş bulunan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suça ilişkin genel kuralın, özel hükümler arasında kendisine yer bulduğu maddelerin başında gelen TCK’nın 87. maddenin 4. fıkrasına göre, gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi TCK’nın 86. maddesinin 1. fıkrası veya 1. fıkrası ile birlikte 3. fıkrası kapsamında bulunur ve bunun sonucunda da ölüm meydana gelirse, en azından taksirle hareket etmiş olmak şartıyla faile belirtilen cezaların verileceği öngörülmektedir.

Kasten yaralama sonucu mağdurun ölmesine ilişkin TCK'nın 87. maddesinin 4. fıkrasının uygulanması için;

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

b- Mağdurun TCK’nın 86. maddesinin birinci fıkrası kapsamında yaralanmış olması veya 86. maddenin birinci fıkrası kapsamındaki yaralama fiilinin üçüncü fıkra da ihlal edilmek suretiyle gerçekleştirilmesi,

c- Failin eylemi ile arasında illiyet bağı bulunacak şekilde mağdurun ölmesi,

d- Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

a- Failin yaralama kastı ile hareket etmesi,

b- Mağdurun TCK’nın 86. maddesinin birinci fıkrası kapsamında yaralanmış olması veya 86. maddenin birinci fıkrası kapsamındaki yaralama fiilinin üçüncü fıkra da ihlal edilmek suretiyle gerçekleştirilmesi,

c- Failin eylemi ile arasında illiyet bağı bulunacak şekilde mağdurun ölmesi,

d- Failin meydana gelen ölüm sonucuna ilişkin en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Buna göre, fail mağduru yaralamak amacıyla hareket etmeli, mağdurun yaralanacağını bilmeli ve bu sonucu istemelidir. Bununla birlikte fail mağdurun yaralanmasını değil de, ölmesini istemiş ve ölüm meydana gelmiş ise bu durumda kasten öldürmeden sorumlu tutulacaktır.

Madde metnine göre faile verilecek ceza belirlenirken kasten yaralama suçunun düzenlendiği TCK'nın 86. maddesinin birinci ve üçüncü fıkralarına yollama yapılmıştır. O hâlde, mağdurun basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek dereceden daha ağır şekilde yaralanması gerekmektedir. Anılan maddenin 2. fıkrasında karşılığını bulan basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde meydana gelen yaralamalarda 87. maddenin 4. fıkrası uygulanamayacaktır.

Üçüncü şart olarak mağdurun ölmesi ve failin eylemi ile mağdurun ölümü arasında uygun nedensellik bağının bulunması gerekir.

Son olarak, failin meydana gelen bu ölüm sonucundan, en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması gerekir.

Diğer yandan, 5237 sayılı TCK’nın “Kasten öldürme” başlığı altında 81. maddesinde düzenlenen suçun manevi unsuru öldürme kastı iken, 87. maddesinin 4. fıkrasına düzenlenen yaralama sonucunda ölüme neden olma suçunun manevi unsuru yaralama kastıdır. O hâlde, kasten öldürme suçu ile kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçu arasındaki ayırıcı kriterlerden en önemlisi manevi unsur farklılığı olacaktır. Suçun vasıflandırılması için failin kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğu büyük önem taşımaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanık ... ile maktul ...’in 22.01.2007 tarihinde resmî nikâhla evlendikleri, bu evliliklerinden..., ... ve ... isimli üç çocuklarının olduğu, maktulün inşaatlarda yevmiye ile çalışarak geçimini sağladığı, tarafların ekonomik sıkıntılar yaşadıkları, 26.12.2013 tarihinde saat 11.30 sıralarında...ilçesi, İnönü Mahallesi, ... Sokak, 21/2 numarada bulunan ikametlerinde 6 yaşındaki kızları...’in olmadığı, sanık ve maktul arasında ev kirasının ödenmemesinden dolayı tartışma çıktığı, maktulün sanığa fiziksel şiddet uygulamaya başladığı, sanığın kömür çuvalının ağzını açmakta kullandığı ekmek bıçağı ile maktulü bir defa vurmak suretiyle sol meme başının 6,5 cm altından yaraladığı, komşularına haber vererek maktulün hastaneye kaldırılmasını sağladığı, maktulle birlikte hastaneye gittiği, maktulün ... Koşuyolu Hastanesinde aynı tarihte saat 19.15’te kesici-delici alet yaralanmasına bağlı iç organ ve büyük damar kesisinden gelişen iç kanama sonucu öldüğü olayda;

Olayda görgü tanığının bulunmadığı, sanığın aşamalardaki savunmasının oluşa uygun düşmediği maktul ile aralarında ki geçimsizlik nedeniyle çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi ve maktulün sanığa yönelik saldırıda bulunarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmanın oluşturduğu kızgınlık nedeniyle, sanığın eylemde kullandığı bıçağın öldürmeye elverişli olması, hedef alınan vücut bölgesi, darbenin şiddeti ve kalp ile akciğerde oluşan yaranın niteliği itibariyle eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastın haksız tahrik altında öldürmeye yönelik olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin haksız tahrik altında nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğu düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle:

1-Yerel Mahkemenin sanığın maktulü kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan kurulan hükmündeki direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA,

2- ... Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2019 tarih ve 153-297 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin haksız tahrik altında nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.03.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20616, Karar No: 2016/16240, Tarih: 20.12.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/20616 E.  ,  2016/16240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Evliliğin İptali-Boşanma-Ziynet ve Takı Para Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin ziynet eşyaları yönünden temyiz talebinin reddine ilişkin 01.07.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı erkek dava dilekçesinde, eşinin şizofren hastası olduğunu, kendisi veya altsoyunun sağlığı için ağır tehlike oluşturan bu hastalığın kendisinden gizlenerek evliliğin gerçekleştiğini, aldatıldığını beyan ederek Türk Medeni Kanununun 150/3. maddesi uyarınca nisbi butlan sebebi ile evliliğin iptaline karar verilmesini talep etmiş, davalı-davacı kadın da birleşen dava ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı (TMK m. 166/1) boşanma talep etmiştir. Mahkemece asıl dava ve birleşen davanın kabulü ile Türk Medeni Kanununun 145/3. maddesi gereğince tarafların evliliklerinin mutlak butlan sebebi ile iptaline karar verilmiştir. Hakim talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremez (HMK m. 26). Mutlak butlan sebebi ile açılmış bir dava bulunmadığı halde talepten farklı olarak Türk Medeni Kanununun 145/3. maddesi uyarınca evliliğin iptaline karar verilmesi doğru olmamıştır. Taraflarca temyiz edilmemiş olsa bile, yasaya açık aykırılık bulunması hallerinde hükmün bozulması imkan dahilindedir ( HUMK m. 439/2). O halde mahkemece yapılacak iş davacı-davalı erkeğin davası yönünden, delillerin nisbi butlan sebebi ile (TMK m. 150/3) evliliğin iptali davası yönünden değerlendirilerek sonucu uyarınca karar verilmesi, davacı-davalı kadın tarafından açılan boşanma davasında ise, erkeğin açtığı nisbi butlan sebebi ile evliliğin iptali davasının, boşanma davası açısından bekletici sorun oluşturacağı gözetilerek, boşanma davasının tefrik edilerek erkeğin açtığı nisbi butlan sebebi ile evliliğin iptali davasının sonucu beklendikten sonra boşanma davası hakkında olumlu ya da olumsuz karar vermekten ibarettir. Bu yön nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.12.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/1729, Karar No: 2016/5981, Tarih: 05.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/1729 E.  ,  2016/5981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisi İsmail Kocaman'ın vefatının 506 Sayılı Yasa açısından iş kazası olduğu ve 03.11.2000 tarihinden itibaren iş kazaları ve meslek hastalıkları sigorta kolunda gelir bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalılardan TTK Genel Müdürlüğünün temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı temyizine gelince;

Dava; davacının murisi ...'ın vefatının 506 Sayılı Yasa uygulamaları açısından iş kazası olduğu hususunun ve 03.11.2000 tarihinden itibaren iş kazaları ve meslek hastalıkları sigorta kolundan davacıya gelir bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece ilk olarak; ...'ın ölümünün yüksek tansiyona bağlı kanamadan meydana geldiği, iş kazası olduğu iddia edilen düşmeden kaynaklanmadığı anlaşıldığından davanın reddine dair varilen karar Dairemizin K sayılı kararı ile; işveren davaya dahil edilmeden ve davacı murisinin işyerinde beyin kanaması sonucu vefat ettiği dikkate alınmadan sonuca gidilmesinin isabetsiz olduğu belirtilerek bozulmuş, bozma kararına uyan mahkemece ... davaya dahil edilerek; davacının murisi olan ... işyerinde beyin kanamasına dayalı düşme sonucu vefat ettiğinden, sigortalının ölümüne neden olan 03.11.2000 tarihli düşmenin iş kazası olduğunun tespiti ile hak sahibi olan davacıya kaza tarihinden itibaren iş kazaları ve meslek hastalıkları sigorta kodundan gelir bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiş, ancak anılan karar da Dairemizin K sayılı kararı ile; davacının kendisine iş kazaları ve meslek hastalıkları sigorta kolundan gelir bağlanmasına ilişkin talebi açısından 506 sayılı Yasa'nın 99. maddesi değerlendirilmeden sonuca gidildiği belirtilerek bozulmuş ve yine bozma kararına uyan mahkemece son olarak; davacının murisi olan ...'ın ölümüne neden olan 03.11.2000 tarihli olayın iş kazası olduğunun tespitine, gelir bağlanmasına ilişkin istemin zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

./..

./..

506 sayılı Yasa’nın 99. maddesinde zamanaşımı ve hakkın düşmesi ile ilgili düzenleme yer almaktadır. Bu maddeye göre; “ Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları, yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar. İş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından kazanılan diğer haklar ile hastalık ve analık sigortalarından doğan haklar ise hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse düşer. Geçici iş göremezlik ödeneğini veya herhangi bir döneme ilişkin gelir veya aylığını beş yıl içinde almayanların, söz konusu ödenek, gelir veya aylıkları ödenmez.”

5510 Sayılı Yasa'nın 97/1. fıkrasında; “ Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar. (Mülga cümle:17.04.2008-5754 S.K./57.mad)

Somut olayda ise; davacının 21.04.2006 tarihinde davalı Kurum'dan olayın iş kazası olarak kabulü ile gelir bağlanmasını talep ettiği anlaşılmakla, davacıya 01.05.2006 tarihinden itibaren iş kazaları ve meslek hastalıkları sigorta kolundan gelir bağlanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ...'ne yükletilmesine,

05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.B.
Yargıtay — Esas No: 2019/11597, Karar No: 2019/16450, Tarih: 19.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/11597 E.  ,  2019/16450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 14.09.2017 tarihli "ayaktan epikriz" raporunda sanığın "psikoz hastası olup cezai ehliyetinin bulunmadığının" tespit edilmesine, Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından verilen 03.01.2019 tarihli rapor içeriğinde ise sanık hakkında şizofreni teşhisi konularak "cezai sorumluluğunun azalmış olduğunun" tespit edilmesine göre, söz konusu raporlardaki çelişkinin giderilmesi için sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan tüm tedavi evraklarının temin edilerek suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2 maddeleri kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 29 ve 32/2. maddeleri gereğince belirlenen "5 ay 25 gün" hapis cezasından, TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapılırken "4 ay 25 gün" hapis cezası yerine "4 ay 15 gün" hapis cezasına, bu ceza üzerinden TCK'nin 50/1-d. maddesi gereğince (1/2) oranında indirim yapılırken "2 ay 12 gün" tedbir yerine "2 ay 7 gün" tedbir kararı verilmek suretiyle, sanık hakkında eksik ceza tayini,

3) İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari seviyede (1/4) oranında haksız tahrik indirimi uygulanması gerekirken, yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 19.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25218, Karar No: 2024/9812, Tarih: 17.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/25218 E.  ,  2024/9812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/846 E., 2021/1795 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddi / İstinaf Talebinin Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/260 E., 2018/278 K.

Taraflar arasındaki basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve kararın yayınlanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...'nin Ataşehir Belediye Başkanı, diğer müvekkili ...'nin İstanbul Milletvekili olarak görev yaptığını; 30.06.2017 tarihinde Diriliş Postası Gazetesi ve gazetenin internet sitesinde yayınlanan haber nedeniyle müvekkillerinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, haberde kullanılan söz ve ifadeler ile müvekkillerinin terör örgütü ile ilişkilendirildiklerini, hukuka aykırı haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, Ataşehir Belediyesinde görev yapan dava dışı kişiler ve müvekkili ... hakkında görevi kötüye kullanmak, kamu kurum ve kuruluşlarının ihalesine fesat karıştırmak suçlarından yürütülen ceza soruşturmasında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/51523 Esas sayılı dosyasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13 üncü maddesine göre davalıların zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını belirterek her bir davacı yönünden 10.000,00 TL olmak üzere 20.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan tahsili, haberin hukuka aykırılığının tespiti ve kararın tirajı yüksek bir gazetede yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; siyasetçi olan davacıların sert ve ağır eleştirilere katlanmaları gerektiğini, güncel bir konu ile ilgili basın ve ifade özgürlüğü kapsamında dava konusu haberin yapıldığını, davacıların kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; siyasetle uğraşan davacıların sert, ağır ve incitici eleştirilere katlanmaları gerektiği, eleştirilerin sert olmasının haberi hukuka aykırı ... dönüştürmediği, dava konusu haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında olduğu, kişilik haklarına bir saldırı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.