muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3671, Karar No: 2014/6824, Tarih: 24.06.2014

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 11.08.1984 ilâ 05.12.1985 tarihleri arasında yapılıp 07.03.1987 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1987 yılında yapılarak 24.05.1988 tarihinde kesinleşen aplikasyon, orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır.Genel arazi kadastrosu işlemi de 1956 yılında yapılmış ve sonuçları 30.12.1956 – 28.01.1956 tarihleri arasında ilân edilmiş ve kesinleşmiş, dava konusu taşınmaz çalılık niteliğiyle tescil harici bırakılmıştır. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın (C) harfi ile gösterilen 16140,22 m² bölümünün tapulama mahkemesinin 07.11.1958 tarih, 1957/176 - 507 sayılı kararı ile tapulama harici orman olarak bırakıldığından tapu kütüğünün iptal edilerek kapatıldığı, 20.11.2012 tarih ve 28473 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Orman Kadastrosu ve 2/B Yönetmeliğinin 16/1-g maddesi uyarınca Devlet ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı bulunan yerler orman olarak sınırlandırılacağından, bu bölüm üzerinde sürdürülen zilyetliğe değer verilemeyeceği, aynı orman bilirkişi ve ziraat bilirkişi raporlarında (B) harfi ile gösterilen 5508 m² bölümün 1986 yılı hava fotoğraflarında ekonomik amaca uygun zilyetlik bulunmadığı, imar ve ihyanın dava tarihinden 1-5 yıl önce yapıldığı, kayalık ve taşlık arazi niteliğinde olduğu anlaşıldığından (B) harfli bölümüne ilişkin olarak da 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının davacılar yararına oluşmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre duruşma tarihi itibariyle hesaplanan 1.100.- TL vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalı Hazineye verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 24/06/2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1910, Karar No: 2015/23387, Tarih: 26.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/1910 E.  ,  2015/23387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki işe iade davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını ve IMS ile ilaç depoları tarafından iletilen ilaç satış rakamlarında oynama yaptığı isnadıyla iş sözleşmesinin haklı ya da geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise, tıbbi tanıtım temsilcisinin sorumlu oldukları ilaçlara ilişkin IMS çıkış miktarlarının, depo çıkış-satış miktarından fazla olması mümkün olmayıp aksi hal, depodan hiç çıkmamış -yani aslında satılmamış- bir ilacın, "her nasılsa" satılmış; aslında yapılmayan bir satışın da yapılmış gibi gösterildiği anlamına geldiğini, bazı tanıtım temsilcilerinin sorumlu oldukları ilaçların prime esas IMS çıkışlarının, depo çıkış miktarlarından fazla olduğunun 2013 yılı Ağustos ayında yapılan satış pazarlama toplantısında fark edilmesi ve müteakiben yapılan ön araştırmalar sırasında "2013 yılı Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül aylarında bazı tıbbi tanıtım temsilcilerinin aracı kişilere komisyon vermek suretiyle prime esas IMS çıkışlarının depo çıkışlarından fazla gösterilmesini sağlayarak haksız prim kazancı sağladıkları" yönünde ihbarlar alınması üzerine detaylı olarak araştırılmasını teminen bir soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, dönemler itibariyle ayrı ayrı inceleme yapan soruşturma komisyonu, konuyla ilgili detaylı bir araştırma yapmış ve davacı da dahil prime esas IMS çıkış miktarı depo çıkış miktarından fazla olan toplam yüzlerce tıbbi tanıtım temsilcisi ile yüz yüze görüşmeler de yaparak 2013 yılı Mayıs ve Haziran dönemine ilişkin yapılan inceleme ve tespitler hakkında davacıyı kapsayan 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, davacının iş sözleşmesi 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu raporu çerçevesinde, soruşturma kapsamında yazılı ifadesine başvurulan talep yazısında detayları verilen ilaçlara ilişkin depo çıkış miktarları ile IMS verileri arasındaki farklar ve buna bağlı olarak da IMS verileri üzerinden aslında olmayan ilaçlar ve gerçekleşmeyen satış ile şirketin zarara uğramasına sebep olduğunun ve/veya haksız prim kazancı elde ettiğinin tespit edilmesi üzerine 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-e bendi uyarınca bildirimsiz olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir. Bu nedenle, geçerli fesih için söz konusu olabilecek sebepler, işçinin iş görme borcunu kendi­sinden kaynaklanan veya işyerinden kaynaklanan sebeplerle ciddi bir biçimde olumsuz etkileyen ve iş görme borcunu gerektiği şekilde yerine getirmesine ola­nak vermeyen sebepler olabilecektir. Sonuçta, iş ilişkisinin sürdürülmesinin iş­veren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir".

Keza işçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

Dosya içeriğine göre tıbbi tanıtım temsilcisi olan davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından, tanıttığı ilaçların ecza depoları tarafından bildirilen ve anlaşmalı olan uluslararası istatistik şirketi tarafından bildirilen IMS verilerinin gerçek satış oranları ile farklılık oluşturmasından dolayı feshedilmiştir. Ortada IMS verileri ile ecza depolarından çıkış oranları arasında bir fark bulunduğu sabittir. Davalı işverenin bu olayın saptanması üzerine, sanal satış farkı nedeni ile gerçekleştiren ecza satış depo sorumluları hakkında suç duyurusunda bulunduğu, IMS verileri ile ecza depo çıkış kayıtları farklılık arzeden tıbbi tanıtım temsilcileri ile bağlı bulundukları bölge müdürlerinin savunmasını aldığı ve davacı gibi çalışan yaklaşık 300 kişinin iş sözleşmelerini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e maddesi uyarınca feshettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan iddianameye göre davacının da aralarında bulunduğu 338 kişi hakkında Ağır Ceza Mahkemesi’ne “7 adet depo sahibi şüphelinin müşteki firma çalışanları olan diğer şüphelilerin bilgisi ve isteği dahilinde onların satmadıkları ilaçları eczanelere satmış gibi göstererek müşteki firma ile anlaşmalı IMS İstatistik isimli firmaya yanlış ve yanıltıcı bilgiler verdikleri, ardından müşteki firmaya gerçek satış bilgilerini geçtikleri, bu şekilde ilk bildirimlerle tıbbi tanıtım temsilcilerinin haksız prim ödemesi almalarını sağladıkları, ardından gerçek rakamları üzerinden kendilerinin de müşteki firmadan prim ödemesi aldıkları, bu hususun evrak içeriğinden, mevcut 3 ayrı inceleme raporu ve bir kısım tıbbi tanıtım temsilcilerinin beyanlarında da anlaşıldığı” gerekçesi ile nitelikli dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açılmıştır.

Her ne kadar fesih bildirimi ile dava açıldığında tıbbi tanıtım temsilcisi olan ve bu nedenle sadece tanıtım görevi olan davacının IMS verileri üzerinde doğrudan yetkisi yok ise de sonuçta davacı bu veriler üzerinden prim almakta ve performans değerlendirmesine tabi tutulmaktadır. Kısaca davacının bu sanal satış nedeni ile menfaat temin ettiği, davalının ise zarar gördüğü açıktır. Davacı hakkında kamu davasının açılmasına neden olacak kadar emare kabul edilmiştir. Davacının menfaat temin etmesi ve davalının zarar görmesi nedeni ile taraflar arasında güven ilişkisinin zedelendiği, iş ilişkisinin olumsuz etkilendiği, davalı işveren açısından en azından fesih tarihi itibari ile geçerli nedenleri bulunduğu anlaşılmaktadır. Geçerli olan bu feshin daha ağır olan haklı neden niteliğinde olup olmadığı açılan kamu davasının veya davacı tarafından açılacak kıdem ve ihbar tazminatı davasının sonucunda ortaya çıkacaktır. Davalı işverenin iş sözleşmesini feshetmesi geçerli nedene dayandığından, davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,40 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı dosyanın yargıtaya gidiş dönüş masrafı dahil 624,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3347, Karar No: 2018/2335, Tarih: 12.03.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/3347 E.  ,  2018/2335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : HMK’nın 353/1-b-2. maddesinde, bölge adliye mahkemesinin, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar vereceği düzenlenmiştir.Bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesince verilen kararı denetleyip, gerektiği takdirde asıl dava hakkında bir karar verir. İlk derece mahkemesi kararı yanlış olmakla birlikte, bu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmiyorsa, bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kaldırılarak, “düzeltilerek yeniden esas hakkında" karar verilmesi gerekecektir.Borçlu vekili, icra mahkemesine başvurusunda, ödeme emrinin usulsüz tebliğ edildiğinden bahisle ödeme emrinin iptali ile hacizlerin kaldırılmasını talep etmiş, Mahkeme, ödeme emri tebliğinin Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapıldığını ancak tebliğ tarihi itibariyle şikayetçi borçlunun mernis adresinin tebligat yapılan adresten farklı bir adres olduğu gerekçesiyle ödeme emri tebliğ tarihinin düzeltilmesine ve şikayetçi borçlu yönünden hacizlerin kaldırılmasına karar vermiştir.İlk Derece Mahkemesi kararına karşı alacaklı vekilinin istinaf başvurusu neticesinde, ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi 09.01.2017 tarih ve 2016/274 E. – 2017/17 K. sayılı kararında, takip dosyası kapsamından borçlunun bilinen bir adresi olmadığının tespit edildiği, bu nedenle ilk olarak ödeme emri tebliğinin mernis adresine çıkartılması tebligatın bila tebliğ dönmesi üzerine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken buna aykırı işlem yapıldığından bahisle ilk derece mahkemesi kararının sonucu itibariyle doğru olduğu belirtilerek yapılan istinaf başvurusu, HMK.nun 353/1.b.1 maddesi gereği esastan reddedilmiştir.Bölge Adliye Mahkemesi'nce, İlk Derece Mahkemesi’nin şikayete dair karar gerekçesinin yanlış, ancak varılan sonuç itibariyle yerinde olduğunun tespit edilmiş olması durumunda, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, “istinaf isteminin reddi ile ilk derece mahkemesinin sonucu itibariyle doğru olduğuna karar vermiş olması nedeniyle” düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 09.01.2017 tarih ve 2016/274 E. – 2017/17 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12908, Karar No: 2012/15113, Tarih: 20.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/12908 E.  ,  2012/15113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Tebligat Kanunun'da 6099 Sayılı Yasa ile değişikliğe gidilmiştir. 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikle Tebligat Kanununun 10.maddesi T.K.nun 21/2.maddesi "T.K.nun 35/2.maddesi" hükmüne göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanunu 35.maddesine göre tebligat yapılması yerinde değildir.

Olayımıza gelince; gerekçeli karar tebliği, davalılardan ...'e Tebligat Yasasının 35. maddesine göre yapılmış olup, tebligat 6099 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile usulsüzdür.

Gerekçeli kararın adı geçen davalı ...'ün kimlik bilgilerine göre adres kayıt sistemindeki son adresi tespit edilerek, tespit edilen adresine tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenilmesi, akabinde inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1380, Karar No: 2015/7456, Tarih: 05.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/1380 E.  ,  2015/7456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortaklığın giderilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Davalı ...’ye Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre adreste bulunmama nedenini beyan sahibinin imzasını ya da imzadan kaçındığına dair açıklamayı içermeyen geçersiz tebligat yapılarak dosya gönderilmiştir. Davalı ...'e mahkeme kararının yöntemine uygun olarak tebliğinin sağlanması ve geri çevirme kararı gereğinin yerine getirildiğinin hakimlikçe bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3159, Karar No: 2022/4067, Tarih: 10.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3159 E.  ,  2022/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanık hakkında açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan açılan kamu davasında; İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 24.03.1989 tarih ve 1988/1-1989/2 sayılı ilamı ile Dairemizin istikrarlı kararlarında öngörüldüğü üzere, boş kağıdın anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiasının yazılı delille ispatı zorunlu olup, bu hususta sunulmuş bir yazılı delil mevcut bulunmadığı gibi yazılı delil başlangıcı kabul edilebilecek bir delil de sunulmadığı; katılanın soyut iddiası dışında, suç konusu belgenin aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğuna ilişkin yazılı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine hükmolunması yasaya aykırı,

2) Sanık hakkında “açığa imzanın kötüye kullanılması” suçundan kurulan hükümden sonra, 16/03/2021 tarih ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli 2020/81 Esas ve 2021/4 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’na 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, basit yargılama usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ve katılan vekillerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/740, Karar No: 2021/566, Tarih: 18.11.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/740 E.  ,  2021/566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında mağdur ...’a yönelik eylemi nedeniyle kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesince 16.10.2008 tarih ve 521-640 sayı ile; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturabileceği gerekçesiyle verilen görevsiz kararı üzerine dosyanın gönderildiği Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesince 22.02.2011 tarih ve 215-34 sayı ile; sanığın kasten öldürme suçuna teşebbüsten TCK’nın 81/1, 35/2, 29, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.10.2013 tarih ve 8287-5487 sayı ile;

"Mağdur ...'ye ait rapor, film ve grafiler ile tüm tedavi evraklarının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, mağdurdaki yaralar yönünden ayrı ayrı TCK'nın 86 ve 87. maddeleri kapsamında rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesince 13.06.2014 tarih ve 209-145 sayı ile; önceki hüküm gibi sanığın kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılmasına karar verilmiş; bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 15.11.2016 tarih, 4609-3929 sayı ve oy çokluğuyla, TCK'nın 53. maddesinin uygulanması bakımından düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Daire Başkanı... ve Üyesi ...; "...Somut olaya bakıldığında oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...'ın mağdur ...’da oluşturduğu 6 adet kesici alet yaralanmasından sol mandibula bölgesindeki yaralanmanın hayati tehlikeye neden olması, sağ uyluk arka kısımdaki yaralanmasınıın hayati tehlike oluşturmaması ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilemiyecek düzeyde bulunması, diğer yaralanmalarının ise cilt ve cilt altı kesisi olup hayati tehlike oluşturmadan basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek düzeyde bulunmaları, eylemin kavga ortamında gerçekleşmesi, sanığın eylemine devam etme olanağı varken devam etmemesi, taraflar arasında önceye dayalı husumetin bulunmaması, iç organlarda herhangi bir yaralanma bulunmaması ve yaralanmanın niteliği, oluşan zarar ve tehlikenin boyutu gözetildiğinde sanığın mağdura yönelik eyleminin 'Kasten silahla yaralama' suçu kapsamında bulunduğu ve 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesindeki kıstaslara göre yazılı şekilde teşdiden ceza tayini gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 26.03.2017 tarih ve 267340 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 26.03.2017 tarih ve 267340 sayı ile;

“...Karşı oy kullanan üyelerin karşı oy gerekçelerinde de belirttikleri üzere; sanık ...'ın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 81 ve 35. maddesindeki kasten öldürmeye teşebbüs suçunu değil, TCK'nın 86/1,3-e maddesindeki kasten yaralama suçunu oluşturduğu” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.04.2017 tarih, 1088-1317 sayı ve oy çokluğuyla itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme; sanık ... hakkında mağdur ...’a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen mahkûmiyet kararı ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

09.04.2008 tarihli olay ve olay yeri görgü tespit tutanağında; aynı tarihte saat 01.35 sıralarında Haber Merkezi’nden Mevlana Mahallesi, 7. Sokak üzerinde kavga olduğunun anons edilmesi üzerine olay yerine gidildiği, yerde damla ve birikinti şeklinde kan lekelerinin görüldüğü, yerde sopa parçaları ve dağılmış vaziyette 1 adet cep telefonu olduğu, ... adına kayıtlı olduğu anlaşılan ...plaka sayılı aracın sağ ön kapı camının komple kırık olduğu, yerde ve koltuk üzerinde cam parçalarının görüldüğü, aracın ön koltuklarında kan lekelerinin bulunduğu, olay yerinde bulunanlardan öğrenildiği kadarıyla iki şahsın bıçaklanarak yaralandığı ve başka bir araç ile hastaneye götürüldüğünün belirtildiği,

09.04.2008 tarihli olay yeri inceleme raporunda; olayın meydana geldiği sokağın çeşitli yerlerinde kan birikintileri ve damlaları olduğu, olay yerinde iki adet kanlı sopa görüldüğü, yol üzerinde Marlboro marka sigara izmariti, kapak ve bataryası ayrılmış hâlde Nokia marka cep telefonu ve sol ayağa ait siyah renkli ayakkabı teki görüldüğü, olaya karışan kişilere ait olduğu anlaşılan ...plaka sayılı, mavi renkli, eski kasa ... marka aracın sağ ve sol ön koltukları üzerinde kan görüldüğü, vites yanında ve sol arka koltuk altında boş bira şişeleri olduğu, aracın sağ ön tekerinin patlamış olduğu, araçta kesik izinin görüldüğü, aracın sağ ön camının kırılmış, cam parçalarının oto içerisine ve olay yerine dağılmış hâlde olduğu ifadelerine yer verildiği,