muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12988, Karar No: 2018/7436, Tarih: 03.10.2018

30.09.2004, 31.10.2004, 30.06.2005 ve 31.01.2006 tarihli müstahsil makbuzundaki kesintilerin davacı adına Kurumun hesaplarına intikal ettiği sonucuna varılırsa, tarımsal faaliyetin sürekliliği hususunda yukarıdaki ilkeler çerçevesinde araştırma yapılmalı, tevkifat bulunmayan yıllara ilişkin olarak, davacının 2926 sayılı Kanuna tabi sigortalılık iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı bulunup bulunmadığı hususları ayrıntılı olarak araştırılarak, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, davacının 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılık iradesini ortaya koyacak davaya konu 30.09.2004, 31.10.2004, 30.06.2005 ve 31.01.2006 tarihli tevkifatların Kurum'a intikal edip etmediği hususu, Bankalardan da sorulmak suretiyle yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde, yöntemince ve ayrıntılı olarak araştırılarak, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1261, Karar No: 2019/2617, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1261 E.  ,  2019/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3505, Karar No: 2017/22318, Tarih: 02.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2016/3505 E.  ,  2017/22318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-d, 35, 62, 52/2, 53. ve 204/1, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'ın fikir ve eylem birliği içerisinde müşteki ...'ın borçlu, sanık ...'in alacaklı olduğu 4000 Euro bedelli sahte bono düzenleyerek müşteki hakkında icra takibi başlattıkları, takipten haberdar olan müştekinin imzaya itiraz etmesi üzerine takibin durdurulduğu böylelikle sanığın nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, bono üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde borçlu imzasının müştekiye ait olmadığının anlaşıldığı, sanığın arkadaşı temyiz dışı sanığa yardım olsun diye bonoyu alarak kendi adına icra takibi başlattığına dair hayatın olağan akışına aykırı savunması karşısında dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın arkadaşına iyilik olsun diye bonoyu takibe koyduğunu, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığı, beraat kararı verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3966, Karar No: 2014/14032, Tarih: 10.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/3966 E.  ,  2014/14032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/174838

MAHKEMESİ : Trabzon İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2012

NUMARASI : 2012/259 (E) ve 2012/314 (K)

SUÇ : Alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek

Şikayetçi vekilinin,... Optik isimli işyerinin hileli olarak devredildiği ve sanığın aynı işyerinde mesul müdür olarak çalışmaya devam ettiğinden bahisle şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle devir tarihi tespit edilerek, şikayet süresinde devrin muvazaalı olup olmadığı karar yerinde tartışılmadan eksik araştırma ile sadece devredilen taşınmaz gözönüne alınarak yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4715, Karar No: 2017/607, Tarih: 28.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/4715 E.  ,  2017/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,... 13. İcra Dairesi'nin 2008/15246 esas sayılı dosyada düzenlenen sıra cetvelinde davalıların ilk iki sıraya yazıldığını, oysa davalıların alacağının gerçek bir alacak olmadığını ileri sürerek, davalılara ayrılan payın müvekkiline ödenmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davanın sıra cetveline itiraz davası olduğu ve ispat yükünün davalılarda olduğu, ancak davalıların alacaklarının sebebini ispat edemedikleri gerekçesiyle, davanın kabulü ile sıra cetvelinde davalılara ayrılan payın davacı dosyasına ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, İİK'nın 142/1. maddesine dayalı olarak açılan sıra cetveline itiraz davasıdır. Sıra cetveline itiraz davalarında husumet, sıra cetvelinde kendisine pay ayrılan icra dosyası alacaklısına yöneltilir ve ayrılan payın kendi dosyasına ödenmesi talep edilir. Mahkemece, yargılama sonucunda davacının iddiası yerinde bulunursa, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın, yargılama giderleri de dahil olmak üzere davacının alacağının karşılanmasıyla tahsisine, artan kısmın davalıya bırakılmasına karar verilir. Bu nedenle, sıra cetvelinde kendisine pay ayrılmayan alacaklıya karşı itiraz davası açılmasında hukuki yarar yoktur.

Somut olayda, dava konusu sıra cetvelinde elde edilen paranın tamamının 1. sıra davalı ...'in icra dosyasına ödenmesine karar verilmiş, davalı ...'ün alacaklı olduğu icra dosyası ise 2. sıraya yazılmış ve pay ayrılmamıştır. Bu durumda davacının, davalı ...'e karşı işbu davayı açmakta hukuki yararı yoktur. Mahkemece, davalı ... yönünden açılan davada, HMK'nın 114/1-h ve 115/2. maddeleri gereğince hukuki yarara ilişkin dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilmesi yerinde olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10161, Karar No: 2011/16485, Tarih: 26.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10161 E.  ,  2011/16485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 12.742,00 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, taşınmazı üzerine davalıların hiçbir hakkı yokken marangozhane yapmak suretiyle işgal ettiklerinden 1.9.2004 tarihi ile 1.5.2005 tarihleri arası hesap edilen 12.742,00 TL işgal tazminatının kademeli faizi ile tahsili isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, kısa kararda “7.384,40 TL işgal tazminatına” hükmedilmesine rağmen gerekçeli kararda “7.340,00 TL işgal tazminatına” karar verilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.4.1992 gün 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan İçtihat gereğince kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7348, Karar No: 2012/23536, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/7348 E.  ,  2012/23536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizin incelenmesinde;

Sanıklar ... ve ...’ın aşamalardaki savunmaları gözetildiğinde sanıklar arasında hukuksal çıkar çatışması bulunmadığından, yine mağdurun işyerinden çalınan deri montlardan 16 adedinin polisin yaptığı arama sonucu ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık şartları bulunmadığından tebliğnamedeki (1) ve (2) nolu bozma isteyen düşünceler benimsenmemiş, 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken çalınan deri montların değeri dikkate alınarak alt sınır aşılarak ceza uygulaması yapılması gerekirken, yetersiz ve oluşa uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

2-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 7/3. maddesi dikkate alınmadan 58. madde ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 7/3. maddesi dikkate alınmadan 58. madde ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanıklar hakkında ‘‘53/1-2. maddesi ile 58. maddenin uygulanmasına’’ ve “yargılama giderinin eşit olarak alınmasına” ilişkin bölümler çıkarılarak, yerlerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ ve “sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı; ortak yargılama giderlerinden de eşit olarak sorumlu tutulmalarına” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizin incelenmesine gelince;

Mağdurun işyerinden çalınan deri montlardan 16 adedinin polisin yaptığı arama sonucu ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık şartları bulunmadığından tebliğnamedeki (2) nolu bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanıklar ... ve ...’ın hazırlık aşamasındaki ifadeleri nazar-ı itibara alındığında, her iki sanık arasında hukuksal çıkar çatışması olduğu gözetilmeden, sanıkların aynı zorunlu müdafii tarafından savunulması suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 152. maddesine aykırı davranılması,

2- Dosya içeriğine, toplanan kanıtlara ve oluşa uygun kabule göre , sanıklar ... ve ...’ın suça doğrudan katıldıkları gözetilmeyerek, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine 39/1. maddesi ile uygulama yapılması,

2- Dosya içeriğine, toplanan kanıtlara ve oluşa uygun kabule göre , sanıklar ... ve ...’ın suça doğrudan katıldıkları gözetilmeyerek, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine 39/1. maddesi ile uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken çalınan deri montların değeri dikkate alınarak alt sınır aşılarak ceza uygulaması yapılması gerekirken, yetersiz ve oluşa uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Sanıklar hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

5-5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7403, Karar No: 2018/940, Tarih: 25.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/7403 E.  ,  2018/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 12/09/2017 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’in mahkûmiyetine dair İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/06/2015 tarihli ve 2015/273-441 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 20/09/2017 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 13/06/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alınması, kabul edilmesi veya bulundurulması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği,

2- Şüphelinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından yapılan tebligata rağmen 10 gün içinde başvurmadığı gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kamu davası açıldığı,

3- İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/06/2015 tarihli ve 2015/273-441 sayılı kararı ile sanığın TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, adı geçen sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve 191/3. maddesi uyarınca bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlendiği, denetimli serbestlik tedbirinin infazı için sanığa gönderilen çağrı kağıdının 28/11/2014 tarihinde tebliğine rağmen 10 günlük süre içerisinde müracaat etmemesi nedeniyle hakkındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak aynı Kanun’un 191/4-a maddesi uyarınca kamu davası açıldığı ve yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmüne yer verildiği, suça sürüklenen çocuğa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligat yapılmasına rağmen başvuruda bulunmadığı anlaşılmakla birlikte, suça sürüklenen çocuğun kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için, suça sürüklenen çocuğa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanık hakkında dava açılması gerekeceğinden, ısrar şartının gerçekleşmemesi nedeni ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümle maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/06/2015 tarihli ve 2015/273-441 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Sanık, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlaması için yapılan meşruhatlı davetiye tebliğine rağmen 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmamış ise de kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakla ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, buna rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde de sanık hakkında kamu davasının açılması gerekir. Ancak somut olayda "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediği, dolayısı ile kamu davası açılma koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediği anlaşıldığından, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/06/2015 tarihli ve 2015/273-441 esas, 2016/912 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4121, Karar No: 2012/7871, Tarih: 13.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4121 E.  ,  2012/7871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, abonelik tesisine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; 26.07.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanıp yürürlüğe giren 5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 25.maddesi'yle 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. madde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz“ hükmü getirilmiştir.

Dosyada 24.03.2006 tarihli yapı ruhsatının bulunduğu, ayrıca davacının abonelik tesisini talep ettiği Ankara İli Mamak İlçesi ... Mahallesi 449. sokak 64/12'e ait doğalgaz hizmetinden yararlandığına ilişkin faturanın mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, dava konusu abonelik tesisinin talep edildiği taşınmazın 3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.maddesindeki şartları taşıdığı sabit olmakla davanın kabulünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.