muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6969, Karar No: 2007/5546, Tarih: 02.04.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/6969 E.  ,  2007/5546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               : 21.2.2006

Davacı  davalılardan işverene ait işyerinde 1993-1996 yılları arasında sigortalı olarak çalıştığının tesbitine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalılardan kurum  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava,  davacının 1993-1996 tarihleri arasında davalı işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Oysa davacının çalışmalarının geçtiğini ileri  sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında, çalışanların kayıtlara  geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır.Nitekim, davacıya ait kimi çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır. Bunun dışında davacının, kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Mahkemece  davacının, anılan çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşu kayıt ve ücret bordrolarından saptamak, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini araştırmak, giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir,  müdür gibi yetkili kişileri dinleyerek bir sonuca ulaşmak gerekirken,yetersiz  tanık beyanına dayanarak karar vermek usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş;  davacının davalı belediyede çalıştığını ileri sürdüğü 1993-1996 tarihleri arasında davacı ile birlikte çalışan ve belediyenin bordrolarına geçen tanıkların kurumdan sorularak,bu tanıkların dinlenerek davacının fiilen çalışma olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğini araştırmak,davacının anılan tarihler arasında belediyedeki çalışmaları nedeniyle kendisine yapılan ödemeleri gösterir ücret tediye bordrolarını istemek,ayrıca o dönemde çalışan belediye başkanı,müdür,muhasebeci,şef gibi yetkili kişilerin bilgilerine başvurmak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Kabule göre de, mahkemece hüküm yerinde davacının davalı işyerinde hangi tarihler arasında çalıştığının gün,ay ve yıl olarak açıkça belirtilmesi gerekirken sadece yıllardan sözedilerek karar verilmesi ve 506 sayılı Yasa'nın 80/1 maddesi uyarınca işverenin yapacağı ücret ödemesi sırasında işçi payını kesip işveren payını katarak Kuruma süresi içinde ödemesi gerektiği kuralına aykırı olarak primlerin davalı işveren tarafından ödenmesine yönelik talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde,davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ,02.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10915, Karar No: 2015/10287, Tarih: 12.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10915 E.  ,  2015/10287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2015

NUMARASI : 2015/232-2015/564

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/06/2015 tarih ve 2015/232-2015/564 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.. Y.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 03.06.2002 tarihinde E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti'de işçi olarak çalışmaya başladığını, E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti'nin 15.03.2011 tarihinde tasfiyesinin sonuçlandırılarak 18.03.2011 sicilden silindiğini, müvekkilinin E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine Bakırköy 4. İş Mahkemesi'nin 2014/236 esas sayılı dosyası ile hizmet tespiti davası açtığını, bu davada taraf teşkilinin sağlanması için şirketin ihya edilmesi gerektiğini ileri sürerek E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti'nin ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. Y.. vekili, şirketin ihyasında hukuki yarar olmadığını, tasfiye işlemlerinin usulüne uygun yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davada yasal hasım olarak bulunduklarını belirtmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San ve Tic. Ltd. Şti'nin tüzel kişiliğinin tasfiyenin sonlandırılması nedeniyle sicilden terkin edildiği, davacının Bakırköy 4. İş Mahkemesi'nde açtığı hizmet tespiti davasında taraf teşkilinin sağlanması ve davanın yürütülüp sonuçlanması için şirketin ihya edilmesi gerektiği gerekçesiyle E. Reklam ve Dekorasyon Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti'nin tüzel kişiliğinin yeniden ihyasına, ek tasfiye işlemlerini yürütmek üzere eski tasfiye memuru olan davalı S.. Y..'ın tasfiye memuru olarak atanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı S.. Y.. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı S.. Y.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı S.. Y.. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5470, Karar No: 2014/7510, Tarih: 11.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5470 E.  ,  2014/7510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı gerçek kişi adına tesbit edilmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazın tarıma elverişli yerlerden olmasına rağmen davalı yararına zilyetlikle iktisap koşullar oluşmadığı ve dava konusu taşınmazın Hazineye ait olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi tesciline karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilmek üzere hüküm, Yargıtay 20 Hukuk Dairesinin 24/12/2012 tarih ve 2012/14325 Esas – 14872 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazın tarıma elverişli yerlerden olmasına rağmen davalı yararına zilyetlikle iktisap koşullar oluşmadığı ve dava konusu taşınmazın Hazineye ait olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi tesciline karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilmek üzere hüküm, Yargıtay 20 Hukuk Dairesinin 24/12/2012 tarih ve 2012/14325 Esas – 14872 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; “Mahkemece, davalı gerçek kişi yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle Hazinenin davasının reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; mahkemece, 22.02.2011 tarihinde yapılan keşif tutanağında bulunan hâkim gözleminde, dava konusu taşınmazın üzerinde baltalık halinde meşelik, yer yer kayalık ve eğiminin % 60 civarında olduğu, bu kısımların fen bilirkişinin krokisinde işaretlendirildiği gözlem olarak ifade edilmesine rağmen, fen bilirkişi krokisinde böyle bir işaretleme olmadığı gibi, hükme dayanak alınan ziraatçı bilirkişi taşınmazın eylemli durumuna ilişkin olarak sadece hali hazırda ekili olmadığını, orman bilirkişi ise, yine eylemli duruma ilişkin olarak sadece hali vaziyette olduğunu ifade etmiştir. Yine, keşifte dinlenen yerel bilirkişi taşınmazın 20 yıl önce ziraat edildiğini, ancak son 20 yıldır hayvan otlatmakta kullanıldığını, ziraatçı bilirkişi ise, taşınmazın kuru marjinal tarım arazisi olduğunu açıklamıştır. Mahkemece, yukarıda belirtilen çelişkiler giderilmeden hüküm kurulmuştur. Ayrıca, hükme dayanak alınan raporu hazırlayan ziraatçı bilirkişi tarafından hazırlanan rapor, hâkim gözlemi ve yerel bilirkişi beyanı ile uyumlu olmadığı gibi, raporu dava konusu taşınmazdan ziyade yöreye ilişkin genel ifadeler içermektedir. Bundan başka, ormancı bilirkişi tarafından hazırlanan raporda ise, taşınmazın eylemli durumu, çevre parsellerin niteliği, orman bütünlüğünü bozucu nitelik taşıyıp taşımadığı hususları irdelenmediği gibi, taşınmazın eylemli durumuna ilişkin, hali vaziyette olduğu şeklindeki beyan ise, mahkeme gözlemi ile uyumlu değildir. Mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulama belirtilen bu yönler itibariyle eksik, yetersiz ve çelişik olduğundan, karara dayanak alınan bilirkişi raporları, çekişmeli taşınmazın öncesinin ve hâli hazır niteliğini ve hukukî durumunu belirlemeye yeterli ve kanaat verici değildir. Bilirkişilerin eksik, çelişkili ve yetersiz raporlarına dayanılarak hüküm kurulamaz. Bu nedenlerle, mahkemece, eski tarihli

memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir fen elemanı ve bir ziraat mühendisi ve yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği araştırılmalı; taşınmazın eski tarihli resmî belgelere ve fiilî durumuna göre kısmen orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde, taşınmazın orman sayılan ve sayılmayan bölümleri belirlenip, yüzölçümleri bilirkişi marifeti ile tesbit edilmeli ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Yapılacak araştırma sonucu, taşınmazın tamamen orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde taşınmazın bütünü yönünden veya kısmen orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde, orman sayılmayan bölüm yönünden, zilyetlik yolu ile kazanma koşullarının (Medenî Kanunun 713. ile 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerindeki koşulların) araştırılması gerekir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.” denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucu davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazın tesbit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 11.08.1972 tarihinde ilân edilerek 11.08.1973 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra yapılıp 20.02.1991 tarihinde kesinleşen 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 11/09/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4122, Karar No: 2012/9941, Tarih: 25.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4122 E.  ,  2012/9941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, abonelik tesisine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 Sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; 26.07.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanıp yürürlüğe giren, 5784 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 25.maddesi'yle 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. maddesiyle, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz“ hükmü getirilmiştir.

Dosyada yapı ruhsatının bulunduğu, ayrıca davacının abonelik tesisini talep ettiği, Ankara İli, ... İlçesi, ... Mah. ... Sokak No:160/16 ait, doğalgaz hizmetinden yararlandığına ilişkin faturanın mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, dava konusu abonelik tesisinin talep edildiği taşınmazın 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.maddesindeki şartları taşıdığı anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemenin davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile fazla alınan 18,40 TL'nin davalıya iadesine, 25.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3051, Karar No: 2015/4879, Tarih: 08.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3051 E.  ,  2015/4879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın suç tarihinde ... İlinde faaliyet gösteren ... Şirketinin ortağı ve imzaya yetkili sorumlu müdürü olduğu, katılan ...’in ise aynı tarihlerde ... faaliyet gösteren ... Aydınlatma isimli firmanın sahibi ve yetkilisi olduğu, sanık ...’ın 2007 yılı içerisinde katılan ...‘ten iki kamyon avize satın aldığı ve karşılığında suça konu ... Şubesine ait keşidecisi ... Şirketi, keşide yeri İstanbul, keşide tarihi 15/02/2007 olan 15.000 TL bedelli çeki ciro ederek katılana verdiği, katılan tarafından söz konusu çekin 15/02/2007 tarihinde ... Şubesine ibraz edildiği, ancak banka yetkililerince çekteki keşidecinin yetkisiz temsilci olduğundan bahisle çek bedelinin katılana ödenmediği, dosyaya ekli ticaret sicil kayıtlarına göre çekte keşideci olarak yer alan ... Şirketi isimli şirketin yetkilisi olarak gözüken ....’ın alınan ifadesinde çekte keşideci imzasının kendisine ait olmadığını, söz konusu çekin suç tarihinden önce kaybettiği nüfus cüzdanındaki kimlik bilgilerine istinaden sahte olarak oluşturulan nüfus cüzdanı kullanılmak suretiyle kurulan ... İnşaat isimli şirket adına açılan çek hesaplarından alınmış bir çek olduğunu beyan ettiği, suça konu çek üzerindeki keşideci imzasının .... isimli kişiye ait olmadığının aldırılan bilirkişi raporları ile de tespit edildiği, bu şekilde sanığın bir şekilde ele geçirmiş olduğu çeki keşideci ve kendisinden önceki ciranta imzalarını teşhise elverişli olmayacak şekilde imza ederek ya da bir başkasına imzalatmak suretiyle sahte olarak tanzim ettikten sonra söz konusu çeki almış olduğu iki kamyon avize karşılığında ciro ederek katılana verdiği, bu şekilde üzerine atılı “nitelikli dolandırıcılık” ve “resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında söz konusu çekin sahte olduğunu bilmediğini, bu çeki çekte ikinci ciranta olarak gözüken ... isimli firmadan aldığını ve ... isimli firmanın sahibi olan ... isimli kişiyi araştırıp mahkemeye bildireceğini beyan etmesine karşın bu hususta mahkemeye herhangi bir bilgi belge sunmaması, dosyada mevcut bilirkişi raporlarında çekteki keşideci imzasının sahte olarak oluşturulduğunun bildirilmiş olması, katılan beyanı, banka yazıları, ticaret sicil gazetesi suretleri ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine yönelik kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1110, Karar No: 2025/3762, Tarih: 12.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/1110 E.  ,  2025/3762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/149 E., 2024/1257 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakamesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Viranşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2020 tarihli ve 2020/39 Esas, 2020/107 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 12.09.2024 tarihli ve 2021/149 Esas, 2024/1257 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle ; sanık hakkında maktule yönelik üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın maktule yönelik üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanık lehine değerlendirilerek atılı suçtan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 12.09.2024 tarihli ve 2021/149 Esas, 2024/1257 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Viranşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.05.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik "Altsoyu Kasten Öldürme" suçundan delil yetersizliğinden CMKnun 223/2-e maddesi uyarınca Beraat kararı verilmiş ise de;

Tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde; Sanığın ve tanık beyanlarının tutarsız ve çelişkili oldukları, olay öncesinde sanığın maktul ile tartışma yaşadığı ve akabinde maktule tokat attığının ikrar mahiyetindeki beyanı ile sabit olduğu,

...'ın kendisinin düğünde olduğu, düğünde elektriklerin kesildiği, elektrikler kesildikten sonra düğün evinin arka tarafında bir koşuşturma olduğu, orada bulunan şahısların bir adamın düğün evine gelerek oğlunu alıp arabanın bagajına bindirerek götürdüğünü söylediğini, hastanede ...'un diğer oğlu olan...ile birlikte ... isimli şahsın dövdüklerini söylediklerini, bu durumu aralarında konuşan şahısların akşam karanlığında ve olayın sıcaklığından dolayı kimler olduğunu hatırlamadığı beyanının oldukça önem arzettiği,

Olayın gerçekleştiği mutfak kısmı ile sanık ve diğer tanıkların bulundukları yerler dikkate alındığında ateşli silah sesini duymama ihtimallerinin hayatın olağan akışına göre mümkün olmadığı, bu yöndeki sanık ve diğer tanıkların ateşli silah sesi duymadıklarına yönelik beyanlarına itibar edilemeyeceği,

Adli Tıp raporlarında da belirtildiği üzere maktulün ateşli silah yaralanması sonucu öldüğünün sabit olduğu, ancak ses duyar duymaz olay yerine geldiklerini iddia eden Sanık ve diğer tanıkların beyanlarında olayın gerçekleştiği mutfak kısmında tüfek, kartuş (tüfeklerde atış yapılan fişeğin boş kovanı), saçma vb herhangi bir şey görmediklerine dair beyanlarının sanığın suçtan kurtulmasına yönelik, itibar edilemeyecek şekilde ciddi çelişkiler içerdiği,

Arama faaliyeti çerçevesinde elde edilen tüfeklerin temizlenmiş ve saklı vaziyette bulunması,