muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7932, Karar No: 2019/11593, Tarih: 19.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/7932 E.  ,  2019/11593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil, Elatmanın Önlenmesi, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davacı-karşı davalının davasının kabulüne, bilirkişi raporunda 6 numara ile gösterilen 2.041,49 m2'lik alana müdahalenin men'ine, bu alanın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, yıkım talebinin reddine, davalı-karşı davacının davasının reddine karar verilmiş olup, hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı-birleştirilen dava davalısı vekili, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufunda bulunan yerlerden olduğunu, davalının taşınmaza tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek dava konusu alanın Hazine adına kayıt ve tesciline ve davalının müdahalesinin men’i ile muhdesatın kal’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı-birleştirilen dava davacısı vekili, dava konusu taşınmaza müvekkilinin 30 yılı aşkın bir süredir zilyet olduğunu ve taşlık ve kayalık olan alanı kullanılır hale getirdiğini, bina yaptığını ileri sürerek taşınmazın adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı-birleştirilen dava davalısının davasının kabulüne, bilirkişi raporunda 6 numara ile gösterilen 2.041,49 metrekarelik alana müdahalenin men’ine, bu alanın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, yıkım talebinin reddine; davalı-birleştirilen dava davacısının davasının reddine karar verilmiştir. Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir .

Asıl dava tapuya tescil, elatmanın önlenmesi ve kal; birleştirilen dava ise TMK 713/1 anlamında tescil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu olan ve bilirkişi raporunda ve ekli krokide 6 numara ile gösterilen 2.041,49 metrekare alanlı kısmın asıl dava davalısının kullanımında olduğu, içerisinde 97,46 metrekare alanlı tek katlı bina olduğu, bahçe olarak kullanılan kısımda ağaçların bulunduğu, arsa değerinin 51.037 TL, bina değerinin 21.709 TL, ağaç değerinin 1.125 TL olduğu; 1956-1976-1986 tarihli hava fotoğraflarının bulunduğu ve ilgili hava fotoğraflarında bilirkişi raporuna göre tarımsal faaliyetin olmadığı, 1986 tarihli fotoğrafta az sayıda ağacın bulunduğu; Mahkemece, davalı-birleştirilen dava davacısının dava konusu taşınmaz üzerine ev inşa edip etrafını bahçe duvarı ile çevirdiğinden yasa koyucunun amaçladığı kullanılmayan taşlık arazilerin tarıma kazandırılması koşulunun gerçekleştiğinden bahsedilemeyeceği gerekçesiyle birleştirilen davanın reddine; asıl davanın ise tapuya tescil ve elatmanın önlenmesi isteminin kabulü ile kal isteminin ise yıkımın fahiş zarara sebebiyet vereceğinden bahisle reddine karar verildiği sabittir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı – birleştirilen dava davacısı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı-Birleştirilen dava davalısı vekilinin temyiz itirazına gelince; fahiş zarar kavramı yasalarda tanımlanmamış olmakla birlikte bu kavramın belirlenmesinde yıkımı istenen muhdesatın milli ekonomi için ifade ettiği değer ve inşaatın özellikleri itibarıyla korunması gerekip gerekmediği önem taşır.

Salt binanın rayiç değerinin zeminin değerinden yüksek olması yıkımın aşırı zarar doğuracağını göstermez, kaldı ki eldeki davada zeminin değeri binanın değerinden fazladır.

Somut olayda, dava konusu binanın korunmaya değer olup yıkımının fahiş zarar doğuracağını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hâl böyle olunca, yıkım isteğinin de kabulüne karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle reddi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı-birleştirilen dava davalısı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleştirilen dava davacısı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 871,50 TL peşin harcın onama harcından mahsubu ile kalan 2.614,85 TL'nin davalı-karşı davacıdan alınmasına, 19.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2014/17681, Karar No: 2015/8617, Tarih: 21.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/17681 E.  ,  2015/8617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla atılı suçu işlememiş olmasına rağmen sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin 7. bendinin hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17862, Karar No: 2016/14749, Tarih: 08.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/17862 E.  ,  2016/14749 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Dava, davacının davalı işyerinde sağlık personeli olan hemşire ünvanı ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 E. 2007/840 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir.

Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Eldeki davada, davacı, 20.05.2004-14.09.2007 tarihleri arasında davalı işyerinde sağlık personeli olarak çalıştığını, görevinin hemşire olarak tespit edilmesini, kurum kayıtlarına bu şekilde işlenmesini talep etmiş, Mahkemece, davacının davalı işyerinde 20.05.2004-14.09.2007 tarihleri arasındaki görevinin/ünvanının sağlık personeli olan hemşire olduğunun tespitine karar verildiği anlaşılmakta ise de bu karar yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

5510 sayılı Kanunun amacı, sosyal sigortalar ve genel sağlık sigortası açısından bireyleri sosyal güvenlik kapsamına almak; bu sigortalardan yararlanacak olanları ve sağlanacak hakları, sosyal sigorta haklarından yararlanma şartları ile finansman yöntemlerini belirlemek, ayrıca sosyal sigorta türlerinin işleyişi ile ilgili usul ve esasları düzenlemektir.

./..

Davacının hizmet cetvelinde 20.05.2004-14.09.2007 tarihleri arasında davalı işyerinden bildirimleri bulunmaktadır. Davacının talebi bildirilen sürelerde hemşire olarak çalıştığının tespitine ilişkin olup, anılan kanunda sigortalıların çalışmalarını hangi ünvan ile yaptıklarına dair bir tespit durumu söz konusu olmamakla, davacının iş bu davayı açmasında sosyal güvenlik hukuku yönünden hukuki yararı yoktur.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında, inceleme konusu dava değerlendirildiğinde davacının sosyal güvenlik hukuku yönünden hukuki yararı bulunmadığından davanın reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi de, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/2762, Karar No: 2015/7905, Tarih: 08.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2762 E.  ,  2015/7905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : IĞDIR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2012/513-2014/123

Taraflar arasında görülen davada Iğdır 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/02/2014 tarih ve 2012/513-2014/123 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili bankadan 11/04/1997 tarihli tarımsal kredi sözleşmesi gereğince kredi kullandığını, davalının borcunu süresinde ödememesi nedeniyle hakkında 2001 tarihinde icra takibi başlattıklarını, davalının müvekkili bankaya müracaatı üzerine 11/08/2003 tarihinde borcun yapılandırıldığını, davalının borcunu düzenli bir şekilde ödemesi üzerine 2003 tarihinde icra takibine yeniden devam edildiğini, davalı daha sonra yine müvekkili bankaya gelerek 2009 yılında borcunu yeniden yapılandırdığını, ancak bu yapılandırma sonucu taksitleri düzenli ödememesi üzerine 09/12/2010 tarihinde takibe yeniden devam edildiğini, davalıya ödeme emrinin 25/01/2012 tarihinde tebliğ edildiğini ve davalı-borçlunun takibe itirazı üzerine takibin durduğunu, takibin devamı için İcra Hukuk Mahkemesinde açılan davada takibin zamanaşımı nedeniyle iptaline karar verildiğini, bu kararın miktar yönünden kesin olduğunu, bu karar üzerine alacaklarının tahsili için genel mahkemede dava açma zaruretlerinin doğduğunu ileri sürerek 800,46 TL asıl alacak, 6.810,95 TL işlemiş faiz, 340,55 TL BSMV ile birlikte toplam 7.951,96 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek cari ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; Iğdır İcra Müdürlüğünün 2010/3636 Esas sayılı takip dosyasının uzun süre işlemsiz kalması sebebiyle icra mahkemesince zamanaşımı nedeniyle takibin iptaline karar verildiği, icra mahkemesinin kararı takip hukukuna ilişkin olup alacak hakkında kesin hüküm teşkil etmediği, taraflar arasındaki kredi sözleşmesinin 818 sayılı mülga BK 125. maddesi gereğince 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu, 2001 yılında başlanılan icra takibine borçlunun 06/06/2001 tarihinde mal beyanında bulunduğu, icra dosyasının takipsizlik nedeniyle 18/05/2007 tarihinde işlemden kaldırıldığı ve 09/12/2010 tarihinde alacaklı tarafça yenileme talebinde bulunulduğu, borçlunun mal beyanında bulunması veya borcun yeniden yapılandırılmasının zamanaşımını kestiği, bu haliyle alacağın zamanaşımına uğramadığı gerekçesiyle 800,46 TL asıl alacak, 6.810,95 TL işlemiş faiz, 340,55 TL BSMV olmak üzere toplam 7.951,96 TL'nin asıl alacağa dava tarihinden itibaren cari ticari temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 11/04/1997 tarihli tarımsal kredi sözleşmesine dayalı olarak 2001 yılında girişilen icra takibine konu borcun, 2003 ve 2009 yıllarında yapılan yeniden yapılandırma sözleşmesine rağmen ödenmemesi üzerine devam olunan icra takibinin zamanaşımına uğramadığının tespiti ve alacağın tahsiline ilişkindir. Davalıya ait borç en son 2009 yılında taraflar arasında yapılan sözleşme ile yeniden yapılandırılmıştır. Davacı taraf söz konusu yapılandırma sözleşmesine dayalı olarak 2001 yılında başlatılan icra takibini yenilemiş, işbu davada da 2009 tarihli yeniden yapılandırma sözleşmesine dayanmıştır. Bu durumda, inceleme ve değerlendirmenin söz konusu sözleşme çerçevesinde yapılması gerekir. Ancak, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu sözleşme hükümleri değerlendirilmediği gibi anılan sözleşmenin dosya içerisinde bulunmadığı da anlaşılmıştır. O halde, davacının ileri sürdüğü 2009 tarihli yapılandırma sözleşmesi dosya içine alınarak, tarafların yapılandırma sözleşmesinde anapara ve faizlerinden oluşan borcu kapitalize edip etmedikleri, etmişler ise ödeme için öngörülen vadelerin kesin vade olup olmadığı, yapılandırma sözleşmesine uyulmaması halinde tarafların hak ve yükümlülükleri incelenip değerlendirilmeksizin yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazları kabul edilerek kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11775, Karar No: 2009/20361, Tarih: 26.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/11775 E.  ,  2009/20361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe dayanak bonolarda ...... asıl borçlu gösterilmiş olup, şirket yetkilisi olan .......'ın şirket kaşesi yanına ve ayrıca açığa birer imza attığı görülmektedir. TTK. 614/1 maddesi uyarınca bonoda aval veren kimse kimin adına taahhüt altına girmişse tıpkı onun gibi sorumlu olur. Bu nedenledir ki yalnızca imzadan ibaret olan aval, sadece bononun ön yüzünde mümkündür. Atılma maksadı ne olursa olsun bononun ön yüzündeki imza, muhataba veya keşideciye ait değilse, bu imza sahibini avalist durumuna getirir. İmza sahibi herhangi bir taahhüt altına girmeyi düşünmediğini ileri süremez. Borçtan sorumlu olmak için imza yeterli olup, ayrıca kişinin ad ve soyadının bulunması gerekmez. Bu durumda takipte borçlu olarak gösterilen ......'ın imzası takipten önce mevcut olduğundan, isminin sonradan yazılması sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Diğer taraftan alacaklının daha önce takipten feragat etmesi de alacağın özünden feragat etmedikçe yeniden takip yapmasına engel değildir.

Mahkemece itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6008, Karar No: 2011/10377, Tarih: 15.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/6008 E.  ,  2011/10377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.09.2010 tarih ve 2004/1125 - 2010/977 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13.09.2011 gününde davalılar vekili ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davacı vekili ve ihbar olunan vekili duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı Vekili, müvekkili kurumun Almanya'da mukim bir hastalık kasası olduğunu, sigortalılarından olan Hacer Aydın’nın 15.05.2002 tarihinde Büyükçekmece de yaya üst geçidi yanındaki taksi durağında maliki ..., sürücüsü Atilla Alpay olan 34 M 0004 plakalı ticari taksiye arkadaşları ile birlikte binmek üzereyken ve binişini henüz tamamlamadığı sırada, davalı sürücünün aracı hareket ettirmesi üzerine taksiye binemeden yere düşüp iki üç metre sürüklenerek ağır yaralandığını, yaralı Hacer Aydın’nın acil olarak Özel Büyükçekmece Hastanesine kaldırılarak tedavi altına alındığını, 17.05.2002 tarihine kadar tedavisinin sürdüğünü ve bilahare taburcu edildiğini, daha sonra ikamet ettiği Almanya'ya dönmek zorunda olduğundan tedavilerine orada devam ettiğini, sürücü ... hakkında tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralamaya neden olmaktan Büyükçekmece Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2002/ 2234 esas sayılı dosyasıyla kamu davası açıldığını, ceza dosyasında alınan 12.03.2003 tarihli bilirkişi raporuna göre sanık sürücünün 8/8 kusurlu bulunduğunu, Hacer Aydın'nın Almanya’daki hastane ve tedavi giderlerini ve aylık ödenen destek ücretlerinin müvekkili şirketin hastalık kasası tarafından karşılandığını, halen de aylık ücret destekleri devam etmekte olduğunu ileri sürerek, müvekkili kurumun Hastalık Kasasının ödemek zorunda kaldığı toplam 20.519 Euro maddi zararın aynen veya aynen tahsilin mümkün olmaması halinde fiilen ödeneceği tarihteki T.C. Merkez Bankası döviz satış kurundan hesaplanacak Türk Lirası karşılığı olarak davalılardan rücuen tazminine, alacağa kaza tarihinden itibaren 3095 Sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince faiz yürütülmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının dava açma ehliyeti ve taraf sıfatı açısından Türk Hukuku geçerli olduğundan öncelikle davacının tüzel kişiliğinin ispatlaması gerektiğini, müvekkilinin maliki olduğu araç sürücüsünün kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddine talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının dava açma ehliyeti ve taraf sıfatı açısından Türk Hukuku geçerli olduğundan öncelikle davacının tüzel kişiliğinin ispatlaması gerektiğini, müvekkilinin maliki olduğu araç sürücüsünün kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kaza Türkiye’de meydana gelmişse de sigortalı Hacer Aydın’nın Almanya’da yerleşik olması sebebiyle Almanya’ya dönmek zorunda kalması ve tedavinin orada yapılmış olması karşısında zararın da Almanya’da meydana geldiğinin kabulü ile tazminatın Euro üzerinden tazminine karar vermek gerektiği gerekçesiyle davacı kurum masrafları yaparak sigortalısının haklarına halef olduğundan toplam 20.519 Euro’nun 3195 Sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca Devlet Bankalarının Euro ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesaplarına ödediği nisbette temerrüt faiziyle birlikte fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle sigortalısının zararını ödeyen Alman Sigorta Şirketi'nin açtığı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece yapılan yargılama sonucu 05.02.2010 tarihli Adli Tıp raporu esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak alınan rapor ve yapılan yargılama hüküm kurmaya yeterli değildir. Zira, dosyada bulunan 15.5.2002 tarihli Büyükçekmece Özel Hastanesi'nce düzenlenen 1765 protokol nolu muayene tutanağında her iki kol başı kırığı tesbit edildiği, bel ve kalça grafilerinde ileri derecede osteoporoz (kireçlenme) ile dejenerasyon bulunduğu, omuzlar için tıbbi tedavi uygulandığı ve 17.05.2002 tarihinde Türkiye’de bulunan Alman Hastanesine sevk edildiği, 04.06.2002 tarihli Alman Hastanesi'nin yazısında ise, sigortalı Hacer Aydın’nın 17.05.2002 tarihinde hastanelerine başvurduğu ve iki omuzdan ameliyat edildiği, iki hafta dolunca hastaya fizik tedavi ve egzersiz başlandığı bildirilmiştir. Daha sonra Küçükçekmece Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 07.10.2003 tarihli raporun da sigortalının omuz kırığından bahsedilmiştir. Daha sonra sigortalı Almanya’ya gitmiş ve Klinikum Leverkursen GmbH Köln Üniversitesine bağlı eğitim hastanesinin 18.07.2002 tarihli taburcu belgesinde sigortalının 04.06.2002 tarihinde yatarak omuz ve kolda kırık, üst baldır dahil alt baldırda kırık nedeniyle tedavi gördüğü 17.07.2002 tarihinde taburcu edildiği, Rhein/Ruhr uzmanlık rehabilitasyon merkezinin ortopedi kliniğinin 17.07.2002 tarihli hasta kabul evrakında ise, sigortalının 17.07.2002 tarihinde sağ bacak kırığı nedeniyle yatırıldığı ve ameliyat edilip 06.08.2002 tarihinde taburcu edildiği belirtilmiştir. Yukarıda açıklanan hastane raporlarından Türkiye’de alınan tüm raporlarda sigortalının sağ bacak kırığından sözedilmemiştir. Mahkemece adli tıp uzmanı Hilmi Kasar’dan alınan 13.08.2007 ve 12.12.2007 tarihli bilirkişi raporlarında açıkça sigortalıya ait olay günü çekilen bacak grafisinde sağ bacağın kırık olmadığının tesbit edildiği, bu nedenle sağ bacak kırığının 15.05.2002 tarihli kaza ile illiyetinin olmadığı mütalaa edilmiştir. Buna karşın mahkemece karara esas alınan 05.02.2010 tarihli Adli Tıp Kurumu raporunda “ dosyaya ekli grafilerin incelenmesinde bacaktan tedavi olduğu görülmüştür. Olay tarihli sağ bacak grafisinde, tibia

platosunda lineer kırık takip filminde plak vida ile tesbit materyali görülmüştür.” denilerek sağ bacak kırığı ile olay arasında illiyet bağı olduğu mütalaa edilmiştir. Yine incelediği grafiler için Adli Tıp 3. İhtisas Dairesinin 14.12.2009 tarihli muayenesi olduğu da belirtilmiştir. Bu durumda dosyada bulunan bilirkişi raporları arasında çelişki meydana gelmiş bulunmaktadır. O halde mahkemece, iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkiyi gidermek için yeni bir uzman bilirkişiden rapor alınmak ve özellikle sigortalının tedaviden sonraki değil, olay tarihindeki grafileri incelenerek sigortalının sağ bacağında meydana gelen kırık ile Türkiye’de geçirilen kaza arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığının tereddüde mahal vermeden açıklığa kavuşturulması ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.