muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5716, Karar No: 2009/16241, Tarih: 04.11.2009

... ... adına 53 büyük, 98 küçük zeytin ağaçlı yer olarak Haziran 1962 tarih 2 numarada tescil edilen yer daha sonra yine ifraz edilmiş 11 büyük zeytin ağaçlı yer Ağustos 1963 tarih 52 numarada ... ... adına, geriye kalan 42 büyük 98 küçük zeytin ağaçlı yer ... ... adına Ağustos 1963 tarih 52 numarada tescil edilmiş ve bu ifraz tapu kaydı kadastro sırasında dava konusu parsellerin çok uzağında 1763 sayılı parsele uygulanmış ve 1763 sayılı parsel üzerinde 100-120 yaşlarında 90 adet büyük 28 adet küçük zeytin ağacı bulunduğu ve ... adına tespit edildiği bilirkişi raporunda açıklanmıştır.

Harita mühendisi ... tarafından düzenlenen rapor ve haritalarda tapulama tespiti sırasında Nisan 1936 tarih 5 nolu kök tapu kaydı sınırları içerisinde gösterilen alanda 851 ila 916 ve 1084 ila 1091, 1093, 1094, 1754, 1758 ila 1764, 1766 ila 1772 ve 1961 sayılı parseller olduğu bu parsellerin toplam yüzölçümünün 1.411.648 m2 olduğu ve ayrıca; tespit harici ve ormanlık alan içinde kalan bölümünde 992.088 m2 yüzölçümünde olduğu bildirilmiştir.

Yine Ziraat Mühendisi ... ve Fen Bilirkişi ... tarafından düzenlenen 24.09.1981 tarihli raporda Nisan 1936 tarih 5 nolu tapu kaydının sınırları içinde kaldığı bildirilen 1763 sayılı parsel üzerinde 90 adet 100-120 yaşlı 28 adet 30-40 yaşlı ...'ın çamlığı (Ağustos 1963 tarih 52 nolu ifraz tapusu içinde 8 adet 80-100 yaşlarında yine İzmir asfaltının kuzeyinde 17 adet 80-100 yaşlarında, 1969 sayılı parsel içinde 9 adet 80-100 yaşında 1770 sayılı parsel içinde 33 adet 60-100 yaşlarında, 1771 sayılı parsel içinde 81 adet 100-150 yaşında, 886 sayılı parsel içinde 900 adet 80-120 yaşında, 853 sayılı parsel üzerinde 4, 852 parsel üzerinde 14, 1082 parsel üzerinde 10, 862 parsel üzerinde 15, 1927 parsel üzerinde 5, 1772 sayılı parsel üzerinde 15, 862 parsel üzerinde 15, 897 parsel üzerinde 9 adet 80-120 yaşlarında ve ayrıca 897 parsel üzerinde 25 adet 20-30 yaşlarında zeytin ağacı olduğu ve yine Nisan 1936 tarih 5 nolu kök tapu kaydı hudutları içerisine girip bu tapu kaydına dayanılmayan 879 sayılı parsel üzerinde 11, 871 sayılı parsel üzerinde 12, 872 sayılı parsel üzerinde 1 olmak üzere 80-100 yaşlarında zeytin ağaçları olduğu bildirilmiştir.

Hükmüne uyulan 05.12.1980 günlü Yargıtay bozma kararında tapu kapsamının zeytin ağaçlarının sayısı ve yaşları göz önünde bulundurularak belirlenmesi gereğine işaret edilmiştir. Kök tapunun ifrazı sırasında ölçeksiz, kenar uzunlukları bulunmayan çok basit krokiler çizdirilmiş ve krokide ifraz edilen taşınmazlar birbirine bitişik olarak gösterilmiştir. İfraz tapularının revziyon gördüğü parseller biribiriyle sınır değildir. Arada orman ve kadastro harici yerler bulunmaktadır. Tapu kaydının doğu sınırı Kumburlu Deresidir ve bu derenin 852 ve 853 sayılı parsellerin doğu sınırını oluşturan dere olduğu, güney sınırında yazılı denizin ise 853, 854, 856, 857, 858, 860, 863 ve 864 sayılı parsellerin güneyindeki Ege Denizi olduğu bilidirilmiştir. Tapu kaydının batısı ve kuzey sınırı cebeldir. Kuzeyde cebel denilen yerler davanın devamı sırasında yapılan orman kadastrosunda geniş yüzölçümlü devlet ormanı olarak sınırlandırılmıştır.

Dayanılan tapu kaydının sınırları ve yüzölçümü zeytinlerin sayısı göz önünde bulundurulduğunda dava konusu 1770 sayılı parseli kapsadığı kabul edilemez. 1770 sayılı parselin (A) ile gösterilen 2680 m2 yüzölçümündeki bölümü fundalık, taşlık ve kayalık niteliğinde ve kullanılmayan yer olması nedeniyle önceki kararla Hazine adına tescil edilmiş ve davalı kişiler tarafından temyiz edilmemiştir.

Dava konusu taşınmaz tapu kaydı kapsamında kalmadığına göre, taşınmazın zilyetlikle kazanılacak yerlerden olup olmadığı ve davalı taraf yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi suretiyle çözüme ulaşılması gerekir. Mahkemece bu yöndeki araştırmalar da yeterli değildir. Hükme dayanak alınan ormancı bilirkişi raporu, memleket haritası ile kadastro paftası ölçekleri denkleştirilerek birbirleri üzerine aplike edilmeden taşınmazın memleket haritasındaki konumu lokal olarak gösterildiğinden denetlenemediği gibi, taşınmazın eğimi ile üzerindeki zeytin ağaçlarının yaşı, sayısı, kapalılık oranı, aşılımı yoksa aşısızmı oldukları aşılı ise aşı yaşı ve zeytin ağacı dışındaki ağaçların yaşı, sayısı ve niteliği konusundaki araştırmanın yeterli olmadığı ve zilyetlik konusunda tanık dinlenilmediği, yerel bilirkişi beyanının da soyut içerikli olduğu anlaşılmaktadır. Eksik araştırma ve incelemeye, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Yörede davanın devamı sırasında yapılan dava konusu taşınmazın sınırında bulunan ormanların kadastrosu bu dava nedeniyle kesinleşmediği, bu davanın aynı zamanda orman kadastrosuna itirazada dönüştüğü nazara alınarak mahkemece, eski tarihli ve ayrıca 1970'li yıllara ait memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç mühendis, bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14

. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, eğimi, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; keşifte, hakim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; eldeki dava nedeniyle orman kadastrosu kesinleşmediğine göre, fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak kesinleşmemiş tahdit haritası ile irtibatlı, taşınmazın konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte en eski tarihli ve 1970'li yıllara ait haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli; taşınmazın gerçek eğimi ile üzerindeki zeytin ağaçlarının yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı, aşılımı yoksa aşısızmı oldukları, aşılı ise aşı yaşı, zeytin ağaçlarının bakımlı ve mahsüldar olup olmadıkları, zeytin ağaçları dışındakı ağaçların yaşı, sayısı ve niteliği saptanmalı, ziraat mühendisinden taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı yönünde ilmi verilere dayalı rapor alınmalı, taşınmazın öncesinin ne olduğu, kimden kime kaldığı, mübadil rumlardan kalıp kalmadığı, zilyetliğinin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü, bunun ekonomik amacına uygun olup olmadığı, yeterli bilirkişiler ile taraf tanıklarından sorulmalı, İskan Yasası hükümlerine göre oluşturulan Nisan 1936 tarih 5 nolu kök tapudan ifraz edilen tapu kayıtlarının revziyon gördüğü parsellerin keşif sırasında bu yerlerin mübadil rumlardan kaldığı bilirkişi ve tanıklar tarafından bildirilmiş olduğundan, bu tür yerlerin 3402 Sayılı Yasanın 18/2. maddesi gereğince zilyetlik yoluyla kazanılamayacağı düşünülmeli; 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde yer alan kısıtlamalar açısından Tapu Sicil, Kadastro Müdürlükleri ile Yazı İşleri Müdürlüğünden araştırma yapılıp aynı yasanın 03.07.2005 gün 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Yasası ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve ... olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip yasanın getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır

. maddesinde yer alan kısıtlamalar açısından Tapu Sicil, Kadastro Müdürlükleri ile Yazı İşleri Müdürlüğünden araştırma yapılıp aynı yasanın 03.07.2005 gün 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Yasası ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve ... olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip yasanın getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır. Mahkemece anılan yönler gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsiz, Dairece hükmün onanması maddi yanılgı niteliğindedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazinenin karar düzeltme isteminin KABULÜNE, Dairenin 2007/17334-2008/1656 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA, mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 04.11.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4576, Karar No: 2014/14278, Tarih: 22.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/4576 E.  ,  2014/14278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/183-2014/122

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira parasının tahsiline yönelik başlatılan icra takibine yapılan vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 28.800 TL kira parası için davalı kiracının itirazının iptaline karar verilmesi üzerine, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davaya konu kiralananı 18.09.2012 tarihinde satın aldığını, kira paralarının tarafına ödenmesini davalı kiracıya 26.09.2012 ve 11.10.2012 tarihli ihtarnamelerle bildirdiğini ancak davalının kira paralarını ödemediğini yine davalı kiracının 24.10.2012 tarihli anahtar teslim tutanağı ile kiralananı tahliye ettiğini, taşınmazı yeniden 01.02.2013 tarihinde kiraya verebildiğini belirtmiş ve eski malikle davalı kiracı arasında düzenlenmiş 01.09.2011 tarihli, 5 yıl müddetli, aylık kira parasının 6.000 TL + KDV, artış şartının sözleşmenin beşinci maddesine göre tefe-tüfe ortalaması + 10 puan olarak belirlenen kira sözleşmesine dayanarak 04.02.2013 tarihinde başlattığı icra takibi ile 17.09.2012 tarihi ile 01.02.2013 tarihleri arası aylık 6.550 TL den toplam 29.015 TL kira parasının tahsili isteminde bulunmuş, davalı vekili takibe süresinde yaptığı itirazında davalının borcu bulunmadığını belirtmiş ve yargılama sırasındaki savunmasında davalı kiracının 23.09.2012 tarihinde taşınmazı tahliye ettiğini ve davalıyla eski malik arasında 01.10.2011 tarihli yeni bir sözleşme imzalandığını belirterek davanın davanın reddini savunmuştur. Mahkemece anahtar teslim tutanağında kiralananın 01.09.2011 tarihli sözleşmeye atıf yapılarak tahliye edildiği yine makul süre kirası konusunda keşif kararı verildiği ancak taraf vekillerinin keşfe gerek yoktur beyanları üzerine keşif ara kararından dönülmüş, davacı istemi kabul edilerek 18.09.2012 tarihi ile 01.02.2013 tarihleri arası kira parasının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir. Bu durumda davalı kiracı anahtar teslim tarihi olan 24.10.2012 tarihine kadar olan kira parasından sorumludur. Bundan ayrı sözleşmede makul süre kirası düzenlenmemiştir. Davalı kiracı, kira süresi sona ermeden, kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek, kiralananı tahliye ettiğinde, kural olarak kira süresinin sonuna kadar olan kira parasından sorumludur. Buna karşın davacı kiraya verenin de, kendi üzerine düşen görevi yapması, kiralananın yeniden kiraya verilebilmesi için gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi, TBK’nun 114. maddesinin yollaması ile aynı kanunun 52. maddesi hükmü gereğidir.

Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden itibaren kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Mahkemece, mahallinde keşif yapılıp, uzman bilirkişi aracılığıyla, kiralananın cinsi, özellikleri, konumu, bu nitelikte bir taşınmaza o bölgede duyulan ihtiyacın derecesi ve somut olaya özgü başka diğer özellikler çerçevesinde, kiralayanın gereken çabayı göstermesi halinde kiralananı aynı koşullarla yeniden hangi süre içerisinde kiraya verebileceği, eş söyleyişle, aynı koşullarla yeniden kiralama için gereken makul sürenin ne olduğu, Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla saptanmalıdır. Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak bilirkişi tarafından bulunan makul sürenin anahtar teslim tarihine eklenmesiyle ulaşılacak tarihe kadar kiracının makul süre kira parasından sorumlu tutulması gerektiği kabul edilerek, bu çerçevede davalı kiracının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken taraf vekillerinin bizce keşfe gerek yoktur beyanına değer verilerek davacı isteminin tümden kabulü ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8588, Karar No: 2013/6562, Tarih: 15.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8588 E.  ,  2013/6562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılardan Fernas İnş.Ltd.Şti vekili ve ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ... tarafından ihale edilen Termik Santrali İşletmesinin hafriyat işini üstlenen davalı .... Ltd. Şti'de çalıştığını, sözleşmenin haksız feshedildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile ödenmeyen fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 41'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli ünvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi bozma kararı doğrultusunda fazla çalışma ücretini tüm dönem açısından son ücret üzerinden hesaplamıştır. Fazla çalışma ücretinin son ücret değil çalışılan dönem ücretleri üzerinden hesaplanması gerekir.

Mahkemece bilirkişinin çalışılan tüm dönemin fazla çalışma ücretini son ücret üzerinden yaptığı hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan Fernas İnş.Ltd.Şti. ile ...'ne iadesine, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13184, Karar No: 2024/15266, Tarih: 26.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13184 E.  ,  2024/15266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 30. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde alt işverenler nezdinde temizlik görevlisi olarak çalışmaktayken 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) gereği kadroya geçirildiğini ve çalışmaya devam ettiğini, davacının ... Sendikası (Sendika) üyesi olduğunu, davacının alt işveren şirketlerde çalışırken şirketler ile asıl işveren arasında yapılan ihalede ödenecek çıplak ücretin asgari ücret baz alınarak asgari ücretin en az % fazlası olarak düzenlendiğini ve 696 sayılı KHK ile kadroya geçişinde de asgari ücretin % fazlası ücretle kadroya geçirildiğini, bunun 696 sayılı KHK'nın 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü madde gereği olduğunu ve sonrasında da imzalanan bireysel iş sözleşmesinde de bu hakların tüm fer'îlerinin korunarak aynı sistem üzerinden ücret ödeneceğinin yazıldığını, davacının temel ücretinin her asgari ücret artırıldığında belirlenen asgari ücretin % fazlası oması ve üzerine de toplu iş sözleşmesiyle öngörülen zamların uygulanması gerektiğini, işverence buna aykırı olarak eksik ücret ödendiğini, tüm çalışanların 15 gün aralıksız olarak işyerinden hiç çıkmadan, evlerine gitmeden, gece gündüz yirmi dört saat çalıştıklarını, ancak bu çalışmaları karşılığı ücretlerinin de ödenmediğini ileri sürerek ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı ile fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kovid 19 salgını tedbirleri kapsamında uygulanan vardiya sisteminde yapılan tüm fazla çalışmaların karşılığının ödendiğini, salgın nedeni ile Bakanlığın yayımladığı genelgeler kapsamında alınması gereken tedbirler bağlamında 02.04.2020 tarihinde öncelikle 7 günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, yeni talimatla sabit vardiya sisteminin 14 gün olarak uygulanmaya başlandığını, 375 sayılı KHK’nın geçici 23 üncü maddesi gereği sürekli işçi kadrolarına geçirilen işçilerin ücret ile diğer mali ve sosyal haklarına ilişkin şartların Yüksek Hakem Kurulunca karara bağlanan ve süresi en son sona erecek toplu iş sözleşmesi hükümleri esas alınmak suretiyle belirlenerek uygulandığını, tüm bu gerekçelerle alt işveren işçilerinin, 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) kapsamında işçiden alınması gerekli yazılı beyanlar ve talepler alınmak sonucu kadroya geçirildiklerini, işçilerin rızası olmaksızın herhangi bir işlem yapılmadığını, anılan mevzuat hükmü çerçevesinde işlem yapıldığını, ilgili mevzuat gereğince düzenlenen çalışma sürelerine uyulduğunu, 375 sayılı KHK yapılan ödemelerin kayıtlarla sabit olduğunu, davacının ücretinin geçiş anında maktu olarak belirlendiğini, kadroya geçiş sonrası ücretinin doğru olarak hesaplandığını ve ödendiğini, davacının ödenmemiş herhangi bir işçilik alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası dosyanın yeni esasa kaydedilerek taraflara tebligat işlemlerinin yapıldığı, söz konusu karar içeriği dikkate alınarak tüm işyeri kayıtlarının noksansız celbi için müzekkere yazıldığı, noksanlıklar tamamlandıktan sonra bilirkişiden rapor alındığı, tüm dosya kapsamında getirtilen işyeri kayıtlarından davacının ödenmeyen hafta tatili ve gece zammı ücreti alacaklarının bulunduğu, söz konusu çalışmaların noksansız ödendiğine dair işverence belge ya da ödeme makbuzu sunulmadığı, davacı tarafın ücret, ilave tediye, ikramiye, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin taleplerinin ise yersiz olduğu, bu nedenle sübut bulmayan söz konusu alacakların reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varıldığı, dosya kapsamına uygun ve yeterli bulunan bilirkişi raporu ile hesaplanan alacakların hüküm altına alındığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri