muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7165, Karar No: 2017/931, Tarih: 06.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/7165 E.  ,  2017/931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme suçundan sanık ... hakkında 12.07.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce Bozulması üzerine TCK.nun 170/1-c. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; FİNİKE Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 gün ve 2016/60 esas, 2016/356 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün sanığın yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edildiği, gerekmediği halde 08.04.2016 tarihinde sanık müdafiine yapılan tebligatın yeni bir hak bahşetmeyeceği cihetle; sanığın yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 13.4.2016 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4447, Karar No: 2019/12347, Tarih: 30.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/4447 E.  ,  2019/12347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı ile davalı arasındaki dava hakkında...3. İş Mahkemesinden verilen 23.10.2018 tarihli ve 2018/38 esas, 2018-456 karar sayılı kararın, Dairenin 07.03.2019 tarihli ve 2019/1205 esas, 2019/5469 karar sayılı ilamıyla ONANMASINA karar verilmiştir. Davacı tarafından kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması istenmiştir.

Davacı vekili, davacının fazla çalışmalarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.11.2017 tarihli ve 2017/8878 esas, 2017/24199 karar sayılı ilamı ile fazla çalışmanın, ara dinlenme süreleri düşülerek yeniden hesaplanması ve kıdem tazminatının da buna göre yeniden değerlendirilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozmaya uyan Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 07.03.2019 tarihli ve 2019/1205 esas, 2019/5469 karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir.

Davacı tarafından verilen 02.04.2019 tarihli dilekçede, Dairemizin 07.03.2019 tarihli ve 2019/1205 esas, 2019/5469 karar sayılı ilamıyla verilen onama kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği ileri sürülerek kararın ortadan kaldırılması talep olunmuştur.

Dairemizce; bozma sonrası verilen kararın onanmasına karar verilmiş ise de, yeniden yapılan incelemede; fazla çalışma alacağı hesabına esas alınan puantaj kayıtlarına göre günlük çalışma süresinin fiilen yapılan ara dinlenmeler düşüldükten sonra hesaplandığı ve bu şekilde belirlenen sürelerden ikinci kez ara dinlenme düşülerek yapılan hesaplamaya itibar edildiği anlaşılmakla, Dairemizin 07.03.2019 tarihli ve 2019/1205 esas, 2019/5469 karar sayılı onama kararının maddi hataya dayandığı sonucuna varıldığından ortadan kaldırılmasına karar verildi, dosya yeniden ele alınıp incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının fazla çalışmalarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, ara dinlenmeler düşülmek kaydıyla yeniden fazla çalışma alacağı hesabı yapılarak fazla çalışma alacağı çıkması durumunda davacının kıdem tazminatı alacağına hükmedilmesi, fazla çalışma alacağının çıkmaması halinde ise davacının kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının şubat 2013 dönemi için karşılığı ödenmeyen 7 saatlik fazla çalışma alacağı olduğu, ancak fesih tarihi itibariyle bu alacağın muaccel olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatının reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya kısmen uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı ve ödenmeyen fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; puantaj kayıtlarında yazılı olan işe giriş ve işten çıkış saatleri arasında yapılan ara dinlenmeler dikkate alınarak fazla çalışma alacağının hesaplanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak hesaplamaya esas alınan puantaj kayıtlarının incelenmesinde, işe giriş ve işten çıkış saatleri arasındaki sürede fiilen yapılan ara dinlenme süresinin mahsup edilerek günlük çalışma süresinin kaydedildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, kayıtlara göre belirlenen fiili çalışma sürelerine itibar edilerek haftalık 45 saati aşan çalışma olup olmadığı, varsa karşılığının ödenip ödenmediği yeniden değerlendirilmelidir. Ödenmeyen fazla çalışma alacağının bulunması halinde kıdem tazminatı kabul, aksi halde ise şimdiki gibi reddedilmelidir. Günlük çalışma sürelerinden iki kez ara dinlenme süresi düşülmesi hatalı olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4150, Karar No: 2010/7366, Tarih: 22.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4150 E.  ,  2010/7366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/02/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, önce Hazine adına tespit edilip, bilahare itiraz  üzerine Tapulama Komisyonu kararı ile davalıların miras bırakanı M.D. adına tespit ve tescil edilen 922 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, çalılık ve kayalık arazi niteliğinde olup, senetsizden zilyetlikle edinim koşullarının gerçekleşmediğini, davalıların murisi lehine 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17.maddelerinde öngörülen şartların oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve Hazine adına tescil ile davalıların elatmalarının önlenmesini istemiştir.

Davalılar, derdestlik kesin hüküm ve hak düşürücü süre itirazlarında bulunarak ve esasen de davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, arazi kadastrosunun geçtiği tarihden 20 yıl öncesine ulaşmadan yani, 1969 tarihli hava fotoğrafında dava konusu taşınmazın çalılık formunda olduğu, imar ve ihyasının tamamlanmadığı, kadastro çalışmaları ile yapılan tescilin yolsuz tescil olup, hak düşürücü süre ve zamanaşımından etkilenmeyeceği, kaldı ki kadastro tutanaklarının da kesinleşmediği ve 10 yıllık sürenin henüz dolmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.6.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Hamza Şahin ile temyiz edilen vekili Avukat .T.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığı iddialarına dayalı, tapu iptali ve tescil ile elatmanın önlenmesi isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 922 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 5.3.1990 tarihinde kesinleştiği ve  davalıların miras bırakanı adına kayıtlı olduğu, oysa davanın 29.06.2009 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 922 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 5.3.1990 tarihinde kesinleştiği ve  davalıların miras bırakanı adına kayıtlı olduğu, oysa davanın 29.06.2009 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fırkası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde, kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 5.3.1990 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Diğer taraftan, her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Dava açıldığı tarihte haklı olduğu halde, davanın devamı sırasında (kazanılmış hak kuralının istisnasını teşkil eden) yürürlüğe giren bir yasal düzenleme veya İ.B.K. gereğince davada haksız duruma düşen tarafın yargılama giderleri ile bu giderlerden sayılan (1957 tarih 4/16 Sayılı İ.B.K.) avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı, aksine diğer tarafın mesul olacağı izahtan varestedir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

O halde, davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  22.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24276, Karar No: 2012/9628, Tarih: 18.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/24276 E.  ,  2012/9628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Polis memuru olan sanığın, mahkemece tutuklanıp cezaevine nakledilmek üzere kendisine teslim edilen tutuklunun, muhafaza edildiği araçtan dışarı çıkmasına izin verdikten sonra, görevinin gerektirdiği dikkat ve özeni göstermeyerek kaçmasına neden olma fiilinin, TCK'nın 294. maddesinde düzenlenen "kaçmaya imkan sağlama" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5764, Karar No: 2023/317, Tarih: 17.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5764 E.  ,  2023/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan ret

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının "Küçükbay" esas unsurlu markasının 1979 yılından itibaren tescilli olduğunu, davalının kötü niyetli olarak iltibasa neden olacak şekilde 2016/65034 sayılı 29 ve 35 inci sınıflarda "NECDET KÜÇÜKBAY" markasını tescil ettirdiğini, İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2013/119 E., 2014/12 K. sayılı kararıyla davacının davalı aleyhine açtığı dava kabul edilerek davalının "Küçükbay" sözcüğünü markasal biçimde baskın karakterlerle 1, 2 ve 5 lt'lik pet ambalajlarda kullanma eyleminin markaya tecavüz oluşturduğunun kabul edildiğini, kararın kesinleştiğini, davalının 2015/64054 sayılı "Necdet Küçükbay" marka başvurusuna davacının itirazları üzerine davalının marka başvurusunun reddedildiğini, davacının markası ile davalının markasının aynı olması, aynı mallar üzerinde kullanılıyor/kullanacak olması nedeniyle bu durumun iltibasa yol açtığını ileri sürerek davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin kurucusu Necdet Küçükbay'ın ilk kez 1965 yılında yağ, sabun ve deterjan sektöründe faaliyet göstermeye başladığını,1975 yılında "Güneş Ticaret Necdet Küçükbay-Okşar Sabun ve Deterjan Sanayii" adı altında ticaret yapmaya devam ettiğini, 1979 yılında Necdet Küçükbay Gıda Temizlik Ambalaj ve İnşaat San. Tic. A.Ş.'yi kurduğunu, şirketin kılavuz sözcüğü dışındaki değişikliklerle bugünkü unvanını aldığını, markalar arasında iltibas bulunmadığını, davacı markasındaki şeklin, rengin farklı olduğunu, davalı markasındaki esas unsurun "Necdet" olduğunu, davalının eskiye dayalı kullanım hakkının bulunduğunu, davacının 1979 tarihli markası bulunmadığını, marka başvurusunun müddet olarak göründüğünü, davalının markasını 5 yıldır kesintisiz şekilde kullanmadığını, davacının "Orkide" markasını kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının "KÜÇÜKBAY + şekil" markasının esas unsurunun sözcük olduğunu, davalı markası ile bu sözcüğün çakıştığını, bu bakımdan ilk bakışta işaret ve mallar benzediği için davalı yararına nispi red sebebi bulunup 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hükümsüzlük şartları oluştuğu düşünülse de, davalının tescilli markasının aynen kendi ticaret unvanında da bulunduğu, davalının ticaret unvanının 19.08.1979 tarihinde bugünkü halini aldığı, sunduğu delillere göre "Necdet Küçükbay" şeklindeki tescilsiz kullanımının eski tarihlere gittiği, değiştirilen ticaret unvanının davacı tarafından dava konusu edilmediği, davalının "Necdet Küçükbay" markasının önceye dayalı tescilsiz kullanımının söz konusu olduğu, davacının markaları ile birlikte varlığını sürdürdüğü, iki marka işaretlerinin genel görünümlerinde farklılık bulunduğu, iki işletme arasında idari ve ekonomik bağlılık bulunduğu yönünde somut karşılıklar ifade edilmediği, delil gösterilmediği, davalının "Necdet" ekiyle birlikte tescillemesi karşısında "KÜÇÜKBAY" markasından ayrıldığı, taraflar arasındaki bir başka davada marka ve tasarıma tecavüz eden davalı şirketin men edilmesine ilişkin hüküm kurulmuş ise de, bu kararın dava konusuyla bağlantısı olmadığı, davacının unvan değişikliğine sessiz kalması, davalının önceye dayalı tescilsiz kullanımının bulunması nedeniyle davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesine uygun olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı markası ile davacı markasının iltibasa yol açacak şekilde benzer olduğunu, her iki markada da “Küçükbay’’ ibaresinin esaslı unsur olarak yer aldığını, davalının geçmişe dayalı kullanımının herhangi bir tescile dayanmadığını, markasal bir kıymeti olmadığını, davalı markasının tescilsiz kullanımının daha öncesinde de çekişme konusu yapıldığını, davalının müvekkilinin Türkiye'de ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız yarar sağlayacağını, davalının 27.08.1979 tarihinde unvanını tescil ettirdiğini, "Necdet Küçükbay" ticari unvanını kullanımının ise 2016 yılında başladığını, davacı şirketin ise 27.05.1997 başvuru tarihli markası bulunduğunu, davalının kötü niyetli olduğunu, davalının 556 sayılı KHK'nın 12 nci maddesindeki dürüst kullanımı defalarca ihlal ettiğini, İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2013/119 E., 2014/12 K. sayılı ilamı ile davacının açtığı dava kabul edilerek davalının “Küçükbay” sözcüğünü markasal biçimde baskın karakterlerle, 1, 2 ve 5 lt.’lik pet ambalajlarda kullanma eyleminin markaya tecavüz oluşturduğundan önlenmesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, davalının davaya konu “Necdet Küçükbay” markası hakkında, 29 uncu ve 35 inci sınıfları da kapsayacak şekilde 03.08.2015 tarihinde 2015/64054 başvuru numarası ile tescil talebinde bulunulduğunu, taraflarınca yapılan itirazlar neticesinde de başvurunun reddine karar verildiğini, davalının marka tescil başvurusu yaptığı dönemin davacı şirkete kayyım atandığı döneme denk geldiğini, davalının davacı şirketin bu zor dönemini fırsat bildiğini, müvekkilinin iç karışıklıklarından dolayı bahse konu tescilin itiraz hakkını yitirdiği için bu davayı açtığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, davalının "Necdet Küçükbay" şeklindeki ticaret unvanı ve marka kullanımını uzun yıllarca ihtilaf konusu yapmadığı, İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2013/119 E., 2014/12 K. sayılı davasında davalının marka hakkına tecavüz ettiği kabul edilmiş ise de, o davada tek başına "Küçükbay" ibaresinin kullanımının markaya tecavüz kabul edildiği, davalının "Necdet Küçükbay" şeklindeki kullanımıyla ilgili bir ihtilaf bulunmadığı için anılan kararın somut davada sonuca etkili görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve re’sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının 2016/65034 sayılı "NECDET KÜÇÜKBAY" ibareli markası ile davacının tescilli markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas oluşup oluşmadığı, davalının önceye dayalı kullanım hakkının bulunup bulunmadığı, davalının başvurusunda kötü niyetli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, üçüncü fıkrası ile 35 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.