muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2999, Karar No: 2024/5465, Tarih: 03.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2999 E.  ,  2024/5465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/566 Esas, 2023/157 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. ... Ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/106 E., 2020/329 K.

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; “TAÇ” ibareli tanınmış markaların müvekkili adına tescilli olduğunu, “TAÇ GOLD + ŞEKİL” ibareli 2014/58840 tescil numaralı markanın davalı adına 7, 8, 11, ve 21. sınıflarda tescil edildiğini, davalı adına tescilli markanın müvekkilinin markaları ile iltibas yaratacak şekilde benzediğini, "Taç" ibareli markaların 1997 yılından bu yana davalı adına tescilli olmasının ve "TAÇ" ibaresinin günlük dilde kullanılan bir ibare olmasının dava konusu marka tescilini meşru hale getirmediğini, dava konusu markanın, davalının önceki markaları ile aynı sınıfta olmadığını, bu nedenle davalının kazanılmış haktan yararlanmasının mümkün olmadığını, davalı yanın dava konusu markasının önceki marka tescillerinden farklı bir görselle müracaata konu edildiğini, dava konusu markada kullanılan yeni görselin müvekkilleri adına tescilli markaların görseline çok yakın olduğunu, davalının markada yaptığı değişikliklerin iyi niyetli olarak algılanamayacağını, taraflara ait markaların tescilli oldukları emtialar bakımından da benzer olduğunu, davalı yanın kötü niyetli olduğunu, davalı ile müvekkilinin taraf olduğu farklı davalarda davalının kazanılmış haktan yararlanamayacağına karar verildiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2014/58840 sayılı “TAÇ GOLD + ŞEKİL” ibareli markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı ile müvekkili arasında sonuçlanmış olan birçok dava olduğunu, müvekkili adına tescilli marka ile davacı taraf adına tescilli markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, markaların aynı emtialarda tescilli olmadığını, davacı yanın markasının tescilli olduğu sınıflar bakımından tanınmış olduğunu, ilgili markaların ve tanınmışlığın farklı sınıflarda tescili olan müvekkili markasının varlığını etkilemeyeceğini, müvekkilinin "taç" ibaresi üzerinde 7, 8, 11 ve 21. sınıflar bakımından müktesep haklarının bulunduğunu, müvekkilinin kötü niyetli olmadığını, tam aksine davacı yanın kötü niyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı adına tescilli 2014/58840 sayılı “TAÇ GOLD + şekil” ibareli markanın, davacının tanınmış marka niteliğindeki "TAÇ" markası ile benzerlik arz ettiği, taraf markaları farklı sınıflarda tescilli olmasına karşın davacı markasının Türkiye’de ulaştığı tanınmışlık düzeyi ve markaların hitap ettiği ortalama tüketici kitlesinin algısı göz önünde bulundurulduğunda nihai tüketici nezdinde iltibasa sebebiyet verebileceği, dava konusu marka tescilinin, davalı adına tescilli önceki tarihli marka tescillerinden farklılaştırılarak davacı yanın markasına yakınlaştırılması sebebiyle, davalı yanın müktesep hakka dayanamayacağı, davalı yanın önceki tescil tarihli markaları bakımından taraflar arasında hükümsüzlük talepli yargılamalar devam etmekte iken ihtilaflı markaların bir başka renk kombinasyonu olan dava konusu markanın davalı tarafından tescile konu edildiğinden bu hususun kötü niyetli tescil olarak kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı adına tescilli 2014/58840 sayılı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili ile davacı arasında huzurdaki davaya benzer birçok dava açıldığını ve karara bağlandığını, kararların bir çoğunluğunun müvekkili lehine sonuçlandığını, müvekkili aleyhine sonuçlanan kararlar bulunsa da bunların müvekkilinin 2010 tarihli kırmızı logolu başvuruları olup, bu başvurularda kırmızı rengin kullanılmasının ve davacı tarafından da logonun kırmızı renkli olmasından kaynaklı olup, Yargıtay tarafından bozulması üzerine verilmiş olan kararlar olduğunu, bunun üzerine müvekkili tarafından kırmızı logolu kullanımının sona erdirildiğini ve sarı ve siyah logolu marka başvurularının yapıldığını, ancak davacının bu başvurulara da itiraz edip hükümsüzlük davaları açtığını, hatalı bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulduğunu, müvekkilinin önceki tarihteki markalarına bakıldığında markaların tümünde esas unsurunun TAÇ olduğunu, davacı tarafın markasının esas unsurunun da TAÇ ibaresi olduğunu, fakat davacının markasının 24. sınıfta yani ev tekstil sektöründe tescilli iken müvekkili markasının 7,8,11 ve 21 sınıflarda tescilli olup tarafların markalarının uzun yıllardır yan yana kullandığını, bu hususun Yargıtay ilamları ve kesinleşmiş mahkeme kararları ile sabit olduğunu, nitekim davacının 7, 8, 11 ve 21. sınıflarındaki marka başvurularının müvekkili markaları nedeniyle reddedildiğini, müvekkilinin modernize hale getirdiği markanın davacı markasına yanaştığının kabul edilmesinin hatalı olduğunu, müvekkilini 1998 senesinde tescil ettirdiği markayı kullanmaya zorlamanın marka felsefesine uymayacağını, müvekkilinin söz konusu markayı davacı tarafından açılan dava tarihi itibariyle 5 yıldan fazla süredir kullanması nedeniyle markasal hak kazandığını, müvekkilinin kullanmış olduğu gezegen, dalga ve taç ibaresinden oluşan markasının 1998 yılından beri tescilde olduğunu ve bu markada TAÇ ibaresinin ön planda olduğunu, bilirkişilerin olaya yaklaşırken davacı tarafın tanınmış marka olmasından kaynaklı olarak objektif değerlendirmelerde bulunmadıklarını, davacı lehine zorlayıcı yorum yaptıklarını, yaptıkları itirazların dikkate alınmadığını, mutfak emtiaları için müvekkili için gerek tescilli diğer markaları gerekse davacı tarafından açılan diğer davalara verilen kararlar ve bu kararları onayan Yargıtay kararları dikkate alındığında müvekkili markası kapsamında olan emtialar açısından davacı lehine bir görüş ileri sürülmesinin mümkün olmadığını, taraf markaları arasında emtia benzerliği bulunmadığını, müktesep hakka ilişkin değerlendirmenin de hatalı olduğunu, müvekkilinin kuşak içerisinde beyaz dolgusu TAÇ ibaresinin kullanımının davacı tarafından 2005 yılından beri bildiği ve 2010 yılına kadar ses çıkarmadığı ve dolayısıyla sessiz kalma yolu ile hak kaybının gerçekleştiğini, davacının tanınmışlığının sadece tekstil sektörüne özgülendiği belirtilerek açılan davaların reddine dair kararların Yargıtay tarafından onandığını, ayrıca müvekkilinin de 7,8,11 ve 21

. sınıfları içeren züccaciye ve mutfak eşyaları sektöründeki bilinirliğinin göz ardı edildiğini, müvekkilinin daha önceki marka tescilleri nedeniyle müktesep hakkı bulunduğunu, müvekkilinin davaya konu markaya tescilinde kötü niyetli olmadığını, davacının müvekkili aleyhine açtığı davalardan 25 tanesinin YİDK kararının iptaline ilişkin olduğunu, müvekkilinin mahkeme kararlarına güvenerek yapmış olduğu başvuruların kötü niyetle itham edilmesinin doğru olmadığını, müvekkilinin markasını modernize etme ve kendine uygun bir renk seçme özgürlüğü bulunduğu hususunun göz ardı edilmemesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafın müktesep hak savunmasının yerinde olmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu, her iki taraf markalarının görsel ve işitsel olarak benzer olduğu, davalının dava konusu markasının TAÇ ibaresinin yazım stili ve üzerinde bulunduğu dalga şeklinin davacının tescilli tanınmış TAÇ ibareli markalarına yakınlaştırdığı, markalar farklı emtia grubunda tescilli ise de benzeştirmek suretiyle tanınmış marka imajından haksız olarak yararlanma amacını taşıdığı, dava konusu marka ile benzer nitelikte bulunan davalıya ait 2014/102407 sayılı ve 2014/102411 sayılı markaların hükümsüzlüğüne dair verilen mahkeme kararlarının Yargıtay 11 Hukuk Dairesince onandığı, mahkeme kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları takrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı adına tescilli 2014/58840 sayılı "TAÇ GOLD + şekil” ibareli markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ve 25 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5388, Karar No: 2013/13316, Tarih: 15.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5388 E.  ,  2013/13316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının... Belediye Başkanlığında çalışmakta iken, 6111 Sayılı Kanunun 166/6 maddesine istinaden 04.11.2011 tarihinde... İl Milli Eğitim Müdürlüğüne geçiş yaptığını, müvekkiline kullandırılmayan yıllık izin süreleri ile ilgili alacağının ve ... Belediyesi ile Belediye İş Sendikası arasında imzalanan 01.01.2011 – 31.12.2013 tarihleri arasında yürürlükte bulunan TİS 46. Maddesine göre yılda 10 yevmiye tutarında, izin yardımı parasının ödenmediği, müvekkilinin 4857 Sayılı Kanun kapsamından çıkarak devlet memurları kapsamına girdiğini, devlet memurları kanununda kullanılmayan izinlerin ücrete dönüşeceğine dair bir kural bulunmadığını, müvekkilinin iş sözleşmesi kapsamı dışı ve nakle tabi personel olması nedeni ile iş akdinin davalı işveren tarafından sonlandırıldığını, müvekkilinin daha sonra kamu kurumlarına statü hukukuna tabi olarak atanması, sona erdirilen iş ilişkisinin devamı niteliğinde olmadığından İş Kanunun 59. Maddesi uyarınca kullandırılmayan yıllık ücretli izinlere karşılık ücret alacağına hak kazandığını belirterek, yıllık izin ve TİS 41.maddesi uyarınca 10 yevmiye tutarındaki tatil yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın yıllık izin ücreti alacağının devir tarihinde doğmuş bir alacak olmadığını, yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshinin şart olduğunu, oysaki olayda iş sözleşmesinin feshinin söz konusu olmadığını, davacı işçinin 6111 Sayılı Kanun kapsamında başka bir işyerine geçiş yaptığını, müvekkili tarafından iş akdi feshedilmediğinden davacının devir tarihinde izin ücreti hakkının doğmadığını, daha sonra doğacak izin ücretinden müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının belediye işçisi olarak çalışırken, 6111 sayılı Kanun gereğince Milli Eğitim Bakanlığına memur olarak atandığını ileri sürerek, yıllık izin alacağı ve tatil yardımı talebinde bulunmuştur. 6111 sayılı Kanunun 166/3-6 maddesi gereğince belediyeden sürekli işçi kadrosu ile Milli Eğitim Bakanlığına devredildiği görülmektedir, davacı iddiası ile dosyadaki belgeler birbirleri ile çeliştiğinden, yapılacak iş, davacının işçi kadrosunda mı yoksa memur olarak mı çalıştığını sormak, memur olarak çalışıyorsa, şimdiki gibi karar vermek, işçi olarak çalışıyorsa yıllık izin hakkı alacağa dönüşmediğinden reddine karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ;Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 15.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13090, Karar No: 2024/10251, Tarih: 04.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/13090 E.  ,  2024/10251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/735 Değişik İş, 2022/729 Karar

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmiş olup duruşma istemi miktar yönünden reddedilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı yaya iken plakası ve sürücüsü tespit edilemeyen aracın çarpması sonucu sonucu yaralandığını ve maluliyet oluştuğunu, sigorta ödemesinin zararı karşılamadığını belirterek HMK'nın 107 nci maddesi kapsamında fazlaya dair hakları saklı kalarak 5.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının başvuru tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; yargılama sırasında toplam talebini 51.052,92 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalıya usulüne uygun başvuru yapılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III.UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin tarihi ve sayısı yukarıda yazılı kararıyla; dosya kapsamı ve alınan bilirkişi raporlarına dayanılarak, davanın kabulü ile 51.052,92TL sürekli iş göremezlik tazminatının 06.09.2021 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ... tarafından başvuru sahibine ödenmesine ve 7.436,88 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; itirazın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; başvuran tarafa ödeme yaptıklarını ve bakiye alacak bulunmadığını, başvuru şartının yerine getirilmemesi sebebiyle başvurunun usulden reddi gerektiğini, hesaplamanın progresif rant yöntemine göre yapılmasının hatalı olduğunu, maluliyet raporunun mevzuata ve yönetmeliğe uygun olmadığını, kusur oranına itiraz ettiklerini, davalının temerrüde düşmediğini, davacı lehine 1/5 vekâlet ücreti verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, plakası ve sürücüsü tespit edilemeyen aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacının uğradığı sürekli iş göremezlik tazminatının tazmini talebine ilişkindir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, kusur raporunun oluşa uygun ve denetime elverişli olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, kusur raporunun oluşa uygun ve denetime elverişli olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetince kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

11.10.2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11.10.2008 ilâ 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01.09.2013 ilâ 01.06.2015 tarihleri arasında Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01.06.2015 ilâ 20.02.2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik ve 20.02.2019 tarihinden sonra ise Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik yürürlükte olduğundan kaza tarihinde geçerli mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu düzenlenmelidir.

Somut olayda; 31.10.2020 tarihli kazada davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından alınan 23.06.2021 tarihli raporda Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'in 14 üncü maddesi uyarınca trafik kazası sonucu yaralanan çocuklar hakkında 30.03.2013 tarihli Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırılması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkındaki Yönetmelik ve ekinde yer alan cetvellere göre maluliyet oranının %7 olduğu belirlenmiştir. Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şarları A.2 maddesinin (i) fıkrasında "Kurul Raporu: Usulüne uygun olarak tanzim edilen, 20.02.2019 tarihli ve 30692 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmeliğe göre düzenlenen, sakatlık oranını, geçici iş göremezlik süresini ve bakıcı ihtiyacını gösterir kurul raporunu ifade eder" hükmü yer almakta ise de Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik incelendiğinde Yönetmeliğin amacının terör, kaza ve yaralanmaya bağlı olarak çocuklar ile ilgili özel gereksinim alanlarının belirlenmesine yönelik raporun hazırlanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin (n) fıkrasında ise “Özel Gereksinim”in çocuğun toplumsal yaşama eşit katılabilmesi için bedensel ya da gelişimsel işlev kısıtlılığı olmayan bireylerden farklı sağlık, eğitim, rehabilitasyon, cihaz, ortez, protez, çevresel düzenlemeler ve diğer sosyal ve ekonomik haklara ve hizmetlere gereksiniminin olmasını ifade ettiği belirtilmiştir.

Aynı Yönetmelik'in 8 inci maddesinin (f) fıkrasında açıkça raporda engel oranının yazılmayacağının ifade edilmesi ile EK 2 ve EK.3 de bulunan Çocuklar İçin Özel Gereksinim Raporu (ÇÖZGER) Mevzuatla Uyum Arandığında Kullanılacak Tablo incelendiğinde engel oranı olarak %20'nin altındaki oranların gösterilmediği, Yönetmeliğin amacının engellilik oranları arasında çocukların özel gereksiniminin olup olmadığı ile ilgili olduğu, oysa TBK'nın 54 üncü maddesi gereği kişinin bedensel zararının belirlenmesi için “Çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar” ile sürekli iş gücü kaybı oranının belirlenerek buna bağlı olarak bedensel zararların tespit edilmesi gerektiği, çocukların trafik kazası sonucu sürekli sakatlık oranlarının tespitinde Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik'in uygulanma imkanın olmadığı ve Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda İtiraz Hakem Heyetince; davalının usuli kazanılmış hakları gözetilerek davacının kazaya ilişkin tüm tedavi evrakı eklenip (eksik varsa temini ile) dosyada bulunan sağlık kurulu raporları da irdelenmek ve bizzat muayene edilmek suretiyle kaza tarihinde yürürlükte bulunan Erişkinler için Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak ve yukarıda açıklandığı şekilde yetkili sağlık kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3. 5684 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin (17) numaralı fıkrası, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü ve AAÜT’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

1. Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Yukarıda (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.