muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/335, Karar No: 2016/419, Tarih: 15.11.2016

e)Kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(4)Cinsel istismarın, birinci fıkranın (a) bendindeki çocuklara karşı cebir veya tehditle ya da (b) bendindeki çocuklara karşı silah kullanmak suretiyle gerçekleştirilmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(5)Cinsel istismar için başvurulan cebir ve şiddetin kasten yaralama suçunun ağır neticelerine neden olması hâlinde, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.

(6)Suç sonucu mağdurun bitkisel hayata girmesi veya ölümü hâlinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur" şeklindedir.

Maddenin uyuşmazlıkla ilgili dördüncü fıkrasında, cinsel istismarın on beş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuğa karşı cebir veya tehdit kullanmak suretiyle gerçekleştirilmesi, cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli hâl olarak kabul edilmiştir. Ancak bunun için, uygulanan cebrin en fazla kasten yaralama suçunun temel şeklini oluşturacak boyutta olması gerekir. Cinsel istismar için başvurulan cebir ve şiddetin kasten yaralama suçunun ağır neticelerine neden olması hâlinde, maddenin beşinci fıkrası uyarınca cinsel istismarın nitelikli halinin yanı sıra ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler de uygulanacaktır.

Türk Ceza Kanunundaki değişik suç tiplerinde unsur veya daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hal olarak öngörülen cebir, esasen TCK'nun 108. maddesinde bağımsız bir suç tipi olarak düzenlenmiş ve ilgili maddenin gerekçesinde "kişiye karşı fiziki güç kullanmak suretiyle, onun veya bir üçüncü kişinin iradesi ve davranışları üzerinde zecrî bir etki meydana getirilmesidir" şeklinde tanımlanmıştır.

Cebre maruz kalan kişi, bu fiziki gücün meydana getirdiği acının etkisiyle belli bir davranışta bulunmaya zorlanmaktadır. Cebrin oluşması için mağdurun irade oluşturma ve iradi hareket serbestisini ihlale elverişli bir fiziki kuvvet kullanımı yeterlidir. (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2015, s. 387)

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde 9 yaşının içinde bulunan mağdurenin, cinsel istismar içeren eylemlerine son vermesi için dayısı olan sanığa "canım acıyor, yapma" şeklinde beyanlarda bulunmasına karşın, sanığın, cinsel istismara katlanması için mağdureye fiziki güç kullanıp direncini kırarak eylemlerine devam etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın cinsel istismar eylemlerini cebir kullanarak gerçekleştirdiğinin kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle, sanığın nitelikli cinsel istismar suçunu cebir kullanmaksızın işlediğine dair yerel mahkeme direnme hükmü isabetsiz olup bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle, sanığın nitelikli cinsel istismar suçunu cebir kullanmaksızın işlediğine dair yerel mahkeme direnme hükmü isabetsiz olup bozulmasına karar verilmelidir.

2- İddianame kapsamına göre sanık hakkında TCK’nun 106/2-a maddesinde yer alan silahla tehdit suçundan açılmış bir dava bulunup bulunmadığı;

İncelenen dosya kapsamından,

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık hakkında; "Şüphelinin küçük mağdurun dayısı olduğu ve şüphelinin küçük mağdurun anneannesi ile aynı evde ancak ayrı odada kaldıkları, küçük mağdurun da anneannesi ile aynı odada kaldığı,

Suç tarihi olan 18.10.2014 tarihinde küçük mağdurun anneannesi ile birlikte kaldığı odada uyuduğu sırada ve yan odada kendi odasında bulunan şüphelinin gelerek küçük mağduru kucağına alıp kendi odasına götürüp yatırdığı bu sırada evde küçük mağdur ve şüpheli dışında herhangi bir kimsenin bulunmadığı, şüphelinin küçük mağdurun alt kısmındaki elbiseleri çıkarttığı ve kendi pantolonunu diz hizasına kadar indirerek küçük mağdurun memelerini cinsel organını ve poposunu ellemeye başladığı, daha sonra küçük mağdurun cinsel organını yaladığı, yine parmağı ile cinsel organını elleyip yine parmağına krem sürüp cinsel organına soktuğu, daha sonra kendi cinsel organına krem sürerek küçük mağdurun cinsel organına sokmaya çalıştığı ve küçük mağdurun beyanına göre az bir şekilde soktuğu, daha sonra parmağını küçük mağdurun anüsüne soktuğu, yine akabinde cinsel organını kremleyerek kendi cinsel organını küçük mağdurun anüsüne az bir oranda soktuğu, sonrasında cinsel organını küçük mağdura yalattığı ve eylemler bittikten sonra küçük mağdurun boğazına bıçak dayayarak olanları kimseye anlatmamasını aksi takdirde öldüreceğini söylediği,

Bu sırada şüphelinin annesi ve küçük mağdurun anneannesi olay tanığı ...'in eve gece saat 03.00 sıralarında geldiği, ancak eve anahtarı ile giremeyince arkadan kilitli olduğunu anladığı, bunun üzerine defalarca kapıyı çaldığı, ancak kapının açılmaması nedeniyle içeride olduğunu bildiği torununa Şayiste diye bağırarak seslendiği, ancak öncesinde şüphelinin sesini çıkartmaması için küçük mağdurun ağzını külotlu çorapla bağladığı, yine ellerini de bağlayıp birisinin odasına gelmesi durumunda orada olduğunun anlaşılmaması için üzerine battaniye örttüğü, küçük mağdurun elindeki ve ağzındaki bağdan kurtularak anneannesine seslenmesi üzerine, şüphelinin kapıyı açmak zorunda kaldığı, ancak bunun öncesinde eylemlerinin fark edilmemesi için şüphelinin küçük mağdura elbiselerini giymesini söylediği ve kapıyı açmamak için direndiği sürede küçük mağdurun elbiselerini giydiği, şüphelinin kapıyı açtığı sırada evin içinden çıkıp yakınlarda oturan teyzesinin evine doğru ağlayarak çıkıp gittiği, küçük mağdurun olayı anneannesi ve teyzesine anlatması üzerine adli sürecin başladığı,

Şüphelinin mahkemece yapılan sorgusunda atılı suçlamayı kabul etmediği, küçük mağdura bu şekilde ifade vermesini annesi ...'in öğrettiğini, olay tarihinde evde olmadığını, saat 24.00 sıralarında evden ayrıldığını ve sabaha karşı 05.00 sıralarında mahalleye geldiğini olay saati olan 03.00 sıralarında evde bulunmadığını savunduğu,

Tanığın beyanında olay tarihinde gece 03.00 sıralarında eve geldiğinde evin kilitli olduğunu, kapıyı defalarca çalmasına rağmen şüphelinin açmadığını, en son torununa seslendiğinde onunda karşılık vermesi üzerine açmak zorunda kaldığını, kapı açıldığında torununun evden ağlayarak uzaklaşıp teyzesinin evine doğru gittiğini ve daha sonra torununun olayları kendisine anlattığını bildirdiği,

Küçük mağdurun olayları yaşına göre zaman ve mekan bağlantısını kurarak ayrıntılı ve düzgün bir biçimde anlatma becerisinin olduğu bu kapsamda beyanının olayın oluşuna uygun ve samimi olduğu, yine tanık beyanı ile küçük mağdurun beyanının doğrulandığı,

Küçük mağdurun alınan raporunda saat kadranına göre 12 hizasında hiperemi ve mukozada küçük bir alanda erezyon saptandığı,

Şüphelinin soyut olarak tanığın ve küçük mağdurun kendine iftira attığı yönündeki savunmasının samimi bulunmadığı ve itibar edilmesinin mümkün bulunmadığı,

Yukarıda ayrıntılı açıklandığı üzere şüphelinin üçüncü derece akrabası olan küçük mağdura organ sokmak suretiyle ve cebir ve tehditle nitelikli cinsel istismar suçunu işlediği yukarıda açıklanan delillerden anlaşıldığı" açıklamasına yer verilen iddianame ile kamu davası açılırken, sevk maddelerinin "5237 sayılı TCK'nun 103/1-a, 103/2, 103/3-c, 103/4, 53, 63" olarak gösterildiği ve suçun "çocuğun nitelikli cinsel istismarı" olarak adlandırıldığı, yerel mahkemece sanığa silahla tehdit suçundan ek savunma hakkı verilerek, çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve silahla tehdit suçlarından mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

Ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 170/1. maddesi uyarınca ceza davası, dava açan belge niteliğindeki icra ceza mahkemesine verilen şikâyet dilekçesi, son soruşturmanın açılması kararı gibi istisnai hükümler dışında, kural olarak Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. Belirtilen kanunun 170. maddesinin 4. fıkrasında da; “iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

CMK’nun 225. maddesi uyarınca da; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir”. Bu düzenleme gereğince hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise, ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

CMK’nun 225. maddesi uyarınca da; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir”. Bu düzenleme gereğince hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise, ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan kanuni düzenlemelere göre, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu iddia olunan eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna açıkça aykırılık oluşturacaktır. Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak ifade edilen bu ilke uyarınca hâkim, ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuki çözüme kavuşturacaktır.

Diğer taraftan CMK'nun 226. maddesinde ise; “Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Soruşturma aşamasında elde ettiği delillerden ulaştığı sonuca göre iddianameyi hazırlamakla görevli iddia makamı, düzenlenen iddianame ile CMK’nun 225/1. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasının sınırlarını belirlemektedir. Bu bakımdan iddianamede, yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiil/fiillerin nelerden ibaret olduğunun hiçbir tereddüte yer bırakmayacak biçimde açıklanması zorunludur. Böylelikle sanık; iddianameden üzerine atılı suçun ne olduğunu hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde anlamalı, buna göre savunmasını yapabilmeli ve delillerini sunabilmelidir. CMK'nun 226. maddesindeki düzenlemeyle iddianamede anlatılan eylem değişmemiş olduğunda, kanun koyucu o eylemin hukuki niteliğinde değişiklik olmasını "yargılamanın sınırlılığı" ilkesine aykırı görmemiş, bu gibi hallerde sanığa ek savunma hakkı verilerek değişen suç niteliğine göre bir hüküm kurulmasına imkan sağlamıştır. Bu düzenlemenin bir sonucu olarak mahkeme, eylemin hangi suçu oluşturacağına ilişkin nitelendirmede iddia ve savunmayla bağlı değildir. Örneğin, iddianamede kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilen eylemin kasten yaralama suçunu oluşturacağı görüşünde olan mahkeme, sanığa ek savunma hakkı vermek suretiyle bahse konu suçtan hüküm kurabilecektir. İddianamede anlatılan ve kapsamı belirlenen olayın dışında bir fail ve fiilin yargılanması söz konusu olduğunda ise, suç duyurusunda bulunulması ve dava açılması halinde gerekli görülürse, davaların birleştirilmesi yoluna gidilmelidir.

Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 18.02.2014 gün ve 274-78 ile 16.04.2013 gün ve 1307-151 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 18.02.2014 gün ve 274-78 ile 16.04.2013 gün ve 1307-151 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece iddianamede tarif edilen ve cezalandırılması istenen eylemin silahla tehdit suçunu da oluşturduğu kabul edilerek, ek savunma hakkı verilmek suretiyle sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu iddia olunan fiile ilişkin açıklamalar ve anlatım içeren iddianamede, silahla tehdit suçunu oluşturduğu düşünülen eylemlerin açıkça tarif edilmediği görülmektedir. Yargılamaya konu edilen ve hüküm kurulan silahla tehdit suçundan usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunmadığından, öncelikle mahkemesince Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerekirken, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak, davaya konu edilmeyen eylemden dolayı yargılama yapılıp, hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, silahla tehdit suçundan açılmış bir dava olmadığı halde, yerel mahkemece bu suçtan hüküm kurulması isabetsiz olduğundan, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu konuda çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu üyesi; "iddianamedeki anlatıma göre sanık hakkında silahla tehdit suçundan da açılmış bir dava olduğu" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç olarak, her iki uyuşmazlık konusu yönünden de isabetsiz olan yerel mahkeme hükmünün, sanığın nitelikli cinsel istismar eylemini cebir kullanarak gerçekleştirdiğinin gözetilmemesi ve silahla tehdit suçundan açılmış bir dava olmadığı halde bu suçtan hüküm kurulması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.12.2015 gün ve 311-334 sayılı direnme hükmünün, sanığın nitelikli cinsel istismar eylemini cebir kullanarak gerçekleştirdiğinin gözetilmemesi ve silahla tehdit suçundan açılmış bir dava olmadığı halde bu suçtan hüküm kurulması isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oybirliğiyle, ikinci uyuşmazlık yönünden ise oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10236, Karar No: 2021/4051, Tarih: 17.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/10236 E.  ,  2021/4051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütünün propagandasını yapmak, Toplantı ve gösteri esnasında dağılmamakta ısrar ve direnme suçu

Hüküm : 1-3713 sayılı TMK'nın 7/2. maddesi, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1-a, 52/2. maddesi uyarınca, hapisten çevrili, 6.000 TL adli para cezası,

2-2911 sayılı TCK'nın 32/1. maddesi, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1-a, 52/2. maddesi uyarınca, hapisten çevrili, 3.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş, sanık savunması, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre; 30.10.2012 tarihinde Van İlinde BDP İl Teşkilatı tarafından cezaevlerindeki açlık grevlerine destek olmak amacıyla F Tipi cezaevi önünde gerçekleştirilen basın açıklaması ve sonrasındaki kanuna aykırı gösteri ve yürüyüşü sırasında, sanığın halkı kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşüne özendirip kışkırttığına, ihtar ve zor kullanmaya rağmen direndiğine ve PKK/KCK silahlı terör örgütü propagandası yaptığına yönelik dosya kapsamında mahkumiyetine yeter ve kuvvetli delil elde edilemediği nazara alınmadan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/92, Karar No: 2018/606, Tarih: 04.12.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/92 E.  ,  2018/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 44-55

Sanıklar hakkında mağdur ...'e yönelik nitelikli yağma ve mağdur ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davalarında yapılan yargılama sonucunda nitelikli yağma suçundan TCK'nın 149/1-c-d, 168/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109/2, 109/3-b ve 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına her iki suç yönünden TCK'nın 53 ve 58. maddeleri uyarınca hak yoksunluklarına ve cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi ile sanık ... hakkında TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsuba ilişkin Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.05.2014 tarihli ve 56-170 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri ile sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 22.01.2015 tarih ve 12496-701 sayı ile;

“...Diğer Temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak:

1-Sanıkların iş yerine geldiklerinde yakınandan 10 TL para istedikleri önce olumsuz yaklaşan yakınanın baskı sonucu parayı vermeyi kabul ettiği ancak sanıkların bu kez isteklerini sigara olarak değiştirdikleri ve yakınanın bunu da kabul edip karşı tarafta bulunan marketten bir paket sigara satın alarak sanıklara teslim ettiği ve bunun üzerine sanıkların işyerinden ayrıldıkları olayda, sanıkların suç kastını ve iradesini sadece değer olarak az olan miktarda paraya özgüleyerek eylemlerine başladıkları ve yerine istedikleri sigaranın da değerinin benzer olduğu buna göre istedikleri ile elde ettikleri arasında oransızlık olmadığı ve alınan sigaranında değer olarak az olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesi ile cezalarından indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-Sanıkların yakınana herhangi bir fiziki müdahalede bulunmadan tehdit ile baskı yaparak yakınanın araca binmesini sağladıktan sonra araç içerisinden inmesine izin vermeyip başka bir sokağa götürdükleri burada ise istedikleri zaman para vereceğinden bahisle tehditlerine devam ettikleri ve bir üst sokakta bıraktıkları ancak süreç boyunca yakınanın şahsına zarar verici bir harekette bulunmadıklarının anlışılması karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 110.maddesinin uygulanması yerine yakınana verilen şahsi zarar açıklanıp gösterilmeden 'Sanıkların yakınanı bırakırken bile tehditte bulundukları' şeklindeki yasal ve yeterli olamayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,...” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 24.03.2015 tarih ve 44-55 sayı ile;

Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesi ise 24.03.2015 tarih ve 44-55 sayı ile;

"...Bu olayda her iki sanığın şikâyetçi.....'un hürriyetini tahdit etmeleri sürecinde mağduru kabulde geçtiği şekilde yoğun bir şekilde tehdit etmeleri, küfür etmeleri, haraç istemeleri ve devam eden günlerde geldiklerinde mağduru mahallede barındırmayacaklarını, bir dahaki sefer 2-3 gün dışarı çıkarmayarak dövüp geberteceklerini belirterek şartlı bir şekilde serbest bırakmaları karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 110. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının gerçekleşmediği,

...

Belirtilen bu olaylarda, her ne kadar şikâyetçi.....'a yönelik eylem teşebbüs aşamasında kalmış, mağdur ...'den ise sadece 10 TL para yağmalanmış ise de; sanık ...'nın olaydan öncede belli bir süre sürekli şikâyetçi.....'un iş yerine gelip para isteyerek alıp gitmiş olması, bu şekilde her iki sanığın mahallede mafyavari bir yapılanma görüntüsü içerisinde, mağdurun iş yerine gelerek eylemde de geçtiği üzere ne zaman gelirlerse kendilerine para vermesi gerektiğine yönelik hareket tarzları, mağdurlardan haraç istemeleri , üstelik maddi zaruret içerisinde olup da çok büyük bir ihtiyaclarını giderilmesi için değil de aldıkları paranın keyfi bir şekilde bira ve sigara parası olarak talep etmeleri, her iki sanığın da adli sabıkalarına yansıdığı üzere ve bizzat huzurda gözlemle de anlaşıldığı üzere olumsuz sosyal kişilik arz etmeleri, tüm dosya kapsamı, olayların genel cereyan şekli değerlendirildiğinde, Yargıtay uygulamalarında belirlenen, yağma suçlarında sanığın daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak az olan şeyi alma-daha azı ile yetinmesi kriterinin bu olaylarda gerçekleşmediği kanısına varıldığı" şeklindeki gerekçeyle direnerek, önceki hükümde olduğu gibi sanıkların yağma suçuna ilişkin olarak TCK'nın 150. , kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olarak da TCK'nın 110. maddesi uygulanmaksızın mahkûmiyetlerine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de sanıkların müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2015 tarihli ve 230714 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 650-1076 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 24.01.2017 tarih ve 55-59 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI