muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6433, Karar No: 2006/9214, Tarih: 20.11.2006

11. Ceza Dairesi 2006/6433 E., 2006/9214 K.

**11. Ceza Dairesi 2006/6433 E., 2006/9214 K.**

**- ANONİM ŞİRKET

- KURULUŞTAN ÖNCEKİ MUAMELELER**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 43 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... [ Madde 122 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 301 ]

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli Dolandırıcılık suçlarından sanıklar M…

…., F…

…. ve N…

….'in yapılan yargılamaları sonunda: Mahkümiyetlerine dair Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.05.2006 gün ve 2005/260 Esas, 2006/145 Karar sayılı hükmün süesi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık Murat ve müdafii ile diğer sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 04.10.2006 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

5252 Sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 Sayılı Yasanın ilgili tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması sonucu denetime olanak verecek şekilde lehe yasanın tespiti yapıldığından ve 5352 Sayılı Adli Sicil Kanununun 9 ve geçici 2. maddeleri uyarınca; 3682 sayılı Kanuna göre süre yönünden silinme koşulu oluşan sabıka kayıtlarının silineceği ancak bu koşulun gerçekleşmemesi halinde arşiv kaydına alınıp tamamen adli sicil kaydından silinmesi söz konusu olmadığından, tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncelerine iştirak edilmemiş, şikayetçi K…

…. K…

…'ya yönelik dolandırıcılık suçunun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 Sayılı TCK. nun 43/1. maddesinin uygulanmaması, 765 Sayılı TCK. nun 81/2. maddesi uygulanan sanık N…

…. S…

….. hakkında aynı kanunun 522. maddesinin lehe hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi ve kabule göre de aynı sanık hakkında tekerrür nedeniyle artırım yapılırken hapis cezasının yanında adli para cezasının da arttırılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık Murat ve müdafii ile sanıklar F…

…. ve N…

…. müdafilerinin suçların sabit olmadığına, unsurları itibariyle oluşmadığına, cezaların ertelenmesi ve paraya çevrilmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanacağına dair 5275 Sayılı Yasada bir hüküm bulunmadığı gözetilmeden anılan yasanın 122. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 647 Sayılı Yasanın 5/6. maddesi uyarınca gecikme zammına hükmolunması,

…. ve N…

…. müdafilerinin suçların sabit olmadığına, unsurları itibariyle oluşmadığına, cezaların ertelenmesi ve paraya çevrilmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanacağına dair 5275 Sayılı Yasada bir hüküm bulunmadığı gözetilmeden anılan yasanın 122. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 647 Sayılı Yasanın 5/6. maddesi uyarınca gecikme zammına hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "Para cezasına ödeme emrinin tebliğine rağmen süresinde ödenmemesi halinde muaccel olduğu tarihten başlayarak 6183 Sayılı Kanunun 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanmasına" cümlesi çıkarılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 20.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16586, Karar No: 2023/1566, Tarih: 22.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/16586 E.  ,  2023/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/992 E., 2018/1876 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Maçka Cumhuriyet Başsavcılığının 10.08.2016 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2017 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat, sanık ... hakkında yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu hapis cezası hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir.

3. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2017 tarihli sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçundan, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat kararları ile ilgili katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve katılan mağdur vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak, 21.11.2017 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve katılan mağdur vekilinin istinaf başvurusu kabul edilip beraate yönelik hükümler kaldırılarak sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında, yaralama eylemi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının doğru olduğuna, taraflar arasında husumet bulunduğuna, sanıkların katılan mağdurun soyut beyanları esas alınarak mahkumiyet hükümleri kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanıklar müdafiinin temyiz isteği, savunma ve taleplerinin dikkate alınmadan hüküm kurulduğuna, katılan mağdurun gerçeğe aykırı beyanlarda bulunduğuna, katılan mağdurun beyanları ile doktor raporunun birbiri ile uyumlu olmadığına, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, olay tarihinde sanık ... ile evli olan katılan ...'in, aralarında çıkan tartışma sonrası sanık ... ve kardeşi sanık ... tarafından zorla bir odaya götürülüp kilitlenmesi suretiyle hürriyetinden yoksun bırakıldığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

1. İlk derece mahkemesince sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıkların atılı suçları işlediğine dair katılan mağdurun soyut beyanlarından başka yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

2. Olayın ihbarına ve ihbar sonrası yapılan işlemlere ilişkin kolluk tarafından 29.07.2016 tarihinde saat 15.00 ve saat 19.00'da iki ayrı tutanak düzenlendiği anlaşılmıştır.

2. Olayın ihbarına ve ihbar sonrası yapılan işlemlere ilişkin kolluk tarafından 29.07.2016 tarihinde saat 15.00 ve saat 19.00'da iki ayrı tutanak düzenlendiği anlaşılmıştır.

3. Mağdur hakkında olaydan hemen sonra Maçka ... ... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesinden alınan 29.07.2016 tarihli doktor raporunda mağdurun sağ yanağında kızarıklık olduğunun ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

4. Sanık ... ile katılan mağdur ... Karahasanoğlu'nun olaydan sonra Maçka Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/243 Esas, 2018/223 Karar sayılı kararının Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 03.06.2020 tarih, 2020/1219 Esas, 2020/2649 Karar sayılı ile onanması üzerine 05.08.2020 tarihinde boşandıkları anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından kurulan beraat kararlarının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak, yaralama suçu kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru kabul edilerek yukarıda Hukuki Süreç bölümünün üçüncü bendinde belirtildiği üzere sanıklar hakkında atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'ün işlemiş olduğu "kasten yaralama" suçunun "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" suçunun unsuru olarak kabul edilmesi gerekeceği ve ayrı ayrı kamu davası açılmış olsa da eylemin “kasten yaralama" suçundan bölünemeyeceği nazara alındığında; sanık hakkında ilk derece mahkemesince ayrıca hüküm kurulup hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 nci maddesinin birinci fıkrasına aykırı hareket edilmiş ise de hükmün açıklanması sırasında bu husus gözetilerek ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilebileceği anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentlerinin uygulanmasıyla belirlenen 4 yıl 12 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu, hapis cezasının 4 yıl 2 ay yerine, 3 yıl 14 ay olarak bulunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentlerinin uygulanmasıyla belirlenen 4 yıl 12 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu, hapis cezasının 4 yıl 2 ay yerine, 3 yıl 14 ay olarak bulunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanlarına, mağdurun beyanlarında anlattığı sanık ...'ın yüzüne tokat attığına dair olay öyküsü ile uyumlu doktor raporuna, tanık N.K.'nın mağdurun anlattığı olayları doğrulayan beyanlarına, olayın ihbarına yönelik kolluk tarafından tutulan tutanaklara ve içeriklerine, sanıkların olayları kısmen doğrulayan beyanlarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesince, olay tarihinde sanık ... ile evli olan katılan ...'in, aralarında çıkan tartışma sonrası sanık ... ve kardeşi sanık ... tarafından zorla bir odaya götürülüp kilitlenmesi suretiyle onun hürriyetini kısıtladıkları yönündeki olayı kabulü ile mahkumiyet hükmü kurmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, sanıklar müdafiinin savunma ve taleplerinin dikkate alınmadan hüküm kurulduğuna, katılan mağdurun gerçeğe aykırı beyanlarda bulunduğuna, katılan mağdurun beyanları ile doktor raporunun birbiri ile uyumlu olmadığına, Cumhuriyet savcısının sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının doğru olduğuna, taraflar arasında husumet bulunduğuna, sanıkların katılan mağdurun soyut beyanları esas alınarak mahkumiyet hükümleri kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

2. Tüm dava dosyası dikkate alındığında katılanın sanıklara yönelik haksız tahrik olarak nitelendirilebilecek özellikte bir eylemi tespit edilemediğinden sanıklar müdafiinin sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz nedeninin de reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.06.2018 tarihli ve 2018/992 Esas, 2018/1876 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Maçka Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14509, Karar No: 2023/22936, Tarih: 23.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/14509 E.  ,  2023/22936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/792 E., 2016/272 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Sakarya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, adı geçen Kanun'un 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, despot sözünün hakaret suçunu oluşturmayacağına, eleştiri yaptığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine vesaire, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay tarihinde www.....com isimli internet sitesinde yer alan bir haberin altına "... despot bozuntusudur demokrasiden bir haberdir diyorum...Vah ... vah...Capsız siyasi prensibi olamayan siyasi karakterleri erozyona uğramış insanlara kalmış... Bugün bir yerlere geldiğini zanneden zavallıların yakın zamanda ne hale düştüklerini herp beraber göreceğiz selamlar... Siyasi prensibi olmayan kişiler maalesef karakterlerini siyasi tarafının bozulduğunu bile anlayamazlar vah o duruma düşenlere." şeklinde sözlerle yorum yapmak suretiyle katılana hakarette bulunduğundan bahisle açılan davada sanığın ikrarı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir “toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHM'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.