muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7305, Karar No: 2013/5833, Tarih: 26.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7305 E.  ,  2013/5833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.04.2011 tarih ve 2005/211-2011/154 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin mesul müdürü ve sahibi bulundukları eczaneler ile faaliyet gösterdiklerini, davalı ...'nin dava dışı...tarafından işletilmekte olan eczaneyi ...'nun ölümü üzerine satın aldığından bahisle işlettiği, ancak eczanenin davalının diploması kullanılmak suretiyle gerçekte davalı ... tarafından işletildiğinin tespit edildiğini, 28...1994 tarihinden 14...2004 tarihine kadar ... yıl süre ile davalıların el birliği içinde muvazaalı olarak işlettikleri eczaneden hakları olmayan gelirleri elde ettikleri, işletilen bu eczane nedeniyle müvekkillerinin gelirlerinde azalma olduğunu, zararlarının tazmini gerektiğini ileri sürerek, davalıların elde ettiği gelirin tespiti ile her bir davacı için 5.100 TL maddi ve 400 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 51.000 TL maddi ve 4.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davalı bakımından kesinleşen disiplin cezası olan 90 günlük kapatma kararı dışında herhangi bir ruhsatname iptali bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu eczanenin davalı ... tarafından işletildiğini, müvekkilinin ise eczanede sigortalı işçi olarak çalışmaya başladığını, davacıların dava açmaya ehliyetlerinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davalı bakımından kesinleşen disiplin cezası olan 90 günlük kapatma kararı dışında herhangi bir ruhsatname iptali bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu eczanenin davalı ... tarafından işletildiğini, müvekkilinin ise eczanede sigortalı işçi olarak çalışmaya başladığını, davacıların dava açmaya ehliyetlerinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalı ...'nun eczacılık yapma koşullarına sahip olmamasına rağmen dava konusu eczaneyi davalı ...'nin diplomasını kullanarak işlettiği, bu durumun idare mahkemesi kararıyla tespit edildiği ancak davalıların eyleminin BK 18. madde anlamında muvazaa olarak nitelendirilmeyeceği, çünkü tarafların başkalarından gizlemek istedikleri bir iradeleri ve asıl iradelerinden farklı olarak başka bir sözleşme bulunmadığı, eczane işletme yasal şartlarının amacının eczaneden mal ve hizmet alanların sağlıklarının korunması olup diğer eczacıların ekonomik menfaatlerinin korunması olmayacağı, ayrıca burada davacı eczacıların gördükleri doğrudan bir zararın bulunmadığı, bu nedenle BK 41. madde gereğince de maddi tazminat talebinde bulunamayacakları, BK 49. maddesindeki kişilik hakkının ihlali şartı gerçekleşmediğinden manevi tazminat talebinin kabul edilemeyeceği, BK 48. maddesinin de tacir olmayanlar hakkında uygulanacağı ve tarafların tacir olması nedeniyle bu maddenin de uygulanma yerinin olmadığı, ... 56 ve 57. maddesinde düzenlenen haksız rekabet koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8373, Karar No: 2015/23113, Tarih: 01.07.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/8373 E.  ,  2015/23113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/320620

MAHKEMESİ : Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2013/76 (E) ve 2014/137 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17031, Karar No: 2015/11823, Tarih: 10.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17031 E.  ,  2015/11823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİZİP 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2013/169-2014/92

Taraflar arasında görülen davada Nizip 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/04/2014 tarih ve 2013/169-2014/92 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 10/11/2015 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının fuel oil emtiasının Irak’tan Türkiye’ye taşınması konusunda anlaştıklarını ancak dönüşte Habur Gümrük Kapısı’nda yükten kaynaklanan sorunlar nedeniyle 120 gün beklemek durumunda kaldığını, 228,80 TL nakliye ücretinin davalı tarafından ödenmesine rağmen günlük 121 USD’den hesaplanan 14.520 USD karşılığı 19.600,00 TL bekleme ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, bekleme ücreti olan 19.600 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın gümrük sahasında bekletilmesinin sorumluluğunun müvekkiline ait olmadığını, olay nedeniyle müvekkilinin herhangi bir ihmali ve kusurunun bulunmadığını, araçların çıkışına izin vermeye yetkili kurumun Habur Gümrük Müdürlüğü olduğunu, anılan nedenlerle husumet itirazında bulunduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin davacıya karşı taşıtan sıfatını haiz olduğu, davacının taşıma sırasında Irak'tan Habur Gümrük Kapısı'na giriş yaparken gümrük sahasında bekletildiği, davacının bekletilmesinin kendisinden kaynaklanmadığı, beklemenin gerekli yasal belge ve izinlerin tamamlanmamasından kaynaklandığı, bu durumda davalı taşıtanın bekleme ücretinden sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 17.881,98 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 916,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26942, Karar No: 2017/27235, Tarih: 23.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/26942 E.  ,  2017/27235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın davalı işverence feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, ücret ve eşit davranmama tazminatı alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Kanunun 294/3. maddesinde “hükmün tefhimi hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.” 298/2 maddesinde ise “gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” hükümlerine yer verilmiştir.Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edildikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan kurallara açıkça aykırılık oluşturur.Mahkemece tefhim edilen kısa kararda, davanın reddine hükmedildiği halde gerekçeli kararda, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olarak, 500,00 TL kıdem tazminatı, 500,00 TL ihbar tazminatı, 400,00 TL yıllık izin ücreti alacağına hükmedilerek kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi meydana getirildiği anlaşılmaktadır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 10/04/1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma sebebidir. Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi sebebiyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10357, Karar No: 2021/7540, Tarih: 24.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10357 E.  ,  2021/7540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile hükme esas alınan bilirkişi raporu inandırıcı bulunmadığından yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın mahkemesine iade edildiği yeniden yapılan yargılamada davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/1110 E. - 2020/150 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile hükme esas alınan bilirkişi raporu inandırıcı bulunmadığından yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın mahkemesine iade edildiği yeniden yapılan yargılamada davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, hüküm; davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi, 827 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 24/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6678, Karar No: 2024/12476, Tarih: 24.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6678 E.  ,  2024/12476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1172 E., 2020/88 K.

SUÇ : Terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince terör örgütüne yardım etme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen esastan ret kararının, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2018 tarihli ve 2017/375 Esas, 2018/38 sayılı kararı ile, sanık hakkında terör örgütüne yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü ve 220 nci maddesinin yedinci fıkraları delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 63 üncü maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından istinafı üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 28.01.2020 tarihli ve 2018/1172 Esas, 2020/88 sayılı kararı ile, sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 14.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle:

1. Sanığın Bank Asyaya bilerek ve isteyerek para yatırdığına dair somut bir delil bulunmadığına,

2. Dosyadaki hastane raporuna göre %45 işitme kaybı olan sanığın, müdafisi olmadan alınan savcılık ifadesine dayanılarak müsnet suçu işlediğinin kabul edilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

3. Bank ... hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemleri olduğunu, Bankanın TMSF'ye devrinden sonra da bankaya para yatırıldığına, para çektiğine, bankacılık işlemelerine davam ettiğine,

4. Terör örgütüne yardım etme suçunun unsurlarının oluşmadığına,

5. Sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin terör örgütüne yardım olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

4. Terör örgütüne yardım etme suçunun unsurlarının oluşmadığına,

5. Sair temyiz sebepleri ve sair hususlara, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin terör örgütüne yardım olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda Bölge Adliye Mahkemesince bir isabetsizlik görülmediğinden, tayin olunan ceza miktarına dair hesap hatası düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22.07.2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın aşamalardaki savunmalarının aksine, sadece bir kaç defaya mahsus ve 29.05.2015 tarihinde BDDK tarafından bankaya tamamen el koyularak TMSF'ye devrinden sonra da devam eden para yatırma eylemlerinin mutad bankacılık işlemleri kapsamında sayılması gerektiğinden, sanığın örgüt ele başının talimatıyla hareket ettiğine ve FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin delil elde edilemeyen müsnet suçtan beraati yerine olgu ve delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümüne açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 28.01.2020 tarihli ve 2018/1172 Esas, 2020/88 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası (a) bendi uyarınca Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9903, Karar No: 2014/14309, Tarih: 29.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/9903 E.  ,  2014/14309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın fason deri giyim ürünleri imalatı işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.