muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1503, Karar No: 2020/116, Tarih: 11.02.2020

26. İfade özgürlüğü geniş bir şekilde yorumlanmakta ise de, sınırsız olmadığı da Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Burada çözülmesi gereken temel sorun ifade özgürlüğü ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın hangi ölçütlere göre saptanacağıdır.

27. AİHM önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini aşağıdaki kriterleri uygulayarak tespit etmektedir:

i. Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, Başvuru No: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, Başvuru No: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20.10.2009).

ii. Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, “… bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.”

Görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla ve “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığı konusunda kuşku bulunmamaktadır. Diğer bir deyişle, terazide bir yanda siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları, diğer yanda ifade özgürlüğü bulunduğu durumlarda, tercihin daha çok ifade özgürlüğünden yana kullanıldığı söylenebilir (Doğru, O./ Nalbant, A.: İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, C. 2, Ankara 2013, s. 232).

iii. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı:

iii. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı:

AİHM ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, Başvuru No: 9815/82, 08.07.1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, Başvuru No: 13585/88, 26.11.1991).

28. Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2019 tarihli ve 2017/4-1414 E., 2019/464 K.; 10.12.2019 tarihli ve 2017/4-1833 E., 2019/1333 K., sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

29. Basın özgürlüğü ise ifade özgürlüğünün en önemli unsurlarından birisidir. AİHM’nin basın ile ilgili kararlarında ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birisini oluşturduğuna değinildikten sonra basına tanınması gereken güvencelerin özel bir öneme sahip bulunduğu belirtilmektedir. Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Basına siyasal arenada ve kamunun ilgilendiği diğer alanlarda tartışma konusu olan bilgi ve görüşleri iletme görevi düşer. Basının bu görevi, kamuoyunun da bilgi ve görüşleri alma hakkı ile tanımlanır (Handyside, parag. 49, Centro Europa 7 S.R.L. And Dı Stefano/İtalya, Başvuru No: 38433/09, 131).

30. O hâlde basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğü, diğer yönüyle de halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır. Mahkeme’ye göre basın ancak bu şekilde, kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından yaşamsal önemi bulunan “halkın gözcülüğü” ya da “bekçisi” görevi yapabilir. Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda, ulusal makamlara tanınan takdir yetkisi demokratik bir toplumun yararı dikkate alınarak sınırlandırılır (Édıtıons Plon/Fransa, Başvuru No: 58148/00, 44; Bladet Tromsø And Stensaas/Norveç, Başvuru No: 21980/93, 59).

31. Burada şu hususun da ifade edilmesi gerekir ki, Sözleşme’nin 10. maddesi sadece ifade edilen haber ve fikirlerin içeriğini değil, aynı zamanda bunların nakledilme biçimlerini de korur. (Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 20834/92, 57). AİHM’nin yerleşik içtihadına göre; gazetecilik özgürlüğü ve mesleği, belirli ölçüde abartma, hatta kışkırtma unsurunu da içerir (Prager And Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 15974/90, 38).

32. Basının başkalarının itibarını korumak gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek yine basına düşen bir görevdir. Sadece basının bu tür haber ve fikirleri iletme görevi yoktur, halkın da bunları edinme hakkı da vardır (Sunday Times/Birleşik Krallık, parag. 30, başvuru no: 6538/74, 26.04.1979).

32. Basının başkalarının itibarını korumak gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek yine basına düşen bir görevdir. Sadece basının bu tür haber ve fikirleri iletme görevi yoktur, halkın da bunları edinme hakkı da vardır (Sunday Times/Birleşik Krallık, parag. 30, başvuru no: 6538/74, 26.04.1979).

33. Basın özgürlüğünün iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince; Anayasa’nın “Basın hürriyeti” başlıklı 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddesi basın özgürlüğünü düzenlemiş ve bunun sınırlarını göstermiştir.

34. 5187 sayılı Kanun’un 3. maddesinde;

“Basın özgürdür. Bu özgürlük; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir.

Basın özgürlüğünün kullanılması ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının, toplum sağlığının ve ahlâkının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği ve toprak bütünlüğünün korunması, Devlet sırlarının açıklanmasının veya suç işlenmesinin önlenmesi, yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması amacıyla sınırlanabilir.” hükmü yer almaktadır.

35. Bu hükümden de anlaşılacağı üzere; basın özgürlüğü, kişinin dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren olay ve olgular hakkında bilgi sahibi olmasını sağlamayı amaçlar.

36. Bunun gereği olarak basın; haber toplamak, fikir ve kanaatleri izleyerek bunları çözümlemek, yorumlamak, eleştirmek ve sonuçta kamuoyunu ilgilendiren konularda doğru ve gerçeğe uygun haber vermek hakkına sahip ve bununla görevlidir. Eş söyleyişle denetim, uyarma, eleştiri ve gerçekleri açıklama, basının doğal görevleridir.

37. Basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasa’da düşünce ve kanaat (m. 25), düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

38. Doğaldır ki basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda gerek Anayasa’nın “Temel Haklar ve Ödevler” bölümünde yer alan ve gerekse de TMK'nın 24 ve 25. maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan, kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek tutum ve davranışlardan kaçınmak zorundadır.

39. Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli, olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi hukukun izin vermeyeceği yollara başvurmamalıdır. Özellikle de hakaret niteliğinde ya da yersiz, onur kırıcı söz ve deyimlerin kullanılmasından kaçınmalıdır.

39. Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli, olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi hukukun izin vermeyeceği yollara başvurmamalıdır. Özellikle de hakaret niteliğinde ya da yersiz, onur kırıcı söz ve deyimlerin kullanılmasından kaçınmalıdır.

40. Basının kamu görevi yapmasında göz önünde tutulan amaç ile kişilik haklarına verilen zarar arasında açık bir oransızlık varsa, yayımın hukuka aykırı olduğu kabul edilmelidir. Objektiflikten ayrılmak, haber sınırını aşmak, genişletici ve yanlış yorumlarda bulunmak, gerçek dışı haber vermek, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanmak, dürüstlük kurallarına aykırı davranmak, kişisel nedenlerle salt sansasyon için yayım yapmak hukuka aykırıdır.

41. Bu açıklamalardan sonra, denilebilir ki; basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için haberin gerçeğe uygun olması, gerçeğe uygun yayımın haber niteliği taşıması, gerçeğe uygun haberlerin verilmesinde nesnel (objektif) ölçütlere uyulması, haberin veriliş biçimi yönünden özle biçim arasında ölçülülük bulunması gerekir. Bir yayımın hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi ancak açıklanan bütün bu koşulların birlikte varlığı hâlinde mümkündür. Yapılan bir yayım bu temel ilkelerden herhangi birine ters düşüyorsa hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2019 tarihli ve 2017/4-1414 E., 2019/464 K.; 10.12.2019 tarihli ve 2017/4-1833 E., 2019/1333 K., sayılı kararları).

42. Önemle vurgulanmalıdır ki yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan hukuka aykırılık gerçekleşmeyeceğinden basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

43. Basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle olay ve konu ile ilgili olan, görünen, bilinen her şeyi araştırma, inceleme ve olayları o anda belirlenen biçimi ile değerlendirme, yayma ve yayımlama yetki ve sorumluluğuna sahip olmakla birlikte, haberin verilişi sırasında özle biçim arasındaki dengenin bozulmaması gerekir.

44. Haberde gerekli, yararlı ve ilgili olmayan nitelemeler ve yorumlar yapıldığı, haberin içeriğine uygun düşmeyen, tahrik edici, kamuoyunda husumet ve kuşku yaratıcı, güveni zedeleyici bir üslubun kullanıldığı durumlarda, özle biçim arasındaki denge bozulmuş sayılır. Bu da hukuka aykırılığın varlığını kabule imkân sağlar.

44. Haberde gerekli, yararlı ve ilgili olmayan nitelemeler ve yorumlar yapıldığı, haberin içeriğine uygun düşmeyen, tahrik edici, kamuoyunda husumet ve kuşku yaratıcı, güveni zedeleyici bir üslubun kullanıldığı durumlarda, özle biçim arasındaki denge bozulmuş sayılır. Bu da hukuka aykırılığın varlığını kabule imkân sağlar.

45. Diğer bir anlatımla basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bunun içindir ki, basının yaptığı yayımdan dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. İşte bu farklılık ve ayrık durum gözetilerek yapılan yayımın hukuka aykırılık veya uygunluk sınırı belirlenmelidir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayımdaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

46. Yine, basının manevi tazminat sorumluluğunun doğması BK’nın 49. (TBK’nın m.58) maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

47. Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; davalılar tarafından kaleme alınıp yayımlanan Kuzeyin Sesi Karlıova Gazetesinin 13.12.2010 günlü sayısında “Kaymakam’dan Kaymakama Fark Var" başlıklı haberde “…Yakın geçmişte görev yapmış ...’un ihaleleri basına ve halka kapattığı tutumu ile M.Ali Öztürk’ün şeffaf ve açık ihalelerine bakarak şimdi aynı başlığı biz atıyoruz “Kaymakamdan Kaymakama fark var”. Bir tarafta Kaymakam M.Ali Öztürk, öte yandan ihaleleri basına kapalı yapan bir yönetim. Artık devir değişti, Karlıova'da yüzü ak şerefi ve onuruyla ihale satmayan ve ihalelere fesat karıştırmayan bir kaymakam var…" ifadelerinin kullanıldığı anlaşılmaktadır.

48. Dava konusu haberin bir bütün olarak değerlendirilmesinde; her ne kadar Özel Daire bozma kararında davacının Karlıova İlçesi Kaymakamı olarak görev yaptığı dönemde doğal olarak başkanı olduğu köylere hizmet götürme birliğince yapılan ihalelerin birlik encümeninin öz yeğenine verilmesi nedeniyle davacı hakkında soruşturma açıldığından bahsedilmişse de, söz konusu haberden önce davacı hakkında herhangi bir soruşturma olmadığı, esasen Özel Daire bozma kararının devamında da yapılan inceleme sonunda soruşturma izni verilmediğinin belirtildiği göz önünde bulundurulduğunda, haberin Karlıoava İlçesine yeni kaymakam tayin edilmesi ile ilgili olduğu, dolayısıyla güncelliğinin mevcut olduğu kabul edilebilirse de yazı içeriği incelendiğinde yeni kaymakamın göreve başladığı belirtilmesine ve yapılmakta olan bir ihale sürecinden bahsedilmesine rağmen, dava konusu yazının yazıldığı tarihten çok önce ilçeden ayrılmış davacı kaymakamın adı da zikredilerek, kamuoyunda davacı kaymakamın sürekli ihalelere fesat karıştıran, onursuz ve ihale satan yapıda olduğu algısı oluşturulacak şekilde yapılan söz konusu haberin gerçeklik, kamu yararı ile öz ve biçim arasındaki denge unsurlarını haiz olmadığından basın özgürlüğü sınırları içerisinde kalmadığı açıktır.

49. Bu nedenle dava konusu haberin kamu görevlilerinin katlanması gereken kabul edilebilir eleştiri sınırlarını aştığı, basın özgürlüğü kapsamında kalmadığı, içeriğindeki ifadelerin davacının doğrudan kişilik değerlerine yöneldiği anlaşıldığından hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiştir. Yayımda yer alan ifadeler amacı ne olursa olsun başlı başına kişilik haklarına haksız bir saldırı oluşturduğundan davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulması gereklidir.

50. Hâl böyle olunca; dava konusu haberde özle ifade arasındaki dengenin bozulduğunu, bu nedenle haberin hukuka uygunluğunun ortadan kalktığını, eleştiri sınırının aşıldığını, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu kabul eden direnme kararı yerindedir.

51. Yeri gelmişken belirtmek gerekir ki, direnme kararının başlık kısmında dava tarihinin 23.12.2011 olması gerekirken hatalı olarak 24.02.2014 yazıldığı tespit olunmuş ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilir bir hata olarak kabul edilmiş, bozma nedeni yapılmamıştır.

52. Ne var ki, bozma nedenine göre, davalılar vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazları incelenmediğinden bu konuda inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olup davalılar vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 11.02.2020 tarihinde oy birliğiyle ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3223, Karar No: 2011/4258, Tarih: 10.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/3223 E.  ,  2011/4258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı kadının 11.1.2010 tarihli temyiz dilekçesi davadan feragat niteliğindedir. Davacının feragati uyarınca yerel mahkemesince bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.10.03.2011(Prş)
Yargıtay — Esas No: 2014/644, Karar No: 2014/3021, Tarih: 12.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/644 E.  ,  2014/3021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2013/95050

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 25/12/2012, 2012/256 (E) ve 2012/505 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Katılan Hayri’nin sanık Tuğrul hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan kamu davasına katılma ve verilen kararı temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından bu suça yönelik olarak katılan Hayri vekilinin temyiz talebinin, CMUK’nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Tuğrul'un maktül Selahattin'i kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin eksik incelemeye vesaireye ilişen, katılan Hayri vekilinin suçun niteliğine, takdiri indirim uygulanmasına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesin'de bir süre tedavi gördüğü ve bipolar duygulanım bozukluğu teşhisi konulduğu anlaşılan sanığın savunmasına, olayı gerçekleştiriş şekli ve biçimine göre ceza ehliyeti ile ilgili her türlü şüpheyi ortadan kaldırmak amacıyla dosyası ile birlikte bir kez de Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'na gönderilerek genel kurulda bizzat muayenesi yaptırıldıktan sonra aldırılacak rapora göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Tuğrul müdafii ve katılan Hayri vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin farklı görüşle tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 12.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9244, Karar No: 2014/3358, Tarih: 20.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9244 E.  ,  2014/3358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şavşat Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2008/78-2013/11

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Orman Yönetimi ve gerçek kişiler vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 25.10.2004 günlü dilekçesinde .. Köyündeki taşınmaza davalının elatmasının önlenmesi talebinde bulunmuş, mahkemece dava konusu edilen taşınmazlar hakkında 107 ada 6 ve 8 parsel sayılı kadastro tutanakları düzenlendiği ve kadastro mahkemesine davalı olarak aktarıldığı gerekçesiyle görevsizliğe, dosyanın kadastro mahkemesine devredilmesine karar verilmiş,

Yine davacı, 18.05.2006 günlü dilekçesinde aynı davalı hakkında ... Köyündeki başka taşınmazlarına elatmasının önlenmesi talebinde bulunmuş, mahkemece, dava konusu edilen taşınmazlar hakkında 107 ada 4 ve 5 parsel sayılı kadastro tutanakları düzenlendiği ve kadastro mahkemesine davalı olarak aktarıldığı gerekçesiyle görevsizliğe, dosyanın kadastro mahkemesine devredilmesine karar verilmiş, mahkemece dosyalar birleştirildikten sonra davanın kısmen kabulü ile;

Dava konusu Artvin İli, Şavşat İlçesi, .. Köyünde bulunan107 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile 20.08.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda ekli krokide (G) harfi ile gösterilen 4445,07 m2 yüzölçümlü kısmın aynı ada ve parsel numarası ile 4445.07 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla 1/2 hissesinin A.. oğlu N.. T..: 1/2 hissesinin ise M.. kızı Ş.. T.. adına tapuya tesciline, (F) harfi ile gösterilen kısmının 107 ada 8 parsel sayılı taşınmazdan ifraz edilerek 1057,45 m2 yüzölçümü ile tarla vasfıyla 1/2 hissesinin A... oğlu N.. T..: 1/2 hissesinin ise M... kızı Ş.. T.. adına 107 adanın son parsel numarasını takiben verilecek parsel numarası ile tapuya tesciline: (E) harfi ile gösterilen kısmının 107 ada 8 parsel sayılı taşınmazdan ifraz edilerek 424,16 m2 yüzölçümü ile ve orman vasfıyla Maliye Hazinesi adına: 107 adanın son parsel numarasını takiben verilecek parsel numarası ile tapuya tesciline,

Dava konusu Artvin İli, Şavşat İlçesi, .. Köyünde bulunan 107 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile, 20.08.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda ekli krokide (A, B ve C) harfleri ile gösterilen kısımların tevhidi ile bu kısımların 107 ada 6 parselden ifraz edilerek, 2677,53 m2 yüzölçümü ile 107 adayı takip eden en son parsel numarası ile ve orman vasfıyla Maliye Hazinesi adına tapuya tesciline, (A, B ve C) harfleriyle bilirkişi raporu ekindeki krokide gösterilen kısımları ifraz edildikten sonra kalan kısmının 2798,62 m2 yüzölçümü ile aynı ada ve parsel numarasıyla Ö..oğlu K..K... adına tarla vasfıyla tapuya tesciline,

Dava konusu Artvin İli, Şavşat İlçesi, .. Köyünde bulunan 107 ada 4 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitindeki yüzölçümü ile iki katlı ahşap ev, ahşap samanlık ve tarla vasfıyla kadastro tesbitindeki yüzölçümü ile davacı N.. T.. adına tapuya tesciline,

Davacı N.. T..'ın Artvin İli, Şavşat İlçesi, ...Köyünde bulunan 107 ada 5 parsel sayılı taşınmaza yönelik açmış olduğu davanın reddi ile,bu taşınmazın kadastro tespitindeki yüzölçümü ile K... oğlu D.. K.. adına ahşap iki katlı ev ve tarla vasfıyla tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından 107 ada 6 parselin orman yapılan (A, B ve C) bölümleri ile hüküm fıkrasında müvekilinin isminin yanlış yazıldığına yönelik olarak, davalı Orman Yönetimi vekili tarafından ise 107 ada 8 sayılı parselin (G) ve (F) bölümleri ile diğer sebepler yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırılması yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.