muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1340, Karar No: 2018/1622, Tarih: 06.11.2018

Kişisel verilerin korunması temel hak ve özgürlükler ile yakından ilişkilidir. Çünkü kişisel verilerin açıklanması öncelikle özel hayatın gizliliğini ihlal edilebileceği gibi başka bir takım bağlantılı hakları da zarara uğratabilir.

Son yıllarda özellikle bilişim ve iletişim teknolojilerinin çok hızlı gelişmesi, kişisel verilerin daha da kolay toplanmasına, işlenmesine, paylaşılmasına ve depolanmasına imkân sağlamıştır. Bu durum kişisel verilerin korunması kavramının önemini her geçen gün daha da artırmaktadır. Kişisel verilerin korunması hakkının temel amacı, bireyin özel yaşamının gizliliğinin güvence altına alınması yoluyla kişiyi korumaktır. Bilgi toplumunda giderek önemli bir konu hâline gelen kişisel verilerin korunması hakkı, bireyin demokratik bir hukuk devletinde özgür iradesiyle kendi yaşamını bizzat düzenleyebilmesinin bir gereği olarak karşımıza çıkmaktadır. Diğer taraftan bireyin kişiliğini serbestçe geliştirmesi, kişiliğinin korunması ve özgür bireylerden oluşan bir toplum düzeninin oluşturulması, ancak bireyin kişisel verilerine ilişkin hakkının korunmasıyla mümkündür.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 8. maddesinde yer alan özel yaşama saygı hakkı kapsamında korunan “mahremiyet hakkı”, bireyin kendisi hakkındaki bilgileri kontrol edebilmesi şeklindeki hukuki çıkarlarını da içermektedir. Zira bireyin kendisine ait herhangi bir bilginin, kendi rızası olmaksızın açıklanmaması, yayılmaması ve bu bilgilere başkalarının ulaşamaması kısacası kişisel verilerinin mahrem kalması konusunda hukuki menfaati bulunmaktadır (Arslan Öncü, G., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde Özel Yaşamın Korunması, Beta Yayınları, İstanbul 2011, s.182).

Kişisel verilerin korunmasının sağlanması ile birlikte özel hayatının gizliliği korunmuş olacaktır.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli ve 2014/4-56 E., 2015/1679 K. sayılı kararında da benimsenmiştir.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; dava konusu Anadoluda Vakit Gazetesinin 29.06.2010 tarihli nüshasının birinci ve sekizinci sayfalarında yer alan "Generallerin Yahudi Damatları" başlıklı haberin alt başlığında "Bazı üst düzey komutanların siyonistlerce kutsal kabul edilen Ağlama Duvarı’ndaki görüntülerinin ortaya çıkmasının ardından şimdi de bazı üst düzey generallerin damatlarının yahudi olduğu bilgisine ulaşıldı" ifadelerine yer verildiği, haber içeriğinde ise davacılar hakkında, “Birinci Ordu Komutanı Org. Hasan Iğsız’ın tek kızı olan .....’nın bir İspanya Yahudisiyle evli olduğu tespit edildi. Tek oğlu olan Hüseyin Hakan’ın ... olduğu anlaşılan Org. Hasan Iğsız’ın kızı ....., Eduardo isimli bir Yahudi ile evli. Evlendikten sonra Matos Martin soy ismini alan .....’nın kocası İspanya uyruklu ve Yahudi asıllı .... 1972 Cacares doğumlu ..., İspanya Yahudilerinden Adolfa Matos Martin’in oğlu.” ifadelerinin kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar dikkate alındığında, haber içeriğinde davacı ...’in rızası dışında yer verilen doğum yeri, doğum tarihi ve baba ismi, vatandaşlık durumu ve dini inancı kişisel veri niteliğindedir.

Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın “Google Kararı”nda açıkladığı gibi ilgili verinin kamu hayatında oynadığı önemli rol ve halkın ilgili veriye yönelik yoğun ilgisi şeklinde, üstün bir kamu yararını ortaya koyan özel sebepler bulunmadığına göre gazete haberinde kişisel veriler açık bir şekilde yer almamalıdır.

Bu durumda dava konusu haberin yukarıda vurgulanan AİHM içtihatları karşısında basın özgürlüğü kapsamında kalmadığı, davacı ...’in kişisel verilerine rızası dışında yer verilerek davacının özel hayatının gizliliğinin ihlal edildiği, davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı kabul edilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, haberde kullanılan ifadelerin nefret söylemi olarak değerlendirilemeyeceği, kamunun bilgilendirilmesi anlamında konunun haber değeri bulunduğu, davalı ... hakkında davacı ...'e yönelik kişisel verileri hukuka aykırı yaymak ve kişisel verilerin kaydedilmesi suçlarından beraat kararı verildiği, haberin bu davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği, bu nedenle direnme kararının bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

O hâlde, davacı ...'in kişisel verilerinin hukuka aykırı olarak habere konu edildiğini, dini inancının birden çok kez vurgulandığını, haberin basın özgürlüğü sınırları içinde kalmadığını, özel hayatı ile din ve vicdan hürriyetinin ihlal edildiğini, davacı ... yönünden manevi tazminat koşullarının gerçekleştiğini kabul eden direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden bir inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

II- Davalılar vekilinin davacı ...’e yönelik temyizi yönünden;

BK'nın 49. (6098 sayılı TBK m. 58) maddesi gereğince kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilirse de; hâkimin özel hâlleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hâkim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır.

22.06.1966 tarihli ve 1966/7 E., 1966/7 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar açıkça gösterilmiştir. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hâl ve şartların bulunacağı gözetilerek hâkim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hâkimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut durumda elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Ayrıca, AİHM kararlarında da ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın; kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli olmasının yanı sıra orantılı olması gerektiği belirtilmiştir. İfade özgürlüğünün esas, sınırlamanın ise istisna olması nedeniyle getirilecek sınırlama (somut olayda tazminat miktarı) kişilik haklarına yapılan saldırı ile orantılı olmalıdır. Aksi hâlde sınırlama, AİHS'in 10. maddesine aykırılık teşkil edecektir (AİHM 35839/97 Başvuru numaralı Pakdemirli/Türkiye kararı).

Somut olayda, dava konusu haberde yer alan ve yukarıda belirtilen ifadelerin yanı sıra, haber kapsamında davacı ...'e ait pasaportun fotoğraf ve kimlik bilgilerinin bulunduğu sayfalarının görsel olarak kullanıldığı, bu görselde davacı ...'in kimlik bilgilerinin açık bir şekilde göründüğü anlaşılmakta olup, haberin bir bütün hâlinde değerlendirilmesinde davacı ...'in kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği hususunda yerel mahkeme ile Özel Daire arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Ancak davacı ... lehine hükmedilen manevi tazminat miktarına bakıldığında olay tarihi, haberin veriliş biçimi, kullanılan ifadeler ve tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu kanaatine varılmıştır.

Hâl böyle olunca tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına ... yönünden uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle davacı ... yönünden direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... yönünden direnme kararı uygun olup davalılar vekilinin hükmedilen tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, oy çokluğuyla,

Bu nedenle davacı ... yönünden direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... yönünden direnme kararı uygun olup davalılar vekilinin hükmedilen tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, oy çokluğuyla,

(II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin davacı ...’e yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, oy birliğiyle,

06.11.2018 tarihinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8570, Karar No: 2024/5119, Tarih: 08.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/8570 E.  ,  2024/5119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/654 E., 2023/1848 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı istinaf merci tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İstanbul Anadolu 67. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/244 Esas ve 2022/1369 Karar sayılı kararı ile sanığın neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 01.06.2023 tarihli ve 2023/654 Esas, 2021/1848 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi

uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile, sanığın neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1,3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53/1-3, 58/6-7. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle, mağdurun çelişkili beyanlarda bulunduğuna, suçsuz olduğuna, mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mağdur ile sanığın arkadaş oldukları, olay tarihinde birlikte alkol aldıkları, alkolün etkisi ile aralarında tartışma çıktığı, çıkan tartışmada sanığın ele geçmeyen bıçakla mağdurun karnına bir kez vurarak hayati tehlikeye neden olacak şekilde katılanı yaraladığı anlaşılan olayda,

Sanığın temyiz istemi özetle, mağdurun çelişkili beyanlarda bulunduğuna, suçsuz olduğuna, mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mağdur ile sanığın arkadaş oldukları, olay tarihinde birlikte alkol aldıkları, alkolün etkisi ile aralarında tartışma çıktığı, çıkan tartışmada sanığın ele geçmeyen bıçakla mağdurun karnına bir kez vurarak hayati tehlikeye neden olacak şekilde katılanı yaraladığı anlaşılan olayda,

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, mağdurun olayın sıcaklığı ile alınan kolluk ifadesinde, kendisini bıçakla karnından yaralayanın sanık olduğunu belirttiği ve bu beyanını doğrulayan adli tıp raporunun içeriğine göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 01.06.2023 tarihli ve 2023/654 Esas, 2021/1848 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 67. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3621, Karar No: 2012/36554, Tarih: 05.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/3621 E.  ,  2012/36554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Mağdur hakkında ...raştırma ve Uygulama Hastanesince düzenlenen 26.03.2009 tarihli raporda “yüzde sabit iz yönünden değerlendirme yapılabilmesi için şahsın muayene olmak üzere anabilim dalımıza gönderilmesi gerektiği” belirtilmesi karşısında mağdurun tüm tedavi evraklarıyla birlikte en yakın adli tıp kurumuna gönderilerek mağdurdaki yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Görgü tanığı olmayan olayda, olayın başlangıç nedeninin her iki tarafça farklı anlatılması karşısında ilk haksız hareketin kim tarafından yapıldığının belirlenemediğine göre şüpheli kalan bu halin sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gözetilmek suretiyle hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı BOZULMASINA, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14563, Karar No: 2019/1956, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/14563 E.  ,  2019/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/296, Karar No: 2022/554, Tarih: 15.09.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/296 E.  ,  2022/554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2020 tarih ve 627-837 sayılı kararıyla, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 53, 58/9 ve 63. maddeleri gereğince 7 yıl 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin hükme yönelik sanık ve müdafisi tarafından yapılan istinaf başvurusunu inceleyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.03.2021 tarih ve 126-312 sayılı kararıyla;''....Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre yerinde görülmeyen sair istinaf itirazlarının reddine, AncakAdli sicil kaydı ve duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir hali bulunmayan sanık hakkında, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden TCK'nın 62. maddesinin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi,Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafinin istinaf itirazları bu nedenle yerinde ise de; olaya ilişkin mutlaka toplanması gereken delillerin toplandığı ve dosyanın mevcut durumu itibariyle araştırılması gerekli başka bir hususun bulunmadığı, dolayısıyla olayın daha ziyade aydınlanmasının gerekmediği anlaşılmakla, incelenen dosyaya ilişkin olarak Dairemizce 5271 sayılı CMK'nın 20/07/2017 tarih ve 7035 sayılı kanunun 15. maddesiyle değişik 280/1-a ve aynı Kanunun 303/1-a maddelerine göre karar verilebilmesi için gerekli şartların oluştuğu ve anılan maddeye göre yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği için doğrudan beraat kararı verilebilen bu halde, cezanın indirilmesinin de mümkün olduğu anlaşılmakla, belirtilen yanlış uygulamanın anılan maddeler uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilmesi mümkün bulunduğu kanaatine varılmakla;

Hükmün gerekçesindeki ve hüküm fıkrasındaki TCK'nın 62. maddesinin tatbik edilmemesine ilişkin bölümlerin çıkartılması ile hüküm fıkrasının 4. Bendi çıkartılarak yerine "4-Adli sicil kaydı ve duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir hali bulunmayan sanığın cezasında TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın neticeden 6 YIL 10 AY 15 GÜN HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" cümlesinin yazılması suretiyle istinaf isteminin DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE'' karar verilmiş, bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 11.10.2021 tarih ve 6596-9457 sayılı kararıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.03.2022 tarih ve 15975 sayı ile;

''1. İtiraz uyuşmazlığına veden olan konu; sanık .’in etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanıp faydalanamayacağı hususunda eksik inceleme ile hüküm kurulmasına ilişkindir.

2. Silahlı Terör Örgütüne Üye Olmak suçuna dair etkin pişmanlık hükümleri

TCK’nin 221. maddesinde düzenlenmiş olup konu ile ilgili kısmı,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.03.2022 tarih ve 15975 sayı ile;

''1. İtiraz uyuşmazlığına veden olan konu; sanık .’in etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanıp faydalanamayacağı hususunda eksik inceleme ile hüküm kurulmasına ilişkindir.

2. Silahlı Terör Örgütüne Üye Olmak suçuna dair etkin pişmanlık hükümleri

TCK’nin 221. maddesinde düzenlenmiş olup konu ile ilgili kısmı,

“TCK 221/4 : Suç işlemek amacıyla örgüt kuran, yöneten veya örgüte üye olan ya da üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen veya örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, gönüllü olarak teslim olup, örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi vermesi halinde, hakkında örgüt kurmak, yönetmek veya örgüte üye olmak suçundan dolayı cezaya hükmolunmaz. Kişinin bu bilgileri yakalandıktan sonra vermesi halinde, hakkında bu suçtan dolayı verilecek cezada üçte birden dörtte üçe kadar indirim yapılır.” şeklindedir.

İtiraza konu olay ile ilgili olarak ele alınacak olursa; 221/4. fıkrasının 2. cümlesinin uygulanma koşulları;

-Sanığın örgütün kurucusu yöneticisi, örgüt üyesi ya da üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen veya örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden olması,-Örgütün yapısı ve faaliyet çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi vermesi,

-Yakalanmış olması,Şartlarının birlikte gerçekleşmesi halinde kişi hakkında örgüt kurmak, yönetmek, örgüte üye olmak suçundan dolayı ya da örgüt adına işlenen suç ve örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçlarından indirim öngörülmüştür.

Mülga 3216 sayılı ve yerine kaim mülga 4959 Topluma Kazandırma Kanun’larının 3. maddesinin (b) fıkrasında: “Bu Kanun kapsamında kalmakla birlikte, hükmü kesinleşmeden önce hâkim huzurunda daha önceki beyanlarını reddeden veya bu Kanun hükümlerinden yararlanmak istemediğini beyan eden failler” in bu kanundan faydalanamayacağı belirtilmiştir.

Etkin Pişmanlık hükümlerinin düzenlendiği ve yürürlükte olan TCK’nin 221. maddesinde veya başka bir meri mevzuatta “Hakim huzurunda daha önceki beyanlarından vazgeçen faillerin etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanamayacağına” dair herhangi bir düzenleme mevcut değildir.Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.04.2008 tarih 2009/9-18-78 E-K sayılı kararının gerekçesinde "Terör örgütlerinin insan kaynağının kurtulabilmesi, alınabilecek diğer tedbirler ile birlikte bu örgütlerin etkisizleştirilip ortadan kaldırılmaları, geçmişten meydana gelen terör örgütü eylemlerinin aydınlatabilmesi gelecekte işleyebilecekleri suçların engellenmesi ve terör örgütüne üye olanların tekrar topluma kazandırılmaları için örgüt üyelerinin ve yöneticilerinin örgütten ayrılmalarını sağlamak suç ve suçluyla mücadele etmek için pişmanlık yasalarının ve etkin pişmanlık kurumunun bu amaca uygun olarak yorumlaması gerektiğini" belirtilmiştir.