muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/33844, Karar No: 2024/8040, Tarih: 04.06.2024

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı ... ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme ... bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Açıklamalar ışığında somut olayda, siyasetçilere yönelik eleştirilere izin verilen sınırların özel kişilere nazaran daha geniş olması karşısında, sanığın katılana yönelik eyleminin, muhatabın ..., şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde kaldığı anlaşılmıştır. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, suça konu paylaşımın tümü dikkate alındığında, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17086, Karar No: 2017/1432, Tarih: 14.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/17086 E.  ,  2017/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkil şirkete ....Sigortası Poliçesi ile sigortalı olan eczanede 08.12.2011 tarihinde dahili su basması nedeniyle bir kısım ilaçların zarar gördüğünü, eczane olarak kullanılan yerin mülkiyetinin davalıya ait olup kira sözleşmesine istinaden kullandığını, yapılan ekspertiz çalışmaları sonunda hasarın bina genel giderinin (wc, banyo ve mutfak suları gideri) tıkanması sonucu eczanede bulunan klozetten suyun geri tepmesi sonucu oluştuğunu hasar miktarının 19.967,47 TL olarak saptandığını ve eksik sigorta kaybı olan 2.656,49 TL düşülmek suretiyle 17.310,98 TL'nin sigortalı hak sahibine 02.01.2012 tarihinde ödendiğini belirterek 17.310,98 TL'nin ödeme tarihi olan 02.01.2012 tarihinden itibaren uygulanacak ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu işyerinin bulunduğu taşınmazın yarı hissesinin müvekkiline ait olduğunu, davacının iddialarının haksız ve hukuki mesnetten yoksun olduğunu, sigortalıya kiralanan işyerinde oluşan hasarda müvekkilinin bir kusurunun olmadığını, ekspertiz raporunun hatalı olduğunu, binanın genel atık su borusunun tıkalı olup olmadığı hususunda inceleme ve araştırma yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Eczane Sigorta Poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat talebine ilişkindir.

Davacı vekili, sigortalı eczanede meydana gelen hasarın binanın pis su giderindeki tıkanma nedeni ile taşan sulardan kaynaklandığını iddia etmiştir.

6100 Sayılı HMK 266. ve devamı maddelerinde, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir, hükmüne yer verilmiştir.

Mahkemece, davacının sigortaladığı işyerinde oluşan su basmasının nedeni hususunda alanında uzman olmayan makine mühendisi bilirkişiden rapor aldırılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Bu durumda, mahkemece işyerinde zarara neden olan su basmasının nedeni hususunda alanında uzman inşaat mühendisi bilirkişiden, ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 14.2.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1457, Karar No: 2015/7436, Tarih: 19.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1457 E.  ,  2015/7436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2014/205-2014/591

Dosya içerisinde davacının alacaklı olduğu Bursa 1. İcra Müdürlüğü'nün 2014/2291 Esas sayılı dosyası bulunmamakta ise de, Dairemizin 2014/6834 Esas sayısında incelenen Bursa 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/87 Esas, 2014/87 Karar sayılı dosyası ekinde, anılan icra dosyasının bulunduğu anlaşılmış olup, yapılan incelemede ödeme emrinin borçluya tebliğine ilişkin tebliğ belgesine rastlanmadığı gibi, takip dayanağı 24.02.2014 tarihli çekin muhatap bankaya ibrazına ilişkin, arka yüzünün fotokopisinin bulunmadığı görülmüştür.

Bursa 1. İcra Müdürlüğü'ne yazı yazılarak, 2014/2291 Esas sayılı dosyada ödeme emrinin borçluya tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı sorulup, tebliğe çıkarılmış ise tebliğ belgesinin dosya içerisine konulmasının, tebliğ belgesi temin edilemezse tebliğ tarihinin İcra Müdürlüğü kayıtları ve posta müdürlüğünden sorularak tespitinin istenmesi, cevabi yazılar ile takip dayanağı çekin ön ve arka yüzünün onaylı fotokopisini içerir aslının dosya içerisine konulması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35393, Karar No: 2014/26369, Tarih: 11.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/35393 E.  ,  2014/26369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kısa kararda, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği yazılmışsa da gerekçeli kararda sanığın aynı Yasa'nın 141/1 maddesi uyarınca cezalandırıldığının yazılması ve kısa kararda alt sınırdan uzaklaşılarak ceza belirlendiğinin yazılı olması karşısında; kısa kararda 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/1-b maddesinin yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/395, Karar No: 2014/28, Tarih: 04.02.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/395 E.  ,  2014/28 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KONYA 2. Ağır Ceza

Günü : 31.12.2010

Sayısı : 184-473

Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan sanığın, TCK'nun 86/1, 86/3, 87/1-4, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31.12.2010 gün ve 184-473 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 07.11.2012 gün ve 5928-7996 sayı ile;

"Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunun bağımsız bir suç olması nedeni ile olayda uygulama yeri olmayan TCK'nun 86/1-3 ve 87/1-4. maddeleriyle ceza tayini yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, TCK'nun 86/1-3, 87/1-4. maddeleriyle ceza tayinine ilişkin üçüncü bendinin beş paragrafının hüküm fıkrasından çıkartılmasına, üçüncü bendinin altıncı paragrafındaki 'kasten yaralama sonucunda ölüm meydana geldiğinden' ibaresinden sonra, 'TCK'nun 86/1-3. maddesi yollamasıyla' ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle düzeltilen sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün onanmasına" karar verilmiştir.

Daire Üyeleri S. Z. İ.ve M. Ü.

"Olaydan dört yıl kadar önce maktulün ailesiyle birlikte geçirdikleri trafik kazası neticesinde bir gözünün tamamen, diğer gözünün de yarı oranında görme kaybına uğradığı, kafatasında ve yüzünde kırıklar nedeniyle platinler bulunduğu, kardeşinin de yaralandığı, bu tarihten beri amcası olan sanığın babasının evinde birlikte yaşadıkları sabittir. Soruşturma ve kovuşturma evresi bütün olarak incelendiğinde, maktulün merdivenden düşme nedeniyle 12.12.2006 tarihinde hastaneye kaldırıldığı, hastanede komada iken vefat ettiği, bilahare 06.03.2008 tarihinde bir şahsın ihbarı sonrasında yapılan otopsi raporundan da anlaşılacağı üzere 'künt kafa travması sonucu beyin doku hasarı' sonucu öldüğünün anlaşıldığı, adli tıp raporunda ise oluşan yaranın direkt kafaya vurulması ile gerçekleşebileceği gibi, düşme veya düşürülme ile de meydana gelebileceği, bu konuda kesin bir ayırım yapılmasının mümkün olamayacağı belirtilmiştir.

Maktulün kardeşinin olaydan bir seneyi aşkın bir süreden sonra okul arkadaşlarına ablasının düşerek ölmediğini, düşürüldüğünü söylemesi üzerine ihbar tutanağı düzenlenip soruşturma başlatıldığı anlaşılmakta olup, aşamalardaki tüm ifadeleri birbiriyle tamamen çelişir biçimde içerik arzetmekle birlikte, olayla ilgili soruşturma başlatılmasını müteakip çocuk esirgeme yurduna teslim edilmesi ve sanığın ailesinin yanında kalmamasına rağmen, bu aşamadan sonra da ilk beyanını kabul etmeyecek biçimde ifadeler vermiştir.

Tüm bu hususlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, suç tarihinde henüz on yaşın içerisinde bulunan tanığın aşamalarda birbiriyle tamamen çelişir beyanları dışında, sanığın maktulü darp ettiğine ilişkin kesin bir delil elde edilememiştir. Aksine, maktulün yukarıda da belirtildiği üzere, önceden geçirdiği kaza nedeniyle kafatasının daha da hassas bir yapıda olması, gözlerinden birinin hiç görmeyip, diğerinin de kısmen görmesi gibi durumlar birlikte değerlendirildiğinde, merdivenden düşme olasılığı yüksek olduğu, tanığın sonradan değişen ve kabul etmediği ilk beyanına bu nedenle tek başına itibar etmenin mümkün olmayacağı gibi Adli Tıp Kurumu raporu da bu hususu doğrulamamakla birlikte, maktulün sanık tarafından başına sopa ile vurularak dövüldüğüne ilişkin olarak ayrıca dosya kapsamına göre şüpheden öteye kesin, net ve inandırıcı bir delilde elde edilememiştir. Ceza yargılamasının şüphenin sanık lehine değerlendirileceğine ilişkin genel prensibi gereğince, sanığın bu suçtan delil yetersizliği nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekir" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.03.2013 gün ve 58020 sayı ile;

"Atılı suçu işlediğine dair, tanığın soruşturma aşamasında verdiği sanığın maktulü iterek düşürdüğüne ilişkin suçlama içermeyen ve sonraki ifadeleriyle çelişen beyanı dışında, her türlü şüpheden arınmış, kesin ve inandırıcı delil elde edilemeyen sanığın beraatı yerine, mahkumiyetine karar verilmesi yasaya aykırıdır" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Dairenin düzelterek onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkemenin mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 30.04.2013 gün ve 1258-3467 sayı ile, itirazın oy çokluğuyla yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

Sanıklar F.. A.. ve H.. A.. hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan kurulan beraat hükümleri temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık L.. A.. hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın kasten yaralama sonucu ölüme neden olma fiilinin sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın kasten yaralama sonucu ölüme neden olma fiilinin sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

İhbar tutanağında;"06.03.2008 tarihinde şubemize gelerek, isminin açıklanmasının hem kendisi, hem de çocuk açısından iyi olmayacağını, o nedenle gizli kalmasını isteyen bir şahsın ifadesinde; 'N.. A.. isimli öğrenciyi mahalleden tanıdığını, dört sene önce trafik kazasında annesi, babası ve kardeşini kaybettiğini, ablası ile birlikte vesayetlerinin amcalarına geçtiğini, geçen süre zarfında rahatsız ve vücutlarının çeşitli yerlerinde platin bulunan kardeşlerin bakımsız, aç ve ilgisiz olarak okula gidip geldiklerini, duyumlarına göre aile içerisinde şiddete maruz kaldıklarını, ablası ile birlikte okula gidip geldikleri dönemde vücutlarının çeşitli yerlerinde morluk ve ezilme olduğunu, geçen yıl ablasının tuhaf bir şekilde evin içerisinde merdivenle çıkılan çatıdan evin içine düşerek vefat ettiğini, geride kalan çocuğun gittikçe zayıfladığını, bakıma ve şefkate muhtaç bir hale geldiğini, evdeki yaklaşımların nasıl olduğu sorulduğunda çelişkili ve evdeki ilişkileri saklar bir tavrı olduğunu, ancak çok yakın arkadaş çevresine evde daima dayak yediğini, 'artık ekmek' gibi şeylerle beslenmek zorunda kaldığını, üvey ablaları ve annesi olduğu halde kız çocuğu gibi her işe sürüldüğünü ve kullanıldığını, yaşanan hiçbir konunun dışarı yansıtılmaması şeklinde tehdit aldığını, amcası ve ailesinin aslında çocuğa sevgiden değil de babası ile birlikte geçmişte lokanta ve döküm üzerine ortak oldukları mal varlığı ile ilgili olabileceğini, aynı akıbetin bu çocuğun başına da gelebileceğini, o nedenle konunun mutlaka araştırılması, çocuğun ruhsal ve fiziksel açıdan destek ve devlet gözetimine alınması, evde olabilecek konuların önüne geçilmesi gerektiğini, ne evde, ne de okulda rahat olmadığını, aynı okulda bulunan amca çocuklarının baskısının okulda da sürdüğünü, okula aç geldiğini, harçlığı olmadığını, arkadaşları tarafından verilen parayı bile kullanamadığını, kantin ihtiyaçlarını arkadaşlarına yaptırdığını, bunları mahalle muhtarı ve öğretmenlerinin bilmesi gerektiğini düşündüğünü, en son ihbarda bulunduğu gün, güvendiği bir arkadaşına, ablasının düştüğünün söylendiğini, olay günü orada bulunduğunu, ablasının düşürüldüğünü gördüğünü beyan etmesi üzerine konunun araştırılması gerektiğini' söylediği", bilgilerinin yer aldığı,