muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10664, Karar No: 2014/13624, Tarih: 21.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/10664 E.  ,  2014/13624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2011/606-2013/1008

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki Belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 243 ada 111 parsel sayılı 1.562,78 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve satın alma nedeniyle davalı M.. G.. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı M.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmaz üzerinde davalı yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığı kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Dosya kapsamında jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiden alınan raporda, Harita Genel Komutanlığından gönderilen hava fotoğraflarının içinde ... Köyü'ne ait hava fotoğrafları bulunmadığından 2010 yılına ait uydu fotoğrafları üzerinden inceleme yapıldığı belirtilmiş, buna göre de dava konusu taşınmazın bir bölümünün fotoğrafta toprak olarak görüldüğünden söz edilmiş, ziraatçi ve jeoloji bilirkişi raporunda ise fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümün taşlık ve kayalık olduğu, (A) harfi ile gösterilen bölümün de zilyetlikle iktisaba elverişli olmadığı vurgulanmıştır. Keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler A.. D.., V.. K.. ve İ..K.., taşınmazın dikilen bölümlerinin 30 yıldır aynı nitelikte kullanıldığını belirtmişler, tespit bilirkişilerinden A.. D..e ve M.. K.. ile davalı tanığı D.. A..U.. da yine aynı yönde beyanda bulunmuşlardır. Belirtilen durumlar karşısında; alınan bilirkişi raporları, içerikleri itibariyle yetersiz olduğu gibi yerel bilirkişi ve tanık beyanlarıyla da belirgin şekilde çelişkili sonuçlar ortaya koymuştur. Hal böyle olunca; doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle; kadastro tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesi zaman dilimi içerisinde farklı tarihlere ait en az 3 hava fotoğrafı, bu hava fotoğrafları kullanılarak üretilmiş memleket haritaları ile temin edilebilen en eski ve yeni tarihli uydu fotoğrafları istenilerek dosya arasına konulmalı, bundan sonra, taşınmazların bulunduğu yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından

seçilecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, 3 kişilik zirai bilirkişi, jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisinden oluşan bilirkişi kurulu ile dava konusu taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, keşif sırasında yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından, ne zamandan beri ve ne suretle kullanıldığı, taşınmazın öncesinin mera, yaylak veya kışlak olup olmadığı olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, 3 kişilik zirai bilirkişi kurulundan; çekişmeli taşınmazın toprak yapısı ile komşu taşınmazların toprak yapısını mukayese eder şekilde taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, rapora taşınmazı değişik yönlerden çekilmiş komşu taşınmazlar ile arasındaki sınırları gösterecek şekilde renkli fotoğrafların eklenmesi istenilmeli, jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi bilirkişiye hava ve uydu fotoğrafları üzerinden bilimsel yöntemlerle (hava fotoğrafı ve memleket haritası ile kadastro paftası ölçeği harita çizim programları aracılığıyla eşitlenerek çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte harita üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları ile kadastro paftası çakıştırılıp stereoskop aletiyle) inceleme yaptırılarak; çekişme konusu taşınmazın imar-ihyasına en erken ne zaman başlanıldığının ve ne zaman tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılmalı, fen bilirkişiye keşfi takibe imkan verir ve denetime elverişli kroki ve ayrıntılı rapor düzenlettirilmeli, mahkeme gözlemi de tutanağa yansıtılmalı ve bundan sonra, taşınmazın zilyetlik ile iktisabında asıl olanın ekonomik amaca uygun olarak en az 20 yıl süreyle malik sıfatıyla kullanım olduğu, bunun dışında araziden ne kadar miktar ürün alındığının önemli olmadığı hususu göz önünde bulundurularak ve tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20892, Karar No: 2016/1446, Tarih: 21.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/20892 E.  ,  2016/1446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nin 196/2 maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmes gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/21016, Karar No: 2024/8355, Tarih: 24.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/21016 E.  ,  2024/8355 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2019/1987 E., 2021/62 K.

SUÇ : Terör örgütü propagandası yapmak

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2019 tarihli ve 2019/116 Esas, 2019/240 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7 nci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesi, 7 nci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2019/1987 Esas, 2021/62 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.03.2022 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle;

1.Söz konusu paylaşımların yapıldığı dönem şartları, muhatap kitlesi, kitleyi harekete geçirme potansiyeli bir arada değerlendirildiğinde terör örgütü propagandası suçunun şartlarının oluşmadığının açık olduğuna,

2.Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

3.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin terör örgütü propagandası yapmak suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1- Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2- Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3- Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/2 nci maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu madde de zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı Kanun'un 7 nci maddesinin 2 nci fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4-Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasas'ının 90/son fıkrasında “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

T.C. Anayasas'ının 90/son fıkrasında “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10 uncu maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (Zana v. Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığını, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (... ve Kılıç/ Türkiye davası)

Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadelede bir hukuk rejimidir. Uluslarası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, sanığın sosyal medya hesabından yaptığı, söz konusu paylaşımların içerik olarak terör örgütünün cebir ve şiddet eylemlerini meşru gösteren veya bu eylemleri teşvik eden yada şiddete çağrı niteliğinde olmadığı gözetilerek sanığın silahlı terör örgütü propagandası yapma suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2019/1987 Esas, 2021/62 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir 19. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5232, Karar No: 2010/8160, Tarih: 13.07.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5232 E.  ,  2010/8160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞİŞLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/07/2009

Taraflar  arasında  görülen  davada;

Davacılar,1658 ada 1 parsel sayılı taşınmaz için zilyetliğe dayanarak açtıkları davada adlarına tescil kararı verilmişse de taşınmazın imar ıslah çalışmaları sonucu tapu kaydının 10095 ada 7 parsel olarak kayıtlanması nedeniyle kesinleşen kararın infaz edilemediğini,bunun üzerine 10095 ada 7 parsel için yeniden açtıkları tescil davasının da kabul edildiğini,önceki kayıt malikinin mirasçısı olan davalı A.T.’nun ve vekili sıfatıyla hareket eden davalı A.Ç.!in o davada müdahil olduklarını,infaz aşamasında taşınmazın A. T.’na intikalinin sağlanarak aynı gün A.Ç.’e satıldığını öğrendiklerini ileri sürüp tapu kaydının iptali ile payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı A.tapu kaydına güvenerek taşınmaz satın alan iyi niyetli 3.kişi olduğunu bildirip davanın reddini savunmuş,diğer davalı A.yanıt vermemiştir.

Mahkemece,tapu iptal ve tescil hükmünün davacılar ile davalı A. için kesin hüküm niteliğinde olduğu,A.nın verdiği vekaletnameye göre A.’in davadan haberdar olduğu,iyi niyetli 3.kişi olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davalı A.T.hakkındaki davanın husümetten reddine,davalı A.Ç. hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiştir.                             Karar,  davalı A. Ç.vekili  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 13.7.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat B.K. ile  temyiz edilen vekili Avukat M. B. geldiler,duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava,yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup,mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava,yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup,mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden;1658 ada 1 sayılı kadastral parselin genel kadastro sırasında malik hanesinin açık bırakılmak suretiyle tespitinin yapıldığı ve buna karşı M.Y. ve F.N.nin taşınmazın kendilerine ait olduğu yolunda İstanbul 15.Asliye Hukuk Mahkemesinde Kadastro Mahkemesi sıfatıyla açmış oldukları davanın 24.6.1960 tarih,1959/25 E,1960/137 sayılı kararı ile kısmen kabul edilerek sicil kaydının bu kişiler adına 1658 ada 9 parsel olarak hükmen oluştuğu,daha sonra 1996 tarihinde M. F. Ö.ve arkadaşlarının Hazine ve Şişli Belediyesine husumeti yönelterek 4721 sayılı TMK’nun 713/2. md. (743 sayılı Medeni Kanunun 639/2 mad.) gereğince tapu kaydının hukuki kıymetini kaybettiğinden bahisle açtıkları davanın Şişli 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin (Kadastro Mahkemesi Sıfatıyla ) 15.12.1998 tarih, 1996/464 esas, 1998/1058 sayılı kararı ile kabulle sonuçlanarak Yargıtay incelemesinden de geçmek suretiyle 28.09.1999 tarihinde kesinleştiği, ne var ki, anılan bu kararın infazının söz konusu parselde 2981/3290 sayılı İmar Affı Kanununun 10/c maddesi hükmü uyarınca işlem yapıldığı ve 10095 ada 7 nolu parsel olarak yeni imar parselinin oluşması sebebiyle infaz edilememesi  üzerine davacıların bu defa kayıt malikleri olan M.Y.ve F.N.ile birlikte Hazine ile Şişli Belediyesi  aleyhine aynı nedene dayanarak dava açtıkları ve Şişli 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.06.2007 tarih, 2002/272 esas, 2007/263  sayılı kararı ile de anılan davanın kabulle sonuçlandığı ve 25.06.2008 tarihinde kesinleştiği, ancak bu arada A.T.nun M.Y. ve F. N.nin mirasçısı olması sebebiyle aldığı veraset ilamına göre 13.09.2006 tarihinde taşınmaz kaydının adına intikalini sağladığı ve aynı tarihte de diğer davalı A. Ç.’e  satış suretiyle temlik ettiği, bu sefer davacıların lehlerinde sonuçlanan iki tescil hükmünü ileri sürmek suretiyle eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, davacıların 1996 tarihinde açtıkları 1996/464  esas sayılı davada kayıt malikleri olan M.Y. ve F. N.yer almamış ve husumet kendilerine tevcih edilmemiştir. Oysa tapunun hukuki kıymetini kaybettiği ve zilyetlikle tescil koşulları oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Kayıt malikleri davada yer almadıklarına göre elde edilen hükmün bu kişileri ve mirasçısını bağlamayacağı açıktır. Diğer taraftan 28.02.2002 tarihinde açılan Şişli 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/272 esas sayılı kararında da her ne kadar husumet kayıt maliklerine yöneltilmiş ve bu şekilde davacıların lehinde iptal ve tescil hükmü verilmişse de anılan davanın açılış tarihinde  kayıt malikleri olan M.Y.ve F.’un ölü oldukları kayden ve dosya kapsamı ile sabittir.

Bilindiği üzere; 04.05.1978 tarih ve 4/5 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca ölü kişi veya kişiler aleyhine dava açılamayacağı gibi sonradan mirasçılarının davaya girmeleri de onlara taraf sıfatını kazandırmaz. Ayrıca ıslah yoluyla dahi olsa hasım değiştirilmesine olanak yoktur. Bu ilke ve düzenleme karşısında dava tarihinde ölü olduğu saptanan kayıt malikleri aleyhine kurulan hükme hukuki netice bağlanamayacağı ve kayıt maliklerinin mirasçılarını da ilzam etmeyeceği açıktır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler ve somut olgular gözetildiğinde, özellikle, davacıların lehinde olan iptal-tescil hükümlerinin davalılar aleyhine hukuki netice doğurmayacağı bu sebeple  davacıların açtığı davada haklı olduklarını kabul etmek olanaklı değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalı A.in temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK’nun 428. maddesi  gereğince  BOZULMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,alınan  peşin  hacrın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 13.7.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.