muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6618, Karar No: 2025/3035, Tarih: 18.02.2025

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski/Polonya ,18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye ...’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı'nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon / Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Somut olayda, sanığın sosyal medya hesabında yaptığı paylaşımda yer alan ifadelerinin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu kabul edilmelidir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyet kararı verilmesi,

Nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3666, Karar No: 2014/8274, Tarih: 19.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3666 E.  ,  2014/8274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2009/185-2013/491

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerine ait taşınmaz üzerine inşaat yapılması için davalı yüklenici ile müvekkilleri arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, davalının sözleşmede kararlaştırılan sürede inşaatı bitirmediğini, ayrıca sözleşmede paylaşım oranının %50 olacağının kararlaştırıldığını, ancak taraflara verilecek olan bağımsız bölümlerin hangileri olacağının ayrı ayrı belirlenmediğini ileri sürerek, paylaşım oranına göre müvekkillerine ait bağımsız bölümlerin tespiti ile şimdilik 25.000,00 TL gecikme tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş; 13.05.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile, gecikme tazminatı talebini 595.556,80 TL'ye artırmıştır.

Davalı vekili, yapı ruhsatı alınabilmesi için davacıların müvekkiline 02.04.2004 tarihinde vekaletname verdiklerini ve ruhsatın 04.08.2004 tarihinde alınabildiğini, bu sebeple inşaatın süresinde tamamlanamamasında müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiş, davanın ıslahı üzerine ıslahla talep edilen miktarlar yönünden talebin zamanaşımına uğradığını belirtmiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 24.09.2008 tarih ve 2007/5291 E., 2008/5586 K. sayılı ilamıyla, davadan sonra imzalanan 21.08.2006 tarihli sözleşme ile bağımsız bölümlerin paylaşımı yapılarak davacılara hangi bloktan hangi bağımsız bölümlerin verileceği belirlenmiş ise de, sözleşmenin müzayaka altında yapıldığından bahisle iptali için Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/379 E. Sayılı dosyası ile dava açıldığından o davanın bekletici mesele yapılması ve gecikme tazminatı yönünden sözleşmenin 3. maddesinde teslim tarihi 29.01.2003 olarak belirlendiğinden bu tarihten itibaren davacı arsa sahiplerinin gecikme tazminatına hak kazandığı, vekalet konusunda davalı yüklenici arsa sahiplerini ihtarla temerrüte düşürmediğinden vekaletnamenin geç verilmesinin gecikme tazminatının reddine gerekçe yapılamayacağı, ek raporla hesaplatılacak gecikme tazminatının hüküm altına alınması gerektiği belirtilerek, bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacılarca bağımsız bölümlerin paylaşımı yönünde yapılan düzenlemenin müzayaka altında yapıldığına ilişkin Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/379 E. 2008/373 K. sayılı dosyası ile açmış oldukları davanın reddine karar verildiği, kararın kesinleştiği, taşınmaz üzerinde daha sonra kat irtifakının tesis edildiği, bu durumda davacı tarafın kat irtifakı tesisine ilişkin talebinin konusuz kaldığı, davacı tarafın bağımsız bölümlerinin sözleşmeye göre geç teslim edilmesi sebebiyle talep edebileceği kira tazminatı miktarının 595.556,80 TL olduğu gerekçesiyle, tespit ve kat irtifakı tesisi talebi yönünden konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, gecikme tazminatı talebinin kabulü ile 595.556,80 TL'nin 25.000,00 TL'sinin dava tarihinden, 570.556,80 TL'sinin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı gecikme tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

Kural olarak düzenlemesi dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 355. vd. maddelerinde yer alan eser sözleşmesinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, inşaatın kararlaştırılan tarihte tesliminin gerçekleştirilememesi durumunda yüklenici borçlu temerrüdüne düşer ve arsa sahibinin anılan yasanın 106/2. maddesince seçimlik hakkı doğar. Arsa sahibi bu seçimlik hakkını, geciken ifayı beklemek ve gecikme tazminatını istemek olarak kullanmış ise sözleşmeyi feshetmeden, ileride olası eksik-ayıplı işlere ilişkin alacağının muacceliyetini fiili teslime erteleyerek, gecikme tazminatı alacağını her ay sonu itibariyle talep veya dava ederek, eserin teslimini bekleyebilir. Başka bir anlatımla, bu alacaklarını talep veya dava etmek için eserin yüklenici tarafından teslimini beklemek zorunda değildir. Dairemizin yerleşik uygulaması da bu yöndedir. Nitekim eldeki davada geciken süredeki zararın tazmini istenmektedir. Bir alacağın ifa olanağı, başka bir anlatımla dava edilebilme hakkı doğmadan, o alacak yönünden, zamanaşımı başlamaz. Nitekim, BK’nın 128. maddesi, zamanaşımının alacağın muaccel (dava edilebilir veya istenebilir) olduğu tarihten başlayacağını açık bir şekilde belirtmiştir.

Gecikme tazminatı alacağına ilişkin zamanaşımı, o alacakların muaccel oldukları ay sonlarından mı, yoksa teslime kadar tümü için fiilî teslim tarihinden mi başlayacaktır? Örneğin, Ocak ayı gecikme tazminatı alacağı, Ocak sonunda muaccel olmasına rağmen, bu alacağın zamanaşımı muaccel (dava edilebilir) olduğu Ocak sonundan mı, yoksa eserin ileride teslim edileceği tarihten mi başlatılacaktır?

Zamanaşımının, eserin tesliminde başlatılmasını öngören BK’nın 363. maddesi, gecikme tazminatı değil, kusura ve dolayısıyla eksik işlere ilişkin olup, madde metninde bu açıkça belirtilmiştir. Bu kural doğrudur; zira, ayıplı ve eksik işler alacağı, ancak teslim tarihinde muaccel (dava edilebilir) hale gelirler. Çünkü, ayıp ve eksik işlerin parasal karşılıklarını istemek için, BK’nın 106/2. maddesinde belirtilen ilk seçimlik hak doğrultusunda, eserin teslimini beklemek gerekir ki, eser teslim edilir edilmez mutâd sürede o eseri muayene edip, eksik-ayıplı işler var mı, yok mu, varsa parasal karşılıklarının ne olduğu tesbit edilebilsin. Sonuç olarak kira tazminatında zamaşımı süresi bağımsız bölümün teslim edilmesi gereken tarihten itibaren başlar. O halde arsa sahibi gecikilen her ay için zararını davayla isteyebileceğine göre her geçen ay zararı o ayın sona ermesiyle istenebilir (muaccel) hale gelir. Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 02.05.1989 gün ve 3941/2261 sayılı ilamı da bu yöndedir. Nitekim, dava tarihinde yürürlüğe olan 818 sayılı BK'nın 129. (TBK'nın 150.) maddesi, varılan bu sonuca paralel bir düzenleme içermektedir.

''Arsa sahibi ifayı bekliyor ise, yüklenici sözleşmedeki yükümlülüklerini yerine getirmek zorundadır. Sözleşme ifa ile sonuçlanmamışsa, zamanaşımı süresi işlemeye başlamaz. O halde, gecikme tazminatı istemleri yönünden zamanaşımının başlangıç tarihi, sözleşmeye göre yüklenicilerin edimlerini yerine getirerek davacıya ait bağımsız bölümleri teslim tarihidir.'' şeklinde bir sonuca varılamaz ve BK'nın 106/2. maddesinden bu yönde bir sonuç çıkartmak mümkün değildir. Dairemizin yerleşik uygulaması da 13.02.2013 tarih ve 2012/6798 E, 2013/787 K. sayılı ilamı ile 20.09.2013 tarih ve 2731 E, 5618 K. sayılı ilamında olduğu üzere bu yöndedir.

Somut olayda, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamında, arsa sahiplerinin gecikme tazminatına hak kazandığı belirtilen 29.01.2003 tarihinden dava tarihi 08.08.2005 arasındaki döneme ilişkin fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 25.000,00 TL gecikme tazminatının tahsili için dava açılmış olup, davacı vekilince 13.05.2011 tarihli dilekçe ile dava değeri 595.556,80 TL olarak ıslah edilmiştir.

Davalı vekilince ıslah dilekçesinin kendisine tebliğinden sonra süresinde zamanaşımı def'inde bulunulmuştur.

Bu durumda mahkemece, ıslah tarihi itibariyle ıslah edilen miktara ilişkin gecikme tazminatı isteminin BK'nın 126/4. maddesindeki 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, ıslah edilen miktar yönünden de davanın kabulü doğru olmamıştır.

Davalı vekilince ıslah dilekçesinin kendisine tebliğinden sonra süresinde zamanaşımı def'inde bulunulmuştur.

Bu durumda mahkemece, ıslah tarihi itibariyle ıslah edilen miktara ilişkin gecikme tazminatı isteminin BK'nın 126/4. maddesindeki 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, ıslah edilen miktar yönünden de davanın kabulü doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19573, Karar No: 2015/7978, Tarih: 02.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/19573 E.  ,  2015/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2014/267

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/360 (E) ve 2013/835 (K)

SUÇ : 7258 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen S. T. T. Başkanlığı'nın davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, şikayetçi vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 02.12.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Daire çoğunluğu ile aramızdaki hukuki uyuşmazlık; T.C. G. ve S. B. S. T. Teşkilat Başkanlığı’nın davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunup bulunmadığının değerlendirilmesinin önsorun olarak belirlenmesine ilişkindir.

Bilindiği üzere futbol ve diğer spor müsabakalarında şans oyunları düzenlenmesi konusu önemi gereği 7258 sayılı Kanun ile düzenlenerek; bu konuda G. ve S. B. S. T. T. Başkanlığı'nın tek karar alıcı, uygulayıcı ve denetleyici kurum olduğu söz edilen Kanun'da düzenlenmiştir. Gerçekten, adı geçen Kanun'un 1. maddesinde “Yurtiçinde ve yurtdışında spor müsabakaları üzerine sabit ihtimalli ve müşterek bahis oyunlarını oynatmak üzere, G. ve S. Bakanlığına bağlı, tüzel kişiliği haiz S. T. T. Başkanlığı kurulmuştur “ normu yer almaktadır.

7258 sayılı Kanunun 2/1-(b) maddesinde; “Spora dayalı bahis ve şans oyunlarına yönelik mevzuata aykırı iş ve eylemlerin önlenmesi için gerekli denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak” ve yine aynı maddenin (e) bendinde ise, “izinsiz olarak spora dayalı bahis ve şans oyunları düzenleyen, başbayilik veya bayilik faaliyetinde bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak” hususları G. ve S. B. S. T. T. Başkanlığı'nın görev ve yetkisi olarak düzenlenmiştir.

Görülmekte olan davada anılan Kanun'un 5. maddesinde suç olarak tanımlanan “Kanunun verdiği yetkiye dayalı olmaksızın spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli ve müşterek bahis veya şans oyunlarını oynatmak ya da oynanmasına yer veya imkân sağlamak” ile “yurt dışında oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının internet yoluyla ve sair suretle erişim sağlayarak Türkiye’den oynanmasına imkân sağlamak” fiilleri davaya konu edilmiştir.

Görülmekte olan davada anılan Kanun'un 5. maddesinde suç olarak tanımlanan “Kanunun verdiği yetkiye dayalı olmaksızın spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli ve müşterek bahis veya şans oyunlarını oynatmak ya da oynanmasına yer veya imkân sağlamak” ile “yurt dışında oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının internet yoluyla ve sair suretle erişim sağlayarak Türkiye’den oynanmasına imkân sağlamak” fiilleri davaya konu edilmiştir.

7258 sayılı Kanunun suç olarak tanımladığı (kısaca) “Kanun'un verdiği yetkiye dayanmaksızın bahis oynatmak ve buna aracılık etmek” olarak tanımlanabilecek fiillerin hukuki olarak takibini yapmak görevi ve yetkisi ise, anılan Kanun ile S. T. T. Başkanlığı'na verilmiştir. Gerçekten Kanun 2/1-(b,e) maddelerinde Başkanlığa, spora dayalı bahis ve şans oyunlarına yönelik mevzuata aykırı iş ve eylemlerin önlenmesi için;

-Gerekli denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak,

-İzinsiz faaliyette bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak, görev ve yetkisi tanımıştır. Anılan düzenlemede söz edilen “gerekli yasal işlemleri yapmak” şeklindeki görev ve yetkinin suç faiilleri hakkında adli mercilere ihbarda bulunmak ile kamu davasına katılmak yetkisini de içerdiği şüphesizdir. Gerçekten Kanun'un 1. maddesinde söz edilen S. T. T. Başkanlığı'nın kuruluş amacı ile 2. maddesindeki “görev ve yetkileri” gözetildiğinde anılan Başkanlığın, somut davaya konu edilen suçla korunan hukuki değerin sahibi olarak bu hukuki değeri koruma görevi ve yetkisi bulunduğu, bu itibarla atılı suçtan doğrudan zarar gördüğüne kuşku bulunmamaktadır.

7258 sayılı Kanun'un 2/1-(e) maddesinde yer verilen “izinsiz olarak spora dayalı bahis ve şans oyunları düzenleyen, başbayilik veya bayilik faaliyetinde bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek....” görev ve yetkisinin S. T. T. Başkanlığına verilmiş olması bu bakımdan önem arz etmektedir. Öyle ki uygulanacak yaptırımların esalarını belirleme yetkisi dahi tanınan İdarenin atılı suçtan doğrudan zarar gördüğüne kuşku bulunmamaktadır. Bu itibarla, S. T. T. Başkanlığı'nın Kanun'da açıkça ortaya konulan kuruluş amacı ile 2. maddesindeki “görev ve yetkileri” gözetildiğinde kamu davasına katılma yetkisi bulunduğunun kabulü gereklidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 2012/7.MD-1423 Esas, 2013/260 Karar sayılı ve 28.05.2013 tarihli içtihadında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa aykırı hareket etme suçundan açılmış bir davada ilgili kurum olan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun suçtan doğrudan zarar gördüğüne ve davaya katılabileceğine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulu kararında aynen şu gerekçelere yer vermiştir:

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 2012/7.MD-1423 Esas, 2013/260 Karar sayılı ve 28.05.2013 tarihli içtihadında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa aykırı hareket etme suçundan açılmış bir davada ilgili kurum olan Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun suçtan doğrudan zarar gördüğüne ve davaya katılabileceğine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulu kararında aynen şu gerekçelere yer vermiştir:

“… Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun kamu düzenine ilişkin hak ve yetkileri, görevleri ve gelirleri dikkate alındığında, kullanıcıların telsiz cihaz veya sistemlerini kurumun düzenlemeleri ve telsiz ruhsatnamesinde belirtilen esaslara uygun olarak kurmak ve kullanmak mecburiyetinde olmaları, bu konuda kurumun denetim yükümlülüğünün bulunması, rekabeti engelleyici, bozucu veya kısıtlayıcı uygulamaların giderilmesine yönelik tedbir alma yetki ve sorumluluğunun olması, işletmecilerden alınacak idari ücretler, kurum hizmetleri karşılığında ödenen ücret ve izin tarifeleri uyarınca yapılan ödemelerin bir bölümünün kurumun doğrudan gelirleri arasında sayılması hususları gözönüne alındığında, kurumdan gerekli izni almadan jammer cihazını kullanma şeklinde tarif edilen ve 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçunu oluşturduğu iddia edilen eylem sonucunda katılan kurumun doğrudan zarar gördüğü kabul edilmelidir.

Bu itibarla, işlendiği iddia edilen 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçundan doğrudan zarar gören B. T. ve İ. K. Başkanlığı'nın bu suçla ilgili kamu davasına katılmaya ve hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi bulunduğundan, hükmün esasının incelenmesine geçilmelidir.”

Ceza Genel Kurulu’nun yukarıda söz ettiğimiz içtihadında dayandığı gerekçelere aynen katıldığımız gözetildiğinde; S. T. T. Başkanlığı'nın (kısaca) “Kanun'un verdiği yetkiye dayanmaksızın bahis oynatmak ve buna aracılık etmek” olarak tanımlanabilecek fiillere ilişkin olarak suç olarak tanımlanan bu fiillerin gerçekleştirilmesine ilişkin denetimleri yapmak, faaliyetlerde bulunmak ve tedbirleri almak, izinsiz faaliyette bulunan veya kurallara aykırı hareket eden gerçek ve tüzel kişilere uygulanacak yaptırımlara ilişkin esasları belirlemek ve bunlar hakkında gerekli yasal işlemleri yapmak görev ve yetkileri dikkate alındığında somut uyuşmazlıkta 7258 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından doğrudan zarar gördüğü ve açılan kamu davasına katılma ile hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi olduğuna kuşku bulunmamaktadır.

Açıklanan gerekçelerle, somut uyuşmazlıkta suçla korunan ve ceza normu ile yaptırıma bağlanan hukuki değerin sahibi olan ve bu itibarla suçtan doğrudan zarar görmüş olan ve davaya katılma hakkı bulunan S. T. T. Başkanlığı'nın davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu gözetilerek öncelikle uyuşmazlığın önsorun olarak belirttiğimiz bu husus yönünden çözümlenmesi gereklidir. Bu itibarla, suçtan doğrudan zarar gören anılan Kurum davadan haberdar edilmeksizin yokluğunda muhakeme yürütülerek uyuşmazlığın çözümlenmesinin CMK'nın 234. maddesine ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve AİHS ile güvence altına alınmış olan adil yargılanma ilkesi ile hak arama özgürlüğüne aykırı olduğu kanaatiyle Sayın Çoğunluğun temyiz isteminin reddi yönündeki düşüncesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/18109, Karar No: 2016/14249, Tarih: 26.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/18109 E.  ,  2016/14249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanında aracının sol camının açık halde olduğunu söylemesi, sanığın aşamalardaki savunmasında da; araç kapısının açık, camının da hafif aralık olduğunu beyan etmesi ve araç kapıları üzerinde görgü tespit yapılmaması karşısında oluşan şüphe nedeniyle araç kapısının açık olduğu kabul edilerek; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... müdafii ile üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal salıverilmesi için ... Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 26.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.