muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2059, Karar No: 2021/1624, Tarih: 04.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2019/2059 E.  ,  2021/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Alacağı tahsil amacıyla tehdit ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

6352 sayılı Yasa’nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, sanığa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Âmme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanun’un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması hususu infaz aşamasında re’sen dikkate alınabileceğinden, tebliğnamedeki bozma ve düzeltilerek onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının yine infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... hakkında, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında, alacağı tahsil amacıyla tehdit suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın İstanbul ili Bağcılar ilçesinde otopark işlettiği, ancak bir olay nedeni ile tutuklandığı, UYAP ortamında yapılan sorgulamaya göre, 06.07.2008-27.09.2012 tarihleri arasında tutuklu kaldığı, sanığın cezaevinde iken katılana bir mektup yazdığı ve ondan otoparkı işletmesini talep ettiği, katılanın da bu talebi kabul ettiği, otoparkın bu süre zarfında katılanca işletildiği, katılanın elde ettiği gelirden her ay sanığın eşine 500-600 TL civarında para verdiği, ara ara da cezaevindeki sanığa 150-200’er TL elden para götürdüğü, sanığın tahliye olduktan sonra işin

başına kendisinin geçtiği ve katılanı otoparka çağırarak, kendisinin olmadığı dönemlere ilişkin olarak hesap yaptığını, 90.000 TL alacaklı olduğunu, bunun 20.000 TL’sini hibe ettiğini, ancak kalan 70.000 TL’sini 1 ay içerisinde talep ettiğini bildirdiği, katılanın kabul etmeyip borcu olmadığını söylediği, aradan 40-45 gün geçtikten sonra, 2012 yılının Aralık ayında, katılanın yüz yüze görüşmek için yanında arkadaşı tanık ... varken, sanığın bulunduğu otoparka gittiği, sanığın yazıhanede katılandan 70.000 TL istediği, katılanın tekrardan borcu olmadığını söylemesi üzerine, bu defa sanığın “sen bana bu parayı ödemezsen senin ağabeyinden başlarım çoluk çocuğunu vururum, bu parayı alana kadar da seni hiçbir şekilde rahat bırakmam” dediği, hattâ sanığın tehdit esnasında masasının çekmecesinden silah çıkartarak katılana doğru tevcih ettiği, ardından katılandan aracının anahtarlarını çekip aldığı, devamla elinde tabanca olduğu hâlde sanığın “sen bu arabayı bana satmışsın gibi aramızda sözleşme yapacağız, kalan taksitlerini de sen ödeyeceksin” dediği, katılanın boş bir kağıda 51.000 TL karşılığında aracı sattığını ve aracın borcunun kalan taksitleri de kendisinin ödeyeceğini yazıp imzaladığı, daha sonra bu kağıdı tanık olarak ... ve ...’nin de imzaladıkları, bir buçuk ya da iki ay sonra, sanığın katılanı telefonla yanına çağırdığı, katılan gittiğinde, sanığın eşine bir cep telefonu alacağını söyleyerek para istediği, katılanın parasının olmadığını söylemesi üzerine, sanığın katılanın cep telefonunu elinden alarak içerisindeki sim kartı çıkarıp attığı ve telefonu aldığı, ertesi gün sanığın katılanı yine iş yerine çağırdığı, aldığı cep telefonununun içinde fotoğraflar bulunduğundan iade ettiği ve katılandan sıfır bir cep telefonu almasını istediği, katılanın kredi kartından yeni bir cep telefonu alındığı, sanık adına fatura edilen yeni telefonun da sanığa verildiği, sonrasında sanığın katılandan 30.000 TL para istediği, katılana yakınlarına zarar vereceği yönünde tehditte bulunduğu, bunun üzerine katılanın bir arkadaşına giderek 15.300 TL’lik çek alıp 10.600 TL’ye kırdırdığı ve tanık ... ile birlikte otoparka giderek bu meblağı sanığa elden verdiği, bir hafta sonra ise katılanın son kez sanığa 10.000 TL daha verdiği anlaşıldığından, sanığın alacağın tahsili ile orantısız eylemlerinin kül hâlinde yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hakkında 5237 sayılı TCK'nin 150/1. maddesi delâleti ile tehdit suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 04/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4108, Karar No: 2008/5648, Tarih: 01.05.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/4108 E.  ,  2008/5648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.11.2006 gününde verilen dilekçe ile mülkiyet hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.05.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 108 ada 2 ve 125 ada 8 parsel sayılı taşınmazları kadastro çalışmaları sırasında tersimat hatası sonucu davalı adına tespit ve tescil edildiğini, kayıtların iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı, 28.05.2007 tarihli oturumda sonuç olarak davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Gerçekten, HUMK.nun 92.maddesi hükmünce kabul; iki taraftan birinin diğerinin neticeyi talebine muvafakat etmesidir. Kuşkusuz, yasanın 95.maddesi gereğince de, kati bir hükmün hukuki neticelerini meydana getirir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı iddiasını kadastro çalışmaları sırasında yapılan tersimat hatasına dayandırmıştır. Oysa, 28.05.2007 günlü yargılama tutanağına yazılana bakılırsa davalının, davacının iddiasını bu nedenle kabul etmediği, aksine “benim bu yerlerimde borcum karşılığında ihaleye çıktı. İhaleye davacı girmiş ve yerleri almıştır… arazinin sahibi huzurda bulunan davacıdır…” gerekçesiyle kabul ettiği görülmektedir. Davalı, temyiz dilekçesinde kabul beyanının hataya dayandığını gerekçeli kararı aldığında öğrendiğini ileri sürmektedir. Burada, iddia ile davalının kabul beyanı arasında gerekçe farklılığı açıkça ortadadır. Şayet, davalının ileri sürdüğü gibi kabul

beyanı hataya dayanmakta ise, hüküm ve sonuç meydana getirmeyeceğinden mahkemece yapılacak iş; kabul beyanının fesihi için dava açmak üzere davacıya uygun bir süre vermek, dava açılırsa sonucunu beklemek ve davanın sonucuna uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 01.05.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8627, Karar No: 2021/14704, Tarih: 23.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/8627 E.  ,  2021/14704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Dava, meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı 399.366,53 TL maddi, 80.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 60.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 60.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle illiyet bağının söz konusu olmadığını, kendilerine %100 oranında kusur verilmesinin hatalı olduğunu, somut olayda kimyasal ve fiziksel olmak üzere iki farklı türde meslek hastalığı söz konusu olduğunu, her bir hastalık yönünden ayrı ayrı kusur nitelendirmesi yapılması gerektiğini, meslek hastalığında meslek hastalığına neden olan işverenler arasında müteselsil sorumluluk bulunmadığını, işçinin çalıştığı her bir işyerlerindeki şartların ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğini, bu konuda yeterli inceleme yapılmadan hüküm kurulduğunu, davacı sigortalının, meslek hastalıkları hastanesine sevk edildiğinde nefes darlığı, öksürük, balgam gibi yakınmalarının 3 yıl önce başladığını, zaman zaman bronşit tanısıyla medikal tedavi gördüğünü beyan ettiğini, dosya kapsamına göre davacının yakınmalarının 2011 yılının başında ortaya çıktığının anlaşıldığını, oysa pnömkonyoz gibi hastalıkların yavaş yavaş ortaya çıktığını, Yargıtay'a göre meslek hastalığını tespit eden raporun, hastalığın başlangıç tarihini de kapsaması gerektiğini, işçinin hastalığa yaklaşık olarak hangi tarihte tutulduğunun araştırılması gerektiğini, davacı işçinin Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı beyanlarının tam olarak gerçeği yansıtmadığını, iş başvuru formu imzalı ve el yazılı olduğundan bunun aksinin işçi tarafından kanıtlanması gerektiğini, davacının yaptığı iş ve çalıştığı işyerlerinin koşullarına bağlı kaynak vb. işler yapmış olması halinde metal tozlarına, ayrıca fiilen çalıştığı işyeri bölümüne göre gürültüye maruz kalabileceğini, davacının sigara kullandığını, kusur belirlenirken kaçınılmazlığın dikkate alınması gerektiğini, somut olayda davacıda işe başlarken zaten bir miktar işitma kaybı olduğunu, bu yönden kusur belirlenirken yine kaçınılmazlık ilkesinin gözetilmesi gerektiğini, manevi tazminatın fazla olduğunu ileri sürmüştür.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dosya kapsamından davacının davalıya ait fren disk ve kampanaların dökümlerinin yapıldığı işyerinde dökümhanenin ... katında kum ve metal tozlarını kürekle konveyör banda atmak şeklinde beden işçisi olarak çalıştığı, davacının işitme kaybı ve pnömokonyoz meslek hastalığına yakalandığı, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurul tarafından pnömokonyozdan kaynaklanan sürekli iş göremezlik oranının %10,10 olarak, işitme kaybından kaynaklanan sürekli iş göremezlik oranının ise %40,00 olarak belirlendiği, birleştirme kaydı ile toplam sürekli iş göremezlik oranının %46,00 olduğunun tespit edildiği, zararlandırıcı bu sigorta olayı nedeniyle Kurum müfettişi tarafından düzenlenen 30.10.2014 tarihli inceleme raporunda işverenin %100 oranında kusurlu olduğu yönünde görüş bildirildiği buna karşılık müfettiş tarafından başkaca bir araştırma yapılmadan sigortalının kendi anlatımları dikkate alınarak önceki çalıştığı işyerlerindeki çalışma ortamlarının meslek hastalığı ile arasında bağlantı kurulması gereken bir tespit yapılamadığı sonucuna varıldığı, hükme esas alınan bilirkişi kusur raporunda davalı işverenin %100 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, kusurun oran ve aidiyeti belirlenirken davacının daha önce çalıştığı işyerleri ve bu işyerlerindeki çalışmaların davacıda ortaya çıkan meslek hastalıkları üzerinde bir etkisinin olup olmadığı konusunda bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, farklı dönemlerde ayrı iş yerlerinde çalışan davacıda ortaya çıkan meslek hastalığı nedeni ile kusur oranlarının tespiti ile kusurlu olduklarının tespiti halinde davalı işveren şirket ile dava harici önceki işverenlikler arasındaki sorumluluğunun müteselsil sorumluluğa dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Haksız fiil halinde müteselsil sorumluluk hali 818 sayılı Kanun’un 50. maddesinde: “Birden ziyade kimseler birlikte bir zarar ika ettikleri takdirde müşevvik ile asıl fail ve fer'an methali olanlar, tefrik edilmeksizin müteselsilen mesul olurlar. Hakim, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve icabında bu rücuun şumulünün derecesini tayin eyler. Yataklık eden kimse, vaki olan kardan hisse almadıkça yahut iştirakiyle bir zarara sebebiyet vermedikçe mesul olmaz.“ şeklinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61. maddesinde ise; “Birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümler uygulanır" şeklinde düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından davacının meslek hastalığına yakalandığı tarihe kadar farklı işyerlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. İşçinin meslek hastalığına neden olabilecek çalışma şartları içerisinde farklı işyerlerinde çalışması halinde, her iş yerinde geçen çalışma süresi ve koşullarının meslek hastalığı nedeniyle oluşan iş göremezlik oranına etkisi farklı olacağından işverenlerin kusurlarının ayrı ayrı belirlenmesi zorunludur. Bu nedenle, meslek hastalığından kaynaklı tazminat davalarında farklı işverenler arasında müteselsil sorumluluk söz konusu değildir. Ayrı ayrı her işverenin kendi kusurundan dolayı sorumlu tutulması gerektiği kabul edilmelidir.

Somut olayda mahkemece, davacının davalı işverene ait iş yerinde çalışmaya başlamadan önce çalıştığı diğer iş yerlerinde geçen çalışmalarının mevcut meslek hastalıklarının ortaya çıkışında bir etkilerinin bulunup bulunmadığı, varsa kusur durumuna etkisi konusunda olumlu veya olumsuz bir değerlendirme yapılmaksızın sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, davacının meslek hastalığının tespitinden önce çalışmasının bulunduğu dava harici işyerleri, işverenlikler, çalışma şartları ve çalışma süreleri belirlendikten sonra bu çalışmaların davaya konu meslek hastalıklarına etkileri irdelenip varlığı halinde dava dışı ilgili işverenliklerin de kusur durumlarının değerlendirilmesi için aralarında kulak, burun, boğaz ve göğüs hastalıkları, meslek hastalıkları alanlarında uzman hekimlerin de bulunduğu iş güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi heyetinden rapor almak, davacıda oluşan meslek hastalıklarının oluşmasında kusuru bulunanları ve bu kusurların oranlarını tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlemek, yeniden hesap raporu alınmasının gerekmesi halinde davacı tarafın hükmü temyiz etmediğini dikkate alarak bilinen (iskontosuz) ve bilinmeyen (iskontolu) dönem başlangıç ve bitiş tarihlerini ileri çekmeden hükme esas bilirkişi hesap raporundaki tarihlere göre belirleyen hesap raporu almak, meslek hastalığından kaynaklanan tazminat davalarında farklı dönemlerde çalışmaların geçtiği işverenler arasında teselsül sorumluluğunun bulunmadığı da gözetilmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi’nin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi kararının HMK m. 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen İlk Derece Mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 23.11.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/109, Karar No: 2022/594, Tarih: 21.04.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/109 E.  ,  2022/594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki "Alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 38. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin G82-parableji ve tetrapleji tanısı nedeniyle fonksiyonel ihtiyaçlarını karşılayabilmesi ve rehabilitasyonu için Yalova Devlet Hastanesinin 10.05.2007 tarihli ve 15176 sayılı sağlık kurulu raporu ile ayakta dik pozisyonlandırma-manuel kalkış-çemberden aktivite motorlu sürüş fonksiyonlu cihazı kullanmasının gerekli görüldüğünü, sözü edilen cihazın öncelikle Kurum tarafından temin edilerek kendisine verilmesi için 17.05.2007 tarihinde İstanbul Sağlık İşleri İl Müdürlüğüne başvuruda bulunduğunu, 04.07.2007 tarihli yazı ile cihazın temininin mümkün olmadığının bildirildiğini, bunun üzerine müvekkilinin söz konusu cihazı kendi olanakları ile aldığını, yabancı menşeli ithal cihaza 14.680 Euro ödediğini, davalı Kurumun müvekkilinin talebini reddetmesinin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun (506 sayılı Kanun) ek 32. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek satıcı firmaya ödenen 14.680 Euronun fiili ödeme günündeki Euro döviz satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun’un 4/a maddesi uyarınca Euro para birimi ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek faizi ile birlikte tahsiline, müvekkilinin ödemesi gereken katkı payının ise mahsubuna karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... (SGK/Kurum) cevap dilekçesinde; 506 sayılı Kanun’un 12. maddesinin D fıkrasında iş kazası geçiren veya meslek hastalığına tutulan sigortalıların protez, araç ve gereçlerinin sağlanacağı hükmü bulunmakta ise de Tedavi Hizmetleri Daire Başkanlığında yapılan toplantı sonucu söz konusu raporda belirtilen ayakta dik pozisyonlandırma cihazının üniversite ile eğitim ve araştırma hastanelerinde FTR uzmanları tarafından düzenlenen reçete ve üçlü sağlık kurulu raporu bulunması şartıyla 2-8 yaş arasında kognitif fonksiyonları yeterli olan hastalara temin edilebileceğine karar verildiğini, bu nedenle davacının temin ettiği cihaz bedelinin ödenmesine imkan bulunmadığını, dava dışı firma ile davacı arasında yapılan sözleşmenin müvekkili Kurumu bağlamayacağını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemenin Birinci Kararı:

Mahkemenin Birinci Kararı:

6. Ankara 14. İş Mahkemesinin 16.07.2009 tarihli ve 2007/1101 E., 2009/655 K. sayılı kararı ile; Adli Tıp Kurumunun (ATK) 11.02.2009 tarihli ve 1292 sayılı kararı ile cihazın kullanımının davacının hastalığı nedeniyle ortaya çıkabilecek ve yaşamsal tehlike oluşturabilecek komplikasyonları önleyeceği ve rehabilitasyonu açısından gerekli bulunduğunun mütalaa edildiği, öte yandan 506 sayılı Kanun’un ek 32. maddesine 4447 sayılı Kanun ile eklenen B bendi uyarınca davacının katkı payı ödemesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 14.680 Euronun dava tarihinden itibaren bankalarca bir yıllık Euro mevduatına uygulanan ek yüksek faiziyle ödeme tarihindeki TCMB Euro kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, katkı payının yapılacak ödemeden mahsubuna karar verilmiştir.

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

7. Ankara 14. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

8. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 14.03.2011 tarihli ve 2009/15770 E., 2011/3379 K. sayılı kararı ile; davacının özür durumu da gözetilerek ortopedi ve travmatoloji, fiziksel tıp ve rehabilitasyon ile nöroloji uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınarak davacının bedeli dava konusu olan tıbbi cihazı kullanma gereksiniminin bulunup bulunmadığı, bu tür bir cihazı kullanmasının zorunlu olup olmadığı hususlarının bilimsel dayanaklarıyla ortaya konulması, özellikli cihazı kullanmasının gerekmediğinin belirlenmesi hâlinde özelliği olmayan cihaz esas alınarak Kurum tarafından karşılanacak bedelin belirlenmesi gerektiği, kabule göre de 20.01.2009 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan ve Tedavi Yardımına İlişkin Uygulama Tebliğinde değişiklik öngören düzenleme de dikkate alınarak davalı Kurum ile protokollü firmaların protokol dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç bedelin belirlenmesi gerekirken fatura değeri esas alınarak karar verilmesi ayrıca davacının ödemesi gereken katkı payının mahsubu ile kalan tutarın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemenin İkinci Kararı:

Mahkemenin İkinci Kararı:

9. Ankara 14. İş Mahkemesinin 10.12.2014 tarihli ve 2011/465 E., 2014/777 K. sayılı kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu; davacının tıbbî zorunluluk sonucu kullanmak zorunda olduğu ayakta dik pozisyonlama cihazının tespit edilen 12.580,83 Euro bedelinden 506 sayılı Kanun’un 36. maddesi gereğince belirlenen 313,45 Euro katkı payının mahsubu ile davalı Kurumun davacıya 12.267,38 Euro ödemesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 12.267,38 Euronun dava tarihinden itibaren kamu bankalarınca bir yıllık Euro mevduatına uygulanan en yüksek faiziyle ödeme tarihindeki TCMB Euro kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiş; 10.12.2014 tarihli tashih şerhi ile hüküm sonucunun faize ilişkin bendi “Dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte” şeklinde tashih edilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı:

10. Ankara 14. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.