muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7624, Karar No: 2015/11462, Tarih: 18.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/7624 E.  ,  2015/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/273430

MAHKEMESİ : Karabük(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2012/606 (E) ve 2013/210 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulu’nun Dairemiz tarafından da benimsenen 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; yerel düzeyde haber yayını yapan bir internet sitesinde, sanık tarafından hazırlanan yazıda, sendika başkanı olarak görev yapan kişiye hitaben '' yalan diz boyu kandırmacayı devam ettirmek istiyorlar... Yedirebildikleri de var... Tazminat derdine düştükleri için yumuşaklar... Nerede görülmüş eşkıyanın dünyaya hükümdar olduğu'' şeklinde sözler sarfettiği, bu kapsamda sendikaya üye işçilere zorluklar çıkarıldığı, bir çok insanın iş kaybına neden olduğu ifade edilmiştir.

Sanığın hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, dava konusu yazıda hakaret içerikli bir ifadenin bulunmadığını ve ifadelerin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. T.T. /İ. davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir.(T. T./İ., 13778/88, 25.06.1992)

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Yukarıda yer verilen T.T. /İ. başvurusunda, bir yazar olan başvuran, gazetede yayınlanan iki uzun makalesinde polisin kötü muamelelerinden söz etmiştir. Başvurucu makalesinde polislere ilişkin olarak ‘hayvanca davranan üniformalılar’, ‘hayvanca davranan vahşi üniformalılar’ gibi terimler kullanmıştır. Başvuran, kimliklerini belli etmeden polis mensuplarının hepsine hakaret etmekten yargılanmış ve para cezasına mahkûm edilmiştir. AİHM’e göre, olayda başvuran yayımladığı makalelerde polisin yaptığı kötü muamelelerle ilgili söylentileri ve başkalarının kendisine verdiği bilgileri dile getirmiştir. Olayın şartları içinde başvuranın amacı polise hakaret etmek olmayıp, polisin kötü muameleleri ve halkı yakından ilgilendiren bu konuda soruşturma açılmasını istemektir. AİHM’e göre, başvuran makalelerinde çok sert ifadeler kullandığı halde, kullanılan bu üslup aşırı değildir. Ayrıca başvuranın cezalandırılması kamuyla ilgili bir konuda yapılan açık tartışmayı olumsuz etkileyebilecek niteliktedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda, gazeteci olan sanık tarafından haberde kullanılan bazı ifadeler olgusal bir temele sahip değer yargısı niteliğine sahiptir, birtakım ifadeler ise somut bir olguya işaret etmekle birlikte haber içeriğindeki bilgilerle diğer kişilerin aldatılmasının amaçlandığına ilişkin bir delil olmayıp, haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı da bulunmaktadır. Haber okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir ifade tarzıyla kaleme alınmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haber içeriğindeki ifadeler, söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkındaki temel cezanın, TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nın 3. maddesindeki "fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesi ilkesine" aykırı olarak ve oluşa uygun olmayan gerekçelere de dayanılarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması,

b- Suçun aleni kabul edilen internet sitesinde işlendiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkındaki temel cezanın, TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nın 3. maddesindeki "fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesi ilkesine" aykırı olarak ve oluşa uygun olmayan gerekçelere de dayanılarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması,

b- Suçun aleni kabul edilen internet sitesinde işlendiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık İ.. A.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9166, Karar No: 2015/1335, Tarih: 04.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9166 E.  ,  2015/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı arsa sahibi... arasında imzalanan 11.02.2009 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca müvekkiline ait olan 2 nolu bağımsız bölümün müvekkili yanında sigortalı olarak çalışan ... tarafından düzenlenen sahte belge ile satışı yoluna gidildiğini, arsa sahibi olarak... tarafından ferağ verilerek ...’a devredildiğinin öğrenildiğini, anılan kişilere ihtar keşide edildiğini, ancak bağımsız bölümün üçüncü kişi olan davalı adına tapuda tescilinin ... tarafından düzenlenen 10.07.2009 tarihli inşaat halinde daire satış sözleşmesi ve 24.07.2009 tarihli ödeme makbuzu ile yapıldığını, sözleşmedeki imzanın müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescilini, olmadığı takdirde 30.000,00 TL'nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iddianın mahiyetine göre davanın ayrıca...ve ...'a da yöneltilmesi gerektiğini, esas yönünden imzası inkâr edilmeyen ödeme belgesinde yer alan bedelin alınmadığına dair bir iddia bulunmadığını, bedeli alıp sözleşmeyi inkâr etmenin samimiyetten uzak olduğunu, ödemeyi yapanın arsa sahibi olduğunu, ödeme yapılmasını gerektiren başkaca bir neden bulunmadığını, davacının tapuyu çıkartıp müvekkilinin oğluna teslim ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının kendisi adına imza atılmasını kabul etmekle resmi işlemlerin yapılmasını kabul ettiği, rapor ve tanık ...'ın beyanı ile davacının ...’ın kendisi adına imza atmasına ve işleri yürütmesine rıza gösterdiği, sözleşme davacı adına imzalandığına göre sözleşme konusu işlerle ilgili davacının çalışanı olarak dava dışı ...’ın ticari mümessil gibi davrandığı, davacının sözleşmeyi kabul etmemekle birlikte ödeme makbuzundaki çekleri aldığını kabul ettiği, ticari mümessil gibi davranan... tarafından imzalanan harici sözleşme nedeniyle yükleniciye tapu devri yapılmayarak... tarafından ...’a tapuda devir yapıldığı, harici sözleşme taşınmaz satışı için geçerli olmasa da yapılan sözleşme ivaz karşılığı alacağın temliki niteliğinde olduğundan geçerli olup sözleşmeyi davacı imzalamamış ise de davacı adına hareket ettiği anlaşılan ... tarafından imzalanmakla davacıyı da bağlayacağı, kaldı ki bu sözleşme gereğince verildiği belirtilen çekler davacı tarafından kullanılmış olup davacının da sözleşmeyi benimsediğinin kabul edildiği, davacının bu çeklerin yapılan fazla işlerin karşılığı .../...

olduğuna ilişkin yazılı bir belge sunmadığı, çeklerin...’ın imzaladığı sözleşme ile verildiği, aksinin ispatlanmadığı, davalı ile arsa sahibi akraba olduklarından davacının taşınmazı devreden arsa sahibine karşı ileri sürülebileceği hususları davalıya karşı da ileri sürülebileceği, ancak arsa sahibi tarafından taşınmaza ilişkin bedel ödenmiş olup bu nedenle davalıya yaptığı devir de geçerli bir nedene dayandığından davacının davalıdan tapu iptali talebinde bulunması mümkün olmayıp, tazminat talebinin de yerinde olmadığı gerekçesiyle, sabit olmayan tapu iptali, tescil ve tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davacı yüklenici ile dava dışı arsa sahibi arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, dava konusu 2 nolu bağımsız bölüm, dava dışı arsa sahibi ... adına kayıtlı olup, dava tarihinden önce 09.03.2010 tarihinde davalıya devredilmiştir.

Davacı tarafça dava dışı... davaya dahil edilmek istenmiş ise de mahkemece bu istemin reddi, zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığından, doğru ise de, davacı yüklenici tarafından, dava dışı arsa sahibi... ile arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca hakettiğini iddia ettiği bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile tescil istendiğinden ve arsa sahibi sözleşmeden kaynaklanan haklarını davalıya temlik etmiş olmadığından, tapuda dava tarihi itibariyle pay sahibi olup olmadığına bakılmaksızın, sözleşmenin tarafı olan arsa sahibi ...'ın davada taraf olarak yer alması sağlanmalıdır. Yüklenici, sözleşmeden kaynaklanan tüm edimlerini arsa sahibine karşı yerine getirmeden bu dairenin tapusunu hak edemeyeceğinden arsa sahibinin HMK'nın 27. maddesi uyarınca savunma yapma ve delil ibraz etme hakkı bulunmaktadır. Bir an için bu eksikliğin, davanın ihbarı yoluyla giderilmesi düşünülebilirse de, mahkemece taraflar, taraf işlemi olan ihbar yoluna zorlanamayacağından ve ihbar olunan kişi, HMK'nın 64 ve 69. madde hükümleri uyarınca davanın tarafı haline gelmeyeceğinden, dava dışı arsa sahibinin davanın tarafı olması sağlanmalıdır. Anılan arsa sahibinin taraf olmadığı bir davada verilen kararın ona karşı infaz edilmesi olanağı bulunmamaktadır. Davada taraf olmayanın durumu tartışılarak onun leh veya aleyhinde bir karar verilemez.

Bu durumda mahkemece, sözleşmenin tarafı olan arsa sahibi...'a karşı dava açması için davacıya süre verilmesi, dava açılması halinde işbu dava ile birleştirilmesinin sağlanması, bu kişinin varsa savunma ve delilleri toplanıp değerlendirildikten sonra oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, dava dışı...'ın yokluğunda,... tarafından imzalanan adi yazılı sözleşme ve bu sözleşme uyarınca verildiği savunulan çekler tartışılarak hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4959, Karar No: 2012/24245, Tarih: 12.07.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/4959 E.  ,  2012/24245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece verilen kısa kararda; "Davacının usulsüz tebligat şikayetinin kabulü ile tebligata ıttıla tarihinin 17.09.2010 olarak belirlenmesine,davaya konu haczin kaldırılmasına " karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda; "Şikayetin KABULÜ ile tebligata ıttıla tarihinin 17/09/2010 olarak belirlenmesine, takibe konu geminin seferden men kararının kaldırılmasına" şeklinde hüküm kurulmak sureti ile kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

TC Anayasası, yargılamada alaniyet ilkesini benimsemiştir. Buna göre yargılama açık olarak yapılacak ve HMK.nun 297/2. maddesi hükmü geregince de yargılama sırasında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında, açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça gösterilecektir. Aynı kanunun 298/2.maddesi hükmü ise sonradan yazılacak gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olmayacağını amirdir. Bu nedenle mahkeme hükmü tek olduğunda ve kısa kararla aynı sonuçları taşıyacağından kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki halinde ortada yasaya uygun bir hükmün varlığından sözedilemez.

Nitekim Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 16.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni sayılacağı belirtilmiş olup, mahkemece yapılacak iş, önceki karar ile bağlı olmaksızın çelişkinin giderilmek sureti ile yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.