muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21296, Karar No: 2014/618, Tarih: 20.01.2014

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda dosya kapsamı itibari ile davacı işçinin asıl işveren TMO Genel müdürlüğü nezdinde çalışmasının devam edip etmediğine ilişkin bir bilgi bulunmamaktadır. Ayrıca işveren tarafından sözleşme süresinin bitimiyle sözleşmenin sona ereceğine dair işçiye yöneltilen fesih bildirimi olup olmadığı tespit edilmelidir. İşçinin TMO Genel müdürlüğü işyerinde ihale alan alt işverenler yanında veya asıl işveren işyerinde çalışıp çalışmadığı araştırılmalı, davacının çalışmaya devam etmediği veya işçiye fesih bildirimi yöneltildiğinin anlaşılması halinde şimdiki gibi feshe bağlı haklardan olan kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine

20/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19463, Karar No: 2013/29322, Tarih: 26.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/19463 E.  ,  2013/29322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı; davalının, bankadan konut kredisi kullandıktan sonra hakem heyetine müracaat ederek dosya masraflarının iadesini talep ettiğini ve talebinin kabul edildiğini belirterek, .... kararının iptalini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Hakem heyeti kararında miktar belirtme zorunluluğu bulunduğu, ... İli ..... İlçesi Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 26.11.2012 tarih ve 129 sayılı kararında davalının ne kadar miktar için alacaklı olduğu belirtilmediği, bu nedenle kararın icra edilmesi imkanı bulunmadığı gerekçesiyle tensiben davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup, bunlara dava şartları denilmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re’sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde, hakim tarafından değerlendirilmelidir. Bir hakkın, mahkeme kararına gerek 2013/19463-

olmaksızın, başka bir yolla ve aynı ölçüde güvenli olarak elde edilebilmesinin mümkün bulunduğu hallerde, o hakla ilgili olarak dava açılmasında hukuki yarar yoktur.

Mahkemenin gerekçeli kararında da vurgulandığı üzere itiraza konu ... İli ... İlçesi Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 26.11.2012 tarih ve 129 sayılı kararının yasal koşulları taşımaması nedeni ile infaz kabiliyeti bulunmayıp, bu nedenle davacının eldeki davayı açmasında hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu nedenle HMK 114.maddesi gereğince davanın hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, BOZMA nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3, Karar No: 2019/2498, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/3 E.  ,  2019/2498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20515, Karar No: 2013/25225, Tarih: 17.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/20515 E.  ,  2013/25225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan kasıtlı bir suça ilişkin Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesine ait 27.07.2006 tarihi ve 2005/495 Esas. 2006/242 karar sayılı mahkûmiyetin sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. madde hükümlerinin uygulanmasına engel olacağı anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,17/6/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16235, Karar No: 2020/8332, Tarih: 07.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16235 E.  ,  2020/8332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.04.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 07.03.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 165/1 maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.07.2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1148, Karar No: 2018/2892, Tarih: 02.04.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/1148 E.  ,  2018/2892 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflarca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 10.01.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu kazalıya bağlanan gelirin rücuan tahsili istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21/1 maddesidir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Somut olayın incelenmesinde, sigortalı ... kurum müfettişine verdiği ifadede davalı işverene ait iş yerinde gece 01.15 sıralarında transpalet aramak için gittiği granül hazırlama bölümünde ayağının kayması sonucu granül kurutmada kullanılan vantilatörün koruyucusu bulunmayan arka kısmındaki pervaneye parmağının temas etmesi sonucu sağ el işaret parmağının 3. boğumdan koptuğunu beyan etmiştir. Kazanın meydana geliş şekli ile ilgili olarak bilgisi bulunan tek tanık ...'ın tarih içermeyen beyanında sigortalının yemeğe gitmek için yanına geldiği, o sırada granül kurutma işlemi yapıldığı, işlem esnasında sigortalının granül kurutma pervanesine bakarken muhafazası olmadığı için işaret parmağını pervaneye kaptırdığı belirtilmiş, adı geçen tanık duruşmada ise bu beyanını kapsayacak şekilde sigortalının, yemeğe gitmek için yanına geldiğini, depo bölümünde çalışan sigortalının ilk kez geldiği granül bölümünü merak etmesi nedeniyle etrafı incelediğini, granül kurutma kazanını incelerken kazayla parmağının muhafazası olmayan pervaneye isabet etmesiyle yaralandığını, ayağının kayması veya düşmesinin söz konusu olmadığını ancak kazanı incelerken pervane ayaklarını fark etmeden takılıp tökezlemiş olabileceğini ifade etmiştir. Söz konusu beyanlar irdelendiğinde olayın oluş şekli ile ilgili çelişki bulunduğu ancak Mahkemece sigortalının beyanı esas alınmak suretiyle sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

./..

Bu tür iş kazalarında kusurun belirlenmesinde; öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu belirlenmeli, belirlenen ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda; tarafların kusur oran ve aidiyetleri işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden alınacak bilirkişi raporu uyarınca saptanmalıdır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi ile oluşa uygun kusur raporu alınması gerekir.

Mahkemece yapılması gereken iş olayın oluş şeklinin net olarak belirlenmesi, iş kazasının sigortalının ayağının kaymasından mı granül kurutma makinesini incelemek isterken parmağının temas etmesi neticesinde mi meydana geldiği tespit edilmeli, pervanenin bulunduğu yerin sigortalının belirttiği gibi geçiş yolu üzerinde mi yoksa tanığın belirttiği gibi granül kurutma kazanının bir parçası mı olduğu ortaya konularak pervanenin, geçiş yolu üzerinde bulunmaması başka bir ifadeyle makinenin bir parçası olması halinde olayın sigortalının ifade ettiği şekilde gerçekleşmemiş olduğu anlaşılacağından, yapılacak araştırma sonucuna göre, olay tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata uygun, soyut ifadelere dayanmayan, alanında uzman bilirkişilerden oluşan heyet raporu alınarak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yanlış değerlendirme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/5727, Karar No: 2015/8156, Tarih: 01.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/5727 E.  ,  2015/8156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/188189

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2010 (Asıl Karar) 25.01.2011 (Ek Karar)

NUMARASI : 2009/427 (E) ve 2010/639 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık K.. B.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz isteminin reddine ilişkin 25.01.2011 gün ve 2009/427 esas ve 2010/639 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık K.. B..'ın temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık S.. S.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarına gelince;

Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, sanık S.. S..'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6324, Karar No: 2022/9962, Tarih: 12.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/6324 E.  ,  2022/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece bozma sonrası verilen reddine dair kararın davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 08.06.2022 tarihli ve 2021/12322 Esas, 2022/5553 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Davacı ... İdaresi vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, dava konusu taşınmaz ...., İli ....., İlçesi ....., Köyü 1733 parsel (yeni 211 ada 12 parsel), fındık bahçesi vasfıyla tapu kaydına istinaden 6.890 m2 olarak davalıların murisi adına tespit görmüş, Orman İdaresi tarafından tespite karşı komisyona yapılan itiraz ise reddedilmiştir. Komisyon kararı 23.07.1975 tarihinde Orman İdaresine tebliğ edilmesine rağmen, 1 aylık dava açma süresi beklenmeden komisyon kararı kesinleştirilerek tutanaklar tapuya tescil edilmiş ve tapular oluşturulmuştur.

Davacı ... İdaresi 22.08.1975 tarihli dilekçesiyle; çekişme konusu yerin orman olarak tapulama harici bırakılması gerektiğini belirterek komisyon kararının kaldırılmasını istemiştir.

Tirebolu Tapulama Hakimliğince yapılan yargılamanın son celsesinde; davanın reddine, tapuları tespitleri ile bu tespitlere dayanan tapu kayıtlarının aynen ipkasına karar verilmiş, gerekçeli kararda ise; hukuki değer taşıyan ve kanuna dayanan kesinleştirme işlemine göre tapular düzenlenerek ilgili davalılara verilmiş olmakla mahkemece başkaca yapılacak işlem kalmadığı için davacının görevli hukuk mahkemesine iptal davası açma hakkı saklı kalmak şartıyla davanın görevsizlik yönünden reddine şeklinde hüküm kurulmuş, karara karşı davacı ... İdaresi vekilince temyiz yoluna gidilmiştir. Yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince; “Yerel Mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı son oturumda oluşturulan kısa kararda tafsilatı yazılacak ilamda gösterileceği üzere; davanın reddine, tapu tespitleri ile bu tespitlere dayanan tapu kayıtlarının aynen ipkasına, kararda isimleri yazılan kişilerin yüzüne karşı kanun yolu açık olmak üzere açıkça karar verildiği dendiği halde, gerekçeli kararda hukuki değer taşıyan ve kanuna dayanan kesinleştirme işlemine göre tapular düzenlenerek ilgili davalılara verilmiş olmakla, mahkememizce yapılacak başka bir işlem kalmadığı için davacının davasının görevsizlik yönünden reddine dendiğini, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olmasının mutlak bozma nedeni oluşturduğu” belirtilerek hüküm bozulmuştur.

Bozma ilamı sonrası Tirebolu (Kapatılan) Kadastro Mahkemesinin 1994/6 Esasına kaydedilen dosya aynı Mahkemenin 1994/5 Esasıyla birleştirilmiş, Tirebolu Kadastro Mahkemesinin kapatılması üzerine iş bu dosya Espiye Kadastro Mahkemesine devredilmiş ve 2013/22 Esas numarasına kaydedilmiştir. Daha sonra, yargılama devam ederken tefrik edilen dosya 2018/56 Esasına kaydedilmiş ve dava konusu 1733 parsele ilişkin (yeni 211 ada 12 parsel) yargılama bu esas üzerinden yürütülmüştür.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece; orman bilirkişi raporuna göre; 1955, yani en eski tarihli hava fotoğrafı üzerinde laboratuar ortamında 3 boyutlu görüş ve inceleme sağlayan aynalı stereoskop ile yapılan incelemeler sonucunda dava konusu parselin açık renk fona boyalı ziraat alanı olduğunun belirlendiği, hava fotoğrafında dava konusu alanın üzerinin fındık plantasyonları ile kaplı olduğunun gözüktüğü, taşınmaz çevresiyle birlikte değerlendirildiğinde; ziraat alanları ile tam bir bütünlük sağladığı, 1955 tarihli hava fotoğrafına göre dava konusu alanın tamamının üzeri açık, ziraat alanı olduğu ve orman bütünlüğü içerisinde yer almadığının görüldüğü, sonuç olarak orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine, eski 1733, yeni 211 ada 12 parsel sayılı taşınmazın fındık bahçesi vasfında, 7.011,22 m² yüzölçümünde tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hükmün, davacı ... İdaresi vekilince temyiz edilmesi üzerine iş bu karar, Dairemizin 08.06.2022 tarihli ve 2021/12322 Esas, 2022/5553 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır. Onama kararı sonrası, davacı ... İdaresi vekilince, süresinde kararın düzeltilmesi talep edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, davanın açıldığı tarihte orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, davanın açıldığı tarihte orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece, orman bilirkişi raporuna göre; dava konusu yerin en eski tarihli hava fotoğrafında üzerinin tamamının açık, ziraat alanı olduğu ve orman bütünlüğü içinde bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddi yönünde karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki; orman bilirkişi tarafından düzenlenen raporda; dava konusu taşınmazın 1955 tarihli hava fotoğrafı üzerinde iki farklı yerde gösterildiği, raporun bu haliyle denetime açık olmadığı, yine orman bilirkişisi tarafından aynı hava fotoğrafında hem taşınmaz üzerinde fındık plantasyonlarının olduğu, hem de tamamının üzerinin açık olduğunun ifade edildiği, bu durumun rapor içerisinde çelişki oluşturduğu, ayrıca 1959 tarihli memleket haritasında dava konusu yerin yeşil alan içinde kaldığının belirtildiği, taşınmazın bulunduğu yere yeşil rengi üzerindeki ve çevresindeki çayırlıkların verdiğinin ifade edildiği, bu durumda hava fotoğrafı esas alınarak oluşturulan memleket haritası ile hava fotoğrafının birbiriyle uyumlu olmadığı bu uyumsuzluğun neden kaynaklandığının belirlenmediği, öte yandan orman bilirkişisi tarafından 1955 tarihli hava fotoğrafında taşınmaz üzerinde fındık plantasyonları bulunduğu belirtilmesine rağmen, ziraat bilirkişisi tarafından fındık ocaklarının 2019 yılında yapılan keşifte 30-40 yaşlarında olduğunun ifade edilmesi karşısında, bu durumun her iki rapor arasında da tutarsızlık oluşturduğu, taşınmazın eğiminin klizimetre aleti ile ölçülerek saptanmadığı, yine parsel sorgudan yapılan araştırmada çekişme konusu yerin kuzeyinin orman parseli olduğunun anlaşıldığı, Mahkemece alınan bilirkişi raporlarında taşınmazın orman parseli ile toprak yapısı itibariyle ayırıcı unsurlarının neler olduğunun tespit edilmediği anlaşılmaktadır. Bu şekilde, eksik araştırma ve incelemeye dayalı, çelişkili bilirkişi raporlarına göre hüküm kurulamaz.