muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4470, Karar No: 2013/1377, Tarih: 25.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/4470 E.  ,  2013/1377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/104874

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2012, 2011/294 (E) ve 2012/32 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklardan M.. R..'ın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde eşi olan sanık Melahat'in de maktulün başına sopa ile vurduğunu söylediği halde kovuşturma aşamasında eşinin maktule vurduğunu görmediğini, maktule sadece kendisinin vurduğunu ileri sürdüğü, sanık Melahat'in de soruşturma aşamasında maktulün kafasına vurduğunu, olayın siniri ile eşi olan sanık Mehmet Ali ile birlikte maktule sopalarla vurduklarını söylediği halde kovuşturma aşamasında maktule kendisinin vurmadığını, sadece eşi olan sanık Mehmet Ali'nin vurduğunu bildirdiği, birbirlerini suçladıkları anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 20/10/2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı, 08/06/2010 gün ve 2010/1-35/140 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, aynı öldürme olayının failleri olarak yargılanan savunmaları içeriğine göre aralarında menfaat çatışması bulunan sanıklar Mehmet Ali ve Melahat'in ayrı ayrı müdafiiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken savunmada zaafiyet oluşturacak şekilde aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK.nun 152 maddesine aykırı davranılması,

. Usule aykırı ve sanıklar müdafiileri ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin (BOZULMASINA), ceza miktarına ve tutukluluk süresine göre sanıkların tahliye istemlerinin reddine, 25/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

25/02/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı M..Ç..'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar M.. R.. ile M.. R.. müdafiileri avukatlar Ö..A. ile O.. O..'ın yokluklarında 28/02/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/47692, Karar No: 2013/34420, Tarih: 23.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/47692 E.  ,  2013/34420 K.**

* GÜNDELİK KESME CEZASININ İPTALİ

* YARGILAMA SIRASINDA KESİLEN ÜCRETİN İADESİ

* İŞ ŞARTLARINDA ESASLI DEĞİŞİKLİK

* İŞ KANUNU (4857) Madde 22

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili, davacıya Disiplin Kurulu kararı ile verilen gündelik kesme cezasının iptaline, ve yargılama sırasında kesilen ücretin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dosya içeriğine göre Toplu İş Sözleşmesi kapsamında çalışan ve 5620 sayılı Yasa kapsamında 2007 yılında daimi kadroya geçen ve 2008 yılı başında Su ve Kanalizasyon Müdürlüğü kadrosunda usta olarak çalışan davacının, Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre 2008 Nisan ayında ustabaşı kadrosuna atanması yapılmıştır. Ancak davalı Belediye Başkanlığı tarafından 5620 sayılı Yasanın uygulanmasına ilişkin İç işleri Bakanlığı'nın genelgesindeki "geçici işçi iken daimi kadroya alınanların mali ve sosyal haklarında artış yapılamaz" kuralı gerekçe gösterilerek, ustabaşı kadrosu iptal edilip, tekrar usta kadrosunda görev yapmasına ve geçici olarak Fen İşleri Müdürlüğünde görev yapmasına karar verilmiştir.

Davacı, kadrosunun düşürülmesi ve görev yeri değişikliğini kabul etmemiş ve yeni görev yerine gitmemiştir. Bunun üzerine işyeri disiplin kurulu kadro düşürülme ve görev yeri değişikliğini kabul etmeyerek görev yerine gitmeyen davacı işçiye yevmiye kesme cezası vermiş ve ücretinden kesinti yapmıştır. Davacı da bu disiplin cezasının iptali ve ücret kesintisinin yasaya aykırılığından bahisle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının unvanının "ustabaşı" olmaktan çıkartılıp "usta" olarak görevlendirilmesinin "seviye düşürülmesi" niteliğinde olup, ücretinde bir eksilmenin vuku bulacağı, çalışma şartlarının ağırlaşacağı dosya kapsamı ve tanık beyanları ile ortaya konulmuş, ayrıca davacının söz konusu unvan değişikliğine açık ya da zımni bir onayı bulunmadığı davalı işverence unvan ve işyeri, değişikliğinin gerekliliği de yeterli ve inandırıcı biçimde kanıtlanmadığı, davacının "ustabaşlık" görevinden alınarak "usta" olarak görevlendirildiği işine devam etmemesinin, eski işinde çalışmak istediğini bildirmesi anlamına geleceği, bunun sonucunda verilen disiplin kurulu, cezasının geçerli bir sebebi olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Öncelikle Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun belirttiği gibi (YHGK, 23.10.1987, 9-612-770), "İşçinin her yönden özlük haklarını ilgilendiren disiplin cezasının iptaline ilişkin , dava açma hakkının varlığı, aynı zamanda temel haklar arasında yer alan hak arama özgürlüğünün doğal sonucu" olduğundan, verilen disiplin cezası yargı denetimine tabi olup, mahkemece işin esasına girilmesi isabetlidir.

Öncelikle Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun belirttiği gibi (YHGK, 23.10.1987, 9-612-770), "İşçinin her yönden özlük haklarını ilgilendiren disiplin cezasının iptaline ilişkin , dava açma hakkının varlığı, aynı zamanda temel haklar arasında yer alan hak arama özgürlüğünün doğal sonucu" olduğundan, verilen disiplin cezası yargı denetimine tabi olup, mahkemece işin esasına girilmesi isabetlidir.

İşin esasına gelince; davacının üyesi bulunduğu Toplu İş Sözleşmesi'nin 18. maddesinde geçici ve devamlı işyeri değişikliğinde işçinin rızası aranmayacağı, ancak kabul etmeyen işçinin iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek feshedileceği ve değiştirmenin cezai mahiyette olmayacağı kararlaştırılmıştır.

Diğer taraftan, Dairemizce yeniden yapılan değerlendirmede 5620 sayılı Yasanın uygulanmasına ilişkin genelgedeki "geçici işçi iken daimi kadroya alınanların mali ve sosyal haklarında artış yapılamaz" kuralı, işçinin daimi kadroya geçtiği tarihteki durumu ve konumu için uygulanmalıdır. Kısaca geçici işçi iken daimi kadroya geçişi sırasında, bu kadroya geçtiği için mali ve sosyal hakları değiştirilemez. Ancak daimi kadroya geçtikten sonra sözleşme hükümlerine göre mali ve sosyal haklarının düzeltilmesine engel bir durum bulunmamaktadır.

Davacı daimi kadroya geçtikten sonra Toplu İş Sözleşme hükümler1 uyarınca usta kadrosundan ustabaşı kadrosuna geçirilmiştir. Davalı işverenin bu kararından sonra daimi kadroya geçme sırasında uygulanan ve bu tarihten sonra uygulanması olanağı kalmayan genelgeyi gerekçe göstererek davacının ustabaşı kadrosunu iptal etmesi ve tekrar usta kadrosuna ataması, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca iş şartlarında esaslı değişikliktir. Davacının iş şartlarında değişikliği kabul etmemesi yasal hakkıdır. Bu nedenle disiplin cezası verilerek yevmiye kesme cezası verilmesi yasaya aykırıdır. Ayrıca davacının geçici olarak kadrosu Su ve Kanalizasyon Müdürlüğünde iken Fen İşleri Müdürlüğü'nde görevlendirilmesini de davacı kabul etmediğinden ve Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine uygun olmadığından disiplin cezasının verilmesi sözleşme hükümlerine de aykırıdır. Mahkemenin sonuç itibari ile davanın kabulüne karar vermesi belirtilen gerekçeler karşısında yerindedir.

Sonuç:

Davalı tarafın temyiz itirazlarının reddi ile sonuç itibari ile doğru olan kararın yukarda belirtilen gerekçelerle (ONANMASINA), temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 23.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21053, Karar No: 2017/9187, Tarih: 12.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/21053 E.  ,  2017/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2,51/1-3 maddeleri gereğince ayrı ayrı mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bakırköy.....Alışveriş Merkezinde bulunan ...mağazasında müdür ve müdür yardımcısı olarak görev yapan sanıkların, mağazadan alış veriş yapan müşterilerin kredi kartlarından mükerrer çekimi yapıp hemen itiraz edenlerin iadesini gerçekleştirdikleri, daha sonra itiraz edenlerin ise bedelini firmanın iade ettiği, sanıkların itiraz etmeyen müşterilerin fazladan ödedikleri bedeli ise nakit alış veriş yapan müşterilerin aldıkları mallara karşılık gösterip nakit parayı mal edindiklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların savunması, tanık beyanları, bilirkişi raporları ve dosya kapsamından sanıkların mahkumiyetine ilişkin mahkemesinin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıkların bir suç işleme kararının icrası kapsamında yaklaşık bir aylık sürede atılı eylemi gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında, hükmedilen cezalarda TCK'nın 43 maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırından tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanıklara fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK' nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun' un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “ 365 gün “, “7300 TL” “ 304 gün ”, “ 6080 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak yerine, sırasıyla “ 5 gün ”, “ 100 TL ”, “ 4 gün”, “ 80 TL ” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3590, Karar No: 2020/1570, Tarih: 07.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/3590 E.  ,  2020/1570 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8222, Karar No: 2017/17103, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8222 E.  ,  2017/17103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8460, Karar No: 2025/4706, Tarih: 21.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/8460 E.  ,  2025/4706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2018/2373 E. 2019/2658 K.

SUÇ :Taksirle öldürme

HÜKÜM :İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEMYİZ EDENLER :Sanık müdafii, Katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf başvuruları üzerine yapılan incelemede 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararındaki sonuç ceza miktarı ile vekâlet ücretine ilişkin hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile verildiğine, ceza miktarının fazla olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

B.Katılan vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile verildiğine, ceza miktarının az olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile verildiğine, ceza miktarının fazla olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

B.Katılan vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile verildiğine, ceza miktarının az olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 25.11.2015 günü saat 19.00 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki çekici ile meskun mahal dışı, bölünmüş, tek yönlü, 110 km/s hız sınırının bulunduğu, aydınlatmanın mevcut olmadığı, iki şeritli, düz ve eğimsiz yolda sağ şerit üzerinde seyir halindeyken, aynı istikamette ön ilerisinde sağ şerit üzerinde seyir halindeyken yavaşlamış olan ...'nın idaresindeki otomobile arkadan çarpıp sürüklemesi neticesinde ... ile otomobilde yolcu olarak bulunan ...'ın öldüğü olayda, hükme esas alınan İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi bünyesinde oluşturulan Genişletilmiş Uzmanlar Komisyonu tarafından tanzim edilen raporda; sanığın idaresindeki çekici ile seyir halindeyken yola gereken dikkati vermemesi, seyrini far ışığı altındaki görüş mesafesini kontrol altında tutacak şekilde sürdürmeye yeterli özeni göstermemesi ile ilerisinde sağ şeritte seyir halindeyken yavaşlayan otomobili zamanında fark etmeyip tedbirde geç kalması sebebiyle asli kusurlu olduğu, ...'nın ise idaresindeki otomobil ile seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde, olay yerinde banket mevcut olmasına rağmen sağ şeritte geriden gelen trafik açısından tehlike arz edebilecek şekilde mahal şartları altında seyretmesi ile dörtlü ikaz lambalarını yakmakta geç kalması sebebiyle tali derecede kusurlu olduğu belirtildiği anlaşılmakla, mahkemece asli kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmediği; ancak temel ceza olarak tayin edilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 62/1.maddesi gereğince 1/6 oranında indirilmesi sırasında sonuç cezanın 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay olarak tayin edilmesi ile tek vekille temsil edilen ..., ..., ..., ... ..., ..., ..., ... lehlerine vekalet ücreti hükmedilmesi yerine olayda hayatlarını kaybeden ... ve ... ile katılanlardan sadece ... ve ... lehlerine vekalet ücreti taktirine ilişkin hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların mahkemenin inanç ve takdirine göre doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ile katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Kırıkkale 1.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29278, Karar No: 2014/19965, Tarih: 15.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29278 E.  ,  2014/19965 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/341018

Mahkemesi : Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 05/09/2013

Numarası : 2012/1287 – 2013/660

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meskun mahalde, gündüz, tek yönlü, asfalt, düz yolda, açık havada seyreden sanığın kullandığı araçta yolcu olan ölenin minibüsten inerken yere düşerek ölmesi şeklindeki olayda, kaza tespit tutanağında ölenin düştüğü yerin kaldırım kenarında kan izi şeklinde işaretlendiği, aracın kan izinden 3 metre ileride durduğu, ölenin yaralanmasının kafa arka tarafından olduğu hususları dikkate alındığında, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak yolcu indiren sanığın kusurlu davranışının olaya etken olduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29, Karar No: 2020/1493, Tarih: 24.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/29 E.  ,  2020/1493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I- İSTEM

Davacı vekili, dava dilekçesi ile özetle, Kurum sigortalısı ...'in davalı işverene ait işyerinde çalışmakta iken 22.02.2008 tarihinde meslek hastalığına yakalandığının anlaşıldığını, Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 26.02.2009 tarih, 2009/145 sayılı raporunda sürekli iş göremezlik oranının, % 8 olarak tespit edildiğini, yine aynı hastanenin 15.02.2011 tarih, 127 sayılı sağlık kurulu raporunda bu oranın % 19,9' a yükseldiğinin tespit edildiğini, sigortalıya 65.915,20 TL PSD'li gelir bağlandığını, davalı işverenin Kurum zararından sorumlu olduğunu beyanla, Kurum zararından şimdilik 6.591,52 TL'nin onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

04.05.2017 tarihli ıslah dilekçesi ile de dava değerini sigortalının %19.9 oranındaki sürekli iş göremezlik derecesi üzerinden kazalıya bağlanan ilk peşin değerli gelirin % 100 kusur karşılığı olan 65.915,20 TL olarak talebini ıslah etmiştir.

II- CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davalının meslek hastalığından sorumlu tutulabilmesi için 5510 sayılı Yasa'nın 21.maddesine göre işverenin kastının, iş sağlığı ve güvenliği mevzuatına aykırı hareketinin olması gerektiğini, davalının mevzuata aykırı herhangi bir hareketinin olmadığını, işyerinde her türlü güvenlik önleminin alındığını, sigortalı ile aynı işi yapan diğer çalışanlarda bu hastalığın görülmediğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III- MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Davanın kabulü ile; 65.915,20 TL Peşin Sermaye değerli gelirin 29/01/2013 onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ: