muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2094, Karar No: 2014/26669, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2094 E.  ,  2014/26669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 28.İş Mahkemesi

Tarihi : 22.10.2013

No : 2013/154-2013/57

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan harcama ve ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı ve davalılardan G.. A.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Dava, kazalı sigortalının 14.04.2007 tarihinde işyerinde çalışmakta iken, presin üst kısmına monte edilen U profilin yerinden koparak sigortalının üzerine düşmesi sonucu % 59,00 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle oluşan Kurum zararının, davalılardan rücuan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece; 26.madde kapsamına uygun kusur raporu alınmaksızın, kaza nedeniyle iş müfetttişi tarafından düzenlenen raporun esas alındığı anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece, 506 sayılı Yasanın 26.maddesi kapsamında kusur raporu alması, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

O halde, mahkemece, 506 sayılı Yasanın 26.maddesi kapsamında kusur raporu alması, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık şartlarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak tedbirleri, aynı şekilde işyerinde işkazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir.

Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının tespiti işidir.

Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak tedbirlerin neler olduğunun tespiti işidir. Mevzuat hükümlerince öngörülmemiş, fakat alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların dahi tespiti zorunluluğu açıktır. Bunların işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin tedbirlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı saptanacaktır.

Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve yasada belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; dava konusu iş kazasında; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile, işçi sağlığı ve işgüvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında yapılacak incelemeyle; mevzuat uyarınca hangi önlemlerin alınması gerektiği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı yönlerinin yargısal denetime elverir biçimde irdelenip, çelişkiden uzak kusur raporu alınması gereği üzerinde durulmaksızın, iş müfettişi tarafından düzenlenen raporun hükme esas alınarak sonuca varılması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Diğer taraftan, mirası reddeden mirasçılar yönünden, mirasçıların davayı reddettiğinden Kurumun dava sırasında haberdar olması nedeniyle, dava açılmasında kusuru bulunmayan davacı Kurumun, vekalet ücretiyle sorumlu tutulması da isabetsizdir.

Diğer taraftan, mirası reddeden mirasçılar yönünden, mirasçıların davayı reddettiğinden Kurumun dava sırasında haberdar olması nedeniyle, dava açılmasında kusuru bulunmayan davacı Kurumun, vekalet ücretiyle sorumlu tutulması da isabetsizdir.

Ayrıca, davalı M. Bu..'un, davanın açılmasından önce vefat etmesi, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 115. ve 124. maddeleri hükmü gözetilerek, adı geçen davalının mirasçılarına yöntemince husumet tevcih edilerek, yargılamanın sürdürülmüş olması karşısında; karar başlığında ölü M.B.. davalı olarak gösterilmek suretiyle, ölü kişi hakkında yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

O halde, davacı vekilinin ve davalılardan G.. A..'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan G.. A..'a iadesine, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1390, Karar No: 2020/5711, Tarih: 05.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/1390 E.  ,  2020/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 02.10.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, inançlı işlem hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, kendisinin özel durumu nedeniyle davalı kardeşi ile bila tarihli ve 30.08.2002 tarihli iki adet devir protokolü imzaladıklarını, anılan inanç sözleşmeleri gereği dava dışı...ve Gıda Tic. San. İth. İhr. Ltd. Şti.’deki hisseleri ile paydaşı olduğu 1008, 1009, 1010 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını davalıya devrettiğini, özel durumu ortadan kalkınca 1009 parsel sayılı taşınmazdaki dükkan nitelikli A blok 1 nolu bağımsız bölüm haricindeki şirket ve taşınmaz paylarının iade edildiğini ancak davalının 1 nolu bağımsız bölümü iadeye yanaşmadığını ileri sürerek, 1 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 1 nolu bağımsız bölümün miras payı karşılığı kendisine devredildiğini, davacının dayandığı sözleşme ile ilgisinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu 1 nolu bağımsız bölümün taraflar arasındaki inanç sözleşmesi gereğince devredildiğinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1009 parsel sayılı taşınmazın 07.06.2000 tarihli ifraz işlemi ile veraseten iştirak halinde davacı, davalı ve dava dışı kardeşleri ... adına tescil edildiği, 12.06.2000 tarihli kat irtifakı işlemi ile 1009 parsel sayılı taşınmazdaki çekişmeli A Blok 1 nolu bağımsız bölümün yine iştirak halinde davacı, davalı ve dava dışı kardeşleri ... adına tescil edildiği, davacı ile dava dışı ...’in veraseten iştirak halindeki paylarını 29.08.2000 tarihinde davalıya satış suretiyle temlik ettikleri ve davalının taşınmazın tamamının maliki olduğu, taraflar arasında 30.08.2002 tarihli “Devir Protokolu” başlıklı belge ile yine davalı tarafından imzalanan bila tarihli “Devir Protokolu” başlıklı belgenin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; el yazısı ile yazılmış olan ve davalı tarafından imzalanan tarihsiz “Devir Protokolu” başlıklı belge ile taraflarlar arasında imzalanan daktilo ile yazılmış 30.08.2002 tarihli “Devir Protoklü” başlıklı belgelerin inançlı işlemin belgesi olduğu tartışmasızdır.

Ne var ki; davalı taraf çekişme konusu 1 nolu bağımsız bölümün miras payına istinaden kendisine devredildiğini savunmakla bu hususun tespit edilmesi uyuşmazlığın çözümlenmesinde önem arz etmektedir.

Hal böyle olunca; öncelikle tarafların usulünce isticvabı ile devir protokolleri incelenmek suretiyle 1 nolu bağımsız bölümün hangi nedenle davalıya devredildiğinin açıklattırılması, ayrıca devir protokollerinde yer alan taşınmazlara ilişkin tapu kayıtlarının tüm geldileri ile birlikte incelenmek suretiyle mirasçılar arasında paylaşımın ne suretle yapıldığının, hangi bağımsız bölümün kim tarafından hangi sebeple elden çıkarıldığının araştırılmak suretiyle dava konusu 1 nolu bağımsız bölümün davalıya miras payına mahsuben mi yoksa devir protokollerinde belirlenen inançlı işlem gereği mi devredildiğinin belirlenmesi, ondan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.630.00. TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7276, Karar No: 2010/7958, Tarih: 16.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/7276 E.  ,  2010/7958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/130475

MAHKEMESİ : Seferihisar Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2007

NUMARASI : 2007/12 Karar - 2006/91 Esas

SUÇ : Eşe Karşı Kasten Yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “ kasıtlı bir suçtan mahkum olmama ” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemesi, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olup infaz aşamasında gözetilmesi mümkün olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Hükme esas alınan tanık ifadesinin de bulunduğu 31.07.2006 tarihli duruşma tutanağının birinci sayfasının zabıt katibi tarafından imzalanmaması suretiyle CMK’ nın 219. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanığın temyiz aşamasında gönderdiği dilekçelerine eklediği, Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 09.07.2009 tarihli sağlık kurulu raporuna göre organik olmayan psikoz tanısı konduğu ve Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikyatri Ana Bilim Dalının 03.12.2009 tarihli raporuna göre de, kronisite kazanan şizofreni hastası olduğunun belirtilmesi karşısında; işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını

yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden yada Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor aldırılıp sonucuna göre TCK.nun 32. maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin tespitinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/03/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2027, Karar No: 2024/2657, Tarih: 30.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/2027 E.  ,  2024/2657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/105 E., 2023/112 K.

Taraflar arasında, İlk Derece Mahkemesinde görülen alacak davasının kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kesin olarak verilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; İzmir İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... evi Mevki, 381 no.lu bölmede hakkında Devlet ormanında açma yapmak eylemi nedeniyle 14.07.2021 tarihli ve 397/12 no.lu sayılı suç tutanağı tanzim edilerek İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğunu, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma neticesinde davalı hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 93 üncü maddesinin birinci fıkrası ve Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddeleri uyarınca iddianame düzenlenerek İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/632 E. sayılı kamu davası açıldığını, İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ve 2017/632 E., 2018/659 K. sayılı kararıyla sanığın 6831 sayılı Kanun'un 93/1-2 maddeleri gereğince cezalandırılmasına, suça konu yer üzerinde bulunan tel, çit ve dikilen ağaçların müsaderesine karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 12.087,07 TL ağaçlandırma giderinin ödenmesinin davalıdan talep edildiğini, ancak herhangi bir ödemede bulunulmadığını belirterek, 12.087,07 TL idare zararının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/632 E. sayılı davasının orman alanlarının işgali, ormandan faydalanma ve orman içinde yerleşilmesi suçlamasıyla açıldığını, müvekkilinin eyleminde herhangi bir ağaç kesme ve orman örtüsü kaldırma söz konusu olmadığını, bilirkişi raporunda da dava konusu yerde herhangi bir orman ağacı ya da ağaççığının kesilmediğinin, orman içi boşluklarının kullanıldığının, toprağın işlendiğinin, çeşitli meyve fidanlarının dikildiğinin ve çeşitli sebzelerin yetiştirildiğinin belirtildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 7.232,98 m² alanda açma yapıldığı ve 11.674,32 TL ağaçlandırma gideri bulunduğu hesaplanmışsa da İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 7.488,98 m² üzerinden verdiği kesinleşmiş mahkumiyet hükmünün Mahkemeyi bağlayıcı mahiyette olduğu gerekçesiyle; davanın kabulüne, 12.087,07 TL tazminatın 10.02.2017 tarihinden hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Adalet Bakanlığı; Mahkemece davalının orman alanında açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair kesinleşmiş bir hüküm bulunmadığı, bu hususta dosya kapsamında ispata yarar nitelikte bir delil bulunmadığını, dava konusu yerde açma yapmayan, herhangi bir ağaç kesmeyen ancak işgal ve faydalanma eylemini gerçekleştiren davalının 6831 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemeyeceği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kararın kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6831 sayılı Kanun'a muhalefet nedeniyle aynı Kanun'un 114 üncü maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinin tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6831 sayılı Kanun'un 17, 93 ve 114 üncü maddeleri,

2. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.12.2021 tarihli ve 2017/4-2399 E., 2021/1607 K. sayılı ilamı,

3. Dairemizin 07.03.2024 tarihli ve 2023/2719 E., 2024/1045 K. ve 07.12.2023 tarihli ve 2023/1717 E., 2023/3597 K. sayılı ilamları.

3. Değerlendirme

1. 6831 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesi her türlü orman suçu ile yakılan ve tahrip olunan orman sahaları için ağaçlandırma giderinin nasıl hesaplanıp hükmolunacağını düzenlemektedir. Her türlü orman suçu ile ormanın tahrip edilmiş olması ile sözü edilen tahrip ise diri örtü tahribidir.

2. 6831 sayılı Kanun’un “İşgal ve faydalanma” başlığı altında düzenlenen 93 üncü maddesinde izin almadan orman içine bina, ağıl ve benzeri yerler yapmak, yerleşmek, ormanda tarla açmak, sürmek, ekmek, faydalanmak ve izin alınan yerleri amaç dışı kullanmak fiilleri cezalandırılmaktadır. Diğer orman suçları genelde faydalanma amaç ve gayesi ile işlendiği hâlde burada orman alanlarını sahiplenme ve mülk edinme amacı da söz konusudur. Maddede yer alan işgal ve faydalanma suçunda her zaman orman örtüsü tahrip olmaz. 114 üncü madde tahribat esasına dayandığı için, bu gibi durumlarda da ağaçlandırma giderine hükmedilmesi mümkün değildir.

3. Davalı hakkında verilen İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ve 2017/632 E., 2018/659 K. sayılı kararı incelendiğinde; İzmir Orman İşletme Genel Müdürlüğü tarafından sanık Mehmet aleyhine, orman alanlarının işgali, ormandan faydalanma ve orman içinde yerleşilmesi konusuyla dava açıldığı, sanığın evinin bulunduğu tapulu arazinin dışında önce 993 m²'lik bir alanı işgal ettiği ve bu konuda 1998 yılında yargılandığı, daha sonra bu işgali genişletmek suretiyle 7.488,89 m² yeri daha işgal etmeye devam ettiği, bu alanda herhangi bir ağaç ve emval bulunmadığından kesim yapmadan, işgalinin orman alanı temizleme ve fidan dikme, toprak işleme ve sulama gibi faaliyetleri ile sürdürdüğü anlaşılan sanığın orman alanında izinsiz işgal ve faydalanmada bulunduğu gerekçesi ile mahkumiyetine karar verildiği, işbu hükmün İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 2018/2106 E., 2019/1306 K. sayılı ilamı ile 18.04.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

4. Davaya konu orman alanında; davalının açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı bulunmadığı gibi, bu hususta dosya kapsamında ispata yeter nitelikte delil de bulunmamaktadır. Ceza dosyasında mahallinde yapılan keşif sonucu alınan raporda da, davaya konu yerin orman boşluğu olduğu, davalının eyleminin işgal ve faydalanma niteliğinde olduğu belirlenmiştir.

5. Şu halde dava konusu yerde açma yapmadan ve ağaç kesmeden işgal ve faydalanma eylemini gerçekleştiren davalının, 6831 sayılı Kanun’un 114 üncü maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemez. Zira, davalı tarafından maddede belirtildiği şekilde yakılan veya tahrip olunan bir orman sahası yoktur.

6. Hal böyle olunca Mahkemece, davalının orman alanında açma yaptığına ve ağaç kestiğine dair kesinleşmiş bir hüküm bulunmadığı, bu hususta dosya kapsamında ispata yarar nitelikte bir delil olmadığı, dava konusu yerde açma yapmayan, herhangi bir ağaç kesmeyen, ancak işgal ve faydalanma eylemini gerçekleştiren davalının 6831 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesi uyarınca ağaçlandırma giderinden sorumluluğuna karar verilemeyeceği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen kanun yararına temyiz isteminin kabulü gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Adalet Bakanlığının kanun yararına temyiz isteminin kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 363 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adalet Bakanlığına gönderilmesine,30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4600, Karar No: 2023/9659, Tarih: 02.11.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/4600 E.  ,  2023/9659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/49 E., 2022/150 K.

SUÇ : 1918 sayılı Kaçakçılığın Men ve Takibe Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2001 tarihli ve 2000/223 Esas, 2001/93 Karar sayılı kararıyla sanık ...'ün 1918 sayılı Kaçakçılığın Men ve Takibine Dair Kanun'a (1918 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 7 yıl 4 ... hapis ,suça sürüklenen çocuk ... hakkında 4 yıl 10 ... hapis cezası

ve müteselsilen 63.523,960,000 TL ağır para cezası ile cezalandırılmalarına, nakil araçlarının iadesine, suça konu kaçak sigaraların zoralımına ilişkin kararın temyizi üzerine Yargıtay 7.Ceza Dairesinin 26.12.2002 tarihli ve 2002/15481 Esas, 2002/19778 Karar sayılı ilâmıyla düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleştiği anlaşılmıştır.

2.19.07.2003 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve 1918 sayılı Kanun'u yürürlükten kaldıran 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (4926 sayılı Kanun) ilgili hükümlerinin sanıklar lehine düzenlemeler içermesi nedeniyle hükümlü ...'ün uyarlama yargılaması talebinde bulunması üzerine, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihli ve 2003/413 Esas, 2008/215 Karar sayılı kararı ile sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki davanın zamanaşımının gerçekleştiği gerekçesiyle düşürülmesine kararı verilmiş, anılan kararın katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 01.11.2010 tarihli ve 2010/7891 Esas, 2010/15535 Karar sayılı ilâmıyla uyarlama yargılamasında hükmün kesinleşmesi nedeniyle zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilemeyeceği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.