muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1512, Karar No: 2023/4299, Tarih: 28.09.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde; usulüne uygun olarak açılmış bir karşı davanın bulunmadığını, dava açılırken ödenmesi gereken peşin harç ve başvuru harcını ise 14.12.2017 tarihinde, cevap süresinin bitiminden 3 hafta sonra yatırmış olduğunu, cevap süresi içerisinde usulüne uygun olarak açılmış bir karşılık dava bulunmamakta olup, Mahkemece karşı dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesi gerekmekte iken davanın kabulüne yönelik hüküm kurulmasının usule ve yasaya açıkça aykırılık oluşturmakta olduğunu, boşanmanın eki niteliğinde olmayan maddî tazminat talebinin harçlandırılması gerekirken, davalı- karşı davacı tarafça nisbi harç ödenmediğini, davalı- karşı davacının maddî tazminat talepleri yönünden asliye hukuk mahkemeleri'nin görevli olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmeyerek yargılamaya devam olunduğu düşünüldüğünde de nisbi harcın yatırılmamış olması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerektiğini, asıl davanın kabulünün gerekeceğini, davalı - karşı davacının müvekkileyi 30.000,00 TL kredi çekmek için zorladığının, tanık beyanları ile de ortaya konulmuş olduğunu, görgüye dayalı tanık... Ö.'nün beyanları nazara alındığında yerleşik içtihatlara göre eşin kilosuyla dalga geçmek boşanma sebebi olup,dalga geçen tarafın da ağır kusurlu olduğunu, sırf bu durumun dahi erkeğin kusurlu olduğunu ve müvekkilenin evden ayrılmakta haklı olduğunu göstermekte iken, hatalı gerekçe ile asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, evliliğin sona ermesi ile yoksulluğa düşen taraf kadın olduğundan yoksulluk nafakası taleplerinin reddine karar verilmesinin de doğru olmadığını, Mahkemenin asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne ilişkin vermiş olduğu kararda hukuki isabet bulunmadığını beyan ederek asıl davanın reddi, kusur tespiti, karşı davanın kabulü, yoksulluk nafakasının reddi ile erkek lehine hükmedilen maddî tazminat yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde; müvekkilinin halihazırda düzenli bir işte çalışamadığı ve bu süreçte sadece iş bulabildikçe çalışarak kazandığı ile borçlarını ödemeye çalıştığı, fakat bu kazandığının da borçlarını ödemeye de yetmediğinden sürekli icralık olduğunu, mahkemenin bu maddî gerçekleri dikkate almaksızın kendi geçimini dahi sağlayamayan müvekkili aleyhine yasaya ve usule aykırı olarak tedbir nafakasına hükmetmiş olduğunu, evliliğin kısa süreli olduğunu, müvekkilinin evlilik birliğinin sona ermesinde en ufak dahi kusuru bulunmamakta olduğunu, müvekkilinin kırılan gururunun ve onurunun bir nebze dahi de olsa tamir edilmesi için müvekkili lehine manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken Mahkemece işbu taleplerinin tamamıyla reddedilmesinin ve istinaf mahkemesince bu kararın yerinde görülerek buna ilişkin istinaf taleplerinin reddedilmesinin hukuka aykırı olup kararın bu yönü ile bozulması gerekmekte olduğunu, müvekkilinin evlilik öncesi ve sonrasında yaptığı masraflar ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde müvekkil lehine hükmedilen 15.000,00 TL'nin oldukça az ve hakkaniyete aykırı olduğunu beyan ederek; kusur tespiti, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası, lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile manevî tazminat talebinin reddi yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme:

Uyuşmazlık evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı asıl ve karşı boşanma davasında taraflar arasındaki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, davacı- karşı davalı kadının açmış olduğu asıl boşanma davasının reddinin, tedbir nafakası talebinin kabulünün, yoksulluk nafakası talebinin reddinin yerinde olup olmadığı, davalı- karşı davacı erkeğin karşı boşanma davasının kabulünün, erkek lehine manevî tazminat isteminin reddinin, erkek lehine maddî tazminata hükmedilmesinin yasal koşullarının bulunup bulunmadığının, erkeğin maddî tazminat talebinin boşanmanın fer'î niteliğinde olup olmadığı ve Mahkemenin maddî tazminat hususunda davaya bakmakta görevli olup olmadığı, erkek lehine maddî tazminatın yasal koşulları var ise hükmedilen miktarın hakkaniyet ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2.İlgili hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu, 370 inci, 371 inci, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 4 üncü, 6 ncı, 166 ıncı maddesi, 169 uncu, 174 üncü maddesi,175 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- karşı davacı erkek vekilinin tüm, davacı- karşı davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- karşı davacı erkek vekilinin tüm, davacı- karşı davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının ispatlanmış olması gerekir. Mahkemece, davacı- karşı davalı kadının haklı nedenle evden ayrıldığını ispatlayamadığı, davacı- karşı davalı kadının bu kusurlu eylemi ile evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı kabul edilerek erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, davalı- karşı davacı erkek tarafından terk hukuksal nedenine dayalı olarak açılmış bir boşanma davası bulunmamaktadır. Bu durumda dosya kapsamından davacı- karşı davalı kadının boşanmaya sebebiyet verecek kusurlu bir davranışı ispatlanamadığından, karşı davanın da reddine karar verilecek yerde, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yetersiz gerekçe ile karşı davanın kabulü ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, erkeğin karşı boşanma davasının kabulü yönlerinden davacı-karşı davalı kadın yararına ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, erkeğin karşı boşanma davasının kabulü yönlerinden davacı-karşı davalı kadın yararına BOZULMASINA,

3.Davalı- karşı davacı erkek vekilinin tüm, davacı - karşı davalı kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden davacı- karşı davalı ...'ya iadesine,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden davalı- karşı davacı ...'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/699, Karar No: 2020/4277, Tarih: 01.07.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/699 E.  ,  2020/4277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde; davacının ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 1725 parsel sayılı taşınmazı, icra dosyasından ihale sonucunda satın aldığı, ihalenin kesinleşerek tapuda tescilin yapıldığı, davalı şirket ile davacı arasında herhangi bir kira sözleşmesi veya sözleşme olmadığı halde, davalının bu yeri işgal ettiği ileri sürülerek ihale tarihinden tahliye tarihine kadar ki süre için fazlaya dair hakları saklı tutularak aylık 12.500,00 TL ecrimsil istenmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının, davacıya ait ve ihale sureti ile satın aldığı taşınmazda kötü niyetli şagil olmadığı, daha önce taşınmaz üzerindeki depoyu 06.01.2012 tarihi itibariyle 3 yıllığına kiraladığı, bir yıllık kirayı da peşin ödediği, söz konusu taşınmazın ... Gıda A.Ş'nin borcundan dolayı cebri ihale ile satılarak mülkiyetinin davacıya geçtiği, davacının sebze-meyve, paketleme, pazarlama ve ihracatı için kiralanan deponun bu işe uygun hale gelmesi için kiralayanın onay ve muvafakati ile toplam 155.800,00.-TL masraf yapıldığı, bu masrafların 66.163,00 TL'lik kısmının taşınmazın mütemmim cüz'ü halini aldığı, bu nedenle tahliye esnasında sökülüp götürülme imkanının olmadığı, davalının açıklanan gerekçelerle taşınmazda fuzuli şagil olarak nitelendirilemeyeceğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davanın ilk açıldığı Asliye Hukuk Mahkemesi "TTK'nin 4. madde gereği her iki tarafında ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davalarının da ticari dava olduğu ve açılan dava da ticaret mahkemesi görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiş, verilen karar temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine de dosya Asliye Ticaret mahkemesine göndermiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi, görevsizlik kararı sonrası gönderilen dosyanın esasını inceleyerek davacının davasının kısmen kabulü ile 40.491,66.-TL alacağın dava tarihinden itibaren ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davanın kısmen kabulüne dair mahkeme kararı davacı vekili ve katılma yolu ile de davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Gerek öğretide gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle işgal tazminatı, hak sahibinin, taşınmazı kullanması nedeniyle kötü niyetli zilyetten isteyebileceği bir bedeldir.

Davanın kısmen kabulüne dair mahkeme kararı davacı vekili ve katılma yolu ile de davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Gerek öğretide gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle işgal tazminatı, hak sahibinin, taşınmazı kullanması nedeniyle kötü niyetli zilyetten isteyebileceği bir bedeldir.

Bilindiği üzere, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 6335 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesinde ticari davalar tanımlanmıştır. Buna göre, her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile maddenin devamı fıkralarında belirtilen davalar ticari dava olarak nitelendirilmiştir. Yine aynı Kanunun 5/3. maddesinde “Asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır” hükmüne yer verilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler karşısında, Asliye Ticaret Mahkemelerinin özel mahkeme niteliğinde bulunduğu, bu niteliği gereği görev alanının 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre belirleneceği ve genel mahkemeler ile arasındaki ilişkinin önceki kanunun aksine görev ilişkisi olduğu açıktır. Asliye Ticaret Mahkemelerinin çekişmeli yargıdaki görev alanının TTK’da ve diğer özel kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen davalarla sınırlı olduğu kuşkusuzdur.

Öte yandan, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 6335 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesinde ticari davaların; mutlak ticari davalar ve nispi ticari davalar olarak iki gruba ayrıldığı anlaşılmaktadır. Mutlak ticari davalar, tarafların sıfatına veya bir ticari işletme ile ilgili olup olmamasına bakılmaksızın kanun gereği ticari sayılan davalar olup TTK’nin 4/1. maddesinin b, c, d, e, f fıkralarında ve özel kanunlarda düzenlenmiştir. Nispi ticari davalar ise, tarafların tacir sıfatına haiz olduğu ve her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili uyuşmazlıklardan doğan davalardır. Bir başka ifade ile, bu davalar ya bir ticari işletmeyi ilgilendirmeli ya da iki taraf için de ticari sayılan hususlardan doğmaları halinde ticari dava olarak nitelendirilebilirler.

Gerek mutlak ve gerekse nispi ticari davaların Asliye Ticaret Mahkemelerinde görüleceği açıktır.

Yukarıda değinilen hususlar çerçevesinde somut olaya bakıldığında; eldeki davanın mutlak veya nisbi ticari dava olarak nitelendirilemeyeceği ve TTK hükümlerinin veya özel kanun hükümlerinin uygulanmasını gerektirir ticari bir uyuşmazlıktan sözedilemeyeceği, uyuşmazlığın çözümünün genel mahkemelerin görevi kapsamında kaldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Aksi uygulama, Asliye Ticaret Mahkemelerinin kuruluş amacına ve niteliğine aykırı düşecektir.

Yukarıda değinilen hususlar çerçevesinde somut olaya bakıldığında; eldeki davanın mutlak veya nisbi ticari dava olarak nitelendirilemeyeceği ve TTK hükümlerinin veya özel kanun hükümlerinin uygulanmasını gerektirir ticari bir uyuşmazlıktan sözedilemeyeceği, uyuşmazlığın çözümünün genel mahkemelerin görevi kapsamında kaldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Aksi uygulama, Asliye Ticaret Mahkemelerinin kuruluş amacına ve niteliğine aykırı düşecektir.

Somut uyuşmazlıkta dava, Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmıştır. Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi davanın ticari dava olduğu gerekçesi ile görevli mahkemenin Antalya Ticaret Mahkemesi olduğuna karar vermiş olup, verilen bu karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Görev kamu düzeni ile ilgili dava şartı olduğundan (HMK m. 114/c) iddia ve savunma olarak ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen göz önünde bulundurulur (HMK m. 115/1). Bir mahkemenin verdiği görevsizlik kararı temyiz edilmeksizin kesinleşmiş ise bu görevsizlik kararı, dosyanın gönderildiği mahkemeyi bağlamaz. Bu mahkeme de kendisinin görevli olmadığına ve ilk mahkemenin görevli olduğuna karar verebilir.

Hâl böyle olunca; davanın, genel mahkeme sıfatıyla asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile işin esasına girilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 01.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13216, Karar No: 2020/606, Tarih: 14.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13216 E.  ,  2020/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

Kayseri 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/980 Esas ve 2018/1015 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanıklar ve sanık ... müdafiinin CMK'nin 272. ve müteakip maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurmaları üzerine; dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 12/03/2019 tarihli, 2019/606 Esas ve 2019/547 Karar sayılı “Esastan Ret” kararına karşı sanıklar ve sanık ... müdafii tarafından açılan temyiz davası incelenip görüşüldü:

Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/10/2018 tarihli, 2017/1-842 Esas ve 2018/457 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, "İncelenen dosya kapsamından; yerel mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün sanık müdafisi ile katılan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinden sonra, sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığına hitaben "...Dosyamda lehe olacak durum var ise lehime uygulanmasını, şartlı tahliye, kefaletli tahliye, adli kontrollü tahliye, kelepçeli tahliye olabilir. Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli; "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti, dosyam tasdiklenirse hiç değilse açık cezaevinde çoluğuma çocuğuma daha çok destek olurum. Başkanlığınızdan dosyamın incelenmesini mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" şeklinde 03.05.2016 tarihli ve "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum. Bu konuda gereğinin yapılmasını saygılarımla arz ederim" şeklinde 15.08.2017 tarihli dilekçeler gönderdiği anlaşılmaktadır." hususu, "Ceza miktarı yönünden resen temyize tabi olmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık ve müdafisi tarafından süresinde temyiz edilmesinden sonra sanığın cezaevinden göndermiş olduğu dilekçelerde "...Dosyamda lehime olacak durum var ise lehime uygulanmasını,...Aksi karar çıkacaksa dosyamın bir an önce tasdik edilip gönderilmesini arz ve rica ederim", "...Dosyamın incelenip karara varılmasını rica ediyorum. Yarı açık hakkım doldu geçti...Mağduriyetimin giderilmesini, karara bağlanmasını saygılarımla arz ve rica ederim" "...Tarafınızca uygun görüldüğü takdirde dosyamın onaylanmasını istiyorum." şeklinde taleplerde bulunduğu anlaşılmış ise de, sanığın dilekçelerinin tamamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın asıl iradesinin temyizden vazgeçmek değil de açık ceza infaz kurumuna geçiş yapmak, daha fazla görüş ve izin hakkı elde edebilmek için dosyanın bir an önce sonuçlanmasına yönelik olduğu, dilekçelerinde temyizden vazgeçtiğine dair açık bir ibare yazmadığı gibi müdafisinin de bu yönde bir talebinin olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinin, katılan vekili ile sanık ve müdafisinin temyiz istemlerine istinaden yapılması gerektiği kabul edilmelidir.”. Buna göre; sanık ...’ın 21.03.2019 tarihli “Dosyasının onanarak gönderilmesi” talebini içeren dilekçesi eklenerek sanıktan dilekçesine konu istemin feragat niteliğinde olup olmadığı hususu sorulup açıklattırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi için, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14/01/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4407, Karar No: 2020/2522, Tarih: 22.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/4407 E.  ,  2020/2522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.01.2019 gün ve 2018/475 Esas, 2019/17 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında 26.10.2018 tarihinde Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen tek hekim raporunda, sanıkta antisosyal kişilik bozukluğu saptandığının belirtilmesi ve sanık müdafisinin, sanığın akıl hastalığına düçar olduğunu bildirmesi karşısında, ilk derece mahkemesince sanığın dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kuruluna sevk edilip, muayenesinin yaptırılarak suç tarihi itibarıyla işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı, fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32/1 ya da 32/2. maddelerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususlarında rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi karşısında anılan karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 06.03.2019 gün ve 2019/617 Esas, 2019/721 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 22.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6529, Karar No: 2020/11741, Tarih: 17.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/6529 E.  ,  2020/11741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç üstlenme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'ın temyiz dilekçesinin aynı mahkemenin başka bir dosyasına ait olduğu anlaşılmakla temyiz incelemesi sanık ... ile sınırlı yapılmıştır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre; "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır." hükmü gereği, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşmada bildirdiği adresine tebligat yapılmadan doğrudan MERNİS adresine tebliğ yapılmış olması karşısında, tebligatın usulüne uygun olmadığı, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın kararın bozulması gerektiğine yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.