muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11345, Karar No: 2014/4207, Tarih: 05.03.2014

Mahkemece, iddia, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğünün ileri sürülebilmesi için talep edenin,

tescil başvurusuna itiraz etmesinin şart olmadığı, iptali talep olunan çoklu ETTB'nin 2 görseli olup; 1 sayılı tasarımın metal ambalaj kutusu leblebi çeşitleri ve kuruyemiş çeşitlerini içerisine koyup pazarlamak amacıyla tasarlanmış olduğu ,kenar kısımları ovalleştirilmiş kare görünümümde olduğu, kutunun içerisinde kenar kısımları ovalleştirilmiş 4 gözlü separatör iç hazne bulunduğu, 2 sayılı tasarımın metal ambalaj kutusunun iç gözlerine yerleştirilmiş leblebi çeşitleri ve kuruyemiş çeşitlerini üzerini örten separatör iç kapağı olup kare şeklinde tasarlandığı, kapağın orta kısmında "+" şeklinde iç separatörün üzerine oturacak şeklide tasarlanmış çıkıntı yer aldığı, iç kapağın kenar kısımları ovalleştirilmiş ve bir köşesinde açma kulpu çıkıntısı bulunduğu ve iptali talep olunan tasarımların uzun yıllardan beri üretilerek kamuya sunulan anonim karakterli ürün ve bunların içindeki dört gözlü bölücü veya ayırıcılar (divider/extractor/separateur) ve bunlar üzerine kapanan ayni biçimdeki ancak bir köşesine basit bir kulp eklenmiş bölücü kapakları oldukları; bunların hiç kimsenin tekeline bırakılamayacak dörtgen, sekizgen gibi temel geometrik biçimlerle aynı biçimlerin köşe ve kenarlarının bilindik bükümlenme usulleriyle perfore edilmeleri sonunda oluşturulmuş ve herhangi bir buluş özelliği veya özgünlüğü taşımayan anonim ürünler olarak, End. Tas. Kor. Hk. 554 sayılı KHK'nın tescil için aradığı yenilik ve ayırt edicilik niteliklerinin bulunmadığının tespit edildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli endüstriyel tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescilli endüstriyel tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

554 sayılı KHK’nın 6. maddesi uyarınca, bir tasarımın tescil edilebilmesi için, tasarımın aynısının başvuru veya rüçhan tarihinden önce dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulmamış olması, bir başka deyişle mutlak yenilik koşulu kabul edilmiştir. Mutlak yenilikten söz edilebilmesi için de, tasarım tescil başvurusu yapılan ürünün görünümünün dünyanın herhangi bir yerinde kamuya sunulan tasarımlardan yararlanma ve benzetme serbestisi ilkesi sınırları içinde kalmak kaydıyla, küçük ayrıntıların ötesinde farklı özelliklere sahip olması gerekli ve yeterlidir. 554 sayılı KHK’nın 7. maddesinde düzenlenen tasarımın ayırt edicilik unsuru ise, yeni olan bir tasarımı ortak özelliklerinin dışında ve bilgilenmiş kullanıcı gözüyle kıyaslanan diğer tasarımlardan farklı kılan ve böylece yeni olan bir tasarıma aynı KHK’nın 11. maddesi ile sağlanan hukuki korumanın da kapsamını belirleyen özelliktir. Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, 554 sayılı KHK ile mutlak yenilik kriteri benimsendiğinden, hükümsüzlük davasında bu yönün mahkemece re’sen dikkate alınarak, tarafların bildirdikleri delillerle birlikte anılan KHK’nın 5 ila 10. maddeleri hükümleri göz önüne alınmak suretiyle ve somut uyuşmazlık koşulları itibariyle de bilirkişi görüşü alınarak çözüme kavuşturulması gerekmektedir. Dava konusu olayda, mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış alınan bilirkişi raporunda, davalıya ait endüstriyel tasarımın, var olan görünüm ve tasarım yapısının daha önce bilindik, harcıalem bir yapıda olduğu, genel uzmanlık bilgi ve deneyimleri ışığında yapılan tespite göre yenilik ve ayırt edicilik özelliğini taşımadığı belirtilmiştir.

Yukarıda da açıklandığı üzere 554 sayılı KHK'nın 6. maddesi ile kabul edilen mutlak yenilik koşulu kamu düzenine ilişkin olduğundan, taraflarca bildirilen deliller yanında bilirkişilerin özel ve teknik bilgilerine dayalı olarak yapacakları araştırmada şayet dava konusu tasarımın yenilik unsurunu ortadan kaldıran bir başka tasarımın bulunduğu sonucuna

ulaştıkları taktirde, raporda bu tasarıma dayalı olarak da yenilik değerlendirmesi yapmaları mümkündür.

Yukarıda da açıklandığı üzere 554 sayılı KHK'nın 6. maddesi ile kabul edilen mutlak yenilik koşulu kamu düzenine ilişkin olduğundan, taraflarca bildirilen deliller yanında bilirkişilerin özel ve teknik bilgilerine dayalı olarak yapacakları araştırmada şayet dava konusu tasarımın yenilik unsurunu ortadan kaldıran bir başka tasarımın bulunduğu sonucuna

ulaştıkları taktirde, raporda bu tasarıma dayalı olarak da yenilik değerlendirmesi yapmaları mümkündür.

Mahkemece, bilirkişilerin mesleki bilgi ve tecrübeleri ile dava konusu tasarımın yeni olmadığı görüşüne binaen hükümsüzlük kararı verilmiştir. Ne varki, bilirkişilerce dosyaya herhangi bir tasarım örneği sunulmaksızın genel bilgi soyut ifadelerle görüş açıklanmış olup, anılan tasarımlara ilişkin olarak 554 sayılı KHK hükümlere uygun, denetime elverişli bir şekilde yapılan kıyaslama sonucu düzenlenen bir mütalaa olarak kabulü mümkün olamayacağından; bu durumda mahkemece yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak veya aynı heyettten ek rapor alınarak, davalıya ait dava konusu tasarımın daha önceden kamuya sunulmuş hangi tasarıma benzediği konusunda, emsal tasarım örneklerinin de gösterilmesi suretiyle yenilik incelemesi yaptırılması ve bu şekilde hükmü izlemeye ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alındıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14028, Karar No: 2010/15310, Tarih: 15.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/14028 E.  ,  2010/15310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15.60. TL onama harcının mahsubuna bakiye 1,55 TL. harcın temyiz edenden alınmasına, 15/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47123, Karar No: 2019/4206, Tarih: 13.03.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/47123 E.  ,  2019/4206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın, tehdit suçunu uzlaşma kapsamında olmayan TCK'nın 86/3-a maddesinde düzenlenen yaralama suçuyla birlikte işlediği belirlenerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ve mağdur eşinin beyanlarında, sanığın psikiyatri tedavisi gördüğünü, sinir hastası olduğunu belirtmeleri karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda usulünce sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, tek kişilik rapora göre hükümler kurulması,

2-İddianamede içeriği ve dosya kapsamına göre sanık ile mağdur arasında benzer suçlardan davalar olduğunun anlaşılması karşısında, ilgili dava dosyaları getirtilerek, aşamasına göre bu dava ile birleştirilmesi, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek tehdit suçu yönünden TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5627, Karar No: 2021/10289, Tarih: 19.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/5627 E.  ,  2021/10289 K.**

**"İçtihat Metni"**

BAKIRKÖY 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karar, davalı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 19/10/2021 tarihinde davalı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklaması dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının eşi ile arasındaki boşanma davası ve mal rejiminin tasfiyesi davalarının takibi amacıyla Bakırköy 18. Noterliğinin 12/12/2012 tarihli vekaletnamesi ile davalının vekilliğini üstlendiğini, bilahare avukatlık ücret sözleşmesi düzenlediklerini, sözleşmeye göre vekalet ücret olarak başlangıçta 150.000,00 USD, dava bitiminde 150.000,00 USD olmak üzere toplam 300.000,00 USD ve ayrıca her dava için dava sonunda müvekkilin eline geçenin % 10'u oranında ücret ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının eşi Ziyat Karataş aleyhine 25/12/2011 tarihinde Bakırköy 5. Aile Mahkemesinde 2012/1080 Esas sayılı dosyası ile boşanma davası açarak öncelikle ve derhal davalı yararına 6.000 TL ve çocukları ... yararına 4.000 TL tutarlı tedbir nafakası kararı verilmesini sağladığını, keza davalının eşinin mal kaçıracağı duyumları üzerine Beylikdüzü vs. çok sayıda tapuda kayıtlı 130 adet taşınmazı üzerine müzekkerelerini elden teslim suretiyle ihtiyati tedbir koydurduğunu, ayrıca 10.01.2013 tarihinde eşinin ortağı olduğu ... Kozmetik Ltd. ve CPT

Kozmetik Ltd. şirketlerindeki pay devirlerini önlemek üzere ihtiyati tedbir koydurduğunu, boşanma davasında dilekçe teati sürecinin tamamlandığını, delillerini sunarak toplattığını, ön inceleme süreci tamamlanan boşanma davasında 11/04/2013 tarihli dilekçe ile duruşma günü verilmesini istediğini, ancak davalının Bakırköy 18. Noterliğinin 27/09/2013 tarihli azilnamesi ile haksız ve kötü niyetle kendisini vekaletten azlettiğini, bu durumda Avukatlık Yasası 174/1. md. gereğince sözleşmede kararlaştırılan ücretin tamamına hak kazandığını ileri sürerek; belirsiz alacak davası olarak belirlenecek alacağın yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiş, 14/05/2017 tarihli dilekçesi ile talebini 1.232.051,20 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının azlinin haklı sebebe dayandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davacının azlinin haklı sebebe dayandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı avukat, davalı tarafından haksız yere azledildiğini ileri sürerek ödenmeyen vekalet ücretinin tahsili amacıyla eldeki davayı açmıştır. Davalı, davacıya elden dönem dönem yaptığı ödemeler karşılığında davacının makbuz vermediğini, bu durumun güvenini sarstığını, boşanma davası ve buna bağlı açılan tapu iptali ve tescil davaları ile icra takipleri sırasında davacının gerekli özeni göstermediğini, görevini gereği gibi yerine getirmediğini, davacının takip ettiği dosyalarda üst üste hatalar yapması nedeniyle davacıya güveni kalmadığını, yetkisiz mahkemede dava açıldığını, nafaka alacağının tahsili için başlatılan icra takibinde sadece bir aylık nafaka istenmiş olup işleyecek nafaka istenmediğinden mağdur edildiğini, bir kısım dosyada hatalı delil bildirdirdiğini, ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/26 esas sayılı dosyasında yanlış parsel numarası yazılması nedeniyle keşfin yanlış yerde yapıldığını, yine aynı davada 2 adet taşınmaz için dava açılmış olup dava açılmayan 3. taşınmaz için yeni bir dava açılması gerektiğinden yargılamanın uzamasına neden olunduğunu belirterek davacıyı haklı nedenle azlettiğini savunmuştur. İlk derece mahkemesince, alınan bilirkişi raporu doğrultunda davacının azlinin haksız olduğu kabul edilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de davalının istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Avukatın, vekil olarak borçları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 502 ve devamı maddelerinde gösterilmiş olup, vekil, adı geçen Kanunun 506/2. maddesine göre müvekkiline karşı vekaleti sadakat ve özenle ifa etmekte yükümlüdür. Vekil, sadakat borcu gereği olarak müvekkilinin yararına olacak davranışlarda bulunmak, ona zarar verecek davranışlardan kaçınmak zorunluluğundadır.

"Özen borcu" ile ilgili Avukatlık Kanununun 34. maddesinde mevcut olan, "Avukatlar, yüklendikleri görevleri, bu görevin kutsallığına yakışır bir şekilde özen, doğruluk ve ... içinde yerine getirmek ve avukatlık ünvanının gerektirdiği saygı ve güvene yakışır bir şekilde hareket etmekle yükümlüdürler." Şeklindeki hüküm ise, avukatlık mesleğinin bir kamu hizmeti olması nedeniyle, Türk Borçlar Kanunu’nun 506/2. maddesinde düzenlenen vekilin özen borcuna göre çok daha kapsamlı ve özel bir düzenlemedir.

Buna göre avukat, üzerine aldığı işi özenle ve müvekkili yararına yürütüp sonuçlandırmakla görevli olduğu gibi, müvekkilinin kendisi hakkındaki güveninin sarsılmasına neden olacak tutum ve davranışlardan da titizlikle kaçınmak zorundadır. Aksi halde avukatına güveni kalmayan müvekkilin avukatını azletmesi halinde azlin haklı olduğunun kabulü gerekir. Gerçekten de avukat, görevini yerine getirirken gerekli özen ve dikkati göstermemiş, sadakatle vekaleti ifa etmemiş ise, müvekkilinin vekilini azli haklıdır.

Avukatlık Kanununun, 174. maddesinde, “Avukatın azli halinde ücretin tamamı verilir. Şu kadar ki, avukat kusur veya ihmalinden dolayı azledilmiş ise ücretin ödenmesi gerekmez.” hükmü mevcut olup, bu hükme göre azil işleminin haklı nedene dayandığının kanıtlanması halinde müvekkil avukata vekalet ücreti ödemekle yükümlü değildir. Dairemizin kökleşmiş içtihatlarına göre haklı azil halinde ancak azil tarihi itibariyle sonuçlanıp, kesinleşen işlerden dolayı vekalet ücreti talep edilebilir. Zira vekalet ilişkisi bir bütün olup azil, taraflar arasındaki tüm dava ve takiplere sirayet edeceğinden, azlin haklı olduğunun kabul edilmesi halinde, davacının azil tarihi itibariyle sonuçlanıp kesinleşmeyen işlerden dolayı vekalet ücreti talep edebilmesi mümkün değildir. Buna karşılık haksız azil halinde ise avukat, hangi aşamada olursa olsun, üstlendiği işin tüm vekalet ücretini talep etme hakkına sahiptir.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, 12/12/2012 tarihinde kurulan vekalet ilişkisinin 09.05.2013 tarihli azilname ile sona erdiği sabittir. Bu durumda taraflar arasındaki uyuşmazlık azlin haklı nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır. İlk derece mahkemesince alınan bilirkişi raporu doğrultusunda azlin haksız olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiş olup, bilirkişi raporunda; Bakırköy 9. İcra Müdürlüğünün 2013/2710 Esas sayılı takip dosyasında davacı tarafından istihkak iddiasında bulunulmasına rağmen merci kararının tefhim veya tebliğinden itibaren 7 gün içinde icra mahkemesinde istihkak davasının açılmadığı, bu dosyada gerekli özenin gösterilmediği, yine Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2013/413 Esas sayılı dosyasında davacı tarafından alacaklı vekilinin vekaletnamesi mevcut olmadığı halde ödeme emri düzenlendiği ve müvekkiline ait evde haciz yapıldığı gerekçesiyle memur işlemi hakkında şikayette bulunulmuş ise de, takibin tarafı olmayan üçüncü kişinin, memur işlemine karşı şikayet hakkı bulunmadığının davacı tarafından bilinmesi gerektiğinden davacının görevinin gereğini yerine getirmiş sayılamayacağı belirtilmiş, ancak raporun devamında takip edilen diğer takip ve dava dosyalarında gerekli özenin gösterildiği ve azlin haksız olduğu tespitine yer verilmiş olup rapor bu haliyle çelişkilidir ve hükme dayanak yapılamaz. Bölge Adliye Mahkemesince de dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verilmiştir. O halde azlin haklı olup olmadığı hususunu açıklığa kavuşturmak için konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalı tarafça ileri sürülen tüm azil nedenleri üzerinde tek tek durularak, vekalet ilişkisinin bir bütün olduğu, azlin taraflar arasındaki tüm dava ve takiplere sirayet edeceği hususu da göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, 9.815,00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 19/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13630, Karar No: 2013/14734, Tarih: 30.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/13630 E.  ,  2013/14734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2012

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü; Dava, imar parseline elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil  isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının çekişme konusu 6712 ada 7 parsel sayılı taşınmazda yer alan 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümlerin maliki olduğu, davalının dava dışı kişilerle birlikte komşu 6712 ada 2 parsel sayılı arsa vasıfla taşınmazda paydaş olduğu,  anılan taşınmazların imar uygulaması ile oluştuğu, davalının davacının maliki olduğu taşınmaza yapılanmak suretiyle müdahale ettiği ileri sürülerek eldeki davanın açıldığı, yapılan keşif sonucu 6712 ada 2 parsel sayılı taşınmazda yer alan binanın, davacıya ait bağımsız bölümlerin de yer aldığı 6712 ada 7 parsel sayılı ana taşınmaza 20,95 m2 tecavüzlü olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, yasal ayrıcalıkların dışında ayrılmaz parçanın (mütemmim cüz'ün) mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde bulunduğu arza bağlıdır. Bu husus Türk Medeni Kanunu'nun 684. maddesinde açıkca vurgulanmıştır. Ne var ki, yürürlükten kalkmış olan 6785 sayılı Yasanın l605 sayılı Yasa ile değişik 42/c ve halen yürürlükte bulunan 3l94 sayılı imar Yasasının l8. maddelerinde özel hükümler getirilmek suretiyle ayrılmaz parça (mütemmim cüz) olan yapı ile arz arasındaki hukuki ilişki kesilmiş bazı durumlarda yapı,  üzerinde bulunduğu yerin malikinden başkasına bırakılarak imar parsellerinin oluşturulabileceği öngörülmüştür. Böylece yapıların bedelleri ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmediği veya aralarında bu yönde bir anlaşma yapılmadığı yada ortaklığın giderilmesi davası açılmadığı sürece bu yapıların ömürlerini dolduruncaya kadar eski sahiplerine kullanma imkanı  sağlanmıştır.

Öte yandan, zeminin maliki olan kişinin taşınmazı bizzat kullanma yetkisi sınırlanmış, ayrılmaz parça (mütemmim cüz) durumunda olan yapı üzerinde tasarruf etme gücü özel yasa ile kısıtlanmıştır.

298l sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik l0/c maddesi de aynı doğrultuda hüküm getirmiştir.