muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/261, Karar No: 2018/17869, Tarih: 09.10.2018

mümkün olmayıp davalı idareye husumet tevcih etme imkanı bulunmadığını, davacının işvereni olan şirketin yoğun bakım ünitesinde gerçekleşen olay ve yapılan soruşturma neticesinde davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshettiğini, dosyaya sunulan video görüntülerinin izlenmesi ve soruşturma dosyasında yer alan beyanlar incelendiğinde bu hususun açıkça görüleceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının davalı şirketinde olduğu ortaklık nezdinde çalıştığını, usulüne uygun bir dava açılmadığını, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddi gerektiğini, davacı ile belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, davacının iş akdinin diğer davalı kurumun yaptığı inceleme sonucunda gönderdiği 24.02.2016 tarihli yazıya istinaden İK 25/2 gereği feshedildiğini, anılan yazıda yapılan inceleme ve izlenen görüntülerden davacı ve diğer bir çalışanın yoğun bakım ünitesinde alkollü madde alınan sigara içilen eğlence mekanında eğleniyor izlenimi verdikleri, hal ve hareketlerinin aşırı olduğu gerekçesiyle İK 25/2 gereği derhal feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davacının iş yerinde işverenin güvenini kötüye kullandığı, ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davrandığı, doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunduğu anlaşıldığı, davacının iş akdinin işveren tarafından feshinin haklı fesih olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf başvurusunda; yerinde olmayan ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, feshe gerekçe yapılan fiilin 2013 yılı Aralık ayında vuku bulduğu, fesih işleminin ise 01.03.2016 tarihinde gerçekleştiği görülmekle, 4857 sayılı Yasanın 26. maddesindeki düzenleme itibariyle, fesih hakkının süresinde kullanılmadığı, bu haliyle kanıtlama yükü olan davalıların iş akdini geçerli nedenle feshettiklerini kanıtlayamadıklarından davacı vekilinin istinaf başvurusunun yerinde olduğu gerekçesiyle esas hakkında davanın kabulü yönünde yeniden hüküm kurulmuştur.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalılar tarafından ayrı ayrı süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H)Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/II.c.1 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalılar tarafından ayrı ayrı süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H)Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/II.c.1 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması olasılığından kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı Yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının işini ifa ettiği hastanenin yoğun bakım ünitesinde; yoğun bakım ünitesinde değilde alkol alınan, sigara içilen eğlence mekanında eğlenen izlenimi vermesi nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiği, davacı ile birlikte bu görüntülerde bulunan kişiler hakkında da tahkikat yapıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre davacının işini ifa ettiği hastanenin yoğun bakım ünitesinde; yoğun bakım ünitesinde değilde alkol alınan, sigara içilen eğlence mekanında eğlenen izlenimi vermesi nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiği, davacı ile birlikte bu görüntülerde bulunan kişiler hakkında da tahkikat yapıldığı anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamından, gerek davacının savunmasından gerekse de dinlenen tanıkların beyanlarından işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışan davacının arkadaşları ile birlikte yoğun bakım ünitesinde odaların kapılarının açıldığı bölümde eğlendiği sabittir. Bu görüntüler işyerinde olumsuzluklara yol açmıştır. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince fesih hakkının süresinde kullanılmadığı belirtilmişse de geçerli nedenle fesihte 4857 sayılı İş Kanunu'nun 26. maddesindeki hak düşürücü süreler uygulanamayacağından, olayın üzerinden iki yıldan fazla süre geçmiş olsada işverene videonun bildirilmesinden sonra makul süre içerisinde fesih hakkının kullanıldığı ve feshin süresinde yapıldığı anlaşılmakla işyerinde olumsuzluklara neden olan bu eylem karşısında yapılan feshin geçerli nedene dayandığı anlaşıldığından davanın reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM:

Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 35,90 TL karar-ilam harcından davacının yatırdığı 29,20 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 6,70 TL karar-ilam harcının davalıdan tahsili ile Hazine'ye irat kaydına,

4. Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalıların yaptığı 206 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalılara ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.180,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6. Taraflarca yatırılan gider avansının varsa kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde ilgilisine iadesine,

7. Yatırdığı temyiz harcının isteği halinde davalı şirkete iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 09.10.2018 tarihinde kesin olarak, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12667, Karar No: 2021/7695, Tarih: 08.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12667 E.  ,  2021/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 22/3, 62, 51, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Olay günü saat 10:00 sıralarında sanık ...’nin sevk ve idaresindeki otomobili ile seyir halinde iken; olay mahalline geldiğinde yola gereken dikkat ve özeni vermemesiyle direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjle bölünmüş iki şeritli yolda katılan ...’nın sevk ve idaresindeki karşı şeride geçmesi neticesinde üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, bir kişinin hayati tehlike geçirecek, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı olayda; sanığın TCK’nın 22/3. maddesinde tanımlanan bilinçli taksir hükümleri çerçevesinde sorumluluğunu gerektirir bir durum olmadığı, herhangi bir delil bulunmadığından sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştiğinin kabulü ile fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4418, Karar No: 2019/98, Tarih: 08.01.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/4418 E.  ,  2019/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı 3. Kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

... A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, vekil edeninin 08.12.2012 tarihli devir protokolü ile işletmeyi eski işletici olan borçludan devir aldığını, işletmedeki tüm menkullerin de devir ile birlikte satın alındığını, bütün resmi kurumlardan alınan evrakların işyerinin vekil edenine ait olduğunu gösterdiğini belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz mahalline gidildiğinde davacı adına vergi levhası dahil olmak üzere herhangi bir resmi kayda rastlanmadığını, 3. kişinin ödeme emrinin tebliğinden sonraya ait vergi levhası ibraz etmesinin bu yerdeki malların borçluya ait olmadığını göstermeyeceğini, borçlu ile istihkak iddiasında bulunan 3. kişi arasındaki ilişkinin ticari işletme devri niteliği taşıdığını ve İİK'nin 44 ve BK.179. maddelerinin uygulanması gerektiğini, davacının işyerini devralmasında iyiniyetin söz konusu olmayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, borçlu şirkete yönelik yapılan devrin İİK 44. maddesinde belirtilen yasal şartları taşımadığı, Türk Borçlar Kanunu'nun 202. maddesi uyarınca bir ticari işletmeyi devralan kişinin malvarlığındaki ve işletmedeki borçlardan sorumlu olduğu, davaya konu ticari işletmenin devri yasanın öngördüğü şekilde borçlulara bildirilmediği gibi, gerekli ilanların da yapılmadığı, bununla birlikte devir tarihi ve haciz tarihi gözönüne alındığında 2 yıllık sürenin dahi geçmemiş olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Devredilen işletmede haciz yapılabilmesi, devrin muvazaalı olduğunun iddia ve ispat edilmesine bağlıdır. Muvazaa iddiasının bulunmaması halinde, alacaklının, tasarrufun iptali davası açarak alacağına kavuşma imkanı bulunduğu gibi, TBK ve TTK hükümlerine göre açılacak davalarda da devir yargılama konusu yapılabilir.

Ayrıca, İİK'nin 44. maddesinde yer alan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi işletmenin devrini sakatlamaz. Anılan hükmün yalnız cezai yaptırımı vardır (İİK 337/a md). Aktiflerin devredenin mal varlığından çıkmamış kabul edilmesini, yani haczedilmesini sağlayacak tek yol, muvazaanın iddia ve ispat edilmesidir.

Ayrıca, İİK'nin 44. maddesinde yer alan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi işletmenin devrini sakatlamaz. Anılan hükmün yalnız cezai yaptırımı vardır (İİK 337/a md). Aktiflerin devredenin mal varlığından çıkmamış kabul edilmesini, yani haczedilmesini sağlayacak tek yol, muvazaanın iddia ve ispat edilmesidir.

Bu bilgilere göre, temyize konu olayda davacı 3. kişi ile borçlu arasındaki devir işleminin iyiniyetli olmadığı dolayısı ile muvazaalı olduğu, davalı alacaklı tarafından iddia edilmesine rağmen, haciz mahallinde borçlu şirket adına kesilmiş faturanın bulunması devrin muvazaalı olduğunun ispatına tek başına yeterli olmadığı gibi, alacaklı tarafından muvazaa iddiasının ispatı için başkaca delil gösterilmediği dolayısı ile işletmenin devrinin muvazaalı olduğunun alacaklı tarafça ispatlanamadığı nazara alınarak mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ret kararı verilmesi yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366. ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 08.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/553, Karar No: 2019/2180, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/553 E.  ,  2019/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5304, Karar No: 2014/2474, Tarih: 29.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/5304 E.  ,  2014/2474 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/155884

MAHKEMESİ : Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2011

NUMARASI : 2010/346 (E) ve 2011/33 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın Çorum'a gitmediğine, telefon çalmadığına ve tanık telefoncu Abdulkadir'e telefon satmadığına dair savunmaları karşısında, tanık Abdulkadir'in sanıktan aldığını beyan ettiği nüfus cüzdanındaki fotoğrafın, altındaki yazı ve imzanın kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını savunması karşısında, teşhise elverişli fotoğraf ve mukayeseye esas yazı ve imza örneklerinin alınması, alınan fotoğrafların tanık A.. Ç..'a gösterilerek telefonu satan kişinin sanık olup olmadığı, yine aynı fotoğrafların şikayetçiye gösterilerek olay anında diş hekimi muayenehasini gelen kişi olup olmadığının sorulması, ayrıca sanığın ıslak yazı ve imzasının bulunduğu nüfus cüzdanı fotokopisi temin edilerek, olmadığı takdirde mevcut fotokopi üzerinden içeriğindeki yazı ve imzanın sanığa ait olup olmadığı hususu araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespiti yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. A..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.01.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11175, Karar No: 2024/12486, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11175 E.  ,  2024/12486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1228 E., 2024/1556 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tavşanlı İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/121 E., 2024/237 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve eksikliğin giderilerek sonucuna göre yeniden karar verilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda yeniden yapılan yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve eksikliğin giderilerek sonucuna göre yeniden karar verilmesi için dosyanın ikinci kez Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda yeniden yapılan yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre iş sözleşmesinin son bulduğu anlaşılan davacı işçinin açtığı somut davada, uyuşmazlık konusu alacak kalemleri ile hesap unsurları dikkate alındığında, verilen hükmün ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7511, Karar No: 2010/5974, Tarih: 12.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/7511 E.  ,  2010/5974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

213 Sayılı Vergi Usul Yasasının 1.1.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 Sayılı Yasa ile değişik 359/b-1 maddesine göre vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkarıldığı cihetle; Ecza Deposu unvanı ile vergi mükellefi olan sanığın, faturasız sattığı ilaçları belgelendirmek için 10.01.2003-26.12.2003 tarihleri arasında suça konu 62 adet KDV dahil toplam 339.000 lira değerindeki hayali faturaları düzenlemekten ibaret eyleminde yüklenen sahte fatura düzenlemek suçunun tüm yasal unsurları itibariyle oluşup sübut bulduğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5538, Karar No: 2019/1936, Tarih: 12.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/5538 E.  ,  2019/1936 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan ilamlı icra takibinde borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, kendisine yapılan icra emri tebligatının usulsüz olduğunu, tebliğ tarihinin 05.02.2016 olarak düzeltilerek, meskeniyet şikayetinin kabulüne karar verilmesini, talep ettiği, mahkemece, 05/04/2016 tarihli duruşmada verilen kısa kararda “şikayetin reddine” hükmedildiği halde gerekçeli kararda, "şikayetin kabulüne" karar verildiği, anlaşılmıştır.

HMK'nun 298/2. maddesi uyarınca tarafların hak ve yükümlülüklerini gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunlu olmakla; gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin, Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddesine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda ise duruşmada verilen kısa kararda şikayetin reddine, gerekçeli kararda ise şikayetin kabulüne karar verilmesi ile çelişki yaratılmıştır. Gerekçeli karar tefhim edilen hüküm sonucuna aykırıdır. Yukarıda değinilen yasal düzenleme ile 10.4.1992 gün ve 7/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca anılan husus bozma nedeni olmakla; kararın, çelişki giderilerek yeniden hüküm kurulması için bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/4876, Karar No: 2010/5527, Tarih: 24.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/4876 E.  ,  2010/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde sanığın oturduğu evde yapılan kontrolde, sayacın gerilim kancasının düşürülerek kaçak elektrik kullandığının tespit edilip tutanak tutulan olayda, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediğini, sayacın arızalı olması nedeniyle 2002 yılında kuruma dilekçe verdiğini belirtmiş ise de Tedaş İşletme Müdürlüğünün 21.12.2005 tarihli yazısına göre, dilekçesine istinaden yapılan kontrolde sayacın arızalı olmadığının tespit edildiği ve sayacın 2000 yılından günümüze kadar olan tüketimleri incelendiğinde, tüketimlerdeki düşüklüğün dikkat çektiğinin belirtilmesi karşısında, tutanak düzenleyicilerinin tanık sıfatıyla beyanları alınarak, tutanak tarihi öncesi ve sonrası birer yıllık dönemleri kapsayan tüketim föyleri incelenerek, olay mahallinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılıp evdeki lamba ve elektrikli ev aletlerinin tüketeceği elektrik miktarının saptanması, her iki döneme ait tüketim ortalamaları bulunarak tutanak tarihi öncesi ve sonrasındaki elektrik tüketiminde açık bir fark olup olmadığı hususunda bilirkişiden rapor alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.