muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10943, Karar No: 2014/1060, Tarih: 04.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/10943 E.  ,  2014/1060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.07.2013 gün ve 2011/161 Esas, 2013/375 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdure vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suç ve karar tarihlerinde onbeş yaşını tamamlamamış bulunan mağdurenin kanuni temsilcisi olan annesi ...'nin, kovuşturma aşamasında sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, mağdureye yaşı nedeniyle CMK.nın 234/2. maddesi uyarınca baro tarafından görevlendirilen zorunlu vekilin sanık hakkında açılan davaya katılmaya ve kurulan hükmü temyize hakkı bulunmadığından, mağdure vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, hükmün re'sen temyize tâbi olması nedeniyle ve sanık müdafiin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinin ihtisas kurullarında görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, ihtisas kurulunun çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, İhtisas Kurullarının başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanması yeterli olup, 10.10.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun raporunu düzenleyenler arasında işin uzmanı çocuk ve ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı ve bir adli tıp uzmanının da bulunduğu, heyetin oluşumu kanuna uygun olup raporların düzenlenmesi esnasında heyette iki adli tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmaması nedeni ile tebliğnamedeki bu husustan bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen nitelikli cinsel istismar suçuna uyan 5237 sayılı TCK.nın 103/2, 103/3 ve 103/4. maddeleri uyarınca verilen ceza 15 yıla ulaşsa veya geçse dahi, suçun sonucunda ruh sağlığının bozulmasından dolayı neticenin ağırlığına göre tayin edilen cezanın, aynı Kanunun 49/1 ve 103/6. maddeleri gereğince 20 yıla kadar artırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak, anılan kanun maddeleri gereğince hakkaniyet kuralları gözetilerek uygun bir artırım yapılması gerektiği halde, 103/6. maddenin uygulama dışı bırakılması ve TCK.nın 53. maddesinin 1. fıkrası (c) bendinde sayılan velâyet hakkını kötüye kullanmak suretiyle öz kızına karşı atılı suçu işleyen sanık hakkında TCK.nın 53. maddesinin 5. fıkrasının uygulanmaması ise karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tâbi hükmün ONANMASINA, 04.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1075, Karar No: 2020/6629, Tarih: 16.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1075 E.  ,  2020/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali davasının kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile aralarında 2006 tarihli tip sözleşmenin imzalandığını ve Türk Eczacılar Birliği ile imzalanan 2006 tarihli Protokole atıf yapıldığını, davalının hiçbir denetim yahut inceleme yapmadan ve delil bulunmaksızın Bağkur İl Müdürlüğünce yapılan fesih işlemine dayalı olarak 11.08.2006 tarihli 05803 sayılı bildirim ile sözleşmeyi feshettiğini, SSK’lı hastaların reçeteleriyle ilgili bir durum olmamasına rağmen eczane ekranının haksız şekilde karartıldığını belirterek kurum işleminin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; 27.07.2006 tarihli Bağkur İl Müdürlüğü yazısı ile davacıya ait eczanede tahrif edilmiş reçetelerin kuruma fatura edilerek bedellerinin tahsil edildiğinin bildirildiğini, teftiş neticesinde bu hususun tespit edildiğini, Bağkur tarafından sözleşmenin feshedildiğini ve bu doğrultuda işlem yapıldığını, dava dilekçesinin soyut iddialar içerdiğini, kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davacının işleme konu eylemden beraat ettiği, eylemde suç unsurunun bulunmadığı, buna dair kararın kesinleştiği, hal böyle olunca kurumca uygulanan cezanın dayanağının ortadan kalktığı, kesinleşmiş mahkeme kararlarının dikkate alınması gerektiği, davacının ceza mahkemesindeki savunması ile dava dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların aksine bir kanıt da bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile sözleşmeyi feshe ilişkin idari kararın kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafça istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; davacının müfettiş huzurunda 02/03/2006 tarihinde verdiği ifadede reçetelerdeki tarih değişikliğini ve doz değişikliklerinin kendileri tarafından yapıldığını beyan ettiği, Amasya Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/342 Esas, 2008/40 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda 3 adet sağlık karnesi ve 599 adet ilaç küpürüne ilişkin reçetelerde davacının bilgisi dahilinde tarih, ilaç kutu adedi ve kullanım dozlarının değiştirilerek tahrif edildiğinin mahkemece kabul edildiği, ancak tahrifatın çıplak gözle görülmesi nedeni ile iğfal kabiliyeti bulunmadığından davacı hakkında beraat kararı verildiği, böylece davacının reçetelerde tahrifat yaptığının kabul edildiği, 2006 yılı TİP sözleşmesinin V . 5. maddesi gereğince dava dışı olan ve birleşen Bağkur ile sözleşmenin feshi halinde birleşen SSK'nında sözleşmeyi feshedeceğinin düzenlendiğini, imzalanan sözleşmeye ek protoköl'ün V. 1.d bendi gereğince de reçete üzerinde tahrifat yapılması üzerine kurumun sözleşmeyi fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davalının istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Kurum müfettişince hazırlanan 28.03.2006 tarihli ve 1 sayılı soruşturma raporu ile davacının birtakım reçetelerin tarihlerinde birtakım reçetelerin ise ilaç dozu ve kutu adetinde tahrifat yaptığı tespit edilerek Bağ-Kur il müdürlüğünce, davacı eczane ile yapılan sözleşme feshedilerek bu işlem SSK il müdürlüğüne bildirilmiştir. Feshin bildirilmesi üzerine SSK il müdürlüğünce de davacı ile olan sözleşme, 11/08/2006 tarihli 05803 sayılı bildirim ile taraflar arasında imzalanan ilaç satımına dair 2006 yılı Protokolünün feshe dair V. bölümünün beşinci bendinde yer alan "... Diğer sosyal güvenlik kurumları (Bağ-Kur, Emekli Sandığı) ile tüm kamu kurum ve kuruluşları kendisine bildirilen fesih uyarınca eczane ile mevcut sözleşmesini fesheder. Sosyal güvenlik kurumları ve kamu kurum ve kuruluşlarınca sözleşmesi feshedilen eczane ile fesih süresince sözleşme yapılmaz..." hükmüne dayalı olarak 3 yıl süre ile feshedilmiştir.

Davacı tarafından Bağ-Kur il müdürlüğünce yapılan fesih işleminin kaldırılması için açılan davada Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 2006/396 E 2015/353 K sayılı karar ile davalının ceza davasında beraat ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne ve kurum işleminin iptaline karar verilmiş, bu karar Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 09/04/2018 tarihli 2015/40100 E 2018/4288 K sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir. SSK ile Bağ-Kur kurumları 20 Mayıs 2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan ve aynı gün yürürlüğe giren 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu ile Sosyal Güvenlik Kurumu'na devredilmiş böylece SGK altında birleşmiştir.

Uyuşmazlığa konu SSK il müdürlüğünün fesih işleminin dayanağı, Bağ-Kur il müdürlüğünce yapılan fesih işlemidir. Mahkemece, her iki fesih işleminin de dayanağı olan eylemin tek olduğu, Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/396 E 2015/353 K sayılı kararı ile Bağ-Kur il müdürlüğünün dayanak fesih işleminin kaldırıldığı ve kararın kesinleştiği, ayrıca iki kurumun SGK çatısı altında birleştiği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 371. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının davacı lehine BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 16/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21391, Karar No: 2008/16750, Tarih: 07.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/21391 E.  ,  2008/16750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2008

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 sayılı kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12.Hukuk Dairesinin İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra tetkik merciinden verilen diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar istihkak davası olup belirgin biçimde Dairemizin inceleme görevi dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 07/10/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4209, Karar No: 2019/1632, Tarih: 20.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/4209 E.  ,  2019/1632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Yayıncılık AŞ adına imtiyaz sahibi ... ve ... aleyhine 10/06/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/04/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının kamuoyunda büyük saygınlığı olan bir iş adamı olduğunu, dava dışı ...'nun ... Gazetesindeki köşesinde davacı hakkında asılsız ve mesnetsiz bir köşe yazısı yayınladığını, ... Gazetesinin 22/04/2014 tarihli nüshasında da ... tarafından yazılan köşe yazısına atıfta bulunularak davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde bir haberin yayınlandığını, dava konusu bu haberde atıfta bulunulan köşe yazısından farklı olarak "Özelleştirmelerin Baronu" başlığının kullanıldığını ve davacının fotoğrafına yer verildiğini, içeriğinde haberi hazırlayana özgü ifadelerin bulunduğunu, bu nedenle özgün olarak oluşturulmuş bir haber niteliğinde olduğunu, dava konusu haberde gerçeklik unsurunun bulunmadığını, basının görevini icra etme hedefinden sapılarak doğrudan davacının şahsına yönelen, basın etik kuralları ile bağdaşmayan eleştiri sınırlarını aşan bir haber niteliğinde olduğunu belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haber ile davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir

yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler Bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHM 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru no'lu ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Tüm açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dava konusu haberin dava dışı ...’nun ... Gazetesindeki köşesinde kaleme aldığı haberden kısmen alıntı yapılarak ve yorum katılmadan oluşturulduğu, basının haber verme, toplumun haber alma hakkı kapsamında kaldığı, eleştiri sınırları içerisinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Gazetecilik tekniğinin bir gereği olarak olayın haber haline getirilip okuyucunun ilgisini çekecek nitelikte verilmesi için başlığın çarpıcı kullanılabileceği de gözetildiğinde dava konusu haberde davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Şu durumda, mahkemece istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23693, Karar No: 2013/12760, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23693 E.  ,  2013/12760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, maddi ve manevi tazminat alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işveren ve davalı işçi arasında, 25.12.2010-25.12.2012 tarihleri arasında geçerli olmak üzere belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, davalı işçinin 18.03.2011 tarihinde iş sözleşmesini haklı neden olmadan feshederek rakip firmada çalışmaya başladığını, davalının belirlenen süreden önce iş sözleşmesini feshetmesi sebebiyle sözleşmenin "3.2" maddesinde düzenlenen cezai şart miktarı ile rakip firmada çalışmaya başlaması sebebiyle sözleşmenin "1.5." ve "1.4" maddelerinde düzenlenen cezai şart miktarlarını borçlandığını, ayrıca müvekkili şirketin davalının haksız yere işten ayrılması sebebiyle yeni bir personel bulmak için uğraştığını, sıkıntılı dönemler yaşadığını, hayal kırıklığına uğradığını beyanla, cezai şart alacakları ile manevi tazminat alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde yer alan cezai şarta ilişkin düzenlemelerin geçersiz olduğunu, kaldı ki müvekkilinin rekabet yasağını ihlal etmediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlıkta öncelikle dikkate alınması gereken husus, rekabet yasağının ihlali sebebiyle talep edilen bir kısım cezai şart miktarlarına yönelik alacaklarda uyuşmazlığın 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş sözleşmesinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesi “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet sözleşmesinde her iki taraf, sözleşmesinin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler. Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise caizdir. İşçi, sözleşmesinin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuiyetine dair olan şart batıldır.” hükmünü haiz olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere bu madde sözü edilen sırlara vakıf işçinin sözleşme yapmak şartıyla işten ayrılması halinde aynı işi kendi adına yapmamasını, rakip bir müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını düzenlemektedir. Düzenleme, iş sözleşmesi içinde yer almakla birlikte iş sözleşmesi süresi içinde yapılmaması gereken bir hususta değil, iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra yapılmaması gereken bir hususta düzenleme getirmektedir.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

Somut uyuşmazlıkta ise, davacı taraf, diğer taleplerinin yanında davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun'un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 tarihli 2011/11-781 esas, 2012/109 karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Kanun’un 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir. Dairemizin benzer davalarda verdiği kararlar da aynı doğrultudadır. (Dairemiz 08.03.2013 tarih 2012/16795 esas 2013/4894 karar; 26.03.2013 tarih 2012/18453 E. 2013/6480 K. Sayılı ilamları)

Açıklanan sebeplerle, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin "1.4" ve "1.5" maddeleri uyarınca rekabet yasağı ihlali iddiasına dayalı olarak talep edilen cezai şart alacakları yönünden dava tefrik edilerek, bu talepler bakımından ticaret mahkemelerinin görevine giren davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, tüm istemlerin bir arada değerlendirilmesiyle esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.