muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3696, Karar No: 2024/7319, Tarih: 10.10.2024

3.Fer'i Müdahil OYAK vekili dilekçesinde; müvekkilinin borç üstlenmediğini savunarak davanın asıl muhatap ...’ye tevcih edilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu’nun 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı gereğince, mudilerin off shore alacaklarının tahsiline yönelik açtıkları davalarda zamanaşımının başlangıcının tespitinde off shore hesabına aktarma tarihi esas alınarak, dava konusu olay bakımından ceza mahkemesince banka yöneticilerinin eyleminin dolandırıcılık olarak nitelendirildiği gözetilerek uzamış ceza zamanaşımı süresinin bu suça göre belirlenmesi ve uzamış ceza zamanaşımı süresinin 10 yıllık zamanaşımı süresinden kısa olması halinde her halükarda 10 yıllık zamanaşımı süresinin esas alınması, zamanaşımı durduran ve kesen sebeplerden davacı tarafça daha önce açılmış olan bir dava bulunması halinde zamanaşımı süresinin, o davanın kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıl olarak kabul edilmesi gerektiği, davacının 12.11.1999 tarihinde ... A.Ş.’ye yatırdığı parası banka yetkilileri tarafından 15.11.1999 tarihinde KKTC’de kurulan paravan kıyı bankası hesabına aktarıldığı, davanın ise 30.09.2014 tarihinde açılmış olmakla 10 yıllık zamanaşımı süresi dolan davada zamanaşımı sebebiyle ret kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... mirasçıları vekilince temyiz edilmiş, Dairemizin 22.02.2024 tarihli, 2023/3896 E. ve 2024/1402 K. sayılı kararı ile onanmış, Dairemiz ilamına karşı davacı ... mirasçıları vekilince karar düzeltme yoluna başvurulmuştur.

IV. KARAR DÜZELTME İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının bankaya yatırdığı ve off shore hesabına aktarılan mevduatının iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu (YİBHGK), 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davacı ... mirasçıları vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hâllerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

V. SONUÇ: Davacı ... mirasçıları vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE, davacı ... mirasçıları harçtan muaf olduğundan karar düzeltme harcının istekleri halinde iadesine, 3506 sayılı kanun ile değiştirilen 1086 sayılı kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacı ... mirasçılarından alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18931, Karar No: 2014/8082, Tarih: 02.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/18931 E.  ,  2014/8082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2012/541-2013/226

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 3.712,09 TL'nin 18.11.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı U.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde davalının iki yıllık ön lisans eğitimi aldıktan sonra 13.06.2008 tarihinde aday polis memuru olarak göreve başladığını, 10.11.2011 tarihli dilekçesi ile görevden çekilme isteğinde bulunduğunu, isteminin kabul edilerek 18.11.2011 tarihi itibariyle kadrosu ile ilişiğinin kesildiğini, davalıya yapılan masrafların mecburi hizmet süresinden ifa edilmeyen kısma karşılık gelen kısmın 3.712,09 TL olduğunu ileri sürerek, bu miktarın 18.11.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili istenilmiş, mahkmece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 4652 sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu'nun 15. maddesinden kaynaklanan eğitim ve öğretim alacağının tahsili istemine ilişkin olup, Anayasa Mahkemesi'nin 27.09.2012 tarih, 2012/28 Esas- 2012/134 Karar sayılı kararı ile 4652 Sayılı Kanun'un 15. maddesinde yer alan "dört katını" ibaresi Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmiş, bu karar 01.01.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmış ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra (01.07.2013 tarihinde) yürürlüğe girmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın söz konusu Anayasa Mahkemesi kararı çerçevesinde değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmek üzere mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 02.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3460, Karar No: 2019/7904, Tarih: 18.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/3460 E.  ,  2019/7904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A)Davacı İstemi;

Davacı vekili, davacıya gönderilen ödeme emirlerine konu borcun ... Giyim San. A.Ş.ne ait SGK ya ait 400.346,41 TL idari para cezası ve prim borcu olduğunu, borçlara ilişkin dönemlerde davacının yönetim kurulu üyesi ve şirketin üst düzey yöneticisi olmadığını, 506 Sayılı Kanunun 80. Maddesi gereği ve 5510 Sayılı Kanunun 88. Maddesi gereği davaya konu ödeme emirlerindeki borcun hiçbir kısmından sorumlu olmadığını beyan ederek; ödeme emirlerinden borçlu olmadığının tespitini, ödeme emirlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir

B)Davalıların Cevapları;

Davalı vekili, davanın 7 günlük hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, bu sebeple davanın usulden reddi gerektiğini, kurum alacağının amme borçlarından 6183 Sayılı kanunun ve 5510 Sayılı Kanunun ilgili hükümleri gereğince sorumlu olduğunu, kurum işlemlerinin doğru olduğunu beyan ederek; davacı aleyhine 6183 Sayılı Yasanın 58. Maddesi gereği %10 haksız çıkma tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı;

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı;

Davacının 27/12/2005 tarihli Yönetim Kurulu kararı ile yönetim kurulu üyesi olarak seçildiği,... Giyim Sanayi Anonim Şirketi Yönetim Kurulu tarafından alınan 02/01/2006 tarih 2006/01 sayılı Yönetim Kurulu kararında şirketi her konuda temsil ve ilzamı A grubu imza sahiplerinden ikisinin müşterek atacağı imza ile mümkün olduğu, ...'ın "A" Grubu imza yetkisine sahip olduğu, Yönetim Kurulu tarafından sonradan alınan 10/04/2006, 21/05/2007, 18/07/2007 tarihli Yönetim Kurulu kararlarında da şirketi her konuda temsil ve ilzamı A grubu imza sahiplerinden ikisinin müşterek atacağı imza ile mümkün olduğu, ...'ın "A" Grubu imza yetkisine sahip olduğunun kararlaştırıldığı dikkate alındığında, davacının 27/12/2005 tarihinden itibaren yönetim kurulu üyesi olduğu, 02/01/2006 tarihinden itibaren "A" Grubu imza yetkisine sahip olduğu, A grubu imza sahiplerinden biri ile müştereken atacağı imza ile şirketi temsil ve ilzam yetkisi bulunduğu dikkate alınarak, 27/12/2005 tarihinden itibaren yönetim kurulu üyesi olan, 02/01/2006 tarihinden itibaren "A" Grubu imza yetkisine sahip olan ve A grubu imza sahiplerinden biri ile müştereken atacağı imza ile şirketi temsil ve ilzam yetkisine sahip olan olan davacının 2007/10- 2008/09 arası dönemlere konu prim borçlarından 506 Sayılı Kanun’un 80. Maddesi gereğince sorumlu olduğu kabul edilmiştir. 5510 Sayılı Kanunun 88/20. maddesiyle, "Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediyeyle görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileriyle kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleriyle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.”şeklinde düzenlenme getirilmiştir. Yapılan bu düzenlemeyle tüzel kişiliği haiz özel kuruluşta görev yapan yönetim kurulu üyelerinin primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları açıkça belirtilmiştir. Bu yönü ile, 5510 Sayılı Kanun dönemi açısından prim borçlarından işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulabilmek için Yönetim kurulu üyesi sıfatına sahip olmak gerekli ve yeterlidir, 506 Sayılı Kanun döneminde aranan "temsil ve ilzama yetkili olma", "üst düzey yönetici olma" şartları ayrıca aranmamaktadır. Ticaret sicil kayıtlarına göre 27/12/2005 tarihinden itibaren yönetim kurulu üyesi olan davacının 2008/10- 2010/12 arası dönemlere konu prim borçları bakımından 5510 Sayılı Kanunun 88/20. Maddesi uyarınca sorumlu olduğu kabul edilerek, davacının prim borçları yönünden gönderilen ödeme emirlerinin iptali talebinin reddine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince dava konusu olan ödeme emirlerinden 2014/118984-118985-118986 sayılı olanların iptaline fazla talebin ise reddine karar verilmiş olup, bu karara karşı davalı Kurum tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmakla, istinaf konusu dava değeri iptal edilen ödeme emirlerinin konusunu oluşturan alacağa göre belirlenecek olup bu miktarda 2.330,47-TL’dir.Bu durumda, istinaf kanun yoluna başvuran davalı Kurum bakımından karar kesin nitelikte olup, davacı istinafı da bulunmadığından katılma yoluyla istinafa başvurması da mümkün değildir. Hal böyle olunca 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile HMK'nun 346/1 maddesi göz önünde tutularak davalı Kurum vekilinin istinaf dilekçesinin miktar yönünden reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz Nedenleri,

Davacı vekili, Davacı müvekkil adına tarafımızca süresi içerisinde Esas mahkemesine gerekli harçları da yatırılarak İstinaf İsteminde bulunulmuştur. Şöyle ki ; İstinafa konu Mahkeme kararı ... 19. İş Mahkemesinin 2017/222 Esas ve 2018/663 Karar sayılı 27/12/2018 tarihli kararıdır. Bu kararda Davamızın kısmen kabulü ile 2.330,47 TL lik kısıma karşılık gelen Ödeme Emirlerinin iptaline, 398.045,94 TL lik kısım için ise Davamızın Reddine karar verilmiştir. Esas mahkeme kararı tarafımıza 22/01/2019 günü tebliğ edilmiş, Gerekçeli kararın tarafımıza tebliğinden itibaren 2 Haftalık yasal süresi içerisinde olan 04/02/2019 günü İstinaf Dilekçemiz gerekli harçlarda yatırılarak uyap üzerinden dosyaya gönderilmiştir. Ancak Esas mahkemesince düzenlenen 30/01/2019. tarihli bam dosya gönderme formunda da anlaşılacağı üzere "Davacı İstinaf Tarihi" boş bırakılmıştır. Dosyada süresi içerisinde davacı müvekkil adına yapılmış bir istinaf başvurumuz olmasına rağmen muhtemelen Esas mahkemesince İstinaf Süremizin dolması beklenilmeksizin Dosya İstinafa gönderildiği için04/02/2018 Tarihli İstinaf Dilekçemiz UYAP üzerinden gönderilmesine rağmen fiziki olarak dosya içerisine girmemiş bu nedenle de Bölge Adliye Mahkemesince de Yapmış olduğumuz İstinaf Başvurusu Sehven gözden kaçırılmış ve İstinafımız hakkında herhangi bir inceleme yapılmaksızın istinaf isteminin miktar yönünden reddine dair karar tesis edilmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava ödeme emrinin iptali ve borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava ödeme emrinin iptali ve borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Dosya içindeki kayıt ve belgelerden; Mahkemenin 27.12.2018 tarih ve 2017-222 Esas, 2018-663 Karar sayılı gerekçeli kararının davacı vekiline 22.01.2019 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekilinin 04.02.2019 tarihinde Uyap üzerinden harçlarını yatırarak istinaf başvurusunda bulunduğu, Bölge Adliye Mahkemesince davacı istinafı da bulunmadığından bahisle davalı Kurum vekilinin istinaf dilekçesinin miktar yönünden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusu bulunduğu halde olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması hatalı olmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, davacının istinaf başvurusu hakkında değerlendirme yapıp, olumlu veya olumsuz bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar bozulmalıdır.SONUÇ:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nın 373/2.maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine , 18/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5405, Karar No: 2009/13724, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5405 E.  ,  2009/13724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 27.10.2004 tarihinde davalı şirkete ait hastanede by-pass ameliyatı olduğunu, ameliyat esnasında yapılan narkoz işleminin hatalı olması nedeniyle sol gözünde görme problemi oluştuğunu, bu nedenle taksi şoförlüğü yapmadığını ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 1.000.00 TL. maddi, 50.000 TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, tıp ve fenni kurallara uygun hareket edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu raporu benimsenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, by-pass ameliyatı sırasında kendisine verilen narkoz nedeniyle gözünde görme problemi oluştuğu gerekçesiyle bu davayı açmıştır. Doktor vekil olarak işini yaparken bir işçi gibi özen göstermek zorundadır. Bu nedenle doktor en hafif kusurunda dahi sorumludur. Doktor hastaya tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin doğru teşhis koymalı, önlemleri eksiksiz biçimde ve gecikmeksizin almalı, olayın gerektirdiği uygun tedaviyi gecikmeden belirleyip uygulamalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise doktor sorumlu tutulmamalıdır. Hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas kurulunun raporunda “elde edilen bulgular birlikte değerlendirildiğinde papil ödemin genellikle kafa içi basınç artışından kaynaklandığı, bu durumda başka nörolojik bulgularında eşlik etmesi gerektiği,

2009/5405-13724

yokluğu durumunda by-pass operasyonu ile papil ödem arasında ilişki kurulamayacağı” belirtilmiştir. Ne var ki, by-pass operasyonu sonrasında davacının gözünde görme kaybının oluştuğu taraflar arasında ihtilafsız olup, Adli Tıp Kurumu raporunda görme kaybının neden oluştuğu, davacıya ameliyat esnasında verilen narkozun bu duruma yol açıp açamayacağı, narkoz verilmesinde kusurlu davranılıp davranılmadığı, ameliyat esnasında kullanılan tekniklerin tıbba uygun olup olmadığı, oluşan görme kaybının tedavisinin layıkıyla yapılıp yapılmadığına dair bir bilgi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca alınan Adli Tıp Kurumu raporunun hükme esas alınması olanaklı değildir. Bu durumda mahkemece üniversite öğretim üyelerinden kalp hastalıkları, göz hastalıkları uzmanı ile bir anestezi uzmanından oluşturulacak bilirkişi kurulundan az yukarıda açıklandığı üzere taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yönü göz ardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11606, Karar No: 2006/1391, Tarih: 15.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/11606 E.  ,  2006/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.11.1998 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin meni ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.7.1999 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalının köy yaylasına kalıcı nitelikte mülk edinme amacına yönelik bina yaptığını, çevresinden yararlandığını ileri sürerek yaylaya elatmanın önlenmesini ve binanın yıkılmasını istemiştir.Mahkemece, davalının betonarme ev yapmak suretiyle vaki elatmasının önlenmesine ve binanın kal’ine karar verilmiştir.

13.5.1999 günlü kroki ile davalının yayla yerinin 57,00 metrekarelik kesimine tek katlı kalıcı nitelikte mülk edinmek amacıyla ev yaparak 10,40 metrekarelik kesimine biriket yığma tarzda tek katlı ahır yapmak suretiyle, 417,40 metrekarelik kesimini ise çevirmek suretiyle elattığı saptanmıştır.Bilirkişi raporu doğrultusunda davalının çevirerek kullandığı 417,40 metrekare yüzölçümündeki yayla yerine elattığı saptandığı halde bu kesime de elatmasının önlenmesine karar verilmemesi doğru görülmemiştir Öte yandan; bilirkişi raporundan 10,40 metrekarelik kesime yapılan ahırın mülk edinmek amacıyla yapılmış kalıcı nitelikte olup olmadığı anlaşılamamaktadır. . olarak yapılan bu yapının mülk edinmek amacıyla kalıcı nitelikte yapılmış bir yapı olup olmadığı araştırılarak, kalıcı yapı niteliğinde olduğunun anlaşılması halinde davalının bu kesime de elatmasının önlenmesi ile yapının yıkılmasına karar verilmelidir. Geçici olarak hayvanların barınması amacıyla yapılmış bir yapı olduğunun saptanması halinde ise bu yapının yıkılması gerekmez.Mahkemece, bu yönler düşünülmeden sadece ev yerinin bulunduğu kesim için kabul kararı verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.2.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5381, Karar No: 2017/3210, Tarih: 30.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5381 E.  ,  2017/3210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; 01/11/2013 tarihinde otobüs bilet aldığını, otogar dışında belirli bir noktadan otobüse bineceğini, otobüsün kalkış saati olan 22:30'dan yarım saat önce belirlenen noktada beklediğini, 23:00 civarında gelen otobüsün durmadığını, ardından koştuğunu, bağırıp ıslık çalması sonucunda otobüsün durduğunu, neden durmadıklarını sorduğunu, kendisine cevaben “sen biletli yolcu musun” şeklinde alaycı bir tavır takındıklarını, yaşadığı zorluğu ve vurdumduymazlığı anlatmak için davalının 444 1 888, 0212 692 1777 no'lu çağrı merkezine olayın akabinde ve ertesi gün boyunca ulaşmaya çalıştığını, ancak telefona hiç kimsenin çıkmadığını yetkili acentesini aradığını, acentedeki görevlilerin kendisi ile alay eder tarzda konuştuklarını, “biz şoföre söylemiştik” vb. sözler söylediklerini, personelin saygısız davranışları ve yaşanan olumsuzluk için işlem yapılacağı hususunda 05/11/2013 tarihinde mail gönderildiğini, mailden sonra Denizli'deki acente sahibi tarafından aranılarak “yol paranızı verelim bu konuyu kapatın, uzatmayın” dendiğini, bu davranışın kendisini üzdüğünü, firma nezdinde herhangi bir sonuç alamadığını, yaşananlar nedeniyle psikolojik olarak etkilendiğini, köklü bir firmadan bilet alarak sıkıntı yaşamadan yolculuk yapmak istediğini, ancak tam tersi bir durumla karşılaştığını, bu nedenlerle kişilik haklarına karşı maruz kaldığı eylemlerden dolayı bir avukata hukuken danışarak işlem yaptığını, 500,00 TL ücret ödediğini, açıklanan nedenlerle 500,00 TL maddi tazminatın ve 8.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili; yaşanan olay nedeniyle davacıdan mail yoluyla özür dilendiğini, kasıtlı olarak davacının huzur ve sükununun bozulmak istenmediğinin özür dilenerek kanıtlandığını, hem maddi hem manevi tazminat talebinin yerinde olmadığını, tazminatın zenginleşme aracı olarak kullanılamayacağını, haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; yaşanan olay nedeniyle davacıdan mail yoluyla özür dilendiğini, kasıtlı olarak davacının huzur ve sükununun bozulmak istenmediğinin özür dilenerek kanıtlandığını, hem maddi hem manevi tazminat talebinin yerinde olmadığını, tazminatın zenginleşme aracı olarak kullanılamayacağını, haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı şirketinden aldığı biletle yolculuk yaptığı, davacının koştuğu, bağırıp ıslık çalarak otobüsü durdurduğu, otobüs şoförü ve muavini kendisiyle alay ettiği, sonrasında Ulusoy ile davacının görüşmelerinde davacı ile ilgilenilmediği gibi alay edildiği, olayın hemen akabinde davacının davalının 444 1 888 numaralı çağrı merkezini aramasına rağmen ulaşamadığı, davacının birçok olumsuzluk yaşadığı, karşısında da muhatap bulamadığı, acente yetkililerinin de kendisi ile ilgilenmeyip alay ettiği nedenleriyle 500,00 TL maddi 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

./..

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 23.06.2015 tarihi itibariyle 2.080,00 TL'dir. Davacı, davalı taraftan otobüs bileti aldığını, otobüsün kendisini alacağı noktada durmadığını, otobüsün peşinden koşarak durdurduğunu, muavin ve şoförün kendisiyle dalga geçer gibi konuştuğunu, yaşadığı sıkıntıları bildirmek için firmayı aradığını, muhatap bulamadığını, tüm bu nedenlerle manevi zarara uğradığını, avukata danıştığını bu nedenle maddi zarara da uğradığını beyanla 500,00 TL maddi 8.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile 500,00 TL maddi 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda, kabul edilen dava değeri, yukarıda anılan madde hükmüne göre davalı yönünden temyiz sınırının altında kalmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.