muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21135, Karar No: 2016/184, Tarih: 12.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21135 E.  ,  2016/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nin 196/2 maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16221, Karar No: 2012/21980, Tarih: 15.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16221 E.  ,  2012/21980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/854-2012/444

Dava, tedavide kullanılan tıbbi malzeme bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Taraflar arasında, davacının sağlık sigortası müstehaklığı ile teşhis edilen hastalığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, davacının, özel sağlık sunucusunda yapılan tedavisinde, kronik insterstisyel sistit teşhisi konulup, Kurum tarafından finansmanı sağlanan heparin tedavisine cevap vermediği belirtilerek, 2009 yılı Eylül-Kasım dönemindeki tedavide kullanılıp, finansmanının sağlanmayacağı belirtilen “Cythal Flakon” içeren ilaç bedelinin ödenip-ödenmeyeceğine ilişkindir. Davalı Kurum tarafından, davaya konu içerikli ilaçlar daha önce ödemeye konu edilirken, sonradan ödenmeyeceği belirtilen Sağlık Uygulama Tebliğine göre işlem yapıldığı belirtilmiş; Mahkemece, tedavi için zorunlu olduğunun belirtilmediği gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63. maddesinde, genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını; hastalanmaları halinde sağlıklarını kazanmalarını; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını temin etmek amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri sayılmış; anılan maddenin (f) bendinde Kurum’un, “…sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri…” sağlayacağı belirtilmiştir. Anılan Kanunun 64. maddesinin uyuşmazlık konusu dönemdeki düzenlemesine göre; Kurumca finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetlerinin, vücut bütünlüğünü sağlamak amacıyla yapılan ve iş kazası ile meslek hastalığına, kazaya, hastalıklara veya konjenital nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan durumlarda yapılacak sağlık hizmetleri dışında estetik amaçlı yapılan her türlü sağlık hizmeti ile estetik amaçlı ortodontik diş tedavileri; Sağlık Bakanlığınca izin veya ruhsat verilmeyen sağlık hizmetleri ile Sağlık Bakanlığınca tıbben sağlık hizmeti olduğu kabul edilmeyen sağlık hizmetleri; yabancı ülke vatandaşlarının, genel sağlık sigortalısı veya genel sağlık sigortalısının bakmakla yükümlü olduğu kişi sayıldığı tarihten önce mevcut olan kronik hastalıkları olduğu belirtilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 63. maddesi gereğince, hastalığı durumunda sigortalı veya hak sahiplerinin sağlıklarını kazanmaları için gerekli ilacın Kurum tarafından karşılanması gerekmekte olup; teşhis edilen hastalığının, Kurum’ca finansmanı sağlanan yöntem ve ilaçlarla tedavi edilemediğinin anlaşılması karşısında; somut oluşa göre, tedavi için tıbben gerekli olduğunun anlaşılması durumunda, Kanunun 64. maddesindeki düzenlemeden, davaya konu içerikli ilaçların finansmanının sağlanmasına engel bir anlamın çıkarılamayacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanunun 63. Maddesinde, Kurum’un, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkili olduğu; Kurum’un, bu amaçla komisyonlar kurabileceği, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabileceği, komisyonların çalışma usûl ve esaslarının Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirleneceği belirtilmiş olup; Mahkemece, somut olayın özelliği (kronik insterstisyel sistit teşhisi konulup, Kurum tarafından finansmanı sağlanan heparin tedavisine cevap alınamadığı) belirtilip, davaya konu “Cythal Flakon” içeren ilacın davacının tedavisinde kullanılmasının tıbben gerekli olup-olmayacağı, gerekli olmadığının belirtilmesi durumunda bu durumdaki hastaların tedavisinde kullanılan başkaca tedavi yönteminin bulunup-bulunmadığı Sağlık Bakanlığı’ndan sorulmalı; gerektiğinde, tıbbi gereklilik konusunda alanında uzman bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; davacının tedavisinin Kurum’ca finansmanı sağlanan ilaçla tedavi edilemediği hususu gözetilmeksizin, davaya konu ilacın tıbben zorunlu olmadığı gerekçesi ile, yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9709, Karar No: 2022/13242, Tarih: 27.10.2022

İlk Derece Mahkemesince; davanın kısmen kabulüne, davacının davalı şirkette çalışırken 14/09/2017 tarihinde omurga kemiklerinden yaralanma şeklinde sonuçlanan iş kazası geçirdiğinin tespitine, maluliyet tespitine ilişkin talebin usulden reddine, karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davalı şirket vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi ile özet olarak davacının bel ağrıları konusundaki geçmişi, bu konuda sağlık kuruluşlarına müracaatları ve bu müracaatların içeriğinin ve tarihlerinin dikkate alınmadığı, adeta tümden gelim prensibi uyarınca hükmün kurulduğu, kurulan kararda davacının çalışma koşulları ve mesai saatleri içerisinde bel ağrısı nedeniyle hastahaneye gitmiş olması ihtimaline dayanıldığı, davacının 2015 yılında yine bu şikayetleri sebebiyle ameliyat olduğu, bu ameliyat sonrasında aynı şikayetlerinin devam ettiği dosya içeriği ile sabit olduğu, meydana geldiği iddia olunan kaza ile davacının daha önce geçirmiş olduğu omurga rahatsızlığı arasında bir illiyet bağının bulunmadığı yönündeki tespitin herhangi bir somut bir dayanağının olmadığı, davacının meydana geldiği iddia olunan kazadan kısa bir süre önce 17.07.2017 tarihinde yine bel ağrısı sebebiyle hastahaneye gittiği, yine aynı tanının konulduğu ve 10 gün rapor verildiği, bilirkişi raporunda davacının meydana geldiği iddia olunan kazadan kısa bir süre önce yine bel ağrısı sebebiyle sağlık kuruluşuna gittiğine dair bir tespitte ve incelemede bulunulmadığı belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi ile davanın açılmasına Kurum’un sebebiyet vermediği, bu nedenlşe Kurum aleyhine yargılama gider ve masrafları ile vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği özet olarak belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME

Davaya konu olan ve tespiti istenen "iş kazası" mevzuatımızda 506 sayılı Kanunun ... sayılı Kanunun 13. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, her iki kanunda da iş kazası tanımlanmamış, kazanın hangi hal ve durumlarda iş kazası sayılacağı yer ve zaman koşulları ile sınırlandırılarak belirlenmiştir.

Eldeki davaya konu olayın meydana geldiği tarih itibari ile davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 13.maddesidir. Anılan maddeye göre eldeki davayla ilgili olarak iş kazası;

a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle veya görevi nedeniyle, sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş veya çalışma konusu nedeniyle işyeri dışında,

Eldeki dava dosyasında, 01.08.1991 doğumlu olan davacının 26.12.2016-30.06.2018 tarihleri arasında geçen hizmetinin davalı işyerince Kuruma bildirilmiş olduğu, davacının Marmara Üniversite Pendik Eğitim ve Araştırma Hastahanesine 14.09.2017 tarihinde bel ağrısı şikayeti ile gittiği, 22.01.2018 tarihli hastahane kaydında “hasta olan davacının yakınlarından alınan bilgiye göre davacının daha önceden ... nedeniyle opere edildiğinin” belirtildiği, davacının davalı işyerinde iş kazası geçirdiği yönünde Kuruma yapmış olduğu başvurusu sonucu Kurum tarafından 14.09.2018 tarih ve 213 sayılı ünite/komisyon kararı ile davacının sunmuş olduğu belgelere göre 5510 sayılı 13. maddesi kapsamında iş kazası tespitinin yapılamadığının davacıya bildirildiği, davacının tedavi gördüğü hastahane kayıtlarının getirtildiği, buna göre 02.02.2011-02.10.2018 tarihleri arasında davacının bir çok hastahaneye giriş-çıkış kaydının bulunduğu, duruşmalarda davacı ve davalı bordrolu tanıkların dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, meydana gelen olayın, 5510 sayılı Kanunun 13. maddesi uyarınca iş kazası tanımı kapsamında sayılması için bunun sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ve ruhen zarara uğratması gerekir. Davalı işyerinde paketleme bölümünde çalışan davacının kaza olayı tarihinde ağır kaldırma sonucu bel ağrısı şikayeti ile hastahaneye gittiği, davacıda omurga kırığı olduğunun ilgili sağlık kuruluşunca sonradan tespit edildiği anlaşılmakla Mahkemece kaza olayının iş kazası olduğuna karar verilmiş ise de davalı işyerinde olay tarihinde herhangi bir düşmenin, çarpmanın gerçekleştiği yönünde herhangi bir iddiada bulunulmadığına göre, paket taşırken bel kırığı oluşup oluşmadığı hususunun tıbben belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

Bu doğrultuda Mahkemece yapılması gereken iş, davacının kaza olayı tarihinden önceki ve sonraki ortopedi ve travmatoloji, beyin ve sinir cerrahisi, fiziksel tıp ve rehabilitasyon bölümlerindeki tedavilerine ilişkin tüm tedavi evrak ve raporları dikkate alınarak paket taşıma ile bel kırığı oluşması arasında nedensellik bağının bulunup bulunmadığı, davacının olaydan önceki hastahane kayıtları ile belirlenen hastalıklarının bel kırığına neden olup olmayacağı yönünde uzman bir doktordan rapor alınmalı, elde edilecek sonuç değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2016/1607, Karar No: 2017/778, Tarih: 14.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1607 E.  ,  2017/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/04/2015 tarih ve 2014/692-2015/297 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 14.02.2017 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... arasında 24/07/2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi imzaladığını, bu sözleşme ile mülkiyet hakkı saklı kalmak koşuluyla davacı şirkete işletme hakkının devredildiğini, dava konusu alacağın elektrik direğinin devrilmesi sonucu vefat eden 3.kişinin mirasçılarına mahkeme kararına istinaden yapılan ödemenin İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7.4 ve 7.6 maddeleri gereğince sorumluluğunun davalıya ait olduğu gerekçesiyle, 116.935,00 TL'nin davalıdan ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davalı şirket ile hisselerine sahip olduğu elektrik dağıtım şirketleri arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, devre ilişkin bilanço düzenlemeleri yapıldığını, Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 04/04/2012 tarihli yazısı ile geçmişe yönelik alacak ve borç işlemleri kesinleştirildiğinden geçmiş yıllar nedeniyle ...'tan herhangi bir talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu alacağın taraflar arasında imzalanan "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin" akdedildiği tarihten önceki döneme isabet ettiği, davanın işletme hakkı devir sözleşmesinin imza tarihinden önce açılmış olması nedeniyle ihbar yükümlülüğü bulunmadığından ödemenin tümünü davalı tarafa rücu edebileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 116.935,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.989,83 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.989,83 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 28.06.2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... AŞ'ye devredilerek 28.06.2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28.06.2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 04/01/2010 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 31.05.2013 tarihinde ... tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ...'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28.06.2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28.06.2013 tarihi öncesi, 04/01/2010 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28.06.2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 28.06.2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 04/01/2010 günlü dava konusu ödemeden dolayı, 28.06.2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2024/5979, Karar No: 2025/3946, Tarih: 10.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/5979 E.  ,  2025/3946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 27.04.2015 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğradığını belirterek fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak kaydıyla 3.000,00TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında maddi tazminata dair talebini 1.020.778,21 TL olarak arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili ... vekili cevap dilekçesinde, kazanın oluşumunda dikkatsiz ve tedbirsiz davranarak sac levhaların enerji nakil hattına temas etmesine neden olan ...'ın ve enerji nakil hattını kural, tüzük ve yönetmeliklere aykırı olarak binanın çok yakınına tesis eden davalı Kurumun kusur, katkı ve sorumluluğunun olduğu, müvekkilinin ve diğer davalı ...'ın işlerini ayırdıklarını, bu nedenle de müvekkilinin ağabeyi ...'a husumet tevcih etmenin doğru ve yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü cevap dilekçesinde, müvekkili Şirket tarafından enerji nakil hattının, kural, tüzük ve yönetmeliklere uygun şekilde tesis edildiği, bu nedenle de çelik sacın enerji nakil hattına temas etmesindeki kusur, katkı ve sorumluluğunun davacı tarafın kendisine ve diğer davalı tarafa ait olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü cevap dilekçesinde, müvekkili Şirket tarafından enerji nakil hattının, kural, tüzük ve yönetmeliklere uygun şekilde tesis edildiği, bu nedenle de çelik sacın enerji nakil hattına temas etmesindeki kusur, katkı ve sorumluluğunun davacı tarafın kendisine ve diğer davalı tarafa ait olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile SGK Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporlarında davacının maluliyet oranının %46 olarak belirlendiği, maluliyet oranları arasında çelişki bulunmadığından maluliyet oranının %46 olarak kesinleştirildiği, 20.12.2018 tarihli bilirkişi raporu ile son tarihli bilirkişi raporundaki değerlendirmeler aynı doğrultuda olduğundan ve de oluşa ve dosya kapsamına uygun bulunduğundan davalı ... %50, davalı ... %40, davacının %10 kusurlu ve davalı ...'ın kusurunun bulunmadığının kabul edildiği, hesap raporu ile kazazedenin maddi zararın 1.020,778,21 TL olduğunun belirlendiği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tarafların kusur durumu, kaybedilen çalışma gücü kaybının neredeyse %50 ye yaklaşan bir oranda oldukça yüksek olduğu, davacının yaşı, kazanın ağırlığı, kaza tarihi, kazanın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek tazminatın genel ilkeleri dikkate alındığında yaşadığı elem ve üzüntünün telafisi amacıyla manevi tazminatın takdir edildiği, davalı ...'ın dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunmadığından davanın ... yönünden reddine karar vermek gerektiği, dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunan davalılar ... ve ...'ın müşterek ve müteselsil olarak maddi ve manevi tazminattan sorumlu olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davanın davalı ... yönünden reddine, 1.020,778,21 TL maddi tazminatın ve 100.000.00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 27.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF