muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2744, Karar No: 2023/5028, Tarih: 05.04.2023

Uyuşmazlık, arabuluculuk dava şartı, davalı Kurum ile dava dışı şirketler arasında bir asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı, ücretin tespiti ve ücret farkı alacağının hesabı, zamanaşımı, harç, yargılama gideri, faiz ve vekâlet ücreti noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi.

2. 4857 sayılı Kanun'un "Tanımlar" kenar başlıklı 2 nci maddesinin yedinci fıkrası şöyledir:

"Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde ... ... ve bu ... için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile ... aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, ... sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu ... sözleşmesinden ... yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur."

3. Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin "Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulma şartları" kenar başlıklı 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi şu şekildedir:

"Alt işverene verilen ..., işyerinde mal veya hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olmalıdır. Asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi durumunda ise, verilen ... işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir ... olmalıdır."

4. 4857 sayılı Kanun'un 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 6098 sayılı ... Borçlar Kanunu'nun 147 nci maddesi, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 1 vd. maddeleri, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi.

5. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/11711 Esas, 2021/16013 Karar sayılı ilâmı.

6. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 18.01.2018 tarihli ve 2017/93 Esas, 2018/545 Karar sayılı ilâmı.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

6. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 18.01.2018 tarihli ve 2017/93 Esas, 2018/545 Karar sayılı ilâmı.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava açılmadan önce arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 11.09.2019 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek 14.10.2019 tarihinde somut dava açılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporunda, dava konusu alacaklara ilişkin hesaplama 30.09.2019 tarihine kadar yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir. Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra, ihtilaf konusu olan son tutanak tarihi ile hesaplamaya esas alınan tarih arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında; bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Taraflar arasında işçinin ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve davacının fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesince; davacının ücretinin 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi uyarınca yazılı rızası olmaksızın düşürülemeyeceği gerekçesiyle ve düşürülmeden önceki ücret miktarının ihale sözleşmesinde “asgari ücret+asgari ücretin belirlenen ... fazlası" şeklinde belirlenmesinden hareketle; ödenmesi gereken ücret miktarı, her dönem için o döneme ait asgari ücret esas alınarak “brüt asgari ücret+asgari ücretin fazlası” olarak kabul edilerek hesaplanmıştır.

4. İhale şartname veya sözleşmesinde belirlenen ücretin etkisi ile ilgili olarak Dairemizce yeniden yapılan değerlendirmede; işçinin ihale ile belirlenen ücreti talep edebileceği, ancak bu ücretin asgari ücretle irtibatlandırılması durumunda, sonraki ihalede asgari ücretle bağlantı kurulmadığı takdirde ihalenin bitimi ile bu bağlantının kesileceği kabul edilmiştir. Diğer yandan, ... ihalede asgari ücretle bağlantıda daha düşük bir katsayının belirlenmesi durumunda ise 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi uyarınca bu ücretin altına düşmemek kaydıyla, asgari ücretle bağlantısı kesilen önceki ücretin uygulanmasına devam edilmelidir.

5. Somut uyuşmazlıkta dosya içerisinde, ihale ile ücret belirlenmesi dışında davacının ücretinin artırılacağına ilişkin bir ... sözleşmesi bulunmamaktadır. Bu nedenle davacıya ödenmesi gereken ücret miktarının, (4) numaralı paragrafta belirtilen hususlar dikkate alınarak hesaplanması gerekir. Hâl böyle olunca; davacının düşürülmeden önceki en son ücreti, sonraki dönemler için asgari olarak ... şekilde ödenmesi gereken ücret miktarı olarak kabul edilmeli, ... ihalede asgari ücretle bağlantıda daha düşük bir katsayı belirlendiğinden ... ihale ile belirlenen ücretin de altına düşmemek kaydıyla, asgari ücretle bağlantısı kesilen önceki ücretin uygulanmasına devam edilerek fark alacak hesabı yapılmalıdır. Bunun yerine ödenmesi gereken ücret miktarının, her dönem için o döneme ait asgari ücret esas alınarak “brüt asgari ücret+asgari ücretin fazlası” şeklinde kabul edilerek hesaplama yapılması hatalı olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25459, Karar No: 2025/8135, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/25459 E.  ,  2025/8135 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/47 E., 2022/1231 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kütahya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/286 E., 2020/295 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Kütahya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/590, Karar No: 2017/2848, Tarih: 20.09.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/590 E.  ,  2017/2848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Hükümlü ...'ın 6459 sayılı kanundan faydalanmak isteğine ilişkin talebinin reddine

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ..., 13.06.1998 tarihinde maktül Sinan Temelterek’i kasten öldürmekten Develi Ağır Ceza Mahkemesinin 04/02/1999 tarih ve 1998/64 Esas 1999/91 Karar sayılı kararı ile 24 yıl 12 Ay hapis cezasına hükümlü iken, Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 12/07/2002 tarih ve 2002/463 D.İş. sayılı kararı ile 25/03/2002 tarihinden geçerli olmak üzere şartla tahliyesine karar verildiği, şartla tahliye edilen sanığın infaz dosyası Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığında bihakkın tahliye tarihi olan 02/10/2023 tarihini beklemekte iken, sanık 17/05/2009 tarihinde başka bir suç işlediğinden, sanık hakkında Kayseri 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 17/03/2011 tarih ve 2011/67 esas, 2011/83 karar sayılı ilamı ile 20 yıl hapis cezasına hükmolunduğu, Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.11.2012 tarih ve 2012/615 D.İş. sayılı kararı ile CGİK 107/12-13 maddeleri gereği şartla tahliyesi geri alındığı, sanığın 30.04.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Yasanın geçici 5. maddesi kapsamında uyarlama talebinde bulunduğu ve Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2013 tarih 1998/64 E. 1999/91 K sayılı ek kararı ile talebin reddedildiği, hükümlünün 09.02.2015 tarihli itirazı üzerine Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2015 tarihinde itirazı reddettiği, bu kez hükümlü vekilinin 02.12.2016 tarihli dilekçesi ile Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2013 tarihli ek kararını temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede:

Hükümlü hakkında verilen koşullu salıverme kararının geri alınmasına ilişkin karar 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107/15-son maddesi uyarınca temyizi kabil olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi bulunduğundan, mahallince değerlendirme yapılması için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15897, Karar No: 2017/1682, Tarih: 13.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/15897 E.  ,  2017/1682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı firmadan koltuk ve yemek odası takımı aldığını, ürünlerin üretim nedenli kusurlu olduğunu, firmaya başvurmasına karşın müdahalede bulunulmadığını ileri sürerek fatura tutarı 6900,00 TL nin davalıdan tahsilin istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının davalıya ödediği 6900,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı firmadan alınan ürünlerin ayıplı olduğu iddiası ile açılmış bedel iadesi istemine ilişkindir. Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)'un 4. maddesinde yer almaktadır. Anılan maddenin birinci fıkrasında; "Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir." denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa ya da sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği ya da olmaması gereken vasıfların olmasıdır. Malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun'la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun'un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması gerekmektedir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun'un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Mahkemece, dava konusu ürünler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış düzenlenen rapor doğrultusunda karar verilmiş ise de; ayıbın açık ayıp mı gizli ayıp mı olduğu hususunda yeterli bir inceleme yapılmamıştır. Bu durumda mahkemece, dava konusu ürünler üzerindeki ayıpların açık ayıp mı gizli ayıp mı olduğu hususu tespit edilmeli, bu yönde ek rapor yahut gerekmesi halinde yeniden rapor tesisine gidilerek ihbar süreleri de dikkate alınmak kaydı ile sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 118,00 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8763, Karar No: 2019/13748, Tarih: 19.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/8763 E.  ,  2019/13748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davalının 01.07.2013 tarihinde Ticari ve Askeri Ürün Geliştirme Müdürlüğünde şasi geliştirme mühendisi olarak işe alındığını, davalının şirketin kurmuş olduğu ilişkiler zincirinde tedarikçiler ile müşteriler arasında önemli bir görev üstlendiğini, davalının kendi arzusu ile istifa ederek işten ayrıldığını, davalının ayrıldıktan hemen sonra ... firmasında çalışmaya başladığını, söz konusu firmanın müvekkili şirket ile aynı işi yaptığını ve rakip bir kuruluş olduğunu, davalının şasi geliştirme mühendisi olduğundan müvekkili şirketin tüm ticari sırlarına hakim olduğunu, davalıya imzalatılmış olan taahhütname ve içerdiği müeyyideyi hatırlatan ve sorumluluğunu yerine getirmemesi neticesinde bu davanın açıldığını, taraflar arasında düzenlenen rekabet yasağı sözleşmesinde iş sözleşmesinin sona ermesinden itibaren davalının 1 yıl süre ile benzer ve ilgili bir işyerinde çalışması halinde 12 aylık brüt ücreti olan 48.000.00 TL tutarında cezai şart ödeneceğinin öngörülmesi nedeniyle bu miktarın davalıdan tazminini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Rekabet yasağının işçinin iktisadi geleceğini tehlikeye düşürmemesi için süre, yer ve işin türü bakamından duruma göre sınırlandırılması gerektiğini, sınırlamanın işin ve hatta işçinin niteliğine göre belirlenmesi gerektiğini, rekabet yasağı ile ilgili 6. Madde işin türü bakımından herhangi bir sınırlama içermediğini, Yargıtay'ın karalarında belirttiği üzere rekabet yasağında işin türü bakımından bir sınırlama olmadığından geçersiz olduğunu, davacının ... şirketinde Motor ve Aktarma organları bölümünde Motor Sistem Mühendisi olduğunu, Şasi geliştirme mühendisliğinden tamamen farklı bir konumunda olduğunu, davacının mühendislik çalışmaları yaptığını, işinin bilim konusu olduğunu, tedarikçi-üretim-müşteri zincirinden bağımsız çalıştığını, davacının ticaretle uğraşmadığını, ticari sırlara hakim olmasının söz konusu olmadığını, istenilen cezai şartın ağır ve fahiş olduğunu, rekabet yasağı 6. maddede Yargıtay'ın kararlarında görüldüğü üzere rekabet Türkiye sınırları ile sınırlandırıldığından ilgili maddenin geçersiz olduğunu, rekabet yasağının işverene ait işlerden hangisi yada hangileri ile sınırlandırıldığını net biçimde belirtilmesi gerektiğini, çalışma alanlarının ucu açık bırakıldığını, teknik sırların işvereni zarara uğratmasının söz konusu olmadığını, sadece işçinin aleyhine konulan cezai şartın geçersiz olduğunu, tüm bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dava, davacı işçinin rekabet yasağını ihlal ettiği iddiasına dayanmaktadır.  Davacının iddiası ve davalının savunması, davacının rekabet yasağını ihlal ettiği iddia edilen davranışının açık biçimde iş akdinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğu; bu davranışın, hizmet akdinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 444. ve 447. maddeleri (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348.maddesi) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c. (mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3.) maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır. (HGK 27.2.1013 gün ve 2012/9-854 E. 2013/292 K.)

Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde ticaret mahkemeleridir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan rekabet etmeme yasağına aykırı davranması nedeniyle cezai şart tazminatı talep etmiştir. Bu istemle ilgili, HGK’nun 27.2.2013 gün ve 2012/9-854 Esas 2013/292 Karar sayılı kararı gereğince, Ticaret Mahkemeleri görevli olduğundan, mutlak şekilde ticaret mahkemelerinin görevine giren davada görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,19/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12356, Karar No: 2011/21161, Tarih: 14.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/12356 E.  ,  2011/21161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, hüküm davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve ecrimisil bedelinin belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın imar planına göre; 7 metre genişliğindeki yolda kalan kısmının Gölcük Belediye Başkanlığının, 20 metre genişliğindeki yolda, dere yatağı ve dere yatağı ile bütünlük taşıyan park alanında kalan kısımlarının ise Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanlığının sorumluluğunda olduğu anlaşıldığından taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin bu sorumluluk alanları uyarınca davalılardan tahsili gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idareler vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere geri verilmesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.