muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8684, Karar No: 2009/11483, Tarih: 05.11.2009

Ancak, daha sonra elde edilen 25.06.2008 tarihli ziraat mühendisi bilirkişi H. K.. raporunda, tutanağa geçen mahkeme gözlemi ile bununla örtüşen 27.06.2005 tarihli ilk ziraat mühendisi bilirkişi D. K.. tarafından tanzim edilen raporda belirtilen hususlara mübayenet teşkil edecek şekilde rapor tanzim edilip mahkemece de anılan son rapor hükme esas alınmak suretiyle sarı ile gösterilen çekişme konusu yerler bakımından açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, HUMK.nun 286. maddesi hükmü uyarınca hakim bilirkişi raporlarıyla bağlı değildir. Elde edilen son bilirkişi raporu gerek mahkeme gözlemine, gerekse diğer bilirkişi raporuna ters düşmektedir. Mahkeme gözleminin yer aldığı tutanağın aksi de iddia ve ispat edilmemiştir. O halde, bu gözlem ve onu teyit eden 1. rapor ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, “sarı renkle” gösterilen yerler ve bu kısım içinde kalan çekişme konusu taşınmazlar bakımından gerek 3402 sayılı yasanın 14 ve 17. ve gerekse 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 713. maddesinde öngörülen kazandırıcı zaman aşımı ile iktisap koşullarının davalılar yararına gerçekleştiğini kabule olanak yoktur.

Hal böyle olunca; 18.06.2008 tarihli fen bilirkişi M. A.. raporunda “sarı renkle” gösterilen çekişmeli taşınmazlar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir. Davacı hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12255, Karar No: 2015/9159, Tarih: 18.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/12255 E.  ,  2015/9159 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ....nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarınının reddine.

2.Bilindiği üzere, her iki tarafın da bozmaya uyulması yönündeki beyanları ve mahkemenin de bozmaya uyma kararı, taraflar yönünden usulü kazanılmış hak doğurur. Usulü kazanılmış hakkın varlığı halinde mahkemece bunun ihlali anlamına gelecek şekilde hüküm kurulamaz.

Daha açık ifadeyle; 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da açıklandığı üzere bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyulması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü meydana gelir. Usulü kazanılmış hak olarak tanımlayacağımız bu durum mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararındaki esas çerçevesinde işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirir. Uzun yıllardan beri Yargıtay uygulamaları ve öğretide benimesenen usulü kazanılmış hak müessesi, usul hukukunun dayandığı vazgeçilmez ana temellerinden biridir. Bu kuralın uygulanmasında bazı istisnalar öngörülmüştür. Bunlara örnek verilecek olursa, mahkemece Yargıtay Dairesi bozma kararına uyulduktan sonra görülmekte olan davaya uygulama imkanı bulunan yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı çıkması, 04.02.1959 gün 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere hükmüne uyulan bozma kararından sonra göreve ilişkin yeni bir yasal düzenlemenin getirilmiş olması, usulü kazanılmış hak gereğince uygulanması gereken bir kanun hükmünün sonradan (hüküm kesinleşmeden önce)Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi, işin kamu düzenini ilgilendirmesi ve en önemlisi ve somut olayda uygulanması gereken maddi yanılgıya dayanan bozma kararına uyulması hallerinde usulü kazanılmış hak meydana gelmez.

Maddi hata (hukuki yanılma) maddi veya hukuki bir olayın olup olmadığı veya koşul veya niteliklerinde yanılmayı ifade eder. Burada belirtilen maddi yanılgı kavramındaki amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, hernasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgıdır. Yargıtay denetimi sırasında uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın tarafların da, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda, yanlış algılama sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda açık maddi yanlışlık sonucu verilen Yargıtay bozma kararına mahkemece uyulması dair karar, bozma kararı lehine olan taraf için usûli kazanılmış hak doğurmaz.

Davacıya 28/05/2009 tarihinde iş sözleşmesinin 31/07/2009 tarihinde sona ereceği bildirilmiş olup Dairemizce bu husus gözden kaçırılarak 07/07/2014 tarihli 2014/8194 E. 2014/15480 K sayılı kararla işverence yapılan fesih bildiriminin usulüne uygun ihbar öneli tanınmadığı gerekçesiyle davacının ihbar tazminatına hak kazandığı belirtilerek bozma kararı verilmişse de, kararın maddi hataya dayandığı, ihbar önelinin yasal sürelere ve usulüne uygun olduğu ihbar tazminatı talebinin reddi gerektiği anlaşıldığından maddi hataya dayalı bozma sebebi taraf lehine usulü kazanılmış hak sağlamayacağından ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ....na iadesine, 18/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4764, Karar No: 2013/6290, Tarih: 11.10.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4764 E.  ,  2013/6290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikâyetçi vekili borçlunun üçüncü kişideki parasının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde ilk on bir sıraya alınan alacakların sıralarının hatalı olduğunu, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyanın ikinci sırada olması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunanlar vekilleri şikâyetin reddini istemişlerdir.

... Mahkemesi'nce iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçinin sıra cetvelinde ikinci sıraya yazılması gerektiği, şikayet olunan ...'nün haczinin paranın yatırıldığı tarihten sonra konulduğu ve cetvele giremeyeceği gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline, sıra cetvelinin ........2012 tarihli bilirkişi raporuna göre ... Müdürlüğü'nce düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikâyet olunanlardan ... temyiz etmiştir.

Sıra cetveline yönelik şikayetler kural olarak sıra cetvelinde kendisine pay ayrılan alacaklılara yöneltilmelidir; sıra cetveline göre dağıtıma katılamayacak kişiler aleyhine şikayet yoluna başvurulmasında korunabilir bir hukuki yarar bulunmamaktadır. Somut olayda şikâyet olunan ...’nün alacaklı olduğu dosyaya pay ayrılmadığından, aleyhindeki şikayetin reddi ile diğer yasal sonuçlara hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikâyet olunan ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere ........2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/795, Karar No: 2015/77, Tarih: 31.03.2015

**Ceza Genel Kurulu         2013/795 E.  ,  2015/77 K.**

* TAKSİRLE ÖLDÜRME

* TEMEL CEZANIN BELİRLENMESİ

* TEŞDİDİN DERECESİNDE YANILGIYA DÜŞME

* ORANTILI CEZA İLKESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 85

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 22

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 3

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 51

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 52

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 68

* KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 47

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 29

**"İçtihat Metni"**

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık M.. Ş..’in 5237 sayılı TCK’nun 85/1, 62 ve 53/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ilişkin, Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.06.2010 gün ve 522-361 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 18.04.2012 gün ve 15519-10408 sayı ile;

“Sanığın olay günü tek yönlü üç şeritli bölünmüş yolda giderken yaya üst geçidinin hemen altından yolun karşısına geçmeye çalışan 12 yaşındaki maktule aracının sağ ön köşesi ile çarparak ölümüne neden olması şeklinde gerçekleşen eylemde sanığın ikinci derecede kusurlu bulunduğu görülmekle, sanık hakkında ceza uygulaması yapılırken TCK'nun 61/1. maddesi ile bağdaşmayacak şekilde alt sınırdan fazlaca uzaklaşılması suretiyle temel cezanın tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 12.11.2012 gün ve 929-1030 sayı ile;

"Olay günü saat 07.00 sıralarında sanık M.. Ş..'in sevk ve idaresindeki ....plaka sayılı otomobil ile Gölbaşı yönünden Çiftlik kavşağı istikametine doğru seyir halinde iken Mevlana bulvarında bulunduğu sırada Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali karşısında yaya üst geçidi altında ailesi ile birlikte yoldan karşıdan karşıya geçmekte olan D.. Ç..' a çarparak ölümüne neden olduğu, iddia, olay yeri kaza tespit tutanağı, otopsi raporu, katılan ve vekilinin açıklamaları, sanık ve müdafiinin savunmaları, tanıklar C.. Ş.., V.. A.., C.. A.., Ö.. K.., K.. S.. ve N. A.'ın yeminli açıklamaları, mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi N. T. N.'nun 07.11.2007 tarihli raporu, bilirkişi M. K.'in 07.08.2007 tarihli raporu, bilirkişi Prof. Dr. E. G'nun 29.09.2009 tarihli celsedeki yeminli beyanı, Ankara Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi'nin 26.03.2009 gün ve 2009/2433-730 sayılı raporu, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi'nin 29.12.2009 gün ve 7783 sayılı raporu, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi'nin 09.04.2010 gün ve 1847 sayılı raporu vs. tüm dosya kapsamı ile sanığın tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu ölüme neden olma suçunu işlediği sübuta ermiştir.

Olayın olduğu yer Ankara'da AŞTİ’nin önüdür. AŞTİ’nin önü olmasına rağmen, olay sabahın ilk saatlerinde meydana gelmiş olduğundan yol boştur, üç şeritlidir. Yaya geçidi bulunmaktadır. Ancak Ankara'da yaya üst geçitleri kullanılmamaktadır. Örneğin Meşrutiyet Caddesinde iki adet yaya geçidi olmasına rağmen yayaların bu geçitleri kullanmadığı herkes tarafından bilinmektedir. Meşrutiyet'ten geçen araçlar bunu bildikleri için çok yavaş seyretmektedirler Bu nedenle yaya geçitleri kabul görmemiştir. Sanığın bu durumu bilmesi gerekir. Kaldı ki olayın meydana geldiği yer şehir merkezidir. Sürat sınırlıdır. Diğer yandan boş olan üç şeritli bir yolda seyreden bir kişinin yola sığamama gibi bir sorunu da yoktur. Doğal olan en sol şeritten yolun kat edilmesidir. Sanık bunu da yapmamıştır. Yaya birikimini karşıdan gören bir kişinin yayaların yanlarında bulunan çocukların olabileceğini ve çocukların yola atlama yapabileceğini var sayması gerekir. Bunların hiçbirisi yapılmamıştır. Sanık gerekli özeni göstermemiştir. Normalin çok üzerinde hızlı seyreden sanığın mütevvefayı görmediği, ya da sonradan fark ettiği için çarpma meydana gelmiştir. Tarafları tanımayan taksi şoförü H.. A.. yeminli beyanında, mütevvefanın kaldırımdan adımını atar atmaz 120-130 km hızla gelen sanığın mütevvefaya vurduğunu, 80-100 metre sonra durabildiğini, yolun boş olduğunu, hiç bir araç olmadığını belirtmiştir. Bu beyan dosyadaki diğer tüm kanıtlara ve olayın oluşuna uygundur. Bu durumda:

- Sanık çok hızlıdır,

- Kendi şeridinden gitmemiştir,

- Yayaları görünce yavaşlamamıştır,

- Yol boştur, hiç bir araç yoktur,

- Yaya geçidini görünce yavaşlamamıştır,

- Dalmış olma olasılığı vardır.

Yüksek Daire, '... alt sınırdan fazlaca uzaklaşılması' nı bozma nedeni yapmıştır. Bunu da TCK'nun 61/1. maddesine dayandırmıştır.

Üç şeritli boş olan yolda, sabahın erken saatlerinde 120-130 km hızla giderek mütevvefaya çarparak onun ölümüne neden olan sanığın ağır zarar meydana getirdiği, konunun önemli ve değerli olduğu, izahtan varestedir.

Sanığın tali kusurlu olduğuna ilişkin rapor, olayın somut olarak tespit edilen kanıtlar karşısında oluşa uygun düşmemiştir. Esasen mahkememiz bu durumu da gözden uzak tutmamış üst sınırdan verilmesi gerekli ceza (altı yıl) verilmemiştir" gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının 29.11.2013 gün ve 19615 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın 4 yıl hapis olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir

İncelenen dosya kapsamından;

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 2 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık hakkında temel cezanın 4 yıl hapis olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir

İncelenen dosya kapsamından;

30.07.2007 günü saat 07.00 sıralarında Mevlana Bulvarı üzerinde Gölbaşı istikametinden, Çiftlik yol kavşağı yönüne seyretmekte olan sanık sürücü M.. Ş.. yönetimindeki 42 SH 701 plaka sayılı otomobilin AŞTİ yaya üst geçidinin altında sağ taraftan yola giren 1995 doğumlu yaya D.. Ç..’a çarparak ölümüne neden olduğu,

Kaza mahallinde yolun meskun mahal sınırları içerisinde, 10,80 metre genişlikte, düz, tek yönlü ve asfalt kaplamalı olduğu, yol şerit çizgilerinin ve orta refüjde demir bariyerlerin bulunduğu, trafik ışık sistemi ile işaret levhasının olduğu, görüşe engel bir durumun bulunmadığı, yaya kaldırımının bulunduğu, banketin bulunmadığı, yaya üst geçidinin olduğu, yaya geçidinden hemen sonra yol genişliğinin 12 metreye çıktığı, kaza sırasında vaktin gündüz, havanın açık ve zeminin kuru olduğu,

Kaza tespit tutanağında; çarpma noktasının yolun 4,5 metre içinde orta şeridin hemen hemen ortasında işaretlendiği, ölenin düştüğü yerin çarpma noktasının 11 metre sağ çaprazı, çarpma sonrası aracın durduğu yerin ise çarpma noktasına 45 metre uzaklıkta yolun sağı olarak gösterildiği, zeminde gerek çarpmadan önce gerekse çarpmadan sonra oluşmuş fren izine rastlanılmadığı, yapılan değerlendirmede ölen D.. Ç..’a 04. kodlu “taşıt dışında seyahat etmek” ve 02. kodlu “habersiz inmek veya binmek” kusurlarının yüklendiği, sanık sürücü M.. Ş..’e ise kusur izafe edilmediği,

Olay yeri görgü ve tespit tutanağında; ölenin asfalt üzerinde yattığı, etrafında kan birikintilerinin olduğu, ayakkabısının yol kenarında olduğu, plakalı aracın ön camının komple patlamış, sağ ön çamurluk ve tamponun kırılmış vaziyette ölenden yaklaşık 25-30 metre ileride durduğunun belirtildiği,

Dosya içerisinde bulunan fotoğraflardan ölenin olay yeri görgü tespit ve kaza tespit tutanağında tarif edilen yerle uyumlu olacak biçimde üzerine beyaz bir örtü örtülmüş olarak yolun içinde yatmakta olduğunun görüldüğü,

Dosya içerisinde bulunan fotoğraflardan ölenin olay yeri görgü tespit ve kaza tespit tutanağında tarif edilen yerle uyumlu olacak biçimde üzerine beyaz bir örtü örtülmüş olarak yolun içinde yatmakta olduğunun görüldüğü,

Soruşturma aşamasında alınan trafik bilirkişisi mühendis M. K’in 07.08.2007 tarihli raporunda; ölen yaya D.. Ç..’ın vaktin gündüz, taşıt trafiğinin yoğun olduğu yol kesiminde, yakınında bulunan yaya üst geçidini kullanarak geçiş yapması gerekirken aksine hareketle orta refuj üzerinde yayaların geçişini engellemek üzere konulan demir bariyerlere rağmen, yaya geçidinin olmadığı ve yaya geçişine uygun olmayan bir kesim olduğu, taşıt yoluna girmeden önce, geçiş önceliğinin taşıtlara ait olduğunun bilinciyle, yolu kontrol etmesi ve taşıt trafiğini kontrol ederek taşıtların geçişini beklemesi ve yolun yaya geçişine uygun hale geldikten sonra yola girmesi gerekirken, aksine davranarak yaklaşmakta olan sanığın aracının uzaklık ve hızını göz önünde tutmadan, geçişini beklemeden, kendi can emniyetini tehlikeye sokarak yola kontrolsüzce ve ani giriş yapmakla 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 68/b maddesini ihlalle olayda birinci derecede kusurlu olduğu, sanık sürücü M.. Ş..'in ise, yönetimindeki araç ile olay yeri meskun mahal içinde seyri sırasında, dikkatsiz ve tedbirsiz davranarak yasaların izin verdiği hız limiti üzerinde seyir ettiği, aracın hızını yük ve teknik özelliğine, görüş, yol hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmadığı, olay yerine geldiği sırada, seyir yönüne göre sağdan sola doğru geçmeye çalışan ve 10.80 metre genişliğindeki yolun sağ kenarına 4,5 metre mesafede bir noktada fren tedbirine başvurmada geç kalarak yayaya çarparak 11 metre savrulmasına neden olup 45 metre sonra duruşa geçerek sebebiyet verdiği olayda, aynı kanunun 52/b (Hızın gerekli şartlara uygunluğunu sağlamak) maddesine aykırı davranarak olayda ikinci derecede kusurlu olduğunun,

Yargılama sırasında yapılan keşfe katılan trafik bilirkişisi teknisyen N. N.’nun 07.11.2008 tarihli raporunda; ölen yaya D.. Ç..’ın 2918 sayılı Kanunun 68/b maddesi ile mevcut yaya üst geçidi dışından taşıt yolunun karşısına geçmesi yasaklandığı halde, bu maksatla orta refüj üzerindeki ikaz işaretine aldırış etmeksizin, yaklaşan taşıtların uzaklık ve hızlarını göz önüne almadan ve güvenle duramayacak kadar yaklaşan taşıta rağmen, dikkatsiz ve tedbirsiz bir şekilde geçme teşebbüsü sırasında solundan süratle yaklaşan sanığın yönetimindeki taşıtın çarpmasına maruz kalması şeklinde cereyan eden ve yaşamını yitirmesi ile neticelenen bu trafik kazasında birinci derecede, sanık sürücü M.. Ş..’in ise kendisinin Cumhuriyet savcısı huzurundaki samimi ifadesinden, tanık beyanlarından, olayın cereyan tarzı ile yaya çocuğun ve taşıtının kaza sonrası savrulma yerlerinden, hızının, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 100. maddesinde, yerleşim bölgesi için öngörülen 50 km/saat’in çok üzerinde olduğu ve bu davranışı ile 2918 sayılı Kanunun 51. maddesini ve önceden yolun ortasında gördüğünü beyan ettiği yayalarla yaya geçidine yaklaşmasına rağmen hızını azaltmamak suretiyle de 52/a-b maddesini ihlal ettiği, bu davranışlarıyla olayın önlenebilirliğini imkânsız kılarak seyrine göre sağdan sola doğru geçmekte olan yayaya, ifadesinde ileri sürdüğünün aksine direksiyon manevrasına tevessül etmediği gibi fren ve korna ikazı da söz konusu olmaksızın, 4,5 metre kat ettiği yerde, taşıtının sağ ön kısmı ile çarparak 11 metre ileriye savurması şeklinde cereyan eden ölümlü trafik kazasında ikinci ( tali) derecede kusurlu olduğunun,

Katılanların talebiyle bilirkişi Prof. Dr. E. G düzenlenen özel raporda; sanık sürücünün aşırı hız yapmasının, yaya olasılığını düşünerek hızını azaltmamasının olayda birinci derecede etken olduğu, olayın can kaybı ile sonuçlanmasının tek sebebinin sanığın hızının çok yüksek olması olduğu, yayaların taşıtlara ilk geçiş hakkını vermesi zorunluluğu olmakla beraber çok hızlı gelen bir araç için yayanın alabileceği bir önlem bulunmadığı gibi kaçmasının da olası olmadığı, yol kenarında dururken gelip çarpan araca ise yapabileceği bir şey bulunmadığı, asli ve tali kusur irdelemesi yapılmamakla birlikte raporun tümü itibarı ile zımnen sanık sürücü M.. Ş..’in tam kusurlu olduğu, ölenin ise kusursuz olduğunun,

Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı’nın 26.03.2009 tarihli raporunda; sanık sürücü M.. Ş..’in sevk ve idaresindeki otomobil ile yaya üst geçidi olan meskun mahalde Mevlana Bulvarını takiben seyrini sürdürürken, ifadesindende anlaşılmakla; hızını mahal şartlarına göre ayarlamadığı, mahal şartları üzerinde seyredip bu haliyle yola giren yayaları gördüğü halde uyarıda bulunmayarak önlemsizce çarpması neticesinde meydana gelen olayda dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı hareketleriyle Karayolları Trafik Kanunun 47/d ve 51. maddelerine aykırı davranak ikinci derecede, ölen yaya 1995 doğumlu D.. Ç..’ın ise yayaların karşıdan karşıya geçmek için üst geçidi kullanması gerektiren ikaz levhasını ve yayaların demir bariyerle geçişinin yasaklandığı yerde hemen yakınlarında bulunan yaya üst geçidini kullanmayıp kendi can güvenliğini tehlikeye atacak tarzda bu yerde hatalı tehlikeli ve kurallara aykırı biçimde yola girerek hızla gelen otomobilin çarpmasına maruz kaldığı olayda dikkatsiz, tedbirsiz kurallara aykırı hareketleriyle birinci derecede kusurlu olduğunun,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nin 29.12.2009 tarihli raporunda; sanık sürücü M.. Ş..’in sevk ve idaresindeki otomobille seyri sırasında hızını mahal şartlarına göre ayarlaması, müteveffa yayayı fark ettiğinde ikazda bulunup zamanında fren tedbiri alarak kazayı önlemeye çalışması gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmeyerek kendi ifadesi, tanık ifadeleri ve olayın oluş şeklinden de anlaşıldığı gibi hızlı bir şekilde seyredip yola giriş yapan müteveffaya önlemsiz vaziyette çarpması nedeniyle tali derecede, ölen yaya D.. Ç..’ın ise karşıya geçmek için mevcut yaya üst geçidini kullanması, geçiş yaptığı kısımda yolun tamamını iyice kontrol etmesi, gelen araçların hız ve mesafelerine dikkat etmesi, ilk geçiş hakkını gelmekte olan sanık idaresindeki araca vermesi gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmeyerek kontrolsüz bir şekilde kaplamaya girip olaya sebebiyet vermesi nedeniyle asli derecede kusurlu olduğunun,