muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5822, Karar No: 2016/4992, Tarih: 31.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5822 E.  ,  2016/4992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı temsilcileri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalının işyerinde kaçak elektrik kullandığının tespit edildiğini, kaçak elektrik bedelinin tahsili amacıyla başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek; itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile takibin 4.319.80 TL asıl alacak üzerinden devamına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı taraf temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı tarafın aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesinde; “Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği" açıklanmıştır.

20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasının amaçlandığı belirtilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun'nun 21/05/2014 gün, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı; öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,gerekçeleriyle; elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı, diğer bir ifadeyle kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Dairemizce de, anılan Genel Kurul kararındaki ilkeler benimsenerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.( 3.Hukuk Dairesi Dairesi'nin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar sayılı kararları)

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirmektedir. Anayasamızın 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı düzenlenmiştir. Nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payınında kanunla getirildiği ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir. Elektrik Piyasası Kanunun temel ilkeleri çerçevesinde amaçlanan hususun; 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup; aksine, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmemiştir. EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Öte yandan, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun 21/03/2003 tarih 122 sayılı ve 29/12/2005 tarih 622 kurul kararlarına göre; kaçak elektrik enerjisi kullananlara, (kaçak bedeli tahakkukunun) dahil olduğu abone grubu üzerinden aktif enerji bedelinin (1,5) katı olarak, tekerrürü hâlinde ise (2) katı gözönüne alınarak hesaplanacağı hüküm altına alınmıştır. EPDK'nun bu kararından da anlaşıldığı üzere kaçak kullanımlarda kaçak tahakkuku normal kullanım bedelinin (1,5) katı, kaçak kullanımın tekrarı hâlinde ise (2) katı olarak hesaplanmaktadır. Elektriği kaçak kullananlar kurul kararı gereğince, kaçak bedelini cezalı bedel üzerinden ödemektedirler. O halde, kaçak bedelinin ayrıca, kaçak elektrik kullanmayan abonelerden de tahsili sonucunu doğuracak şekilde tahakkuk yapılması; hak, nesafet ve genel hukuk ilkeleri ile bağdaşmaz.

Somut olaya gelince; mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi tarafından düzenlenen raporda; dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilerek hesaplama yapılmış, ayrıca bilirkişi raporunda, hesap edilen kaçak enerji bedeline, ne kadar kayıp-kaçak bedelinin ilave edilip edilmediği hususunda bir açıklmada bulunulmamıştır.

Hal böyle olunca; mahkemece; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, daha yüksek tarife üzerinden hesaplanan kaçak tüketim bedeli yanında, kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedellerinin tahsil edilemeyeceği kabul edilip, kaçak tahakkukuna; kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden, Yargıtay denetimine açık ve bilimsel verilere uygun şekilde bilirkişiden alınacak ek rapor doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, aksine gerekçelerle karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/433, Karar No: 2011/834, Tarih: 18.02.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/433 E.  ,  2011/834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ..., ... ... ile davalı ... ... mirasçısı ... (...) tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş ise de oluşturulan hüküm usul hükümlerine uygun düşmemiştir.

Somut olayda 898 parsel sayılı taşınmaz gerekçeli kararda ..., ..., ... ... ve ... adlarına, kısa kararda ise ..., ..., ..., ... ..., ..., ..., ... ..., ... ..., ... adlarına tesciline karar verilmiştir. Bu olgu gözetildiğinde 8.10.2002 gün, 1990/124-2002/4 E.K. sayılı kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olduğu kuşkusuzdur. Konuya ilişkin 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma sebebi sayılacağı öte yandan yerel mahkeme bozmadan sonra önceki karara bağlı olmaksızın çelişikliği (tenakuzu) gidermek kaydı ile vicdani kanaatine göre hüküm oluşturacağı vurgulanmıştır. Bu olgular dikkate alındığında kısa kararla uyumlu olmak üzere (çelişkisiz) gerekçeli kararın oluşturulmaması isabetsiz olduğu gibi 893, 894, 895, 896, 897, 898 ve 899 parsel sayılı taşınmazların aynı hükümle hem davacılar adına hem de davalılar adına tapuya tesciline karar verilmesi dahi isabetsiz, davacılar ..., ... ... ile davalı ... ... mirasçısı ...(...)'nun temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre de sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 18.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16339, Karar No: 2020/8688, Tarih: 14.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16339 E.  ,  2020/8688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.01.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 04.06.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 25.06.2005 gününden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17023, Karar No: 2015/30737, Tarih: 09.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/17023 E.  ,  2015/30737 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/209768

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2011

NUMARASI : 2010/115 (E) ve 2011/258 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12/01/2010 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hem yüze karşı tehdit hem de imzasız mektupla tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, tanıklar Ü.. K.. ve İ. G.r'ün aşamalardaki anlatımlarında sanığın yüze karşı tehdit eylemini gerçekleştirdiğini belirtmelerine karşın; iddianameye konu edilen eylemin yalnızca imzasız mektupla tehdit olduğu ve bu mektubun da sanık tarafından gönderildiğinin belirlenemediği şeklindeki, dosya içeriği ile uyumlu olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan H.. K.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21258, Karar No: 2015/4943, Tarih: 18.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/21258 E.  ,  2015/4943 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını ve haksız prim elde etmek için depo elemanı ile anlaşarak gerçek olmayan satış yaptığı isnadıyla iş sözleşmesinin feshedildiğini böyle bir durumun söz konusu olmadığını feshin haklı ya da geçerli nedene dayanmadığını belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının depo elemanı ile anlaşarak haksız prim elde etmek için gerçek olmayan satış yaptığının tespit edildiğini ve bu haksız satışın ... Ecza Deposu tarafından da kabul edildiğini, Depo Adana Şube Müdürü tarafından bu satışın davacının ısrarla ricası, isteği ve kontrolü ile yapıldığının beyan edildiğini, davacının görev tanımına ve şirket yönetmeliğine uygun olmayacak tarzda ahlak ve dürüstlük kurallarına aykırı davrandığını, gerçekleşmeyen satış ile şirketin zarara uğramasına sebep olduğunun ve haksız prim kazancı elde ettiğinin tespit edilmesi üzerine 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-e bendi uyarınca bildirimsiz olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdine davalı işveren tarafından "haksız prim elde etmek amacı ile depo elemanı ile anlaşarak gerçek olmayan satış yapması" gerekçe gösterilerek son verildiği anlaşılmaktadır. Ancak davalı feshe gerekçe yapılan hususlarla ilgili somut bir delil sunmamış olup, dinlenen tanık beyanları da davacının böyle bir eylemde bulunduğunu ispatlar nitelikte değildir. Bu haliyle davalı işverenin haklı veya geçerli feshin varlığını kanıtlayamadığı sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir. Bu nedenle, geçerli fesih için söz konusu olabilecek sebepler, işçinin iş görme borcunu kendisinden kaynaklanan veya işyerinden kaynaklanan sebeplerle ciddi bir biçimde olumsuz etkileyen ve iş görme borcunu gerektiği şekilde yerine getirmesine olanak vermeyen sebepler olabilecektir. Sonuçta, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir".

Keza işçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

Dosya içeriğine göre tıbbi tanıtım temsilcisi olan davacının iş sözleşmesi depo ile anlaşarak gerçek olmayan satış üzerinden haksız prim elde ettiğinin tespit edildiği gerekçesiyle feshedilmiştir. Davacı tanığı S.. B..'ın 09.01.2014 tarihli duruşmadaki beyanında iadeye konu ilaçları depodan eczane sorumlusu olarak kendisi ve diğer çalışanların sipariş ettiğini, siparişleri faturası mukabilinde aldıklarını ve daha sonra satılamayacak düşüncesiyle bunların iade edildiğini belirten ifadesine karşın Eczacı ...vekilinin yazılı beyanında "... Ecza Deposundan ... ilaca ait bir sipariş vermemesine rağmen 31/12/2012 tarihli fatura ile ile MSD ilaca ait 50 adet Cerazette 75 MCG 28 TB fatura edildiğini, çok miktarda ilaç faturası geldiğinden ilk başta sipariş edilmeyen ilaçların fatura edildiğinin anlaşılamadığını ancak MSD ilaca ait 50 adet Cerazette 75 MCG 28 TB sipariş verilmediği anlaşıldığından 03.01.2013 tarihinde ... Ecza Deposuna diğer iade edilecek ilaçlarla birlikte iade edilmek üzere iade faturası düzenlenerek, aslında sipariş verilmediği halde düzenlenen sipariş iptal edilmiştir." şeklinde ifadeler yer almıştır. Başka bir ifadeyle davacının bu gerçek olmayan siparişe dayalı haksız satış nedeni ile menfaat teminine yönelik işlemler yaptığı açıktır. Davacının bu eylemleri sonucu taraflar arasında güven ilişkisinin zedelendiği, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işverenden beklenemeyeceği ve feshin en azından geçerli nedene dayandığı, işverenin haklı fesih savunmasının ileride açılması muhtemel tazminat davasında ayrıca değerlendirilebileceği anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerce davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan sebeplerle 4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi gereğince mahkemece verilen kararın bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı hükmün kurulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 24.30 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,40 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 121.75 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 18.03.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8866, Karar No: 2012/2185, Tarih: 17.02.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/8866 E.  ,  2012/2185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin işverence geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren genel merkezin fabrika yerleşkesine taşındığı, Yönetim Kurul Kararı ile yeni oluşturulan organizasyon düzeni gereğince iki genel müdür yardımcılığı için tek sekreterlik kadrosu ihdas edildiği için ve emekli olduğu dikkate alınarak iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece fesih gerekçesinde belirtilen iddialara ilişkin somut veriler bulunmadığı, feshin son çare olması gerektiği ilkesine uyulmadığı, işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış olanaklarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

Somut olayda, genel merkezin fabrika yerleşkesine taşınması sonucu bina ve ihtiyaçlar göz önüne alınarak yeniden yapılanma ve yeni organizasyon şemasının onaylanması sonucu iki genel müdür yardımcılığı sekreter sayısının bire düşürülmesi ve kadrosunun kapatılması nedeni ile sekreter sayısında fazlalık doğmuştur. Emekliliğe hak kazanmış olan davacının iş sözleşmesinin feshi geçerli nedene dayanmaktadır.

Somut olayda, genel merkezin fabrika yerleşkesine taşınması sonucu bina ve ihtiyaçlar göz önüne alınarak yeniden yapılanma ve yeni organizasyon şemasının onaylanması sonucu iki genel müdür yardımcılığı sekreter sayısının bire düşürülmesi ve kadrosunun kapatılması nedeni ile sekreter sayısında fazlalık doğmuştur. Emekliliğe hak kazanmış olan davacının iş sözleşmesinin feshi geçerli nedene dayanmaktadır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 310,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 17/02/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.