muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/194, Karar No: 2018/4107, Tarih: 05.04.2018

"Basın hürdür, sansür edilemez. Basımevi kurmak izin alma ve malî teminat yatırma şartına bağlanamaz.

Devlet, basın ve haber alma hürriyetlerini sağlayacak tedbirleri alır.

Basın hürriyetinin sınırlanmasında, Anayasanın 26 ve 27 nci maddeleri hükümleri uygulanır..."

şeklinde ifade ve basın özgürlüğü kavramlarının içeriği, kapsamı, sınırları ve kullanılması düzenleme altına alınmıştır.

T.C. Anayasası'nın "Düzeltme ve cevap hakkı" başlıklı 32. maddesi;

"Düzeltme ve cevap hakkı, ancak kişilerin haysiyet ve şereflerine dokunulması veya kendileriyle ilgili gerçeğe aykırı yayınlar yapılması hallerinde tanınır ve kanunla düzenlenir.

Düzeltme ve cevap yayımlanmazsa, yayımlanmasının gerekip gerekmediğine hâkim tarafından ilgilinin müracaat tarihinden itibaren en geç yedi gün içerisinde karar verilir." ,

5187 sayılı Kanun'un "düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır..." ve

"...Düzeltme ve cevabın birinci fıkrada belirlenen süreler içinde yayımlanmaması halinde yayım için tanınan sürenin bitiminden itibaren, birinci fıkra hükümlerine aykırı şekilde yayımlanması halinde ise yayım tarihinden itibaren onbeş gün içinde cevap ve düzeltme talep eden kişi, bulunduğu yer sulh ceza hâkiminden yayımın yapılmasına veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılmasına karar verilmesini isteyebilir. Sulh ceza hâkimi bu istemi üç gün içerisinde, duruşma yapmaksızın, karara bağlar..." hükümlerini amirdir.

Basın yoluyla işlenen suçlar nedeniyle görülen davalarda göz önünde bulundurulması gereken "basın özgürlüğü" kavramının içeriği ve hukuka uygunluk nedenlerine dair Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.02.2007 tarihli, 2007/7-28 E. - 2007/34 K. sayılı kararında;

"Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

"Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır.

Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir."

Haber verme hakkının hukuka uygun bir biçimde kullanılabilmesi için gereken ölçütler dört başlık altında toplanmaktadır.

Bunlar;

1- Haber gerçek olmalı,

2- Haber güncel olmalı,

3- Haberin verilmesinde kamu yararı bulunmalı,

4- Haberin veriliş biçimi ile özü arasında düşünsel bir bağ bulunmalıdır.

Bu unsurlar eleştiri hakkı yönünden de geçerlidir. Yani eleştirinin olabilmesi için, yazının gerçek olgulara dayanması, güncel bulunması ve bu haberin verilmesinde kamu yararı bulunması koşullarına bağlıdır..." şeklinde gözetilmesi gereken temel kriterlerden bahsedilmiştir.

Hal böyleyken, kendisinden düzeltme ve tekzip metni talep edilen mahkemece yapılması gereken, öncelikle tekzip metni yayınlanması talebiyle gelen dosyada mevcut haberin, (içeriğinde hakaret, iftira veya tehdit gibi başkaca atıflarda bulunulmasa, suç unsuru içermese bile) 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesi kapsamında "...kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılıp yapılmadığı.."nın tespit edilmesi, bu yönde ifadeler yoksa talebin reddi, bu yönde bir ihlal varsa o halde haberde ikincil inceleme konusu olan hukuka uygunluk nedeninin olup olmadığıyla, haberin "ifade ve basın özgürlüğü" kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesidir.

5187 sayılı Basın Kanunu'na göre, tekzip metni kararının alınması ve tekzibin yayınlanmasının sıkı şekil şartları ve kurallarına bağlanmasının amacı, kişinin haklarını ihlal ettiği okunduğu anda belli olan haberlerin acele biçimde haberi veren kişi tarafından geri alınması, düzeltilmesi ve saldırının daha fazla mağduriyete neden olmamasıdır. Bu hususta mahkemece verilecek kararda, haber içeriğinden açıkça anlaşılmıyorsa ayrıntılı şekilde haberin suç oluşturup oluşturmadığıyla ilgili bir inceleme veya değerlendirme yapılmasına gerek yoktur.

Kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal eden deyiminden; haberde, üstü örtülü de olsa toplumun geneli tarafından açıkça anlaşılabilen bir muhatabı olan bir kişi hakkında, hakaret, sövme gibi bir ifade, habere konu olan kişiden beklenmeyen ve toplumun değerleri karşısında kınanan bir eylem isnadı veya kişinin toplum içinde sahip olduğu şöhreti sarsacak, kişiyi açıkça küçük düşürücü ifadeler kullanılması, gerçeğe aykırı yayım deyiminden ise; okunduğu

anda toplumun geneli tarafından bilinen, maddi gerçeklerle ilgisi olmadığı açıkça anlaşılabilen olgu ve eylemlerin habere konu olan kişi tarafından gerçekleştirildiğine dair haberler anlaşılmalıdır. Haberin gerçekliği, sadece haberin yapıldığı anda bilinen ve görünen maddi gerçekliğe göre değil, toplumun bilgi birikimi, duyarlılık düzeyi ve ilgi alanlarına, toplum hafızasındaki yanılgılı veya yönlendirilmiş algıya göre de değişir. Toplumun genelinin hafızasında, haberin yapıldığı sırada dünya ve ülke genelinde gerçek olduğu bilinen, yaşandığı varsayılan maddi olgulara ve konjonktüre bağlı olarak haberin gerçekliği de değişebilir. Basın özgürlüğü, kişilerin zaten bildiği gerçeklerle değil, henüz öğrenmediği, öğrenilmesinde kamu yararı olan gerçekleri kişilere sunmakla eşdeğer bir görev görür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında kanun yararına bozmaya konu dosyadaki somut olay değerlendirildiğinde;

Yeni Akit Gazetesinin 02.09.2013 tarihli nüshasının başsayfasında yer alan manşet haberinde; büyük puntolarla "Sanık Ayağa Kalk" başlığının hemen altında, başvuranın fotoğrafı ve isminin açıkça yer aldığı, fotoğrafın altında yazılı haber içeriğinde; "...28 Şubat'ın siyaset, yargı, medya ve sermaye ayağı da yargılansın, mağdurlar ve tanıklar, 28 Şubat'ın bütün sorumlularının hesap vermesini istiyor..." şeklinde metin kısmı bulunduğu görülmektedir.

Yeni Akit Gazetesinin 02.09.2013 tarihli nüshasının başsayfasında yer alan manşet haberinde; büyük puntolarla "Sanık Ayağa Kalk" başlığının hemen altında, başvuranın fotoğrafı ve isminin açıkça yer aldığı, fotoğrafın altında yazılı haber içeriğinde; "...28 Şubat'ın siyaset, yargı, medya ve sermaye ayağı da yargılansın, mağdurlar ve tanıklar, 28 Şubat'ın bütün sorumlularının hesap vermesini istiyor..." şeklinde metin kısmı bulunduğu görülmektedir.

5187 sayılı Kanun çerçevesinde, "Düzeltme ve tekzip" talebinin kabul edilebilmesi için yukarıda ayrıntılı şekilde belirtilen mevzuat, doktrin ve yargı kararlarında yer aldığı üzere; yapılan haberlerin "basın özgürlüğü"nden, dolayısıyla hukuka uygunluk nedeninden yararlanabilmesi, bu özgürlüğün herhangi bir sınırlama ile karşılaşmaması için "Habere, açıklamaya ve eleştiriye konu olan bilginin gerçek olması, Haberin güncel ve toplumun ilgisi bakımından taze olması, Haberin yapılması ve bu bilginin açıklanması bakımından kamunun yararının bulunması, Haberin konusu, haberle amaçlanan hedef ile kullanılan ifadeler arasında bağ bulunması, Her hal ve şartta haberin konusu, haberde yer alan kişilerin eylemleriyle ilgisi olmayan derecede 'küçültücü, rencide edici, aşağılayıcı' ifadelere yer verilmemesi" gibi kriterlerin gerçekleşmesi gerekmektedir.

Somut olayda, habere ve eleştiriye konu edilen bilgide, başvuranın, Türkiye'nin önemli işadamlarından ve özel sektörün sermayedarlarından olduğu, bu haliyle fotoğrafı gören ve haberi okuyan herkeste ilk bakışta başvuran kişinin de 28 Şubat davasının sanıklarından birisi olduğu ve yargılancağı, hatta duruşmasının bulunduğu izlenimi uyandırdığı, ancak başvuran hakkında açılmış bir dava olmadığı gibi fotoğrafının davanın sanıklarıyla yan yana verilmesinde korunması gereken bir kamu yararının olduğunu da göstermediği değerlendirilmektedir.

Kişinin Anayasa ve hukuk kurallarıyla koruma altına alınan "şeref ve haysiyeti" ile "manevi bütünlüğünü" söz konusu olduğunda, basın özgürlüğü ile bu temel hak ve özgürlük arasında çok ince bir dengenin sağlanması zaruridir. Tekzip yazısının yayınlanması talebine konu haberin; sunuş biçimi, ifade tarzı ve muhatabının darbeyi desteklediği izlenimiyle, başta AİHS ve Anayasa olmak üzere yukarıda yer alan mevzuat ve yargı kararlarında anlatılmaya çalışılan temel kriterler çerçevesinde "ifade ve basın özgürlüğü" bağlamında kalmadığı, dolayısıyla "basın özgürlüğü" için öngörülen meşruluk sebeplerinden de yararlanmaması gerektiği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 05/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11262, Karar No: 2024/4957, Tarih: 03.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11262 E.  ,  2024/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/6, 63. maddesi uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; Kusura ve fazla cezaya ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay günü saat 14.15 sıralarında Atatürk Caddesi üzerinde Şerefler istikametinden Karakol istikametine seyir halinde olan sanık idaresindeki otomobilin kırmızı ışıkta girdiği kavşakta ön kısmının gidiş istikametine göre sol tarafından, gelen ... idaresindeki motosikletin sağ yan kısmıyla çarpışması sonucu motosiklet sürücüsü öldüğü olayda; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık, seyri sırasında yola gereken dikkatini vermesi, kavşak girişinde kırmızı ışıkta durması gerekirken kırmızı ışıkta durmadan kavşağa girip sevk ve idaresindeki otomobilin sol tarafından gelen motosikletle çarpıştığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tam kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/1 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında, bilinçli taksiri oluşturan yalnızca bir ihlalin (kırmızı ışık ihlali) bulunduğu gözetilmeksizin, TCK'nın 22/3. maddesinde cezanın üçte birden yarısına kadar arttırılabileceği amir hükmüne rağmen azami oranda artırılmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında, bilinçli taksiri oluşturan yalnızca bir ihlalin (kırmızı ışık ihlali) bulunduğu gözetilmeksizin, TCK'nın 22/3. maddesinde cezanın üçte birden yarısına kadar arttırılabileceği amir hükmüne rağmen azami oranda artırılmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de; sanığa, taksirle öldürme suçundan dolayı TCK’nın 85/2. madde ve fıkrası gereğince belirlenen 5 yıl hapis cezasından, aynı Kanunun 22/3. madde ve fıkrası gereğince ½ oranında artırım yapılarak belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından yine aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sonucunda 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmetmek yerine, TCK’nın 61. maddesine aykırılık oluşturacak şekilde, yılın aylara dönüştürülüp, 5 yıl 15 ay hapis cezası hükmolunarak, eksik ceza tayini,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Ortaca 2.Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi gereğince ceza miktarı açısından sanığına kazanılmış hakkının SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7752, Karar No: 2010/13399, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/7752 E.  ,  2010/13399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, itirazın iptali, %40 icra inkar tazminatı ve faizin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, davalının 2007 Haziran-2008 Haziran aidat borçlarıyla ilgili yürütülen icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davalının takipten önce yaptığı ödemeler dikkate alınarak bu ödemelerin dava konusu aidatlarla ilgili olduğu yolundaki bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin, davacı yönetimin itiraz ve temyiz dilekçelerinin incelenmesinde; davalının 2004 yılından itibaren bağımsız bölümüne düşen ortak gider borçlarını ödemediği, yönetim tarafından sözü edilen alacaklar nedeniyle icra takipleri yapıldığı, bu takipler sonucu icra dosyalarına yapılan ödemelerin işletme defterine işlendiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen ve hükme esas alınan raporda sadece işletme defterine işlenen icra dosyaları nedeniyle gelen alacaklar dikkate alınarak hesaplamalar yapılmış, 2004 yılından itibaren davalının ödemediği aidat giderleri ve gerek davalı tarafından varsa yönetime yapılmış ödemeler ayrıca icra takibine konu edilip bu icra dosyalarına yapılmış bulunan tüm ödemeler dikkate alınarak herhangi bir hesaplama yapılmamıştır. Buna göre, öncelikle 2004 yılından itibaren aidat borçlarının ve yapılan ödemelerin nelerden ibaret olduğu hususunda tüm bilgi ve belgelerin getirtilerek bilirkişiden yukarıda açıklanan hususta ek rapor alınarak, oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7266, Karar No: 2015/12683, Tarih: 31.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7266 E.  ,  2015/12683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin, davalı şirketin işyerinde 01.12.2005 tarihinden itibaren en son Bölge Müdürü olarak çalıştığını, davacı işçinin 6 farklı ilacın 11 tıbbi tanıtım temsilcisi tarafından tanıtılmasından sorumlu olarak çalıştığını, 29.11.2013 tarihinde davacı işçinin iş sözleşmesinin sona erdirildiğinin bildirildiğini, davacı işçinin iş sözleşmesinin “sadakat borcuna aykırı davranışta bulunması” gerekçe gösterilerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e bendine istinaden bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedildiğini, fesih bildiriminde davacı işçiye isnat edilen eylemlerin doğru olmadığını, bu eylemlerin tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalışan bir işçi tarafından gerçekleştirilmesinin de mümkün olmadığını, davacı işçinin görevinin ilaç satışı olmadığını, davacı işçinin davalı şirkette bölge müdürü olarak görev yaptığını, davacı işçinin görev bölgesinde olsa dahi, hangi eczanenin hangi ilaçtan kaç kutu aldığını bilmek, sormak, takip etmek gibi bir yetkisi olmadığını, satış rakamlarını kontrol etmenin tamamen işverenin tekelinde olduğunu, davacı işçinin ... şirketine ulaşmasının, verilerine etki etmesinin mümkün olmadığını, prim tahakkukunda bulanmanın tamamen işverenin tekelinde olduğunu, bazı tıbbi tanıtım temsilcilerinin aracılara para vermek suretiyle ... verilerinde oynama yaptığı, davacı işçinin de ağır ihmalinin olduğunun iddia edildiğini ve varsayıma göre davacı işçinin iş sözleşmesinin sona erdirildiğini, davacı işçinin görev tanımına girmeyen ilaç satışı verilerinden sorumlu tutularak ağır ihmal iddiasıyla iş sözleşmesinin sona erdirilmesinin hukuken mümkün olmadığını, üçer aylık dönemler için bölgelere göre satış hedefi belirlendiğini, satış hedefinin gerçekleşesi halinde o bölge çalışanlarına tamamen firma kriterlerine göre prim ödemesi yapıldığını, davalı şirketin satış kotasını belirleyen, satış rakamlarını kontrol eden ve sonuca göre prim tahakkuk ettiren davalı şirketin üst düzey yönetim kadroları olduğunu, davalı şirket tarafından 2013 Kasım ayında tüm Türkiye’de çalışan 350 tıbbi tanıtım temsilcisinin ve 40 bölge müdürünün iş sözleşmesini aynı iddialarla sona erdirildiğini, Türkiye’nin farklı illerinde çalışan 350’den fazla tıbbi tanıtım temsilcisinin aracılar vasıtasıyla ... verilerine müdahale etmesinin imkansız olduğunu, fakat davalı şirkette çalışan satış müdürleri, tanıtım müdürleri ve direktörlerin toplamda 21 kişi olup, tüm Türkiye’den ve ilaç satışından sorumlu olduğunu ve bunların Türkiye’deki tüm ilaç satışına göre prim aldıklarını, satış müdürleri, tanıtım müdürleri ve direktörler hakkında herhangi bir araştırma yapılmadan sadece tıbbı tanıtım temsilcilerinin haksız prim kazancı aldığı ve bölge müdürlerinin de ağır ihmali olduğu iddiasıyla iş sözleşmesinin sona erdirilmesinin geçerli ve haklı bir neden olmadığını, Boş Bölge-Brick’lerde dahi .../depo çıkışı tutarsızlığının davalı şirketçe yapılan isnatların haksız olduğunu gösterdiğini, ayrıca ..

.../depo çıkışı tutarsızlığının davalı şirketçe yapılan isnatların haksız olduğunu gösterdiğini, ayrıca ... verilerinde yer almayan ilaç deposu çıkışlarının olduğunu, davalı şirketin keyfi olarak fesih işlemini uyguladığını, davalı şirketin haksız prim ödemesi nedeniyle şirketin zarara uğratıldığını belirttiği bölge müdürlerinin bir kısmının “ağır ihmal”den sorumlu tutulmamasının eşitlik ilkesine aykırı olduğunu iddia ederek davanın kabulü ile işverence yapılan feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde 8 aylık ücret tutarında tazminata hükmedilmesine, kararın kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücret ve diğer haklarının ödettirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.