muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/220, Karar No: 2021/632, Tarih: 14.12.2021

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun Maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. "Başlık" bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafisinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise; CMK’nın 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanun’un 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nın 61. ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanun’un 53 ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkânının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercisi tereddüde yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Öte yandan, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi 5271 sayılı CMK’nın 289/1-g maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Anayasa Mahkemesi İkinci Bölümü 25.03.2015 tarihli ve 2014/6419 numaralı uyuşmazlık konusunun ele alındığı başka bir olaya ilişkin Bireysel Başvuru kararında;

"Anayasa’nın 'Hak arama hürriyeti' kenar başlıklı 36. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

'Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.'

Anayasa’nın 'Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması' kenar başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrası şöyledir:

'Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.'

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 'Adil yargılanma hakkı' kenar başlıklı 6. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:

'Herkes medeni hak ve yükümlülükleri ile ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak görülmesini isteme hakkına sahiptir.'

Gerekçeli karar hakkı da makul sürede yargılanma hakkı gibi, adil yargılanma hakkının somut görünümleridir. Anayasa Mahkemesi de Anayasa'nın 36. maddesi uyarınca inceleme yaptığı birçok kararında, ilgili hükmü Sözleşme'nin 6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında yorumlamak suretiyle, Sözleşme’nin lâfzî içeriğinde yer alan ve AİHM içtihadıyla adil yargılanma hakkının kapsamına dâhil edilen gerekçeli karar hakkı ve silahların eşitliği ilkesi gibi ilke ve haklara, Anayasa'nın 36. maddesi kapsamında yer vermektedir (B. No: 2012/13, 2/7/2013, § 38).

Anayasa’nın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin yargı organlarına davacı ... davalı olarak başvurabilme ve bunun doğal sonucu olarak da iddia, savunma ve adil yargılanma hakkı güvence altına alınmıştır. Maddeyle güvence altına alınan hak arama özgürlüğü, kendisi bir temel hak niteliği taşımasının ötesinde, diğer temel hak ve özgürlüklerden gereken şekilde yararlanılmasını ve bunların korunmasını sağlayan en etkili güvencelerden birisidir. Bu bağlamda Anayasa’nın, bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılmasını ifade eden 141. maddesinin de, hak arama hürriyetinin kapsamının belirlenmesinde gözetilmesi gerektiği açıktır (B. No: 2013/307, 16/5/2013, § 30).

Mahkeme kararlarının gerekçeli olması adil yargılanma hakkının unsurlarından birisi olmakla beraber, bu hak yargılamada ileri sürülen her türlü iddia ve savunmaya ayrıntılı şekilde yanıt verilmesi şeklinde anlaşılamaz. Bu nedenle, gerekçe gösterme zorunluluğunun kapsamı kararın niteliğine göre değişebilir. Bununla birlikte başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddialarının cevapsız bırakılmış olması bir hak ihlaline neden olacaktır (B. No: 2013/1213, 4/12/2013, § 26).

Yargıtay uygulamasına göre; fail, cinsel ilişkide bulunduğu mağdurenin 15 yaşını doldurmadığı halde, 15 yaşını doldurduğu düşüncesiyle mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkide bulunur ve şikâyetçi olmayan mağdurenin yaşı konusundaki hatası esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olursa, bu takdirde failin hukuki durumu belirlenirken 5237 sayılı Kanun’un 30. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca suçun maddi unsurlarından olan mağdurun yaşına ilişkin bu hatası gözönünde bulundurulmaktadır. Bunun sonucu olarak, fail yüklenen suç açısından kasten hareket etmiş sayılmayacağından ve bu suçun taksirle işlenmesi hali kanunda cezalandırılmadığından 17/12/2004 tarih ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin (2) numaralı fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekecektir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17/6/2014 tarih ve E.2014/14-88, K.2014/334 sayılı kararı)

... Devlet Hastanesi tarafından 9/7/2009 tarihinde düzenlenen ... kurulu raporunda, mağdurenin klinik ve radyolojik olarak 17-18 yaş civarında olduğu belirtilmiştir.

Başvurucu, Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusu sırasında, mağdurenin yaşını 17 olarak zannettiğini, duruşmada ise gerçek yaşını bilmediğini, 15-16 civarında olarak bildiğini ifade etmiş; mağdure ise duruşmada 'Mürsel benim 15 yaşından küçük olduğumu polislerin kontrolü sırasında anlamıştır, daha önceden beni 15-17 yaşlarında zannediyordu, kimliğimi alıp kontrol etmemişti…' şeklinde beyanlarda bulunmuştur.

Başvurucu, Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusu sırasında, mağdurenin yaşını 17 olarak zannettiğini, duruşmada ise gerçek yaşını bilmediğini, 15-16 civarında olarak bildiğini ifade etmiş; mağdure ise duruşmada 'Mürsel benim 15 yaşından küçük olduğumu polislerin kontrolü sırasında anlamıştır, daha önceden beni 15-17 yaşlarında zannediyordu, kimliğimi alıp kontrol etmemişti…' şeklinde beyanlarda bulunmuştur.

Başvurucu, mağdurenin suç tarihi itibarıyla görünüm olarak 15 yaşından büyük olduğunu zannettiğini ifade etmesine ve bu hususta adli rapor olmasına rağmen, bu yöndeki savunmasının neden kabul edilmediğine ilişkin olarak gerekçeli kararda bir ibareye yer verilmediğini ileri sürmüştür. Başvurucu tarafından, mağdurenin yaşı konusundaki esaslı hatanın kastı kaldıracağı yönünde itirazda bulunulmuş olmasına rağmen, İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararında bu hususa ilişkin bir gerekçeye yer verilmediği gibi temyiz aşamasında da bu konuda bir değerlendirme yapılmadığı görülmektedir (bkz. § 8).

Bu durumda, başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren, uyuşmazlığın çözümü için esaslı bir iddia olan mağdureyi suç tarihi itibarıyla görünüm olarak 15 yaşından büyük zannettiği ve bu beyanının adli raporla doğrulandığı iddiası, tartışılmamış ve karşılanmamıştır. Bu nedenle, yargılama süreci bir bütün olarak değerlendirildiğinde başvurucunun gerekçeli karar hakkının ihlal edildiği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen nedenlerle, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.' sonucuna ulaşmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Özel ... Hastanesi’nin raporundan 15.05.1998 tarihinde doğduğu ve olay tarihlerinde 13-14 yaşında bulunduğu anlaşılan katılan mağdure ile sanık ...’nin 2011 yılı Ocak-Şubat aylarında, suça sürüklenen çocuk ...’ün ise 2011 yılı Aralık ayında cinsel ilişkiye girdikleri, sanık ...’nin tutuklanması istemiyle sevk edildiği Sulh Ceza Mahkemesinde ve 17.09.2012 tarihli duruşmada katılan mağdurenin, kendisine 17 yaşında olduğunu söylediğini savunduğu, suça sürüklenen çocuk ...’ün ise 28.11.2012 tarihli duruşmada katılan mağdureyle rızasıyla ilişkiye girdiğini ve 15 yaşından küçük olduğunu bilmediğini, katılan mağdurenin çocuk olduğunu bilmesi durumunda onunla ilişkiye girmeyeceğini ifade ettiği anlaşılan dosyada;

Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılmasının zorunlu olması, bu bağlamda yargılama sonucunda ulaşılan kanaatin, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açıkça hükmün gerekçesine yansıtılmasının gerekmesi karşısında, ilk derece mahkemesince sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK’nın 30. maddesinin hangi sebeple uygulanmadığına ilişkin olarak bir gerekçe gösterilmeksizin, CMK'nın 230. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine aykırılık oluşturacak şekilde hata hâlinin uygulanmamasına ilişkin deliller tartışılıp değerlendirilmeden kurulan hükümlerin ve bu hükümlere dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının Anayasa’da ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nda öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında esas uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının DEĞİŞİK GEREKÇEYLE KABULÜNE,

2-Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 06.11.2019 tarihli ve 2793-12236 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3-... Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 19.07.2017 tarihli ve 1343-1768 sayılı kararının, İlk Derece Mahkemesince sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içermemesi nedeniyle bu hükümlere yönelik istinaf isteminin kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4-Bozma nedeni ve tutuklulukta geçirdiği süre birlikte gözetildiğinde sanık ...'nin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

5-Dosyanın, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesine 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/1891, Karar No: 2018/4532, Tarih: 19.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/1891 E.  ,  2018/4532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce duruşmalı olarak verilen 03/09/2015 tarih ve 2014/409-2015/640 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş olup, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 06.03.2018 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı asil ... ile davacılar vekili Av.... davalılardan asil ... ve davalılardan ... ile ... vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl davada, müvekkillerinin ortağı oldukları ...l Ürünleri Dağ. Nak. İnş. Ltd. Şti'nin davalı ...'ün şirkete ortak olmasından sonra zarar etmeye başladığını, ... Ltd Şti'nin tüm müşterilerinin diğer davalıların ortağı oldukları davalı ... Petrol Ltd. Şti'ye yönlendirildikleri, davalı ...'ün müdürlüğünü yaptığı ...

Şti'nin planlı bir şekilde zarar eder duruma getirildiğini, her iki şirketin son 3 yıllık satış oranları incelendiğinde bu durumun anlaşılacağını ileri sürerek, iş ortaklığı sözleşmesine aykırılıktan ve davalıların işbirliği içerisinde verdikleri zararlar için şimdilik 10.000,00 TL’nin davalılardan tahsili ile şirkete verilmesini, hem iş ortaklığı sözleşmesi uyarınca hem de kasti olarak uğratılan zarar için şimdilik 5.000,00 TL tazminatın davalılardan tahsili ile müvekkillerine verilmesini ve şirkete yönetim kayyımı atanmasını talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacılar vekili, müvekkillerinin ortağı olduğu davalı şirketin şirket müdürü ve şirket ortağının kasten kötü yönetimi sebebi ile iflasın eşiğine geldiğini, şirket sermayesinin ... Ltd. Şti'ye aktarıldığını, şirketin 16 yıllığına ... ile olan bayiliğinin hiç gereği yokken sonlandırıldığını ve şirketin ana sermayesinin zimmetlerine geçirildiğini, taraflarına kâr payı ödenmediğini ileri sürerek, kötü yönetim nedeniyle şirkete yönetim kayyımı atanmasını talep ve dava etmişlerdir.

Davalı ... ve ... Ltd. Şti. vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve ... Ltd. Şti. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6762 sayılı TTK’nın 547. maddesine göre, limited ortaklıkta, rekabet yasağı kural olarak sadece müdür ortaklar için öngörüldüğü, müdür olmayan ortaklar hakkında ise, rekabet yasağının ancak esas sözleşmede hüküm bulunmak kaydıyla geçerli olduğu, şirket anasözleşmesinde böyle bir hüküm bulunmadığı, davalı ... dışarıdan atanmış müdür olduğundan davalının başka şirkete ortak olması rekabet yasağını ihlali niteliğinde olmadığı, şirket ortağı davalı ...'ün de aynı sektörde bulunan bir şirkete ortak olmasının haksız rekabet sayılamayacağı, ...Şti. ve davalı ... Petrol Ltd. Şti. arasında ortaklık yapısı dışında müşteri kaybı, para transferi gibi haksız rekabete konu olabilecek bir durum tespit edilemediği, bayiliğin feshi nedeniyle ... tarafından açılan tazminat davası dava tarihi itibariyle sonuçlanmadığından davalıların sorumluluklarının henüz doğmadığı, davalı şirket ortağı ..., ...ve diğer yakınlarına ait taşınmazların piyasa değerinin üzerinde bir fiyatla ...şirketine satışının yapıldığı, şirketin intifa geliri ile daha kazançlı yatırımlar yapmak yerine ortaktan gayrimenkul satın alınarak şirketin 93.734,00 TL zarara uğratıldığı, davalı ...'ün şirketlerde ortaklığı bulunmadığı, davalı ...'e ait taşınmazların kardeşlerinin ortağı ve müdürü olduğu şirkete satılmış olması bu kişiyi tazminatla sorumlu hale getirmeyeceği, davacıların kendilerine verilmesini talep ettikleri 5.000.00 TL tazminat talepleri ile ilgili olarak da, iş ortaklığı sözleşmesinin tarafının sadece ... olduğu, iş ortaklığı sözleşmesinin sonrasında şirket hisse devri de yapıldığından davalı ... kendi edimi yerine getirmiş olup davacıların da kişisel olarak zarara uğradıkları ispat edemediği, birleşen dava, şirket ortaklarının bir araya gelemedikleri ve davacıların ortaklar kurulu toplantılarına katılmadıkları sabit ise de, şirketin ekonomik olarak faaliyetlerine devam ettiği, öz varlığın ve kârlılığın devamlı arttığı, bu nedenle şirkete kayyım tayini gerektirir bir durum olmadığı gerekçesiyle, asıl davada, davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne,10.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsili ile ...Petrol Ürünleri Dağıtım Nakliye İnşaat Limited Şirketine verilmesine,diğer davalılar aleyhine açılan davanın reddine, davacıların kendi adlarına ödenmesini talep ettikleri 5.000,00 TL tazminat talebinin reddine, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ile davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacılar vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ile davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekili ile davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin herbir yandan alınarak yek diğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 512,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 13,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 19/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7564, Karar No: 2006/7984, Tarih: 16.10.2006

5. Ceza Dairesi 2006/7564 E., 2006/7984 K.

**5. Ceza Dairesi 2006/7564 E., 2006/7984 K.**

**- DAVAYA KATILIM

- KATILMA USULÜ

- MAĞDUR VE ŞİKAYETÇİNİN HAKLARI**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 234 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 238 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık A…

….'in yapılan yargılanması sonunda; atılan suçtan mahkumiyetine dair Bandırma Ağır Mahkemesinden verilen 29.3.2006 gün ve 2006/8 Esas, 2006/92 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi mağdur vekili, sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Akıl hastası olan mağdur M....'e CMK.nın 234/2.maddesi uyarınca istemi aranmaksızın görevlendirilen ve sanıktan şikayetçi olduklarını bildiren mağdur vekili ile müşteki Fatma'ya CMK.nın 238/2. maddesi gereğince davaya katılmak isteyip istemedikleri sorulup, istemeleri halinde katılma kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, mağdur vekili ile sanık ve müdafiiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gözetilerek CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1663, Karar No: 2019/6420, Tarih: 10.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1663 E.  ,  2019/6420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul(Kapatılan) 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 01/12/2015 gün ve 2014/171-2015/207 sayılı kararı onayan Daire'nin 19/12/2017 gün ve 2016/2538-2017/7399 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “İNCİ” markası üzerinde hak sahibi olduğunu ve aralıksız olarak markayı kullandığını, müvekkili ile davalının miras bırakanı arasında İstanbul 1. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde görülen ve 2002/639 Esas sayılı dosya üzerinden verilen kararda, müvekkilinin marka üzerinde hak sahibi olduğunun tespit edildiğini ve kararın kesinleştiğini, müvekkilinin markaya tüm ayak giysileri için ayırt edicilik kazandırdığını, davalının markasının ise, “İNCİ TERLİK” biçiminde ve sadece terlikler için ayırt edici olduğunu, davalının kullanımının tomurcuk şekliyle birlikte bir anlam kazandığını ve “İNCİ TERLİK” biçiminde tescil ettirilip kullanıldığını, yıllar sonra davalının tüm ayak giysilerini kapsayacak şekilde ve müvekkilinin markalarıyla iltibas yaratacak, tanınmışlığından yararlanmaya yönelik dava konusu markaları tescil ettirmesinin kötü niyetli olduğunu, davalının markalarının ayırt edici şeklinden uzaklaşarak, müvekkiline ait markalara yaklaşmaya çalıştığını ileri sürerek, “İNCİ” markası üzerinde müvekkilinin öncelikli ve gerçek hak sahibi olduğunun, markanın tanınmışlığının tespitini ve davalı adına tescilli 2008/61782 nolu “1İNCİ” ibareli, 2008/63333 nolu “TRİNCİ” ibareli ve 2010/35696 nolu “İNCİ” ibareli markaların hükümsüzlüğü ile sicilinden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, ayak giysileri bakımından “İNCİ” sözcüğünden oluşan marka üzerinde eskiye dayalı gerçek hak sahipliğinin davacıya ait olduğunun tespitine, davalı adına tescilli 2008/61782 nolu “1İNCİ”, 2008/63333 nolu “TRİNCİ” ve 2010/35696 nolu “İNCİ” markalarının hükümsüzlüğü ile sicilinden terkinine, davacının “İNCİ” markası üzerinde tanınmışlığın tespiti talebinin usul yönünden reddine dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.