muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17830, Karar No: 2014/19558, Tarih: 16.06.2014

Birleşen dosya davalısı İ.. A... vekili, davacının dava dilekçesinde ikrar ettiği üzere dava dışı C. A.Ş.'nin çalışanı olduğunu, davacı ile iş akdini yapanın diğer davalı şirket olduğunu, davacı ile müvekkili şirket arasında herhangi bir hizmet akdinin bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 03/05/2006 - 19/05/2010 tarihleri arasında değişik işyeri numaraları ile birleştirilen dosya davalısı İDO A.Ş. den ihale ile hizmet alım işini alan şirketlerde çalıştığı, son işverenin davalı C. A.Ş. olduğu, davacının, İ.. A...'nin Topçular İskelesinde temizlik görevlisi olarak çalıştığı, dava tarihinde dava dilekçesinde de belirtildiği üzere işyerinde çalışıyor olduğu, bilirkişi tarafından dava tarihine kadar olan çalışma süreleri dikkate alınarak hesaplama yapıldığı, davacının 24 saat çalışıp 24 saat izinli olacak şekilde çalışma düzeninde çalıştığı, ayrıca tanık beyanlarına göre 15 günde bir 24 saat izinlerinin bulunduğu, bu durumda davacının bir hafta 3 gün, bir hafta da 4 gün çalıştığı, bu düzende fazla çalışma ücretine hak kazandığı, yine ulusal bayram ve genel tatil ücretine de hak kazandığı, davacının asıl işvereninin İ.. A... olduğu, B. A.Ş.'nin İDO A.Ş. ile ilgisinin olmadığı, B.A.Ş.'nin işletmekte olduğu tesislerde restoran personeli (işletme sorumlusu, servis elemanı, servis eleman yardımcısı, sıcakçı, garson gibi) hizmet alım işini ihale ile yüklenici firmalara verdiği, temizlik işi ile ilgili ihalelerin İDO A.Ş. tarafından yüklenici firmalara verildiği, bu nedenle B. A.Ş. yönünden davanın husumet yokluğu nedeni ile reddi gerektiği, birleştirilen dosya davalısı İDO A.Ş.'nin asıl işveren, davalı şirketin de alt işveren olarak davacının işçilik alacaklarından sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının giydirilmiş brüt ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, çıplak brüt ücret tutarı esas alınarak hesaplanması gerekir.

2-Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının giydirilmiş brüt ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, çıplak brüt ücret tutarı esas alınarak hesaplanması gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesaplamasına esas alınan ücreti, davalı işveren tarafından ibraz edilen 2010 Nisan ayı bordrosunda gösterilen giydirilmiş brüt tutarına göre belirlenmiştir. İlgili bordronun incelenmesinde, hesaplamaya esas alınan ücret miktarı içerisine davacıya ödenen yol ve yemek yardımının dahil olduğu görülmektedir. Yukarıda da belirtildiği gibi fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri ücret alacaklarının çıplak brüt ücret üzerinden hesaplanması gerekmekte olup bu hususu göz ardı eden rapora itibarla karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık ise, davacının hak kazandığı fazla çalışma ücretlerinin ödenip ödenmediği hususundadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davalı alt işveren C. Temizlik Bil. İşl. Oto Sağ. Hiz. İnş. San. A. Ş. tarafından dosya içerisine ibraz edilen ücret bordrolarının imzasız olduğu ancak ayda 20 saat fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu görülmektedir. Bordrolar imzasız olsada davalı şirket, ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların davacının banka hesabına yatırılarak ödendiğini savunmuştur.

Somut olayda, davalı alt işveren C. Temizlik Bil. İşl. Oto Sağ. Hiz. İnş. San. A. Ş. tarafından dosya içerisine ibraz edilen ücret bordrolarının imzasız olduğu ancak ayda 20 saat fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu görülmektedir. Bordrolar imzasız olsada davalı şirket, ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların davacının banka hesabına yatırılarak ödendiğini savunmuştur.

Davalının bu savunması karşısında ilgili banka kayıtları temin edilerek, ücret bordrolarında fazla çalışma tahakkuku bulunan dönemlerde bordrolarda gösterilen miktarların davacıya ödendiği tespit edildiği takdirde, bu dönemler dışlanarak fazla çalışma ücret alacağı belirlenmelidir. Mahkemece davacı işçiye ait banka hesap kayıtları getirilip incelenmeden karar verilmesi hatalıdır.

4- Yargılama giderlerinden sayılan ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 323 üncü, Avukatlık Kanunu’nun 169 uncu ve Avukatlık Ücret Tarifesinin 1 inci maddelerinde düzenlenen, ancak müstakil bir varlığı olmayan ve ait olduğu davanın konusunu teşkil eden hak ve alacağa sıkı sıkıya bağlı bulunan avukatlık ücretinin, davada haksız çıkan tarafa yükletilmesi gerekir.

Davalı B. A. Ş. aleyhine açılan dava pasif husumet yokluğu nedeni ile reddedildiği halde bu davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemeside ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16/06//2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19417, Karar No: 2015/7829, Tarih: 11.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19417 E.  ,  2015/7829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İzlenen CD içeriğine göre, sanığın idaresindeki araç ile, meskun mahalde iki yönlü üç şeritli yolun en sağ şeridinde seyir halinde iken, sanığın sağındaki kaldırımdan sol karşıya geçmek isteyen 1938 doğumlu ölenin, yolun solunu kontrol etmeden dikkatsizce sanığın önüne çıkması nedeniyle, sanığın aracının sağ ön kısmıyla ölene çarparak yaşamını yitirdiği olayda; ölenin yola çıkmadan önce kaldırımda yürüdüğü sırada, sanığın görüş mesafesine girmesi nedeniyle, sanığın, ölenin yola çıkabileceğini öngörerek dikkatli ve tedbirli hareket etmesi gerekirken, yeterli dikkat ve özeni göstermediği, bu nedenle alt derecede tali kusurlu kabul edilmesi gerektiği anlaşılmakla, alt düzeyde tali kusurlu sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11838, Karar No: 2023/115, Tarih: 16.01.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/11838 E.  ,  2023/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2013/259 E., 2018/128 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki Orman Kadastrosuna İtiraz davasında verilen önceki karar yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkeme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. ... ilçesi ... Kasabası çalışma alanında 22.3.2006 tarihinde yapılan kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan 102 ada 1 parsel sayılı 217 hektar 1.559,89 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına tespit edildikten sonra pek çok gerçek kişi tarafından yapılan itirazların kadastro komisyonunca kısmen kabulü ile bir kısım OTS'lerin iptaline ve 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 91 hektar 7.220 m2 yüzölçümlü olarak orman niteliği ile Hazine adına tespitine karar verilmiştir.

2. Asıl dava ve birleşen davaların davacıları dava dilekçelerinde; ... ilçesi ... Köyünde bulunan dava dilekçelerinde belirttikleri taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğunu ileri sürerek, orman sınırlamasının iptali ve adlarına tapuya tescilini talep etmişlerdir.

3. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu ve 2b uygulamasının birlikte, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 5304 Sayılı Kadastro Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun (5304 Sayılı Kanun) ile değişik 4 üncü maddesi uyarınca yapılıp 27.04.2006 - 29.05.2006 tarihlerinde ilan edildiği, ancak henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

II. CEVAP

Davalı ..., davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.04.2007 tarih ve 2006/61 Esas, 2007/264 Karar sayılı önceki kararı ile, "davanın kısmen kabulüne, orman bilirkişi kurulu ve fen bilirkişi tarafından ortak düzenlenen krokili raporda (A) ile işaretlenen 2.292,51 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılmasına, (B) ile işaretlenen 4.213,68 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman sınırları içinde bırakılmasına, tescil istemi yönünden ise mahkemenin görevsizliğine" karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen önceki kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen önceki kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 15.04.2009 tarih ve 2009/4601 Esas, 2009/6603 Karar sayılı ilamıyla; "İlk Derece Mahkemesince yöntemince taraf teşkili sağlanmadan, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesinin isabetsizliğine" değinilerek ilk derece mahkemesi ararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozma ilamına Uyularak Verilen Karar

Bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama neticesinde, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "davacılar ... ve ...'ın davalarının feragat nedeniyle reddine, diğer davacıların davalarının reddine, dava konusu edilen (Kapatılan ... Kadastro Mahkemesinin 2006/61 E.) ve krokide (A) harfi ile gösterilen taşınmaz ile birleşen 2006/62 E. sayılı dosyada dava konusu edilen ve krokide (A) harfi ile gösterilen kısımların orman vasfı ile Hazine adına tespitine, 102 ada 1 parsel sınırları içerisinde bırakılmasına, dava konusu 102 ada 196-197-199-200-201-202-213-914 parsel sayılı taşınmazların orman vasfı ile Hazine adına tespitine, dava konusu 102 ada 198-203-212-215-216 ve 915 parsel sayılı taşınmazların taşlık - kayalık - çalılık vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu taşınmazların zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

1. Dava, orman kadastrosu tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre, taraflar arasındaki uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların orman vasfında olup olmadıkları ve davacılar lehine zilyetlik yoluyla iktisap koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (6100 sayılı Kanun), 3402 sayılı Kanunu' nun 4, 14, 16 ve 17 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Dava, orman kadastrosu tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre, taraflar arasındaki uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların orman vasfında olup olmadıkları ve davacılar lehine zilyetlik yoluyla iktisap koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (6100 sayılı Kanun), 3402 sayılı Kanunu' nun 4, 14, 16 ve 17 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,16.01.2023 .tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6561, Karar No: 2016/8032, Tarih: 12.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/6561 E.  ,  2016/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz aylıkların tahsili amacıyla yapılan icra takibinde, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacı Kurumun ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların yasal faiziyle birlikte kendisinden geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın %40’ından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki yersiz ödenen ve 13.02.2014 yılında icra takibine konu yapılan aylığın, takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davalının, takip tarihinin 05.07.2012 sonrası olması nedeniyle, davacı alacaklı Kurum yararına alacak tutarının %20’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: Hüküm fıkrasının 2. bendin silinerek yerine "Takip tarihi nazara alınarak hükmolunan asıl alacağın %20’si oranında icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacı kuruma verilmesine," sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13982, Karar No: 2010/21431, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13982 E.  ,  2010/21431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin yüzde iki buçuğunu geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17674, Karar No: 2013/1518, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17674 E.  ,  2013/1518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı 1241 sayılı ....p. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/06/2012 gününde verilen dilekçe ile alacak davasında ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sırasında; ihtiyati tedbir isteminin reddine dair verilen 02/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 31/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. ile “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.