muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20538, Karar No: 2016/13908, Tarih: 27.12.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/20538 E.  ,  2016/13908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü

Ceza Yargılama Yasası'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11269, Karar No: 2011/9213, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11269 E.  ,  2011/9213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, yurt dışında tedavisi nedeniyle yaptığı masrafların Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki benden kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava davacının yurt dışında tedavisi nedeniyle yaptığı masrafların davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Dairemizin bozma kararına uyularak, yapılan araştırma sonucu davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten mahkemece uyulmasına karar verilen bozma kararında; davacı sigortalının yurtdışı tedavisinin 2 aylık süreyi aşılan sürenin ne kadar süreyi kapsadığı ve aşılan sürede davacının tedavi gördüğüne dair tüm tıbbi belge, fatura ve raporların temin edilip tercüme ettirildikten sonra, davacından istenilen 7004,96 Sterlin borcun İngiltere'de tedavi gördüğü hangi sürelere ait olduğu yurt dışı tedavi gideri olarak Kurumca hangi dönemlerin masraflarının karşılandığının sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 32 maddesinin değişik E bendine göre hastalığın anlaşıldığı tarihten önceki bir yıl içinde en az 300 gün hastalık sigortası primi ödenmiş olması şartıyla, yurt içinde tedavisi mümkün olmayıp ancak yabancı bir ülkede kısmen veya tamamen tedavisi mümkün görülen ve malûllük halinin önlenebileceği veya önemli oranda azaltılabileceği Kurum sağlık tesisleri sağlık kurulu raporu ile tespit edilen sigortalının ve bu raporda belirtilmiş ise beraber gideceği kimsenin yurt dışına gönderilmeleri, yabancı ülkelere gidip gelme yol paraları ile bu ülkede kalış ve tedavi masraflarının ödenmesi ve yabancı ülkeye gönderilenlerin tedavi süresinin iki yılı geçemeyeceğ,i bu süre içerisinde acil haller hariç olmak üzere, raporda belirtilen hastalığın dışındaki hastalıklar için tedavi ücreti ödenmeyeceği, bu tedavi için sürenin uzatılamayacağı belirtilmiştir. Ayrıca anılan yasa da tedavi süresi altı ayı geçtiği takdirde ilgili yabancı sağlık kurumundan alınan ve tedavinin devamı zaruretini gösteren rapor, dış temsilciliklerce Kuruma gönderileceği ve bu işlemin her altı ayda bir tekrarlanacağı, Kurumca sigortalılar için tespit edilen esaslara göre gidip-gelme yol paraları ile tedavi ve zarurî masrafların Kurumca ödeneceği, düzenlenmiştir.

506 sayılı Yasa’nın 135. maddesinin değişik (B) bendine dayanılarak çıkarılan Sosyal Sigortalar İşlemleri Yönetmeliği’nin 54 . maddesinde Kurum hekimlerine veya sağlık tesislerine müracaat etmeden muayene ve tedavilerini, başka hekim veya sağdık tesislerinde yaptıran Kurum sağlık yardımlarından yararlandırılan kimselerin bu tedavi dolayısıyla yaptıkları masrafların ödenmeyeceği, aynı Yönetmeliğin 57. maddesinde ise Kurum sağlık yardımlarından yararlandırılan kimselerin ani ve acil hastalığı dolayısıyla Kurum sağlık tesisleri dışında bir sağlık müessesesine yatırılması halinde, bu husus raporla tevsik edilmek ve Kurum tarafından kabul olunmak şartıyla; Resmi Sağlık Müesseselerinde yapılan tedavi masrafları aynen, tedavi özel sağlık tesislerinde yapılmış ise, Kurum sağlık kuruluşlarında ayakta veya yatırılarak yapılacak muayene ve tedavilerden alınacak ücret tarifesi üzerinden hesaplanmak suretiyle ödeneceği, şu kadar ki, resmi sağlık müesseselerinde özel surette tedavi görmüş olanların masrafları, o sağlık tesisinin normal ücret tarifesi üzerinden, yatak ücretleri ise Kurumca belirlenecek yatak ücret tarifesi üzerinden ödeneceği, ancak, kurumca vak'aya el konulabilmesi için, durumun ilgililer tarafından mümkün olan en kısa zamanda Kuruma bildirilmesi gerekeceği düzenlenmiştir

. Anılan yönetmeliğin, “Kurum Dışı Sağlık Tesislerine Sevk” başlıklı 56 Maddesinde ise Kurum sağlık yardımlarından yararlandırılanların , muayene ve tedavi için Kurum sağlık tesislerine başvurmaları üzerine, boş yatak bulunmaması veya hastalığın Kurum sağlık tesislerinde tedavisinin mümkün olmaması hallerinde, Kurumca resmi bir sağlık tesisine yahut kanunun 123 üncü maddesi hükmüne istinaden Kurumca sözleşme yapılmış özel sağlık tesisine, buralarda da boş yatak bulunmadığı veya tedavinin yapılamayacağı raporla tevsik edildiği takdirde diğer özel sağlık tesislerine sevk edilmek suretiyle gereken muayene ve tedavilerinin Kurum tarafından sağlanacağı, Kurumca sevk edilmeksizin Kurum harici resmi sağlık tesislerine başvurarak tedavilerini yaptıran Kurum sağlık yardımlarından yararlandırılanların, tedavilerinin Kurumca sağlanamadığı yer veya hallerde de tedavi giderlerinin kurumca karşılanacağı, kurum sağlık tesislerinde sağlanamayan tedavilerin doğrudan başvuru veya hastanın kendi isteği ile sevk edilmek suretiyle Kurum dışı sağlık tesislerinde yaptırılması halinde, Kurumca karşılanacak olan tedavi giderleri Kanunun 123 üncü maddesi hükmüne göre o yerde sözleşme yapılmış aynı tedavinin sağlanabileceği sağlık kuruluşu bulunuyor ise kuruluşla yapılan sözleşmeye göre, böyle bir sağlık kuruluşu yoksa, başka bir ilde bu nitelikteki sağlık kuruluşuyla yapılan sözleşmeye göre ödenmesi gereken tutarı aşamayacağı, ancak geçirilen kaza sonucu kopan organları nedeniyle yapılan tedavilerde, Kurumca ödenecek olan masraf tutarı, başvurulan sağlık tesisi ile Kurum arasında bu konuda “paket program” sözleşmesi varsa onun üzerinden, bu konuda “paket program”sözleşmesi yoksa Bütçe Uygulama Talimatında belirtilen miktarlar üzerinden ödeneceği belirtilmiştir.

Bu durumda yapılacak ...; davacı sigortalının yurtdışı tedavisinin 2 aylık süreyi aşan süreye ait tedavi gideri olduğu anlaşıldığından, yapılan tedavide uzman olan hekimlerden oluşan bilirkişi heyetinden tedavinin yapıldığı 1995 yılı Bütçe Uygulama Talimatı Resmi Sağlık Kurumları Fiyat Tarifesi gereğince davacının hak edebileceği tedavi giderini hesaplatarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4993, Karar No: 2011/21792, Tarih: 28.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/4993 E.  ,  2011/21792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

7201 sayılı Yasa'nın 35/1.maddesinde "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır." hükmü öngörmüş olup, sanık ...'nun yokluğunda verilen kararın 7201 sayılı Yasa'nın 35.maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmış ise de, bu adresin daha önce usulüne uygun olarak tebliğat yapılmış olan bir adres olmadığı anlaşıldığından, kararın adı geçen sanığa 6099 sayılı Yasa ile değişik 7201 sayılı Yasa hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12043, Karar No: 2015/26721, Tarih: 09.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/12043 E.  ,  2015/26721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/57677

MAHKEMESİ : Menderes 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/09/2011

NUMARASI : 2009/1307 (E) ve 2011/717 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıklar M.. S.., İ.. Ö.. ve İ.. B..’e yükletilen yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanık S.. K.. hakkında tehdit ve yaralama eylemlerinden verilen beraat kararlarının da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından, katılan A.. U.. vekili, sanık M.. S.., sanıklar S., İ.. Ö.., İ.. B.., S.. K.. müdafii ve Üst Cumhuriyet Savcısının ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3-Sanıklar M.. S.., İ.. Ö.., İ.. B.. hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Oluşa uygun kabule göre, sanıkların, müşteki M.. E..'ın kendisine ait depoda çalıştığı sırada müştekinin yanına geldikleri ve “Bundan sonra kamyon kiralarken, kamyonları kendilerinden kiralanmasını, kiralanmazsa gerisini siz düşünün, biz gereğini yaparız, burada çalışmak istiyorsanız kooperatifin dediklerini harfiyen yapacaksınız.” diyerek tehdit etmeleri eylemlerinin özel kasıt açısından, tüm dosya kapsamı ve olayın oluşu birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların, müştekinin sadece kendilerinden araç kiralamasını sağlamak ve müştekiyi iş hayatına devam edebilmesi için dediklerini yapmaya mecbur kılmak suretiyle bu konuda zorlayarak iş ve çalışma hürriyetini engellemek amacına yönelik olduğu ve TCK’nın 117/1. maddesinde tanımlanan iş ve çalışma hürriyetinin ihlâli suçunu oluşturduğu gözetilmeden yetersiz gerekçeyle tehdit suçundan hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Üst Cumhuriyet Savcısı ve katılan A.. U.. vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/04/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1463, Karar No: 2020/991, Tarih: 02.12.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1463 E.  ,  2020/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı ... (Sendika) vekili 10.01.2013 tarihli dava dilekçesinde; Anadolu Ajansı T.A.Ş. (Anadolu Ajansı)’nın yürütme anlamında Başbakan Yardımcısı davalı ...’a bağlı olduğunu, 44 yıldır Anadolu Ajansı personelinin özlük haklarının imzaladıkları toplu iş sözleşmeleri ile belirlendiğini, 24. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 01.10.2012 tarihi itibariyle sona erdiğini, Anadolu Ajansının yönlendirmesi ve açık desteği ile Medya İş Sendikası kurulduğunu, Başbakan Yardımcısı davalı ...’ın 5 Haziran 2012 tarihinde gazetelerde yer alan açıklamasında “……Biz inşallah yeni toplu iş sözleşmemizi daha ileri haklar noktasında Medya- iş ‘le yaparsak bu bizi çok mutlu edecektir. İdeolojik sendika olmamak lazım. Ücret sendikacılığı artık geçti. Evet, ücret baştadır; insanlar her gün gelirlerinin artmasını isterler ama bir sosyal sendikacılığa da ihtiyacımız var. Sadece işverenle kavga etmek, çatışmak onu her alanda kötülemek, kendi ideolojisine karşı olduğu için onu reddetmek durumunda değiliz. Böyle bir sendikacılık dünyada da Türkiye'de de kalmadı. O yüzden görüyoruz ki Anadolu Ajansı yıllar sonra kendi içinde fevkalade iyi bir gelişmeyi, iyi bir noktayı yakalamış durumda…..”şeklinde beyanları ile Medya- İş Sendikası yönünden tarafgirliğini açıkça ortaya koyduğunu, müvekkili Sendikayı “ideolojik” olmakla suçladığını, yine 17 Ekim 2012 tarihli açıklamasında ise “….Bugün basın çalışanları açısından en güçlü sendika Medya- İş. Bunun bir tek sebebi var, gerçekten tek işi medyada çalışanların haklarını gözetmek. İdeolojik bir sapkınlığı yok. Herhangi bir şekilde vatanseverliğini, yurtseverliğini sorgulatacak sırtında bir kamburu yok….”şeklinde beyanları ile de müvekkili Sendikayı “suç anlamında ideolojik sendikacılık” yapmakla itham ettiğini, davalının yeni sendikayı desteklediğini dile getirirken müvekkili Sendikaya da hakaret ettiğini, bu söylemlerin Sendikanın manevi şahsiyetine yönelik ağır saldırı oluşturduğunu belirterek 20.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 31.01.2013 tarihli cevap dilekçesinde; müvekkilinin yaptığı açıklamaların davacı Sendikanın tüzel kişiliğine hakarete ve manevi zarara neden olacak bir ifade içermediğini, kişisel görüşlerini belirttiğini, kullandığı sözlerin yanında davacının adının geçmediğini ve imalı bir ifade kullanılmadığını, talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.06.2013 tarihli ve 2013/39 E., 2013/415 K. sayılı kararı ile; davalının başbakan yardımcısı olarak hem davacının hem de davada taraf olmayan Medya-İş Sendikasının haklarını aynı derecede gözetmesi gerektiği, sözlerinin rakip sendika mensupları tarafından söylenmesi ile başbakan yardımcısı tarafından söylenmesi arasında çok büyük fark olduğu, bu ülke hukukuna göre kurulmuş, rakipleri ile eşit haklara sahip olan davacı Sendikanın; başbakan yardımcısı tarafından aşağılanmasının şahsiyet haklarının ihlali niteliği taşıdığı, manevi tazminatı gerektirir koşulların oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 03.12.2014 tarihli ve 2014/369 E., 2014/16473 K. sayılı kararı ile; “Uyuşmazlık, siyasi bir kişilik olan davalının açıklamalarının ifade özgürlüğü ve eleştiri kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davalı, milletvekili ve aynı zamanda Başbakan Yardımcısı olup, siyasi kimliği ile basına açıklamalarda bulunmuştur. Hükümette görevli olup, görevi gereği sendikacılık ile ilgili açıklamalarda bulunan davalının sözlerinde davacı sendikanın ismi de geçmemektedir. Açıklamaların tamamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde, sendikacılık faaliyetleri ile ilgili eleştiri ve düşünce açıklaması mahiyetinde olduğu görülmektedir.

Şu halde, davanın tümden reddi gerekirken, istemin kısmen kabulü doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Şu halde, davanın tümden reddi gerekirken, istemin kısmen kabulü doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.04.2015 tarihli ve 2015/124 E., 2015/166 K. sayılı kararı ile; davalının konuşmalarının tamamı değerlendirildiğinde dava konusu sözlerde davacı Sendikayı kastettiğinin belli olduğu, matufiyet unsurunun gerçekleştiği, davalının yürütme organı olarak idari görev ve yetkilerini kullanırken her türlü teşekkülün varlığına tahammül etmesinin beklendiği, davalının iki sendikadan birini desteklerken diğerinin ideolojik sapkınlık ve yurtseverliği sorgulatacak kambur taşıdığını belirtmesinin kamu gücünün kullanılmasında eşitliği bozduğu, davalının görevi, yetkileri ve gücü ile davacının konumu kıyaslandığında davacı için tahammülü zor ifadeler ve ithamlar taşıyan sözlerin üzüntüye yol açtığı, hoşgörü sınırları dışında kaldığı gerekçesiyle direnme kararı vermiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalının siyasi kişiliği göz önüne alındığında, davaya konu açıklamalarının ifade özgürlüğü ve eleştiri kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği, varılacak sonuca göre davacı sendikanın kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

13. Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu, tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan, acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir.

14. Bunlar kişilik değerlerinin zedelenmesi [Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 24], isme saldırı (TMK m. 26), nişan bozulması (TMK m. 121), evlenmenin butlanı (TMK m. 158/2), boşanma (TMK m. 174/2) bedensel zarar ve ölüme neden olma [818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) m. 47, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 56] durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesi (818 sayılı BK m. 49, 6098 sayılı TBK m. 58) olarak sıralanabilir.

15. TMK’nın 24. maddesi ile 818 sayılı BK’nın 49. ve 6098 sayılı TBK’nın 58. maddesi diğer yasal düzenlemelere nazaran daha kapsamlıdır.

16. TMK’nın 24. maddesinde;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.” düzenlemesi mevcuttur.

16. TMK’nın 24. maddesinde;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.” düzenlemesi mevcuttur.

17. Dava konusu 04.06.2012 tarihli ilk açıklamanın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’nın 49. maddesinde ise;

“Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.

Hakim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.

Hakim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile ilanına da hükmedebilir.” düzenlemesi yer almaktadır.

18. Dava konusu 17.10.2012 tarihli ikinci açıklamanın yapıldığı ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK’nın 58. maddesinde ise;

“Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir.

Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir.” hükümleri yer almaktadır.

19. TMK’nın 24, BK’nın 49. ve TBK’nın 58. maddelerinde belirlenen kişisel haklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir.

20. Görüldüğü üzere BK'nın 49. ve TBK’nın 58. maddeleri gereğince kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

21. Bu genel açıklamalardan sonra uluslararası metinlerde ifade özgürlüğünün nasıl yer aldığının da incelenmesinde yarar bulunmaktadır:

22. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 90. maddesinin son fıkrası; “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmünü içermektedir. Bu durumda, mahkemelerce önlerine gelen uyuşmazlıklarda usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar ile iç hukukun birlikte yorumlanması ve uygulanması gerekmektedir.