muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16530, Karar No: 2013/17651, Tarih: 13.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/16530 E.  ,  2013/17651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı 1333 sayılı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 28/01/2013 gününde verilen dilekçe ile kurum zararının istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ihtiyati tedbir talebinin reddine dair verilen 17/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 13/11/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 13/11/2013
Yargıtay — Esas No: 2020/2863, Karar No: 2020/4135, Tarih: 23.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/2863 E.  ,  2020/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DİYARBAKIR Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesi 24/09/2019 tarih, 2019/314 esas ve 2019/580 sayılı karar

2- İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet hükmü kaldırılması ve yeniden hüküm tesisi ile mahkûmiyet; Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 04/02/2020 tarih, 2019/161 esas ve 2020/80 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Hükmün sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın tutuklu olarak bulunduğu Elazığ Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü aracılığı ile gönderdiği 07.05.2020 tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden vazgeçtiği anlaşıldığından, hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

2- Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınıp, sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü kaldırılarak yeniden mahkûmiyet hükmü kurulmasına yönelik Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından kurulan hüküm hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/2.fıkrası uyarınca dosyanın Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 23.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/84, Karar No: 2015/16, Tarih: 09.03.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/84 E.  ,  2015/16 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza Görevini Kötüye Kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 52, 53, 58/7. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 2004 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde hükmü uyarınca, 6352 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerinin bu Kanunun yürürlük tarihinden önceki takip işlemlerine yönelik olarak uygulanamayacağından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

01.06.2011 tarihinde sanığın birlikte oturmadığı arkadaşı ...'in borcundan dolayı borçlu ...'un adresinde haczedilerek sanığa yediemin olarak teslim edilen televizyon ve buzdolabından ibaret ev eşyalarının, 10.08.2011 tarihli haciz tutanağında belirtildiği üzere borçluya ait adreste bulunamadığı belirlenmiş ise de; borçlu ...'un polis memuru olması nedeniyle başka bir ile tayininin çıktığı ve haczedilen eşyayı alıp götürdüğünü iddia eden sanığın muhafaza edilmek üzere resmen kendisine teslim olunan malın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına neden olduğu ve eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden TCK'nın 289/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/918, Karar No: 2019/2571, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/918 E.  ,  2019/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17481, Karar No: 2025/5192, Tarih: 06.05.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/17481 E.  ,  2025/5192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/632 E., 2021/797 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu 9. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezasına karar verildiği ve hükmün, istinaf edilmeksizin 19.01.2022 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 11.09.2023 tarihli ve 2023/13432 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2023 tarihli ve KYB-2023/100515 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.10.2023 tarihli ve KYB-2023/100515 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve 191/4. maddesinde yer alan “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 44/3. maddesinin "Denetimli serbestlik kararlarının infazında, yükümlülüğün bir yıl içerisinde mazereti olmaksızın ve kasıtlı olarak üç defa ihlal edilmesi yükümlülüğe uymamada ısrar etme sayılır. Yükümlünün ikinci kez uyarılmasının ardından bir yıl içerisinde üçüncü ihlalin tespit edilmesi halinde dosyanın kapatılması ile ilgili süreç başlatılır." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,

Şüpheli hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/05/2019 tarihli davasının açılmasının ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından hazırlanan denetim planını tebliğ edilerek denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlandığı, anılan Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 11/10/2019 tarihli kararı ile şüphelinin beş gün içerisinde Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne başvurması gerektiğinin tebliğ edildiği ancak şüphelinin belirtilen süre içerisinde başvuruda bulunmaması üzerine yükümlülük ihlâli nedeniyle denetimli serbestlik dosyasının kapatılarak yükümlülük ihlâlinde ısrar nedeniyle hakkında kamu davası açılarak mahkûmiyetine karar verilmiş ise de, anılan düzenlemeler uyarınca bir defa yükümlülük ihlâlinin denetimli serbestlik dosyasının kapatılması için yeterli olmadığı, ilk ihlâlden sonra şüphelinin uyarılması ve ikinci ihlâl ve uyarıdan sonra ise bir yıl içinde gerçekleşen üçüncü ihlâlde uyarı yapılmadan denetimli serbestlik dosyasının kapatılması gerektiği, somut olayda ise ilk ihlâl de uyarı yapılmadan denetimli serbestlik dosyasının kapatılarak dava açılmış olması karşısında ısrar koşulunun oluşmadığı, bu halde

kamu davasının açılmasının şarta bağlanmış olduğu gözetilerek, kamu davası açılmasının koşulları gerçekleşmemesine rağmen dava açılmış olduğu anlaşılmakla, Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 20.12.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 09.05.2019 tarihli ve 2019/77484 Soruşturma, 2019/2597 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, erteleme karar içeriğinde, karara karşı itiraz kanun yolu süre ve merciinin usûlüne uygun şekilde gösterildiği, tedbirin infazı için kararın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Şüphelinin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında yükümlülüklerine uymadığının bildirilmesi üzerine, erteleme kararının kaldırılarak İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 11.12.2020 tarihli ve 2019/77484 Soruşturma, 2020/51962 Esas, 2020/40458 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. İstanbul Anadolu 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 30.09.2021 tarihli ve 2020/632 Esas, 2021/797 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezasına karar verildiği ve hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştirildiği,

Anlaşılmıştır.

D. Somut olayda; sanık hakkında, 20.12.2018 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09.05.2019 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığa 14.05.2019 tarihinde tebliğ edildiği,

erteleme kararının kesinleşmesinin ardından 27.06.2019 tarihinde tedbirin infazı için kararın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanığın 11.10.2019 tarihinde İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurarak tedbirin infazına başlanıldığı ve sanığın aynı gün Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, sanığın hastaneye başvurduğunun ve tedavi sürecinin başlatıldığının Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne bildirildiği, ancak Hastanenin 31.10.2019 tarihli yazısı ile tedavi gereklerine uyumsuz olduğunun ve 3 aylık ayaktan bağımlılık programına alınmasına karar verildiğinin bildirilmesi üzerine, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 14.02.2020 tarihli kararı ile dosyanın kapatıldığının İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına 25.09.2020 tarihinde bildirildiği, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 11.12.2020 tarihli iddianame ile "yükümlülük ihlalinde bulunduğu, TCK 191/4-a maddesi gereğince yükümlülük ihlalinde ısrar ettiği" gerekçesi ile sanık hakkında kamu davası açıldığı, İstanbul Anadolu 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/632 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılamada, Mahkemenin 29.04.2021 ara kararı ile Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinden sanığın denetim sürecinde uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanıp kullanmadığına yönelik varsa tahlil sonuçlarının gönderilmesinin istenilmesi üzerine, Hastanenin müzekkere cevabı ekinde gönderdiği 18.11.2019, 02.12.2019, 16.12.2019, 30.12.2019 ve 13.01.2020 tarihli rapor sonuçlarına göre sanığın uyuşturucu madde kullandığının anlaşılması üzerine sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiği ve sanığın yeniden uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi ile denetime uymadığının Mahkeme gerekçesinde de belirtildiği,

Dolayısıyla sanığın, erteleme süresi içinde uyuşturucu maddelerden "kokain" kullanması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 191/4-c maddesi kapsamında yükümlülük ihlalinde bulunduğu, 5237 sayılı TCK'nın 191/4-c maddesinde yer verilen "Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi" maddesi uyarınca her ne kadar erteleme süresi zarfında yükümlünün yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmaması halinde kovuşturma şartı olarak ısrar şartı aranmakta ise de yine aynı erteleme süresi içinde sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/4-b ve 191/4-c maddeleri uyarınca da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde "satın almama", "kabul etmeme" veya "bulundurmama" ve "kullanmama" yükümlülüğünün de birlikte devam ettiği, dolayısıyla 5237 sayılı TCK'nın 191/4-b ve 191/4-c maddeleri ihlalinin gerçekleştiğinin anlaşılması halinde "ısrar" koşulunun aranmayacağı anlaşıldığından, Kanun yararına bozma istemi ve tebliğnamede belirtilen gerekçe yerinde görülmemiş ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2025 tarihinde karar verildi.