muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/21961, Karar No: 2010/6824, Tarih: 15.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/21961 E.  ,  2010/6824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davalı avukatıncada duruşma talep ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, şirketin değişik şantiyelerde iş aldığını, işçilerin devamlı çalışmadığını, davacının inşaatlarda tesisatçı ustası olarak çalıştığını, son olarak inşaat sahibinin ustası ve mimarı ile tartıştığını, işin nasıl yapılmasını göstermek isteyen kişilere "bana iş mi öğreteceksiniz" diyerek tartışma çıkararak, işyerini sinirle terk ettiğini, davalı şirketin bu durumdan dört gün sonra haberdar olduğunu, davacının arandığı halde açıklama yapmadığını, işi habersiz terk ettiği için şirketin zor durumda kaldığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, “Davacının işyerini kendisinin terk ettiğine ilişkin bir tutanak ve tespit belgesi sunulmadığı gibi, uzun yıllar bir işyerinde çalışan bir kimsenin kıdem tazminatından vazgeçerek işten kendisinin ayrılması hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu nedenle davacı kıdem ve ihbar tazminatı almaya hak kazanmıştır.” gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacı lehine kıdem ve ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretine hükmedilmiştir.

Hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalınınaşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, davacı lehine hükmedilen kıdem tazminatının bilirkişi tarafından yapılan hesaplamasında, davacının kıdeminin tespitinde, 02.11.2004 – 31.12.2004 tarihleri arasındaki çalışma süresinin 1 ay 29 gün yerine 2 ay 29 gün olarak belirlenerek hesaplamanın da buna göre yapılmış olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2811, Karar No: 2022/2232, Tarih: 17.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/2811 E.  ,  2022/2232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar, davacılar vekili ve davalılar Hazine ve ... vekilleri tarafından süresi içinde temyiz edilmekle; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl dosyada ve birleştirilen dosyalarda davacılar vekili dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazların 40 yılı aşkın süredir davacılar ve öncesinde de murislerinin zilyetliklerinde bulunduğunu, buna rağmen taşınmazların önce Hazine adına daha sonra da TOKİ adına tapuya kaydedildikerini belirterek, yapılan tescillerin iptali ile dava konusu taşınmazların davacılar adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların evveliyatının mera niteliğinde olup, Van ilinde meydana gelen deprem nedeniyle vasıflarının değiştirilerek Hazine adına tescil edildiklerini ve sonrasında TOKİ’ye devredildiklerini, bu nedenle aleyhlerine açılan davada husumet nedeniyle ret kararı verilmesi gerektiği, dava konusu taşınmazların imar planı kapsamında kalıp kalmadıklarının araştırılması gerektiği, imar planı kapsamındaki yerlerin zilyetlikle edinilemeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı TOKİ vekili cevap dilekçesinde özetle, dava konusu taşınmazların Van ilinde meydana gelen deprem nedeniyle Hazineden devralındığını, dava konusu taşınmazların bulunduğu alanda kalıcı afet konutlarına ilişkin hazırlanan ... ile Uygulama İmar planının yürürlüğe girdiğini, davacının talebinin hukuki dayanağının bulunmadığını, davalı idarenin taşınmazları tapuya güven ve iyi niyet ilkeleri çerçevesinde iktisap ettiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli ve 2012/361 E., 2015/476 K. sayılı kararıyla; asıl dosyaya konu dava ile birleştirilen 2012/362, 363, 364, 365, 366, 367, 368, 369, 370, 371, 372, 373, 374 sayılı dosyalarında açılan davaların reddine; birleştirilen 2012/497 dosyasında davanın kısmen kabulüne; Van ili Edremit ilçesi Eski Cami Mahallesi 184 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan ve teknik bilirkişiler Bahat Özçelik ile Mehmet Çoşkun'un 17/06/2014 havale tarihli raporlarında (k1) ile gösterilip 140 metrekare olan evin tapu kaydının iptali ile davacı Mehmet Ali Düztaş adına kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

2.1. Davacı Temyizi

3.3.4. Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacılar vekilinin Mahkemeye sunduğu dava dilekçesi, yargılama sırasındaki beyanlar ve dosya arasında bulunan bilirkişi raporuna göre; 184 ada 2 parsel hakkında davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... (aynı zamanda tescil harici alan ve Hazine adına kayalık vasfı ile tescilli olan 156 ada 154 parsel), ...’un kadastro öncesi nedene dayalı olarak tapu iptali ve tescil talebinde bulunduğu, 184 ada 4 parsel hakkında aynı nedene dayanarak davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ...’un talepte bulunduğu, 184 ada 8 parsel hakkında aynı nedene dayanarak ...’un ve davacı ...’un (aynı zamanda tescil harici alan ve Hazine adına kayıtlı bulunan 184 ada 11 parsel) talepte bulunduğu anlaşılmıştır. 3402 sayılı Kanunu’nun 12/3. maddesine göre, “Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz.” Dosya içeriğinden 184 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tespitinin 1985 yılında kesinleştiği ve davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamından dava konusu 184 ada 4 ve 8 parseller yönünden taşınmazların kadastro tutanaklarının kesinleştiği tarih belli değildir. Ancak; bu parseller aleyhine açılan davaların hak düşürücü süre içerisinde açıldığı düşünülse bile davacıların dava konusu ettikleri taşınmaz bölümleri 1972 yılında mera niteliği ile tespit edilmiş olup, mera siciline kayıtlıyken 2012 yılında vasıf değişikliği yapılarak ham toprak vasfı ile Hazine adına tescil edilmiş, 03.10.2012 tarihinde TOKİ’ye devredilmiştir. Dava tarihi itibariyle taşınmazlar TOKİ adına kayıtlıdır. Mahkemece yapılan 2014 tarihli keşifler neticesinde dosyaya sunulan bilirkişi raporlarına göre de taşınmaz bölümleri üzerinde 25-30 yaşlarında meyve ağaçları ve ev-ahır gibi yapılar bulunduğu bildirilmiş olup, davacılar dava konusu taşınmazlar üzerinde zilyetlikle edinim koşullarının lehlerine oluştuğunu da ispatlayamamışlardır. Hal böyle olunca Mahkemece verilen ret kararı sonucu itibari ile doğru olsa da 184 ada 2 parsel aleyhine açılan davaların davada hak düşürücü süre geçmiş olduğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsizdir.
Yargıtay — Esas No: 2018/5511, Karar No: 2018/16102, Tarih: 27.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5511 E.  ,  2018/16102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 4. İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli nedene dayanmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine ve boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakları ile işe başlatmama tazminatına dair karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işe iade davasının şartlarının oluşmadığını, davacının işveren vekili konumunda olduğunu, davalı şirkete ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/08/2016 tarih 2016/3005 D. İş sayılı kararı ile kayyum atandığını, feshin geçerli nedene dayandığını savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince,Davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardım­cıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yar­dımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belir­telim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci gru­bunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecek­tir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının bilgi teknolojileri koordinatörü olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacının işveren vekili olduğu kabul edilmiş ise de davacının konumu , bağlı bulunduğu birim, imza yetkisinin mahiyeti, görev tanımı dikkate alındığında işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili veya yardımcısı olmadığı değerlendirilmekle işin esasına girilmesi gerekirken davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi ve red kararına karşı davacının istinaf başvurusunun esastan reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten/sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2188, Karar No: 2015/6118, Tarih: 17.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/2188 E.  ,  2015/6118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

Yine aynı Kanun'un 298/2. maddesinde ise; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararla, davanın reddine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda davanın reddi ile birlikte şikayetçinin ihale bedelinin %10'u oranında para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.

10.04.1992 tarih ve 1991/7 E.-1992/4 K.sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmişir.

SONUÇ : Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15647, Karar No: 2016/2065, Tarih: 23.02.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/15647 E.  ,  2016/2065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.07.2013 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan müdahalenin önlenmesi, kal, tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 10.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.02.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı ... vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, ... Mahallesi ... Meydanı 178 ada 108 parselde kayıtlı taşınmazın müvekkillerine ait olduğunu, müvekkillerinden ...'nin bu taşınmazı 12.01.2012 tarihinde satın almak suretiyle yargılama esnasında tam pay ile malik olduğunu, aynı yerde No: ... adresinde eczane olarak işletilen mütecaviz taşınmazın ise imar planında park alanında kaldığını, bu yapının müvekkillerinin taşınmaz duvarına bitişik, tecavüzlü, kaçak ve ruhsatsız olduğunu, müvekkillerinin taşınmazının onaylı mimari projesinde mevcut olan kapı ve pencerelerinin bahse konu tecavüzlü bina bitişik olarak inşa edildiği için fiilen açılamadığını, müvekkilinin taşınmazının diğer cephesi de diğer komşu taşınmaz duvarı ile bitişik olduğundan davacı taşınmazının havasız, karanlık, dar ve uzun koridor şeklinde kaldığını, dava konusu yapının yıkım kararlarının uygulanmadığını, müvekkillerinin kendi mülkiyetlerindeki taşınmazdan tam olarak yararlanamamaları sebebiyle gelir kaybına uğradıklarını, geriye dönük beş yıllık karşılığının müvekkili ... için 89.000,00 TL, müvekkili ... için 11.000,00 TL olmak üzere toplam 100.000,00 TL tazminatın her tahakkuk dönemi sonundan itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, elatmanın önlenmesine, tecavüzlü yapının kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 29.06.1989 tarihli belediye encümen kararı gereği ihale ile belediyenin mülkiyetinde bulunan dava konusu yerde kiracı olduğunu, kiralama dışında tecavüzünün veya tazminat talebini haklı kılacak eyleminin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacılara ait taşınmazın onaylanmış mimari projesinde tecavüzlü olduğu belirtilen yapıya komşu cephesinde yapı ve penceresinin olmadığını, binanın sol cephesinin kör duvar olduğunu, davacının kendi taşınmazındaki yapılaşma koşullarını kendisinin tercih ettiğini, taşma, işgal vs. bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacılara ait taşınmazın onaylanmış mimari projesinde tecavüzlü olduğu belirtilen yapıya komşu cephesinde yapı ve penceresinin olmadığını, binanın sol cephesinin kör duvar olduğunu, davacının kendi taşınmazındaki yapılaşma koşullarını kendisinin tercih ettiğini, taşma, işgal vs. bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yapının davacının taşınmazına eylemli müdahalesinin olmadığını, TMK'nın 737. maddesi kapsamında tarafların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunmadığı ve davalı belediyenin herhangi bir pasif husumet ehliyetinin de bulunmadığı gerekçesiyle her iki davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

... II numaralı ... Kurulunun 19.03.1997 tarihli kararı ile ... İlçesi III. Derece Arkeolojik ve Kentsel Sit alanı içinde koruma imar planına aykırı yapılaşmalar ile ilgili olarak belediye binası önünde park alanında bulunan ve eczane olarak kullanılan ruhsatsız yapının yıkılmasına karar verilmiş, bu karar gereğince taşınmazın boşaltılmasına ilişkin kararın iptali yönünden dosyamız davalısı ... tarafından ... aleyhine ... İdare Mahkemesine dava açılmış, mahkemenin 1998/28 Esas ve 1999/724 Karar sayılı ilamı ile davanın reddine karar verilmiştir. ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 1998/528 Esas 2001/59 Karar sayılı ilamı ile davacı ... tarafından davalı ... aleyhine koruma kurulunun kararı gereğince tahliye talepli dava açılmış ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda; dosya kapsamına göre, davalı ... tarafından eczane olarak kullanılan yapının diğer davalı ... Başkanlığından 29.06.1989 tarihinde ihale ile kiralandığı, park alanında kaldığı, ruhsatsız ve kaçak olduğu, hakkında infaz edilmeyen yıkım kararı ve belediyenin taşınmazın boşaltılması yönündeki kararının iptali talebinin reddine ilişkin ... İdare Mahkemesinin 1998/28 Esas ve 1999/724 Karar sayılı ilamının bulunduğu, davacı ...'in maliki olduğu 178 ada 108 parsel sayılı taşınmazın ise davalı taşınmazına bitişik komşu olduğu anlaşılmaktadır.

Dosya içerisindeki 11.05.2015 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; dava konusu bina içerisinde bitişik ara duvarı tespit edilemediği, davacıya ait taşınmazın duvarının davalı tarafından da kullanılmak suretiyle müdahalede bulunulduğu belirtilmiştir. Sonuç olarak, dava konusu yapının davacının binasının duvarını kullanmak suretiyle tecavüzlü şekilde inşa edildiği, eylemin açıkça komşuluk hukukuna aykırılık oluşturduğu ve davalı belediyenin de sorumluluğu, dolayısıyla pasif ehliyetinin bulunduğu gözetilerek her iki davalı yönünden müdahalenin önlenmesi ve kal talebinin kabulü, gelir kaybına ilişkin tazminat talebinin ise ispat edilemediğinden reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7982, Karar No: 2006/9571, Tarih: 01.05.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7982 E.  ,  2006/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2005