muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/605, Karar No: 2022/172, Tarih: 15.03.2022

Sanık ...'ın yurt dışından yabancı uyruklu kişileri getirip çalıştırılmasına aracılık ettiği, olay tarihinde işçilerin çalıştırılması konusunda katılan ... ile anlaşmazlığa düştüğü, önce tarafların telefonda tartıştığı, sanığın katılanları Çiftehavuzlar Parkı'na çağırdığı, aralarındaki tartışmanın büyümesi üzerine yanında getirdiği ruhsatsız tabanca ile katılanlara ateş etmeye başladığı, sanığın ateşi sonucu katılan ...'ün sağ uyluk ve bel bölgesinden (sol karın boşluğundan) yaralandığı, bel bölgesinden giren ve kemik kırığına yol açarak L5-S1 düzeyinde omurilik kanalı içinde kalan kurşun parçası nedeniyle katılanın hayati tehlike geçirdiği ve yaralanmasının organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olduğu, katılan ...'nin de sağ baldır bölgesinden basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandıkları olayda; suçta kullanılan alet, kullanılış şekli, ateş edilen vücut bölgesi, atış sayısı ve katılanların kaçarak kurtulmaları göz önüne alınarak kasten yaralama suçlarından açılan kamu davalarına ilişkin olarak Yerel Mahkemece görevsizlik kararı verilip dosyanın üst dereceli ağır ceza mahkemesine gönderilmesi yerine yargılamaya devamla hüküm kurulmasında isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yerel Mahkeme hükümlerinin, sanığın katılanlara yönelik eylemlerinin kasten öldürme suçuna teşebbüs niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi bakımından görevsizlik kararı verilerek dosyanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

2- Aleyhe temyiz bulunmayan ve 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca hükmolunan gün para cezasının TCK'nın 52/2. maddesine göre Türk Lirasına çevrilmesinin unutulduğu karara ilişkin olarak; sanığın ekonomik ve diğer şahsi hâlleri dikkate alınarak ve günlüğü 20 ile 100 TL arasında takdir edilmek suretiyle gün para cezasının özel Dairece belirlenmesinin mümkün olup olmadığının belirlenmesi bakımından;

1412 sayılı CMUK’nın karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 320. maddesi; "Yargıtay temyiz dilekçe ve layihasında irat olunan hususlar ile temyiz talebi usule ait noksanlardan dolayı olmuş ise temyiz dilekçesinde bu cihete dair beyan edilecek vakıalar hakkında tetkikler yapabileceği gibi hükme tesiri olacak derecede kanuna muhalefet edilmiş olduğunu görürse talepte mevcut olmasa dahi bu hususu tetkik eder.

313. maddenin ikinci fıkrasında gösterilen müstenidattan başka temyiz müddeasını teyit için yeniden müstenidat göstermeye lüzum yoktur.

Bununla beraber böyle müstenidat gösterilmişse kabul olunur" şeklinde düzenlenmiş,

313. maddenin ikinci fıkrasında gösterilen müstenidattan başka temyiz müddeasını teyit için yeniden müstenidat göstermeye lüzum yoktur.

Bununla beraber böyle müstenidat gösterilmişse kabul olunur" şeklinde düzenlenmiş,

Maddenin konuluş amacı hükmün gerekçesinde; "Temyiz Mahkemesi kanunun doğru tatbik edilip edilmediğini araştırmakla mükellef olduğundan velevki lâyîhası temyiziyede dermayan edilmemiş olsa bile kanunun herhangi bir suretle ihlal edildiğini gördüğü takdirde hükmü nakzedebilir, Hukuk Usulü Muhakemelerinin terviç ettiği dairede mahkemei temyizin kendisine sevk olunan işlerde resen tetkikatını teşmil edecek lâyîhada serdedilmemiş olan ve fakat muhalifi kanun görülen esbaptan dolayı da hükümlerin nakzolunabilmesi kabul edilmiştir” biçiminde açıklanmıştır.

“Yargıtayca hükmün bozulması” başlıklı 321. maddesi;

“Yargıtay, aleyhine itiraz olunan hükmü hangi cihetten kanuna muhalif görmüşse o cihetten bozar.

Hükmün bozulmasına sebep olan kanuna muhalefet keyfiyeti, bu hükme esas olarak tespit edilen vakıalarda olmuş ise bu muameleler dahi aynı zamanda bozulur”,

"Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri" başlıklı 326. maddesi;

"...Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291’inci madde de gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tâyin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde düzenlenmiştir.

"Davaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve mecburiyetleri" başlıklı 326. maddesi;

"...Yargıtaydan verilen bozma kararına mahkemelerin ısrar hakkı vardır. Israr üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymak mecburidir.

Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291’inci madde de gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tâyin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde düzenlenmiştir.

Temyiz yargılama makamı olan Yargıtayın görevi, kural olarak, denetimini yaptığı hükümde hukuka aykırılık bulunup bulunmadığını belirleyerek, sonucuna göre gereken kararı vermektir. Temyiz incelemesi sırasında Yargıtay, temyiz nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığı çözecek nitelikte bir karar verecektir. Temyiz edilen hükümde hukuka aykırılık bulunmaması hâlinde hüküm onanacak, hukuka aykırılık tespit edilmesi hâlinde ise CMUK'nın 321. maddesine göre hüküm bozulacak ya da bozulan hüküm yerine aynı Kanun'un 322. maddesine göre davanın esasına hükmedilecektir. Buna göre; Yargıtay, temyiz dilekçesinde ileri sürülüp sürülmediğine bakılmaksızın son karara etkili olan tüm kanuna aykırılıkları belirleyip bozma kararı verme hak ve yetkisine sahiptir. Bu konuyla ilgili olarak getirilen sınırlamalar, 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 326. maddesinin son fıkrasında yer alan; “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” kuralı ile 05.03.1941 tarihli ve 50-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, katılanın münhasıran kendi şahsi haklarına hasrettiği temyiz istemi üzerine, sanık lehine bozma yapılamamasıdır. Bu iki istisna dışında, Yargıtayca incelenen ve kanuna aykırılık taşıdığı saptanan bir hükmün, temyiz edenin sıfatı nazara alınarak sanık lehine veya aleyhine bozulmasına bir engel bulunmamaktadır. Bununla birlikte CMUK'nın 326/3. maddesi uyarınca Yargıtayın bozma kararlarına karşı mahkemelerin ısrar hakkı da bulunmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü açısından 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 322. maddesi üzerinde de durulmalıdır.

Temyiz makamı olan Yargıtayın hukuksal denetimini yaptığı davanın esasına karar vermesi ve davayı bu aşamada bitirmesi, 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinde dokuz bent hâlinde sayılan hâllerle sınırlı ve istisnai bir durumdur. Yargıtayın bu yetkisini kullanması, işi yeniden mahkemeye göndermeye gerek olmadığını gösteren iki temel şartın bulunmasına bağlıdır. Buna göre:

a) Maddi sorunun daha ziyade aydınlatılması için bir soruşturma gerekmemelidir.

b) Maddi sorun bakımından mahkemeye bırakılmış serbest değerlendirme yetkisi söz konusu olmamalıdır.

a) Maddi sorunun daha ziyade aydınlatılması için bir soruşturma gerekmemelidir.

b) Maddi sorun bakımından mahkemeye bırakılmış serbest değerlendirme yetkisi söz konusu olmamalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.06.2004 tarihli ve 115-138 sayılı kararında da belirtildiği üzere; bu düzenleme ile temyiz aşamasında belirlenen hukuka aykırılıkların doğrudan Yargıtayca giderilmesi, yeni bir karar verilmek üzere dosyanın esas mahkemesine gönderilmesine ihtiyaç duyulmadığı durumlarda, yargılamanın gereksiz yere uzamasına engel olunması ve işin temyiz denetimi aşamasında bitirilmesi amaçlanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece 6136 sayılı Yasa'nın 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 30 gün adli para cezasına karar verildiği, ancak 30 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın sosyal ekonomik durumu dikkate alınarak 20 TL ile 100 TL arasında bir miktar seçilerek sonuç adli para cezasının belirlenmediği, hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece hükmün TCK'nın 52/4. maddesine göre taksitlendirmeye ilişkin imkânı da ortadan kaldırarak “Sanığın ekonomik ve sosyal durumu göz önüne alınarak hükmolunan 30 gün adli para cezasının TCK'nin 52/2. maddesi uyarınca 20 TL gün para cezası üzerinden 600 TL olarak ödenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkemenin 30 gün adli para cezasını TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurarak 20 ile 100 TL arasında bir miktar seçerek serbestçe belirleme ve belirlenen bu adli para cezasının TCK'nın 52/1. maddesi gereği 4 taksit ile 24 taksit arasında ödenmesine karar verme yetkisinin bulunduğu hususları hep birlikte değerlendirildiğinde, temyiz incelemesi sırasında Yargıtayca belirlenen hukuki aykırılığa ilişkin olarak Yerel Mahkemenin serbest değerlendirme hak ve yetkisinin bulunduğu durumlarda, bu hak ve yetki Yerel Mahkemeye kullandırılmadan, hükmün temyiz makamınca düzeltilmek suretiyle onanması CMUK'nın 326/3. maddesine aykırı ve mahkemenin direnme hakkının ortadan kaldırılması niteliğindedir. Bu nedenle, Yerel Mahkemenin direnme hakkının bulunduğu ahvalde Özel Dairece tespit edilen hukuka aykırılıklar belirtilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 3. Ceza Dairesinin 20.09.2018 tarihli ve 18848-13403 sayılı"onama" ve "düzeltilerek onama" kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.03.2015 tarihli ve 392-157 sayılı hükümlerinin;

Bu itibarla, yerinde görülen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 3. Ceza Dairesinin 20.09.2018 tarihli ve 18848-13403 sayılı"onama" ve "düzeltilerek onama" kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.03.2015 tarihli ve 392-157 sayılı hükümlerinin;

A)- Sanık ...'ün katılanlar ... ve ...'e yönelik suçlarının kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

B)- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan hüküm kurulurken 30 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve şahsî hâlleri göz önüne alınarak 20 ile 100 TL arasında olan bir gün karşılığı adli para cezasına çevrilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık yönünden oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33123, Karar No: 2014/4849, Tarih: 24.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/33123 E.  ,  2014/4849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2012

NUMARASI : 2011/315-2012/646

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın konusuz kalmamış olması nedeniyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 27.02.2007 tarihli hizmet sözleşmesi uyarınca davalı tarafça yapı denetim hizmeti ücretinin ödenmediğini tahsili için icra takibinde bulunduğunu davalıların takibe haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya dayanak yapı denetim hizmet sözleşmesinin altında bulunan imzanın kendilerine ait olmadığını, sahibi oldukları arsaya ilişkin G.. O.. Ltd. Şti. H.. G..ile imzaladıkları G.. Noterliğinin 17.10.2006 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinde de açıkça düzenlendiği üzere, inşaata ilişkin her türlü masrafın müteahhit tarafından üstlendiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın konusu kalmamış olması nedeniyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın konusu kalmamış olması nedeniyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalılar ile yapılan sözleşme uyarınca yapı denetim hizmetini ifa ettiklerini belirterek, kararlaştırılan ücretin tahsili için başlatılmış olduğu icra takibine vaki itirazın iptali istemi ile eldeki davayı açmış, davalılar ise müteahhit ile yapmış oldukları kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince bu yükümlülüğün miteahhide ait olduğunu savunmuşlar yargılama devam ederken takip konusu alacağa ilişkin ödeme yapılmış, Mahkemece, davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, davalı tarafa dava konu edilen miktarın tamamı üzerinden vekalet ücretine ve yargılama gideri ödemesine karar verilmiştir. 4708 Sayılı Yapı Denetim Hakkında Kanunun 5. maddesinde, yapı denetim hizmet sözleşmelerinin yapı sahibi ile denetim kuruluşu arasında akdedileceği hükme bağlanmış, bahsi geçen kanuna dayanılarak çıkarılan Yapı Denetimi Uygulama Yönetmeliğinin 8. Maddesinde 1 numaralı bendinde de yapı sahibinin, yapı denetimi hizmet sözleşmesinin bizzat veya hukuken temsile yetkili vekili aracılığı ile imzalamak zorunda olduğu belirtilmiş bulunmaktadır. Yukarıda bahsi geçen yasal mevzuat uyarınca, yapının denetimi için yapı denetim kuruluşu ile hizmet sözleşmesinin imzalanması zorunluluğunun bulunduğu ve sözleşmeninde bizzat veya hukuken temsile yetkili vekil aracılığıyla yapı sahipleri tarafından imzalanması gerektiği anlaşılmaktadır. Sözleşmenin 4. maddesinde hizmet bedelinin belirlenmiş, 5. maddesinde ise bedelin aşamalara göre ne şekilde ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin içeriğinden hizmet bedelinin tamamının ödeneceği imzası bulunan azime tarafından üstlenilmiş ise de, davalı imzaya itiraz etmiştir. Bu durumda, Mahkemece dava konusu sözleşmedeki imzanın davalıya ait olup olmadığı ve bedeli üstlenip üstlenmediği araştırılmalı, imzanın davalıya ait olmadığının anlaşılması durumunda ise davalının hissesi oranında hizmet bedelinden sorumlu olacağı kabul edilmeli ve bu miktar üzerinden de vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaplanmalıdır. Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; (1) nolu bent uyarınca davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bent uyarınca temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12967, Karar No: 2014/2610, Tarih: 14.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12967 E.  ,  2014/2610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/04/2012 tarih ve 2011/10-2012/60 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... nezdinde 2009 04807/10 no'lu endüstriyel tasarımın tescili için yapmış olduğu başvurunun, ... ... tarafından diğer davalının itirazı kabul edilerek, müvekkilinin tasarımının yeni ve itiraza konu tasarımla farklı olmasına rağmen reddedildiğini ileri sürerek, ... ... kararının iptaline ve karara dayanak yapılan davalıya ait 2008/02348/1 numaralı tasarımın yeni ve ayırt edici olmaması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, yetki itirazında bulunmuş, müvekkilinin kalorifer radyoterleri üretim ve satışı alanında faaliyet gösteren bir işletmenin sahibi olup, ürünlerin tamamına yakınının bizzat kendisi tarafından yaratılmış özgün tasarımlar olduğunu, ... ... kararının doğru olup, başvuru konusu tasarımın yeni ve ayırt edici vasfa haiz olmadığını ve müvekkili tasarımının aynen veya belirgin biçimde benzeri olarak taklit edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 2010/T 575 sayılı ... ... kararının iptali bakımından; 2009 04807 sayılı tescilin 10 sıra numaralı tasarımı ile itiraza dayanak yapılan 2008/02348 sayılı tasarım tescil belgesinin 1 sıra numaralı tasarımının ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, yenilik vasfı bulunmadığı, mutlak yenilik kriteri bakımından; 2009 04807 sayılı tescilin 10 sıra numaralı tasarımının ... LTD. adına kayıtlı 2005/01287-3 sayılı tescil ile kıyaslandığında mutlak yenilik kriterini taşımadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 14/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1212, Karar No: 2012/2025, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/1212 E.  ,  2012/2025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 08.09.2009 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 04.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacılar, 942 parsel sayılı taşınmazda davalı ile birlikte müşterek malik olduklarını, davalının kullanmalarına engel olduğunu belirterek el atmanın önlenmesini istemişlerdir.

Mahkemece 04.05.2011 günlü kısa kararda "1-Davacının müdahale talebinin kabulüne, 2-Davanın görev yönünden reddine, mahkememizin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli ve yetkili mahkeme olan asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine" dair hüküm kurulduğu halde;

Gerekçeli Kararda;

1-Davacının müdahale telebinin kabulüne,

2-Davanın görev yönünden reddine, mahkememizin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli ve yetkili mahkeme olan asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine,

3-Davacı ... yönünden açılan davanın takip edilmediğinden HUMK'nun 409/5. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına dair hüküm kurulmuştur.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 15.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/261, Karar No: 2018/17869, Tarih: 09.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/261 E.  ,  2018/17869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 3. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın red karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunun kabulü ile davacının davalı ... Tem. ve İlaç. Hizm. Org. Tur. İnş. Bil. ve Danış. Tic. Ltd. Şti.'deki işe iadesine karar vermiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 09.03.2003 tarihinde ... Devlet Hastanesinde alt işverene bağlı olarak temizlik görevlisi sıfatı ile işe başladığını, 06.01.2016 tarihinde bir cep telefonunda iki yıl önce çekilmiş bir görüntü nedeniyle davacının ifadesinin alındığını, savunmasında şaka mahiyetinde çekildiğini belirttiği, 01.03.2016 tarihinde ... Devlet Hastanesinin 24.02.2016 tarihli yazısı gerekçe gösterilerek iş aktinin haksız olarak fesh edildiğini, davacının işverenin güvenini kötüye kullanma gibi bir niyetinin asla söz konusu olmadığını, iş aktinin tek taraflı feshinin hukuka ve yasaya aykırı olduğunu iddia ederek; feshin geçersizliğinin tespitini, davacının işe iadesine, işe başlatmama tazminatının 8 aylık ücreti tutarında belirlenmesine, boşta geçen süreye ilişkin 4 aylık ücret alacağının ve diğer haklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davalı kurum ile davacı arasında herhangi bir iş akti ya da akit kabul edilebilecek herhangi bir hukuki ilişki bulunmadığını, idare temizlik hizmeti işleri gibi bir kısım işlerin yerine getirilmesini kanunlar uyarınca ihale yoluyla ihaleyi kazanan gerçek/tüzel kişiler yoluyla sağlandığını, davalı idarenin davacıyla fiili ve hukuki hiç bir irtibatı bulunmadığını, davacının davalı idare yönünden işe iadesi

mümkün olmayıp davalı idareye husumet tevcih etme imkanı bulunmadığını, davacının işvereni olan şirketin yoğun bakım ünitesinde gerçekleşen olay ve yapılan soruşturma neticesinde davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshettiğini, dosyaya sunulan video görüntülerinin izlenmesi ve soruşturma dosyasında yer alan beyanlar incelendiğinde bu hususun açıkça görüleceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.