muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2832, Karar No: 2014/18973, Tarih: 17.11.2014

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamın, 3167 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinde öngörülen karşılıksız çek keşide etme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin olması ve 5941 sayılı Kanun'un 03.02.2012 tarih ve 6273 sayılı Kanun ile değişik 5. maddesinde öngörülen yaptırımın idari yaptırıma dönüşmesi nedeniyle kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetinin bulunduğundan söz edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun, 18.09.2012 tarih ve 2012/2-168-1776 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; koşullu bir düşme nedeni oluşturan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun, mahkûmiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin objektif koşulların varlığı halinde, cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin olan, seçenek yaptırıma veya tedbire çevirme ya da erteleme hükümlerinden önce ve 6008 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce re’sen, bu değişiklikten sonra ise, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmesi halinde mahkemece değerlendirilerek, uygulanması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde, hiçbir isteme bağlı olmaksızın öncelikle uygulanması gerektiğinden, sanık hakkında, adli sicil kaydının bulunduğundan bahisle yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK’nın 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7981, Karar No: 2016/8071, Tarih: 04.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/7981 E.  ,  2016/8071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaline, icra takibin durdurulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın usulden reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, ödeme emrinin iptali talebine ilişkindir

Mahkemece, davacının talebinin idari para cezasının iptaline yönelik olduğu, uyuşmazlığın idari yargıda çözümlenmesi gerektiği ve yargı yolunun caiz olmadığı gerekçesiyle davanın yargı yolu yanlışlığı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Temyize konu uyuşmazlık, yargı yolunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı hakkında uygulanan idari para cezasının tahsili amacıyla nolu icra takibi başlatılarak ödeme emri düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 6183 sayılı Kanunun 58. Maddesine göre; Kurum alacakları yönünden tebliğ edilen ödeme emrine karşı açılacak davalar iş mahkemelerinde görülecektir.

Somut olayda davacı, 6183 sayılı Yasa uyarınca aleyhine yapılan icra takibinin ve devamındaki ödeme emrinin iptali ile, ödeme emrinde belirtilen miktarda borcu olmadığının tespitini istediğine göre; uyuşmazlığın belirgin bir biçimde 5510 sayılı Yasanın 88. ve 6183 sayılı Yasanın 58. maddelerinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş tüm belgeleri celbederek, uyuşmazlığın idari para cezasına itiraz mı, yoksa ödeme emrinin iptali mi olduğunu tespit edildikten sonra, şayet ödeme emrinin iptali talebi ise 7 günlük yasal sürede açılıp açılmadığını denetlemek, idari para cezasına itiraz ise, idare mahkemesine açılmış bir dava var ise o davanın sonucunu beklemek ve hasıl olacak sonuca göre bir karar vermektir.

Hal böyle olunca, uyuşmazlığın çözüm yerinin İdari Yargı olmayıp, alacaklı Sigorta Müdürlüğünün bulunduğu yer İş Mahkemesi olduğu ortadadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3376, Karar No: 2013/18444, Tarih: 22.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/3376 E.  ,  2013/18444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

ASIL DAVADA DAVACILAR- BİRLEŞEN DAVADA

Taraflar arasında görülen davada ...1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.04.2011 tarih ve 2010/137-2011/76 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi birleşen davada davalı ... Şenas dışındaki tüm tarafların vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacılar vekili, müvekkilleri adına 1999/13222 sayılı "TRİO" markası bulunduğunu, müvekkillerinin markasının 2005/34024 sayı ile davalı ...... Güzellik Salonu İşletmeleri San. ve Tic. Ltd. Şti. adına mükerrer olarak tescil edildiğini ileri sürerek, markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Karşı davada davacılar vekili, dava konusu markayı müvekkilleri ... ve ...ile asıl davanın davacılarının birlikte kullandıklarını, 1999/13222 sayılı markanın müvekkillerinin de hissedarı olduğu ... Güzellik firması adına tescil edildiğini, 2005 yılında müvekkilleri ... ve ...'ın hisselerini ...'a devrettiğini ve aynı tarihli lisans sözleşmesiyle markanın 99 yıllığına müvekkilleri ... ve ...tarafından kullanılmasının kararlaştırıldığını, müvekkili ...... firmasının 2005/34024 sayılı "TRİO" markasını tescil ettirdiğini, ...'un kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, 99/13222 sayılı "TRİO" markası üzerinde müvekkillerinin hak sahipliği bulunduğunun tespitine ve hak sahipliğinin markalar siciline işlenmesine, taraflar arasında akdedilmiş olan şirket hisse devri ve lisans sözleşmelerinin iptaline ve şirket hisselerinin müvekkillerine devrine, bu husususun ticaret siciline işlenmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Birleşen dava davacılar vekili, müvekkillerinin 07.09.2005 tarihli Marka Lisans Sözleşmesiyle müvekkil şirketin eski ortakları olan davalılardan ...ve ... ile "TRİO" markasının 99 yıl süreyle kullanılması hususunda anlaştıklarını, sözleşmenin 7. maddesi gereğince lisans alanlar bu haklarını kimseye devretmemesi gerekirken sözleşmeye aykırı olarak markayı davalı ...'ın kullanması yönünde anlaşma yaptıklarını, davalılardan ...ve ...'in kendilerine ait Triınity adlı güzellik mecmualarda "Trinitiy Bir Trio Kuruluşudur" tarzında sözleşmeye aykırı reklam yaptıklarını ileri sürerek, haksız rekabetin tesbitine, önlenmesine, haksız rekabetin tüm maddi durumunun ortadan kaldırılmasına, şimdilik 3.000,00 TL maddi ve 6.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, lisans sözleşmesi ve pay devirlerinin geçerli olduğu, "TRİO" markası üzerindeki hakların ... Güzellik ve Kozmetik Ürünleri Ltd. Şirketi'ne ait olduğu ve davacı ...'a devir edildiği, aynı markayı daha sonra adına tescil ettiren ...... Güzellik Şirketi'nin marka üzerinde hak sahibi olmadığı şirket pay devirlerinin iptalinin koşullarının oluşmadığı, markanın lisans sözleşmesini yapan davalılar tarafından değil onların da ortağı bulunduğu ...... Güzellik firması tarafından kullandırılması nedeniyle adı geçen davalıların markaya tecavüz veya lisans sözleşmesine aykırı davrandıklarının kanıtlanmadığı, reklamların da lisans sözleşmeleri kapsamında gerçekleştiği gerkçesiyle, asıl dava yönünden davalı ...... Güzellik Salonu İşletmeleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi adına tescilli 2005 34024 nolu markanın "Güzellik bakım hizmetleri, güzellik salonu hizmetleri, kuaför salonu hizmetleri ve manikür hizmetleri" için hükümsüzlüğüne, diğer sınıflar ve diğer taleplerin reddine, karşı dava ve birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davada, davalı ... Şenas dışındaki tüm taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, birleşen davada davalı ... Şenas dışındaki tüm tarafların vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı,birleşen davada davalı ... Şenas dışındaki tüm tarafların vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 12,50 TL harcın temyiz edenlere iadesine, 22.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14269, Karar No: 2010/14525, Tarih: 20.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14269 E.  ,  2010/14525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 27.07.2010

Nosu : 348-251

- K A R A R -

Uyuşmazlığın derin kuyu sondajı işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/185, Karar No: 2005/9, Tarih: 08.02.2005

Ceza Genel Kurulu 2004/6-185 E., 2005/9 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/6-185 E., 2005/9 K.**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 495 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 498 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar S.Y.,H.K., Ö.İ., E.S. ve S.Ö'nün TCK.'nun 64/1. maddesi yollamasıyla 498, 61/1, 522 ve 40. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda; Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi'nce 08.07.2003 gün ve 49/76 sayı ile;

1- Sanıklar H.K., Ö.ı. ve S.Y'nin, mağdur M.Ö.'ye yönelik eylemlerinden beraatlerine,

2- Sanıklar E.S. ve S.Ö'nün mağdur M.Ö.'ye yönelik şartlı tehdit suçlarından TCK.'nun 188/1, 80 ve 59/2. maddeleri uyarınca 5 ay 25'er gün hapis ve 337.150.000' er TL ağır para cezası ile cezalandırılmalarına,

3- Sanıklar H.K., Ö.t., S.Y., E.S. ve S.Ö'nün, mağdur G.H.'ye yönelik eylemleri nedeniyle, TCK.'nun 64/1. maddesi yollamasıyla 498,61/1,522/1 ve 59. maddeleri uyarınca 5'er yıl ağır hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, TCK.'nun 20 ve 31. maddeleri uyarınca 2 yıl süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanmalarına,

Haklarında TCK.'nun 40. maddesinin uygulanmasına ve tutukluluk hallerinin devamına karar verilmiştir.

Sanıklar S.Y., Ö.t. ve H.K. vekilleri tarafından, temyiz edilen hüküm, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nce 10.02.2004 gün ve 6739/974 sayı ile;

( ... Tehditle para isteme eyleminin yakınanların önceden tanıdığı sanık S.Y. ve arkadaşlarınca, yüzyüze görüşülerek doğrudan gerçekleştirildi ği gözetilmeden, TCK.'nun 495/1. maddesi yerine, aynı yasanın 498. maddesiyle yazılı biçimde hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulup, bozmadan hükmü temyiz etmeyen sanık S.Ö.'nün de faydalandırılmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 25.05.2004 gün ve 53-92 sayı ile; mağdur M.Ö.'ye yönelik şartlı tehdit suçundan sanıklar H.K., Ö.t. ve S.Y. haklarında verilen beraat kararı ile E.S. ve S.Ö. haklarında verilen mahkumiyet kararları inceleme dışı bırakılmak suretiyle yağma suçu ile ilgili verilen hükümde;

Yerel mahkeme ise 25.05.2004 gün ve 53-92 sayı ile; mağdur M.Ö.'ye yönelik şartlı tehdit suçundan sanıklar H.K., Ö.t. ve S.Y. haklarında verilen beraat kararı ile E.S. ve S.Ö. haklarında verilen mahkumiyet kararları inceleme dışı bırakılmak suretiyle yağma suçu ile ilgili verilen hükümde;

Tüm sanıkların kabulleri ve şikayetçi M.Ö.'nün, paranın teslimi için yer ve zaman belirlendiği gün eve dönerken, para istenmesi ve tehdit olayını ilk kez yolda gördüğü şikayetçi G'ye anlattığı şeklindeki beyanı, şikayetçi G.H.'nin, olay günü tesadüfen yolda şikayetçi M. ve babası ile karşılaşmasından sonra kendisinden 5.000 ABD Doları istenildiğini öğrendiği şeklindeki anlatımı nazara alındığında, sanıkların hiçbir şekilde şikayetçi G. ile yüzyüze görüşmedikleri, doğrudan irtibat kurmadıkları ve parayı şikayetçi M. aracılığı ile tehdit edilmek suretiyle istedikleri sabittir.Şikayetçi M.Ö., tehdit ile para vermeye icbar suçunun mağduru olmayıp, G'den para istenilmesi için aracı olarak kullanılmış, sanıklar yüzyüze görüşmelerini şikayetçi M. ile yapmışlardır. Sadece sanık H. parayı almak için pastaneye geldiğinde şikayetçi G'yi görmüştür. Son aşamada meydana gelen bu olayın şikayetçi G. ile yüzyüzelik unsuruna etkisi yoktur. Bundan başka şikayetçi G'nin olayın kendisine anlatılmasından sonra sanık S'yi önceden tanıdığının ortaya çıkmasının da suçun oluşumuna bir etkisi yoktur. Zira TCK.'nun 498. maddesindeki unsur, tehdidin dolaylı yoldan yapılması olup, tehdidi yapan kişinin tanınmasının önemi bulunmamaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun 07.02.1994 tarih ve 6,4/31 sayılı kararında da, kişi aracılığı ile yapılan tehdit dolaylı tehdide örnek olarak gösterilmiş, suç konusu para veya malın bizzat mağdur tarafından sanığa tesliminin suçun oluşumunda etkili olmadığı açıklanmıştır. Sanıkların aynı irade ve eylem birliği içerisinde yaptıkları planın bir parçası olarak şikayetçi O'yi şikayetçi M. vasıtasıyla 5.000 ABD Dolan vermesi konusunda hayatı hakkında tehdit edip korkutarak atılı suçu işledikleri, ancak olayın emniyete bildirilmesinden sonra yer ve zaman bildirilmek suretiyle istenilen yere para konularak zabıta görevlileri tarafından tertibat alındığı ve parayı almaya gelen sanık H'nin yakalandığı anlaşıldığından eylem eksik teşebbüs aşamasında kalmıştır... ) gerekçeleriyle ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de, Ö.İ., H.K. ve S.Y. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığı'nın "onama" istekli 16.09.2004 gün ve 162008 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Oenel Kurulu'nda yapılan inceleme sonunda, konu müzakere edilip, aşağıdaki karar verilmiştir:

Bu hükmün de, Ö.İ., H.K. ve S.Y. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığı'nın "onama" istekli 16.09.2004 gün ve 162008 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Oenel Kurulu'nda yapılan inceleme sonunda, konu müzakere edilip, aşağıdaki karar verilmiştir:

KARAR : Eylemin planlayıcısı ve evre evre yöneteni olan, S.Y., özel liseden ilişiği kesilen ve bu nedenle kaydını B. Lisesi'ne nakleden 18 yaşını bitirmiş, son sınıf öğrencisidir. Özellikle kuyumcu çocuklarını kendine hedef seçip, bunlardan tehdit yöntemi ile para sızdırmaya çalışan sanık, bu amaçla babası kuyumcu olan mağdur O'yi de kendisine hedef seçmiştir. Olaydan birkaç gün önce diğer sanıklar H., S. ve E'nin iş kuracaklarından bahisle sanık S'den para istemeleri üzerine, sanık S., kuyumcu çocuklarından tehditle para aldığını, ancak son zamanlarda bir grubun kendisine engel olduğunu, yardımcı olurlarsa alacağı paradan onlara borç verebileceğini, babası kuyumcu olan mağdur O'nin, cezaevinde bulunan M. isimli şahıstan çok korktuğunu, eğer M'yi cezaevinden kurtarmak için kefalet parası istenirse bu korkuyla verebileceğini söylemiş, bu öneriyi başlangıçta kabul etmeyen diğer sanıklar, S. tarafından ikna edilmeleri üzerine yardımcı olmayı kabul etmişlerdir.

Sanık S. 18.04.2003 günü diğer mağdur M'yi telefonla arayıp, Z. Market'in yanına gelmesini istemiş, bildirilen adrese gelen mağdur M'den beş kişi halinde arabada bulunan sanıklar, arabaya binmesini istemişler, ancak M'nin kabul etmemesi üzerine, sanıklardan S. ve kendisini E. olarak tanıtan sanık E. arabadan inerek, M'nin yanına gelip, hiçbir neden belirtmeksizin tehditvari bir şekilde "biz Pazartesi geleceğiz, seni yine rahatsız edeceğiz" dedikten sonra mağdurun yanından ayrılmışlardır.

Sanık S. 18.04.2003 günü diğer mağdur M'yi telefonla arayıp, Z. Market'in yanına gelmesini istemiş, bildirilen adrese gelen mağdur M'den beş kişi halinde arabada bulunan sanıklar, arabaya binmesini istemişler, ancak M'nin kabul etmemesi üzerine, sanıklardan S. ve kendisini E. olarak tanıtan sanık E. arabadan inerek, M'nin yanına gelip, hiçbir neden belirtmeksizin tehditvari bir şekilde "biz Pazartesi geleceğiz, seni yine rahatsız edeceğiz" dedikten sonra mağdurun yanından ayrılmışlardır.

Sanık S. 21 Nisan 2003 günü telefonla H'yi arayıp, bir oto kiralayarak B'ye gelmesini istemiş, sanık H. ile E. de bu istem üzerine, Doğan marka 16 X XXX plakalı otoyu Tatvan'dan kiralayarak B'ye gelip, diğer sanıklar Ö, S. ve S. ile buluşmuşlar, sanıklardan H. ve Ö. arabada beklerken, sanık S. telefonla M'yi arayıp daha önceden görüştükleri yere gelmesini istemiş, M. geldiğinde, otoda beş kişi olarak bulunan sanıklar mağduru karşılayıp, otoya binmesini istemişler, M'nin bu kez de "başka yerde konuşalım" diyerek öneriyi geri çevirmesi üzerine sanıklar S. ve E., M'yle birlikte bir otobüs firmasının yazıhanesinin arkasındaki harabeye gitmişler, sanık S., M'ye konuyu açıp, "cezaevinde bir arkadaşımız var, tahliyesi için 10.000 Dolar gerekiyor, 5.000 Doları Kıbrıs'taki bir başka arkadaş karşılayacak, 5.000 Doları ise senin arkadaşın olan H. kuyumcusunun oğlu G'den isteyip alınan lazım, aksi halde G'yi de, seni de, her ikinizin ailelerin de öldürürüz, konu olumsuz olursa veya polise haber verilirse yine aynı akibete uğrarsınız" şeklinde tehditlerde bulunmuş, sanık E. ise vücudunu açıp harakiri izlerini göstererek kendisinin psikopat olduğunu bildirmek suretiyle mağdur M'yi korkutmaya çalışmış, saat 17.00'ye kadar süre verip mağduru bırakmışlardır.

Bu tehditlerden korkan mağdur M. durumu önce arkadaşı G'nin dayısı olan tanık T.Y'ye, T. de, M'nin babası M.Ş'ye açıklamış, üçü birlikte mağdur G'nin babası olan kuyumcu M'ye gidip durumu anlatmışlar, babaları mağdur M'ye, "o şahıslar bir daha ararlarsa, arkadaşım G. parayı vermeyi kabul etti, yarın saat 17.00'de, B. Pastanesinde verecek" diye söyle, sanıkları yakalatacağız diyerek, birlikte nöbetçi C.Savcısına gidip konuyu açıklamışlar. Nöbetçi C.Savcısı da, Emniyet Şube Müdürünü çağırıp, konuyu izah edip birlikte alınacak önlemleri kararlaştırmışlar, bu aşamada mağdur M. de yolda gördüğü mağdur G'ye, tüm olayları detayları ile anlatıp, yapılan tehditleri bildirmiş, konuşma esnasında sanıklardan S'nin, mağdur M'yi telefonla arayıp, konunun olumlu olup olmadığını sorması üzerine M., konunun olumlu olduğunu, ancak 5.000 ABD Doları bulamadıkları, 3000 ABD Doları vereceklerini söylemiş, öneriyi kabul eden sanıklar S. ve E. yine önceki buluşma yerlerine mağduru çağırmışlar, ancak mağdur M. öneriyi kabul etmeyerek, istenilen yere gitmemiş, bu esnada babasını arayan mağdur G'ye, babası, durumu öğrendiğini, evden katiyen çıkmamasını söylemiş. Mağdur G. de bu nedenle 21 Nisan'ı evde geçirmiş, akşam vakti mağdurlar, babaları ve G'nin dayısı T. birlikte, daha önceden kararlaştırdıkları şekilde, emniyete gitmişler. Emniyette, bu kişilerin yeniden arayıp, para istemeleri durumunda vermeyi kabul etmeleri ve bir adres bildirmeleri söylenerek, B. Pastanesinde paranın teslimi kararlaştırılıp, teslimde kullanılmak üzere M'den 1300 Dolar alınarak numaraları tespit edilmiştir.

Sanıklar H. ve E. ise bu aşamada Tatvan'a geri dönmüşler, ertesi günü yani 22 Nisan tarihinde sanık S'yi telefonla çağırması üzerine, her ikisi yine aynı kiralık otoyla Bitlis'e gelip önce sanıklar Ö. ve S'yle, bilahare de S. ile buluşmuşlar. Sanık S. bu arada telefonla mağdur M'yi arayıp, paranın farklı bir yerde teslimini istemiş. M'nin kabul etmemesi üzerine, "yanlış yapıldığı takdirde ailenizi ve sizi öldürürüz", "montlu bir arkadaş gelecek" diyerek H'yi tarif edip, paranın ona teslimini istemiş, bu sırada sanıklar S., E. ve S. 44 XX XXX plakalı Flaş otoda pastanenin yakınında beklemeye başlamışlar. Sanık H. ise sanık Ö'nün kullandığı 16 X XXX plakalı Doğan otoyla pastaneye gidip arabadan inmiş, Ö. ise otoyu trafiğin tıkanıklığı nedeniyle biraz ileriye sürmüş, pastaneye giren sanık H. içeride oturan G. ve M'nin yanlarına gidip, M'den parayı istemiş, mağdur G. tomar halinde, daha önce numaraları alınmış 1300 Doları çıkarıp sanığa vermiş, parayı saymadan alıp cebine koyan sanık H. pastaneden ayrıldığı esnada daha önceden müşteri kılığında pastanede bulunan sivil polisler tarafından yakalanmış, açıklamaları üzerine de iki ayrı arabada bulunan diğer sanıklar ele geçirilmişlerdir.

Bu oluş ve kabulde; özel daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmayıp, çözümlenmesi gereken sorun sanıkların eyleminin TCK.'nun 498/1. maddesi kapsamında mı, yoksa 495/1. maddesine mi uyduğu noktasında toplanmaktadır.

TCK.'nun 498. maddesinde; "Bir kimse, her ne suretle olursa olsun hayat veya ırz veya mal hakkında büyük bir zararla korkutularak yahut hükümet tarafından verilmiş bir emir göstererek başkasını para veya eşya veya hukukça hükmü haiz bir senet göndermeye veya bir mahalle koymaya veya bunların kendi eline geçmesini temin etmeye mecbur kılarsa onbeş seneden yirmi seneye kadar ağır hapis cezasına mahkum olur" şeklinde düzenlenen ve öğretide, "korkutarak faydalanma", "korkutarak yararlanma", "tevdie icbar", "icbar suretiyle yağma" biçiminde tanımlanan bu suç esas itibariyle, TCK.'nun 495 ve 496. maddelerinde düzenlenen, yağma ve senet yağması suçlarının özel bir türüdür. Ancak bu suçun kullanılan vasıta ve yararın elde edilmesi biçimleri yönünden belirtilen suçlardan ayrıldığı öğreti ve yargısal kararlarda vurgulanmış;

Ord. Prof. Dr. S. Dönmezer, Prof. Dr. A. Önder ve Prof. Dr. D. Soyaslan eserlerinde, yağma ve senedin yağmasında, cebir, şiddet veya tehdit icbar aracı olarak kabul edildiği halde, korkutarak faydalanma suçunda araç olarak sadece manevi cebire, yani tehdide yer verildiği, yine bu suçta tehdit ile suça konu olan şeyin faile teslimi arasında bir zaman aralığı bulunması gerektiği halde, diğer yağma cürümlerinde, cebir, şiddet veya tehdidin icrası ile malın elde edilmesinin aynı zamanda gerçekleşmesi gerektiği görüşlerine yer vermişler,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ise 07.02.1994 gün ve 4-31 sayılı kararlarında, bu iki suç tipinin ayırıcı ölçütlerini şu şekilde ortaya koymuştur.

TCK.'nun 498. maddesindeki suç ile 495. maddesinde düzenlenen suç arasındaki en belirgin ayrım, suça konu şeyin doğrudan doğruya mağdur tarafından tevdi veya teslimi olmayıp, mağduru bu şeyi tevdi veya teslime mecbur bırakan tehdidin yüzyüze veya gıyapta yapılması diğer yönüyle doğrudan veya dolaylı yapılıp yapılmadığı hususudur.

Dolaylı tehdide örnek olarak, telefon, mektup, telgraf, gazete, herhangi bir işaret veya kişi aracılığıyla yapılan tehdit gösterilebilir. Bu tür dolaylı bir tehdidin, doğrudan doğruya yapılan tehdide göre mağdur üzerinde daha ağır ve devamlı bir korku yaratacağı, onun karar verme ve hareket özgürlüğünü daha yoğun bir şekilde etkileyeceği doğaldır. İstenilen değerin, bizzat mağdur tarafından teslimi veya dolaylı bir biçimde sanık veya sanıklara teslimi arasında suçun oluşumu açısından bir fark bulunmayıp, önemli olan teslim veya tevdiye mecbur kılan tehdidin dolaylı yapılıp yapılmadığıdır.