muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16236, Karar No: 2011/25896, Tarih: 02.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/16236 E.  ,  2011/25896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2011 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 4.420,00 TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 02.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2494, Karar No: 2015/4040, Tarih: 12.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2494 E.  ,  2015/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2012

NUMARASI : 2012/385-2012/523

Taraflar arasındaki geçici abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Ankara İli Keçiören İlçesi 31251 ada 6 nolu adresinde bulunan daireye, abonelik tesisi için yaptığı başvurunun reddedildiğini ileri sürerek; mağduriyetinin giderilmesi açısından, davaya konu konutuna geçici su aboneliği tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu binaya ait, inşaat hesabı bulunduğunu; ayrıca iskân raporu ve statik raporunun olmadığından abonelik işleminin yapılmadığını; haksız açılan davanın reddi ile yargılama giderleri ve ücreti vekâletin davacı tarafa yüklenmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın su aboneliği tesisine yönelik olduğunu, yapı (imar) ruhsatının ilgili belediyece 19/06/2002 tarihinde verildiğini; ancak, (5) yıllık yasal süre dolduğundan yenilenmesi gerektiğini ve yenilenmediğinin anlaşıldığını; İmar Kanunun geçici 11. maddesinin aradığı manada davacının delillerini ibraz ettiğini, ne var ki, yasanın sonuç kısmında “yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartının 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz” hükmü gereğince; davacının abonelik tesisine ilişkin davasının reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; maliki bulunduğu bağımsız bölüm (daire) nedeniyle, davacının; davalı idareden geçici su aboneliği tesis edilmesini isteyip isteyemeyeceği hususundadır.

3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesi; “Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracâatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.” Hükmünü içermektedir. Yine aynı kanunun “Kullanma İzni Alınmamış Yapılar” başlıklı 31. maddesinde de; “İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.” düzenlemesi yer almaktadır. Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma (iskân) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların, izin alınıncaya kadar elektrik ve belediye (ferdi abonelik) hizmetlerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hâl böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşâat) ruhsatı alınmadan inşa edilmiş ya da yapı (inşâat) ruhsatı alınmasına rağmen yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11.madde ile bir istisna getirmiştir. Anılan geçici 11. maddeye göre “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe (26/07/2008) kadar yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi hâlinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması hâlinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür”. Hükmü yer almaktadır.

Madde içeriğinden de görüldüğü üzere; yasa koyucu, getirdiği istisnanın uygulanma süresini sınırlandırmakla yetinmemiş; ayrıca, kanunun uygulanmasını bazı şartların gerçekleşmiş olmasına da bağlamıştır. Bu nedenle, geçici abonelik tesisi işlemlerinde; kanunda sayılan şartların tamamının mevcut olduğu işlemin tesis edilmesini isteyen kişi tarafından ispat edilmeli; ayrıca, işlemi tesis edecek kuruluşlar (ve dava yolu ile tesis edilmesi istenildiği takdirde mahkemece) tarafından da süre sınırının aşılıp aşılmadığı denetlenmelidir.

5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11. maddeyle, yapı (inşâat) ruhsatı bulunan; ancak, gerekli koşulları yerine getirmediği için “iskân” yani oturma izni bulunmayan binalara elektrik ve su bağlanmasının yolu açılmıştır. 12/10/2004 tarihi ile 26/07/2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi hâlinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve kanunun yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Ancak, yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. 12/10/2004 tarihinden önce inşa edilen yapılarda yapı (inşâat) ruhsatı alınmış olma şartı dahi aranmamaktadır. Diğer bir deyişle 12/10/2004 tarihi ile 26/07/2008 tarihleri arasında yapı (inşâat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olan yapılar için kanunen aranan koşullar 12/10/2004 tarihinden önce inşa edilen yapılar için aranmayacaktır. Yani 12/10/2004 tarihinden önce binanın yapıldığının ispatı şartıyla geçici su veya elektrik aboneliği verilmesi amir hükümdür. Geçici Elektrik veya su aboneliğinin tesisi için yapının 12/10/2004 ten önce yapıldığının ispatı ve oturmaya elverişli olması gerekli ve yeterlidir, bunlar dışında başka bir şart aranmaz. Kaldı ki davacının ilgili belediyeden 19/06/2002 tarihinde aldığı (imar) ruhsatı da dosyada mevcuttur. Dairenin yerleşmiş uygulamasına göre; geçici abonelik taleplerinde, yenileme ruhsatı tarihi değil ilk imar ruhsat tarihi nazara alınmaktadır.

Yapılan bu açıklamalardan sonra; davacıya ait meskeninin yer aldığı binanın 12/10/2004 tarihinden önce yapıldığını ispat ettiği takdirde geçici 11. maddede yer alan koşullar aranmaksızın, geçici abonelik talebinin kabul göreceği, binanın 12/10/2004 tarihinden sonra inşa edilmiş olması hâlinde ise; (19/06/2002 tarihli imar ruhsatına göre) geçici 11. maddede aranan koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18900, Karar No: 2011/8589, Tarih: 20.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2008/18900 E.  ,  2011/8589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Netice sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki "yüzde ... iz" in basit tıbbi müdahale ile giderilmesi mümkün bulunmadığı gözetilip, temel cezanın 5237 sayılı TCK'nın 86/1 maddesinden tayin olunması gerekirken 86/2 maddesinin esas alınması sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

1-)Adli tıp uygulamalarına göre yüzdeki "... izin" tespiti bakımından sağlıklı bir değerlendirebilme yapılabilmesi için olay tarihinden itibaren alt aylık bir sürenin geçmesi arandığından bu kurala uyulmadan alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

2-)5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın "c" bendindeki kendi alt soyu üzerindeki hak yoksunluğunun şartla tahliye tarihine kadar diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazına kadar uygulanacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 20.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21341, Karar No: 2014/25620, Tarih: 25.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21341 E.  ,  2014/25620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Aynen infaz

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 18.10.2010 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının süresinde temyiz edilmeyerek kesinleştiği, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 16.05.2012 tarihli ek kararın infaza yönelik temyiz yasa yoluna tabi olmayan hüküm niteliğinde olduğu, ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1159, Karar No: 2015/6264, Tarih: 04.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1159 E.  ,  2015/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2013/17-2014/60

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/05/2014 tarih ve 2013/17-2014/60 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kamu yayıncılığı yapan köklü bir kuruluş olduğunu, davalının marka tescillerinin çok öncesinde 08.08.2004 tarihinden beri tescilsiz olarak “S.” ibareli markayı kullanmaya başladığını, bu markayı maruf marka konumuna getirdiğini, davalının kötü niyetle müvekkilinin markasıyla iltibasa mahal verir nitelikteki “S. P., S. S., G. S.” ibareli markaları 38 ve 41. sınıflardaki hizmetler yönünden adına tescil ettirdiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2011/01547 sayılı “S. P., 2011/07913 sayılı “S. S.”, 2011/07917 sayılı “G. S.” ibareli markaların hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait markaların davacı markasıyla iltibasa mahal verir nitelikte benzer olmadığını, müvekkilinin kötü niyetli tescilinin bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; alınan bilirkişi raporu uyarınca davacının 08.08.2004 tarihinden itibaren “S.” ibareli markasını program ismi olarak tescilsiz biçimde kullandığı, bu kullanım nedeniyle markanın bilinir hale geldiği, marka üzerinde öncelik hakkının davacıya ait olduğu, 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesi ile specialite prensibi gereğince sadece benzer veya aynı sınıflar yönünden markanın hükümsüzlüğünün istenilebileceği, kısa kararda hükümsüzlüğü istenilen 2011/07917 nolu markanın maddi hata nedeniyle yazılmadığı, gerekçesiyle davalı adına tescilli 2011/01547, 2011/07913 ve 2011/07917 nolu markaların “Spor, kültür, ve eğlence hizmetleri, televizyon ve radyo programları yapım hizmetleri” yönünden hükümsüzlüğüne, sair taleplerine reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 186. maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı yasanın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HMK'nın 294/4. maddesi hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun biçimde gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine de yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzenine ilişkin olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda; dava dilekçesiyle davalı adına TPE nezdinde tescilli 2011/01547, 2011/07917, 2011/07913 sayılı markaların hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesi talep edilmiş, mahkemece 13.5.2014 tarihli celsede açıklanan kısa kararda davalı M.Atölyesi Medya Pro. Paz. Ltd. Şti. adına tescilli 2011/01547, 2011/07913 sayılı markaların "spor, kültür ve eğlence hizmetleri, televizyon ve radyo programları yapım hizmetleri" yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, bununla birlikte gerekçeli kararda dava konusu edilen 2011/07917 sayılı markanın maddi hata nedeniyle kısa karara yazılmadığından bahisle bu marka da dahil olmak üzere dava konusu yapılan her üç markanın "spor, kültür ve eğlence hizmetleri, televizyon ve radyo programları yapım hizmetleri" yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar karar verilmiştir. Yukarıda belirtilen hususlar uyarınca yazılı şekilde kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişkiye yol açılması doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre de davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5308, Karar No: 2020/929, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/5308 E.  ,  2020/929 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12856, Karar No: 2024/2994, Tarih: 06.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/12856 E.  ,  2024/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/412 E., 2019/605 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Erdemli ilçesi ... Köyü çalışma alanında 2008 yılında yapılan kadastro sırasında, 102 ada 220 parsel sayılı 6.650,22 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, zeytinlik ve harnupluk niteliği ile davalılar adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı ... dava dilekçesinde; Erdemli ilçesi ... Köyü 102 ada 220 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık nitelikli yerlerden olduğunu, zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile taşınmazın adına tescilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne dair önceki karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince; " yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmak için yeterli olmadığı, taşınmazın kadastro sırasında Mayıs 1951 tarihli ve 22 sayılı tapu kaydının uygulanması ile tespit ve tescil edildiği halde, dayanak tapu kaydının getirtilip usulüne uygun olarak uygulanmadığı ve taşınmazı kapsayıp kapsamadığının belirlenmediği ve zilyetlik yönünden inceleme yapılmadığı açıklanarak, belirtilen usulde yapılacak araştırma sonucunda taşınmazın dayanılan tapu kaydı kapsamında kaldığının belirlenmesi halinde davanın reddine, aksi halde davanın kabulüne karar verilmesi " gereğine değinilerek bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; " dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ve uygulanan tapu kaydı sınırları ve mîktarı kapsamında kaldığı " gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyulmasına rağmen, bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki; İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın miktar itibariyle kadastro çalışmalarında uygulanan Mayıs 1951 tarihli ve 22 sayılı tapu kapsamında kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, aynı tapu kaydına istinaden tespit edilen ve Erdemli Kadastro Mahkemesi' nin 2006/46 Esas sayılı dava dosyasında dava konusu olan 102 ada 173, 175 ve 217 parsel sayılı taşınmazların yapılan hesaplamada dikkate alınmaması doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca; İlk Mahkemesince, dava konusu taşınmazın miktar itibariyle, kadastro çalışmalarında uygulanan tapu kaydı kapsamında kalıp kalmadığının tespiti için, aynı tapu kaydına istinaden tespit edilen 102 ada 173, 175 ve 217 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerine yapılan itiraza ilişkin Erdemli Kadastro Mahkemesinin 2006/46 Esas sayılı dava dosyasının bekletici mesele yapılması ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15991, Karar No: 2019/2104, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15991 E.  ,  2019/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7504, Karar No: 2022/17456, Tarih: 05.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7504 E.  ,  2022/17456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun mülga 17. maddesine tescil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/135 Esas, 1985/155 Karar sayılı acele el koyma dosyası ve devamındaki kamulaştırma işlemlerinin ... adına yapıldığı anlaşıldığından, taşınmazı 11.04.1983 tarihinde satın alan ve o tarihte hak sahibi olan ... adına usulüne uygun şekilde yapılmış bir kamulaştırma işleminden söz edilemeyeceği gerekçesiyle ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 05.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.