muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9913, Karar No: 2012/3766, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/9913 E.  ,  2012/3766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalı tarafça icra takibine konu edilen 20.08.2009 vade tarihli 8.000 TL bedelli bononun davalıya malzeme teslimi karşılığında verildiğini, ancak davalının edimini yerine getirmediğini belirterek müvekkilinin borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddiasını yazılı delillerle kanıtlaması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan deliller doğrultusunda davalı asılın duruşmada verdiği beyanında bu bononun makine kirası karşılığında verildiğini söylediği, böylece malen kayıtlı bononun ihdas nedenini değiştirdiği, ispat yükünün davalıya geçtiği, davalının iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16904, Karar No: 2017/4646, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/16904 E.  ,  2017/4646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25324, Karar No: 2013/1593, Tarih: 04.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/25324 E.  ,  2013/1593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hakkında suç eşyasının satın alınması suçundan mahkumiyet hükmü kurulan sanık ... için temyiz davası açılmadığından, adı geçen sanık yönünden inceleme yapılmamıştır.

Sanıklar ... ve ... hakkında yapılan incelemede:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılanın malzemelerini koyduğu deponun, kilidine anahtar uydurularak kapısının açıldığına ilişkin bilirkişi Mustafa Demirbaş'ın raporunda ileri sürdüğü düşüncesinin dışında kuşkudan uzak kuvvetli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı; sanık ...'in aşamalarda havalandırma penceresinden içeri giren sanık ...'ün suça konu malzemeyi bu pencereden dışarıya uzattığını, kendisinin de yere bıraktığını ve buradan alıp bir araca yükleyerek götürdüklerini belirtmiş olması karşısında; suça vasıf verirken, kanıtların takdirinde şüphenin sanıklar yararına kabul edilmesi ve varsayıma dayalı düşünceye itibar edilmemesi gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 143/1. maddeleri yerine, aynı Yasanın 142/2-d ve 143/1. maddeleri ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12248, Karar No: 2018/5922, Tarih: 24.05.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/12248 E.  ,  2018/5922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2004 sayılı Kanunun 106. maddesi hükmü nazara alındığında menkulün haczinden itibaren 1 yıl içinde satışın talep edilmemesi halinde aynı Kanunun 110/1. maddesi uyarınca mahcuzlar üzerindeki haczin kalkacağı ve yedieminlik görevinin de son bulacağı, ancak 07.01.2009 tarihinde haczedilerek sanığa bırakılan eşyaların 14.05.2009 tarihinde haciz mahallinde bulunmadığının tespit edildiği, suç tarihi itibariyle 1 yıllık satış süresinin geçmediği gözetilerek, borç nedeniyle eşyaların haczedildiği işyerinde çalışan sanığa yediemin olarak teslim edilen eşyaların bulunamaması ve sanığın hacizden sonra askerlik nedeniyle işyerinden ayrıldığı hususu gözetilerek, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucu mahcuz eşyaların kaybolmasına neden olmaktan TCK.nun 289/3. maddesi uyarınca önödeme bildirimi yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7684, Karar No: 2016/13878, Tarih: 24.03.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/7684 E.  ,  2016/13878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Mahalline uygun olarak yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, orman alanı üzerinde su kanalı açıldığı,bir adet kaptaj yapıldığı ve su borusu döşendiği,borunun bir kısmının yerin altından bir kısmınında yer üzerinden geçtiğinin ve davaya konu yerin ormanlık alan olduğunun belirtilmesi karşısında;sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan temsilcisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/03/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanık ... hakkında; Ulus (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda; 02/04/2013 gün, 2010/161 E-2013/102 K sayılı karar ile Beraat kararı verilmiştir

Bu karara karşı O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan idare temsilcisi tarafından süresinde açılan temyiz davası üzerine, Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda, 24/03/3016 gün, 2015/7684 E sayılı ilam ile yerel mahkeme tarafından verilen berdaat kararının BOZULMASINA karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek 19.Ceza Dairesinin 24/03/2016 tarihli kararına konu edilen eylemde maddi gerçeğin daha iyi anlaşılabilmesi için incelemeye konu ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/161 E sayılı dosyasının ana hatlarıyla özetlenmesi gerekmektedir.

1-)04/06/2010 tarihinde, orman muhafaza memurları tarafından düzenlenen suç tutanağında; Devlet Ormanı içerisindeki herhangi bir kimse tarafından kullanılmayan suyun sanık tarafından izinsiz bir şekilde evine getirildiği belirtilmiştir.

2-)16/09/2011 tarihinde mahkemece yapılan keşif sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda; su borularının bir kısmının yer üzerinden, bir kısmının ise toprağın altından geçirildiği, yer üzerinde örtü temizliği ve ağaç kesiminin yapılmadığı belirtilmiştir.

Temyiz incelemesine konu eylemin ana hatlarıyla belirlenmesinden sonra; yerel mahkeme tarafından verilen beraat kararının temyiz incelemesi yapan Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesi tarafından “ BOZULMASINA” ilişkin karara, aşağıda arz ve izah edilecek sebeplerle iştirak edilmemiştir.

Temyiz incelemesine konu eylemin ana hatlarıyla belirlenmesinden sonra; yerel mahkeme tarafından verilen beraat kararının temyiz incelemesi yapan Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesi tarafından “ BOZULMASINA” ilişkin karara, aşağıda arz ve izah edilecek sebeplerle iştirak edilmemiştir.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle 6831 sayılı kanunun 17. maddesinin somut olayımızı ilgilendiren bölümü irdelenerek, somut olayda yargılamaya konu edilen eylemin anılan madde ki suç olarak düzenlenen eylemler arasında yer alıp almadığının Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesinin benzer olaylardaki bazı uygulamalarının da dikkate alınması suretiyle kanunilik ilkesi ile irtibatlandırılarak belirlenmesi gerekmektedir.

6831 Sayılı Orman Kanunun 17. Maddesinde; Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; otlatma planı yapılan alanlarda yıllık otlatma süresi dâhilinde hayvanların planlı otlatılmasını sağlayan, gecelemesini emniyet altına alan ve dağılmalarını engelleyen geçici çevirmeler şeklinde düzenlemeler dışında, her çeşit bina, ağıl ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması, tarla açılması, işlenmesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

İnebolu Sulh Ceza Mahkemesinin 25/05/2011 gün, 2010/307 E-2011/740 K sayılı ilamında;

Sanığın orman içinde bulunan dereden hortumla su almak eylemi sonucunda hiçbir orman bitkisinin kesilmediği, diri ve ölü orman örtüsünün zarar görmediği, bu eylemin ormanın gelişmesi, orman bitkilerinin yetiştirilmesi ve hiçbir ormancılık faaliyetini engellemediği, orman içinde başı boş akan ve kullanılmayan suyun kullanılmasının 6831 sayılı yasanın 17. Maddesi ile yasak edilen eylemlerden hiçbirinin içine girmediği, orman içine kamu hizmeti için yapılacak bina, ahır, ağıl, fidanlık, çit gibi kalıcı nitelikli yapılan için izin verilebildiği, izinsiz yapılan bu eylemlerin yasaklandığı, yasaklanan eylemler arasında sanığın yaptığı eylemin yer almadığı, genel olarak İnebolu ilçesinin ormanlarla kaplı olduğu derelerin ormalık alanlar içerisinde kaldığı insanların bu derelerden su ihtiyaçları için ormana zarar vermeden faydalanmalarının orman ve yöre insanı arasındaki bağı kuvvetlendireceği, aksi durumun yöre insanın ormana bakışında olumsuzluğa sebebiyet verebileceği anlaşıldığından sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanığın beraat ine karar vermek gerektiğinden bahisle sanık hakkında verilen kararın temyiz edilmesi üzerine; temyiz incelemesini yapan,

Yargıtay -Yüksek 3. Ceza Dairesinin 16/05/2013 gün, 2012/19484 E-2013/20253 K sayılı ilamında; yerel mahkeme tarafından verilen beraat kararının ONANMASINA, karar verilmiştir.

Yargıtay -Yüksek 3. Ceza Dairesinin 16/05/2013 gün, 2012/19484 E-2013/20253 K sayılı ilamında; yerel mahkeme tarafından verilen beraat kararının ONANMASINA, karar verilmiştir.

Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesinin somut olayımızda olduğu gibi aksine uygulamalarına da rastlanılmaktadır. İçtihatlar arasındaki çelişki bir yana orman örtüsüne hiç bir şekilde zarar verilmeden; sadece orman içerisinde suyun alınmasından ibaret eylemin 6831 sayılı Orman Kanunun 17.maddesinde sayılan eylemler arasında yer almaması nedeniyle anılan eylemin. 17. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin ceza hukukunun en temel ilkelerinden birisi olanan “kanunilik ilkesine” aykırı olacağı açıktır.

6831 sayılı Orman Kanununun 17. maddesinde, Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; otlatma planı yapılan alanlarda yıllık otlatma süresi dâhilinde hayvanların planlı otlatılmasını sağlayan, gecelemesini emniyet altına alan ve dağılmalarını engelleyen geçici çevirmeler şeklinde düzenlemeler dışında, her çeşit bina, ağıl ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması, tarla açılması, işlenmesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesinin yasaklanmasına karşın, orman içerisinden su geçirilmesinden bahsedilmemiştir. Ayrıca bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ağaç kesiminin yapılmadığı gibi orman örtüsüne zarar verilmediği de net bir şekilde belirtilmiştir. Bu nedenle yukarıda özet olarak açıklanan sorunun “Kanunsuz Suç ve Ceza Olmaz” kuralının sınırları içerisinde kalmak kaydıyla Ceza Hukukunun izin verdiği ölçüde yorum kuralları ile bağdaştırmak suretiyle çözümü gerekmektedir.

5237 Sayılı TCK.nun 2. maddesinde: Özet olarak “Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez. Kanunda yazılı cezalardan başka bir ceza ile de kimse cezalandırılamaz” denilerek kanunilik ilkesi özelikle vurgulanmak istenmiştir.

“Kanunsuz suç ve ceza olmaz” kuralı Türk Ceza Hukukunda, Devlet ve Yargıç karşısında bireylerin “Kamu Hakları”nın güvencesidir.

Öğretide değerini koruyan bu kural, Anayasamızın (Mad.38) ilkeleri arasına girmiş ve 5237 sayılı TCK.nun 2. Maddesinde de açık bir şekilde ifade edilmiştir. Bu hükmün 2. Maddede yer alması bile, kurala verilen önemi gösterir.

Kanunun 2 maddesindeki “açıkça” kelimesi Türk Ceza Hukukunda “kıyaslama”nın yasaklandığını gösterir.

Kanunsuz ceza olamayacağından, suçun cezasının belirlenmiş olması suçluların cezalandırılmasında şarttır.

Öğretide değerini koruyan bu kural, Anayasamızın (Mad.38) ilkeleri arasına girmiş ve 5237 sayılı TCK.nun 2. Maddesinde de açık bir şekilde ifade edilmiştir. Bu hükmün 2. Maddede yer alması bile, kurala verilen önemi gösterir.

Kanunun 2 maddesindeki “açıkça” kelimesi Türk Ceza Hukukunda “kıyaslama”nın yasaklandığını gösterir.

Kanunsuz ceza olamayacağından, suçun cezasının belirlenmiş olması suçluların cezalandırılmasında şarttır.

Bir fiili suç saymak ve cezalandırmak yetkisinin yalnız kanuna tanınması bireylere özgürlüklerinin sınırı hakkında bilgi verir. Bireyin, nelerin ne kadar yasak olduğunu bilmeye hakkı vardır. Bu hakkını kullanan birey yasak olanı yapmaktan çekinmek, yasak olmayanı yaparken de korkusuz hareket etmek imkanını kazanır. Kanun Kuralına gerçek anlamını kanun koyucunun iradesi verir. Kanunun iradesi kanun koyucunun subjektif iradesi değildir. Yazılı formül içinde ifade edilmiş objektif irade, kanunun iradesini oluşturur. Kanunun iradesini gösteren formül zorunlu olarak genel ve soyut olacağından, kuralın önce içeriğini ve anlamını belirtmeden, iradenin somut olaylara uygulanmasına imkân yoktur. Pozitif hukuk, yorum faaliyetlerinin sınırını oluşturur.

Somut olayımızda 6831 sayılı Orman Kanunun 17. maddesinde sayılan eylemler arasında yer almayan; orman içerisinde suyun orman örtüsüne zarar verilmeksizin alınmasından ibaret eylemi anılan maddenin kapsamına dahil ederek işgal ve faydalanma olarak kabul etmek Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 2. Maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Yukarıda arz ve izah edilen gerekçelerle yerel mahkemece verilen beraat hükmünün BOZULMASINA; ilişkin Yargıtay Yüksek 19. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/23654, Karar No: 2013/41385, Tarih: 25.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/23654 E.  ,  2013/41385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 25.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13805, Karar No: 2021/18911, Tarih: 29.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/13805 E.  ,  2021/18911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında suça konu yerin ... mevkiinde muhafaza ormanı sınırları içinde kaldığının tespiti, Karaisalı Orman İşletme Müdürlüğü'nün 09/10/2015 tarihli yazısında davaya konu alanın muhafaza ormanı sınırları içinde kaldığının belirtilmesi, 01/02/2002 tarihli ...'u ile 8024 hektarlık alan içindeki 4973 hektarlık devlet ormanın "...-..., ..." olarak ayrılmasına karar verildiğinin anlaşılması, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişisi raporunda suça konu yerin tescil harici kayalık, çalılık kısımda yer aldığının, orman bilirkişisi raporunda ise davaya konu alanın 1998 yılında kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığının belirtilmesi ve suça konu alanın muhafaza ormanı olarak ayrılan alanda kaldığına dair bir tespit yer almaması karşısında; mahallinde farklı orman, harita ve kadastro mühendislerinden oluşacak bilirkişi heyeti ile yeniden keşif yapılarak suça konu yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde yer alıp almadığı, orman sayılan yerlerden olup olmadığı, orman vasfıyla tescil harici bırakılan alan niteliğinde bulunup bulunmadığı ve muhafaza ormanı olarak ayrılan kısımda kalıp kalmadığı hususlarının net olarak tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de,

1-6831 sayılı Kanunun 111. maddesinde; “Bu Kanunun 3 üncü maddesiyle orman rejimi altına alınan yerlerde ve 23, 24, 25 inci maddeler gereğince muhafaza ormanı ve milli park olarak ayrılmış ormanlarda, ormanlara mütaallik suçları işleyenlerin müstahak olacakları ceza iki misli olarak hükmolunur” düzenlemesine yer verilmiştir.