muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3999, Karar No: 2015/9159, Tarih: 05.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/3999 E.  ,  2015/9159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını ileri sürerek, kullandırılmayan yıllık izinlerinin ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, davacının mevsimlik işçi olduğu dönemde yıllık izin hakkının bulunmadığını, daimi kadroya geçirildikten sonraki izinlerini kullandığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dava devam ederken davalı gösterilen Malatya İl Özel İdaresi Kanunla kaldırıldığından davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık doğmuştur.

6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 1. maddesinin 1. fıkrası ile Malatya ili dahil sayılan illerde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği beliritilmiştir. Anılan Kanunun kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle Malatya İl Özel İdaresini tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre Bakanlıklara, Bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına,

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkarsıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre Bakanlıklara, Bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına,

hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara deverdildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzeleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildirceceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları İçişleri Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5 fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı Maliye Hazinesine devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanunun 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre Bakanlıklara, Bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan ve bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dava konusu olayda davacı işçi devirden önce emekli olup iş ilişkisini sona erdirdiğinden talep ettiği yıllık izin ücretinden kimin sorumlu olduğunun belirlenmesi gerekecektir. Öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının

borcu devralan bu kurum veya kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması ve devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonunu oluşturma yükümlülüğünün mülkü idareye verildiği dikkate alındığında davanın İçişleri Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekir.

Sonuç :

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/235, Karar No: 2012/563, Tarih: 31.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/235 E.  ,  2012/563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizin 10.10.2011 gün ve 2011/384 Esas 2011/934 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçluya ait teminat üzerine konulan hacizden sonra düzenlenen sıra cetvelinde paranın 2. sıradaki şikayet olunana verilmesine karar verildiğini, sıra cetvelinde müvekkilinin 1. sırada yer alması gerektiğini borçluya yapılan ödeme emri tebliğinin usulsüz olması nedeniyle davalının ihtiyati haczinin kesin hacze dönüşmediğini, bu nedenle pay almaması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, tebligatın hukuka uygun olduğunu, ödeme emrinin tebliğinin usulsüzlüğünü takip borçlusu dışında bir kimsenin ileri süremeyeceğini, ... Bankası Ankara Şubesi'nde bulunan teminat üzerine 12.07.2010 tarihinde haciz konulduğunu, İİK nun 100. maddesi uyarınca bu tarihten sonra hacze iştirakin mümkün olmadığını, ihtiyati hacizde önce haciz konmasının yeterli olduğunu ve haczin kesinleşme tarihinin önemli olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2011/384 - 2011/934 E-K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, şikayet olunanın alacaklı olduğu dosyada borçluya gönderilen ödeme emrinin usulüne uygun tebliğ edildiği ve haciz tarihleri dikkate alınarak yapılan sıra cetvelinin doğru olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddeleri ve tüzüğün 18. maddesi uyarınca tüzel kişilere tebliğ, yetkili mümessillerine ve bu kişilerin bulunmadıkları tebligat memuru tarafından tevsik edildiği takdirde hazır olan şirket memur ve müstahdemlerine yapılması gerekir ( HGK.'nun 1988-12-266 E., 11034 K. sayılı kararı)

Somut olayda, dava dışı borçluya Adana 7. İcra Müdürlüğü'nün 2010/7732 sayılı dosyasından çıkarılan ilk ödeme emrinin “gösterilen adres kapalı olup, işyerinin taşındığı” belirtilerek bila tebliğ iade edildiği, aynı adrese ikinci kez çıkarılan ödeme emrinin "şirket yetkilisi bulunmadığından daimi işçi ...’ya" tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Tebligatı alan ...’nun borçlu şirketin daimi işçisi olmadığı Sosyal Sigortalar Kurumu'nun 25.11.2010 tarihli yazısı ile anlaşılmaktadır.

Somut olayda, dava dışı borçluya Adana 7. İcra Müdürlüğü'nün 2010/7732 sayılı dosyasından çıkarılan ilk ödeme emrinin “gösterilen adres kapalı olup, işyerinin taşındığı” belirtilerek bila tebliğ iade edildiği, aynı adrese ikinci kez çıkarılan ödeme emrinin "şirket yetkilisi bulunmadığından daimi işçi ...’ya" tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Tebligatı alan ...’nun borçlu şirketin daimi işçisi olmadığı Sosyal Sigortalar Kurumu'nun 25.11.2010 tarihli yazısı ile anlaşılmaktadır.

Bu durumda, tebliğ tarihi itibarıyla dava dışı borçlu şirketin tebliğ yapılan adreste faaliyetinin olup olmadığı, taşınmışsa ne zaman taşındığı konusunda gerekli zabıta araştırması yapılarak ve Ticaret Sicilinden sorularak borçluya yapılan tebliğin usulüne uygun olup olmadığının tespiti gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi, şikayetçi vekili tarafından Asliye Ticaret mahkemesinde açıldığı belirtilen muvazaa iddiasına dayalı davanın akibeti araştırılarak ,gerektiğinde aralarındaki irtibat nedeniyle birleştirilmesi veya sonucu üzerinde durularak uygun sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken, bu husus üzerinde durulmadan karar verilmesi yerinde olamamıştır

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2011/384 E - 2011/934 K sayılı onama kararının kaldırılarak kararın şikayetçi yararına BOZULMASINA, evvelce alınan onama harcı ile peşin harcın istek halinde iadesine, 31.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6833, Karar No: 2010/5169, Tarih: 03.05.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/6833 E.  ,  2010/5169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde Mart 1993-Mart 2004 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı ... iş yerlerinde 1993 yılı Mart ayından 2004 yılı Mart ayına kadar geçen sürede kesintisiz çalıştığını ileri sürerek kuruma bildirilmeyen eksik sürelerinin tespitini istemiştir

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işyerinde 10.5.1993-14.11.2003 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen 243 gün çalıştığının tespitiyle fazla istemin reddine karar verilmiştir

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim, davacıya ait çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır. Mahkemece, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalıya ait Belediye işyerinden 10.5.1993, 15.1.1996, 1.5.2000, 15.4.2001, 15.4.2002, 6.5.2003 tarihli işe giriş bildirgelerinin Kuruma verildiği, hizmet cetveline göre davalı işyerinde 1993/3. dönem-1995/2, 15.1.1996-1996/2 dönem, 15.10.1996-1996/3 dönem, 15.1.1997-14.10.1997, 15.3.1998-14.10.1999, 15.1.2000-14.10.2000- 15.4.2001-14.11.2001-15.4.2002-20.11.2002, 6.5.2003-14.11.2003 tarihleri arasında geçen çalışmalarının kuruma bildirildiği, getirtilen ücret bordrosu ve puantajlarda uyuşmazlık dönemine ait bazı ayların yer almadığı, aralarında belediye başkanı da olan bir kısım tanıkların davacının geçici veya mevsimlik işçi olarak çalıştığını beyan ettikleri anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kesintisiz olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.Davacının eksik günlerinin tespit yapılırken dosyaya getirtilen ve davacının imzasını taşıyan ücret bordrolarına geçmiş günler ile işveren tarafından tutulan puantajlardaki çalışmalar değerlendirilmeden, davalı ... işyerinden Kuruma yapılan bildirimlerin her ayın 15 inden diğer ayın 15 ‘ine kadar aylık 30 gün üzerinden yapıldığı ve bu çalışmaların hizmet cetvelinde ilk 15 günlük hizmetin geçtiği ayda gösterildiği de dikkate alınmaksızın hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş ; Davalı işyerinden uyuşmazlık dönemine ait ücret bordroları eksiksiz getirtilerek, davacının imzası olanlar saptanıp imzasını içeren bordrolara geçmiş sürelerin dışındaki sürelerle ilgili olarak istemin reddine, ücret bordrosunun bulunmadığı dönemler yönünden ise işyerinden yapılan bildirimlerin her ayın 15 den diğer ayın 15 ne kadar 30 gün üzerinden yapıldığı dikkate alınarak, davacının geçici veya mevsimlik işçi kadrosu ile çalışıp çalışmadığına dair davalı Belediyeden çalışmanın niteliğini belirleyen belgelerle Encümen Kararlarının getirtilip tüm deliller birlikte değerlendirilerek varsa davacının eksik sürelerinin hiç bir kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespitine karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurmaksızın bilirkişinin yetersiz raporuna dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı ve davalı ... Başkanlığına iadesine, 26.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4092, Karar No: 2025/1820, Tarih: 20.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/4092 E.  ,  2025/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/930 E, 2017/1079 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan reddin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi; sanığın olası kastla öldürmeden cezalandırılması gerektiğine,az ceza verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay tarihinde saat 02.10 sıralarında sürücü belgesiz sanık ... 137 promil alkollü olarak sevk ve idaresindeki 19 ... 020 plaka sayılı otomobil ile Stad kavşağı istikametinden, gelip Çimento kavşağı istikametine seyrederken aracının direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjde bulunan aydınlatma direğine çarpması sonucu araçta bulunan ...'ün öldüğü, diğer yolcular ... orta 2 kemik kırığı ve yüzde sabit iz, ... ve ...'in ise basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığı olayda, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık, sevk ve idaresindeki otomobil ile alkollü vaziyette seyrederken yola gereken dikkatini vermediği, aracını kendi yol bölümünde tutma becerisi göstermediği, sevk ve idare hatasıyla aracının direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu orta refüjde bulunan aydınlatma direğine aracının sağ yan kapı kısmından çarpması sonucu meydana gelen olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareketiyle tam kusurlu olduğu kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1192, Karar No: 2010/3000, Tarih: 18.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/1192 E.  ,  2010/3000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Ecza Deposu San. Tic.Ltd:Şti. Vek.Av.... tarafından hasımsız olarak açılan ve müdahil ... adına vasisi ... vek.Av.... olan dava hakkında ... Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesinden verilen 2.6.2009 gün ve 72-129 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 2.6.2009 gün ve 9889-11208 sayılı ilamına karşı müdahil vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, 35.50.-TL harç ve takdiren 172.00.-TL.para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 18.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3818, Karar No: 2024/3365, Tarih: 09.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3818 E.  ,  2024/3365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/12 E., 2022/73 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme ve bu suça azmettirme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ... müdafii tarafından hükmün duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, sanık müdafiinin belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun)

260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2017 tarihli ve 2016/217 Esas, 2017/344 Karar sayılı kararının katılanlar vekili, sanıklar Hasan (... oğlu) ve Hakan müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerineYargıtay 1. Ceza Dairesinin, 13.11.2019 tarihli ve 2018/5558 Esas, 2019/4916 Karar sayılı kararıyla eksik inceleme nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli ve 2020/12 Esas, 2022/73 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanıklar ..., ... (1983 doğumlu) ve ... (1973 doğumlu) haklarında kasten öldürmeye azmettirme suçundan, ayrı ayrı 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

Kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanıklar ... (... oğlu), ... (... oğlu) ve ...’ın tasarlayarak kasten öldürmeye azmettirme suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, sanık ...’ın da tasarlayarak kasten öldürme suçundan cezalandırılması ve takdîri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına ve sanığın kasten öldürme suçuna yardım eden olarak sorumlu tutulabileceğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE