muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/494, Karar No: 2014/6237, Tarih: 18.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/494 E.  ,  2014/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 6. İş Mahkemesi

Tarihi :19.06.2012

No :2009/933-2012/479

Dava, 17.06.1991-12.01.2009 arası dönemde hizmet akdine dayalı olarak geçen ancak Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen sigortalı hizmetlerin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Mustafa Taş tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, mülga 506 sayılı Yasanın 79/10 ve 5510 sayılı Yasanın 86. maddeleri olup, mülga 506 sayılı Yasanın 2. maddesi; bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu kanuna göre sigortalı sayılacağını, aynı yasanın 4. maddesi ise; bu kanunun uygulanmasında 2’nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişilerin işveren olduğunu öngörmüş, 5510 sayılı Yasanın 4 ve 12. maddelerinde de aynı yönde düzenlemelere yer verilmiştir.

Diğer taraftan, taraf ve dava ehliyeti, maddi hukuktaki hak ve fiil ehliyetinin medeni usul hukukundaki büründüğü şekil olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 50. maddesi; medeni haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanların davada taraf ehliyetine de sahip olduğunu, anılan yasanın 51. maddesi ise dava ehliyetinin medeni hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceğini düzenlemiştir. Türk Medeni Kanununun 8 ve 48. maddeleri, her gerçek ve tüzel kişinin hak ehliyetine sahip olduğu hükmünü içermektedir. Bunun sonucu olarak da medeni haklardan yararlanma ehliyeti olan her gerçek ve tüzel kişi davada taraf olma ehliyetine de sahip olacaktır.

Dava ehliyeti ise, gerçek ve tüzel kişilerin kendisinin ya da yetkili kılacağı temsilcisinin aracılığı ile davayı takip etme ve usul işlemlerini yapabilme ehliyeti olup, fiil ehliyetinin varlığını gerektirir. Fiil ehliyetine ilişkin koşullar ise gerçek kişiler bakımından Medeni Kanunun 10 ve 14. maddelerinde düzenlenmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 52. maddesi ise, medeni hakları kullanma ehliyetine sahip olmayanların davada kanuni temsilcileri, tüzel kişilerin ise yetkili organları tarafından temsil edileceğini öngörmüştür.

Davacı, dava dilekçesi içeriğinde; 17.06.1991 tarihinde dava dışı “C. Servis Motorlu Araçlar Tic. ve San. Ltd. Şirketi” nezdinde, 1993-2003 arası dönemde “C. Servis Motorlu Araçlar San. ve Tic. Anonim Şirketi” nezdinde, 2003-2009 arası dönemde “C. Petrol Limitet Şirketi” ile “C. Petrol Oto Servis Hiz. İnş. Tur. Limitet şirketi” nezdinde ve ayrıca davalı şirket nezdinde sürekli çalıştığını, tüm şirketlerin kurucusu ve sahibinin Y. C. olup, işyerlerinin akaryakıt istasyonu ve servis işyeri niteliğinde bulunduğunu ve tüm bu çalışmalardan son şirket olan davalı limitet şirketin sorumlu olduğunu öne sürerek sigortalı hizmetlerinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Ticaret Sicil Memurluğu yazı içeriğine göre; “C. Servis Motorlu Araçlar Tic. ve San. Ltd. Şti.”nin 1981 yılında tescil, 10.12.1998 tarihinde ise sicilden terkin edildiği, “C. Servis Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş.”nin 1993 yılında tescil, 30.12.2005 tarihinde ise sicilden terkin edildiği, “C.lar Petrol Ltd. Şti.”nin 1996 yılında tescil edilip halen faal olduğu, “C. Petrol Oto Servis Hiz. İnş. Tur. Ltd. Şti.”nin 2002 yılında tescil edilip halen faal olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, kendisine husumet yöneltilen davalı şirket ile dava dilekçesinde çalışıldığı iddia edilen diğer şirketler arasında devir, intikal ve birleşme durumunun mevcut olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalı, aksi takdirde dava dışı şirketlerin faaliyet ve kapsam durumları ile davalıya ilişkin bildirim durumları ve sicilden terkin hususları ile davacının hükmü temyiz etmemesi de gözetilerek, 1994-2008 arası kısmen kabule konu dönemde anılan şirketlerin işverenlik sıfatı yukarıda açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde irdelenip belirlenmeli, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 124/4. maddesindeki; dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesinin kabul edilebilir bir yanılgıya dayanması halinde hakimin karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebileceğine ilişkin düzenleme de gözetilerek, işverenlik sıfatına haiz şirketlere ayrı ayrı ek dava açılmaksızın davaya dahil edilip savunma ve delilleri toplanarak sonucuna göre bir karar verilmeli, işverenlik sıfatı belirlenen şirketlerden davalı dönemde sicilden terkin edilmiş olanların bulunduğunun anlaşılması halinde ise anılan şirketlerin tüzel kişiliğinin yeniden ihyası yönünde tasfiye kurulu ile Ticaret Siciline husumet tevcihi suretiyle dava açılmasının sağlanması yönünde davacıya süre verilmeli ve açıldığı takdirde de bu davanın sonucu beklenerek ve yeniden ihya halinde ise tüzel kişiliğin huzuru ile davanın görülüp toplanan ve toplanacak delillerin sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bozmanın niteliğine göre de sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

O halde; davalılar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

O halde; davalılar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalı C. Servis Pet. Oto. İnş. Tur. Ltd. Şti.'ye iadesine, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14102, Karar No: 2013/17522, Tarih: 09.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/14102 E.  ,  2013/17522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-ECRİMİSİL

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava,çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda 14.500,00.-TL ecrimisile hükmedilmiş ise de, gerekçeli karar yazılmadan önce davacı vekilinin verdiği dilekçe üzerine, 27.03.2013 tarihli tavzih kararı ile kısa kararda hüküm altına alınan 14.500,00.-TL ecrimisilin, 16.116,48.-TL olarak düzeltilmesine karar verilmiş, gerekçeli kararda da 16.116,48.-TL ecrimisilin tahsiline karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 305. maddesinde belirtildiği üzere, hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyor ise, taraflarca hükmün icrasına kadar açıklanması veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesi istenebilir. Ancak tavzih yolu ile hükmün değiştirilmesi veya hükme ilâve yapılması olanaksızdır.

1)-Somut olayda; kısa kararda yapılan değişiklik tavzih yoluyla yapılabilecek bir düzeltme niteliğinde olmadığı gibi mahkemece yapılan tavzihte HMK'nun 306.maddesinde öngörülen usule de uyulmadığından öncelikle 27.03.2013 tarihli tavzih kararının ORTADAN KALDIRILMASINA.

2)-Diğer yandan, bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve HMK'nin 186. maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı Yasanın 297. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HMK'nin 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HMK'nin 294. maddesinin 4. fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HMK'nin 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

İşte bu gibi hallerde HMK'nin 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ve HUMK.'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek kısa kararda “14.500,00.-TL” ecrimisilin tahsiline karar verildiği halde, gerekçeli kararda “16.116,48.-TL“ ecrimisilin tahsiline karar verilmesi suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 gün,1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17314, Karar No: 2010/3959, Tarih: 08.04.2010

6. Ceza Dairesi 2006/17314 E., 2010/3959 K.

**6. Ceza Dairesi 2006/17314 E., 2010/3959 K.**

**- DOLAYLI YAĞMA

- HIRSIZLIK

- TEHDİT**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 35 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 106 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 125 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 145 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay günü gündüz vakti çocukları Emine ve Emirhan ile birlikte, müşteri gibi girdikleri işyerinde etraftaki giysilere bakmaya başladıklarının, bir ara sanığın çocuklarının kasanın yanındaki çantayı alarak dışarıya doğru hareketlendikleri sırada durumu fark eden yakınanın "çantasını geri alarak", hırsız var diye bağırması üzerine, sanığın "biz hırsız değiliz, bize dokunmayın, sizi gebertiriz" şeklinde tehdit edip, sinkaflı sözlerle bağırdığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasa'da, 765 sayılı Yasa'nın 495/2. fıkrasındaki kendini cezadan kurtarmak için cebir veya tehdit kullanma biçimindeki dolaylı yağma suçuna yer verilmediğinden; eylemlerinin 5237 sayılı TCY'nin 142/1-b, 35/2, 106/1, 125/1-4 maddelerine uyan hırsızlığa kalkışma, tehdit ve hakaret suçlarını oluşturduğu gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ayten savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 08.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11112, Karar No: 2015/10672, Tarih: 04.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11112 E.  ,  2015/10672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2015

NUMARASI : 2015/137-2015/175

Taraflar arasındaki itirazın iptali istemine ilişkin davada Bakırköy 1. Asliye Ticaret ve Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur .

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, davanın ticari dava olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmış, maddenin (a) bendinde bu Kanunda öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ile çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve çekişmesiz yargı işi sayılacağı belirtilmiştir. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari dava niteliğinde olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda; davacı Boğaziçi Elektrik A. Ş. görevlilerinin davacının işyerinde kaçak elektrik kullandığını tespit etmesi üzerine tutanak tuttuğu, davacının bu hususu inkar ettiği, davalı kurumun davacı hakkında Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/96 Esas -2008/1276 Karar sayılı dosyası ile kaçak elektrik kullanmasından dolayı dava açtığı, davacının bu davadan beraat ettiği, tüm bu nedenlerle; ilgili elektrik saati üzerinde inceleme yapılarak, davalı kuruma herhangi bir borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmektedir.

Dosya kapsamına göre; dava mutlak ticari dava olmadığı gibi davacının esnaf olup tacir sıfatının bulunmadığı, uyuşmazlık konusunun, işyerinde kaçak ve abonesiz olarak elektrik kullanıldığı iddiasına karşılık davacı tarafın borçlu olmadığının tespiti isteminden ibaret olup, davacı gerçek kişi ve davalı elektrik dağıtım şirketi olduğundan mutlak ticari dava niteliğinde bulunmayan uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2385, Karar No: 2015/7864, Tarih: 08.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2385 E.  ,  2015/7864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SOMA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 01/10/2014

NUMARASI : 2013/344-2014/334

Taraflar arasında görülen davada Soma 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2014 tarih ve 2013/344-2014/334 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müdürü ve ortağı olan davalı M.. D.. aleyhine "şirket hakkında vergi cezasına sebep olduğu" gerekçesiyle açtıkları azil davasında müdürün davanın akim kalması amacıyla istifa ettiğini, mahkemenin davalıyı haksız bularak yargılama giderlerini karşı taraf üzerinde bıraktığını, haksızlığı hüküm altına alınan davalının 23.09.2013 tarihli kararla yeniden müdür seçildiğini, bu kararın yasaya aykırılık taşıdığını ileri sürerek davalı M.. D..'nun müdürlükten azlini ve müdür atanmasına ilişkin kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, dava konusu edilen kararda müvekkili M.. D.. ile birlikte 3 kişinin daha şirket temsilcisi olarak atandığını, 4 yöneticinin de müşterek imzalı olarak temsil yetkisinin bulunduğunu, dava dilekçesinde bahsi geçen davada müvekkilinin istifası nedeniyle davanın konusuz kaldığını, mahkemenin müvekkilini haksız bulduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının davete rağmen toplantılara katılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının TTK'da sayılan iptal sebeplerinin gerçekleştiği iddiasında bulunmadığı, kendisine usulüne uygun olarak tebliğ edildiği halde toplantıya katılıp muhalefet şerhini tutanağa geçirmediği, toplantı için yeterli sayıya ulaşıldığı, kararların yeterli çoğunlukla alındığı, davacının Türk Ticaret Kanununda iptal davası açmak için sayılan şartları taşımadığı, şirkete kesilen vergi cezalarının çok büyük bir çoğunluğunun doğduğu dönemde davalı M.. D..'nun şirketi temsile yetkili olmadığı, iptali istenen kararda dört ortağın müştereken şirket temsilcisi seçildiği, kararın iyi niyet kurallarına aykırı olduğunun da ileri sürülemeyeceği, iptal talebi hakkında verilecek hükmün azil talebini konusuz bırakabileceği, bu nedenle karar iptali davasının kesinleşmesinin beklenmesinin uygun olacağı gerekçesiyle davacının genel kurul kararının iptali yönündeki talebinin reddine, davalı M.. D..'nun müdürler kurulu başkanlığından azli talebinin tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Davacı tarafından dava dilekçesinde genel kurul kararının iptalinin yanında davalı M.. D..'nun şirket müdürlüğünden azli de talep edilmiş, mahkemece genel kurul kararının iptali talebinin reddi ile birlikte azil talebinin tefrikine ve başka bir esasa kaydına karar verilmiştir. Azil talebinin tefrikine ilişkin karara yönelik temyiz itirazlarının işbu dosyada incelenme imkânının bulunmamasına ve ancak tefrik edilen dosyada incelenebilecek olmasına göre davacı vekilinin tefrik kararına yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesinde; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tefrik kararına yönelik temyiz itirazları dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin, mahkemece verilen "azil talebinin tefrikine ve başka bir esasa kaydına" dair karara yönelik temyiz isteminin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin tefrik kararına yönelik temyiz itirazlarının dışındaki bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14714, Karar No: 2025/6424, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/14714 E.  ,  2025/6424 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2185 E., 2023/536 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/15 E., 2021/397 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır ;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.