muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4337, Karar No: 2016/4923, Tarih: 17.03.2016

Yasaya aykırı, malen sorumlu vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10723, Karar No: 2019/3537, Tarih: 30.05.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/10723 E.  ,  2019/3537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’ın maliki olduğu ... ada ..., ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazlarını davalı oğluna satış suretiyle devrettiğini, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakana hacca gitmesi için ödünç para verdiğini, satış işlemlerinin gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın maliki olduğu ... ada ..., ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazlarını 30.07.2008 tarihinde davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği, 1924 doğumlu murisin 29.01.2015 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızları ... ve ..., davalı oğlu ..., dava dışı çocukları ..., ..., ... ve ...’dan olma torunu ...’nın kaldıkları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 6100 sayılı HMK'nun 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte tam olarak yazması ve hüküm sonucunu 6100 sayılı HMK' nun 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada 6100 sayılı HMK'nun 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HMK’nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargının,hakimin ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda, dava konusu taşınmazlarda 2/8 payın iptali ile davacılar adına tesciline şeklinde karar verildiği halde, gerekçeli kararda 2/7 payın iptali ile davacılar adına tesciline denilmek suretiyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

10.04.1992 tarihli 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı ile kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı; bozmadan sonra yerel mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile karar verebileceği öngörülmüştür.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararla çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalının değinilen yön itibariyle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17280, Karar No: 2014/22033, Tarih: 26.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/17280 E.  ,  2014/22033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YALOVA İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/02/2012

NUMARASI : 2010/192-2012/47

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl ve birleşen dava ile, davalıların işçisi olarak İstanbul Büyükşehir Belediyesi, İ.. A... 'nin Topçular İskelesinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, işyerinde 24 saat çalışıp 24 saat izinli olduğunu, yaptığı çalışmalarla ilgili hak ettiği alacakların ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı C. Tem. Bilgi İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic. A.Ş. vekili, iş yerinde 24x24 çalışma esasının olduğunu, her ay ortalama 15 gün çalışıldığını ve 15 günde bir haftalık izin kullanıldığını, davacının belirttiği manada fazla çalışmanın olmayacağı gibi aylık denkleştirme esasının uygulandığını, çalışılan ulusal ve resmi bayram günlerindeki ücretlerin ayrıca ödendiğini, davacının son yıl yıllık iznini de kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı B. Büyük İstanbul E. Tur. ve Sağ. Yat. İşl. ve Tic. A.Ş. vekili, davacının C. şirketinin İDO A.Ş. den aldığı gemi ve iskele temizlik hizmetleri işinde görev yaptığını, B. A.Ş. ile ilgisi bulunmadığını, iskelelerin temizlik ihalesinin İDO A.Ş. ile C. şirketi arasında yapıldığını, husumetin yanlış tevcih edildiğini, belirtilip davanın husumet yokluğu nedeniyle reddini talep etmiştir.

Birleşen dosya davalısı İ.. A... vekili, davacının dava dilekçesinde ikrar ettiği üzere dava dışı C. A.Ş.'nin çalışanı olduğunu, davacı ile iş akdini yapanın diğer davalı şirket olduğunu, davacı ile müvekkili şirket arasında herhangi bir hizmet akdinin bulunmadığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının giydirilmiş brüt ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, çıplak brüt ücret tutarı esas alınarak hesaplanması gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının hesaplamasına esas alınan ücreti, davalı işveren tarafından ibraz edilen 2010 Nisan ayı bordrosunda gösterilen giydirilmiş brüt tutarına göre belirlenmiştir. İlgili bordronun incelenmesinde, hesaplamaya esas alınan ücret miktarı içerisine davacıya ödenen yol ve yemek yardımının dahil olduğu görülmektedir. Yukarıda da belirtildiği gibi fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri ücret alacaklarının çıplak brüt ücret üzerinden hesaplanması gerekmekte olup bu hususu göz ardı eden rapora itibarla karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık ise, davacının hak kazandığı fazla çalışma ücretlerinin ödenip ödenmediği hususundadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davalı altı işveren C. Temizlik Bil. İşl. Oto Sağ. Hiz. İnş. San. A. Ş. tarafından dosya içerisine ibraz edilen ücret bordrolarının imzasız olduğu ancak ayda 20 saat fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu görülmektedir. Bordroları imzasız olsa da davalı şirket, ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların davacının banka hesabına yatırılarak ödendiğini savunmuştur.

Somut olayda, davalı altı işveren C. Temizlik Bil. İşl. Oto Sağ. Hiz. İnş. San. A. Ş. tarafından dosya içerisine ibraz edilen ücret bordrolarının imzasız olduğu ancak ayda 20 saat fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu görülmektedir. Bordroları imzasız olsa da davalı şirket, ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların davacının banka hesabına yatırılarak ödendiğini savunmuştur.

Davalının bu savunması karşısında ilgili banka kayıtları temin edilerek, ücret bordrolarında fazla çalışma tahakkuku bulunan dönemlerde bordrolarda gösterilen miktarların davacıya ödendiği tespit edildiği takdirde, bu dönemler dışlanarak fazla çalışma ücret alacağı belirlenmelidir. Mahkemece davacı işçiye ait banka hesap kayıtları getirilip incelenmeden karar verilmesi hatalıdır.

4- Yargılama giderlerinden sayılan ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 323 üncü, Avukatlık Kanunu’nun 169 uncu ve Avukatlık Ücret Tarifesinin 1 inci maddelerinde düzenlenen, ancak müstakil bir varlığı olmayan ve ait olduğu davanın konusunu teşkil eden hak ve alacağa sıkı sıkıya bağlı bulunan avukatlık ücretinin, davada haksız çıkan tarafa yükletilmesi gerekir.

Davalı B. A. Ş. aleyhine açılan dava pasif husumet yokluğu nedeni ile reddedildiği halde bu davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi de ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/510, Karar No: 2008/3758, Tarih: 17.03.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/510 E.  ,  2008/3758 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Ecza Depoları Tic. A.Ş. vekili avukat ... ile Milli Savunma Bak. İç Tedarik Bölge Baş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 10.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 14.11.2006 tarih ve 302-671 sayılı hükmün Dairenin 24.9.2007 tarih ve 4764-10989 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan her iki tarafın karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 170 (yüzyetmiş) YTL para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 28.9 YTL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 17.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15839, Karar No: 2019/2059, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15839 E.  ,  2019/2059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13962, Karar No: 2023/353, Tarih: 25.01.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/13962 E.  ,  2023/353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :

Sanığın temyiz istemi yönünden;

Sanığın usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu belirlenmiştir.

Katılan mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden katılan mağdur vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/399 Esas, 2021/5 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 01.03.2021 tarihli ve 2021/315 Esas, 2021/597 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvuruları kabul edilerek eksik araştırma ile hüküm kurulması, yetersiz gerekçe ile teşdit yapılması ve eksik ceza tayini nedenleriyle hüküm bozulmuştur.

3. Gaziantep 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.09.2021 tarihli ve 2021/164 Esas, 2021/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci, dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2021/1917 Esas, 2021/2347 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık, sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık, temyiz dilekçesinde temyiz sebebi göstermemiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2021/1917 Esas, 2021/2347 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık, sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık, temyiz dilekçesinde temyiz sebebi göstermemiştir.

2. Katılan mağdur vekilinin temyiz istemi, eksik ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde 3 ay kadar önce kaçak yollarla Türkiye'ye gelen mağdurun tekrar Suriye'ye dönmek istediği bu kapsamda arkadaşı Hamza vasıtasıyla sanık ile tanıştığı, sanığın mağdura Kilis üzerinden kendisini Suriye'ye geçirebileceğini söylediği, olay günü mağdur ile sanığın yolda karşılaştıkları, sanığın mağdura seni yarın Kilis'ten Suriye'ye göndereceğim, bugün otelde kalalım diyerek elinden tutup kaldığı ... götürdüğü, otel odasına girdikten sonra sanığın mağduru zorla tuttuğu, mağdurun itmesine rağmen ellerinden tuttuğu, pantolonu indirdiği, kıyafetlerini zorla çıkarttığı, daha sonra kendi kıyafetlerini çıkarttığı, bu esnada otel odasının kapısını kilitlediği, sanığın mağdurun göğüslerine ve poposuna dokunduğu ve kendi poposuna ve cinsel organına dokunmasını istediği ancak mağdurun bunu kabul etmediği, sanığın üzerinde bıçak olduğu, bu bıçağı yürürken ... gelmeden önce mağdura gösterdiği,

mağdurun yürürken ayrılmak istediği ancak sanığın bıçak göstererek mağdurun ayrılmasına izin vermediği ve daha sonra ... götürdüğü, cinsel şehevi duygularını tatmin ettikten sonra mağduru giydirdiği, kapıyı açarak odadan çıktığı, mağdurun otelden çıktıktan sonra arkadaşı olan Hamza'ya durumu anlattığı, bunun üzerine kolluk ekiplerine haber verildiği anlaşılmış ve maddi olay mahkemece bu şekilde kabul edilmiştir.

2. Çocuğun cinsel istismarı suçu 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinde düzenlenmiş olup ilgili madde de açıkça belirtildiği üzere 15 yaşından küçük çocuklara yönelik olarak gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış ile 15 yaşından büyük çocuklara yönelik olarak cebir, tehdit ve hile kullanılmak suretiyle gerçekleştirilen cinsel davranışların müeyyideye tabi tutulacağı belirtilmiştir. Söz konusu madde metninde cinsel davranışların bir tanımı yapılmasa da uygulama ve doktrinde açık bir şekilde belirlendiği üzere şehevi amaçlarla başka bir anlatımla cinsel yönden tatmin amacıyla failin mağdura yönelik gerçekleştirdiği eylemlerin cinsel davranış olarak nitelendirileceği, buradan hareketle cinsel veya şehevi tatmin amacı gütmeyen hareketlerin söz konusu suçun oluşumunu sağlamayacağı gibi 15 yaşından büyük nitelikte yaşa sahip olan mağdurlara cebir, tehdit yada hile mahiyetinde bir eylem gerçekleştirilmeksizin yapılan eylemlerinde suçun oluşumunu sağlamayacağı açıktır.

3. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında sanığın kendisini Kilis üzerinden Suriye'ye gönderme vaadinde bulunduğu, olay günü yolda karşılaştıklarını, ... gidelim yatalım seni yarın gönderirim dediğini, daha önce arkadaşı Hamza'nın uyardığını ancak yine de kötü bir şey yapmayacağını düşünerek onunla ilerlediğini, daha sonra gitmek istemediğini ancak sanığın elinden zorla tutup bıçak göstererek kendisini ... götürdüğünü, sanığın üzerinde belediye kıyafeti olduğunu, bıçağın ise kahverengi saplı 10 cm civarında bir bıçak olduğunu, otelde yaşlı bir adamın durduğunu, otelin birinci katına çıktıklarını, odaya girdikten sonra sanığın kapıyı kilitlediğini, kendisinin çıkmak istediğini ancak sanığın ellerini ve vücudunu tutarak buna izin vermediğini, daha sonra zorla kıyafetlerini çıkarıp sanığında soyunduğunu, poposuna ve ön bölgesine dokunduğunu, arkasından girdiğini, soyunurken bıçağı eşyaların yanına koyduğunu, kendi poposuna ve özel bölgesine dokunmasını istediği ancak kendisinin bunu yapmadığını, daha sonra üzerini giyinip kapıyı açıp gittiğini beyan ettiği, tanıklar A.Ü., M.H., ve H.S.'nin alınan soruşturma beyanlarında mağdurun sanığın kendisine böyle bir eylemde bulunduğunu beyan ederek yardım istediğini beyan ettikleri, sanığın aşamalı savunmalarında mağduru tanımadığını, kesinlikle böyle bir eylemde bulunmadığını beyan ettiği, mağdurun kovuşturma aşamasında gönüllü olarak Suriye'ye gitmesi sebebiyle beyanına başvurulamadığı ancak 02.08.2021 tarihinde mağdurun soruşturma aşamasında çocuk izleme merkezinde alınan beyanını içerir CD'nin bizzat mahkeme heyetince incelenerek buna ilişkin tutanak tanzim edildiği, dosya kapsamında mevcut 08.06.2020 tarihli adli rapora göre fiili livata ile uyumlu bulguların mevcut olmadığının belirtildiği, dosya içerisinde mevcut 08.06.2020 tarihli tutanak içerikli belgede sanığın üzerinden 25 cm uzunluğunda kahverengi bıçak çıktığının tespit edildiği, yine belirtilen otelde yapılan arama sonrası çeşitli materyallere el konulduğu, bu kapsamda dosya içerisinde mevcut 07.08.2020 tarihli uzmanlık raporunun tanzim edildiği, olay yerinden elde edilen çarşaf üzerinde sanığın menisinin bulunduğu, yine olay yerinde elde edilen iki farklı çarşafta sanık ile birlikte bir erkek genotip özelliği taşıyan farklı bir bulgunun karışık olarak bulunduğunun belirtildiği, tüm bu hususlar çerçevesinde mağdurun olayın hemen akabinde arkadaşlarına durumu anlatıp kolluk birimlerine haber

vermesi, ifadelerinde sanığın giydiği elbise, olayın gerçekleştiği otel odasının yeri, ... girerken otelde resepsiyonda bekleyen şahsa ilişkin özellikler ve sanığın üzerinde taşıdığı bıçağa ilişkin rengi de dahil olmak üzere detaylı beyanda bulunması, söz konusu otel odasında sanığa ait genotip tespiti, sanığın mağduru hiç tanımadığı kendisi ile hiç görüşmediğini beyan etmesine rağmen üzerinde taşıdığı bıçaktan kaldığı otel odası ve oteldeki görevliye kadar mağdurun verdiği detayları açıklayamaması nazara alındığında sanığın savunmalarına üstünlük tanınamayacağı, bilakis mağdurun genel beyanlarına üstünlük tanınmasının zorunlu olduğu, kaldı ki söz konusu otelde bulunan yaşlı adam olarak mağdurun tarafından tarif edilen kişinin kolluk araştırması ile otel sahibi .... olduğunun tespit edildiği, ...