muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6809, Karar No: 2024/2957, Tarih: 17.04.2024

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 1992 yılında kurulmuş Suudi Arabistan'da mukim uluslararası nitelikli bir şirket olduğunu, 1996 yılından beri kullandığı "..." ibaresinin sahibi bulunduğunu, esas itibariyle bebek bezleri, kadınlara özel hijyenik pedler ve mesane pedleri üretip tüm dünyada satışa sunduğunu, .... sayı ile ...,... ve.... sayılı markalarını birçok ülkede topluluk markası olarak tescil edildiğini, tanınmış markaların 556 sayılı KHK'nın 8/4 üncü maddesi gereği farklı mal ve hizmetler için dahi korunduğunu, davaya konu 2014/82319 başvuru sayılı "..." ibareli marka ile davacı markasının birebir aynı olduğunu, YİDK kararında markaların benzer bulunduğunu ancak farklı mal ve hizmetlerde tescil edilecek olması sebebiyle itirazlarının reddedildiğini, oysa ki davalı başvurusundaki bir kısım malların benzer olduğunu, müvekkilinin markasının 16. sınıfta tescilli olduğunu, davacının bebek bezleri ve bebekler için çeşitli ürünler ürettiğini, davalı başvurusunun 12. ve 35. sınıflarda yapıldığını ve bu sınıflardaki bir kısım malların bebeklere yönelik ürünler olması sebebiyle davacı marka tescili kapsamındaki mallarla benzer olduğunu, davalının, davacı ile birebir aynı markayı tescil ettirmek istemesinin haksız rekabet yarattığını ileri sürerek 2016-M-5712 sayılı YİDK kararının iptalini, markanın tescil edilmiş olması halinde "Bebek arabaları, tekerlekli sandalyeler, pusetler" emtiaları ile "Biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar, emniyetli çocuk koltukları, bebek arabaları, tekerlekli sandalyeler, pusetler, bebekler için ana kucakları, bebek beşikleri, yürüteçler" emtiasının satışına ilişkin hizmetler bakımından kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının “...” ibareli markasının siyah beyaz renklerle yazılmış sadece kelime markası iken, dava konusu markanın stilize yazı karakterleriyle, koyu krem renkli zemin üzerine kırmızı renkle yazılan “...” kelimesi ve kundakta bulunan bebek figürü içeren karma nitelikte bir işaret olduğunu, bütünsel değerlendirmede benzer bulunmadığını, bebek ürünlerinde ani alım kararının olamayacağı ve markaların karıştırılmayacağını, davacı markasının tanınmış olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı gerçek kişilerin "...+şekil" ibareli başvuru markası ile davacının tescilli "..." ibareli markası arasında görsel, sesçil ve anlamsal benzerlik oluşmakla beraber davaya konu markanın başvurusundaki "Bebek arabaları ve pusetler” malları ile “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar, emniyetli çocuk koltukları, Bebek arabaları, pusetler. Bebekler için ana kucakları, bebek beşikleri, yürüteçler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetlerinin, davacının itiraza mesnet markasının kapsadığı “kağıttan mamul çocuk bezleri” malları ile benzer mal ve hizmet niteliği taşıdığı, markaların ilişkilendirilme dahil karıştırılma ihtimali doğuracak derecede benzer olduğu tespit edilen mal ve hizmetlerde taraf markaları arasında556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi iltibas koşulunun bulunduğu, bunun dışında olanlar açısından ise iltibas koşulları oluşmadığı gibi davacıya ait tanınmış olduğu iddia edilen markadan davalı başvurusu nedeniyle, haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarının zarar görebileceği veya ayırt edici karakterinin zedelenebileceği hususlarının kanıtlanmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, dava konusu 2016-M-5712 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2014/82319 sayılı markanın kapsamında yer alan 12. sınıfındaki; "emniyetli çocuk koltukları, bebek arabaları, pusetler" malları ile 35. sınıfta yer alan; "biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar, emniyetli çocuk koltukları, bebek arabaları, pusetler, bebekler için ana kucakları, bebek beşikleri, yürüteçler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler peraketde toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" yönünden iptaline, dava konusu 2014/82319 sayılı markanın kapsamında yer alan 12. sınıfındaki; "emniyetli çocuk koltukları, bebek arabaları, pusetler" malları ile 35. sınıfta yer alan; "biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar, emniyetli çocuk koltukları, bebek arabaları, pusetler, bebekler için ana kucakları, bebek beşikleri, yürüteçler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler peraketde toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri yönünden markanın hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalılar vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; mahkemece ıslah dilekçesi kapsamında davacı tarafın söz konusu markayı ciddi anlamda kullanıp kullanmadığına dair araştırma yapılması gerektiği gibi davacı tarafın da artık söz konusu markayı kullandığına dair ispat yükünü yerine getirmesi için süre vermesi gerekmesine rağmen her iki işlem de iş bu davanın 556 sayılı KHK kapsamında görülmesi gerektiği gerekçesiyle yapılmadığını, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanun (6769 sayılı Kanun) ile getirilen defi imkânının amacı ve hükümlerin kaleme alınışının da geçmişe yönelik bir olguyu esas alan nitelikte olması, söz konusu hükümlerin süregelen bir vakıayı esas alması nedeniyle derhal uygulanabilirliği gözetildiğinde, usul ekonomisine de uygun şekilde, KHK döneminde açılmış derdest hükümsüzlük/tecavüz davalarının davalılarına, 6769 sayılı Kanun ile getirilen defi hükmünü kullanma olanağının tanınması gerektiğini, davacı tarafın iş bu davaya konu ettiği markasını tescil tarihinden itibaren hiçbir zaman kullanmamış olduğunu, Türk halkının söz konusu markayı bilmemesi sebebiyle 6769 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin yedinci fıkrası gereğince kullanmama def’inin cevap dilekçesinin ıslah edilmesi suretiyle ileri sürülmüş olmasına rağmen bu talebin reddine karar verildiğini, davacı tarafın müvekkillerin ortağı olduğu adi ortaklığa karşı 27.07.2016 tarihinde iş bu davanın ikame edildiğini, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince Yerel Mahkemece verilen karar kaldırılarak husumetin müvekkillere yöneltilmesi gerektiğine karar verildiğini, Yerel Mahkemece 04.11.2019 tarihinde müvekkillerinin davaya dahil edilmesi ve akabinde dava dilekçesinin tebliğ edilmesine karar verildiğini ve 26.01.2020 tarihinde ön inceleme duruşması yapıldığını, müvekkillere karşı ikame edilen iş bu davanın tarihi 04.11.2019 olduğunu, iş bu sebeple dava ikame edildiği tarih itibariyle 556 sayılı KHK yerine 6769 sayılı Kanun'un getirilmesi ve ayrıca Anayasa Mahkemesi’nin 556 sayılı KHK’nın 14 üncü maddesini de iptal etmiş olması sebebiyle 556 sayılı KHK döneminde tescil edilen davacı tarafa ait marka yönünden KHK’nın 14 üncü maddesi kapsamındaki kullanma yükümlülüğü hükümlerinin uygulamasının mümkün olmadığını, emsal Yargıtay içtihatları kapsamında da 6769 sayılı Kanun hükümlerinin iş bu dava bakımından uygulanması gerektiğini, davanın reddine karar verilmesi gerekttiğini, iki marka arasında benzerlik/iltibas (karıştırılma ihtimalinin) bulunup bulunmadığı hususu yani diğer bir deyişle markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunup bulunmadığı konusu hukuki bir konu olup bu hususta bilirkişinin görüş ve kanaatine başvurulmasının yerinde olmadığını, benzerlik hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve alınan raporunda hükme esas alınmasının açıkça usule ve hukuka aykırı bulunduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, talepleri gibi karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle, tarafların markalarının benzer olmasına rağmen başvurunun farklı mal ve hizmetler için yapılmış olduğunu, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi koşulların bulunmadığını, müvekkili Kurum kararının yerinde olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun geçici 1 inci maddesi yollamasıyla somut uyuşmazlığa 556 sayılı KHK'nın uygulanması gerektiği, bu nedenle bu hususa yönelik istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, davalı gerçek kişilerin "...+şekil" ibareli başvuru markası ile davacının tescilli "..." ibareli markası arasında görsel, sesçil ve anlamsal olarak aynılık derecesinde benzerlik oluştuğu, davaya konu marka başvurusunun kapsamındaki, "Bebek arabaları ve pusetler” malları ile "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Biberonlar, biberon emzikleri, emzikler, bebekler için diş kaşıyıcılar, emniyetli çocuk koltukları, Bebek arabaları, pusetler. Bebekler için ana kucakları, bebek beşikleri, yürüteçler mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetlerinin, davacının itiraza mesnet markasının kapsadığı “kağıttan mamul çocuk bezleri” malları ile benzer mal ve hizmet niteliği taşıdığı, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) anlamında iltibas koşulunun oluştuğu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararı uyarınca iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olduğu anlaşılmakla, davalılar ... ve ... vekili ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçelerinde belirttikleri nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçelerinde belirttikleri nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalılar vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10108, Karar No: 2010/10946, Tarih: 04.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/10108 E.  ,  2010/10946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elbistan Asliye 2.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit, hakaret

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: BOZMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1- Yüklenen suçlardan zarar görmeleri nedeniyle davaya katılma ve duruşmadan haberdar edilme hakkı bulunan ve soruşturma sırasında sanıklardan şikayetçi oldukları halde duruşmaya çağrılamayan yakınanlar ... ve ...'e, temyiz iradesinin belirlenmesi bakımından, gerekçeli kararın tebilğ olunması gerektiği,

2- Sanıklar ... ve ...'nin yüzüne karşı verilen hükümde, yasa yollarına başvuru yöntemi CYY.nın 232/6.maddesine uygun olarak gösterilmediğinden, sanıkların yüzlerine karşı yapılan bildirimin hukuken geçersiz olduğu görülmekle mahkemece gerekçeli kararın bu sanıklara yöntemince tebliğ edilmesi gerektiği,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın sanıklar ... ve ... ile yakınanlar ... ve ...'e temyiz süre ve yöntemini gösteren uyarılı tebliğ işlemi gerçekleştirildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 04.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/27308, Karar No: 2010/32245, Tarih: 30.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/27308 E.  ,  2010/32245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/215924

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2007

NUMARASI : 2007/266

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 Sayılı CMK’nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesinin 14.10.1999 tarih ve 111-412 sayılı ilamının 765 Sayılı TCK'nın 81. maddesi uyarınca tekerüre esas olduğu anlaşılmışsa da aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

22.06.2005 tarihli sayaç muayene raporunda sayacın kulak mühürlerinin kopuk, sayaç camının kırık olduğunun ve diske müdahele edildiğinin belirtilmesi karşısında; mahallinde keşif yapılıp kurulu güce göre tüketebileceği ortalama elektrik miktarı bilirkişiye hesaplattırılıp, tutanak öncesi ve sonrası birer yıllık tüketim föyleriyle karşılaştırılarak, arasında aşırı bir oransızlık bulunup bulunmadığı, tutanaktan sonra tüketimde bariz bir artış olup olmadığı konularında bilirkişiden görüş alınması, sayacın tutanak tarihinden önce mühürlü olup olmadığının kurumdan sorularak varsa mühürleme tutanağının getirtilmesi, sanığın sayacı değiştirmek için kendisinin dilekçe vermesi üzerine sayacın değiştirilmesi ve eski sayacın incelenmesi sonucunda kaçak işleminin yapılması nedeniyle sanığın hırsızlık kastıyla hareket edip etmediği tartışılarak hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken bu araştırmalar yapılmadan ve tartışılmadan; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16408, Karar No: 2014/3954, Tarih: 24.03.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16408 E.  ,  2014/3954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı-davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

1-Davalı ... ve ... vekili tarafından dava konusu 129 ada 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazla ilgili temliken tescil istemiyle dava açtıklarını öne sürdüğü 2010/386 ve 2010/387 Esas sayılı dava dosyalarının ilgili mahkemelerinden,

2-Dava konusu 129 ada 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlara ait tapu kayıtlarının tüm tedavüllerinin tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgeye ait imar uygulamasının idare mahkemesince iptal edildiğinden geri dönüşümün yapılmış olup olmadığının Diyarbakır Büyükşehir Belediyesinden sorularak yapılmış ise buna ilişkin geri dönüşüme ilişkin bilgi, belge ve tapu kayıtlarının Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi ve tapu müdürlüğünden temin edilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/41042, Karar No: 2008/15622, Tarih: 16.06.2008

9. Hukuk Dairesi 2007/41042 E., 2008/15622 K.

**9. Hukuk Dairesi 2007/41042 E., 2008/15622 K.**

**- FESHİN GEÇERSİZLİĞİ

- HİZMET AKDİ DEVRİ**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 7 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 22 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının iş sözleşmesinin fesih yazısındaki nedenlerle ve aradaki iş sözleşmesinin 3. maddesinde kullanılan nakil yetkisinde görevlendirilen yerdeki görevi kabul etmemesi nedeni ile feshedildiğini, şirketin iştiraki ile kurulmuş 22 şirket bulunduğunu, kadro çalışmaları ile iç hizmetler departmanında 1 sorumlu, 1 memur kadrosunun kaldırılarak, 2 memur kadrosu oluşturulduğunu, sorumlu olan ve kadrosu kalkan davacının da bu kadro bulunan diğer bir iştirak şirketinde naklen görevlendirildiğini, ancak kabul etmediğini, iş sözleşmesinin de yasal hakları ödenerek feshedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece savunmaya değer verilerek, davacının sözleşmede işverenin diğer işyerlerine veya işverenin iştiraki olan şirketlere nakli peşinen kabul etmesine rağmen, davalı şirket ile aynı grupta yer alan ve davalı iştiraki olan C... Ambalaj San. A. Şirketi'nde çalışması için yapılan görevi teklif etmediği, kabul etmeme nedeni ile iş sözleşmesinin işveren tarafından feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca, "İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği, ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir". Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde;

değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur.

İşverenin vereceği talimatlarla, Anayasa ve kanunların emredici hükümleri ile toplu ve bireysel iş sözleşmeleri hükümlerine aykırı olmamak üzere, işin yürütümü ve işçilerin işyerindeki davranışlarını düzenleyebilme hakkına yönetim hakkı denir. İş koşullarında değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İş koşullarındaki değişiklikler geçerli nedene dayandığı takdirde, ayrıca iş şartlarında esaslı değişiklik yoksa veya işçi aleyhine bir durum oluşmuyor ise, işverenin yönetim hakkının sınırlandırılması gerekmez. İşveren, Medeni Kanun'un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işyeri değişikliği ile ilgili işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ve geçerli nedene dayanan değişiklikler çalışma koşullarının esaslı değişikliği olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

İşyerinde iş şartlarında değişikliği gerektirmeyen çalıştırılma imkanı, değiştirilmiş iş şartları altında çalıştırılabileceği başka bir çalışma yerine nakilden önce uygulanması gereken tedbirdir. İşçinin iş şartlarının değiştirilmesi gerekmeden çalıştırılabileceği birden fazla çalışma yeri varsa, işveren bunlar arasından birini seçme hakkına sahiptir. İşverenin talimat verme hakkı kapsamında alternatif tedbirler arasında iş şartlarında ve sözleşme değişikliğine neden olmayacak şekilde bir tedbir olanağı var ise ve bu kapsamda bir çalışma yerinde çalıştırabilecekse değişiklik feshine başvurulmaması gerekir.

Keza 4857 sayılı İş Kanunu'nun 7. maddesi uyarınca, "İşveren, devir sırasında yazılı rızasını almak suretiyle bir işçiyi; holding bünyesi içinde veya aynı şirketler topluluğuna bağlı başka bir işyerinde veya yapmakta olduğu işe benzer işlerde çalıştırılması koşuluyla başka bir işverene iş görme edimini yerine getirmek üzere geçici olarak devrettiğinde geçici iş ilişkisi gerçekleşmiş olur. Geçici iş ilişkisinde sürenin bitiminde ödünç alan işyerinde çalışmaya devam eden işçi, ödünç alanın işçisi olur. Tarafların ortak iradeleri ile gerçekleşen bu işlem, hizmet akdi devri olarak adlandınlmalıdır. Ancak, bu uygulamaya sürekli işverenin rızası hilafına gidilmiş ve işçi ile ödünç alan işverenin anlaşması suretiyle işçi, süresi sona eren geçici iş ilişkisinde ödünç alan işçisi olarak çalışmaya devam ediyorsa, ödünç veren işverene ait işyerinden işçinin ayrıldığı kabul edilmelidir.