muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5640, Karar No: 2023/5246, Tarih: 10.04.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Bölge Adliye Mahkemesince tesis edilen kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesine uygun olup olmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un "Kanun yolları" başlıklı sekizinci kısmının istinafa ilişkin birinci bölümünde yer ... “Duruşma yapılmadan verilecek kararlar” başlıklı 353 üncü maddesi şöyledir:

“(1) Ön inceleme sonunda dosyada eksiklik bulunmadığı anlaşılırsa;

a) Aşağıdaki durumlarda bölge adliye mahkemesi, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir:

1) Davaya bakması yasak olan hâkimin karar ... olması.

2) İleri sürülen haklı ret talebine rağmen reddedilen hâkimin davaya bakmış olması.

3) Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı ... olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması

4) Diğer dava şartlarına aykırılık bulunması.

5) Mahkemece usule aykırı olarak davanın veya karşı davanın açılmamış sayılmasına, davaların birleştirilmesine veya ayrılmasına, karar verilmiş olması.

6) Mahkemece, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması.

b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak;

1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine,

2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında,

3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir.”

2. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi.

3. Değerlendirme

3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir.”

2. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi.

3. Değerlendirme

1.6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1), (2) ve (3) üncü alt bentlerinde bölge adliye mahkemesinin verebileceği karar türleri açıklanmıştır. Bölge adliye mahkemesi, incelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu sonucuna vardığı takdirde başvurunun esastan reddine; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında ya da yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında karar verebilir.

2. Dosyanın incelenmesinde Bölge Adliye Mahkemesince bir taraftan taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, diğer taraftan İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirildiği görülmektedir. 6100 sayılı Kanun'da buna cevaz veren bir düzenleme mevcut değildir.

3. İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesi değiştirildiğine göre Bölge Adliye Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince davanın esası hakkında yeniden hüküm kurulması gerekirken anılan hükme aykırı şekilde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi isabetli olmamıştır.

4. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendine aykırı olduğundan, 6100 sayılı Kanun'a uygun şekilde karar verilmek üzere Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12024, Karar No: 2018/21541, Tarih: 09.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/12024 E.  ,  2018/21541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacı ile şirket arasında herhangi bir iş ilişkisi bulunmadığını, devir tarihinden önceki alacaklardan herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının iş sözleşmesinden doğan her türlü mali sorumluluğun ihale alan firmalara ait olduğunu, davacının iş sözleşmesinin elektrik dağıtım işinin diğer Akedaş’a devrinden sonra feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresini davacı ve davalılar vekilleri temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının çalışmasının kesintisiz olup olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresini davacı ve davalılar vekilleri temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının çalışmasının kesintisiz olup olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, davacının davalılar ile ihbar olunan alt işverenler bünyesinde 06/12/2005 - 24/12/2011 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilerek, talep edilen alacaklar hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, dosya kapsamında davacının çalışmasının kesintisiz olduğunu kanıtlayan herhangi bir tanık beyanı, bilgi veya belge bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dairemizce davacının hizmet cetvelinde çalışmalarının geçtiği görülen 1008067,109254, 109409, 1007471, 1010705 sicil numaralarına ait işyerlerinin bilgilerinin getirtilmesi için verilen geri çevirme kararı üzerine dosyaya giren işyeri sicil bilgilerine göre ; davacının 04.08.2007-04.11.2008 tarihleri arasında ... sicil numaralı İnternet Tekstil San. AŞ ve 1009409 sicil numaralı ... Tekstil AŞ. ünvanlı, asıl işveren firmaların faaliyet konusu ile ilgisi bulunmayan iplik üretimi üzerine faaliyet gösteren firmalar nezdinde çalışmış olduğu anlaşılmıştır. Buna göre, davacının hizmet süresinin sağlıklı şekilde tespiti için, hizmet döküm cetvelinde görünen işveren firmalara ilişkin işe giriş ve ayrılış bildirgeleri getirtilmek ve bu firmaların davalı asıl işveren firmalardan ihale ile iş alan taşeron firma olup olmadıkları tespit edilmek suretiyle kıdem süresinin belirlenmesi için bozma kararı verilmesi gerekmiştir.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; Gedaş ve Akedaş arasında 01.01.2011 tarihinde işyeri devri olduğu gözetilerek, devreden şirket GEDAŞ'ın feshe bağlı olan ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden sorumlu tutulmaması yerinde olmakla birlikte, fazla çalışma ücreti, ubgt , hafta tatili ücret alacakları yönünden devralan işveren AKEDAŞ'ın tüm çalışma döneminden sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, devralan şirketin devir aldığı tarihten fesih tarihine kadar sorumlu tutulmuş olması isabetsizdir.

Buna göre hizmet süresi usulüne uygun şekilde belirlenerek, davalılar GEDAŞ ve AKEDAŞ arasında 01.01.2011 tarihinde iş yeri devri olduğu ve GEDAŞ devreden asıl işveren, AKEDAŞ'ın devralan asıl işveren olarak, kıdem tazminatından ve feshe bağlı olmayan ücret alacaklarından devralan şirketin sorumluluğunun tüm süre yönünden son ücretten, devreden işverenin sorumluluğunun ise kıdem tazminatı ile feshe bağlı olmayan alacaklar yönünden devir ettiği tarihteki süre ve ücret miktarı ile sınırlı olduğu gözetilerek, tespit edilecek hizmet süresine göre yeniden belirlenmesi gerektiğinden,devralan işveren AKEDAŞ'ın devir aldığı tarihten fesih tarihine kadar sorumlu tutulmuş olması isabetsiz bulunup bozmayı gerektirmiştir.

4- Hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda dosyanın delil durumuna göre fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücretleri tanık beyanlarına göre hesaplanmış olup, makul bir oranda indirim yapılmadan karar verilmesi hatalı olup, bir diğer bozma nedeni bulunmaktadır.

5-Davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücret alacakları yönünden dava dilekçesi ile istenen tutarlar için faiz başlangıcının akdin fesih tarihi olarak gösterilmesi de yerinde olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

6-Davalı ... vekili tarafından bilirkişi raporuna karşı beyan dilekçesinde zamanaşımı def'i tekrar edilmiştir. Ancak, bu davalı tarafından davacının 21.10.2013 tarihli ıslah dilekçesine karşı verilen itiraz dilekçesinde zamanaşımı def'inde bulunulmamıştır. Keza, davalı ... tarafından da davacının davayı ıslahına karşı zamanaşımı def'inde bulunulduğuna dair dosya kapsamında dilekçeye rastlanmamıştır. Buna göre dosya kapsamında ıslaha karşı usulüne uygun biçimde zamanaşımı definde bulunulmadığı anlaşılmasına karşın, aksi yönde kabul ile verilen karar bu yönden de bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19601, Karar No: 2015/3209, Tarih: 03.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/19601 E.  ,  2015/3209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2011/527-2014/90

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı vakıflar idaresi, kayden vakıf adına olan 29 parsel sayılı taşınmazın 80 m2 lik bölümünün davalı tarafından ikametgah olarak kullanmak suretiyle işgal edildiğini ileri sürerek toplam 6.837,00 TL ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmaz üzerinde bulunan binanın bir dairesinde cami imamı olarak ikamet ettiğini, amirlerinin yer göstermesi üzerine taşınmazı kullandığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının haksız olarak taşınmazı kullandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 343 m² yüzölçümlü 29 parsel sayılı taşınmazın "imam meşrutası bahçeli ahşap ev" niteliği ile tesis kadastrosu sonucu 7.3.1962 tarihinde Koca Mustafa Paşa Vakfı adına sicil kaydının oluştuğu, taşınmazın beyanlar hanesinde "Hazreti Cabir Camii imamına meşruta Koca Mustafa Paşa Vakfından" şerhinin bulunduğu, davalının ise Fatih Kaymakamlığı İlçe Müftülüğünün Hz. Cabir Camii Müezzin-Kayyımı olarak görev yapmakta olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği gibi ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır.

Öte yandan; Vakıflar Genel Müdürlüğünün 14.9.2001 tarih ve 2001/20 sayılı genelgesi uyarınca vakfiyelerde meşrutahane olarak kullanılacağı hususunda hüküm bulunan meşrutahanelerin, vakfiye şartlarına uygun olarak kullanılmasına ya da vakfiyelerde meşrutahane olarak kullanılacağına dair hüküm bulunan, ancak yıkılmış sonradan özel veya tüzel kişiler tarafından aynı yere yapılan ve meşrutahane olarak kullanılan binaların öncelik sırasına göre meşrutanın vakfiye şartlarına uygun olarak kullanılmasına karar verildiği görülmektedir.

Somut olaya gelince; Vakıflar Genel Müdürlüğünün 19.6.2012 tarih ve 12920 sayılı yazısına göre dava konusu taşınazın İstanbul Mazbut Hayrat Taşınmaz Mallar Kütüğünde Koca Mustafa Paşa Vakfı adına kayıtlı olduğu, nevar ki adı geçen vakfa ait vakfiye kaydına rastlanılmadığı ancak, vakfa ait şahsiyet kayıt örneğinde ise 135/575 esas noda kayıtlı olarak Vezir-i Azam Koca Mustafa Paşa Cami-i Şerifi ve İmaret-i Amiresi Vakfı tarafından camiinde hitabet hizmetiyle ücretli olarak görevli tayin edildiği görülmektedir.

Mahkemece yapılan keşif sonucu; taşınmazın, tapu kaydında belirtilen "ahşap ev" niteliğinde bulunmadığı, imam meşrutası olarak tevcih edildiği 1873 yılında yerinde bulunan bahçeli evin yapıldığı şekilde muhafaza edilmediği, yıkılarak yerine dava konusu daireninde bulunduğu binanın inşaa edildiği bilirkişi raporları ile sabittir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan somut olgular ve tapu kaydının beyanlar hanesindeki "Hazreti Cabir Camii imamına meşruta Koca Mustafa Paşa Vakfından" şerhi ile daha sonra yenilenen" yapının imam meşrutası olduğu, Fatih Kaymakamlığı İlçe Müftülüğünün 29.05.2012 tarihli yazısına göre de davalı M.. K..'nın Hz. Cabir Camii müzzin-kayyımı olarak görevli olduğu, bu sıfatla 2 kapı nolu daireyi kullandığı saptandığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10995, Karar No: 2016/7764, Tarih: 03.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10995 E.  ,  2016/7764 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2.a-b-e, 62, 52/2, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddi kararı ve mahkumiyet hükmü, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen 30/12/2014 tarihli hükümle 3.000 TL adli para cezası yanında TCK'nın 53/6. maddesinin de uygulanmasına karar verilmesi ve hükmün kapsamında yer alan ceza ve güvenlik tedbirlerinin ayrı ayrı değerlendirilmesinin de mümkün olmaması sebebiyle, hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine ilişkin 19/02/2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

11/02/2014 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin imzası bulunmaması; tutanağın hakim tarafından imzalanması ve bu celse esaslı işlem yapılmaması karşısında; ayrıca sunduğu 30/09/2014 tarihli rapor hükme dayanak olarak alınan bilirkişi ...'in açık kimliği tespit edilmemesi ve yemininin yaptırılmaması ise; tarafların kabulü ve dosyada mevcut deliller uyarınca sanığın tam kusurlu kabul edilmesi karşısında sonuca etkili görülmediğinden, özel halk otobüsü şoförü olan sanığın, olay günü yönetimindeki aracın orta kapısını açık bırakarak seyir halinde iken, araçta yolcu olarak bulunan katılanın açık olan orta kapıdan düşerek hayati tehlike geçirecek, vücudunda kemik kırığı oluşacak ve duyularından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olacak şekilde yaralanmasına sebep olduğu olayda, suçun işleniş şekli, katılanın yaralanmasının niteliği, sanığın kusurunun ağırlığı ile hak ve nesafet kuralları uyarınca maddede belirtilen temel cezanın alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak tayini ve kapısı açık olarak seyrini sürdüren sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10667, Karar No: 2018/1308, Tarih: 22.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/10667 E.  ,  2018/1308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hükmü temyiz eden davalının adli yardım talebinde bulunması üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 16/06/2014 gün ve 2014/3024-2014/11284 E.K. sayılı adli yardım isteminin reddine dair verdiği karara davalı tarafından itiraz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme hükmünün davalı vekilince adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 16/06/2014 gün ve 2014/3024-2014/11284 E.K. sayılı kararı ile adli yardım taleplerinin reddine ve temyiz harç ve başvuru harcı ile giderlerinin tamamlanması için geri çevrilmesine ilişkin karar verilmiş, yerel mahkemece davalıya temyiz harç ve masraflarını yatırması için kesin süre içeren muhtıra çıkarılmış, davalının kesin süre içerinde harç ve masrafları yatırmamış olması nedeni ile 30.09.2014 tarihli ek karar ile davalının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, ek kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 19/01/2016 tarih 2015/2829-2016/357 E.K. sayılı ilamı ile Dairenin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararının davalıya tebliği ile itiraz süresi beklendikten veya itiraz edilmişse itiraz sonucu alındıktan sonra gerekirse HMK 434/3 gereği muhtıra tebliği gerekirken belirtilen usuli işlemler yapılmadığı gerekçesi ile ek kararın bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamının davalıya 11/04/2016 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine davalı vekili 14/04/2016 tarihli dilekçesi ile adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itiraz üzerine, dosya HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334 ve devamı maddeleri uyarınca adli yardım talebinde bulunan kimse, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispat etmek (yoksulluk şartı) ve davada veya talepte haklı olduğu yolunda kanaat uyandırmak zorundadır (haklı olma şartı).

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Aynı Kanunun 336/2. maddesine göre de; adli yardım talebinde bulunacak kişi, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalının yargılama sırasındaki adli yardım talebinin 22.5.2013 tarihinde reddedildiği, davalının bu karara itirazının da İstanbul 32. Asliye Ticaret Mahkemesince reddedildiği, kesin olarak verilen bu karardan sonra davalının temyiz istemi sırasında adli yardım talebinde bulunduğu, bu aşamada davalı tarafından “30.12.2013 tarihli fakirlik belgesi” sunulmuş ise de; bu belgenin davalının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama ve takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğuna dair yeterli kanı oluşturmadığından davalının itirazının HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının itirazının 6100 sayılı HMK'nın 337. maddesinin, 11.04.2013 kabul tarihli, 30.04.2013 tarih ve 28633 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 6459 sayılı Kanunun 23. maddesiyle değişik ikinci fıkrası uyarınca kesin olarak REDDİNE 22/02/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.