muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/524, Karar No: 2024/8665, Tarih: 04.12.2024

Markalar arasında 6769 sayılı SMK.nın 6/1. maddesi uyarınca karıştırılma ihtimalinin varlığı değerlendirilirken, markaların birbirlerine olan görsel, sescil ve kavramsal benzerlikleri yanında, markaya konu unsurların ayırt edicilik gücü de dikkate alınmalıdır. Bu anlamda markalarda yer alan ve tescil kapsamındaki mal ve hizmetler yönünden tanımlayıcı olan ibareler karşılaştırmada dikkate alınmaz. Tanımlayıcı olmamakla birlikte tanımlayıcılığa yakın olan ibareler yönünden ise koruma düzeyinin düşük tutulması gerekir. Esasen tanımlayıcı olmakla birlikte, SMK.5/2. maddesi uyarınca kullanım sonucu ayırt edici kılınmakla marka olarak tescili sağlanan ibarelerin sadece tescilin sağlandığı gerekçesiyle kullanım tekeli kimseye bırakılamaz. Bu itibarla, taraf marklarında ortak olarak yer alan "..." ibaresi, uyuşmazlık konusu “çikolatalar, kuvertür çikolatalar; kakao tozu; kakao esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri, çikolata esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri” malları bakımından tek başına tanımlayıcı bir ibare olduğundan ve kimsenin tekeline bırakılacak ibarelerden olmadığından, "..." ibaresinin taraf markalarında ortak olmasının iltibasa neden olmayacağının ve davacının başvuru markasında yer alan "..." ibaresinin, başvuruya ayırt edicilik kattığının kabulü gerekir. Yine Bölge Adliye Mahkemesinin kararında belirttiği gibi her ne kadar bilirkişi raporunda bir çikolata türünü belitlen "..." ibaresinin uyuşmazlık konusu olan mallardan sadece “çikolatalar, kuvertür çikolatalar; kakao tozu" malları bakımından tanımlayıcı olduğu diğer "kakao esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri, çikolata esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri” malları yönünden tanımlayıcı bulunmadığı belirtilmişse de "kakao esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri, çikolata esaslı pastacılık ve fırıncılık mamulleri” mallarının da çikolata ve kakao ürünü olması nedeniyle bahsi geçen mallar yönünde de "..." ibaresinin tanımlayıcı olduğu kabul edilmesinde de bir usulsüzlük bulumamakta olup, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2015/31415, Karar No: 2019/1327, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/31415 E.  ,  2019/1327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5542, Karar No: 2025/2656, Tarih: 26.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/5542 E.  ,  2025/2656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1264 E., 2024/1542 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/2 E., 2024/55 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tedavül kayıtlarının ve kıyı-kenar çizgisine ilişkin belgelerin dosya içerisinde bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

- Dava konusu taşınmazın kadastro tespit tutanağının, varsa tespite dayanak belgelerin ve uygulanan kayıtların, ilk tesislerinden itibaren tüm tedavül kayıtlarının, tapu kütük sayfalarının (birbirini takip edecek, denetlenecek ve tamamının okunaklı olmasına dikkat edilecek şekilde) Tapu Müdürlüğünden temin edilmesi;

- Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerdeki kıyı-kenar çizgisine ilişkin tüm bilgi, belge ve haritaların Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğünden getirtilmesi (ilgililerine tebliğ edilip edilmediği de sorularak, varsa bu hususa ilişkin kayıtların da evraka eklenmesinin istenilmesi);

suretiyle belirtilen işlemler tamamlandıktan ve istenilen hususların eksiksiz bir şekilde temin edilip edilmediği Mahkeme hakimi tarafından denetlendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6968, Karar No: 2010/12512, Tarih: 29.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6968 E.  ,  2010/12512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47137, Karar No: 2015/1630, Tarih: 28.01.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/47137 E.  ,  2015/1630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, kullandığı kredi sırasında davalı bankaca dosya masrafı, ekspertiz ücreti ve sonrasında da yapılandırma masrafı adı altında kendisinden haksız olarak tahsil edilen masrafların tespiti ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kısa kararda, “... 4.195.86.TL' nın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline”; gerekçeli kararda ise, “...toplam 4.195.86.TL' nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine” karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu' nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır. Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu' nun 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 297. maddenin 2. fıkrası ile "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, “kısa kararda, alacağın avans faizi ile birlikte tahsiline; gerekçeli kararda ise, alacağın yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş olması, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece, 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24847, Karar No: 2019/19268, Tarih: 10.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/24847 E.  ,  2019/19268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında akıl hastası olup olmadığına ilişkin adli raporun, Üniversite Hastaneleri ile Ruh ve Sinir hastalıkları hastanelerinden ya da Adli Tıp ilgili Dairelerinden heyet raporu alınması gerektiği gözetilmeden tek hekimli Muğla Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 07.01.2014 tarihli raporla yetinilmek suretiyle eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, zorunlu müdafi ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

3-Sanığın gözaltında ve tutuklukta geçirdiği sürenin, TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsup edilmesine karar verilmemesi,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16642, Karar No: 2014/1143, Tarih: 03.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/16642 E.  ,  2014/1143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, yaralama

HÜKÜM : Kısmen beraat, kısmen mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II- Yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Oluş, dosya kapsamı ve katılan ...’in aşamalardaki beyanlarına göre; Sanığın katılanın eski eşi olduğu, olay tarihinden önce...2. Aile mahkemesinin 23/03/2006 tarihli 2005/623 esas 2006/218 karar sayılı ilamıyla boşandığı, kararın 12/07/2006 tarihinde nüfusa işlendiği, katılanın bir inşaat firmasında sekreter olarak çalıştığı, olay günü saat 09.00 sıralarında katılanın işyerine geldiği, asansöre binmek üzere asansör kapısında beklemekte iken, arkasından sanığın geldiği ve konuşmak istediğini söylediği, katılanın "daha işe başlayıp, giriş almadım, daha sonra konuşalım" dedi ise de; sanığın kabul etmediği, katılanın kolundan tutup, merdivenlerden yukarı çıkartmak istediği ve "işyerinde konuşacağız" dediği, katılan çıkmak istemeyince, sanığın "...'den ...'ya yürüyerek geldiğini söyleyerek, para istediği. "Sigaran var mı" diye sorduğu, katılanın "paramda yok, sigaramda yok" dediği, bu sırada katılanın üzerindeki cüzdanı alarak, içerisinden 40 TL parayı aldığı ve "Niye yalan söylüyorsun, hani paran yoktu" dediği, sanığın katılanın kolundan tuttuğu sırada katılanın künyesini gördüğü, kopararak aldığı, katılan geri almak istedi ise de sanığın "senin yüzünü parçalarım ve öldürürüm" dediği, katılanın "burayı terk et" demesi üzerine, sanığın daha sonra yakınan tarafından işyerinde bulunan jiletle katılanın yüzünün sol tarafına vurduğu, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. ihtisas kurulundan alınan 21 mayıs 2008 tarihli 2345 karar nolu heyet raporundan yüzdeki yaralanmanın sabit iz niteliğinde olması şeklinde gelişen eylemde; sanığın yağma suçundan mahkumiyeti yerine, yerinde ve yeterli olamayan gerekçe ile beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 03.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5615, Karar No: 2021/4156, Tarih: 12.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5615 E.  ,  2021/4156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Düzeltme ve cevap metninin 15/10/2015 tarihli nüshanın 1. ve 5. sayfasında tekzibe konu habere göre daha küçük puntolarla, farklı sütunlarda yayımlanmış olması ve ilk sayfada haberin büyük bir bölümü verildiği halde düzeltme ve cevap metninin ilk sayfadaki anonsunun sayfanın alt bölümünde ve sayfada daha az yer kaplayacak şekilde yayımlanması karşısında sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, Adana 4. Noterliği’nden gönderilen ihtarname 31/07/2015 tarihinde tebliğ edilmişse de ihtarnameye tebliğ şerhinin 17/08/2015 tarihinde düşüldüğü, katılanın tebligatı bu tarihten önce öğrendiğine dair dosya kapsamında belge bulunmamakla Adana 1. Sulh Ceza Hakimliği’ne 24/08/2015 tarihinde yapılan talebin süresinde olduğu, kaldı ki düzeltme ve cevap metninin kesinleşmiş hakimlik kararına rağmen usulüne aykırı yayımlanması nedeniyle açılan kamu davasının kovuşturmasında 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 14. maddesine dair sürecin değerlendirme konusu yapılamayacağı bu hususun ancak kanun yararına bozma konusu olabileceği, Adana 1. Sulh Ceza Hakimliği’nin 25/08/2015 tarih, 2015/3641 D. İş sayılı düzeltme ve cevap metninin yayımlanmasına ilişkin karara vaki itirazın reddine dair merci Adana 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 30/09/2015 tarih, 2015/4197 D. İş sayılı kararı 13/10/2015 tarihinde sorumlu müdür yerine vekiline tebliğ edidiği ancak düzeltme ve cevap metni 15/10/2015 tarihinde yayımlanmış olmakla sorumlu müdür olan sanığın kesinleşmiş hakimlik kararından haberdar olduğu gözetilmeksizin tebligatın sorumlu yazı işleri müdürü yerine vekiline yapıldığından bahisle beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Sanığa atılı fiilin 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 18. maddesinde suç olarak tanımlanmış olduğu gözetilmeksizin sanığın beraatine 5271 sayılı CMK’nin 223/2-a maddesi uygulanarak karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/152, Karar No: 2019/3986, Tarih: 04.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/152 E.  ,  2019/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, yukarıda anlatılan ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1298, Karar No: 2014/2763, Tarih: 17.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1298 E.  ,  2014/2763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/397551

MAHKEMESİ : Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2009

NUMARASI : 2009/155 (E) ve 2009/316 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suçtan zarar gören T..Genel Müdürlüğü'nün 17.12.2013 tarihli dilekçesi temyiz niteliğinde olmadığından sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istekleriyle ilgili olarak yapılan incelemede,

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum yada kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının,ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir. Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin,taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Sanığın 26.12.2002 tarihinde açıktan atama yoluyla tekniker kadrosu ile katılan Altındağ Belediyesi’nde göreve başladığı, 19/09/2006 tarihinde istifa ederek görevinden ayrıldığı, ancak daha sonrasında sanığın 30/12/2002-19/09/2006 tarihleri arasında belediyede çalışırken aynı zamanda da Türkiye E.. Sanayi fabrikasında işçi olarak çalıştığının anlaşıldığı, sanığın burada çalıştığını belediyeden gizlediği, belediyede çalışmasına karşılık olarak kendisine toplam 59.994,85 TL ücret ödendiği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın atama talebine ilişkin Altındağ Belediye Başkanlığı'na verdiği 11.04.2002 tarihli dilekçesinde T..'da çalıştığını belirtmesi karşısında, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan ve delilleri gösterilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

1-Sanığın, katılan Altındağ Belediyesi’nin zararını herhangi bir icrai işleme gerek kalmadan karşıladığını beyan etmesi ve katılan kurumdan gelen yazıda da bu durumun doğrulandığının anlaşılması karşısında, sanığın etkin pişmanlık gösterip göstermediğinin değerlendirilerek sonucuna göre TCK'nın 168. Maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmediği tartışılmadan, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.