muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15373, Karar No: 2014/27214, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/15373 E.  ,  2014/27214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/131-2014/192

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 19/01/2006-14/02/2014 tarihleri arasında sorumlu kaptan pilot olarak çalıştığını, haklı ve geçerli bir sebep olmaksızın iş akdinin feshedildiğini, müvekkiline yazılı fesih bildirimi yapılmadığını, iş akdinin feshedildiğini şifahen öğrenildiğini, kabin amirinin uçuş kurallarına uymayan davranışları nedeniyle söz konusu uçuşta kaptan pilot olan müvekkilinin kabin amirini uyardığını, kabin amirinin ise olayları çarpıtarak müvekkil aleyhine beyanlarda bulunduğunu, mesleki başarıları ve işyerindeki uçuş güvenliğini gözeten tutumları göz önüne alındığında da müvekkilinin iş akdinin feshinin haksızlığı ortaya çıkmakta olduğunu belirtmiş, bu nedenlerle de müvekkilinin işe iadesini, işe iade yönündeki kararın kesinleşmesinden itibaren yasal sürede başvuru halinde ödenecek çalıştırılmayan dört aylık ücret ve diğer haklarının ödenmesi gerektiğini belirlenmesine ve müvekkilin yasal süredeki başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde 4 aydan az olmamak üzere yargılama sonrasında mahkemece uygun görülecek tazminatın muaccel oldukları tarihlerden itibaren faizleriyle birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesini yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili yazılı ve sözlü cevaplarında açılan davayı kabul etmediklerini, davacının kaptan pilot olarak görev yapmakta iken 4857 sayılı yasanın 25/II maddesi ve 23.Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 25.maddesi gereği ahlaka aykırı sözler kullandığı kanaatine varılarak iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, belirterek davacı tarafından açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacıya yazılı fesih bildirimi yapılmadığından feshin geçersiz olduğuna karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacıya yazılı fesih bildirimi yapılmadığından feshin geçersiz olduğuna karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece davacıya yazılı fesih bildirimi yapılmadığından feshin geçersiz olduğuna karar verilmişse de, yazılı şekil, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’inci maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen işverenin haklı nedenle der­hal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. Davacının iş sözleşmesi de işyerinde çalışan kadın personellere ahlak ve adaba aykırı sözler söylediği gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II. maddesi uyarınca feshedilmiştir. Bu nedenle mahkemenin kararı hatalıdır.

Dosya içeriğine konu somut uyuşmazlıkta pilot olarak görev yapan davacının bir uçuş sırasında kokpite gelen kadın kabin memuruna “sevgilin olsa daha sık gelirdin kokpite” dediği uçak iniş yaptıktan sonra yer görevlisi kadın çalışana isminin anlamını sorduğu, kadın çalışanın isminin “lezzetli” anlamına geldiğini söylediğinde ise davacının “senin tadına bakan oldu mu” dediği iddia edilmektedir. Davacı konuyla ilgili savunmasında uçuş sırasında kabin amirinin kokpite 20 dakika içerisinde gelmesi gerekirken 37 dakika sonra geldiğini bu nedenle sitem amacıyla “sevdiğin olsaydı kokpite daha sık gelir miydin” şeklinde söz söylediğini, iniş yaptıktan sonra harekat görevlisi kadın çalışana isminin anlamını sorduğunu, onun kendisine “ ben lezzetliyim” dediğini hemen akabinde ise “lezzetli” dediğini kendisinin de “benim bayramlık ağzımı açtırma o zaman sana da senin tadına bakan oldu mu diye sorarlar” dediğini ifade etmiştir.

Yargılama sırasında davalı tanığı Y.. E.., uçuş kuralları gereği 20 dk sonra kabin amiri olarak kokpite girip, bir istekleri olup olmadıklarını sorduğunu davacının kendisine "sevgilin olsa daha sık gelirdin "şeklinde söz söylediğini, iniş yaptıktan sonra kadın bir görevlinin geldiğini kaptan pilotun adını sordu, o da hiç tadılmadığı anlamına gelen bir isim söyleyince davacının da “o zaman senin tadına bakıldı mı” diye sorduğunu, kendisinin bu durumdan rahatsız olduğunu ifade etmiştir. Diğer davalı tanığı H.. K.. iniş yaptıktan sonra yer görevlisi bir kadının geldiğini, davacının ona adını sorduğunda isim olarak bilmediği, lezzetli anlamına gelen bir şey söylediğini, bunun üzerine davacının da ona “senin tadına bakan oldu mu” şeklinde bir şey söylediğini ifade etmiştir.

Disiplin kurulu toplantı tutanağına göre yapılan telefon görüşmesinde hareket görevlisi kadın çalışan bu şekilde bir söze muhatap olmadığını belirtmişse de, görgüye dayalı beyanda bulunan davalı tanıklarının beyanı ve davacının tevil yollu ikrarı içeren savunması dikkate alındığında davacının davranışlarının bir bütün halinde değerlendirildiğinde fesih için haklı neden oluşturacağı, ancak Toplu İş Sözleşmesinin 26. maddesinde fiili öğrenen genel müdür yardımcıları ve başkanların en geç 15 gün içerisinde durumu Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığı’na sunması gerektiğinin düzenlendiği, Kabin Hizmetleri Başkanı’nın 18.05.2012 tarihli yazıyla olayı Uçuş İşletme Başkanlığına gönderdiği, Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığı’na ise olayın 20.12.2012 tarihli yazıyla sunulduğu, buna göre başkanın olayı öğrenmesinden itibaren çok sonra yaklaşık 7 ay sonra Genel Müdür İnsan Kaynakları Yardımcılığı’na sunulduğu bu nedenle 26. Maddede yer alan prosedüre uyulmadığı, ancak prosedüre uyulmamasının feshi yalnızca haksız hale getireceği, geçerliliğine etki etmeyeceği, bu nedenle feshin geçerli olduğu anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 451.35 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 18.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1340, Karar No: 2017/6937, Tarih: 27.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1340 E.  ,  2017/6937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli 187 ada 1 parsel sayılı 2.237,45 m2 yüzölçümündeki taşınmaz bahçe niteliğinde davalı ... Belediyesi adına tapuda kayıtlıdır. Beyanlar hanesinde “askeri yasak ve güvenlik bölgesi içinde kalmaktadır” şerhi vardır. Taşınmaz yörede 1967 yılında yapılan tapulama çalışmasında adına belgesizden 2200 m2 yüzölçümü ile bahçe vasfında 126 parsel sayısı ile tespit edilmiş; 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca uygulama kadastrosunda 2.237,45 m2 yüzölçümü ve 187 ada 1 parsel sayısı ile işlem görmüştür.

Davacı Orman Yönetimi taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosunda orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman iddiasıyla tapu iptali ve tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 1971 yılında 22 nolu Orman Tahdit Komisyonunca yapılmış, bu çalışma 09/06/1972 yılında ilan edilmiş, 10/06/1973 yılında kesinleşmiş, taşınmaz orman sınırları içine alınmıştır. Daha sonra 1982 yılında 7/3 nolu orman kadastro ekibi 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı kanunla değişik 2. maddesi uygulaması ve aplikasyon çalışması yapmış, 1984 yılında yörenin bir kısmında 25 nolu orman kadastro komisyonu tarafından 6831 sayılı Kanunun 2896 sayılı kanun ile değişik 2/B madde uygulaması yapmış, 2000 yılında da 7 nolu Komisyonu tarafından 6831 sayılı Kanunun 3302 ve 3373 sayılı Kanunlarla değişik 2/B madde uygulama çalışması yapılmıştır. Arazi kadastrosu 1967 yılında 766 sayılı Kanuna göre yapılmış, 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesine göre uygulama (yenileme) kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve özellikle keşif sonucu uzman orman bilirkişi tarafından orman tahdit haritasının, kadastro paftasının ve eski tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafının uygulanması sonucu, dava konusu taşınmazın 1971 yılında yapılıp 1973 yılında kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kaldığı, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafından orman sayılan yerlerden olduğu ve eylemli durumununda, orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı ... Belediyesinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 27/09/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23333, Karar No: 2017/25580, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/23333 E.  ,  2017/25580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4658, Karar No: 2017/4689, Tarih: 07.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/4658 E.  ,  2017/4689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz kanun yoluna başvuran davalı vekilince, temyiz tarihi itibariyle, 143,50 TL temyiz yoluna başvurma harcı ve 143,53 TL nispi temyiz karar harcı yatırılması gerekirken; ........2016 tarihli sayman mutemedi alındı makbuzuyla 79,70 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ve 143,53 TL istinaf karar harcı yatırıldığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve eki tarife hükümleri uyarınca, harçların ödenmiş olması zorunludur. Davalı vekilince ise, farklı cinslerde harçlar yatırılarak, temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Anılan sebeplerle, yukarıda belirtilen makbuzla, istinaf karar harcı ve istinaf kanun yoluna başvurma harcı adı altında yatırılan harçlar talebi halinde davalı vekiline iade edilmeli; davalı vekilinin temyiz nispi karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcını usulünce (harçların türüne de dikkat edilerek) yatırması için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici .... maddesi gereğince uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca gerekli işlemler yerine getirilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen eksikliğin giderildikten sonra tekrar Dairemize dosyanın gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12715, Karar No: 2013/14270, Tarih: 16.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/12715 E.  ,  2013/14270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar .... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 21/06/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... adına kayıtlı taşınmaz üzerine tensiben konulan ihtiyati tedbirin kaldırılmasına dair verilen 20/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

16/09/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

...

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar .... Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. .... Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur.

...

HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde ... Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 16/09/2013