muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/664, Karar No: 2023/50, Tarih: 08.02.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; dava dilekçesinde yer alan iddiaları tekrar etmek suretiyle, hastanın ilacını eczaneden e-reçetedeki kodu söylemek suretiyle aldığını, reçete arkasına imza ve yazı alma yükümlülüğünün bulunmadığını, keza cezai işlemde de e-reçetelerin hariç tutulduğunu, bu nedenle bu reçetenin cezai işleme konu edilmesinin hatalı olduğunu, diğer reçeteler yönünden ise reçetedeki isim ile ibraz edilen kimlik belgesindeki isim karşılaştırılarak imza alındığını, gereken yükümlülüğün yerine getirildiğini, somut olayda üçüncü kişinin dahli ile sahte reçete düzenlendiğinin açık olduğunu, böyle bir durumda protokolün 5.3.2 nci maddesinin uygulanamayacağını, üçüncü kişinin ağır kusurunun mevcut olduğunu, cezai işleme konu reçetelerin toplam bedelinin 386,60 TL olduğunu ve bu bedel dikkate alındığında yıllardır eczacılık faaliyeti yapan davacının buna tevessül edeceğinin düşünülemeyeceğini, direnme kararının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık: davacı eczacının davalı Kuruma fatura ettiği dava dışı ...’a ait 09.02.2012, 03.12.2012 ve 25.11.2013 tarihli üç adet reçete nedeniyle 2016 yılı Eczane Protokolünün 5.3.2 nci maddesi gereğince uygulanan cezai işlemin mevzuata uygun olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre uygulanan cezai işlemin iptaline ilişkin açılan davanın reddine karar verilmesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun (5510 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin birinci fıkrası;

“Bu Kanuna göre sağlık hizmetleri, Kurum ile yurt içindeki veya yurt dışındaki sağlık hizmeti sunucuları arasında yapılan sözleşmeler yoluyla ve/veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından satın aldıkları sağlık hizmeti giderlerinin ödenmesi suretiyle sağlanır” şeklindedir.

2. Değerlendirme

1. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle işleme konu Protokol maddesinin irdelenmesi ve somut olayda bu hükmün uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının ortaya konulması gerekmektedir.

2. Davalı Kurum, 5510 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesi çerçevesinde, Kurum sigortalılarının ilaç ihtiyaçlarının karşılanması için Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç ve tıbbî malzeme teminine ilişkin protokoller imzalamıştır.

3. Davacıya ait eczane de bu çerçevede Kurum sigortalılarına hizmet vermektedir.

2. Davalı Kurum, 5510 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesi çerçevesinde, Kurum sigortalılarının ilaç ihtiyaçlarının karşılanması için Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç ve tıbbî malzeme teminine ilişkin protokoller imzalamıştır.

3. Davacıya ait eczane de bu çerçevede Kurum sigortalılarına hizmet vermektedir.

4. Somut olayda uygulanan 2016 yılı Eczane Protokolünün 5.3.2 nci maddesi “…Eczacının kuruma fatura ettiği reçetelerde (e-reçete olarak düzenlenenler hariç) bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da ilacı alana teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilacı alana ait olmadığının tespit edilmesi halinde, reçete bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı yazılı olarak uyarılır, tekrarı halinde reçete bedelinin 5 (beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (bir) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak hastanın ilacı aldığını beyan etmesi durumunda bu madde hükmü uygulanmaz” hükmünü içermektedir.

5. Yine aynı Protokolün 4.3.6 ncı maddesi ise; “…Protokolün (5.3) numaralı maddesindeki fiillerin tespit edildiği reçetede fiili ilgilendiren reçete veya ilaç bedelleri ödenmez (5.3.3, 5.3.6, 5.3.14 maddeleri hariç). Kurumca yapılan yersiz ödemeler varsa, ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte eczacının Kurumda tahakkuk etmiş alacağından mahsup edilir. Eczacının alacağının yersiz ödeme tutarını karşılamaması veya alacağının olmaması halinde, genel hükümlere göre tahsil edilir” şeklindedir.

6. Davalı Kurumun 06.10.2016 tarihli yazısıyla 09.02.2012, 03.12.2012 ve 25.11.2013 (e-reçete) tarihli reçetelerin hak sahibinin bilgisi dışında yazıldığının ve ona ait olmadığının tespit edildiğinin belirtilmesiyle davacı eczacının bu konudaki savunması istenilmiş; 29.03.2017 tarihli yazısı ile de anılan üç reçeteden dolayı 2016 yılı Eczane Protokolünün 5.3.2 nci maddesi uyarınca sözleşmenin bir ay süreyle feshine ve 386,60 TL reçete bedeli ile 152,62 TL yasal faizi ve 1.604,98 TL cezai şart ödenmesine karar verildiği bildirilmiştir.

7. Davacı bu bildirim üzerine açtığı eldeki dava ile söz konusu iki adet kağıt reçete ve bir adet e-reçete nedeniyle uygulanan kurum işleminin iptaline ve davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

7. Davacı bu bildirim üzerine açtığı eldeki dava ile söz konusu iki adet kağıt reçete ve bir adet e-reçete nedeniyle uygulanan kurum işleminin iptaline ve davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

8. Tüm bu açıklamalar; davaya konu cezai işlemin dayanağı olan madde hükmü, reçete sahibine veya ilacı alana ait kimlik kontrolünün yapılmaması neticesinde ilaçların reçete sahibinden başkasına verilmesine dayanmaktadır. Ne var ki, tüm dosya kapsamı ele alındığında, Eczanenin kimlik kontrolünü yapmadığı hususu aydınlanmış değildir. Sosyal güvencesinin bulunmadığı, davaya konu ilaçları kullandığı tespit olunan dava dışı...’ın hak sahibinin ehliyetini kullanmak suretiyle birçok sağlık sunucusundan benzer şekilde hizmet aldığı ve bu şekilde ameliyat dahi olduğu anlaşılmaktadır. ...’ın ... ile tanışık oldukları ve hatta aynı evde oturdukları iddiaları karşısında Eczanenin üçüncü kişinin eylemiyle yanıltıldığının, nedensellik bağının bu şekilde kesildiğinin kabulü gerekir. Özel Daire bozma kararında da işaret olunduğu üzere eczacının kimlik kontrolü yapıldığına dair iddiası ve dinlenen davacı tanıklarının beyanlarının aksinin Kurumca ispatlandığının kabulü mümkün değildir. Davalının bu hususta bir ispatı bulunmadığından, Eczane tarafından gerekli kimlik kontrolünün yapılmadığı tespitinde bulunulması ve buna dayanılarak protokolün ilgili maddesi gereğince cezai işlem tesisi doğru değildir.

9. Bunun yanı sıra, cezai işlem tesis edilen reçetelerden biri 25.11.2013 tarihli e-reçetedir. 2016 yılı Eczane Protokolünün 5.3.2 nci maddesinde belirtilen cezai işleme konu edilecek reçeteler yönünden e-reçeteler hariç bırakılmıştır. Açık olan bu durum karşısında 25.11.2013 tarihli e-reçete yönünden cezai işlem tesis edilemez.

10. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, ilacı eczaneden reçete sahibi olmayan hastanın almış olması nedeniyle eczanenin kimlik kontrolünü yapmadığının anlaşıldığı, protokole göre bu hususta kusurun aranmayacağı, direnme kararının yerinde olduğu ve onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

11. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire kararına uyulması gerekirken direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

12. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararı veren Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

08.02.2023 tarihinde yapılan görüşmede oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/635, Karar No: 2024/7252, Tarih: 14.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/635 E.  ,  2024/7252 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2269 E., 2023/2870 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/353 E., 2023/593 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek dava ve cevaba cevap dilekçelerinde özetle; davalı ile 40 yıllık evli olduklarını, ortak üç çocuklarının olduğunu, 40 yıllık evlilikleri boyunca yapmış olduğu başıboş ve izinsiz harcamalarına ve bu süre zarfında defalarca kendisini aldatmasına rağmen, ilk başlarda çocuklarının küçük olması ve kendisinin de annen babasız büyümesi nedeniyle çocukların annesiz kalmaması için her defasında kendisini affettiğini, evlilik boyunca evi 3-4 kez terk ettiğini, yine de getirip çocuklarının başına koyduğunu borçlarını ödediğini, çok kez icralık olduğunu, icra borçlarını kapatarak icra dosyalarını kapattığını, son 3-4 yıl içerisinde yapmış olduğu borçlarını ödemeyeceğine yemin ettiği için büyük oğlunun iki kez kredi çekerek borçlarını ödediğini, çocukları zor durumda bıraktığını, kendisini eş hatta insan yerine dahi koymadığını, eşinin sürekli kendisini aldattığı ile ilgili sürekli duyumlar aldığını, kendisinin sürekli inkar ettiğini, son aldatmasını ise kapı komşusu ile yaptığını bu durumu tüm mahallenin bildiğini, hatta davalıyı komşusunun kendi eşi ile birlikte yakaladığını ve bıçaklamak için her ikisininde peşine düştüğünü, olay üzerine her ikisi de kaçtığını polisin gelmesi üzerine durumu öğrendiğini, davalının evlilik süresinde ailesine maddî ve manevî olarak yıprattığını kendisinin ve çocukların psikolojisinin bozulduğunu, davalının yapmış olduğu borçlar ve aldatmaları üzerine bir arada olmalarına imkan kalmadığını, davalının en son olayda büyük oğlunun arkadaşlarının evinde kalırken inlihar mektubu bırakarak olay yerinden ayrıldığını, polislerin ve oğlunun aramaları sonucu 4 gün sonra bir yaşlıya yatılı bakıcılık yaparak orada kaldığının tespit edildiğini bu intihar mektubu olayı daha önceleri de bir kaç kez yaşandığını alışkanlık haline getirerek çocuklarına ve kendisine korku vererek kendisine bağlamaya çalıştığını, çaresiz kaldığını belirterek evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde özetle; davacı ile 38 senedir birlikte yaşadıklarını, evlatlarını büyüttüklerini, eskiden kalma alışveriş alışkanlığı olduğunu, bir takım borçlar yaptığını ama o seneler 13 yıllık tatlıcı imalathanesinde çalışma geçmişi olan bir olduğunu, borç yaptıysa bite çalışıp o eski zamanlarda kendi parasıyla ödediğini, davacının kendisinin eve bir iğne bile almayan biri olduğunu, evdeki çoğu eşyaları çocukları ile birlikte kendisinin aldığını, iddiaları kabul etmediğini, bir bayan olarak alışveriş hastalığı olduğunu gizli olarak alıp ufak taksitlerle borç yaptığını kabul ettiğini ancak hep evine aldığını aldığı eşyaların hepsinin evde durduğunu, bazılarını da evlenen oğlumla kızına veya akrabalarına verdiğini, eşinden ve oğlundan aldığım paralarla ufak taksitlerle ödemeye çalıştığını araya ailevi veya başka sorunlar girince eşinden para alamadığı için taksitleri ödeyemediğini ama oğlunun ödediğini ve bu yaptığı borçlardan dolayı pişman olduğunu, eşini sevdiğini, eşinin değerini gerçekten bu zamanlarda anladığını onsuz bir hayat düşünemediğini, son olayda aldatma diye bir şey söylediğini, bahsettiği kişinin kendisinin oğlu yaşında kapı komşuları olduğunu, sürekli gelip gittiklerini, eşi ile 24 saat her gün görüştüklerini çocuklarını bile kendisine emanet edip gittiğini olaydan sonra kaç ay boyunca oğlunun arkadaşının evinde de kaldığını psikolojisinin bozulduğunu, borçlar olduğunu, eşinin de kendisini affetmediğini, en sonunda dayanamayıp intihar mektubu yazıp gittiğini ama yapamadığını, geride dönemediğini, oğlunu daha çok mağdur etmemek için daha önceden bulduğu işe girdiğini, yatılı bakıcı olarak çalıştığını, bundan eşine de haberi olduğunu, görüştüklerini, kendinden ayrılmayı istemediğini, boşanma olursa maddî-manevî tüm haklarını talep ettiğini, maddî olarak hiç bir şeyi olmadığını, gidebilecek bir ev nede bir akraba, yaşı itibari ile kalp ve başka hastalıkları olduğunu, tedavi sürecinde olduğunu, ömür boyu kullanması gereken ilaçları olduğunu, bakıma muhtaç olarak yaşamak zorunda kalacağı, iş yerinde bile sigortasız mecburiyetten çalıştığını, boşanmak istemediğini beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının evlilik birliği içerisinde bir başka erkekle cinsel birliktelik yaşadığı, bu durumun görgüye dayalı tanık anlatımları ile sabit olduğu, diğer tanık anlatımlarının soyut beyanlar olarak kaldığı, görgüye dayalı olarak dilekçelerde ki iddialar ile ilgili somut beyanda bulunmadıkları anlaşılmış olup bu iddialar ve anlatımlara itibar edilmediği, açıklanan ve kabul edilen iddialar doğrultusunda evlilik birliği temelinden sarsıldığını, tarafların kabul edilen iddia ve savunmaları dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda davalının tam kusurlu olduğunu belirterek davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın istinaf başvuru dilekçesinde özetle; hükmün tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın temyiz başvuru dilekçesinde özetle; hükmün tamamı yönlerinden temyiz dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte davalı kadından kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, davanın kabulünün yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun'un 2 nci, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası,

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21221, Karar No: 2012/5334, Tarih: 21.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/21221 E.  ,  2012/5334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.Ancak;

Diğer bir paydaşı tarafından açılmış ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/71 esas 2011/464 karar sayılı dosyasında dava konusu parselin m²'sine aynı değerlendirme tarihi itibariyle 1.300,00-TL değer biçildiği anlaşıldığından kesin delil olmamakla birlikte kuvvetli delil niteliğinde olan sözü edilen dosyadaki bedelden ayrılma nedenlerini gösterir ek rapor alınmadan eksik inceleme ile fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8388, Karar No: 2025/2991, Tarih: 18.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8388 E.  ,  2025/2991 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/101 E., 2018/950 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Cumhurbaşkanına hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299. maddesinde düzenlenmiş, hakaretin tanımı ise aynı yasanın 125. maddesinde yapılmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve Mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Anayasa'nın 12/2. maddesinde yer alan "Temel hak ve hürriyetler, kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva eder." şeklindeki düzenlemeyle kişilere temel hak ve hürriyetleri kullanırken ödev ve sorumluluklara uyma yükümlülüğü getirilmiştir.

Nitekim Anayasa Mahkemesi Umut Kılıç (B. No: 2015/16643) başvurusu sonucunda 04.04.2018 tarihinde verdiği kararında; "hırsız, katil ..." şeklinde slogan atan başvurucunun ifade özgürlüğünü kullanırken kendisi için de geçerli olan görev ve sorumluluklara uygun davranmadığına ve başvurucunun ifade özgürlüğüne yönelik de bir ihlal olmadığına karar vermiştir.

Açıklamalar ışığında, incelenen dosyada; sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede isabetsizlik bulunmamıştır.

IV. KARAR