muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/997, Karar No: 2023/7316, Tarih: 12.12.2023

Bu durumda mahkemece, SMK’nın 6/1. maddesi uyarınca yapılabilecek olan benzerlik ve iltibas değerlendirmesinin SMK’nın 5/1-ç bendi anlamında mutlak ret sebebi kapsamında yapılamayacak olması nedeniyle yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına karar vermek gerekmiştir..." gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6769 sayılı Kanun'un beşinci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendine göre, aynı veya aynı türdeki mal veya hizmetlerle ilgili olarak tescil edilmiş veya daha önce tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer markaların tescil edilmesinin mümkün olmadığı, bu durumun mutlak ret sebeplerinden biri olduğu, mutlak ret nedenleri TÜRKPATENT Tarafından re’sen incelenmekte ve bu tür bir tescil engeli görüldüğü takdirde kurumca marka tesciline izin verilmemekte olduğu, somut olayda başvuru ile redde mesnet marka arasında ayniyet olmadığı gibi ilk bakışta ayırt edilemeyecek düzeyde benzerlik de bulunmadığı kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TÜRKPATENT YİDK'in 2018-M-4365 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak unsurun taraf markalarında aynen yer aldığını, mutlak ret sebebinin gerçekleştiğini, Kurum kararının yerinde olduğunu savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un beşinci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6355, Karar No: 2019/9927, Tarih: 17.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/6355 E.  ,  2019/9927 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... (Jandarma Genel Komutanlığı) vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada; 03.06.2011 tarihinde ... İlçesi, ... Bölgesinde yapılan operasyon esnasında jandarma uzman çavuş ... kendi pusu mevzisini terk ederek diğer pusu mevzinin önünden geçerken vatani görevini yapmakta olan davalı jandarma komando er ... tarafından terörist zannedilerek vurulmuş ve vefat etmiştir.

Kurum tarafından Samet Karslı'ya yapılan tedavi giderlerinin tahsili için dava açılmış, dosyada alınan kusur raporunda davalı Jandarma Genel Komutanlığı %50, (bu kusurun %10'u ...'a ait), ... %50 oranında kusurlu bulunmuş, mahkemece kusur raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/17 Esas, 2012/44 Karar sayılı kararı ile ...'ın hapis cezasıyla cezalandırılmasana, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Dava, 4/1-c statüsünde bulunan Kurum sigortalısına yapılan tedavi giderlerinin 5510 sayılı Kanunun 76. madde kapsamında davalılardan tahsili istemidir.

1-Davalı ..., sigortalının işvereni olup, işverenin sorumluluğunu düzenleyen 76. maddenin 4. fıkrası; “İş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderleri işverene tazmin ettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.”

1-Davalı ..., sigortalının işvereni olup, işverenin sorumluluğunu düzenleyen 76. maddenin 4. fıkrası; “İş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderleri işverene tazmin ettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.”

Maddeye göre işverenin sorumluluğuna gidilebilmesi için öncelikle olayın, iş kazası veya meslek hastalığı olarak nitelenmesi gerekmektedir. Meydana gelen olay neticesinde vefat eden ... , Jandarma Uzman Çavuş olarak görev yapmakta olup 5510 sayılı Yasanın 4/1-c statüsüne tabi çalışandır. İş kazası halleri 5510 sayılı Kanunun 13. maddesinde düzenlenmiş olup, iş kazası ve meslek hastalığı, mevzuatımızda kısa vadeli sigorta kolları arasında sayılmıştır. 5510 sayılı yasa ile 4/a statüsünde hizmet akdi ile çalışanlar ve 4/b statüsünde kendi adına bağımsız çalışanlar iş kazası ve meslek hastalığı sigortası kapsamına alınmıştır. Anılan Kanunun 4. maddesinin sondan ikinci fıkrasında "Bu kanunun kısa vadeli sigorta kollarına ilişkin hükümleri bu maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında sigortalı sayılanlara bu kapsamda oldukları sürece uygulanmaz" denilmek suretiyle 4/c kapsamında çalışanlar kısa vadeli sigorta hükümlerinin uygulandığı iş kazası ve meslek hastalığı kapsamı dışında bırakılmıştır. Dolayısıyla 4/1-c statüsündeki sigortalının maruz kaldığı olay iş kazası olarak nitelendirilemez.

5510 sayılı Kanunun 76/4. maddesi, iş kazası veya meslek hastalığı halinde genel sağlık sigortalısının işvereninin sorumluluğunu düzenlediğinden iş kazası sayılmayan olay nedeniyle kusurlu bulunan davalı işverenin tedavi giderinden sorumluluğuna gidilmesi mümkün değildir.

2-5510 sayılı Kanunun 76/6. maddesi, genel sağlık sigortalısına Kurumca yapılan sağlık hizmetinden üçüncü kişilerin sorumluluğunu düzenlemiştir. 76. maddenin 6. fıkrası; “Genel sağlık sigortalısına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere kastı veya suç sayılır bir hareketi veya ilgili kanunlarla verilmiş bir görevi yapmaması ya da ihmali nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına veya bu kişilerin tedavi süresinin uzamasına sebep olduğu mahkeme kararıyla tespit edilen üçüncü kişilere, Kurumun yaptığı sağlık hizmeti giderleri tazmin ettirilir.”

Madde kusur sorumluluğu esasına dayanmakta olup, ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Üçüncü kişilerin sorumlu tutulabilmesi için, maddede sayılan sorumluluk hallerinden herhangi birisinin mevcudiyeti yeterlidir. Üçüncü kişinin sorumluluğunu gerektiren fiilin tespitine ilişkin olarak açılan dava devam etmekte ise o davanın sonucunun beklenmesi, böyle bir dava mevcut değilse, diğer sorumluluk hallerine göre mahkemece karar verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda davalı ..., üçüncü kişi konumundadır ve 5510 sayılı Yasanın 76/6. maddesi gereğince sorumluluğu bulunmaktadır. Ancak davalı ..., eylemi ceza mahkemesince sabit görülmüş ise de vatani görevini yapan asker olup kamu görevlisidir. T.C. Anayasasının 129/5. maddesi; “Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak, ancak idare aleyhine açılabilir.”

76/6. Maddede bulunan, “ihmali nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına veya bu kişilerin tedavi süresinin uzamasına sebep olduğu mahkeme kararıyla tespit edilen üçüncü kişilere, Kurumun yaptığı sağlık hizmeti giderleri tazmin ettirilir” ibaresinin Anayasanın 129/5. maddesi hükmü ile birlikte uygulanması gerekmektedir. Kamu görevlileri hakkında kesinleşmiş mahkûmiyet kararı bulunsa bile Anayasa hükmünün üst norm olması gereği ancak yine idareleri aleyhine dava açılabilecek ve kamu görevlisine husumet yöneltilemeyecektir.

Diğer yandan davalı ... hakkında açılan ceza davasında hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmedilmiş ise de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi, sonuç olarak mahkûmiyetine ilişkin bir kararın bulunmaması karşısında, 76/6. maddedeki "mahkeme kararıyla tespit edilen üçüncü kişi" kapsamında tedavi giderlerinden sorumlu tutulması da mümkün değildir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılardan ... (Jandarma Genel Komutanlığı) vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 17/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/17384, Karar No: 2014/6950, Tarih: 09.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17384 E.  ,  2014/6950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen .../07/2012 tarih ve 2010/343-2012/540 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin davalı banka nezdinde mevduat hesabı bulunduğunu, ...'nın davacı şirketin ortak/müdür ve yetkilisi olduğunu, şirket imza sirkülerine göre 05/02/2007 itibariyle şirketin ...'nın imzası yanında müşterek imza ile temsil edildiğini, ancak 2007 yılından itibaren çeşitli dönemlerde sağlık sorunları nedeniyle şirkette fiilen ve hukuken görev alamadığını, bu süreçte de şirketin diğer ortakların denetiminde yürütüldüğünü, müvekkili şirket yetkilisi ...'nın davalı bankaya gittiğinde kendi imzasının taklit edilmesi suretiyle 2007 yılının Mart ayından itibaren sahte talimatlar ile bankadan para çekilmiş olduğunu ve hesap ekstresinde talimatı olmaksızın işlemler yapıldığını tespit ettiğini, davacı şirket yetkilisinin imzası taklit edilerek, birden fazla banka talimatları ile şirket hesabından para çekildiğini, davalı tarafından hiçbir şekilde imza karşılaştırması yapılmadığı gibi müvekkili şirketin yetkilisinden bir onay da alınmayarak banka tarafından özen yükümlülüğüne aykırı hareket edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla, 7500,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talimatlardaki imza ile davacının bankadaki kayıtlarında yer alan imzanın eşleşmesi üzerine, davacı şirketin hesapları hakkında bilgi sahibi ortak ve yetkililerinden teyit aldığını ve talimatların teyit edilmesi üzerine işlemlerin gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkşi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı bankaya sunulan ve yapılan işlemlere esas olan para hareketlerine ilişkin talimatlardaki imzaların davacı yetkilisi ... isimli şahsın elinden çıktığının mümkün ve muhtemel olarak değerlendirildiği, ayrıca para hareketlerinin miktarı ve bunların 07/01/2007 tarihinden başlayıp 31/.../2008 tarihine kadar olan süreçteki para hareketlerine ilişkin talimatlar oluşu 22 aylık süreçteki hesap hareketlerinden davacı hesap sahibinin haberinin olmamasının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16423, Karar No: 2013/21590, Tarih: 26.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/16423 E.  ,  2013/21590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3. maddesi uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 51/1-b. maddesine göre cezanın ertelenmesine, aynı Kanun'un 53/6. maddesi gereğince 2 yıl süreyle ehliyetinin geri alınmasına, aynı Kanun'un 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına dair Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/03/2007 tarihli ve 2006/424 esas, 2007/172 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili islediği sırada onsekiz yasını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." seklindeki düzenleme karcısında, cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesinde; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilmesi için, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûm olunması gerektiği gözetilmeden, kasıtlı suçtan mahkûm olan sanık hakkında 2 yıl süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 03/06/2013 gün ve 94660652-105-20-4867-2013/9074/35248 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2013 tarih ve 2013/199421 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili islediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesinde,

2-Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine karar verildiği, 5237 Sayılı TCK'nın 53/6. maddesindeki, sürücü belgesinin geçici olarak geri alınması tedbirinin ise, taksirli suçtan mahkumiyet halinde uygulanabilip kasıtlı suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile, sanığın sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden,

2-Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine karar verildiği, 5237 Sayılı TCK'nın 53/6. maddesindeki, sürücü belgesinin geçici olarak geri alınması tedbirinin ise, taksirli suçtan mahkumiyet halinde uygulanabilip kasıtlı suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile, sanığın sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/03/2007 tarihli ve 2006/424 esas, 2007/172 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak hüküm fıkrasından, “Sanığın 5237 sayılı TCK’ nın 53/6 maddesine göre trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özene uymayan sanık hakkında 2 yıl süreyle ehliyetinin geri alınmasına” şeklindeki üçüncü paragrafı ile; “Sanığın üzerine atılı cezanın yasal sonucu olarak 5237 sayılı yasanın 53.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına” şeklindeki beşinci paragrafının çıkartılmasına, diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19627, Karar No: 2014/7640, Tarih: 24.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/19627 E.  ,  2014/7640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pazarcık Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2012/609-2013/104

Dava dilekçesinde, davacının yerel yazım sırasında ölü olması nedeni ile nüfusa kaydedilmeyen eşinin nüfusa tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı nüfus müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde davacının eşi İ...A...'ın 1977 yılında vefatından sonra 1979 yılında çıkan yangın sonrası 1979 yılında yerel yazım yapıldığını ve ölü olması nedeni ile nüfusa kaydedilmediğini bildirerek H..ve H.. oğlu İ.. A..'ın aile nüfusuna davacının eşi olarak tesciline karar verilmesi istenilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, yerel yazımdan önce ölmesi nedeni ile nüfusta kaydı bulunmayan kişinin tescili istemine ilişkindir.

Dosya içinde mevcut nüfus müdürlüğünün 23.01.2013 gün 265 sayılı yazısında, Pazarcık İlçesi... Köyünde 1979 yılında yerel yazım yapıldığını, davacının eşinin 1977 yılında ölmesi nedeni ile kaydının bulunmadığı bildirilmiştir.

Yürürlükten kaldırılan; 1543 sayılı Genel Nüfus Yazımı Kanunu'nun 5. maddesinde "Yazım kurullarının insan oturan yerleri birer birer gezip ev halkından evde bulunanları görmeleri suretiyle yapılır.", 6. maddesinde "Bölgelerinde; yazım yapılacağı ilan edilen günlerde o bölge halkının evlerinde oturmaları mecburidir." Nüfus Yazımı Yönetmeliği'nin 14. maddesinde "Yazılacak kişinin görülmesi esastır. Ancak, yazım sırasında öğrenim, ticaret, hastalık, askerlik, hapislik, görev başında olma, tatilde bulunma, yurt içinde veya dışında yolculuk, yurt dışında işçi olarak bulunma gibi geçici sebeplerle ikametgahı dışında bulunan aile bireyleri 12 nci maddede sayılan belgelere dayanılarak ailenin diğer mensupları tarafından yapılacak beyanlara göre gıyaben yazılırlar." hükümleri yer almıştır. Yersel yazımdan önce ölenler yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca aile kütüklerine alınmamıştır. Açıklanan nedenle, yersel yazımdan önce ölmüş olan kişinin nüfusa tesciline karar verilmesi doğru değildir. Kaldı ki, temyiz dilekçesine ekli olarak gönderilen davacı Z.. A..'nın nüfus aile kayıt örneğinin düşünceler bölümünde 09.01.2013 tarihinde düşülen kişi bilgilerine göre, davacının eşinin 1979 yılında yapılan yersel yazımdan önce 13.06.1978 tarihinde ölen, H.. ve E..'den olma Pazarcık 02.01.1937 doğumlu İ.. A..'dır şerhinin düşülmüş olması karşısında davanın konusu da kalmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7258, Karar No: 2008/9871, Tarih: 14.07.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7258 E.  ,  2008/9871 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ... ile Sağlık Ecza Deposu Tıbbi Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.7.2007 tarih ve 189-334 sayılı hükmün Dairenin 6.3.2008 tarih ve 13378-3146 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 170 (yüzyetmiş) YTL para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 14.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18728, Karar No: 2011/15806, Tarih: 20.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/18728 E.  ,  2011/15806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2011

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin görevi 2797 Sayılı Kanunun 14. maddesinde gösterilmiştir. Anılan madde hükmü ile 12. Hukuk Dairesinin, İİK.nun uygulanmasından doğan dava, itiraz ve şikayetler dolayısıyla icra mahkemelerinden verilen ve diğer Hukuk Dairelerinin görevi dışında kalan hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılıktan doğan tazminata ilişkin olup, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 13. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7234, Karar No: 2019/2931, Tarih: 09.05.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/7234 E.  ,  2019/2931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık 18 yaşını doldurmadığı halde, 5271 sayılı CMK’nin 185. maddesine aykırı olarak, oturumların gizli yerine açık yapılması ve hükmün de açık olarak tefhim edilmesi, giderilmesi olanaklı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 09/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.