muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/811, Karar No: 2022/1592, Tarih: 24.11.2022

Bu tanım ve sınırlamalarla birlikte değerlendirildiğinde bu ilişkiden söz etmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin bulunması, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümünün verilmiş olması gerekir. Ayrıca asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde "işletmenin ve işin gereği" ile "teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler" ölçütü de bir arada olmalıdır.

Bu unsurların da sonucu olarak, işin bölüm ve eklentilerinden biri değil de işin bütünüyle bir işverene devri durumunda veya anahtar teslimi denilen biçimde işin verilmesi durumunda artık asıl işveren-alt işveren ilişkisinden de söz edilemez. Anahtar teslimi işten bahsedilmesi için; alt işverenin asıl işverenden aldığı işin,  asıl işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıması, işyerindeki üretimle ilgisinin olmaması veya asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmaması, verilen işin asıl iş ya da yardımcı iş niteliğinde olmayıp, başkaca bağımsız bir iş olması gerekir.

Asıl işveren ile alt işveren arasında Borçlar Kanunu anlamında yapılmış olan sözleşmenin hukukî niteliği de asıl işveren-alt işveren ilişkisinin doğumunda önem taşımamaktadır. Bu ilişki eser sözleşmesine dayanabileceği gibi, kira veya taşıma sözleşmeleri gibi başka nitelikteki bir sözleşme de olabilecektir. Diğer bir ifadeyle bu ilişkide önemli olan, asıl işverene ait olan bir işin alt işveren tarafından yapılmasının sağlanması olup, ilişkinin ne şekilde veya hangi sözleşme sonucunda meydana geldiğinin sonuca etkisi bulunmamaktadır. Bu nedenle asıl işin ihale ile veya kira sözleşmesi ile başka bir işverene verilmesi hâlinde asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulamayacağı şeklinde bir sonuca varılamayacaktır. Aksine bir düşüncenin kabulü hâlinde asıl işveren alt işveren ilişkisine dair koruyucu hükümlerin işlevsiz hâle getirilebilmesini mümkün kılan uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Şunu da belirtmek gerekir ki her iki işveren arasında borçlar hukuku anlamında kurulan sözleşme, tarafları arasında hüküm ve sonuçlarını doğurur ise de bu sözleşme ilişkisinin varlığı işçilere karşı yükümlülükleri bakımından bu işverenlerin 4857 sayılı Kanunu'n 2. maddesinde yer alan asıl işveren alt işveren ilişkisi sınırlamalarına tabi olmalarını engellemez.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulabilmesinin kanunî koşulları mevcut bulunduğu hâlde bu ilişki muvazaalı olarak da kurulmuş olabilir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tâbidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulabilmesinin kanunî koşulları mevcut bulunduğu hâlde bu ilişki muvazaalı olarak da kurulmuş olabilir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tâbidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanunî koşullarının bulunmaması ile bu koşullar bulunsa bile kurulan ilişkinin muvazaalı olması farklı şeylerdir. İlkinde taraflar bu ilişkinin kurulması iradesini taşısa bile bu ilişkinin kurulabilmesi koşulları yoktur. Diğerinde ise kurulma koşulları olsa bile tarafların bu ilişkiyi kurma iradeleri bulunmamakta ancak diğer kişileri yanıltmak amacıyla ilişkinin kurulduğu görüntüsü yaratılmaktadır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsur eksikliği nedeniyle kurulmamış sayılması ile kurulmuş gösterilen ilişkinin muvazaalı olması farklı şeyler olmasına rağmen sonuçları aynıdır. Zira her ikisinde de alt işveren nezdinde çalışmakta görünen işçiler, baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem göreceklerdir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; ... İş Mahkemesinin 2014/633 Esas, 2017/144 Karar sayılı dosyasında muvazaa olmadığı kabul edilerek verilen karar ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2017/1060 Esas, 2017/632 Karar sayılı kararı ile kaldırılarak muvazaanın varlığı kabul edilmek suretiyle verilen karar Yargıtay kapatılan 22. Hukuk Dairesinin 2017/39085 Esas, 2017/18834 Karar sayılı kararı ile onanmıştır.

Bu karar ile davacı yönünden muvazaanın varlığı kanıtlanmış ve davacı başından beri davalının işçisi kabul edilmiş durumdadır.

Özel Daire bozma kararında aynı davalı aleyhine daha önce açılan ve asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığını tespit eden mahkeme kararları bulunmakla birlikte bir ihale dönemi için kesinleşen muvazaa tespitinin, sonraki ihale döneminde bağlayıcı olmadığı, sonraki dönem için asıl işveren alt işveren ilişkisinin geçerli biçimde kurulmadığı ya da muvazaaya dayanıp dayanmadığının ayrıca incelenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Genel hukuk ilkeleriyle bakıldığında muvazaanın varlığının her sözleşme için ayrı değerlendirilmesi gerekmekte ise de bunun aksine davranmayı gerektiren özel bir kural varsa öncelikle özel kural uygulanmalıdır.

Genel hukuk ilkeleriyle bakıldığında muvazaanın varlığının her sözleşme için ayrı değerlendirilmesi gerekmekte ise de bunun aksine davranmayı gerektiren özel bir kural varsa öncelikle özel kural uygulanmalıdır.

İş Kanunu 2/7. maddede asıl işverenin işçilerinin, alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanamayacağı düzenlenmiş olduğundan davacı muvazaayı tespit eden önceki karar ile başından beri asıl işverenin işçisi sayılmış ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları ve ilave tediye alacağını isteyebilir hâle gelmiş olduğundan bu haklarını ortadan kaldıracak biçimde kurulmuş olan yeni asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmadığı kabul edilemeyecektir. Aksine bir yorum davacının ilave tediye alacağı ve toplu iş sözleşmesinden doğan haklarını ortadan kaldıran bir sonuç doğuracaktır ki bu da İş Kanunu 7/2. maddedeki muvazaa kriterlerine aykırı olacaktır.

Açıklanan nedenlerle İş Kanunu 7/2. maddenin sonucu olarak davacının hakkını ortadan kaldırır şekilde yapılan sonraki asıl işveren alt işveren ilişkisine konu sözleşmenin muvazaalı olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda sonraki dönem ihaleye dayalı sözleşmeler yönünden yeniden muvazaa araştırması yapılmasına gerek bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunarak işin esası ve miktar incelenmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşünde olduğundan Özel Daire kararı gibi bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/6491, Karar No: 2010/10532, Tarih: 07.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/6491 E.  ,  2010/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 2.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun kararın ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6270, Karar No: 2014/11734, Tarih: 18.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6270 E.  ,  2014/11734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/11/2010 gün ve 2009/13-2010/225 sayılı kararı bozan Daire’nin 21/11/2013 gün ve 2012/6365-2013/21073 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili ve davalı ... Dış Tic. Ve Paz. Ltd. Şti. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Lescon grup şirketlerinden biri olduğunu, 2007 05467 numaralı tasarım tesciline konu ayakkabısının davalı ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti. tarafından taklit edilip .... markası ile üretilerek davalı firmalar tarafından satıldığını, davalının müvekkilinin itibar ve şöhretinden haksız olarak faydalandığını, müvekkilinin müşteri ve gelir kaybına uğradığını ileri sürerek, tasarım tesciline tecavüzün tespitine, giderilmesine, taklit edilen ürünlerin imhasına, her bir davalıdan ayrı ayrı 1.000 TL maddi, 1.000 TL manevi, 1.000 TL itibar tazminatının haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti, .... Ayakkabıcılık Oto. Gıd. Mad. Kır. Teks. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekili, .... markalı ayakkabıların ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti. tarafından ithal edildiğini, müvekkilinin dava konusu tasarımı kendi markası altında üretip satmadığını, diğer müvekkillerinin de davacının tasarım tesciline tecavüz eden hiç bir faaliyetleri bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı .... Ayakkabıcılık San ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkilinin dava konusu ayakkabıları ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti'den satın aldığını, eğer bir tecavüz varsa, müvekkilinin bunu bilmesinin mümkün olmadığını savunmuştur.

... Lastik-Plastik Ayakkabı Deri Ürünleri İml. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, şirket adresinde yapılan aramada dava konusu ayakkabılara benzer bir ayakkabının bulunmadığını belirtmiştir.

Davalı .... Ayakkabıcılık San ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkilinin dava konusu ayakkabıları ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti'den satın aldığını, eğer bir tecavüz varsa, müvekkilinin bunu bilmesinin mümkün olmadığını savunmuştur.

... Lastik-Plastik Ayakkabı Deri Ürünleri İml. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, şirket adresinde yapılan aramada dava konusu ayakkabılara benzer bir ayakkabının bulunmadığını belirtmiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığa konu LPN 217 model ayakkabının davacının tescilli tasarımı ile benzer olduğu, bu modelin üretimi, satışı ve pazarlanmasının davacının endüstriyel tasarım tescil belgesine tecavüz oluşturacağı, uyuşmazlığa konu LPN 217 modelinin davalı ... Dış Tic. ve Pazarlama Ltd. Şti. tarafından davalılar .... Ayakkabıcılık A.Ş. ve ... Lastik-Plastik Ayakkabı Deri Ürünleri İmalat San. ve Tic. Ltd. Şti'ye pazarlandığının sabit görüldüğü, davalılar .... Ayakkabıcılık Oto. Gıd. Mad. Kır. Teks. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın ise uyuşmazlığa konu ayakkabıyı sattıklarına dair yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle davalılar .... Ayakkabıcılık Oto. Gıd. Mad. Kır. Teks. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen kararın davalılar ... Dış Tic. ve Paz. Ltd. Şti. ile ... Lastik-Plastik Ayakkabı Deri Ürünleri İml. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.11.2013 günlü ilamıyla davalı ... Dış Tic. Paz. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları reddedilerek, karar ilamda açıklanan nedenlerle davalı ... Lastik-Plastik Ayakkabı Deri Ürünleri İml. San. ve Tic. Ltd. Şti. yararına bozulmuştur.

Davacı vekili ve davalı ... Dış Tic. Ve Paz. Ltd. Şti. vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ve davalı ... Dış Tic. ve Paz. Ltd. Şti. vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı ... Dış Tic. ve Paz. Ltd. Şti. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenler davacı ... davalı ... Dış Tic. ve Paz. Ltd. Şti'den alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 18/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/978, Karar No: 2011/1996, Tarih: 24.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/978 E.  ,  2011/1996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALİAĞA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki bulunduğu 347 parsel sayılı taşınmazına komşu 348 parselde bulunan binanın tecavüzlü olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayden davacıya ait taşınmaza davalının muhtesatlar inşa ederek müdahale ettiği gerekçesiyle elatmanın önlenmesi ile tecavüzlü yapıların yıkımına karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Kısa kararda elatmanın önlenmesi ile birlikte yıkıma da karar verilmiş iken, gerekçeli kararda sadece elatmanın önlenmesine karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8088, Karar No: 2023/2216, Tarih: 11.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8088 E.  ,  2023/2216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/458 Esas, 2021/675Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/364 E., 2019/324 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava dışı ...'un müvekkili şirketten teslim aldığı ticari mallara karşılık 01.06.2017 vade tarihli ve 275.000,00 TL bedelli, 15.06.2017 vade tarihli ve 53.092,00 TL bedelli, 15.07.2017 vade tarihli ve 81.167,00 TL bedelli üç adet senet düzenleyerek verdiğini, 05.01.2016 tarihinde ise davalı ...'in, dava dışı borçlunun borçlandığı veya borçlanacağı meblağın 500.000,00 TL'lik kısmına kadar tüm malvarlığı ile müteselsil ve müşterek kefil olmayı kabul ettiğini, bu sıfatla müşterek borçluluk ve müteselsil kefalet sözleşmesi imzalandığını, borçluların borçlarını ödemedikleri ve her iki borçlunun da mallarını kaçırma girişiminde olmaları sebebiyle haklarında ihtiyati haciz kararı alındığını ve icra takibi başlatıldığını, davalının borca haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile davalının %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemesine hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; takip dayanağı ve borcun sebebi olan bonolarda müvekkili davalının imzası bulunmadığını, davacının takip talebinde borcun sebebi olarak bonoları göstermesine rağmen dava dilekçesinde kefalet sözleşmesine dayanmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, kefalet sözleşmesindeki imzanın davalıya ait olduğunu ancak üzerindeki yazı ve rakamların davalının eli ürünü olmadığını, bu sözleşmenin 2009 yılında dava dışı eczacı ...'a kefil olmak için Hedef Ecza Deposu'na verildiğini, davacı şirketin isim değişikliğinden önce isminin bu olduğunu, davacının imzalı kağıdı anlaşmaya aykırı doldurup açığa imzayı kötüye kullandığını, davacı şirket hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu, davalı müvekkili hakkındaki ihtiyati haciz kararının da bu sebeple kaldırıldığını, davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddi ile davacının %20 oranında kötü niyet tazminatı ödemesine hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, davalı ve dava dışı ... aleyhine Diyarbakır 9.İcra Müdürlüğünün 2018/46004 E. sayılı dosyası ile ilamsız icra takibi başlatıldığı, davalı borçlunun süresinde borca itirazda bulunması üzerine takibin durduğu, davalının borca itirazında ve cevap dilekçesinde dava konusu kefalet sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olduğunu ancak yazıların ve rakamların hiçbirinin kendisine ait olmadığını, kefalet sözleşmesinin Eczacı ...'a kefil olmak amacıyla 2009 yılında Hedef Ecza Deposu'na verildiğini, davacı şirketin sözleşmeyi anlaşmaya aykırı bir şekilde doldurduğunu, atılan imzanın kötüye kullanılarak hakkında icra takibi başlatıldığını savunduğu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 583 üncü maddesine göre kefilin sorumlu olacağı miktar ve kefalet tarihi ile müteselsil kefil ibaresinin kefilin el yazısı ile yazılı olmasının şart olduğu, aksi takdirde kefaletin geçerli olmayacağı, kefalet sözleşmesinde el yazısı ile yazılmış ibarelerin davalının eli ürünü olup olmadığı hususunda grafoloji uzmanından alınan rapora göre 05.01.2016 tarihli dava konusu "müşterek borçlu ve müteselsil kefalet sözleşmesi" başlıklı sözleşmede davalı ...'e atfen yazılı bulunan "..., 500.000 TL, beşyüzbin, 05.01.2016" şeklindeki kefilin el yazısı ile yazması gereken ibarelerin davalı borçlu kefilin elini ürünü olmadığının tespit edildiği, 6098 sayılı Kanun'un 583 üncü maddesinde düzenlenen şartın geçerlilik şartı olduğu, davalı tarafça el yazısı ile yazılması gereken bu ibarelerin davalı tarafça el yazısı ile yazılmadığının bilirkişi raporu ile sabit olduğu, yine kefalet sözleşmesinde davalının müteselsil kefil olduğu belirtilmiş ise de; "müteselsil kefil" yahut bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girdiği, kefalet sözleşmesinde kendi el yazısı ile belirtmediği, davacının dinlenen tanıklarının da kefalet sözleşmesinde kefilin el yazısı ile yazması gereken kısımlarının davalı tarafça yazılmadığı yönünde beyanda bulunduklarından 05.01.2016 tarihli kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı, dava konusu kefalet sözleşmesinin davalı tarafça imzalanarak eczacı ...'a kefil olmak amacıyla 2009 yılında Hedef Ecza Deposu'na verildiği, Hedef Ecza Deposu AŞ.nin daha sonra unvan değişikliği yaptığı ve Alliance Healthcare Ecza Deposu A.Ş

.01.2016 tarihli kefalet sözleşmesinin geçerli olmadığı, dava konusu kefalet sözleşmesinin davalı tarafça imzalanarak eczacı ...'a kefil olmak amacıyla 2009 yılında Hedef Ecza Deposu'na verildiği, Hedef Ecza Deposu AŞ.nin daha sonra unvan değişikliği yaptığı ve Alliance Healthcare Ecza Deposu A.Ş. olduğu, davacı olan bu şirketin bu kefalet sözleşmesinde kefilin el yazısı ile yazması gereken kısımlarının daha sonra doldurularak davalı hakkında icra takibi başlatıldığı, davacı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilebilmesi için davacının takibinde haksız ve kötü niyetli olmasının yani her iki şartın birlikte gerçekleşmesi gerektiği, kefalet sözleşmesindeki imzanın davalıya ait olduğu ve bu hususun davalının da kabulünde olduğu, imzası davalıya ait olan bir belgeye dayalı olarak takip başlatılması halinde davacının kötü niyetli olduğunun kabul edilemeyeceği, kefilin el yazısı ile yazması gereken kısımlarının davalı tarafça yazılmadığı hususunun bu yargılama sonucu ortaya çıktığı gözetildiğinde davacının takip başlatmasında ve bu davayı açmasında kötü niyetli olduğunun kabul edilemeyeceği, kefalet sözleşmesindeki yazıların davalının eli ürünü olmamasının davacının kötü niyetle hareket ettiğini gösteremeyeceği, davacının kötü niyetli olduğunun davalı tarafça da dosya kapsamıyla ispatlanamadığı, kötü niyet tazminatına hükmedilmesinin şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusunun tanıkla ispatı mümkün olmamasına ve muvafakatlerinin bulunmamasına rağmen mahkemece tanık beyanına dayanılması ve gerekçede de buna yer verilmesinin hatalı olduğunu, bilirkişi raporunun hükme esas alınamayacağını, yeteri kadar mukayese yazı örneğine yer verilmediğini, davalının eski tarihli yazı örnekleri ve sözleşmeye mümkün olan en yakın tarihli yazıları getirtilerek bu yazılar ve kefalet sözleşmesi arasında karşılaştırma yapılması gerekirken eksik inceleme yapıldığını, davalının alınan imza örneklerinden başka bir adet yazı örneğinin esas alındığını, ayrıca bilirkişinin hangi mukayese belge üzerinde karşılaştırma yapmış olduğunu raporda belirtmediğini, yazının davalıya ait olmadığı kanaatine nasıl ve hangi yöntemleri kullanarak ve hangi sebeple ulaştığını açıklamadığını, rapora itirazlarının değerlendirilmediğini, dosyanın, davalının sözleşme tarihine en yakın tarihli yazı örneklerinin kurumlardan getirilerek Adli Tıp Kurumuna gönderilerek rapor alınması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının kötü niyetli olduğunu, davalının tüm malvarlığına haciz koydurduğunu, davalının ailesiyle birlikte trafikte aracının durdurulup otoparka çekildiğini, davalının derin üzüntü duyduğunu, bu nedenle davacının kötü niyet tazminatı ödemesine hükmedilmesi gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç