muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21876, Karar No: 2015/7085, Tarih: 14.04.2015

Davacı vekili, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını ve IMS ile ilaç depoları tarafından iletilen ilaç satış rakamlarında oynama yaparak bu fazlalık üzerinden haksız prim aldığı isnadıyla iş sözleşmesinin haklı ya da geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise, sabit ücret artı prim ile çalışan tıbbi tanıtım temsilcilerinin tabi oldukları prim sistemi, prime esas verileri sağlayan dava dışı IMS adlı şirketin sayısal verilerini dikkate alarak davacıya ve diğer tüm tıbbi tanıtım temsilcilerine prim ödemesi yapıldığını, tıbbi tanıtım temsilcisinin sorumlu oldukları ilaçlara ilişkin IMS çıkış miktarlarının, depo çıkış-satış miktarından fazla olması mümkün olmayıp aksi hal, depodan hiç çıkmamış -yani aslında satılmamış- bir ilacın, "her nasılsa" satılmış; aslında yapılmayan bir satışın da yapılmış gibi gösterildiği anlamına geldiğini, bazı tanıtım temsilcilerinin sorumlu oldukları ilaçların prime esas IMS çıkışlarının, depo çıkış miktarlarından fazla olduğunun 2013 yılı Ağustos ayında yapılan satış pazarlama toplantısında fark edilmesi ve müteakiben yapılan ön araştırmalar sırasında "2013 yılı Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül aylarında bazı tıbbi tanıtım temsilcilerinin aracı kişilere komisyon vermek suretiyle prime esas IMS çıkışlarının depo çıkışlarından fazla gösterilmesini sağlayarak haksız prim kazancı sağladıkları" yönünde ihbarlar alınması üzerine detaylı olarak araştırılmasını teminen bir soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, dönemler itibariyle ayrı ayrı inceleme yapan soruşturma komisyonu, konuyla ilgili detaylı bir araştırma yapmış ve davacı da dahil prime esas IMS çıkış miktarı depo çıkış miktarından fazla olan toplam yüzlerce tıbbi tanıtım temsilcisi ile yüz yüze görüşmeler de yaparak 2013 yılı Mayıs ve Haziran dönemine ilişkin yapılan inceleme ve tespitler hakkında davacıyı kapsayan 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu oluşturulduğunu, davacının iş sözleşmesi 13.11.2013 tarihli soruşturma komisyonu raporu çerçevesinde, soruşturma kapsamında yazılı ifadesine başvurulan talep yazısında detayları verilen ilaçlara ilişkin depo çıkış miktarları ile IMS verileri arasındaki farklar ve buna bağlı olarak da IMS verileri üzerinden aslında olmayan ilaçlar ve gerçekleşmeyen satış ile şirketin zarara uğramasına sebep olduğunun ve/veya haksız prim kazancı elde ettiğinin tespit edilmesi üzerine 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-e bendi uyarınca bildirimsiz olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir. Bu nedenle, geçerli fesih için söz konusu olabilecek sebepler, işçinin iş görme borcunu kendi­sinden kaynaklanan veya işyerinden kaynaklanan sebeplerle ciddi bir biçimde olumsuz etkileyen ve iş görme borcunu gerektiği şekilde yerine getirmesine ola­nak vermeyen sebepler olabilecektir. Sonuçta, iş ilişkisinin sürdürülmesinin iş­veren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir".

Keza işçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

Dosya içeriğine göre tıbbi tanıtım temsilcisi olan davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından, tanıttığı ilaçların ecza depoları tarafından bildirilen ve anlaşmalı olan uluslararası istatistik şirketi tarafından bildirilen IMS verilerinin gerçek satış oranları ile farklılık oluşturmasından ve davacının bu nedenle menfaat temin etmesinden dolayı feshedilmiştir. Ortada IMS verileri ile ecza depolarından çıkış oranları arasında bir fark bulunduğu sabittir. Davalı işverenin bu olayın saptanması üzerine, sanal satış farkı nedeni ile gerçekleştiren ecza satış depo sorumluları hakkında suç duyurusunda bulunduğu, IMS verileri ile ecza depo çıkış kayıtları farklılık arzeden tıbbi tanıtım temsilcileri ile bağlı bulundukları bölge müdürlerinin savunmasını aldığı ve sanal satış nedeni ile haksız prim elde eden davacı gibi çalışan yaklaşık 300 kişinin iş sözleşmelerini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e maddesi uyarınca feshettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan iddianameye göre davacının da aralarında bulunduğu 338 kişi hakkında Ağır Ceza Mahkemesi’ne “7 adet depo sahibi şüphelinin müşteki firma çalışanları olan diğer şüphelilerin bilgisi ve isteği dahilinde onların satmadıkları ilaçları eczanelere satmış gibi göstererek müşteki firma ile anlaşmalı IMS İstatistik isimli firmaya yanlış ve yanıltıcı bilgiler verdikleri, ardından müşteki firmaya gerçek satış bilgilerini geçtikleri, bu şekilde ilk bildirimlerle tıbbi tanıtım temsilcilerinin haksız prim ödemesi almalarını sağladıkları, ardından gerçek rakamları üzerinden kendilerinin de müşteki firmadan prim ödemesi aldıkları, bu hususun evrak içeriğinden, mevcut 3 ayrı inceleme raporu ve bir kısım tıbbi tanıtım temsilcilerinin beyanlarında da anlaşıldığı” gerekçesi ile nitelikli dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçundan kamu davası açılmıştır.

Her ne kadar fesih bildirimi ile dava açıldığında tıbbi tanıtım temsilcisi olan ve bu nedenle sadece tanıtım görevi olan davacının IMS verileri üzerinde doğrudan yetkisi yok ise de sonuçta davacı bu veriler üzerinden prim almakta ve performans değerlendirmesine tabi tutulmaktadır. Kısaca davacının bu sanal satış nedeni ile menfaat temin ettiği, davalının ise zarar gördüğü açıktır. Davacı hakkında kamu davasının açılmasına neden olacak kadar emare kabul edilmiştir. Davacının menfaat temin etmesi ve davalının zarar görmesi nedeni ile taraflar arasında güven ilişkisinin zedelendiği, iş ilişkisinin olumsuz etkilendiği, davalı işveren açısından en azından fesih tarihi itibari ile geçerli nedenleri bulunduğu anlaşılmaktadır. Geçerli olan bu feshin daha ağır olan haklı neden niteliğinde olup olmadığı açılan kamu davasının veya davacı tarafından açılacak kıdem ve ihbar tazminatı davasının sonucunda ortaya çıkacaktır. Davalı işverenin iş sözleşmesini feshetmesi geçerli nedene dayandığından, davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin yatırılan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,40 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 310,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9078, Karar No: 2015/11887, Tarih: 27.05.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9078 E.  ,  2015/11887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/215198

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. (Pendik 2.) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2011

NUMARASI : 2009/791 Esas, 2011/27 Karar

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

KİT rejimine tabi bulunan PTT Genel Müdürlüğünde 233 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler kapsamında istihdam edilen personel, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 11/b maddesi uyarınca, “ifa ettikleri görevlerinden doğan suçlardan dolayı” kamu görevlisi sayılmaktadırlar. Diğer taraftan, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 1. maddesi gereği anılan Kanun hükümlerine göre tebligat işlemlerini yapmakla PTT Genel Müdürlüğü yetkili kılınmış ve Kanunun 52. maddesi uyarınca “bu kanunun tatbikinde vazifeli bulunan memur ve hizmetliler ile mahalle, köy muhtar ve ihtiyar heyeti ve meclisi azalarının” işledikleri suçlardan ötürü kamu görevlisi gibi ceza görecekleri kabul edilmiştir. Açıklanan yasal düzenlemeler uyarınca 7201 sayılı Kanun gereği tebligat işlemlerinde görevlendirilecek personelin PTT Genel Müdürlüğü personeli olması zorunlu olup, hizmet satın alınması suretiyle kurulan hukuki ilişkiye dayalı olarak yüklenici firma çalışanına tebligat görevi verilmesinin yasaya uygun olmadığı, nitekim 5584 sayılı Posta Kanununun “Ulaştırma Sözleşmeleri” başlıklı 10. maddesinin gerek önceki metnine ve gerekse 29/04/2009 tarihli ve 5893 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle eklenen “PTT İdaresi postaların ayrım ve dağıtım işlerini ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürebilir” şeklindeki ikinci fıkrasına göre de tebligat işlemlerinin yüklenici firma çalışanına gördürülmesinin yasal düzenlemelere uygunluk taşımadığı, sadece ayrım ve dağıtım işlerinin ihale yoluyla gördürülebilecek işlerden olduğu, tebligat işlemlerinin kapsam dışında tutulduğu,

Ayrıca; kamu görevlisinin tanımının yapıldığı 5237 sayılı TCK'nın 6/1-c maddesinin gerekçesinde kamusal faaliyetin Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesi olduğu, kamusal faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda ise bu kişilerin kamu görevlisi sayılamayacağı anlaşılmakla;

Ayrıca; kamu görevlisinin tanımının yapıldığı 5237 sayılı TCK'nın 6/1-c maddesinin gerekçesinde kamusal faaliyetin Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesi olduğu, kamusal faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda ise bu kişilerin kamu görevlisi sayılamayacağı anlaşılmakla;

Pendik PTT Müdürlüğüne müzekkere yazılarak sanığın PTT personeli mi yoksa yüklenici firma elemanı olarak mı istihdam edildiği sorulup, kamu görevlisi tarafından işlenebilen görevi kötüye kullanma suçunun faili olup olamayacağının açıklığa kavuşturulmasından sonra, sanığın iş yoğunluğu ve yeni işe başlaması nedeniyle tebliğ mazbatasındaki 35. maddeye göre tebligat şerhini farkedemediğini savunması karşısında, sanığın işe başladığı tarihin ve suç tarihinde iş yoğunluğunun ne olduğunun Pendik PTT Müdürlüğünden sorulup araştırılarak beşeri hatanın suç kastını ortadan kaldıracağı da gözetilerek, sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

Hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanığa isnat edilen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun uygulama maddesinin TCK'nın 257/2 yerine 106/1-1. cümle maddesi olarak yazılması,

TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Suç tarihinde adli sicil kaydı bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, atılı suç nedeniyle somut bir zarar oluşmadığı halde, “kamu zararının giderilmemiş olması” şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 27/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18340, Karar No: 2023/4394, Tarih: 27.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/18340 E.  ,  2023/4394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1942 E., 2021/184 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi/Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/432 E., 2018/274 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Davacılar vekili Avukat ...'in 28.04.2021 tarihli temyiz dilekçesinde; temyiz süresi bakımından eski hale getirme talebinde bulunduklarını, müvekkillerini temsil eden Avukat ...'in Covid-19 salgın hastalığına yakalandığını, bu hastalık sebebiyle uzun süredir tedavi gördüğünü, bu sırada anılan vekilin hayatını kaybettiğini haricen öğrendiklerini, bu süreçte temyiz itirazlarını süresi içinde yerine getiremediklerini, anılan vekilin hastalığına ve vefatına ilişkin belgelerin kişisel veri kapsamında olması sebebiyle taraflarından temin edilemediğini, söz konusu belgelerin celbi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasını talep ettiklerini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, davacılar vekili Avukat ...'in nüfus kaydının, ölüm tarihinin ve sebebinin tespiti bakımından ölüm belgesinin, iddia edilen Covid-19 salgın hastalığına yakalandığı tarihe ve bu hastalığa ilişkin tedavi gördüğüne ilişkin tedavi evraklarının, hastanede tedavi görüp görmediği, tedavi gördüyse hastaneye yatış tarihine ilişkin evrakların dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen belgelerin/eksikliklerin ilgili yerlerden ve anılan avukatın bağlı bulunduğu barodan sorulmak suretiyle temin edildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13623, Karar No: 2015/1978, Tarih: 19.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/13623 E.  ,  2015/1978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 27/05/2014

Numarası : 2013/35-2014/297

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı F.. T.. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı F.. T..'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin 11.10.2012 tarihinde müzik öğretmeni olarak 800,00 TL net maaşla çalışmaya başladığını, 25.12.2012 tarihinde 600,00 TL ödeme yapıldığını, emrivaki olarak ingilizce derslerine de girmesine rağmen ders ve ek ders ücretlerinin ödenmediğini belirterek maaş ve ders ücreti ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davacının 20 saat ders karşılığı ücretli olarak çalışmaya başladığını, kurumda fazla mesai yaptırılmadığını, işe başlamadan davacıya 1.400,00 TL ve 25.12.2013 tarihinde 600,00 TL ödeme yapıldığını, 16 saatlik dersi ek ders ücretli yapmasının mümkün olmadığını, haftada 3 saat müzik dersi verdiğini beyan ederek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı işveren, davacı ile haftalık 20 saat derse girmesi karşılığında anlaştıklarını, davacının haftada 3 saat branşı olan müzik dersine girdiğini, 20 saati doldurabilmek için boş geçen ingilizce derslerine de girdiğini savunmuştur. Gerçekten davacı ile yapılan sözleşmede haftalık 20 saat ders karşılığı aylık ücrete hak kazanılacağı düzenlenmiştir. Ancak dosya içeriği ve tanık beyanlarından davacının haftalık kaç saat derse girdiği tespit edilememektedir. İşyeri kayıtları incelenerek davacının haftada kaç saat derse girdiği tespit edilmeli, 20 saatin üzerinde olduğunun tespiti halinde fazladan girdiği bu dersler karşılığı ek ders ücreti hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Eksik araştırmayla karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin hak ettiği ücret alacağından, işverence ödenen ücret alacağının mahsubu noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacı işçinin hak ettiği ücret alacağından, işverence ödenen ücret alacağının mahsubu noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesinin içeriği ve işyeri kayıtlarının birlikte değerlendirilmesinden davacıya 25/12/2012 tarihinde, 600,00 TL ücret ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda, brüt alacak tutarından, 600.00 TL net ödeme tutarı düşülmüş mahkemece bakiye tutar brüt olarak hüküm altına alınmıştır. Brüt alacak miktarından net miktarın mahsubu ve bakiye miktarında brüt olarak kabulü hatalı olmuştur. Yapılacak iş davacıya ödenen net 600,00 TL ücretin brüte çevrilerek brüt ücret alacağından mahsup edilerek bakiye brüt miktarı hüküm altına almaktan ibarettir. Yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı F.. T..'a iadesine, 19.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14851, Karar No: 2012/22170, Tarih: 12.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/14851 E.  ,  2012/22170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanunun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın bir kısım taşınmazlar yönünden yetkisizlik kararı, bir kısım taşınmazlar yönünden kısmen kabulüne, dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanunun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu bir kısım taşınmazlar yönünden davanın kısmen reddine, bir kısım taşınmazlar yönünden ise taşımazların Kozluk İlçesi sınırları içersinde kaldığından bahisle yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçeye göre, İlçe sınırları içinde kalan ve orman vasfında bulunan 473 parsel yönünden açılan davanın reddine, diğer taşınmazlar ise Kozluk İlçesinde olduğundan mahkemenin yetkisizliğine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2211, Karar No: 2010/13561, Tarih: 21.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/2211 E.  ,  2010/13561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, 01.03.2007 başlangıç tarihli üç yıl süreli kira sözleşmesi ile davalının işyerini kiraladığını, 7.000-TL depozito verdiğini, ekonomik koşullar nedeniyle bir aylık kira bedelini ödemede gecikince davalı tarafından haklarında icra takibi başlatıldığını, bu takip sırasında borçlarını ödeyerek davalı ile anlaştıklarını, kira sözleşmesini karşılıklı olarak feshettiklerini, anahtarı teslim ederek 14.07.2008 tarihinde mecuru tahliye ettiklerini, depozito bedeli ve fazla ödedikleri 2008 yılı Temmuz ayı kirasının yarısının davalı tarafından iade edilmediğini, tahsili için başlatılan takibe de haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve %40 icra inkâr tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı hakkında ödenmeyen 2008 yılı Haziran ayı kirası ile muaccel olan diğer aylar kirası için takip başlatıldığını, takip sırasında davalının tahliye talep ettiğini, bu talebin taşınmazın eski hale getirilmesi, icra ve elektrik masraflarının ödenmesi şartıyla kabul edildiğini, depozitonun bu masraflara mahsup edilmesinin karalaştırıldığını, ancak davalının hesaplaşmadan anahtarı teslim ettiğini savunarak davanın reddini dilemiş, karşı davasında ise; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere icra masrafı, kira akdi damga vergisi, icra avukatlık ücreti, kira akdinde kabul edilen %03 temerrüt faizi olmak üzere 10.000-TL ve mecurun eski hale getirilmesi için 10.000-TL olmak üzere toplam 20.000-TL’nin 01.08.2008 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, esas davanın kısmen kabulü ile, davalının 10.850-TL asıl alacak yönünden takibe yaptığı itirazın iptaline, işlemiş faiz ve icra inkar tazminatı taleplerinin reddine, karşı davanın kısmen kabulü ile 6.290-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davacı-karşı davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

2010/2211-13561

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.