muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/387, Karar No: 2012/75, Tarih: 06.03.2012

Uyuşmazlıkla ilgili yasal düzenlemeler incelendiğinde;

5237 sayılı TCY’nın “Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde İmal ve Ticareti” başlıklı 188. maddesinin 3 ve 4. fıkraları; “(3) Uyuşturucu veya uyarıcı maddeleri ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak ülke içinde satan, satışa arz eden, başkalarına veren, sevk eden, nakleden, depolayan, satın alan, kabul eden, bulunduran kişi, beş yıldan onbeş yıla kadar hapis ve yirmibin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.

(4) Uyuşturucu veya uyarıcı maddenin eroin, kokain, morfin veya bazmorfin olması hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır”  biçiminde olup, anılan madde gerekçesinde de vurgulandığı gibi üçüncü fıkrada, uyuşturucu ve uyarıcı madde ticaretine ilişkin çeşitli fiiller, ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Buna göre; uyuşturucu veya uyarıcı maddelerin ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak ülke içinde satışı, satışa arzı, başkalarına verilmesi, nakli, depolanması ya da kazanç amacıyla satın alınması, kabul edilmesi veya bulundurulması, bir ve ikinci fıkralara göre ayrı bir suç oluşturmaktadır.

Aynı Yasanın “Kullanmak İçin Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde Satın Almak, Kabul Etmek veya Bulundurmak” başlıklı 191. maddesinin birinci fıkrası ise; “(1) Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi, bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiş olup, gerekçesinde de belirtildiği üzere, madde metninde, izlenen suç politikası gereği olarak, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak değil, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak fiilleri suç olarak tanımlanmıştır.

Uyuşturucu madde bulundurma eyleminin, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu mu, yoksa uyuşturucu madde ticareti suçunu mu oluşturduğunun tespitinde  belirgin rol oynayan husus, bulundurmanın amacıdır. Ceza Genel Kurulunun 15.06.2004 gün ve 107-136 sayılı kararında da belirtildiği üzere, uyuşturucu madde bulundurmanın, kullanma maksadına matuf olduğunun belirlenmesinde dikkate alınması gereken ve öğreti ile uygulamada da kabul görmüş olan bazı kriterler bulunmaktadır.

Bunlardan ilki; failin bulundurduğu uyuşturucu maddeyi başkasına satma, devir veya tedarik etmek hususunda herhangi bir davranış içine girdiğinin tespit edilememesidir.

İkinci kriter, bulundurulan yer ve bulunduruluş biçimidir; kişisel kullanım için uyuşturucu madde bulunduran kimse, bunu her zaman kolaylıkla erişebileceği bir yerde, örneğin genellikle evinde veya işyerinde bulundurmaktadır. Uyuşturucunun çok sayıda özenli olarak hazırlanmış küçük paketçikler halinde olması, her paketçiğin içine hassas biçimde yapılan tartım sonucu aynı miktarda uyuşturucu madde konulmuş olması, uyuşturucu maddenin ele geçirildiği yerde veya yakınında, hassas terazi ve paketlemede kullanılan ambalaj malzemelerinin bulunması,  kullanım dışında bir amaçla bulundurulduğu hususunda önemli bir belirtidir.

Üçüncü kriter de, bulundurulan miktardır. Kişisel kullanım için kabul edilebilecek miktar, kişinin fiziksel ve ruhsal yapısı ile uyuşturucu veya uyarıcı maddenin niteliğine, cinsine ve kalitesine göre değişiklik göstermekle birlikte, Adli Tıp Kurumunun mütalaalarında esrar kullananların her defasında 1-1,5 gram olmak üzere günde üç kez esrar tüketebildikleri bildirilmektedir. Esrar kullanma alışkanlığı olanların bunları gözönüne alarak, birkaç aylık ihtiyaçlarını karşılayacak miktarda esrar maddesini ihtiyaten yanlarında veya ulaşabilecekleri bir yerde bulundurabildikleri de adli dosyalara yansıyan bilinen bir husustur. Buna göre, esrar kullanan faillerin olağan sayılan bu süre içinde kişisel olarak kullanıp tüketebilecekleri mikta-rın üzerinde esrar maddesi bulundurmaları halinde, bulundurmanın kişisel kullanım amacına yönelik olmadığı kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Evinde yapılan arama sonucunda ele geçen uyuşturucu madde dışında, sanığın uyuşturucu maddeyi sattığı yolunda başka bir kanıtın elde edilememesi, Adli Tıp Kurumunun mütalaalarında belirtilen günlük kullanım miktarı dikkate alındığında, bilirkişi raporunda belirtilen 276 gramlık uyuşturucu madde miktarının iki aylık kişisel kullanım sınırları içinde olması, sanığın tüm aşamalarda evinde bulunan uyuşturucu maddeyi satmak için değil, kullanmak için bulundurduğu yönündeki aksi kanıtlanamayan savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği kuşku boyutunda kalmaktadır.

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” yani “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına gelir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilebilmesinin başka bir yolu da bulunmamaktadır.

Bu nedenle, yerel mahkemece, sübuta eren eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara dayanılarak, sanığın uyuşturucu madde ticareti suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle suç niteliğinin hatalı belirlenmesi isabetsizdir.

Bu nedenle, yerel mahkemece, sübuta eren eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara dayanılarak, sanığın uyuşturucu madde ticareti suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle suç niteliğinin hatalı belirlenmesi isabetsizdir.

Bu itibarla, Özel Daire bozma kararı yerinde olup, yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Bununla birlikte Yerel Mahkeme Özel Dairenin 2 nolu bozma nedenlerine uymuş ise de, direnme hükmünün bozulmuş olması nedeniyle yerel mahkemece bozma doğrultusunda yeni bir hüküm kurulacağından artık bu husus yönünden hükmün incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesinde bir yarar bulunmamaktadır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul üyesi ise; isabetli olan yerel mahkeme hükmünün onanması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.07.2009 gün ve 253-286 sayılı direnme hükmünün suç niteliğinin hatalı belirlenmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2012 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21457, Karar No: 2010/4153, Tarih: 11.03.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/21457 E.  ,  2010/4153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde itirazın iptali icra inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davacı Rektörlük tarafından asıl kadrosu Teknik İdare Başkanlığında makine mühendisliği olan davlının ... Fakültesine sayman-mutemet olarak görevlendirildiği, usulsüz olarak Tıp Fakültesi döner sermayesinden ödeme yapıldığı ... sürülerek alacağın tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istenilmiştir.

Mahkemece, davacı tarafça mevzuata aykırı ödendiği iddia olunan paranın geri tahsiline yönelik idari işlemin, 60 günlük idari dava süresi içinde istenmediği böylece ilgili işlemin hukuka uyarlığının bulunmadığı gerekçesiyle idari yargı mahkemesince iptal edildiği hususun kesinleştiği belirtilerek istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından, davalıya yapılan ödemenin daha önce bu yolda alınmış bir idari karara dayandığı iddia ve ispat edilmediği anlaşılmaktadır. Davalıya yapılan ödemenin hatadan kaynaklandığı kabul edilmektedir.

BK.nun 62.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse, yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir. Bu maddede belirtilen yanlışlık, ... ile ilgili olup, edada bulunan da bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır. Başka bir deyişle davacı idarenin hataya düşmeseydi, davalıya edada bulunmayacağı anlamına gelmektedir.

O halde dava konusu alacağın BK.nun 62.maddesindeki koşullara göre geri istenebileceği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece dosyada mevcut 19.03.2007 tarihli rapora göre karar verilmesi gerekir.

Bu İ.B.K.nun idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden, gerekse ödemeyi yapandan geri alınamaması gibi bir sonuç doğuracağı ve bununda idareyi işlemez duruma getireceği kabul edilmelidir.

Herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Çünkü idari yargı kararına gerekçe olan Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 günlü, 1968/8 E.-1973/14 sayılı kararı ile aynı mahiyetteki Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 27.01.1973 tarih 1972/6 E.-1973/2 sayılı kararında çözümlenen husus; hatalı intibak veya hatalı terfi işlemi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödemenin nedensiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenmesinin idare hukuku ilkelerine göre mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4265, Karar No: 2019/12297, Tarih: 11.06.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/4265 E.  ,  2019/12297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyete konu suçun TCK'nin 191/1. maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu olduğu, hükmünden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen TCK'nin 191. maddesinin 5. fıkrası ve 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 7. maddenin 2. fıkrası hükümlü lehine hükümler içermekte olup, öncelikle hükümlü lehine uyarlama yapılması gerektiğinden, anılan hükme ilişkin uyarlama yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre;

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25618, Karar No: 2020/12459, Tarih: 19.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/25618 E.  ,  2020/12459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Hazır Yemek Üretim ve Hizmet A.Ş. ile ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 02/01/2009 tarihinde davalılar nezdinde çalışmaya başladığını, ... Alüminyum San. ve Tic. A.Ş. 'nin ...'da bulunan tesisinde çalıştığını, ortalama 2.000,00 TL maaş aldığını, 09/01/2014 tarihinde hiçbir gerekçe olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem, ihbar tazminatı ödenmediğini, davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi olduğunu, müşterek ve müteselsil sorumluluklarının bulunduğunu, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Şirketi vekili, davacının müvekkili şirket çalışanı olmadığını, bu nedenle davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili, davacının diğer davalılar nezdinde 2009-2014 yılları arasında aşçı olarak görev yaptığını, şirketin 24.42.18 nace koduyla alüminyum sac, levha, tabaka, şerit, imalat faaliyetlerini gerkçekleştirdiğini, asıl-alt işveren ilişkisinin kuralabilmesi için alt işverene verilen işin, asıl işverenin işyerinde mal ve hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olması şartı aranacağını, diğer davalı yanlar tarafından verilen yemek hizmetleri ve davacının işi olan aşçılık görevinin davalı şirketin mal ve hizmet üretimine yardımcı olmadığını, davalı ... ve bağlı şirketlere yemek hizmeti verilmesi için 09/04/2011 tarihinde yemek hizmeti alım sözleşmesi akdedildiğini, davacının çalıştığını öne sürdüğü diğer davalı ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili, davacının 06/01/2009-09/01/2014 tarihleri arasında davalı işverenin bordrosuna kayıtlı çalışanı olduğunu, brüt 2.451,99 TL maaş aldığını, diğer davalılardan ... A.Ş'nin kendi müşterileri olduğunu, yapılan anlaşma gereği mutfağın işletildiğini, ... Hazır Yemek A.Ş. ile ... şirketi arasında alt-üst işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının ... Hazır Yemek A. Ş. çalışanı olduğunu, firmanın ünvan değişikliğinden önceki isminin ... Hazır Yemek A.Ş. olduğunu, ünvan değiştirerek ... Hazır Yemek A.Ş halini aldığını, davalı ... şirketinin isim benzerliği dışında davayla bir ilgisinin bulunmadığını, davacının istifa etmek suretiye 09/01/2014 tarihinde işten ayrıldığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı hakkı doğmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının alt işveren davalı ... şirketinde çalıştığı, davalı ... şirkteninin asıl işveren olduğu, bu iki davalının davacının alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu, davacının davalıya ait işyerinde kurum kayıtlarına göre 06/01/2009-09/01/2014 tarihleri arasında çalıştığı, hırsızlıkla suçlandığını, oysa ekmeklerin götürülmesine işverenin onay verdiğini, diğer çalışanların da davacıya istifa dilekçesinin imzalatıldığının belirtildiği, dolayısıyla davacının işten ayrılma hırsızlıkla iş aktinin haklı nedenle ve ihbar öneli verilerek feshedildiğinin ispat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından ispatlanamadığı, gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... Hazır Yemek Üretim ve Hizmet A.Ş. ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... Şirketi’nin tüm, davalı ... şirketi’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında dava konusu alacaklardan davalı ... şirketinin sorumluluğu noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davacının 06.01.2009 - 09.01.2014 tarihleri arasında asıl işveren ... şirketine ait işyerinde alt işveren ... şirketi nezdinde çalıştığı kabul edilerek dava konusu alacaklar hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacı farklı sicil numaralarına sahip işyerlerinden sigortalı gösterilmiş olup söz konusu şirketlerin ... Şirketi ile bağlantısı olup olmadığı araştırılmamıştır. Hizmet döküm cetvelinde ise davalılardan ... Şirketinin ..., ... Türk Eğitim Derneği gibi işyerlerinde çalıştığı görülmektedir.

Mahkemece dinlenen tanıklar davacının ... şirketinde çalıştığı döneme ilişkin beyanda bulunmuşlar, önceki çalışmalarından ve işyerlerinden bahsetmemişlerdir. Hal böyle olunca Mahkemece yapılacak iş öncelikle davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmeleri getirtilmeli, hizmet döküm cetvelinde davacının sigortalı göründüğü şirketlerin ticaret sicili kayıtları, faaliyet adresleri getirtilmeli, gerekirse tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle davacının çalışma dönemi boyunca aynı yerde çalışıp çalışmadığı belirlenerek buna göre davalı şirketler ile dava dışı şirketler arasında bağlantı bulunup bulunmadığı tespit edilmeli,+ bu tespitin sonucuna göre davalı şirketlerin sorumlulukları belirlenmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9667, Karar No: 2018/3622, Tarih: 28.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9667 E.  ,  2018/3622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 62/1, 52/1-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-İnşaat taşeronluğu yapan ve almış olduğu inşaat işlerini yanında sigortasız olarak çalıştırdığı katılana yaptıran sanığın, olay günü duvarın yıkılması için katılana talimat verdiği, katılanın sanığın talimatı üzerine duvarı yıkmaya çalışırken duvarın üzerine yıkılması sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve yüzünde sabit iz oluşturacak şekilde yaralandığı olayda bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesinin tatbiki suretiyle, fazla cezaya hükmolunması,

2- Katılanın olaydan dolayı yüzde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralandığı anlaşılmakla verilen cezada TCK'nın 89/2-d maddesi gereğince artırım yapılması gerekirken eksik cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16474, Karar No: 2015/20222, Tarih: 09.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/16474 E.  ,  2015/20222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/79654

MAHKEMESİ : Alaşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2012

NUMARASI : 2012/165 (E) ve 2012/374 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçinin sokağa park ettiği motosikletinin çalınması eyleminin TCK'nın 142/1.e maddesinde düzenlenen adet veya tahsis gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle (eleştiri yönünden oyçokluğuyla) karar verildi.

KARŞI GÖRÜŞ:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun suçun nitelendirilmesine ilişkin eleştiri gerekçesine katılmıyorum.

Somut olayda özetle; sanığın, kilitsiz olarak sokağa park edilmiş suça konu motosikleti çalması biçimindeki eylemli, TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun, eylemin aynı Kanun'un 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğuna ilişkin gerekçesine katılmıyorum.

Öncelikle 765 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Yasa'daki düzenlemeleri birlikte değerlendirecek olursak; konumuzla ilgili olarak 765 sayılı TCK'nın 491/2. maddesinde hırsızlık suçunun, “Adet muktezası olarak yahut tahsis ve istimalleri itibariyle umumun tekafülü altında bulunan eşya hakkında işlenirse”biçiminde düzenlemeye yer verilmiş, motorlu araçlar ve motosikletlere yönelik hırsızlık eylemleri, aynı Yasa'nın daha ağır nitelikteki olan 493/1 ve 2.maddesinde öngörülen unsurların oluşmaması hallerinde, anılan 491/2. maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık olarak kabul edilmekteydi. Ancak 5237 sayılı Yasa'da, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesi yerine, 142/1-e maddesindeki hırsızlık suçunun, “Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında,”işlenmesini nitelikli hal olarak düzenlemenin yanında, motorlu araçlarla ilgili olarak TCK'nın 142/1-b (1.cümle) maddesinde hırsızlık suçunun, “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ....... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,” işlenmesi biçimindeki düzenlemeye yer vermek suretiyle, motorlu araçları, 765 sayılı Yasa'nın 491/2. maddesinin karşılığı olan, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-e maddesi kapsamından çıkartmış, daha özel bir düzenleme yapmıştır. Bu nedenle765 sayılı TCK'nın 491/2. maddesindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK.nın 142/1-e maddesindeki düzenleme karşılaştırılıp, buna bağlı yorumla doğru bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir.