muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9642, Karar No: 2022/5478, Tarih: 25.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9642 E.  ,  2022/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi-Numarası : 10/11/2015 - 2015/418 esas ve 2015/698 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.08.2014 tarih ve 2014/35269 soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa tebliğine ilişkin evrakın bila tebliğ iade edildiği, söz konusu kararın kaldırılması üzerine düzenlenen 01.04.2015 tarih ve 2014/35269 soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa tebliğ edilmediği anlaşılmakla,

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz süresinin bitmesi beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, somut olayda; Konya Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının, şüpheliye tebliği ve kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdı yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının erteleme süresi zarfında işlemişse; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

Kabule göre;

3- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- Ankara Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25.04.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8888, Karar No: 2019/4577, Tarih: 04.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8888 E.  ,  2019/4577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “2011” şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın kusura, eksik incelemeye, yetersiz gerekçe ile beraat kararı verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde güzellik salonunda , sertifikalı güzellik uzmanı sanıkların uyguladığı lazer epilasyon işlemi sırasında katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralandığı, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 19.08.2013 tarih ve 6155 sayılı raporunda ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulunun 30.04.2015 Kurulunun 19.08.2013 tarih ve 888 sayılı raporunda "Bahsi geçen pigmentasyon alanlarının lazer uygulamasına bağlı birinci derece yüzeysel yanık olduğu, bu tip yanıkların her türlü özene rağmen görülebilecek, daha önceden öngörülüp önlenemeyecek komplikasyon olarak nitelendirilebileceği, bu komplikasyon sonucunda geçici ve kalıcı lekelenmelerin görülebileceği göz önüne alındığında davalılara atfedilecek kusur olmadığı mütalaa edilmiş olması karşısında;

Hükmün gerekçesinde sanıkların kusursuz olduğu kanaatine varılarak beraatine hükmedilmesine rağmen, hüküm fıkrasında "sanıkların üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı" gerekçesi ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. paragrafının çıkarılarak “Sanıkların taksire dayalı kusurunun bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca ayrı ayrı BERAATİNE,” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17170, Karar No: 2012/21073, Tarih: 09.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/17170 E.  ,  2012/21073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :211-361

Davacı, 11.807,91 TL tedavi giderinin yasal faiziyle birlikte davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacı eczane sahibi ile davalı Kurum arasında yapılan sözleşmeye aykırı hareketten kaynaklanmaktadır. 5510 sayılı Kanunun 101. maddesine göre, bu kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür. Oysa somut olayda, 5510 sayılı Kanunun uygulamasını gerektiren herhangi bir uyuşmazlık bulunmayıp, taraflar arasındaki davanın genel mahkemede açılması gerektiği gözetilerek, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken; işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9593, Karar No: 2021/13660, Tarih: 05.10.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9593 E.  ,  2021/13660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ... İdare İşleri ve Fen İşleri Müdürlüğünde 15/10/2012 tarihinden itibaren şoför olarak çalıştığını, kayıtlarda diğer davalı şirketin işçisi olarak görünmesine rağmen belediyenin kadrolu işçileri ile aynı işi yaptığını, davalı Belediyenin iş organizasyonunda söz sahibi olduğunu, davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olduğunu, emsal yargı kararlarından da muvazaanın tespit edildiğini, davacının baştan itibaren davalı Belediyenin işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti hafta tatili ücretine ilişkin fark alacaklar, ilave tediye ücreti ve vardiya tazminatı ile birlikte bir kısım fark alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının hizmet alım sözleşmeleri kapsamında diğer davalı bünyesinde şoför olarak çalıştığını, davalı ... A.Ş.’nin Türk Ticaret Kanunu hükümlerine tabi olarak kurulan, ayrı bir tüzel kişiliği, kadrosu ve hukuksal bağımsızlığı olan bir anonim şirket olduğunu, taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin kanuna uygun olduğunu, belediye tarafından görülen hizmetin kamu hizmeti olması sebebiyle yapılan işin yürütüm ve koordinasyonu ile işin denetimini yapmasının kaçınılmaz olduğunu, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili, davacının 5393 sayılı Yasanın 67. maddesi kapsamında yapılan hizmet alım sözleşmeleri kapsamında şoför olarak çalıştığını, Belediyenin norm kadrosu kapsamında çalıştırdığı personel sayısının sınırlı olması sebebiyle kamu görevini hizmet alımı yoluyla ifa etmek zorunda kaldığını, yapılan hizmet alım sözleşmelerinin geçerli olduğunu ve muvazaalı olmadığını beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen kararın Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 18.06.2019 tarih, 2017/22988 esas, 2019/13285 sayılı kararı ile bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun ve davacının baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğinin tespitine, fark ücret alacak talepleri ile Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan alacak taleplerinin reddine, ilave tediye alacağının kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalılar arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olup olmadığı, davacının 6772 sayılı Kanuna göre ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren - alt işveren ilişkisi denir.

Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Belediyenin Görev ve Sorumlulukları” başlığını taşıyan 14. maddesinin a bendinde “imar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi kentsel alt yapı; coğrafî ve kent bilgi sistemleri; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; zabıta, itfaiye, acil yardım, kurtarma ve ambulans; şehir içi trafik; defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikâh, meslek ve beceri kazandırma; ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi hizmetlerini yapar veya yaptırır” kuralına yer verilmiştir.

5393 sayılı Kanun’un 67. maddesi ile Belediyeleri asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “belediyede meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri, araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri, bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri, sağlıkla ilgili destek hizmetleri, fuar, panayır ve sergi hizmetleri, baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler, kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler, toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri, sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”. Böylece 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, bakım ve onarım işleri, toplu taşıma gibi işler belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak 4857 sayılı Kanun’un 2. maddesine istisna getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece verilen karar, Yargıtay 22. Hukuk Dairesince, davacının davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesi kapsamında davalı Belediyeye ait işyerinde şoför olarak çalıştığı sabit ise de, davalı ... ile diğer davalı şirket tarafından dosyaya sunulan hizmet alım sözleşmelerinin birbirinden farklı olduğu, davalıların savunmaları arasında çelişki bulunduğu, davacının uyuşmazlık konusu dönemde hangi hizmet alım sözleşmesi kapsamında çalıştığı netleştirilmeden muvazaa incelemesi yapılmasının yerinde olmadığı, bu sebeple öncelikle davacının 15.10.2012- 06.12.2013 tarihleri arasında hangi hizmet alım sözleşmesi çerçevesinde hangi işyerinde çalıştığı belirlendikten sonra, davacının yaptığı iş ve hizmet alım sözleşmesi hükümleri ile dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek muvazaa konusunda karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak uyuşmazlık konusu döneme ait hizmet alım sözleşmeleri dosyaya getirtilmiş ve ek bilirkişi raporuna göre davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olduğu yönünde hüküm kurulmuştur. Dosya kapsamındaki belgelerden davacının, ... Belediye Başkanlığı Fen İşleri Dairesi Başkanlığı Bakım Onarım Altyapı ve Şube Müdürlüğü ile ... arasında münakit 01/4/2012 -30/9/2014 dönemini kapsayan, 15/03/2012 imza tarihli, 2012/10217 ihale kayıt numaralı ‘Personel Çalıştırılmasına Dayalı Hizmet Alımı Sözleşmesi’ kapsamında şoför olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Söz konusu sözleşmenin 5. maddesinde, işin tanımı “178 vasıflı, 124 vasıfsız olmak üzere toplam 302 işçi ile 01/04/2012 – 30/09/2014 tarihleri arasında personel çalıştırılması” olarak belirlenmiştir. Teknik şartnamede, sözleşme kapsamında çalıştırılacak işçilerin vasıfları belirtilmiş olup, bunlar arasında 50 adet şoför yer almaktadır. Mahkemece, dosya kapsamındaki belgeler ek bilirkişi raporu ve bozma öncesi gerekçe dikkate alınarak, davalılar arasındaki personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımına ait sözleşmenin muvazaalı olduğu sonucuna varılmış ise de, davacının davalılar bünyesinde “şoför” olarak çalıştığı taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinde ve teknik şartnamede, bu sözleşme kapsamında çalıştırılacak kimseler arasında şoförlerin bulunduğu da açıktır. Esasen davacı tarafın, hizmet alım sözleşmesi ile üstlenilen iş dışında, başka bir işte çalıştırıldığına yönelik iddiası bulunmamaktadır. Diğer taraftan davacı taraf, personel alımına ilişkin hizmet alım sözleşmesi yapılmasının muvazaanın kabulü için yeterli olduğu, davacının davalı belediyenin çalışanları ile aynı işte çalıştırıldığı, davalı şirketin davalı Belediyenin asıl işverenin denetim yetkisi dışına çıktığı yönünde iddialar ileri sürerek muvazaanın tespitini istemiş ise de, davalı Belediyenin Belediye Kanununun 67. maddesi kapsamındaki işler için hizmet alım sözleşmesi yapabileceği, davacının da bu kapsamdaki bir işte çalıştırıldığı anlaşılmaktadır

. maddesi kapsamındaki işler için hizmet alım sözleşmesi yapabileceği, davacının da bu kapsamdaki bir işte çalıştırıldığı anlaşılmaktadır. Hizmet alım sözleşmesi ve sözleşmenin eki teknik şartname hükümleri incelendiğinde, bu belgelerde, davalı belediyenin asıl işveren olarak işin organizasyonu üzerindeki denetim yetkisini aşan bir düzelenmenin yer almadığı da ifade edilmelidir. Hal böyle olunca, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanmadığının kabulü gerekirken, hatalı hukuki değerlendirme ile aksi bir sonuca ulaşılması yerinde değildir.

Ayrıca Dairemizce temyiz incelemesi yapılan benzer davalarda, davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmelerinin muvazaaya dayanmadığı yönündeki ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesi kararları onanmıştır ( Dairemizin 2020/4078 esas 2020/4430 esas 2020/4362 esas sayılı dosyalarında verilen kararlar bu doğrultudadır). Davacı ile aynı hizmet alım sözleşmesi kapsamında çalışan bir başka işçi tarafından açılan davada, mahkemece hizmet alım sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı kabul edilmiş olup, Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde mahkeme kararının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır (Dairemizin 2020/4494 esas sayılı dosyası). Açıklanan tüm maddi ve hukuki olgular ile Dairemizin benzer davalardaki emsal kararları dikkate alındığında, davalı ... nezdinde şoför olarak davacı yönünden, davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı açık olup, mahkemece muvazaanın tespitine karar verilmesi hatalıdır.

Dosya kapsamındaki bilirkişi raporunda, muvazaanın varlığına bağlı olarak davacının baştan itibaren davalı belediyenin işçisi olduğu kabul edilmiş, buna göre 6772 sayılı Kanundan yararlanması gerektiği sonucuna varılmıştır. Davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığı açık olduğuna göre, davalı belediyeye ait işyerinde alt işveren işçisi olarak çalışan davacının 6772 sayılı Kanuna göre ilave tediye alacağından yararlanamayacağı kabul edilmelidir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin davacı lehine ilave tediye alacağına hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05.10.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/178, Karar No: 2019/2140, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/178 E.  ,  2019/2140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19063, Karar No: 2012/37432, Tarih: 11.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/19063 E.  ,  2012/37432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.