muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/203, Karar No: 2022/194, Tarih: 22.03.2022

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan mağdure ...’nin Kollukta alınan beyanında; arkadaşları vasıtasıyla tanışarak bir süre internet üzerinden görüştüğü suça sürüklenen çocuk ...’la duygusal bir ilişkiye başladıklarını, ...ın, kendisini ailesiyle tanıştırdıktan sonra niyetinin ciddi olduğunu ve evlenmek istediğini söylediğini, 2010 yılı Nisan ayında davet üzerine evlerine gittiğinde...’ın annesinin de evde olduğunu gördüğünü, ...ın, kendisini kolundan tutarak anne ve babasının odasına götürdüğünü, odaya girer girmez pantolon ve iç çamaşırını çıkartan...’ın devamında kendi pantolonunu da çıkarttığını ve yatak üzerinde cinsel ilişkiye girdiklerini, bu ilişki sonrasında bekaretini kaybettiğini, birkaç hafta sonra küserek ayrıldıklarını ve tekrar barıştıklarını, 2010 yılı Haziran ayı içerisinde annesinin evde olduğunu söyleyen...’a güvenerek yine...’ın evine gittiğini, evde kimsenin bulunmadığını ve istemediği hâlde...’ın zorlamasıyla cinsel anlamda birlikte olduklarını, bu durumundan rahatsız olarak yaşadıklarını teyzesiyle paylaştığını, ailesinin de olaydan haberdar olması üzerine müracaatın gerçekleştiğini, Savcılıkta ve Mahkemede alınan beyanlarında ise; Nisan ayında yaşanan cinsel eylemin vajinal yoldan, Haziran ayındaki eylemin ise anal yoldan gerçekleştiğini, her iki olayda da...’a istemediğini söyleyerek direnç gösterdiğini ancak gücünün yetmediğini, ...ın, kendisini etkisiz hâle getirerek zorla cinsel istismarda bulunduğunu iddia ettiği, suça sürüklenen çocuk ...’ın ise aşamalarda katılan mağdure ...'yle ciddi bir duygusal arkadaşlık ilişkilerinin bulunduğunu, o dönemde ...’yi çeşitli defalar evine davet ettiğini ve ailesiyle de tanıştırdığını, evlenme niyetinde olduğunu, ...’yle cinsel ilişkiye girmediklerini ancak iki farklı tarihte karşılıklı rızayla kıyafetlerini de çıkarmak suretiyle yüzeysel olarak seviştiklerini, sonrasında arkadaşlıklarının bozulduğunu ve ...’nin bu şekilde bir suç isnadında bulunduğunu, suçlamayı kabul etmediğini savunduğu, dosyada bulunan mesaj tespit tutanağından suça sürüklenen çocuğun katılan mağdureye “Köküne kdr dğldi galiba bozulduğunu snmıorum teste gdicez seninle inş. Bozulmamıştırda depolup gidersin başımdan.”, “Çek veya çekme kalınlığın acısı olabilir yaptracağız o testi ve dua et düzgün ol yoksa evlilik yolunda çok çekersin benden.” içerikli mesajlar gönderdiği anlaşılan dosyada;

Katılan mağdurenin Kollukta alınan beyanında cinsel ilişkilerin gerçekleşmesi sırasında suça sürüklenen çocuk tarafından kendisine yönelen bir cebirden bahsetmeyerek suça sürüklenen çocuğun evlenme niyetinde olduğunu kendisiyle paylaştığını dile getirmesi, Savcılık ve Mahkemede alınan beyanlarında ise evlenme vaadinden hiç söz etmeyerek bu defa her iki eylemin suça sürüklenen çocuğun, kendisine yönelik zor kullanması ve bu şekilde kendisini etkisiz hâle getirmesi sonucu gerçekleştiğini iddia etmesi, dolayısıyla katılan mağdurenin gelecekteki bir evlenme vaadine istinaden oluşan rızasıyla suça sürüklenen çocukla cinsel ilişkiye girdiğine dair istikrarlı bir anlatımının bulunmaması, cinsel ilişkilerin evlenme vaadiyle elde edilen rıza sonucu gerçekleştiğinin kabulü halinde dâhi lise son sınıf öğrencisi olan katılan mağdurenin, yaklaşık iki ay süreyle arkadaşlık ettiği lise öğrencisi suça sürüklenen çocuğun evine giderek onun ailesiyle tanışması dışında aralarındaki arkadaşlık ilişkisini bir sonraki aşamaya taşıyan bir durum bulunmaması, evlenme vaadinin tek başına katılan mağdurenin cinsel eylemlere karşı koyma gücünü bertaraf edecek ve iradesini ortadan kaldıracak mahiyette bir hile olarak değerlendirilmemesi, suça sürüklenen çocuğun da aşamalarda katılan mağdureyle arkadaşlık ilişkisinin ciddi olduğunu ve evlenme niyetinin bulunduğunu inkar etmeyerek başka nedenlerle ayrıldıklarını savunması bir bütün olarak değerlendirildiğinde, cebir, tehdit ve hile olmaksızın katılan mağdureyle birden fazla defa cinsel ilişkiye giren suça sürüklenen çocuğun eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında, inceleme günü itibarıyla dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunun da değerlendirilmesi gerekmektedir.

Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 104. maddesinin 1. fıkrası;

"Cebir, tehdit ve hile olmaksızın, onbeş yaşını bitirmiş olan çocukla cinsel ilişkide bulunan kişi, şikayet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiş olup 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 60. maddesiyle bahse konu fıkra için öngörülen “altı aydan iki yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım “iki yıldan beş yıla kadar hapis” olarak değiştirilerek ceza süresi artırılmıştır.

Diğer taraftan, TCK’nın "Dava zamanaşımı" başlıklı 66. maddesinde ise;

"(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan hâller dışında kamu davası;

a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda otuz yıl,

b) Müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi beş yıl,

c) Yirmi yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıl,

d) Beş yıldan fazla ve yirmi yıldan az hapis cezasını gerektiren suçlarda on beş yıl,

e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,

Geçmesiyle düşer.

"(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan hâller dışında kamu davası;

a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda otuz yıl,

b) Müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi beş yıl,

c) Yirmi yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıl,

d) Beş yıldan fazla ve yirmi yıldan az hapis cezasını gerektiren suçlarda on beş yıl,

e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,

Geçmesiyle düşer.

(2) Fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamış olanlar hakkında, bu sürelerin yarısının; on beş yaşını doldurmuş olup da on sekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında ise, üçte ikisinin geçmesiyle kamu davası düşer.

(3) Dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri de göz önünde bulundurulur.

(4) Yukarıdaki fıkralarda yer alan sürelerin belirlenmesinde suçun kanunda yer alan cezasının yukarı sınırı göz önünde bulundurulur; seçimlik cezaları gerektiren suçlarda zamanaşımı bakımından hapis cezası esas alınır…" hükümlerine yer verilmiştir.

TCK'nın 66. maddesinde; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça kamu davasının maddede yazılı sürelerin geçmesiyle ortadan kalkacağı düzenlenmiş, aynı maddenin birinci fıkrasının (e) bendinde beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlarda bu sürenin 8 yıl olacağı hüküm altına alınmıştır.

Zamanaşımını kesen sebepler de TCK'nın 67. maddesinin 2. fıkrasında sayılmıştır. Buna göre, bir suçla ilgili olarak;

a) Şüpheli veya sanıklardan birinin savcı huzurunda ifadesinin alınması veya sorguya çekilmesi,

b) Şüpheli veya sanıklardan biri hakkında tutuklama kararının verilmesi,

c) Suçla ilgili olarak iddianame düzenlenmesi,

d) Sanıklardan bir kısmı hakkında da olsa, mahkûmiyet kararı verilmesi,

Hâlinde, dava zamanaşımı kesilecektir.

TCK'nın 67. maddesinin 3. fıkrası gereğince kesen bir nedenin bulunması hâlinde zamanaşımı, kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak, dava zamanaşımını kesen birden fazla nedenin bulunması hâlinde ise son kesme nedeninin gerçekleştiği tarih esas alınacak, dördüncü fıkrası uyarınca da kesilme hâlinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik gösteren birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hâllerden biri olan zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi hâlinde, mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik gösteren birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hâllerden biri olan zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi hâlinde, mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Buna göre suça sürüklenen çocuğa atılı reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun yaptırımı TCK’nın 104. maddesinin 1.fıkrasında 6 aydan 2 yıla kadar hapis cezası olarak öngörülmüş olup TCK'nın 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca bu suça ilişkin asli dava zamanaşımı süresi TCK’nın 31/3. maddesi kapsamında bulunan suça sürüklenen çocuk bakımından 5 yıl 4 ay; aynı Kanun’un 67/4. maddesi göz önüne alındığında kesintili dava zamanaşımı süresi ise 7 yıl 12 aydır.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 2010 yılı Nisan ve Haziran aylarında gerçekleştirilen eylemlerle ilgili olarak, TCK'nun 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık kesintili dava zamanaşımı süresinin, 2018 yılı Haziran ayında dolduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, suça sürüklenen çocuğun eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden ve ulaşılan bu sonuç karşısında gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK’nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 25.11.2015 tarihli ve 311-467 sayılı direnme kararına konu hükmünün suça sürüklenen çocuğun eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden ve ulaşılan bu sonuç karşısında gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

2-Ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

3-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9605, Karar No: 2022/8516, Tarih: 28.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9605 E.  ,  2022/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 21. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 04/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde; “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; somut olayda kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararın ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan çağrı yazısının şüphelinin doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği, tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ

iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, bu nedenle somut olayda, Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca ve Adana Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce şüphelinin doğrudan MERNIS adresine yapılan tebligatların usulsüz olduğu, dolayısıyla usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğinden kesinleşmeyen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı anlaşıldığından kovuşturma şartının gerçekleşmediği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Sanık hakkında 31/05/2014 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, 04/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 13/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak erteleme kararının kesinleşmesi beklenmeden infazı için 10/03/2015 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye 24/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği görülmekle kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmediğinden bahisle yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

4- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

5- Kabule göre; Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl

veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 28/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12224, Karar No: 2013/18028, Tarih: 10.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/12224 E.  ,  2013/18028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.01.2013 gün ve 2011/432-2013/9 sayılı kararı onayan Daire’nin 08.05.2013 gün ve 2013/7302-2013/9392 sayılı kararı aleyhinde davalı tasfiye memuru vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ...Nakliyat İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nin işçisi olarak çalışıyor iken 28.04.2001 tarihinde iş kazası geçirdiğini, iş kazasından sonra davacının işveren şirket aleyhine Tekirdağ İş Mahkemesi'nde açtığı hizmet süresinin tespiti davasının kabulüne karar verildiğini, şirketin hizmet sürelerine ilişkin sigorta prim borçlarını ilgili kuruma ödemeden ve mahkeme kararındaki yargılama giderleri sebebiyle davacıya borcunu ödemeden tasfiye edildiğini, davacının Tekirdağ İş Mahkemesi'nde iş kazasından kaynaklanan tazminat ve işçilik alacaklarına dair davasının da derdest bulunduğunu ileri sürerek, ...Nakliyat İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nin ihyasına ve yeniden Ticaret Siciline tescil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... temsilcisi, davanın reddini istemiştir.

Davalı tasfiye memuru vekili, şirketin tasfiye işleminin usulüne uygun yapıldığını, açılan davanın yasal sürede açılmadığını, tasfiye memuru olarak yaptığı işte hatasının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ihyası istenen şirketin ticaret sicilinden terkin edilmesinin ilan edildiği tarihten önce gerçekleşen iş kazası üzerine davacının işveren şirket aleyhine hizmet süresinin tespiti ve tazminat davaları açtığı, hizmet tespiti davası sonucunda verilen karar nedeniyle şirketin davacıya yargılama giderleri nedeniyle borcunun bulunduğu, hizmet süresi sebebiyle ödenmeyen sigorta primlerinin de olduğu, tasfiye işlemlerinin gerektiği gibi tamamlanmadığı, davacının şirketin ihyası talebinde bulunmakta hukuki yararının olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen kararın davalı tasfiye memuru vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar, Dairemizin 08.05.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı tasfiye memuru vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı tasfiye memuru vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı tasfiye memuru vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı tasfiye memuru vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı tasfiye memuru vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.