muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/378, Karar No: 2024/3988, Tarih: 02.12.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; tazminat istemlerinin tamamının kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğunu, tazminat hesabının hatalı ve eksik yapıldığını, ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; "...Dava konusu yangının meydana gelmesinde davalı ...'in kasıtlı bir eylemi olmadığı açıktır. Şu durumda; anılan davalının kastının bulunmaması, olay tarihindeki mevsim koşulları ve dosya kapsamında alınan beyanlar ile mahallinde yapılan keşifte yapılan inceleme dikkate alındığında, davalının yangını söndürmek için çabalaması gözetildiğinde hükmedilen tazminattan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 50 ve 51 inci maddeleri gereğince uygun miktarda hakkaniyet indirimi yapılarak sonucuna göre karar verilmesinde de isabetsizlik bulunmamıştır. (Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin benzer mahiyetteki başka bir olaya ilişkin 2019/3464 K. sayılı kararı). Buna göre, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, akabinde düzenlenen bilirkişi kurulu raporu, tanık anlatımları ile İlk Derece Mahkemesi kararında gösterilen yasal gerekçeye göre kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik olmadığı anlaşılmakla,.." gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, orman yangını nedeniyle yapılan yangın söndürme ve ağaçlandırma giderlerinin tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Kanun'un 49 ve 51 inci maddeleri,

2. 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 114 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, özellikle keşif yapılarak alınan bilirkişi raporunda orman alanı içinde orman ağaçlarının bulunmadığının, tek yıllık bitkiler ile yer yer çok yıllık çalıların bulunduğunun, yangın öncesi uydu görüntülerinde de dava konusu yer üzerinde orman ağaç ve ağaççıklarının bulunmadığı, alanın otlarla kaplı olduğunun dolayısıyla ağaçlandırma bedel hesabının yapılmasının mümkün olmadığının belirlenmesine ve Mahkemece ispatlanan yangın söndürme giderinden yapılan indirimin hakkaniyete uygun bulunmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8079, Karar No: 2019/4300, Tarih: 11.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/8079 E.  ,  2019/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, ... İlçesi Taşharman Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasına dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında çekişmeli bölümün 1972 yılında yapılan tesis kadastrosu sırasında 9 parsel olarak tespitinin yapılarak mahkemede dava konusu olması nedeniyle malik hanesinin açık bırakıldığının anlaşılması üzerine, davacı davasını 9 parsel sayılı taşınmazın adına tesciline karar verilmesi istemi olarak ıslah etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda dava konusu 9 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tutanağının ve Kadastro Mahkemesine aktarılan dava dosyasının bulunamadığı, ancak tapu kaydında davalı şerhinin devam etmesi nedeniyle davacının nizasız ve fasılasız zilyetliğini ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, çekişmeli bölüm hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tescili istemiyle dava açmış olup, yargılama sırasında 29.04.2015 tarihinde yapılan keşif ve sonrasında dosyaya ibraz edilen fen bilirkişi raporu ve eki krokiden, tescili istenilen bölümün kadastral 9 parsel olduğu ve 1972 yılında yapılan kadastro tespiti sırasında ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nde dava konusu olması nedeniyle malik hanesinin boş bırakılarak Tapulama Mahkemesine devredildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılan araştırma neticesinde kadastro tespit tutanağı ve devreden dosya bulunamamış olmakla birlikte, taşınmaza ait tapu kaydında "davalıdır" şerhi yer almakta olup, taşınmazın malik hanesi halen açık bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, çekişmeli parselin malik hanesi açık olduğuna göre, davaya bakmakla Kadastro Mahkemesi görevli olup, mahkemece öncelikli olarak görevsizlik kararı verilerek dosya Kadastro Mahkemesine aktarılmalı, bundan sonra iddia ve savunmalar çerçevesinde sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6118, Karar No: 2017/15023, Tarih: 05.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6118 E.  ,  2017/15023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 01.05.2007 tarihinde davalı şirket tarafından işletilen otelde aşçı olarak çalışmaya başladığını, davacının 01.11.2012 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini beyanla kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı, yıllık izin ücreti alacağının işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı defi ileri sürdüklerini, davacının sezonluk çalıştığını, 31.10.2012 tarihinde iş akdinin askıya alındığını, bir sonraki sezon için 01.4.2013-16.4.2013 tarihleri arasında başvuru yapması gerektiğinin bildirildiğini, davacının belirtilen tarihler arasında başvuru yapmadığını, davacının sözleşmesine göre aylık 20 saati aşmamak kaydıyla fazla mesailerinin aylık ücrete dahil olduğunun kararlaştırıldığını, davacının haftanın 6 günü çalışıp 1 gün izin kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiğini, davacının sezonluk çalışan olduğu için yıllık izin hakkı bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen Kabulü'ne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla ... ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde ... süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal ... süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla ..., kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ... süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla ... sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün ... yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal ... süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla ... sayılması nedeniyle, bu ... sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla ... yapmış sayılmalıdır.

... şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla ... sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal ... süresinden fazla ... yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla ... yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat ... yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla ... yaptığının kabulü gerekir.

... Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla ... yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla ... yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla ... yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla ... yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak ... yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla ... yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla ... saat ücreti, normal ... saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla ... yaptığı saatler için normal ... ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla ... ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla ... ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal ... süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle ...” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde ... halinde ücret, normal ... saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla ... için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla ... süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla ... veya fazla sürelerle ... ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla ... saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla ... ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle ... ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla ... ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla ... ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla ... yapan işçilerin fazla ... saatlerine ait puanları normal ... puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü ... biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük ... süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla ... ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla ... ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla ... süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin ... şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla ... miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla ... ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla ... süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla ... alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla ... alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; dosya içeriğine göre hükme esas bilirkişi raporunda davacının hafta tatili dahil günde 13 saat çalıştığı, 1,5 saat ara dinlenme ile günlük çalışmasının 11,5 saat olduğu, buna göre günlük 4 saat fazla mesai yapmış ise de yasa ve mevzuat gereği günde 3 saat Fazla mesai kabul edildiğinden 3 saat üzerinden günlük fazla mesai hesaplanıp hüküm altına alınmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; dosya içeriğine göre hükme esas bilirkişi raporunda davacının hafta tatili dahil günde 13 saat çalıştığı, 1,5 saat ara dinlenme ile günlük çalışmasının 11,5 saat olduğu, buna göre günlük 4 saat fazla mesai yapmış ise de yasa ve mevzuat gereği günde 3 saat Fazla mesai kabul edildiğinden 3 saat üzerinden günlük fazla mesai hesaplanıp hüküm altına alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun m. 41/8 fıkrasındaki fazla çalışmanın bir yılda 270 saatten fazla olamaz kuralı, gece çalışmasının 7,5 saati geçemeyeceği gibi yasak bir çalışmayı düzenlemiştir. Kanunun çizdiği bu sınır işçinin aleyhine yorumlanamayacağı gibi işçi ne kadar çalıştırılmışsa bunun karşılığı ücret hesaplanmalıdır. Mahkemece davacının haftalık fazla mesai alacağının ... şekline göre tamamının hesaplanması gerekirken yasadaki hüküm aleyhine yorumlanarak ve günlük esasıyla fazla mesai ücret alacağının kabulü hatalıdır. Kabul edilen ... şekline göre davacı haftanın 7 günü 11,5 saatten 80,5 saat çalışmıştır. Hüküm altına alınan hafta tatili çalışması nedeniyle 7,5 saat mahsup edildiğinde 72 saat, 45 saat normal mesai mahsup edildiğinde davacının haftada 27 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4137, Karar No: 2025/933, Tarih: 10.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/4137 E.  ,  2025/933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/602 E., 2023/538 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kumluca Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/45 E., 2022/71 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

1979 yılında yapılan ilk kadastro tespiti sırasında, dava konusu taşınmaz orman olarak kadastro harici bırakılan alanda kaldığı gerekçesi ile kadastroya tabi tutulmayarak tespit harici bırakılmıştır.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca 2020 yılında yapılan kadastro sırasında, Antalya ili Demre ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 114 ada 151 parsel sayılı taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde, taşınmaz hakkında mahallinde yapılan inceleme neticesinde, taşınmaz üzerinde herhangi bir zilyetliğin bulunmadığı, taşınmazın ham toprak vasfında olduğu, kadastro tespit işlemlerinin hemen özncesinde zilyetlik ve imar-ihya faaliyetlerinin başladığı, açıklanan nedenlerle çekişmeli taşınmaz bakımından davalı lehine zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle, çekişmeli taşınmazın tespitinin iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; dava konusu taşınmaz hakkında tarımsal faaliyeti olanaklı kılmaya yönelik imar ihyanın gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli 114 ada 151 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının iptal edilerek, taşınmazın taşlık ve kayalık vasfı ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş olup, davalı tarafından Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.