muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2189, Karar No: 2022/7265, Tarih: 11.04.2022

Hemen her temel hak ve özgürlük için olduğu gibi ifade özgürlüğünün de sınırlanması açısından genel bir takım kriterlerin her somut olayda ayrı ayrı gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespit edilmesi gerekmektedir. Hukuk tekniği açısından bir temel hak ve özgürlüğün sınırlandırılması için gözetilmesi gereken kriterler;

- Sınırlamanın kanunla yapılması (yasal bir dayanağı olması),

- Sınırlamanın meşru bir amaca hizmet etmesi (AİHS'de veya iç hukukta yer alan sınırlama sebeplerinin varlığı),

- Sınırlamanın demokratik toplum gereklerine uygun olması (demokratik ve bilinçli bir toplumda yapılacak sınırlamanın normal görülmesi ve saygıyla karşılanması)

- Sınırlamanın ölçülü olmasıdır.

Meşru amaç deyiminden; genellikle sözleşmenin 10/2. maddesinde yazılı kamu güvenliği, toplumsal ahlak ve ülkelerin yasalarında mevcut sair durumlar kastedilmektedir.

Çağdaş demokratik toplumun gerekleri tanımı ile anlatılmaya çalışılan ise; topluma sunulan, sınırlanmaması, kınanmaması, özgür bırakılması gereken ifadenin veya haberin; toplumun ilgisini çeken, güncel ve kamunun yararını güden bir tartışmayı içermesi ile halkı kin ve düşmanığa sevketmemesi, şiddete teşvik etmemesi, nefret veya ayrımcılık içermemesi, suçu ve suçluyu övmemesi, terör veya ayrılıkçı hareketleri övmemesi, meşrulaştırıp yüceltmemesi, başkalarının kişilik haklarını, onur, şeref ve saygınlığını, hakaret, sövme veya benzer yollarla zedelememesi gibi gerekliliklerdir.

Her ne kadar doktrinde bu konuda üye devletlerin aynı ölçüleri benimsemeleri gerektiği savunulmakta ise de değer yargıları ülkeden ülkeye değişmektedir. Çağdaş ülkelerin çoğunda; iftira, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik olan ifadeler düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilmemekte, suç sayılmak suretiyle cezalandırılmaktadırlar.

Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaat açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli ve etkin yollarından birisi basındır. Basın özgürlüğü; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü, onu kullananlar açısından olduğu kadar gerçekleri öğrenmek özgürlüğüne sahip kişi ve kitleler açısından da temel hak niteliğindedir (Centro Europa 7 S.R.L. ve Di Stefano, § 131). Böylelikle, basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğüdür, diğer yönüyle ise, bu özgürlük, halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır. Bu şekilde basın kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından birincil derecede önemi bulunan “halkın gözcülüğü” ya da “kamunun (kamu düzeninin) bekçisi” görevini yapabilir.

Çoğunlukçu, özgürlükçü, demokratik toplumlarda, düşünceyi açıklama özgürlüğü; sadece genel kabul gören ve zararsız veya önemsiz sayılan düşünceler yönünden değil, aynı zamanda halkın bir kısmı tarafından benimsenmeyen kural dışı, hatta rahatsız edici, endişe verici, sarsıcı düşünceler için de geçerlidir.

Toplumun ve insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek, doğru ve gerçeğe uygun bilgiler ile donatmak, yaşanan sorun, olay ve oluşumlar hakkında kamuoyunu nesnel bir biçimde aydınlatmak, düşünmeye yönlendirici tartışmalar açmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu suretle denetlemek durumunda olan basının sahip olduğu hakkı hukuka uygun bir biçimde kullandığının kabulü için; açıklama, eleştiri ve değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bağ bulunması, açıklamada küçültücü sözlerin kullanılmaması gerekmektedir. Ancak, basın özgürlüğünün bir dereceye kadar abartma hatta kışkırtmaya başvurma hakkını da içerdiği unutulmamalıdır.

Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Şüphesiz ifade özgürlüğünü kullanan kişilerin (gazeteciler vb...) bu özgürlüğü kullanırken “görev ve sorumlulukları” da vardır. Sözleşme'nin 10. maddesinin gazetecilere tanıdığı güvence, gazetecilerin gazeteci deontolojisine saygı içinde “doğru ve güvenilir” bilgiler sunmaları anlamında iyi niyetle hareket etmeleri koşuluna bağlıdır (Goodwin, § 39; Mc Vicar, § 83-86; Colombani, § 65).

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

AİHS'nin 10. maddesinde bir temel hak ve özgürlük olarak kabul edilen ifade özgürlüğünün de sınırsız olmadığı, objektif olarak belirlenmiş istisnai durumlarda sınırlanabileceği öngörülmüştür. AİHS'nin 10/2. maddesinde yer alan ifade özgürlüğünün sınırlama sebepleri;

- Ulusal güvenliğin, toprak bütünlünün veya kamu güvenliğinin korunması,

- Kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin engellenmesi,

- Sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması,

AİHS'nin 10. maddesinde bir temel hak ve özgürlük olarak kabul edilen ifade özgürlüğünün de sınırsız olmadığı, objektif olarak belirlenmiş istisnai durumlarda sınırlanabileceği öngörülmüştür. AİHS'nin 10/2. maddesinde yer alan ifade özgürlüğünün sınırlama sebepleri;

- Ulusal güvenliğin, toprak bütünlünün veya kamu güvenliğinin korunması,

- Kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin engellenmesi,

- Sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması,

- Gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması olarak sayılmıştır.

Kanun yararına bozmaya konu uyuşmazlık bakımından; sınırlanması istenen ifadenin başkalarının şöhret ve haklarını ihlal etmeyecek derecede saygıdeğer olması gerektiği, aksi halde sınırlandırılmasının kaçınılmaz olduğu değerlendirilmektedir.

AİHM, Axel Springer & Almanya kararında, ifade özgürlüğü ile kişilerin özel hayatlarının korunması ve mahremiyet hakkının karşı karşıya geldiği durumlarda, sınırlamanın sözleşmeye uygun olup olmadığının tespiti bakımından aşağıdaki kriterlerin birlikte değerlendirilmesi gerektiğini öngörmektedir;

- İfadenin genel kamu yararını güden bir tartışmaya katkıda bulunması,

- İfadede sözü edilen kişinin tanınmışlık derecesi ve aktarılan konu,

- İfadede adı geçen kişinin daha önceki davranışları,

- İfadeye konu olan bilgiyi elde etmek için kullanılan yöntem,

- İfadede aktarılan bilginin doğruluğu, içeriği, biçimi ve etkileri,

- İfadenin sınırlanması için uygulanan yaptırımın türü, miktarı, ölçülü şekilde kullanılıp kullanılmadığı.

Basın yoluyla işlenen suçlar nedeniyle görülen davalarda göz önünde bulundurulması gereken "basın özgürlüğü" kavramının içeriği ve hukuka uygunluk nedenlerine dair Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.02.2007 tarihli, 2007/7-28 E. - 2007/34 K. sayılı kararında;

"Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır.

Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir."

Haber verme hakkının hukuka uygun bir biçimde kullanılabilmesi için gereken ölçütler dört başlık altında toplanmaktadır.

Bunlar;

1- Haber gerçek olmalı,

2- Haber güncel olmalı,

3- Haberin verilmesinde kamu yararı bulunmalı,

4- Haberin veriliş biçimi ile özü arasında düşünsel bir bağ bulunmalıdır.

Bu unsurlar eleştiri hakkı yönünden de geçerlidir. Yani eleştirinin olabilmesi için, yazının gerçek olgulara dayanması, güncel bulunması ve bu haberin verilmesinde kamu yararı bulunması koşullarına bağlıdır..." şeklinde gözetilmesi gereken temel kriterlerden bahsedilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosya içerisinde bulunan haber içeriklerine ilişkin görsellerde yer alan fotoğraflar ile başvurucu tarafından dosyaya sunulan Türkiye Cumhuriyeti Kimlik Kartında yer alan fotoğrafın aynı olduğu, bununla birlikte ... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hazırlanan iddianamede şüpheli olarak yer alan ve başvuruya konu haberlerin konusu olan ... 'nin (1966 doğumlu) kimlik bilgileri ile başvurucu ...' nin( 1970 doğumlu) kimlik bilgilerinin birbirinden farklı olduğu, bu hali ile haber değeri taşıdığı, verilmesinde kamu yararı bulunduğu ve güncel olduğu hususunda tereddüt olmayan içeriklerde kullanılan fotoğrafın haberin konusunu oluşturan ... (1966 doğumlu) yerine, başvurucu ...' ye (1970 doğumlu) ait olması nedeni ile başvuruya konu haberler uyarınca başvurucunun kişilik haklarının ihlal edildiği sabit olmakla birlikte; haber içeriklerinin tamamı dikkate alınmakla, başvuruya konu haberler bakımından erişimin engellenmesine karar verilmesine gerek bulunmadığı, mevcut ihlalin haberlerde yer alan başvurucuya ait fotoğraflara ilişkin içeriğin yayından çıkartılması yolu ile giderilebileceği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar kısmen ve haberlerde yer alan başvurucuya ait fotoğraflara ilişkin içeriklerin yayından çıkartılması bakımından yerinde görüldüğünden ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 24/09/2021 tarih, 2021/6092 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, 11.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20752, Karar No: 2009/5906, Tarih: 30.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/20752 E.  ,  2009/5906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava Cumhuriyet Savcısı tarafından açılan evlenme engeli bulunan şahısların (TMK. md.129) evliliğinin Türk Medeni Kanununun 145/4. maddesi gereğince mutlak butlan sebebiyle iptaline ilişkin olup, nüfus kaydının düzeltilmesi niteliğinde bulunmadığı gibi dava sonucu verilecek iptal hükmünün nüfusa tescil edilecek olması da nüfus idaresinin hasım olarak gösterilmesini gerektirmez. Bu nedenle, Nüfus Müdürlüğü hakkındaki davanın husumet yönünden reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA oybirliğiyle karar verildi. 30.03.2009 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2021/10169, Karar No: 2021/14070, Tarih: 29.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/10169 E.  ,  2021/14070 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Sanığın, katılanın oğlu ...'den tahsil amacıyla ön yüzü dolu, arka yüzü boş halde aldığı suça konu bononun arkasına katılanın ismini yazıp onun adına imzaladıktan sonra kendi ismini yazıp imzalayarak katılan aleyhine bonoyu takibe koyduğu iddia olunan olayda; ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 28.12.2004 tarih ve 2004/173-228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yüklenen dolandırıcılık suçunun kamu kurumu olan İcra Dairesinin vasıta kılınmak suretiyle işlendiğinin iddia olunması karşısında, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nin 158/1-d ve 204/1 maddelerinde düzenlenen suçları oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 29.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2877, Karar No: 2025/1265, Tarih: 25.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2877 E.  ,  2025/1265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1485 Esas, 2024/706 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/1281 E., 2021/465 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Petrol Tic. ve San. Ltd. Şti.’nin (İber Petrol) müvekkiline borcunu ödemek için davalıdan olan alacağını temlik ettiğini, alacağın tahsili amacıyla davalı aleyhine başlatılan icra takibine davalının itirazının haksız olduğunu, davalının itiraz dilekçesinde takibe konu borcu üçüncü kişilere ödediğini belirtmek suretiyle borcu zımnen kabul ettiğini, üçüncü kişilere ödeme suretiyle borcun kapandığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek itirazın iptaline, icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevabında özetle; takip dayanağı faturaların yok hükmü taşıdığını, temlik sözleşmesinin geçersiz olduğunu, temlikin geçerli olduğu kabul edilse dahi davalının, temlik eden Petrol’e borcunun bulunmadığını, davalı ile İber Petrol arasında imzalanan işletme devir sözleşmesine göre devir bedelinin 300.000,00 TL'sinin sözleşmenin akdedildiği tarihte nakden ve peşinen, kalan bedelin ise kendi adına bayilik lisansı almasıyla birlikte İber Petrol’e ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalı şirket ortaklarının paraya ihtiyaçları olduğunu söylemeleri üzerine sözleşme bedelinin belli aralıklarla talep ettikleri miktarda yetkilendirdikleri kişilere ödendiğini, ödemelerin fazlasıyla yapılmasına rağmen 16 ay sonra e-faturanın yollandığını, davalının 20 yıllık ticari ilişkiye duyduğu güven ile bir yıl önce ödediği bedellerin karşılığı olduğunu düşünerek faturaya itiraz etmediğini, ticari defterlerine de işlemediğini savunarak davanın reddini, kötüniyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Petrol ile davalı şirket arasında imzalanan işletmenin devri sözleşmesinde devir bedelinin ortaya konulmadığı, ancak 300.000,00 TL'sinin sözleşmenin imzalanmasıyla birlikte r Petrol’e nakden ve peşinen, bakiyesinin ise bayilik lisansının alınmasıyla birlikte ödeneceğinin kararlaştırıldığı, bu devre ilişkili olarak devreden tarafından devir alana istasyon devir geliri açıklamalı iki adet e-faturanın muhatabına gönderildiği, yasal 8 günlük süresi içerisinde itiraz edilmediği, davalının 600.000,00 TL olduğu iddia edilen devir bedeline itiraz etmeyip ödeme savunması karşısında devir bedelinin 600.000,00 TL olduğunun anlaşıldığı, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’ndan bayilik lisansının alındığı, r Petrol’ün 600.000,00 TL devir bedelini talep şartlarının oluştuğu, davalının devri öğrendiği sırada alacağı devredene karşı savunmalarını devralana karşı da ileri sürebileceğinden davalının ödeme savunmalarının ayrı ayrı değerlendirildiği, Petrol tarafından davalıya işletme hakkının demirbaş ve menkulleriyle birlikte 600.000,00 TL bedelle devredildiği, devir bedeline mahsuben davalı tarafındanPetrol'ün tek ortağı ve temsilcisine 07.06.2017 tarihinde 100.000,00 TL, 08.06.2017 tarihinde 100.000,00 TL ödendiği, dolayısıyla Petrol’ün devir bedelinden 400.000,00 TL alacağının kaldığı, Petrol tarafından temlikname ile 600.000,00 TL alacağın temlik edildiği, davacının tahsile rağmen takibe konu ettiği 200.000,00 TL alacakla ilgili takibinde kötüniyetli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının borca itirazının kısmen iptaline, 400.000,00 TL’nin takip tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsili bakımından takibin devamına, fazlaya dair itirazın iptali talebinin reddine, 80.000,00 TL icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline, reddedilen 200.000,00 TL'nin %20'si oranındaki 40.000,00 TL kötüniyet tazminatının davacıdan alınıp davalıya verilmesine karar verilmiş, karar davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin davalı şirketten alacaklı olduğuna ilişkin davacı yanca girişilen takibe davalının itirazının iptali ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin davalı şirketten alacaklı olduğuna ilişkin davacı yanca girişilen takibe davalının itirazının iptali ve icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığına davalı vekilince cevap dilekçesinde hukuki delil bölümünde yemin deliline de dayanılmış olmasına rağmen İlk Derece Mahkemesince bu husus aksi yönde değerlendirilmiş ise de, davalı vekilinin bu hususu istinaf dilekçesinde ileri sürmediğinin ve istinaf dilekçesinde ileri sürülmeyen hususların temyiz yolu ile ileri sürülemeyeceğinin anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 25.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23944, Karar No: 2017/4296, Tarih: 20.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/23944 E.  ,  2017/4296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ...'ın 24/10/2008 günü davalı sürücü ...'in idaresindeki ... plakalı hususi otomobil ile otoyol kenarında bekleyen müvekkilinin yanında manevra yaparken müvekkiline çarptığını, trafik kazası nedeniyle davacının sol ayak parmağının dört tanesinin kırıldığını ve sağ ayağının da diz kapağı ile birlikte aşırı derecede ezildiğini, ayağı alçıya alınan müvekkilinin bir ay çalışamadığını bildirerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile 8.000,00 TL manevi tazminat ve 2.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini verilmesi talep etmiştir.

Birleşen dosyada davacı vekili, aynı kaza ile ilgili olarak 2.000 TL maddi tazminat talebini kazaya sebebiyet veren aracın trafik sigortasına yöneltmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 2014 yılı için 1.890,00 TL'dir.

Temyize konu asıl dosyadaki davalılar ve birleşen dosyadaki davalı aleyhine hükmedilen 787,50 TL maddi tazminat tutarları yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin manevi tazminatın miktarına ilşkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, ve özellikle, manevi tazminatın takdirinde B.K.’nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yerinde görülmeyen manevi tazminata ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 24,75 TL fazla alınan peşin harcın temyiz eden davacıya geri verilmesine 20/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.