muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8412, Karar No: 2024/4058, Tarih: 11.06.2024

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; " Tüm dosya kapsamında yapılan incelemede dosyanın aydınlatılması için mahallinde 06/11/2013 ve 24/04/2014 tarihlerinde keşif icra edildiği, 24/04/2014 tarihli keşfin davalı Hazinenin savunma ... kısıtlanarak süresinde yapılmadığı, bu keşiflerdeki dava konusu parsellerin bir kısmının diğer birleşen dava dosyasında da dava konusu olduğu anlaşıldığından mümkün olabildiğince çok kişinin katılımıyla eski yapılan keşifler de dikkate alınarak mahallinde 03.05.2019 tarihinde bir keşif daha icra edildiği, bölgenin teröre müzahir alanda olması, köyde işlenen cinayet nedeniyle güvenlik sorunlarının bulunması, ... köyü vatandaşlarının ihtilaflı 60 kadar dosya yüzünden husumetli olması gibi nedenlerle mahalli bilirkişi temininde güçlük çekildiği ve ve mümkün olduğunca fazla bilirkişi dinlenilerek dosyanın aydınlatılmasına ve davanın daha da fazla masraf yapmadan hızlı bir şekilde çözülmesine çalışıldığı, yapılan incelemede yargılaması yapılan aynı köye ait yaklaşık 60 dosyanın hukuki ihtilaf olarak aynı nitelikte olduğunun anlaşıldığı, köyü eski bir tarihte terk eden eski muhtarın itirazları sonucu köyün aktif şekilde tarım yapılan arazilerinin çoğunun Hazineye yazıldığı, yeni muhtar ile eski muhtar arasındaki uyuşmazlığın bu taşınmazlardan başladığı ve cinayetle sonlandığı, kadastro çalışmaları sırasında zilyetlik veya diğer kazandırıcı delillere itibar edilmeyerek subjektif duyumlara dayanıldığı ve kadastro tutanak tanıklarının da imzalarını kabul etmedikleri ve mahalli bilirkişilerin beyanları yönünde beyan verdikleri, yapılan keşiflerde mahalli bilirkişilerin ve tutanak tanıklarının ağırlıklı olarak, birbiriyle uyumlu yeminli beyanlarında özetle, davacı ...'in talep ettiği yerlerde herhangi bir zilyetliğinin bulunmadığını, sadece köye giden yol kenarında dava konusu 102 ada 39 ve 40 nolu parsellerin babasına ait olduğunu ifade ettikleri, her ne kadar davacı ..., dosyaya tanık bildirmemiş ise de dosyanın aydınlatılması için göstermiş olduğu tanığında da dinlendiği, bu tanık da esasen davacının herhangi bir zilyetliğini görmediğini, dava konusu yerlerin üst soylarına ait araziler olduğunu beyan ederek kısmen davacı lehinde beyanda bulunmuş ise de mahalli bilirkişilerin ve tutanak tanıklarının uyumlu beyanları karşısında ifadesine itibar edilmediği, aynı köydeki taşınmazlara ilişkin diğer dava dosyalarında haricen yapılan incelemede de davacının babası ile tanığın pek çok dava dosyalarında birbirleri lehine şahit olduklarının anlaşılmış olduğu, her ne kadar tanık beyanları değerli olsa da Yargıtay' ın pek çok kararında zilyetlik ile ilgili davalarda mahalli bilirkişi beyanlarına çok daha fazla değer vermekte olduğundan mahkemece de bu yönde hareket edildiği, davacı ..

...'in bu arazilerin hibe, satış vs ile babasından intikal ettiğine dair iddiasını ispatlayamadığı, dosyada da yapılan incelemede, babasının sağ olduğunun, senetsiz sınırını fazlaca aştığının, bir kaç yıl önceki kadastro çalışmalarında davacının dava ettiği yerlere kendisine ait olduğu iddiasıyla itiraz ettiğinin anlaşıldığı buna göre davacı ... in aktif husumeti bulunmadığından davasının reddine karar vermek gerektiği, davacı ...'nin de gerek yapılan keşifte gerekse daha önce yapılan 24/04/2014 tarihli keşifte dava konusu yerde herhangi bir hakkının bulunmadığının, eşinin yerine hakları zayi olmaması için hakim onayı olmadan dava açtığının tüm dosya kapsamında yapılan keşifler ve eşinin beyanıyla da sabit olduğu, bu nedenle aktif husumetinin bulunmadığından davasının reddine karar vermek gerektiği, yapılan keşifte yeminli dinlenen bilirkişilerin ağırlıklı olarak beyanlarında, 101 ada 15, 19 ve 102 ada 38,41 ve 42 nolu parsellerin müdahiller ... ve ...'ün kazandırıcı zamanaşımı süresini dolduracak şekilde üst soyuna ait olduğunu, üst soylarından paylaşımsız olarak ırsen intikal ettiğini, kadastrodan önce de zamanaşımını dolduracak şekilde zilyetliklerini arpa buğday ekmek suretiyle devam ettirdiklerini, kendilerini bildiklerinden beri dava konusu yerlerin şahıs arazisi olduğunu, Hazine ile ilgisinin bulunmadığını, davacı ... ve ..

... ve ...'ün kazandırıcı zamanaşımı süresini dolduracak şekilde üst soyuna ait olduğunu, üst soylarından paylaşımsız olarak ırsen intikal ettiğini, kadastrodan önce de zamanaşımını dolduracak şekilde zilyetliklerini arpa buğday ekmek suretiyle devam ettirdiklerini, kendilerini bildiklerinden beri dava konusu yerlerin şahıs arazisi olduğunu, Hazine ile ilgisinin bulunmadığını, davacı ... ve ...'nin dava konusu yerlerde herhangi bir zilyetliğinin bulunmadığını, müdahillerin talep ettiği 39 nolu parselin ise dava dışı üçüncü bir kişiye ait olduğunu belirtmiş oldukları, dava konusu yerlerin Hazine ile ilgisinin bulunmadığının ve evveliyatından beri özel şahısların hüküm ve tasarrufu altında olduğunun dosyada çeşitli tarihlerde alınan ziraatçi raporlarından ve bilirkişi beyanlarından anlaşıldığı, gerçekten de dava konusu taşınmazların eğimsiz düz bir arazide bulunduğu, ekonomik amaca yönelik bir işlevinin bulunduğu, etrafının şahıs arazileri ile çevrili, köye yakın olduğu anlaşıldığından köy ortak alanı veya kullanılmayan bir boşluk olmadığı keşifte anlaşılan bu taşınmazların Hazine adına kayıtlı bulunmasının köy hayatının gerçekliklerine ters düşeceğinin değerlendirildiği, aynı şekilde dava konusu yerlerin mera olmadığı, esasen böyle bir talep ya da iddianın da mevcut olmadığı, davanın resen görülen davalardan olmadığı, dava konusu yerlere komşu pek çok yerin şahıs arazisi olarak Yargıtay onamasından geçmek suretiyle onandığı anlaşıldığından tespite itiraza sınırlı olarak yargılama devam edildiği, dava konusu taşınmazların tereddüte yer bırakmaksızın müdahillere üst soylarından paylaşımsız olarak kaldığının, müdahiller ve üst soylarının da gerek kadastro tespitinden önce gerekse sonra nizasız, fasılasız malik sıfatıyla zilyetliğinin devam edegeldiğinin, dava konusu taşınmazların Hazine ile hiç bir ilgisinin bulunmadığının anlaşıldığı, dava konusu taşınmazlarla ilgili bu derece açık ve net beyanlardan sonra yargılamaya yenilik katmayacağından dava konusu taşınmazları gösterir hava fotoğrafı istenmediği, bu yöndeki kararda, kısmen diğer ... köyüne ait gelen hava fotoğraflarının yalnızca 1958 ve 1969 tarihine ait olması, ilçenin sınır bölgesi olması sebebiyle uçuş gerçekleştirilmemesi, özellikle 2013 yılından önceki 20 yıla ait hava fotoğrafının hiç bulunmamasının etkili olduğu, bu tespite ilişkin olarak aynı köyle ilgili mahkemenin 2013/29 Esas, 2014/142 Karar sayılı kararının Yargıtay 16. HD' nin 2015/13265-12435 E-K sayılı kararı onandığının görüldüğü, dava, kadastro tespitine itiraz davası olup, dava konusu taşınmazların, tapu siciline kayıtlı taşınmazlardan olmadıkları, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 14

. HD' nin 2015/13265-12435 E-K sayılı kararı onandığının görüldüğü, dava, kadastro tespitine itiraz davası olup, dava konusu taşınmazların, tapu siciline kayıtlı taşınmazlardan olmadıkları, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 14. maddesine göre tapuda kayıtlı bulunmayan taşınmazlar üzerindeki zilyetliğin belgelerle veya bilirkişi ve veyahut tanık beyanlarıyla ispatlanabileceği, somut olayda müdahillerin kazanmayı sağlayan zilyetlik olgusuna dayanmış oldukları, mahalli bilirkişi ve tutanak tanığının sözleri, bilirkişi raporları, fotoğraflar ve edinilen gözlemlere göre 2013 yılı olan tespit tarihi itibariyle 101 ada 15, 19, 102 ada 38, 41 ve 42 parsel sayılı taşınmazlarda müdahil ... ve ...'ün üst soyunun zilyetlikle kazanım koşullarını tamamladığı, her ne kadar mirasçı olarak müdahil olmuş iseler de davalı üçüncü kişiye karşı müdahiller dışında mirasçıların da bulunduğu, 1987 de ölen üst soylarının ve kendilerinin senetsiz sınırını doldurmadıkları anlaşıldığından davacıların üst soylarının mirasçıları lehine davalarının kabul edildiği, 101 ada 39 parsel yönünden ise davalarının yapılan keşifteki beyanlar dikkate alınarak reddedildiği " gerekçesiyle, davacı ... ile birleşen dosya davacısı ...'ın davalarının ayrı ayrı reddine, dava konusu 102 ada 33, 39 ve 40 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tapuya kayıt ve tescillerine, müdahil ... ve ...'ün davalarının kısmen kabulüne, dava konusu 101 ada 15 ve 19 parsel ile 102 ada 38, 41 ve 42 parsellerin mevcut kadastro tespitlerinin ayrı ayrı iptali ile ... mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı, birleşen dosya davacısı ... ve davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, " ... dava konusu taşınmazlarla ilgili bu derece açık ve net beyanlardan sonra yargılamaya yenilik katmayacağından dava konusu taşınmazları gösterir hava fotoğrafı istenmediği, bu yöndeki kararda, kısmen diğer ... köyüne ait gelen hava fotoğraflarının yalnızca 1958 ve 1969 tarihine ait olması, ilçenin sınır bölgesi olması sebebiyle uçuş gerçekleştirilmemesi, özellikle 2013 yılından önceki 20 yıla ait hava fotoğrafının hiç bulunmamasının etkili olduğu, ..." gerekçesiyle, hava fotoğrafları getirtilmeksizin, müdahiller lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla mülk edinme koşullarının oluştuğunun kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, dosya kapsamı incelendiğinde yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; dosya kapsamında, İlk Derece Mahkemesinin, hava fotoğraflarının getirtilmemesi hususunda gösterdiği gerekçede yazılan sonuca ne şekilde ulaştığını açıklar şekilde, yöreye ilişkin hava fotoğrafı bulunup bulunmadığının araştırılmasına yönelik olarak ilgili kuruma yazılmış herhangi bir evraka rastlanılmadığı gibi, aynı gerekçede sadece 1958 ve 1969 yılına ait hava fotoğrafının bulunduğuna dair tespitin aksine, harita genel müdürlüğü internet sayfasında taşınmazın bulunduğu bölgeye ait 1958, 1961, 1989 ve 2001 yıllarına ait hava fotoğrafı bulunduğunun yazıldığı anlaşılmakta olup, bu durum karşısında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti açısından hava fotoğrafları üzerinde yöntemine uygun şekilde araştırma ve inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1453, Karar No: 2019/2306, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1453 E.  ,  2019/2306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7946, Karar No: 2021/11746, Tarih: 20.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7946 E.  ,  2021/11746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... Mintemir vekili ile asıl dava davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava dilekçelerinde, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istenilmiştir.

Mahkemece davaların kabulü ile arsa payların yeniden düzenlenmesine karar verilmiş, bir kısım taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, davalı ... Mintemir vekili ile asıl dava davacılar vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri re'sen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp, arsa paylarındaki orantısızlık bilirkişi raporu ile tespit edilerek yeniden düzenlenmesine karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7129, Karar No: 2018/5519, Tarih: 12.04.2018

**18. Ceza Dairesi         2017/7129 E.  ,  2018/5519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda; mahkûmiyetine dair Aydın (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 19.03.2014 gün ve 2013/1491 Esas, 2014/508 Karar sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 05.10.2017 gün ve 2015/40305 Esas, 2017/10371 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanması kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2017 gün ve 4-2014/158642 sayılı yazısı ile itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmiş olup;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ilgili itiraz yazısında özetle; Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmünün sanığın sarf ettiği sözün hakaret suçunu oluşturması nedeniyle, sanık hakkındaki beraat hükmünün bozulması talep edilmiştir.

Gereği Görüşülüp, Düşünüldü:

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İncelemeye konu somut olayda; sanığın, siyasi bir oluşumun yürüyüşü esnasında "değerli dostlar, malumunuz iki üç ay öncesinde ... Nazilli Devlet Hastanesinin açılışına geleceğini söylemişti, şaşırtmadı bizi gelemedi, neden şaşırmadık? Çünkü hainler korkak olur" şeklindeki sözleriyle hakaret ettiği iddianamede belirtilmiştir.

Sanığın hakaret suçundan beraatine karar verilmiştir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, ifadelerin Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasın arağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. Thorgeir Thorgeirson/İzlanda davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir (Thorgeir Thorgeirson v/İzlanda, 13778/88, 25.06.1992)