muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25327, Karar No: 2014/19972, Tarih: 27.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25327 E.  ,  2014/19972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B - 2014/263435

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı S.. K.. hakkında Kahramanmaraş Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünün 13/09/2013 tarihli ve GU-919076 nolu trafik idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 343,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 27/11/2013 tarihli ve 2013/857 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 07/07/2014 gün ve 49773 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/07/2014 gün ve KYB. 2014/263435 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hız sınırı ihlali yaptığı kamera görüntüsü ile tespit edilen muteriz hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 116. maddesindeki yetkiye dayanılarak tescil plakasına düzenlendiği anlaşılan idari para cezasına karşı muteriz tarafından yapılan başvuru üzerine, Kahramanmaraş 2. Sulh Ceza Mahkemesince, aracın durdurularak sürücüsünün tespit edilmesi ve sürücünün yüzüne karşı ceza tutanağının düzenlenmesi gerekken, tescil plakasına göre ceza tutanağı düzenlemesinin 2918 sayılı Kanun’un 116. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de,

2918 sayılı Kanun’un 116. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...ve sürücüsü tespit edilemeyen.." ile "...tescil plakalarına göre..." ibarelerinin, Anayasa'nın 38. maddesine aykırılığı savıyla iptali istemi üzerine, belirtilen ibarelerin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 06/03/2008 tarihli ve 2004/116 esas, 2008/74 sayılı kararında yer alan, “ Başvuru kararında, bir kimsenin yargı organınca suçluluğu kesin olarak belirlenmediği sürece masum sayılacağı, "ceza sorumluluğun şahsiliği" ilkesi gereğince bireyin sadece kendi eyleminden sorumlu olması gerektiği, oysa itiraz konusu kuralda bu ilkeler ters yüz edilerek, kişilerin başlangıçta taşıt aracının eyleminden sorumlu tutulduğu, taşıt aracı sahibi olmak suçluluğun karinesi sayılarak, kişilerin suçsuzluğunu kanıtlama yükümlülüğü altına sokulduğu, bu nedenle itiraz konusu ibarelerin Anayasa'nın 38. maddesinin dört ve yedinci fıkralarına aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 116. maddesi, trafik kural ve yasaklarına aykırı davranışları belirlenen ancak sürücüsü tespit edilemeyen araçlara, trafik zabıtasınca tescil plakasına göre ceza veya suç tutanağı düzenleme olanağı tanıyan bir kuraldır.

Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasında, "Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz" denilerek suçsuzluk karinesi, yedinci fıkrasında ise "Ceza sorumluluğu şahsidir" denilerek, herkesin kendi eyleminden sorumlu tutulacağı, başkalarının suç oluşturan eylemlerinden dolayı kimsenin cezalandırılmayacağı ilkeleri kabul edilmiştir.

Suçsuzluk karinesi, hakkında suç isnadı bulunan bir kişinin, adil bir yargılama sonunda suçlu olduğuna dair kesin hüküm tesis edilene kadar masum sayılması gerektiğini ifade eder.

2918 sayılı Yasa'nın 116.maddesinin birinci fıkrasında sayılan ihlaller nedeniyle sürücüsü tespit edilemeyen araçlara tescil plakalarına göre ceza veya suç tutanağı düzenlenmesi, bir trafik kuralının ihlal edildiğine dair suç isnadı niteliğinde olup suçsuzluk karinesine aykırılık taşımamaktadır.

Suçsuzluk karinesi kapsamında yer alan ve iddia edenin iddiasını ispatla yükümlü olması kuralı da Anayasa'nın 38. maddesinin dördüncü fıkrasının bireylere sağladığı anayasal bir güvencedir. Madde gerekçesinde de bu konu açıkça ifade edilmiştir. Ancak genel anlamda suçun kanıtlanması yükümlülüğü iddia edende kaldığı sürece, savunmasını oluşturmak için ispat yükünü sanığa devreden kurallar ile hukuki veya fiili varsayımların olduğu durumlarda ispat yükünün yön değiştirmesi, masumiyet karinesine aykırılık taşımaz. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de birçok kararında ispat külfetini tersine çeviren hukuki veya fiili karinelerin kabulünü Sözleşme'nin 6. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı bulmamıştır.

Cezaların kişiselliği kuralı gereğince bir kişi, sadece kendisine ait kusurlu fiilinden sorumlu tutulabilir. Bir kimsenin işlemediği bir fiilden dolayı cezalandırılması veya bir eylemin asli veya feri faili olmadan o eylemden sorumlu tutulması, Anayasa'nın 38. maddesinin yedinci fıkrası gereğince olanaklı değildir.

116. maddedeki sorumluluk, iradi ve kusurlu olan sürücünün eylemine dayanmaktadır. Ancak sürücünün kimliğinin belirlenmesinde, 116. maddede sayılan ihlallerin niteliğinden kaynaklanan güçlükler bulunduğundan, trafik ihlaline ilişkin tutanak, aracın tescil plakasına göre düzenlenmektedir.

Ayrıca kural ihlali yapan ve sürücüsü tespit edilemeyen araçların, trafik zabıtası tarafından saptanabilecek plâkasından başka ayırt edici bir özelliğinin bulunmadığı, ancak plaka ile de araç sahibine ulaşılabileceği açıktır.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.

Dolayısıyla Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülen düzenlemenin, gelişen, büyüyen, çeşitlenen ve çoğalan trafik sorunlarını zamanında ve etkin bir biçimde denetleyebilmek ve toplum hâlinde yaşamanın güvenli bir biçimde sürdürülebilmesi amacıyla, demokratik toplumda zorunlu olarak getirilen uygulamalar olduğu kabul edilmelidir.

Şeklindeki gerekçesi nazara alındığında, idari para cezası karar tutanağının resmi evrak niteliğinde bulunduğu ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli olduğu, ispat kuvveti bakımından başkaca bir delille (kamera kaydı gibi) desteklenmesinin gerekmediği, bu yönde mevzuatımızda bir hüküm bulunmadığı, (kaldı ki somut olayda görüntü kaydının mevcut olduğu) ancak muterizin belirtilen gün ve saatte başka bir yerde olduğuna ilişkin veya tespit edilen aracın rengi ve modelinin kendi aracı olmadığına dair geçerli sayılabilecek bir başvurusunun bulunması halinde görevli polis memurunun beşeri bir hata yaptığının kabul edilebileceği, somut olayda bu yönde bir itiraz bulunmadığı da dikkate alındığında, idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Kahramanmaraş 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 27.11.2013 gün ve 2013/857 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309.maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 27.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8590, Karar No: 2009/7246, Tarih: 06.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/8590 E.  ,  2009/7246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İHBAR EDEN : Erenköy Ruh Ve Sinir Hastalıkları Hastanesi

KISITLI ADAYI: ...

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kadıköy 2. Sulh Hukuk, Malatya 1. Sulh Hukuk ve Arguvan Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının adresi tespit edilemediğinden nüfusa kayıtlı olduğu yer mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir.

Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi de, kısıtlı adayının nüfusa kayıtlı bulunduğu yerin Arguvan İlçesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Arguvan Sulh Hukuk Mahkemesince ise, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adrese göre kısıtlı adayının yerleşim yerinin ... adresi olduğu gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamındaki, nüfus müdürlüğü yazısından, kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yerinin ... adresi olduğunun anlaşılmasına ve nüfusa kayıtlı olunan yerin yerleşim yerine karine olduğuna ilişkin hükmün yürürlükten kaldırılmasına göre uyuşmazlığın, Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

../...

-2-

2009/8590

2009/7246

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Kadıköy 2 Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 06.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7590, Karar No: 2014/14168, Tarih: 19.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/7590 E.  ,  2014/14168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 21/02/2013 tarih ve 2010/793-2013/65 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 19.09.2014 günü hazır bulunan davacı ile davalı dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Mehmet Alper Bostancı tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ile evli olduğu dönemde kurduğu şirket sermayesinin %25'ini oluşturan hisselerini 30.09.2004 tarihli hisse devir sözleşmesine istinaden toplam 750.000 USD bedelle devrettiğini, sözleşmenin 4. Maddesine göre davalının işbu hisse devir bedelini 01.08.2004 tarihinde 10.000 USD, 01.11.2004 tarihinde 40.000 USD, 05.02.2005 tarihinde 100.000 USD, 05.07.2005 tarihinde 100.000 USD, 05.04.2006 tarihinde 100.000 USD, 05.10.2006 tarihinde 150.000 USD, 06.01.2007 tarihinde 250.000 USD ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini, kesin vadelerle ödemeyi üstlenmiş olan davalının, bu vadelere ve ödemelere ilişkin ilk 3 ödemeyi yaptığını, bundan sonra herhangi bir ödeme yapmayarak temerrüde düştüğünü, bunun üzerine ayılı takip dosyası ile 550.000 USD asıl alacak ve 204.315,07 USD işlemiş faiz olmak üzere toplam 754.315,07 USD alacağın tahsili için icra takibi başlattıklarını, davalının mernis adresine ödeme emrinin tebliğ edildiğini, ancak takibe itiraz ettiğini, hisse devir sözleşmesinin bir örneğinin davalının bizzat kendisinde olduğunu, yapılan itirazın haksız ve kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, takibin devamına, haksız itiraz nedeniyle takip miktarının %40 ından az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu olan şirketin müvekkili ve kardeşi tarafından kurulan bir aile şirketi olduğunu, o dönemde müvekkili ile evli olan davacıya, sırf müvekkilinin eşi olması sebebiyle bu şirketten hisse verildiğini, davacının da bu sayede hiçbir sermaye katkısı olmaksızın şirkette hissedar konumuna geldiğini, davacı ile 2004

Davalı vekili, davaya konu olan şirketin müvekkili ve kardeşi tarafından kurulan bir aile şirketi olduğunu, o dönemde müvekkili ile evli olan davacıya, sırf müvekkilinin eşi olması sebebiyle bu şirketten hisse verildiğini, davacının da bu sayede hiçbir sermaye katkısı olmaksızın şirkette hissedar konumuna geldiğini, davacı ile 2004

yılına kadar evli kalan müvekkilinin, davacının bir takım kişisel problemleri sebebiyle boşanmak istediğini ancak boşanmayı önce kabul etmeyen davacının bahsi geçen hisse devir sözleşmesinin imzalanması karşılığında boşanmaya razı olduğunu, müvekkilinin davacıdan boşanabilmek adına sözleşmeyi imzalamak zorunda kaldığını, sözleşme bedelinin bir kısmını peşin nakit olarak kalan kısımları ise araç ve dükkan devirleri ve davacının çeşitli borçlarını üstlenmek suretiyle ödediğini, akabinde boşanma olayını sindiremeyen davacının, protokol ile düzenlenen alacaklarından tatmin olmadığını, tehditkar taleplerini sürdürmeye devam ederek kendisine fazlasıyla ödeme yapılmış olsa da işbu dava ile haksız çıkar sağlama yolunu seçtiğini, davaya konu şirket hisselerinin noterde tanzim olunan hisse devri ile gerçekleştirildiğini, davacının hisse bedelini tam ve eksiksiz olarak aldığını ikrar edip müvekkilini ibra ettiğini, söz konusu şirketin hisse devrinin tespiti yapıldığında hisse bedellerinin nominal karşılığının 125.000 TL olup bu bedelin davacının da resmi senette kabul ettiği üzere zaten kendisine ödendiğini, davaya konu edilen meblağın ise sadece davacıdan boşanabilmek için ödenen bir bedel olduğunu, davacının hisse bedellerini gelir olarak maliyeye beyan edip etmediğinin araştırılması gerektiğini, şirketin hisse değerinin 750.000.-USD olmadığını ileri sürerek davanın esastan reddine, kötü niyetle hareket eden davacının %40 kötü niyet tazminatı ile mahkumiyetine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında akdedilen 30.09.2004 tarihli sözleşme ile bunun eki olan 19.08.2005 tarihli Ek Sözleşmenin adi yazılı şekilde düzenlendiği, 6762 sayılı TTK nun 520/5 maddesinde belirtilen şekle aykırı olarak düzenlendikleri için anılan bu sözleşmeler geçersiz ise de, 30.09.2004 tarihli sözleşmeden sonra 03.11.2004 tarihinde imzaları noterden tasdik edilen limited şirket hisse devir sözleşmeleri yapılarak davacının, dava dışı limited şirketlerdeki %25 payını davalıya devrettiği, ayrıca dava dışı kollektif şirketteki payını da yine resmi şekilde yapılan noter sözleşmesinde davalıya devrettiği, hisse devir sözleşmelerinde davacı toplam 150.000 TL aldığını ve davalıyı ibra ettiğini belirtmekte ise de, davalının 30.09.2004 tarihli sözleşmedeki ödeme planı doğrultusunda bu miktardan daha fazla 200.000 USD davacıya ödeme yaptığı, taraflar arasında 03.11.2004 tarihli hisse devir sözleşmelerinden sonra 19.08.2005 tarihinde Ek Sözleşme düzenlendiği ve bu ek sözleşmede şirketlerdeki hisse devir bedellerinin ödemelerinin devam etmekte olduğunu, 750.000 USD bedelle hisselerin davalıya devredildiğini, sözleşmeye göre hisse devirlerinin yapıldığını, paydaş oldukları bulunan %50 payının bir kısmının davacıya, bir kısmının da davacının belirttiği dava dışı kişiye devredilmesi hususunda anlaştıkları, %50 paya 50.000 USD değer biçildiği, bu bedelin devir alanlar tarafından ödenmeyerek taraflar arasında mevcut 30.09.2004 tarihli sözleşme gereği ödenmesi gereken ve vadesi gelmiş bulunan 05.07.2005 tarihli 100.000 USD taksitten mahsup edileceği, ek protokolün 30.09.2004 tarihli sözleşmeye, ek olarak ve sözleşmenin diğer maddeleri baki kalmak kaydıyla tanzim edildiğini ek sözleşmenin resmi devirler yapıldıktan sonra düzenlendiği, tarafların resmi devirlerde gösterilen bedelden daha yüksek bir bedel konusunda mutabık kaldıklarını bir kez daha yineledikleri, dosyada mevcut 2005/744 Karar sayılı boşanma kararına göre, tarafların 18.08.2005 tarihinde anlaşmalı olarak boşanmalarına karar verildiği, ek

sözleşmenin boşanma kararından sonra düzenlendiği, bilirkişi raporunda faiz hesabı yapılmadığından sözleşmede belirlenen ödeme tarihlerinden takip tarihine kadar işlemiş faiz hesabının mahkemece yapıldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile sayılı takip dosyasına davalı tarafından yapılan itirazın kısmen iptaline, takibin 709.193,84 USD toplam alacak üzerinden devamına, bu miktarın içerisindeki asıl alacak 550.000 USD ye takip tarihinden itibaren talebi aşmamak üzere 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi uyarınca devlet bankalarının bir yıllık USD mevduatına uyguladığı en yüksek orandaki USD döviz faizinin yürütülmesine, alacak likit bulunduğundan hükmolunan miktarın takip tarihindeki TL karşılığının (709.194,84 USDx1.5192-TL=1.077.407,29 TL) takdiren %40'ı tutarı 430.962,92 TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine, koşulları oluşmadığından davalı yanın kötü niyet tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 54,123,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıalınmasına, 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5720, Karar No: 2013/3678, Tarih: 18.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5720 E.  ,  2013/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun çeşitli kamplarında sondaj işçisi olarak çalıştığını, arazi üzerinde çalışan davacının asıl görevinin bulunduğu ilin bölgesinin davalı Kurum'ca açıklanmadığı, Harcırah Kanunu’nun 50. maddesine göre, davacının asıl görevli bulunduğu ilin davalı kurum genel müdürlüğünün bulunduğu Ankara olması halinde arazide çalıştığı günler için davacıya harcırah ödemesi yapılması, asıl görevli olduğu yerin davacının çalıştığı kamp ve şeflikler olması halinde ise davacıya gündelik tazminat ödemesi gerektiğini, kendisiyle aynı durumda olan birçok kişiye harcırah ödemesi yapıldığını, eşitliğe aykırı davranıldığını, davalının her iki şekilde de davacıya ödeme yapmadığını beyan ederek harcırah alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, 662 sayılı Yasa ile EİEİ Genel Müdürlüğünde, işçi statüsünde çalışanların sözleşmelerinin 31.12.2011 tarihi itibariyle DSİ'ye devredildiğini, bu sebeple husumet itirazında bulunduğunu, davacının görev mahalli dışındaki tüm görevlendirmeler için Harcırah Kanunu ve TİS hükümleri gereği harcırah gündeliği ve nakil harcırahlarının ödendiğini beyan ederek açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../..

2013/5720-3678 S.2

Bir kişinin belli bir davada gerçekten davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı hususu usul hukuku değil, dava konusu hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk meselesidir. Bir davanın tarafları o davada gerçekten taraf sıfatına sahip değilse, mahkeme dava konusu hakkın esasına girip karar veremez. Davayı sıfat yokluğundan reddetmesi gerekir. Davacı olma sıfatı dava konusu hakkın sahibine davalı sıfatı ise subjektif hak kendisinden istenebilecek kişiye aittir. Kuşkusuz bu hak sözleşmeden, haksız fiilden, sebepsiz iktisaptan veya kanundan doğabilir.

Bir alacak davasında davalı olma sıfatı o alacağın gerçek borçlusuna aittir. Alacak davası, o alacağın gerçek borçlusundan başka bir kişiye karşı açılırsa, dava konusu alacağın mevcut olmadığından dolayı değil, davalının davalı sıfatına sahip olmadığından dolayı reddedilir. (Hukuk Muhakemeleri Usulü, Prof. Dr. Baki Kuru, I. Cilt, s. 1159)

Taraf sıfatı dava şartı değildir. Ancak taraf sıfatı itiraz niteliğinde olduğundan hakim diğer itirazlar gibi dosyadan anlaşılabildiği sürece resen dikkate alır. (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, I. Cilt, s. 1195; Prof. Dr.Hakan Pekcanıtez - Prof.Dr.Oğuz Atalay - Prof.Dr.Muhammet Özekes Medeni Usul Hukuku Temel Bilgiler , s. 214)

Taraf sıfatı dava şartı değildir. Ancak taraf sıfatı itiraz niteliğinde olduğundan hakim diğer itirazlar gibi dosyadan anlaşılabildiği sürece resen dikkate alır. (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, I. Cilt, s. 1195; Prof. Dr.Hakan Pekcanıtez - Prof.Dr.Oğuz Atalay - Prof.Dr.Muhammet Özekes Medeni Usul Hukuku Temel Bilgiler , s. 214)

Somut olayda, davacı davasını Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığına karşı açmıştır. Davacının devir tarihi öncesi çalıştığı Elektrik İşleri Etüt İdaresi 02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 662 Sayılı KHK ile DSİ'ye devredilmiş ve devir işlemlerinin davalı idare ile Orman ve Su İşleri Bakanlığı tarafından yürütüleceği ve devrin 6 aylık sürede tamamlanacağı düzenlenmiştir. Aynı gün incelemesi yapılan seri dosyalarda bir kısım davacıların sigorta hizmet dökümünden ve aylık prim belgelerinden 31.12.2011'de önceki işyeri sigorta kayıtlarının kapatıldığı ve sonrasında işyerinin davalı savunmasında geçtiği üzere 54854 işyeri sicil numaralı DSİ olarak devam ettiği görülmüştür. Elektrik İşleri Etüt İdaresi kapandığından davacının hangi işverene bağlı olarak çalıştığının tespiti gerekmektedir. Devir için 6 aylık süre öngörüldüğünden HMK'nun 124. maddesine göre dava bu süre içerisinde açıldığından 662 Sayılı KHK'nin 56. madde ve geçici 10. madde gereği davanın DSİ'ye tevcih edilerek davaya devam edilmesi gerekirken, mahkemece husumet yönünden davalı itirazları konusunda değerlendirme yapılmadan, devir işlemleri araştırılmadan, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. .../..

2013/5720-3678 S.3

Mahkemenin kabul şekli bakımından da; dava kısmen kabul edilmiş ise de denetlemeye esas Toplu İş Sözleşmeleri dosyaya getirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.