muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/698, Karar No: 2020/86, Tarih: 11.02.2020

5276 sayılı Tanık Koruma Kanunu’nun kapsamını belirleyen 3. maddesinde ;

“ Bu Kanun hükümleri, aşağıda sayılan suçlarla ilgili olarak uygulanabilir:

a) 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda ve ceza hükmü içeren özel kanunlarda yer alan ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve alt sınırı on yıl veya daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar.

b) Kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen alt sınırı iki yıl veya daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar ile terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlar.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiş olup gizli tanık ile korunan tanık arasında kapsam yönünden farklılığa gidilmiştir.

CMK’da düzenlenen “gizli tanıklık”a yönelik koşullardan ilki suçun bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi yani örgütün amaç suçlarına yönelik olmasıdır. Diğer bir koşul ise tanık olarak dinlenecek kişilerin kimliklerinin ortaya çıkmasının kendileri ve yakınları açısından ağır bir tehlike oluşturmasıdır. Söz konusu tehlike, kişiden kişiye değişen soyut ölçülere göre değil yargılama makamlarınca her somut olayın şartlarına göre yapılacak değerlendirme sonucunda ortaya konacak objektif kriterlere göre belirlenmelidir. AİHM, ceza yargılaması sırasında savunma hakkının kısıtlanmaması gerektiğinden söz ederek genel bir korkudan ötürü tanığın gizli dinlenilmesini kabul etmediğini çeşitli kararlarında belirtmiştir. Örneğin; Al-Khawaja ve Tahery/Birleşik Krallık kararında tanığın gizli dinlenmesini haklı kılacak korkunun doğrudan doğruya yargılanan sanık veya onun ajanlarından kaynaklanması gerektiğini, böyle bir somut korku nedeninin bulunmaması hâlinde tanığın korkusunun varlığının başka delillerle desteklenmesi gerektiğini dile getirmiştir. O hâlde dinlenmek istenen tanığa yönelik somut tehlikenin nelerden ibaret olduğu kolluk görevlilerince raporlaştırılmalı, yargılama makamları tarafından yapılan değerlendirme neticesinde tanığa ya da yakınlarına yönelik ağır tehlikenin varlığıyla başka türlü bu tehlikenin ortadan kaldırılmasının mümkün olup olmadığı araştırılmalıdır. Sonuç olarak tanığa yönelik tehlike somutsa ve bu tehlikenin başka tedbirlerle giderilmesi mümkün değilse tanığın kimliği gizlenebilir ve Kanun’da öngörülen istisnalara tabi tutulabilir.

Bu aşamada gizli tanığın dinlenme usullerine de değinmek gerekmektedir. CMK’nın 58. maddesinde iki tür tanık koruma tedbirine yer verilmiştir. Bunlardan ilki anılan maddenin 2. fıkrasında düzenlendiği üzere tanığın kimlik bilgilerinin gizlenmesiyken diğeri ise 3. fıkrada düzenlenen tanığın hâkim tarafından hazır bulunma hakkına sahip kişiler olmaksızın dinlenmesidir.

Bu aşamada gizli tanığın dinlenme usullerine de değinmek gerekmektedir. CMK’nın 58. maddesinde iki tür tanık koruma tedbirine yer verilmiştir. Bunlardan ilki anılan maddenin 2. fıkrasında düzenlendiği üzere tanığın kimlik bilgilerinin gizlenmesiyken diğeri ise 3. fıkrada düzenlenen tanığın hâkim tarafından hazır bulunma hakkına sahip kişiler olmaksızın dinlenmesidir.

Tanığın kimliğinin gizlenmesi suretiyle yapılan açık yargılamada gerek hâkim gerekse tarafların tanığın tavırlarını, heyecan durumunu ve mimiklerini gözlemleme, doğrudan soru sorarak tanığın anlatımlarını denetleme imkânını bulunmaktadır. Tanık, şahit olduğu olayları hangi nedenle öğrendiğini açıklamak zorundadır. İzlenen bu yöntemle kimliği gizlenen tanıkla onun anlatımını denetleme imkânı bulan savunma tarafı arasında denge sağlanmış olmaktadır.

Tanığın gizli dinlenmesi usulünde ise tanık taraflardan gizlenmekte, tarafların hazır olmadığı oturumda dinlenmektedir. Bu durumda ağır tehlikenin varlığı ve bu tehlikenin başka yollarla telafisinin mümkün olmamasının yanı sıra maddi gerçeğin ortaya çıkmasının engellenmesi tehlikesinin de bulunduğu kabul edilmelidir. Tanığın nasıl gizleneceği konusunda ise Tanık Koruma Kanunu’nun 5 ve 9. maddeleriyle CMK’nın 58. maddesi birlikte değerlendirildiğinde iki yöntem belirlemek mümkündür. Bunlardan ilki tanığın duruşma salonuna görüntü ve ses aktarımı yoluyla bağlanıp sesinin ve görüntüsünün değiştirildiği yöntemdir. Diğer yöntem ise tanığın duruşma salonunda bulunmasına rağmen bir kabin, cam veya paravan arkasında olduğu, yüzünün görülmediği fakat her halükârda sesinin değiştirilerek dışarıya verildiği yöntemdir. Bu durumda da taraflar birbirlerini gözlemleyebilir, sanık ve müdafisi doğrudan soru sorarak tanığın beyanını test edebilirler.

Kanun yolları denetimi sırasında nelere dikkat edileceği ise özellikle AİHM kararlarında ayrıntılı olarak incelenmiş Ellis, Simms ve Martin/Birleşik Krallık davasında da belirtildiği üzere gizli tanığın bulunduğu bir yargılamanın adilliği konusunda detaylı bir inceleme yapılması gerektiği belirtilmiştir. Bu kapsamda, inceleme makamı tanığın kimliğinin gizlenmesi için makul gerekçelerin var olup olmadığını, gizli tanık ifadesinin verilecek hükmün dayandığı tek veya belirleyici yani davanın sonucunu ağırlıklı olarak etkileyen unsur olup olmadığını, hükmün büyük ölçüde veya yalnızca gizli tanığın ifadesine dayanıp dayanmadığını gözetip böyle bir durumu tespit etmesi hâlinde tanığın ifadesinin güvenilirliğinin değerlendirilmesi için savunma hakkını dengeleyici usuli tedbirlerin alınıp alınmadığını belirlemelidir. Eğer sanık ve müdafisi tarafından güvenilirliğinin ve doğruluğunun saptanması amacıyla sorgulanmamış tanık delili, mahkeme kararının dayandığı esas ve belirleyici delil ise ve dengeleyici güvenceler sağlayan bir usul de öngörülmemişse adil yargılanma hakkının ihlal edildiği sonucuna varılmaladır.

Somut olayın özellikleri gereği gelinen bu noktada soruşturma aşamasında gizli tanık olarak dinlenen şahsın mahkemede gizli şikâyetçi sıfatıyla dinlenip dinlenemeyeceği hususu değerlendirilmelidir.

CMK’nın 236. maddesinin 1. fıkrası;

“Mağdurun tanık olarak dinlenmesi halinde, yemin hariç, tanıklığa ilişkin hükümler uygulanır.” şeklinde olup bu düzenleme uyarınca mağdurun beyanının niteliği ve delil olarak taşıdığı önem onun tanık olarak dinlenmesine imkan vermektedir. Mağdur ya da şikâyetçi tanık olarak dinlenirse hakkında CMK’nın tanıklara ilişkin hükümleri uygulanır, kendisine yemin verilmez. Eğer mağdura ifadesinin tanık ifadesi sayılacağı ve tanık gibi sorumlu olacağı anlatılmaz ise ifadesi aleyhine sonuç doğurmaz. Hakkında tanıklığa ilişkin hükümler uygulanacak olan şikâyetçi ya da mağdurun gizli tanık olarak dinlenmesini engelleyen bir hüküm mevzuatımızda bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İnceleme dışı sanık ...’un Adana ilinde faaliyet gösteren fuhuş örgütünün lideri olduğu, bu örgütün yöneticisi konumundaki inceleme dışı sanık ...’ın gizli tanığı fuhşa sürüklediği, kazandığı paraya el koyduğu ve defalarca cinsel saldırıda bulunup fuhuş yapmayı reddettiğinde dilinde ve cinsel organında sigara söndürmekle tehdit ettiği, gizli tanığın, silahlı suç örgütü üyesi olduğu ve kendisine karşı fuhşa aracılık suçunu işlediği gerekçesiyle yargılanan başta ... olmak üzere sanık ... ... ve diğer inceleme dışı sanıklara karşı ifade vermesinin kendisi veya yakınları açısından ağır bir tehlike oluşturduğu, bu nedenle soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı tarafından kimliğinin gizlenerek dinlendiği, kovuşturma aşamasında ise Mahkeme Heyeti tarafından celse arasında tarafların katılımı olmaksızın dinlenmesine karar verildiği anlaşılan olayda; tanığın gizlice dinlenmesi sırasında Mahkeme heyeti tarafından reaksiyonlarının doğrudan gözlemlenmesine karşın sanık ve müdafisine ses yoluyla dahi bu imkânın sağlanmaması, savunma tarafının, tanığın sorulan sorulara verdiği cevaplar sırasında kişisel izlenim elde edememesi ve soru sormak suretiyle beyanlarının güvenilirliğini denetleme imkânlarının ellerinden alınması, gizli tanığın ifadesinin alınmış olduğu belirtilmiş olup ayrıca ifadesinin duruşmada okunmaması, bu ifadeye karşı sanık ve müdafisine diyeceklerinin sorulmaması, savunma tarafına tanığı sorgulama imkanı tanınmadığı gibi, varsa sorularının tanığa yöneltilip tanık beyanının alınmaması, sanığın mahkûmiyetine karar verilirken iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması tutanaklarıyla birlikte belirleyici ölçüde gizli tanığın ifadesine dayanılması sebebiyle, tanığın menfaatleriyle sanığın hakları arasında silahların eşitliğine yönelik denge unsurlarının gözetilmemesi nedenleriyle sanığın savunma ve adil yargılanma haklarının ihlâl edildiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire onama kararının sanık ... ...’ın suç örgütüne üye olma ve gizli tanığa yönelik fuhşa aracılık etme suçları yönünden kaldırılmasına, Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükümlerinin gizli tanığın usulüne uygun dinlenmemesi isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu üyesi; gizli tanığın usulüne uygun dinlendiği düşüncesiyle, karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne, Özel Daire onama kararının sanık ... ... yönünden kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükümlerinin sanık ... ...’ın gizli tanığa yönelik fuhuşa aracılık etme ve suç örgütüne üye olma suçları yönünden gizli tanığın usulüne uygun dinlenmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25.03.2015 tarihli ve 7498-38826 sayılı onama kararının sanık ... ...’ın gizli tanığa yönelik fuhuşa teşvik ve suç örgütüne üye olma suçları yönünden KALDIRILMASINA,

3- CMK'nın mülga 250. maddesi ile görevli Adana (Kapatılan) 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2013 tarihli ve 106-139 sayılı kararının sanık ... ...’ın gizli tanığa yönelik fuhuşa aracılık etme ve suç örgütüne üye olma suçlarından kurulan hükümler yönünden gizli tanığın usulüne uygun dinlenmemesi isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 11.02.2020 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15903, Karar No: 2012/12627, Tarih: 13.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/15903 E.  ,  2012/12627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ve davalı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ... Mevkii, 233 ada, 1 parsel sayılı 3049,85 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ve arkadaşları adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın taşlık ve kayalık vasfında orman içi açıklığı olduğunu ve zilyetlikle edinilemeyeceğini ileri sürerek, tesbitin iptali ve Hazine adına tescilini istemiştir. Orman Yönetimi, taşınmazın orman içi açıklığı olduğunus ileri sürerek, orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli parselin tesbitin iptaline ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ve davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahditi vardır. Daha sonra 1981 yılında sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu ve 6831 sayılı Yasanın, 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilân edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983 kesinleşmiş, itirazlı yerlerde ise komisyon çalışmalarının 30.07.1982 tarihinde ilân edilmesiyle çalışma 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, aynı yerde 1991 yılında 3302 sayılı Yasa hükümlerine göre aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması yapılıp dava tarihinden önce kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, resmî belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırma sonucu verilen bilirkişi raporlarıyla çekişmeli parselin dava dışı 233 ada 2 ve 3 sayılı parseller ile bir bütün olarak düşünüldüğünde etrafı sınırlaması orman olarak kesinleşmiş, öncesi ve eylemli durumu itibariyle orman niteliğindeki 356 ada 1 sayılı orman parseli ve deniz ile çevrili orman içi açıklığı niteliğinde olduğu saptanıp, H.G.K.'nun 10.12.1997 gün 1997/20-830-1034, 17.12.1997 gün 1997/20 - 808 - 1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20 - 665 - 614 ve 11.10.2004 gün 2004/7 - 531 - 581 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi, bu tür yerler kesinleşen orman kadastro sınırları dışında bulunsa bile Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle zilyetlikle kazanılamayacağından, özel mülk olarak kişiler adına tescil edilemeyeceği, Hazine tarafından

taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu savıyla dava açıldığı, devlet ormanları ve ormanlar ile bütünlük arz eden orman içi açıklıklarında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu gözetilerek davanın kabulü ve parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişilerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesi gereğince, davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına, yatırdıkları temyiz harcının istek halinde iadesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 13.11.2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1371, Karar No: 2006/2087, Tarih: 27.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/1371 E.  ,  2006/2087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 7.10.2004 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.7.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Medeni Kanunun 748/3. maddesi uyarınca Tapu Siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Dava genel yola çıkışı olmayan 2 parsel sayılı taşınmaz lehine, 5972 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasına ilişkindir.

Mahkemece, ifraz sırasında imar yoluna terk yapıldığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyize getirmiştir.

5971 parselden izale-i şüyu ile ifraz olunan 281 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kuzeyindeki imar yolunun açılmamış olduğu mahkemece saptandığına göre davacının mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Gerçekten 29.4.1968 tarih ve 22/8 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında belirtildiği üzere açılmamış imar yollarının varlığı geçit ihtiyacını ortadan kaldırmaz. Çünkü, imar planında yol olarak görülmekle beraber fiili uygulama olmadığı için halen özel mülk olma niteliğini koruyan taşınmazın yol olarak kullanılması her an mülkiyet hakkı sahiplerinin tehdidi altındadır. Ayrıca genel yola 5974 parsel numaralı methalden çıkışı bulunan 5971 parselden izale-i şüyu

ile bölünerek oluşan 281 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bu bölünme neticesinde mutlak geçit ihtiyacının doğduğu görülmekle, bir taşınmazın paydaşları onu bölerken oluşacak parsellerin yollarını da sağlamak zorunluluğunda olup bu hususu taksim sırasında yerine getirmezlerse üçüncü kişilerin taşınmazlarından geçit hakkı tesisi istemleri de hakkaniyete uygun olmayacağından, tesis edilecek geçidin bölünen parseller üzerinde aranması hususunun göz önünde tutularak, davacı mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğundan; yukarıdaki ilkeler doğrultusunda, alternatif olarak sunulan güzergahlardan uygun olanı seçilmek ve saptanan geçit bedeli depo ettirilmek suretiyle geçit hakkı kurulmalıdır.

Mahkemece değinilen yönler bir tarafa bırakılarak eksik araştırma ile davanın reddi yasaya aykırı olduğundan karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıdaki açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 27.2.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30541, Karar No: 2013/1583, Tarih: 01.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/30541 E.  ,  2013/1583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Mahkemenin 17.05.2012 tarih ve 2011/202 esas 2012/311 karar sayılı hükmü, Dairemizin 06.07.2012 tarih ve 2012/12193 esas, 2012/15946 karar sayılı ilamı ile bozulmuş ise de, mahkemenin 06.12.2012 tarihli ve 2012/ 429 esas 2012/ 668 sayılı kararı ile direnme kararı vermesi ve bu kararı davalı vekilinin kanuni süresi içerisinde temyiz etmesi üzerine dosya yeniden incelendi.

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini, iş kanunundan doğan alacakların davacıya ödenmediğini bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil alacağı ile hafta tatili alacağının ödenmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesi sona erdikten bir hafta sonra belediyenin temizlik işini kendisinin yapmaya başlaması üzerine davacının tekrar belediye tarafından işe alındığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı bakımından davanın kabulüne diğer alacak talepleri bakımından ise davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı vekilinin kararı temyizi üzerine, Dairemizin 06.07.2012 tarih ve 2012/12193 esas, 2012/15946 karar sayılı ilamı ile davacının davasını ... Belediyesine yöneltmesi için süre verilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra delilleri de toplanarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğine ilişkin gerekçeyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrasında yapılan yargılama sonunda, mahkemenin 06.12.2012 tarihli ve 2012/429 esas 2012/668 sayılı kararında "bozma ilamı içeriğinin dosya kapsamına uymadığı, sehven kopyala yapıştır yapılırken yanlışlık yapıldığı, dava dışı belediye ile asıl işvren alt işveren ilişkisi sözkonusu olmakla beraber sona eren iş sözleşmesinden kaynaklanan işçi alacaklarından dolayı asıl işverenin davaya dahilinin gerekmediği bozma ilamında işe iade davasının zikredildiği" gerekçesiyle bozma kararına karşı direnilmiş olup, Dairemizce temyiz incelemesi sırasında işlerin yoğunluğundan dolayı hatalı şekilde işe iade davasına ilişkin karar gerekçesi yazıldığı anlaşılmakla, direnme kararının kabulü ile Dairemiz 17.05.2012 tarih ve 2012/12193 esas, 2012/15946 sayılı kararının bozularak ortadan kaldırılması gerekmiştir.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini, iş kanunundan doğan alacakların davacıya ödenmediğini bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil alacağı ile hafta tatili alacağının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ... Belediyesinde çalıştığını, asıl işverinin de ... olduğundan davanın husumet yokluğundan reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti: