muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5288, Karar No: 2022/9443, Tarih: 26.12.2022

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, itiraza dayanak markaların "a+cüzdan", "a +- kart", "a+- para" ibaresinden meydana geldiği ve koruma kapsamlarında 09, 36, 38. sınıflardaki mal ve hizmetlerin yer aldığı, başvuru kapsamındaki dava konusu çekişmeli 09. sınıftaki malların ve hizmetlerin, itiraza dayanak markaların kapsamındaki mal ve hizmetlerle aynı/benzer oldukları, somut olayda çekişmeli başvuru standart karekterle yazılmış "a+" ibaresinden oluşurken, itiraza dayanak markaların standart karekterle yazılı "a+cüzdan", "a +- kart", "a+- para" ibarelerinden oluştuğu, davacı markası farklı turuncu tonları bulunan daire zemin üzerine beyaz olarak yazılmış “a+” işaretini haiz olduğu, davalı markaları ise “A+ - para, A+CÜZDAN, A+-Kart ibarelerinden oluştuğu, marka işaretleri görsel olarak değerlendirildiğinde, davacı markasında kullanılan fon rengi ile “a” harfinin küçük olarak yazılması karşısında davalı markalarının düz/standart karakterli olması ve “A” harfinin büyük olarak kullanılması sebebiyle markalar arasında görsel bir farklılık oluştuğu, ancak işitsel ve kavramsal olarak bakıldığında davacı markasının “a artı” davalı markalarının “ a artı para, a artı cüzdan, a artı kart ve/veya a artı eksi kart” şeklinde ifade edileceği, davalı markalarında yer alan para, cüzdan, kart kelimelerinin malın kendisine işaret eden ayırt edici niteliği zayıf ibarelerden olması sebebiyle tali/yardımcı unsur oldukları ve markalarda ortak “a artı” işaretine bağlı olarak benzerlik ilişkisi doğacağı, ayrıca davacı marka başvurusundan çıkarılan 09. sınıf malların davalı markaları ile aynı/aynı tür olması da iltibası artıran bir unsur olarak dikkate alınabileceği, SMK m. 6/1 ile aranan şartların somut olayda gerçekleştiği, dava konusu başvurunun kötü niyetli olmadığı, davacının 2008 00253 sayılı markası hariç olmak üzere tescili talep edilen 09.02. ve 09.03. sınıf malların davacının önceki tarihli markalarının kapsadığı mallar ile aynı / aynı tür emtia olmadığı, her ne kadar davacının 2016/107325, 2016/107304, 2016/107316, 2016/84213, 2016/86226 sayılı markalarının tescil kapsamlarında 35.05. sınıf perakendecilik hizmeti altında 09.02. ve 09.03. sınıf mallar bulunmaktaysa da bu mallar ve hizmet sınıfı arasında ancak benzerlik ilişkisi olduğunun söylenebileceği, oysa kazanılmış hakkın sadece aynı/aynı tür emtialar için tanındığı, dolayısıyla kazanılmış hak iddiasının sadece 2008 00253 sayılı marka dikkate alınarak yapılması gerektiği, davacının reddedilen 09

.05. sınıf perakendecilik hizmeti altında 09.02. ve 09.03. sınıf mallar bulunmaktaysa da bu mallar ve hizmet sınıfı arasında ancak benzerlik ilişkisi olduğunun söylenebileceği, oysa kazanılmış hakkın sadece aynı/aynı tür emtialar için tanındığı, dolayısıyla kazanılmış hak iddiasının sadece 2008 00253 sayılı marka dikkate alınarak yapılması gerektiği, davacının reddedilen 09. sınıf malları önceki tarihli markası kapsamındaki mallar ile aynı/aynı tür olduğu yani dava konusu markanın emtia listesi önceki tarihli markaya göre genişletilmediği, bu aşamada marka işaretlerinin asli unsurunun değerlendirilmesi gerektiği, davacının önceki tarihli markasının kırmızı, turuncu renkli zemini kaplayacak şekilde ve fakat geri planda “a” harfi üzerinde “atv HABER MERKEZİ HaBERİN MERKEZİ” ifadesinin yer aldığı, “atv” ve “HaBER” sözcüklerinde “a” harfinin küçük ve sarı renkle yazıldığı, dava konusu markanın ise farklı turuncu tonları bulunan daire zemin içine beyaz olarak yazılmış “a +” işaretinden ibaret olduğu, burada değerlendirme yaparken harf markalarının doğası gereği tasviri işaretlerden olduğu ve stilize edilerek marka niteliği kazanabileceği göz önünde alındığında dava konusu markaların aynı asli unsurları haiz olduğu yönünde izlenim verdiği, 2008 00253 sayılı markadaki 09. sınıf malları önceki tarihli markası kapsamındaki mallar ile aynı/aynı tür olduğu, 2008 00253 sayılı marka dolayısıyla davacının kazanılmış hakkı bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, YİDK'nın 2018-M-2232 sayılı kararının davacının itirazlarının reddi yönünden iptaline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının başvurusuna konu biçim, renk ve düzenleme tarzı itibariyle özgün niteliği bulunan turuncu zemin üzerine eğik bir stil ile yazılılan "a" harfi ve yanındaki "+" işareti ile davalı şirketin itirazına mesnet gösterdiği, düz siyah yazı şeklindeki, "a+cüzdan", "a +- kart", "a+- para" markaları arasında, markaların biçim, renk ve düzenleme tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, markaların bir bütün olarak korunabileceği, iltibas incelemesinin sadece işaretlere bakılarak değil, onların kapsamında bulunan ürünler ile onların niteliğini gözeterek ve her ikisinin birbirine etkisi nazara alınarak yapılmasının gerektiği, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2019/1606 Esas, 2019/8091 Karar ve 11/12/2019 Tarihli kararının da bu yönde bulunduğu, her ne kadar mesnet markalarda da "A+" ibaresi bulunmakta ise de ayırt ediciliği düşük bulunan bu ibarenin dava konusu olaydaki gibi yeterli farklılık sağlanarak kullanılabileceği, zira tek başına harflerin ayırt edicilik taşımaları mümkün olmadığı gibi bunların herhangi bir kimsenin tekeline de bırakılamayacağı, biçim, renk, kaligrafi, tertip tarzı gibi unsurlarla ayırt edicilik kazandırılan harflerin ise marka olarak tescil edilebileceği, somut uyuşmazlıkta da davacının başvurusunun yeterli ayırtedicilik sağladığı, yapılan değerlendirmede tarafların markalarının benzer olmadığı ve iltibas riski taşımadığı kanaatine varıldığı, bu itibarla somut olayda 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun 6. maddesinin somut olaya uygulanabilme şartları bulunmadığı için mahkemenin aksi yöndeki gerekçesi doğru bulunmadığı, diğer taraftan, mahkemece davacının 2008/00253 sayılı marka dolayısıyla kazanılmış hakkı bulunduğu belirlenmiş ise de mahkemenin bu gerekçesinin de yerinde bulunmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 19.09.2008 tarih ve 2007/7547 E.-2008/10251 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere, kazanılmış hakkın varlığının kabulü için, kazanılmış hakka dayanak teşkil eden tescilli marka ile yeni markadaki ibarelerde, asli unsurların muhafaza edilmiş olması ve eski markanın en azından hükümsüzlük davası açılabilecek kadar belli bir sürede çekişmesiz şekilde kullanılması, karşı taraf markalarına yanaşma niyeti olmadan ve iltibas tehlikesi yaratmayacak şekilde, eski ve yeni markalar arasında işletme ile bağlantının ve tüketici nezdinde yaratılan izlenimin korunmuş bulunması, yeni markada kazanılmış hak iddia edilen markaya nazaran emtia kapsamının genişletilmemiş olması şartlarının bir arada bulunması gerektiği, davacının başvurusuna konu ibarenin "a+" şeklinde olduğu nazara alındığında, Yargıtay 11

. Hukuk Dairesi'nin müktesep hak müessesesine ilişkin belirlediği kriterler çerçevesinde, dava konusu markada müktesep hak iddia edilen tescilli markanın aslı unsuru olan A+ ibaresinin bulunmadığı, her ne kadar davacının ayırt ediciliği bulunan "a" markasının fonda bulunduğu görülse de, bunun kazanılmış hak için yeterli olmayacağı, markalar arasında çok fazla farklılık bulunduğu, davacının müktesep hak müessesesinden faydalanamayacağı, davacının başvurusuna müktesep hak teşkil ettiğini ileri sürdüğü dosya kapsamındaki diğer markalarının da, kazanılmış hakka dayanak şartları sağlamadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın açıklanan gerekçe ile kabulüne Türk Patent ve Marka Kurumunun 2018-M-2232 sayılı YİDK kararının, davacının itirazlarının reddi yönünden iptaline, davacı vekilinin tescil işlemlerinin devamına yönelik talebinin, tescil işleminin idari nitelikte bir işlem olması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, istekleri halinde aşağıda yazılı 37,90 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 26.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10691, Karar No: 2014/19453, Tarih: 10.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10691 E.  ,  2014/19453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 51. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2014

NUMARASI : 2009/681-2014/25

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/01/2014 tarih ve 2009/681-2014/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 22/11/2008 tarihindeki şiddetli fırtınada müvekkiline ait geminin Pendik'te demirdeyken davalıya ait dubanın demirini koparıp müvekkilinin gemisinin üzerine gelerek ciddi hasar yarattığını, mahkeme kanalı ile hasarın tespit edildiğini ileri sürerek, 66.000 TL zararın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmitşir.

Davalı vekili, asıl davada dubanın alargada olmasının mümkün olmadığını, davacının gemisinin araç indirme rampasının lodosta kayalara çarpmaya başladığını, sonra da davalı dubasına doğru sürüklendiğini, bağlama şekillerine göre davacının iddia ettiği şekilde bir kaza olamayacağını savunmuş; karşı davada ise, dubaya çarpan davacı gemisinin bağlama halatlarının kopması ve müvekkiline ait dubanın kayalıklara sürüklenmesi sebebiyle zarar gördüğünü ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 7.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davada davacının gemisi limanda bağlı iken izinsiz tamir yaptığı, Yönetmeliğin 24-25 maddelerine göre usulsüz demirlediği ve bağladığı, açıklamalı kaza raporunun 34. maddeye göre geç bildirildiği, iyi gemicilik kurallarının uygulanmadığı, tedbirlerin zamanında alınmadığı tespiti ile davacının %50 kusurlu olduğu, aynı şekilde karşı davacı yanın da kaza esnasında hiç personel bulundurmadığı, acil durumda müdahale için gerekli römorkör veya çekiciyi hazır tutmadığı, tedbirlerin tümünü almadığı, iyi gemicilik kurallarına uygun davranmadığından %50 kusurlu olduğu, davanın kısmen kabulü ile 13.601,92 TL hasar bedelinin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, karşı dava yönünden ise hasar tazminatı adı altında istenen 7.000 TL yönünden iddiayı tespite yarar bilgi belge sunulmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin karşı davaya yönelik tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin karşı davaya yönelik tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı-karşı davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince, mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda meydana gelen deniz kazasında davalı duba işletmesinin dubada acil durumlar ve kaza esnasında personel bulundurmadığı, dubanın acil durumda çekilmesi için yanında çekici-römorkor bulundurulmadığı, kötü hava koşullarında can ve mal emniyetini koruyacak tüm önlem ve tedbirlerin yerine getirilmediği, iyi gemicilik kurallarına uyarak kazayı önlemek için dubanın zamanında bulunduğu yerden çektirilmediği gerekçesi ile %50 oranında kusurlu olduğu kabul edilmek suretiyle asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, davalı-karşı davacı tarafça söz konusu bilirkişi raporuna karşı, gerekli önlemlerin alındığına yönelik aynı zamanda bu önlemlerin alınmasına rağmen davacı tarafın işlettiği geminin fırtınada sürüklenmek suretiyle dubaya çarptığı, tüm önlemlerin alınmasına rağmen çarpma eyleminin önüne geçilmesinin mümkün olamayacağı ileri sürülmüş ve bu hususa yönelik ciddi itirazlar içeren 17.07.2012 tarihli dilekçesi dosyaya sunulmuştur.

Her ne kadar, davalı itirazlarına yönelik olarak bilirkişiden ek rapor alınmış ise de, olayın oluşu itibariyle fırtına meydana gelip davacı gemisinin halat kopararak sürüklenmesi üzerine, davalı tarafın tüm önlemleri alması halinde dahi dava konusu çarpışma eyleminin meydana gelmesinin engellenip engellenemeyeceği hususunda bir görüş mevcut olmadığından bilirkişi raporunun denetimine elverişli ve hüküm tesisine yeterli olduğundan söz edilemez. Bu bakımdan, açıklanan hususlarda gerektiğinde yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davalı-karşı davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı-karşı davacı vekilinin karşı davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı-karşı davacı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17621, Karar No: 2010/5392, Tarih: 01.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/17621 E.  ,  2010/5392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, kötüniyet tazminatı, fazla çalışma, genel tatil, yıllık

izin ücreti alacaklarınınödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı ...’e ait fırında 16.01.2002 tarihinde çalışmaya başladığını, davalı ...’in de ortağı olduğu Kozlu Halk Ekmek Tic Ltd şirketinin kurulmasından sonra adı geçen şirket ile önceki işyerinin birleştiğini ve eski işyerindeki iş sözleşmesinin 31.05.2003 tarihinde feshedilerek ertesi gün 01.06.2003 tarihinde Kozlu Halk Ekmek Ltd Şti nde işbaşı yaptırıldığını ve çalışmasını 07.05.2005 tarihine kadar devam ettirdiğini, davacının bu işyerindeki işi ve statüsü toplu iş sözleşmesine göre yaptığı işe göre Pişirici olmasına rağmen işveren kayıtlarında çırak olarak göründüğünü, davacının ücret ve diğer alacak kalemlerinin eksik ödendiğini veya hiç ödenmediğini, bu nedenle davalıya Zonguldak 1. Noterliğinden 29.04.2005 tarih ve 10359 nolu İhtarname keşide edildiğini ve 03.05.2005 tarihinde tebliğ edildiği halde ödeme yapılmadığından, davacının İş Yasasının 24/II-e maddesi gereğince iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, 4857 sayılı İş Kanununun 6 maddesi uyarınca da davalı şirketin yeni işveren olduğunu, davacının önceki işyeri alacaklarından ve çalışmalarından önceki işvereninin yanı sıra son işverenin de sorumlu bulunduğunu belirterek işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalılar vekili, cevap dilekçesi vermemiş ve duruşma sırasında davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, “Dava dilekçesinde 2 numaralı davalı olarak ... sahibi ... olarak gösterilmiştir.SSK'dan celbedilen işe giriş bildirgesine göre işverenin unvanı Kutay Ekmek Sanayi ve Ticaret Limited şirketidir. İşyeri adresi ise Mithatakif Cad.No:... Kozlu'dur. Diğer davalı ... ve İhtiyaç Maddeleri Üretim Pazarlama Taahhüt Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi adresi de bu davalı vekiline ait vekaletnamede gösterildiği üzere aynı adrestir. Vekaletnamede şirket yetkilisi olarak ... tarafından verilmiştir. Bu nedenle dava dilekçesinin 2 numaralı davalısından kastedilen ... olarak, şirket adresi de gösterildiğine göre Kutay Ekmek Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi olduğu, tebligatında şirket adresinde usulüne uygun yapıldığı kabul edilmiştir.

Böylece tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı ... Sanayi ve Ticaret Ltd.şirketine ait işyerinde 16/01/2002 tarihinde çalışmaya başladığı ve iş akdinin 31/05/2003 tarihine kadar devam ettiği, bu tarihte çıkışının verildiği, ertesi gün 01/06/2003 tarihinde Kozlu Halk Ekmek Ltd. şirketinde işbaşı yaptırıldığı, Kutay Ekmek Sanayi ve Ticaret Ltd.şirketinde 16/01/2002-31/05/2003 (1 yıl 4 ay 15 gün), Kozlu Halk Ekmek Gıda ve İhtiyaç Maddeleri Üretim Pazarlama Taahüt Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinde 01/06/2003-07/05/2005 (1 yıl 11 ay 6 gün) tarihleri arasında toplam 3 yıl 21 gün çalıştığı, tanık beyanlarından ve şirketin aynı adreste faaliyete devam etmesi karşısında İş Kanunu 6. madde uyarınca işyeri devrinin söz konusu olduğu anlaşılmaktadır. Her iki bilirkişi raporunda da bu kanaate varılmıştr. İki davalı arasında fiili ve hukuki irtibat da bunu doğrulamaktadır.” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek, davalıların kısmi olarak sorumluluklarına hükmedilmiştir.

Hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda, taraf teşkilinin sağlanıp sağlanmadığı hususu, öncelikli tartışma konusudur.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmişse de, dava dilekçesinde, ... sahibi ... davalı olarak gösterildiği, mahkemece, tebligatın Kutay Ltd Şti adına çıkartılıp ... Kutay Ltd şirketi temsilcisi olarak tebligatı tebellüğ ettiği ve dava vekaletnamesinin de şirket temsilcisi olarak verildiği gerekçesi ile karar başlığında davalı ismi olarak ... gösterildikten sonra hükmün, açık ünvanı dahi belirlenmeyen Kutay Ltd Şti hakkında kurulması hatalıdır. Mahkemece, davacı tarafa tevcihte yanılma nedeniyle süre verilerek davanın doğru hasma yöneltilmesinin sağlanması ve yargılamaya devamla sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, dosya içeriğinden, davacı vekilinin, davalı ... Ltd Şti ile dava dışı Kutay Ltd Şti nin birleştiğini beyan ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, bu yönde yapılmış bir araştırma olmadığı gibi taraflarca dosyaya bu yönde sunulmuş olan belge ve bilgi de bulunmamaktadır. 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 146. maddesi uyarınca şirket birleşmesi ”iki veya daha fazla ticaret şirketinin birbiriyle birleşerek yeni bir ticaret şirketi kurmalarından veya bir yahut daha fazla ticaret şirketinin mevcut diğer bir ticaret şirketine iltihak etmesinden ibarettir.” şeklinde tanımlanmıştır. Doktrinde birleşme; nevi değiştirme ve Ticaret Kanununda düzenlemesi yapılmamış olan bölünme ile birlikte tasfiyesiz infisah hali olarak nitelendirilmektedir. Bir başka anlatımla birleşmenin, katılma ya da yeni bir şirket kurmak sureti ile yapılması halinde, şirket tüzel kişiliği sona erecektir.

Somut olayda, dava dışı Kutay Ltd şirketinin davalı şirketle birleşip birleşmediği, birleşme işlemi varsa bunun katılma şeklinde olup olmadığı ve neticeten tüzel kişiliğini devam ettirip ettirmediği dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Mahkemece değinilen konular, ticaret sicil memurluğundan sorulup duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra sonuca gidilmesi gerekirken, infisah etmiş olma ihtimali bulunan şirketin, işçilik alacaklarından kısmi sorumluluğuna hükmedilmesi bir başka bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26499, Karar No: 2013/31591, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/26499 E.  ,  2013/31591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/95, Karar No: 2019/380, Tarih: 07.05.2019

**Ceza Genel Kurulu         2019/95 E.  ,  2019/380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 13-12

Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Artvin Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2012 tarihli ve 45-88 sayılı kararların Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 21.01.2014 tarih ve 6268-95 sayı ile;

"İddianamenin anlatımına göre usulüne uygun biçimde kamu davası açılmış olduğu hâlde, bu dava ile ilgili CMK’nın 223. maddesine uygun şekilde dava zamanaşımı süresi içinde bir hüküm verilmesi yerine, yazılı biçimde usulüne uygun olarak dava açılmadığı gerekçesi ile 'karar verilmesine yer olmadığına' ilişkin hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Artvin Ağır Ceza Mahkemesi ise 19.03.2014 tarih ve 13-12 sayı ile;

"...Her ne kadar Artvin Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/104 esas sayılı iddianamesinin sevk maddeleri arasında her iki sanığın TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istenmiş ise de CMK’nın 225. maddesi uyarınca 'Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir.' şeklindeki düzenleme de dikkate alınmakla iddianamenin sevk maddeleri kısmında mala zarar verme suçunun kanun maddesinin belirtilmesinin o konuda dava açıldığı anlamına gelmeyeceği, zira Mahkememiz iddianamedeki sevk maddeleri ile bağlı olmayıp ancak iddianamede unsurları gösterilen yani anlatılan fiil ve fail ile bağlı olduğu anlaşılmakla;