muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/10858, Karar No: 2006/1935, Tarih: 14.03.2006

11. Ceza Dairesi 2004/10858 E., 2006/1935 K.

**11. Ceza Dairesi 2004/10858 E., 2006/1935 K.**

**- HABER VERME ZORUNLULUĞU

- TAŞINIR KÜLTÜR VARLIĞININ TESCİL DIŞI OLMASI**- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 67 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 8 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 23 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 24 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 25 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 4 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

2863 Sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa muhalefet suçundan sanık ..... ..'in yapılan yargılaması sonunda: 765 Sayılı TCK. nun 102/4. maddesi uyarınca davanın ortadan kaldırılmasına dair HİSARCIK Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 09.04.2003 gün ve 2002/23 Esas, 2003/17 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili ve üst C. Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 25.11.2004 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle, incelenerek gereği görüşüldü:

I-2863 Sayılı Yasanın 4. maddesinde "haber verme zorunluluğu" başlığı altında taşınır ve taşınmaz kültür varlıklarını bulanların malik oldukları veya kullandıkları arazinin içinde kültür varlığı bulunduğunu bilenlerin veya yeni haberdar olan malik ve zilyetlerin en geç 3 gün içinde bu durumu ilgili mercilere bildirmeye mecbur oldukları belirtilmiş buna aykırı hareket edenlerin ceza yaptırımı 67. madde de yer almıştır.Görüldüğü üzere varolduğu bilinmeyen kültür varlığının bulunması, bilinmesi veya yeni haberdar olunması halleri 4. maddesinin kapsamındadır.Korunması gerekli taşınır kültür varlığı kendilerine intikal eden kişilerin, amaçlarına göre ilgili mercilere haber vermeleri beklenemez ve eylemleri 2863 Sayılı Yasanın 5. maddesine göre devlet malı sayılan korunması gerekli taşınır kültür varlıklarını 24. maddeye aykırı olarak ellerinde bulundurmak olup, ceza yaptırımı 70. madde de yer almaktadır.

2863 Sayılı Yasanın 25. maddesi, 4 madde uyarınca Bakanlığa bildirilen ve 23. madde de belirtilen taşınır kültür ve tabiat varlıklarının tasnif ve tescile tabi tutulacağını öngörmüştür.

Bu itibarla bir taşınır kültür varlığının hem tescil dışı olması ve hem de müzede korunması gerekli değer taşıması mümkün değildir.Zira tescil dışı bırakılan varlıkların, korunması gerekmeyen ve bu nedenle 2863 Sayılı Yasanın kapsamı dışında kalan kültür varlıklarıdır.

2863 Sayılı Yasanın 25. maddesi, 4 madde uyarınca Bakanlığa bildirilen ve 23. madde de belirtilen taşınır kültür ve tabiat varlıklarının tasnif ve tescile tabi tutulacağını öngörmüştür.

Bu itibarla bir taşınır kültür varlığının hem tescil dışı olması ve hem de müzede korunması gerekli değer taşıması mümkün değildir.Zira tescil dışı bırakılan varlıkların, korunması gerekmeyen ve bu nedenle 2863 Sayılı Yasanın kapsamı dışında kalan kültür varlıklarıdır.

Bilirkişi raporunda ise sanıkta ele geçirilen eserlerden 2. numarada kayıtlı kumtaşı sütun parçasının 2863 Sayılı Kanun kapsamında, ancak parçalanmış olması nedeniyle özelliğini yitirdiğinden müzelik değerde görülmeyen etütlük nitelikte bir eser olduğu belirtilmiştir.Bu belirlemenin kendi içinde çelişkili olduğu gözetilerek öncelikle anılan taşınır kültür varlığı üzerinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak veya raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan ek görüş alınarak korunması gerekli taşınır kültür varlığı olup olmadığının kesin olarak saptanması ve anılan yasa kapsamında olduğunun anlaşılması halinde ise bu eser ile sanığın ambarında ele geçen 25 yıl önce dedesinden kaldığı ve o tarihten itibaren merdiven basamağı olarak kullandığını savunduğu eserin zaptına dair tutanakları düzenleyenler dinlenerek raporun 1. sırasındaki eserin bulunduğunda merdiven basamağı olarak kullanılmakta olup olmadığı ve 2. sırasındaki eserin ise nereden elde edildiğinin sorulup tespitinden sonra suç kastının mevcut olup olmadığı da tartışılarak taşınır kültür varlığı bulundurmak suçu yönünden değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Kabule göre de;

Suça konu eserlerin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile üst C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi, 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12114, Karar No: 2016/10629, Tarih: 13.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/12114 E.  ,  2016/10629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Siyasi partiler veya meslek kuruluşlarının kullanımında olan bina, tesis veya eşyaya zarar verme

HÜKÜM : 1)Sanık ... hakkında,TCK'nın 152/1- f, 62/1, 50/1-a, 52 maddelerine göre, 6.500 TL adli para cezası

2)Sanık ... hakkında, TCK'nın 152/1-f, 168/2, 62/1, 50/1-a, 52 maddelerine göre, 3.240 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, kendi aralarında yaptıkları kavga sırasında mağdur Şükrü Karaca'nın görev yaptığı Demokratik Sol Parti Ordu İl Başkanlığı binasındaki bilgisayar ve camları kırdıkları anlaşıldığında nitelikli mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-)Sanığın savunmasında; zararı olaydan en fazla 15 gün sonra giderdiğini beyan etmesi, kamu davasının 16/03/2010 tarihli iddianame ile açılmış olması, zararın kovuşturma başladıktan sonra giderildiğine dair dosyada savunmanın aksine bir belge veya beyan bulunmaması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 168/1 maddesi uyarınca 1/2 den fazla indirim yapılması gerekirken aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca 1/2 indirim uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16003, Karar No: 2014/7905, Tarih: 31.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16003 E.  ,  2014/7905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar ..., ..., ..., ... ... ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalı; ayrıca, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşup oluşmadığının tespiti için, her somut olayda, hukuka uygunluk sebeplerinin bulunup bulunmadığı titizlikle araştırılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; ... Valiliğinde basın ve halkla ilişkiler müdürü olarak görev yapan sanık ...'ın, kapısı açık olan Vali Yardımcılığı sekretarya kısmında, vali yardımcısı katılan ...'ın eşi ve aynı zamanda defterdarlık muhasebe memuru olan katılan ..., vali yardımcıları sekreteri olan katılan ..., vali yardımcılarının koruması olan polis memuru katılan ... ile defterdarlık muhasebe uzman yardımcısı olan katılan ...'nın, mesai saatleri içerisinde kahvaltı yaptıklarını görmesini müteakip, kahvaltı masası etrafında oturan katılanlar .., ..., ... ve .... bilgisi dahilinde; ancak, rızalarına aykırı olarak, fotoğraflarını çektiği olayda,

Kişilik haklarından olan kişinin fotoğrafının rızaya aykırı olarak çekilmesi ve kullanılmasının kişilik hakkının ihlali olabileceği ve sanığın söz konusu eyleminin özel hukuk yaptırımlarını gerektirebileceği; ancak, söz konusu kişilik hakkının ihlalinin, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturmaya yetmeyeceği; zira, sanık ...'ın, tesadüfen ve özel bir çaba göstermeksizin elde ettiği fotoğraf, katılanlar ..., ..., ... ve ..., başkalarının görmesini ve bilmesini istemeyeceği özel yaşam alanlarına ilişkin bir görüntü niteliğinde olmadığı gibi, katılanların kapısı açık olan Vali Yardımcılığı sekretarya kısmında kahvaltı yapmaları, onların sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş özel hayatlarının gizliliğini ihlale yol açan bir bilgi niteliğinde de olmadığından,

Yapılan yargılama sonunda, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar ..., ..., ... ve katılan ... vekilinin bir nedene dayanmayan, katılan ... ... sübuta ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8119, Karar No: 2021/8019, Tarih: 28.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/8119 E.  ,  2021/8019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama (sanıklar)

HÜKÜM :Sanıklar ... ile ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarından mahkumiyetleri ile sanık ...'in nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve sanık ...'ın atılı suçlardan beraatlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ... ile ... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve ... hakkında ayrıca nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezalar nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ve sanık ... hakkında ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Olayın oluş şekli ve intikali, katılanın aşamalardaki beyanları, eylem sonrası hakkında düzenlenen adli muayene raporları, olay öncesi sanık ...'in telefonuna katılan tarafından gönderildiği tespit edilen mesaj içeriği, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ...’in suç tarihinde evinin önünü süpürmekte olan katılanın arkasından sarılarak olay yerine beraber geldiği diğer sanıklar ... ile ...'in içinde bulunduğu araca doğru çektiği sırada, katılanın bağırarak yardım istemesi üzerine araçtan inen ...’ın katılanı boynundan çekiştirerek ...'le birlikte vücudunun üst kısmını araca soktukları, bu esnada katılanın ayakları henüz dışarıda iken şoför koltuğunda oturan ...’in aracı hareket ettirmesinden dolayı ayakları teker altında kalan katılanın kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığını görünce aracı durdurup, ayaklarını da içeri alarak yola devam eden sanıklardan ...’ın bir süre sonra araçtan indiği anlaşıldığından, mevcut haliyle ...'ın, olay anında müşterek suç işleme kararına sahip diğer sanıklarla beraber hareket ederek üzerine atılı suçları işlediği ve bu kapsamda katılanın yaralanması sürecinde sanıkların genel kastla işledikleri neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan hükümler kurulurken olası kasta ilişkin 5237 sayılı TCK’nın 21/2. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5130, Karar No: 2011/6917, Tarih: 17.11.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/5130 E.  ,  2011/6917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de oluşturulan karar usul hükümlerine uygun düşmemiştir.

HUMK’nun 382.(6100 sayılı HMK'nın 294.) maddesine göre, mahkemece verilecek kararların açık olarak ve yüze karşı okunmak suretiyle tefhim edilmesi gerekir. Kural olarak tefhim gününde hükmün gerekçesi ile birlikte açıklanması gerekmekte ise de, gerekçeli kararın hemen yazılması her zaman mümkün olamayacağından mahkemenin önce vereceği kısa kararı yargılama oturumunda tefhim etmesi daha sonra gerekçeli kararı yazarak bu yasal zorunluluğu tamamlaması mümkün bulunmaktadır. Ne var ki, asıl olan kısa karardır. Sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olarak yazılması gerekir. 10.4.1992 gün ve 7/4 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da bu hususa değinilmiş, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma nedeni olacağı kabul edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, kısa kararda sadece davanın reddine denildiği halde, gerekçeli kararın birinci paragrafında davanın reddine denildikten sonra kendi içinde çelişki oluşturacak biçimde, talep konusu önceki günlü mirasçılık belgesinin de iptaline karar verilmiştir. Yine talep konusu olmadığı halde, HUMK'un 74.maddesine aykırılık oluşturacak biçimde, Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/1308-2009/63 E.K. sayılı ilamının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Az yukarıda açıklanan hukuksal olgular gözönüne alındığında verilen hükmün usul hükümlerine ve anılan Yargıtay İctihatı Birleştirme Kararı’na açıkça aykırı olduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca davacı ...'ın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin ödenen temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/160, Karar No: 2015/8854, Tarih: 07.07.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/160 E.  ,  2015/8854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/10/2014

NUMARASI : 2013/5-2014/487

Taraflar arasında görülen davada Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/10/2014 tarih ve2013/5-2014/487 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin B grubu imtiyazlı pay sahibi olduğunu, anasözleşmeye göre beş kişilik yönetim kurulunun üçünün A grubundan, ikisinin ise B grubu pay sahipleri tarafından belirleneceğini, yine şirket tarafından düzenlecek bütün belge ve sözleşmelerin geçerli olabilmesi için A ve B grubu yönetim kurulu üyelerinin müşterek imzası gerektiğini, 24.12.2012 tarihli yönetim kurulu kararında ikinci derece imza yetkililerinin A grubu pay sahipleri tarafından tespit edildiğini, anasözleşmedeki müşterek imza kuralına aykırı davranıldığını, ayrıca 6103 Sayılı Kanun'un 25. maddesine göre tüzel kişinin temsilcisi olarak seçilen yönetim kurulu üyesinin 6102 Sayılı TTK yürürlüge girdikten üç ay içinde istifa edeceğini, TTK'nın 359/2 maddesine göre tüzel kişi ortakları temsilen sadece bir kişinin yönetim kurulunda bulunması gerektiği halde birden fazla kişinin yer aldığını ileri sürerek, TTK'nın 391. maddesi uyarınca yönetim kurulu kararının batıl olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan kararın anasözleşmeye ve yasalara uygun olduğunu, üyelerin imtiyazlı pay sahiplerince seçildiğini, TTK'nın 359/2 ve 6103 Sayılı Yasa'nın 25. maddesinin olayda uygulanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, yönetim kurulu üyelerinin imtiyazlı pay sahiplerinin haklarına dayanılarak seçildiği, 6103 Sayılı Kanun'un 25 ve TTK'nın 359/2 maddesinin olayda uygulanma olanağı bulunmadığı, alınan yönetim kurulu kararının geçerli olduğu, ancak üçüncü kişilere karşı hüküm ifade edebilmesi için B grubu hisse sahiplerinin seçtiği yönetim kurulu üyesinin imzasının gerektiği, bu hususun geçerlilik şartı olup, kararın batıl olmasını gerektirmeyeceği, geçerlilik ve batıllık durumunun birbirinden farklı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı,davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/70, Karar No: 2011/3063, Tarih: 22.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/70 E.  ,  2011/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, ... Köyü 387 parsel sayılı 21300 m2 yüzölçümündeki taşınmazın tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, yörede 3302 sayılı yasa gereğince yapılan 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılıp işlemin kesinleştiğini belirterek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, çekişmeli taşınmazın Tekirdağ Tapulama Mahkemesinin 1981/231-1982/216 sayılı kararı ile de hükmen orman sınırları dışında bırakıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalıp nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1988 yılında 6831 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması yapılmıştır. Genel arazi kadastrosu 1980 yılında yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın tahdit dışında kaldığı ve Tekirdağ Tapulama Mahkemesinin 1981/231-1982/216 sayılı kararı ile de hükmen orman sınırları dışında bırakıldığı belirlenerek ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 22/3/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.