muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/336, Karar No: 2007/198, Tarih: 09.10.2007

Yedinci olarak; Evrensel hukuk kaidelerinden olan “Herkes, haklarını kullanırken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” ilkesi karşısında yargılamanın bozma gerekçesindeki savunma hakkının kısıtlanması noktasına gelince; Sanık M.C.. ve arkadaşları müdafii Av. Ö. Ö..’in talebi üzerine hazırlanıp mahkememize sunulduğu anlaşılan bilimsel mütalaaya ve bu mütalaanın tekrarı mahiyetindeki uzman tanığın açıklamalarına karşı süre talebi açıkça hakkın kötüye kullanılmasıdır. Zira, kişinin kendi sunduğu mütalaaya karşı beyanda bulunmak için süre talebi gereksizdir. Böyle bir talep savunma hakkının kötüye kullanılmasıdır ve bu kötüye kullanmayı hukukun himaye etmeyeceği muhakkaktır. Mahkememizde bunu yapmış ve kendi sunduğu bilimsel mütalaaya ve bu mütalaanın tekrarı mahiyetindeki mütalaa sahibi uzman tanığın beyanlarına diyeceklerini bildirmek üzere tam da hüküm aşamasında süre isteyen sanık M. C..ve arkadaşları müdafii Av. Ö.Ö..’in talebini reddetmiştir. Bu red kararı, savunma hakkının kısıtlanması olmayıp Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesinin 6.maddesindeki “...Adaletin etkinliğini ve inandırıcılığını zedeleyebilecek gecikmeler olmaksızın davaların en kısa sürede bitirilmesi ...” hükmü, Birleşmiş Milletler Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesinin 14. maddesindeki “....Gereksiz bir gecikme olmadan yargılanması....” hükmü ve CMUK/CMK’daki “...Makul en kısa sürede yargılamayı sonuçlandırma...” ilkesinin getirdiği adil yargılanma hakkının bir gereğidir. Ayrıca, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde “Fair Travel” olarak geçen ve ülkemizde son zamanlarda “Adil Yargılama” olarak tercüme edilen, ancak önceki tercümeler gibi gerçekte “Dürüst Yargılama” şeklinde anlaşılması gereken bu kavram yargılama süjelerinin tamamını dürüst hareket etmeleri gerektiğini içermektedir. Dürüst yargılamanın süjelerinden olan sanık müdafilerince de haklarını kullanırken bu kurala uymak durumundadırlar. Bizzat kendileri tarafından sunulan delile (ki, bu delil baştan beri sanık M.C..ve arkadaşlarının yapmış oldukları savunmalarının hukuksal açıdan bilimsel mütalaaya dönüşmüş halidir.) ve bu delilin tekrarı mahiyetindeki ceza hukukçusu uzman tanığın beyanlarına karşı tam da hüküm aşamasında süre talebi yargılamayı uzatmaktan başka bir mana taşımadığı halde bunun savunmanın kısıtlanması olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Neticeten; Yukarıdaki gerekçeler dikkate alındığında Yüce Yargıtay 7. Ceza Dairesinin bozma ilamının İV/1’deki dosya gerçeği ile örtüşmeyen bozmasına mahkememizce iştirak edilememiştir.

Neticeten; Yukarıdaki gerekçeler dikkate alındığında Yüce Yargıtay 7. Ceza Dairesinin bozma ilamının İV/1’deki dosya gerçeği ile örtüşmeyen bozmasına mahkememizce iştirak edilememiştir.

Öncelikle; Hazine Müsteşarlığının 4389 Sayılı Bankalar Kanununun 14.maddesi kapsamında alınmasını istediği önlemleri içeren 25.10.1999/777701 ve 28.04.2000/34028 gün ve sayılı yazılarının banka yönetim kurulu üyeleri sanıklara tebliğ edilip edilmediği hususu mahkememizin gerekçeli kararının 158-159 sayfalarında irdelenmiştir. Burada; “4389 sayılı Bankalar Kanununun 22/2 maddesinde anlamını bulan suça ilişkin olarak kamu otoritesi kurumunca yazı gereğine uyulmaması nedeniyle suçlamada bulunulan bankacı sanıklarca bu yazının tebliğ alınıp alınmadığı sorununa gelince; gerçekten kamu otoritelerinin Bankalar Kanununun 14.maddesi hükümleri uyarınca gönderdikleri yazıların sanıklara tebliğ edildiğine dair hiçbir bilgi ve kabul bulunmamaktadır. Bu nedenle bu yazıdan olayın gelişimine bağlı olarak mutlaka haberli bulunduğu anlaşılan yönetim kurulu başkanı sanık M. C.. ile dönemin banka genel müdürü sanık L. U.. dışındaki sanıkların mahkûmiyetleri cihetine gidilmemiş ve haklarında beraat hükmü tesis edilmiştir.” denilmektedir.

İkinci olarak; Gerçekten suç tarihlerini de kapsayan Hazine Müsteşarlığı döneminde ve BDDK’nın önceki dönemlerdeki uygulamalarında; Bankalar Kanununun 14. maddesi kapsamında bankalara gönderilen “Düzeltici-iyileştirici-Kısıtlayıcı Önlemleri” içeren talimatların banka yönetim kurulu üyelerine teker teker tebliği usulü bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, bundan bilgi sahibi olmayan ve/veya bilgi sahibi olduğu şüpheli olan yönetim kurulu üyelerini sorumlu tutmak ceza hukuku açısından mümkün değildir. Zaten, Mahkememizce yukarıda belirtildiği gibi diğer yönetim kurulu üyeleri hakkında beraat kararı tesis edilmiştir. Diğer yandan, Mahkememizce anılan talimatlardan dolayı banka yönetim kurulu başkanı sanık M.C..ve dönemin genel müdürü sanık L.U..’nun sorumlu tutulması gerektiği kanaatine varılarak mahkûmiyet cihetine gidilmiştir. Banka yönetim kurulu başkanı sanık M. C.. ve banka genel müdürü sanık L.U..’nun bu talimatlardan bilgi sahibi olmadıkları hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi banka ile Hazine Müsteşarlığı arasındaki yazışmalar, dosya kapsamı ve kendilerinin tevil yollu ikrarları da bilgi sahibi bulunduklarını doğrulamaktadır.

Üçüncü olarak; Hazine Müsteşarlığının 25.10.1999/77701 ve 28.04.2000/34028 sayılı yazılarına ne gibi aykırılık teşkil ettiğinin araştırılması gerektiği yolundaki değerlendirme de dosya gerçeğiyle örtüşmemektedir. Bu talimatlara aykırılık nedeniyledir ki ayrıntıları gerekçeli kararda belirlendiği şekilde banka kaynakları, bankanın hakim hissedarı sanık M. C..ve ... Grubu ile diğer firmalara aktarılmıştır. Bu husus “Banka Parasını İhtilasen Zimmete Geçirmek” suçu ve sair şeklinde değerlendirilerek ilgili sanıklar hakkında cezalandırılma yoluna gidilmiştir ve nasıl talimatlara aykırılık yaptıkları ayrıntılı bir şekilde açıklanmıştır.

Dördüncü olarak; Yüce Yargıtay'ın bu suçtan dolayı mahkememizce haklarında beraat hükmü tesis edilen sanıklarla ilgili hükmü onamış bulunması böyle bir araştırmanın yapıldığını ve tebliğ şartının olup olmadığının tespitinin aranmadığının kabul edildiğini göstermektedir. Haklarında beraat hükmü tesis edilen sanıklarla ilgili yapılan araştırma ve değerlendirme doğru bulunurken haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanık M. C.. ve L. U..haklarında tebliğin yapılıp yapılmadığı ve talimatlara ne gibi bir aykırılık teşkil ettiğinin tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumlarının tayin ve taktiri gerektiği de mahkememizce çelişki kabul edilmiştir.

Neticeten; Yukarıdaki gerekçeler dikkate alındığında Yüce Yargıtay 7.Ceza Dairesinin bozma ilamının lV/2 deki dosya gerçeği ile örtüşmeyen bozmasına mahkememizce iştirak edilememiştir.

Nitekim, mahkeme tarafından da bu olgu kabul edilerek bilirkişi incelemesi yaptırılmış, ancak yazılı gerekçelerle itibar edilmeyen bilirkişi raporundan sonra yeni bir bilirkişi incelemesine de gerek görülmemiştir. Şu hale göre;

Neticeten; Yukarıdaki gerekçeler dikkate alındığında Yüce Yargıtay 7.Ceza Dairesinin bozma ilamının lV/2 deki dosya gerçeği ile örtüşmeyen bozmasına mahkememizce iştirak edilememiştir.

Nitekim, mahkeme tarafından da bu olgu kabul edilerek bilirkişi incelemesi yaptırılmış, ancak yazılı gerekçelerle itibar edilmeyen bilirkişi raporundan sonra yeni bir bilirkişi incelemesine de gerek görülmemiştir. Şu hale göre;

Üniversitelerden bankacılık konusunda uzmanlaşmış bir öğretim görevlisi, bir ceza hukukçusu ile bankacılık konusunda fiilen görev yaparak uzmanlaşmış bir kişiden oluşturulacak bilirkişi heyetine banka kayıtları ile ilgili tüm evrak incelettirilerek, yukarıda belirtilen tüm işlemlerin bankacılık mevzuatı ve teamüllerine uygun olup olmadığı, kredi borçlusu firmaların kullandırılan kredilerle orantılı kredibilitesinin bulunup bulunmadığı, kredi kullandırılmalarında yeterli teminat alınıp alınmadığı, geri dönen ve kapatılan kredilerin bulunup bulunmadığı, hangi eylemlerle ve ne şekilde bankanın zarara uğratıldığı ve varsa zimmet miktarı ile belgelerdeki imzaları ve yaptıkları işlemler ile görev sürelerine göre her bir sanığın ne miktarda zarardan sorumlu bulundukları konularında ayrıntılı rapor alınıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının ve varsa zimmetin değerlendirilmesi ve (2) nolu bozma nedeninde belirtilen tedbirlere aykırı eylemlerin bulunup bulunmadığı da bilirkişilere sorularak tespit ettirilmesi gerekirken Bankalar Yeminli Murakıpları tarafından düzenlenen raporlarla yetinilip bu raporlar esas alınarak TMSF tarafından hazırlanan zarar miktarı ve bu miktarda her bir sanığın sorumlu olduğu tutarları gösteren çizelgeye itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Öncelikle; Mahkememiz tarafından “içinde bir ceza hukukçusu olan Prof. Dr. Ahmet Gökçen, (5271 sayılı CMK hükümleri uyarınca Adalet Komisyona bilirkişi olarak yapmış olduğu müracaatı sonunda, bilirkişiliği kabul edilmiş, yemini yaptırılarak bilirkişi listesine ismi geçmiş bulunmaktadır) bir bankacılık konusunda uzmanlaşmış mali müşavir T. B.. ve bankacılık konusunda fiilen görev yaparak uzmanlaşmış emekli banka bölge genel müdürü M. Ç..marifetiyle bilirkişi heyeti oluşturulmuş, banka kayıtları ve tüm dosya üzerinde yaptıkları incelemelerle suça konu eylemlerin bankacılık mevzuatları ve teamüllerin uygun olup olmadığı, varsa zimmetin miktarı ve niteliğinin ve yine sanıklarca iadede bulunup bulunmadığı hususlarının tespiti” açısından 20.05.2004 günlü ara kararı uyarınca bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Bu bilirkişilerin müştereken hazırlamış olduğu, kararın 110. sayfasında özetlenip 25.10.2004 gün ve 131 sayfadan ibaret raporu dosyada mevcuttur.

İkinci olarak; Mahkememiz tarafından yukarıdaki rapora tamamen itibar edilmediği söz konusu değildir. Nitekim, kararın 149-150 sayfasında bilirkişi raporları irdelenmiş olup, hangi noktalarda bu rapora itibar edildiği açıklanmıştır. Buna göre; “… CMK’nun 63/1-son maddesindeki “Hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözülmesi olanaklı konularda bilirkişi dinlenemez.” hükmü gereğince, bilirkişilerin ve bilimsel mütalaa sunan uzmanların sunmuş oldukları rapor ve mütalaalarında belirtilen “Çözümü uzmanlığı ve özel veya teknik bilgi gerektiren haller” dışındaki açıklamalara itibar edilmemiştir” şeklinde açıkça bilirkişi ve bilimsel mütalaaların değerlendirilmesi yapılmıştır.

Üçüncü olarak; Yukarıda hukuksal değerlendirilmesi yapılan 25.10.2004 günlü bilirkişi raporu esas itibariyle suça konu olaylarla ilgili Bankalar Yeminli Murakıplarınca hazırlanan raporların tekrarından ibarettir. Bilirkişi raporu ve Bankalar Yeminli Murakıp raporlarındaki çözümü teknik bilgi uzmanlığının ve özel teknik bilgiyi gerektiren tespitleri mahkememizce de kabul edilmiştir.

Dördüncü olarak; ; Mahkememiz tarafından bizzat yapılan inceleme ve değerlendirme esasen yukarıdaki tespitler ışığında yapılmıştır. Şöyle ki; mahkememiz öncelikle dosyadaki tespitlere göre her bir sanığın görev sürelerini, görevlerinin başlayış ve bitiş tarihlerini, görev süresi içerisinde sorumlulukları bulunan kredi tahsis kararlarını, bu kredi tahsis kararlarından hangilerinin bankacılık usul ve esaslarına aykırı olarak zimmet kastıyla hareket etmek suretiyle banka zararına ...Grubuna ve/veya üçüncü kişiler lehine banka kaynaklarının aktarıldığı, sorumlu oldukları bu kredi tahsis kararları ile bankadan çıkan para miktarını ve görev tanımı ve kapsamı doğrultusunda her bir sanığın sorumlu olduğu zimmet miktarı tespit edilmiştir. Bu tespit uzmanlığı ve özel teknik bilgiyi gerektiren bir tespit olmayıp, tamamen Bankalar Yeminli Murakıplarının raporlarındaki ve bilirkişilerin raporlarındaki tespitlerden onların yorumlanması suretiyle yola çıkarak yapılan toplamadan ibarettir. Bu husus kararın 145-146 sayfalarında ayrıntılı şekilde belirtilmiştir.

Beşinci olarak; Mahkememiz tarafından aynı dosyadaki delillerle ve yine aynı bilirkişi incelemesi raporu ve diğer belgelerle bir kısım sanıklar hakkında üzerlerine atılı "Banka Parasını Zimmete Geçirmek" suçundan beraatlarına ilişkin karar Yüce Yargıtay 7.Ceza Dairesince onanmış bulunmaktadır. Aynı delillerle beraat kararlarına ilişkin itirazlar onanmak suretiyle reddedildiği halde aynı delillerle haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanık M. C.. ve arkadaşlarının mahkûmiyet hükümlerine ilişkin itirazın kabul edilerek hükmün bozulması çelişki oluşturmaktadır. Mahkememiz tarafından haklarında mahkûmiyet hükmü verilen sanıklarla ilgili hükmün de yine aynı delillerle haklarında beraat hükmü verilen diğer sanıklarla birlikte onanması gerektiği kanaatine varılmıştır.

Altıncı olarak; CMUK 254. maddesinde; “ Mahkemeler irad ve ikame edilen delillerin duruşmadan ve tahkikattan edineceği kanata göre takdir eder” hükmü ve CMK’nun 217/1. maddesinde ise; “Hakim kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hakimin vicdani kanaatiyle serbestçe takdir edilir” hükmü uyarınca, mahkememiz tarafından duruşmaya getirilen ve huzurda tartışılan tüm deliller ile bu delillerin vicdani kanaatimizce ve serbestçe takdir edilmesi sonucunda haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanıkların hükme esas suçları işlediği sübuta erdiğinden ilgili kararlar oluşturulmuştur. Mahkememiz yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle suça konu olayın sübutunu değerlendirmeyi gereksiz görmektedir. Dosyadaki tüm bilgi ve belgelerle haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanıkların üzerlerine atılı suçları işledikleri yolunda tam bir vicdanı kanaat sahibidir. Aksine davranış yargılamayı uzatabileceği gibi bir kısım sanıkların bu uzatmadan istifade ile haklarında açılan kamu davasının zaman aşımı nedeniyle sanık Y. M.D.. de olduğu gibi zaman aşımına uğrama tehlikesiyle karşılaşacağı da açıktır.

Neticeten; Sanıkları sorgulayan, tanıkları dinleyen delillerle doğrudan temas eden ve yargılamayı uzunca bir süre yürüten Mahkememiz, anılan hükmünü "Gerekçeli kararın 46-146 sayfaları arasında özetlenen irat edilen tüm delilleri serbestçe taktir ederek, duruşmadan ve kovuşturmadan elde ettiği vicdanı kanaatle" haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerinden bu sanıkların cezalandırılmaları yoluna gitmiştir. Yukarıda belirtilen nedenlerle yeniden bilirkişi incelemesi gereksiz görülmektedir. Böylece, yukarıdaki gerekçeler dikkate alındığında Yüce Yargıtay 7.Ceza Dairesinin bozma ilamının lV/2 deki dosya gerçeği ile örtüşmeyen bozmasına mahkememizce iştirak edilememiştir.

Kabul ve uygulamaya göre de;

IV-4. TCK’nun 59. maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası sonucu sanıklar M. C.., A. K.. ve S. S..'a hükmolunan adli para cezalarının eksik tayini,

IV-5-SanıkS. S.. hakkında yurt dışına çıkış yasağının 22.02.2005 günlü oturumda kaldırıldığı ve yeniden yasaklama da getirilmediği halde hükümle birlikte yurt dışına çıkış yasağının devamına karar verilmesi,

IV-6-Davaya katılan gerçek kişi bulunmadığı halde müdahil gerçek kişiler lehine vekâlet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı ve

IV-7-Hükümden sonra 01.11.2005 gün ve 25983 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 168. maddesi ile 4389 Sayılı Bankalar Kanunu yürürlükten kaldırılmış olup 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi uyarınca lehe olan yasa belirlenip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının taktir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması",

IV-6-Davaya katılan gerçek kişi bulunmadığı halde müdahil gerçek kişiler lehine vekâlet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı ve

IV-7-Hükümden sonra 01.11.2005 gün ve 25983 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 168. maddesi ile 4389 Sayılı Bankalar Kanunu yürürlükten kaldırılmış olup 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi uyarınca lehe olan yasa belirlenip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının taktir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması",

IV-4’deki TCK’nun 59. maddesinin bazı sanıklar hakkında hesap hatası sonucu eksik tayini Yüce Yargıtay 7. Ceza Dairesince düzeltilebilecek nitelikte bulunmakla birlikte hesap hatası yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyecek şekilde giderilmiştir.

IV-5’deki sanık S. S..’un yurtdışı çıkış yasağı kaldırılmış olmasına rağmen kararda yurtdışı çıkış yasağının devamına karar verilmiş olması hukukça herhangi bir sonuç doğurucu nitelik arz etmediği gibi yeniden yargılamayı de gerektirmediğinden kararın bu sanıkla ilgili kısmı çıkartılmıştır.

IV-6’daki davaya katılan gerçek kişi olmadığı halde katılan gerçek kişiler lehine ücreti vekâletin hükmedilmiş bulunması da hukukça herhangi bir sonuç doğurucu nitelik arz etmediği gibi yeniden yargılamayı da gerektirmediğinden kararın bu kısmı çıkartılmıştır.

IV-7’deki bozma gerekçesine gelince; hükümden sonra 01.11.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Yasasının sanıklar lehine herhangi bir hüküm getirmediği apaçık ortadadır. 5411 sayılı Bankacılık Kanununun gerek suç tipi, gerekse ceza miktarı yönünde haklarında mahkûmiyet hükmü tesis edilen sanıklara herhangi bir iyileştirici yönü bulunmamaktadır. Şöyle ki;

Düzenleyici-İyileştirici-Kısıtlayıcı Önlemleri Almamak Suçuna İlişkin;

A- 4389 sayılı Bankalar K. 22/2. maddesi; “… Bu Kanununun 14. maddesi hükümlerine uymayan bankaların işlerini fiilen yöneten mensupları görev ve ilgilerine ve fiile katılma derecelerine göre iki milyardan beş milyar liraya kadar ağır para cezasıyla birlikte iki yıldan dört yıla kadar ağır hapis cezasıyla cezalandırılırlar. Şu kadar ki; bu fiiller bankanın yönetim ve denetimini doğrudan veya dolaylı olarak tek başına veya dolaylı olarak tek başına veya birlikte elinde bulunduran ortaklara veya bunların iştirak ve kuruluşlarına yarar sağlamak amacıyla yapıldığı takdirde ağır para cezası beş milyar liradan az olmamak üzere bu yararların beş katı olarak hükmedilir.

B- 5411 sayılı Bankacılık K. 152. maddesi; “…4389 sayılı Bankalar Kanununun 14. maddesine göre kurum veya kurumca alınması istenen önlemleri almayan bankaların bu önlemleri almakla yükümlü olan mensupları 2 yıldan 4 yıla kadar hapis ve 1000 günden 5000 güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.

Birinci fıkradaki belirtilen önlemleri almamak bankanın nitelikli paya sahip ortaklarına veya bunların iştirak veya kuruluşlarına yarar sağlamak amacıyla yapıldığı takdirde 4 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasına ve 10.000 güne kadar adli para cezasına hükmedilir.

Birinci fıkradaki belirtilen önlemleri almamak bankanın nitelikli paya sahip ortaklarına veya bunların iştirak veya kuruluşlarına yarar sağlamak amacıyla yapıldığı takdirde 4 yıldan 6 yıla kadar hapis cezasına ve 10.000 güne kadar adli para cezasına hükmedilir.

Banka Parasını İhtilasen Zimmete Geçirmek Suçuna İlişkin:

A- 4389 sayılı Bankalar K. 22/3-2. cümlesi; “banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları görevleri dolayısıyla kendilerine tevdii olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıkları zimmetlerine geçirirlerse altı yıldan on iki yıla kadar ağır hapis cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkûm edilir. Bu fıkrada gösterilen suç bankayı aldatacak ve fiilen açığa çıkmasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmiş ise faile on iki yıldan aşağı olmamak üzere ağır hapis veya meydana gelen zararın üç katı kadar ağır para cezası verilir. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece re’sen ödettirilmesine hükmolunur. Zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise 1/3 oranında indirilir.

B- 5411 sayılı Bankacılık K. 160/2. maddesi; “Suçun, zimmetin açığa çıkmasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi halinde faile on iki yıldan az olmamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir. Ancak adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece re’sen ödettirilmesine hükmolunur. Zimmetine geçirilen para veya para yerine geçen evrak ve senetlerin veya diğer malların aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tazmin edilmesi halinde verilecek ceza hükümden önce gerçekleşmesi halinde 1/3 oranında indirilir.

Yukarıda görüldüğü gibi, 5411 sayılı Bankacılık Kanununun her iki suç açısından da sanıklar lehine hiçbir hüküm getirmediği ortadır. Bu nedenle mahkememiz önceki kararında direnmiştir…” şeklindeki açıklama ile;

a) Önceki hükümlerde direnilmiş,

b)“Uygulamaya göre kaydıyla” yapılan bozma nedenlerine uyulmak suretiyle;

1-Sanık M. C.. hakkında sair mahkumiyetleri yanında, 4389 sayılı Yasanın 22/3. maddesinden verilen sonuç para cezası “103.580.000”YTL ye,

2-Sanık S. S.. hakkında sair mahkumiyetleri yanında, 4389 sayılı Yasanın 22/3. maddesinden verilen sonuç para cezası “10.568.333”YTL ye çıkartılmış,

3-Sanık A. K..hakkında sair mahkumiyetleri yanında aynı suç nedeniyle 4789 sayılı Yasanın 22/3. maddesince verilen sonuç para cezası ise; “102.431.666”YTL ye indirilmiştir.

Daire bozma kararından önce 4389 sayılı Yasanın 22/2. maddesine mümas suç nedeniyle haklarında beraat kararı verilmiş olan sanıklar A.K.., Me.T.., T. C.., Y. G.., A. C.., S. S.. ve M.A..hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır.

Bunun dışında temyiz davasına konu edilen dokuz sanık hakkındaki tüm hükümler bozmadan öncekilerle aynıdır.