muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/162, Karar No: 2023/1914, Tarih: 04.04.2023

3. Katılan ... Kalkan aşamalardaki beyanlarında "... benim üvey babam olur, ... de öz annemdir, o dönem İskenderun da aynı evde yaşıyorduk, ... ve İrem benim kardeşlerimdir. küçük kardeşim ...'e üvey babam devamlı vuruyordu. Beni de bir kaç kez yumrukla dövdü. Yine bir gün sabah salondan ağlama sesi geldi, ...'ün sesiydi, gittiğimizde ...'ün işaret parmağının tırnağı çekilmişti ve ağlıyordu, üvey babamın elinde de pense vardı, üvey babama sorduğumuzda yanlışlıkla çektiğini söyledi. ... üvey babamın göğüslerini pense ile çektiğini söyledi. Ancak korktuğu için anlatamıyordu. Sorduğumuzda bir şey yok diyerek kız kardeşim tedirgin cevap veriyordu. Kız kardeşim ... bu şekilde korkutulduğu ve dövüldüğü için sık sık altını ıslatıyordu. ...'e devamlı küçük acı biber veriyordu, bunları yiyeceksin diyordu, bu olaylar annemin gözü önünde oldu. Annemin herhangi bir şekilde uyardığını görmedim. Annemin bana ve ...'e vurduğu oldu, daha çok ...'e vuruyordu, ... çalıştığı için ona vurmuyorlardı. ... işten gece bir gün geç gelmişti üvey babam ...'u dövdü sadece ben bu olayı hatırlıyorum. Üvey babam küçük kardeşimi tuvalete göndermediği için altına yapıyordu. Hatta büyük tuvaletini de bir kez yaptı. Bu eylemlerini üvey babam ve annemin bu tür davranışlarından sonra gerçekleştirdi, üvey babam ...'ü yine bir gün yaz günüydü üzerinde bir şey yokken altındaki kilot ile çıplak betona yatırdı, bu şekilde uyumasını istedi, annem ve üvey babamdan şikayetçiyim, davalara katılmak isterim" şeklinde beyanda bulunmuştur.

4. Katılan ... hakkında düzenlenmiş İskenderun Devlet Hastanesinin 08.10.2012 tarih ve 55686 nolu raporunda; göğüs bölgesinde çeşitli boyutlarda künt travmaya bağlı çok sayıda ekimotik lezyonlar, vulvada ve sol inguinal bölgede geniş ekimotik lezyonlar, BTM ile giderilebileceği, hayati tehlikesinin bulunmadığının bildirilmiştir.

5. Sanık aşamalarda atılı suçu kabul etmemektedir.

6. Mahkemesince sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Oluş, tüm dosya kapsamı, katılan çocuk ve kardeşlerinin üvey baba olan sanığın katılan çocuğa eziyet ettiğine dair aşamalardaki ve birbirleriyle uyumlu beyanları, bu beyanların sağlıklı olduğuna dair pedagog görüşü ile beyanları doğrulayan doktor raporları, polis tutanakları ve bozma ilamı birlikte değerlendirildiğinde; İskenderun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2022 tarih, 2020/254 Esas ve 2022/705 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskenderun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2022 tarih, 2020/254 Esas ve 2022/705 Karar sayılı kararında katılanlar vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3068, Karar No: 2014/8788, Tarih: 15.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/3068 E.  ,  2014/8788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 9. İş Mahkemesi

Tarihi :30.12.2013

No :2013/314-2013/759

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 01.08.2011 – 12.02.2013 tarihleri arasında, davalılardan Y.T.'e ait ticari takside şoför olarak çalışmalarının tespitini istemiş, davalı tarafından, kira ilişkisinin bulunduğu yönünde savunma yapılmış, mahkemece; taraflar arasındaki ilişki, hizmet akdi olarak değerlendirilerek, istem gibi kabul kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacının davalıya ait ticari takside çalıştığı hususu ihtilaflı olmayıp, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdi, ya da, hasılat kirası olup olmadığı hususunun çözümlenmesi gerekmektedir.

Hasılat kirası; Borçlar Kanununun 270-298 maddelerinde düzenlenmiş olup, hasılat veren bir mal veya hakkın semerelerinden yararlanılmak ve işletmek üzere bir bedel karşılığında kiralayan tarafından kiracıya devredilmesinin taahhüt edilmesidir. Bir başka ifadeyle, hasılat kirasında kiralayan hasılat getiren bir malı, ya da, hakkı, kiracının bu malın semeresinden yararlanmasını da içerecek şekilde kiralamaktadır. Hasılat kirasının konusunu, hasılat getiren bir taşınır veya taşınmaz, yahut bir ticari işletme veya hak oluşturabilir. (Doç. Dr. Hüseyin Altaş, Hasılat ve şirket kirası, Yetkin Yayınları 2009, sayfa:73) Hasılat kirasında kiracı, kiralanan şeyi işletmekle yükümlüdür.

Borçlar Kanununda, hasılat kirasının geçerliliği herhangi bir biçim koşuluna bağlanmamış, yine, süresi ile ilgili bir düzenleme yer almamıştır. Ancak, anılan Yasanın 285. maddesine göre, süre konusunda sözleşme veya mahalli adette aksine bir hüküm belirlenmemişse, iki taraftan her biri en aşağı altı aylık bir ihbar sürecine uyarak sözleşmeyi feshedebilir. Bu hükmün mefhumu muhalifinden hasılat kiralarının minimum altı aylık sürelerle yapılabileceğini söylemek yanlış olmaz. Yine, Borçlar Kanununun 287.maddesinde düzenlenen zımni yenilemenin hasılat kirasında bir yıl olması nedeniyle, bu sözleşmelerin bir yıllık sürelere tabi olduğu da söylenebilir. Ancak, günün sosyolojik ve teknolojik gelişimine göre, daha kısa süreli hasılat kiraları da mümkün olabilecektir.

Uyuşmazlığın çözümünde davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun Yasa'nın 86/9. maddesinin irdelenmesinde ve hukuki niteliği ile ispat koşulları üzerinde durulmasında yarar vardır.

Uyuşmazlığın çözümünde davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun Yasa'nın 86/9. maddesinin irdelenmesinde ve hukuki niteliği ile ispat koşulları üzerinde durulmasında yarar vardır.

Anayasa’nın 12. maddesine göre; “Herkes kişiliğine bağlı, dokunulmaz devredilmez, vazgeçilmez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir.”. Sosyal güvenlik hakkı, bireylerin geleceğe güvenle bakmalarını sağlayan bir insan hakkıdır. Aynı zamanda “sosyal güvenlik, sosyal hukuk devleti içerisinde yer alan ve bu ilkeyi oluşturan temel kavramlardan birisidir”. Bu esası göz önüne alan anayasa koyucu “Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler” başlığı altında sosyal güvenlik hakkını da düzenlemiş ve 60’ncı madde ile “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar” hükmünü getirmiştir. Bu iki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sosyal güvenlik hakkının kişiye sıkı sıkıya bağlı dokunulmaz ve vazgeçilemez bir hak olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasa'nın 7. maddesinde de bu ilke benimsenerek, sigorta hak ve yükümlülüklerinin 4. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılanlar için çalışmaya başladıkları tarihten itibaren başlayacağı, yine aynı Yasa'nın 92. maddesinde sigortalılığın zorunlu oluşu ve Yasada yer alan sigorta hak ve yükümlülüklerini ortadan kaldırmak, azaltmak, vazgeçmek veya başkasına devretmek için sözleşmelere konulan hükümler geçersiz olacağı düzenlenmiştir. Bu haliyle sigortalı olmak, kişi bakımından sadece bir hak olmayıp aynı zamanda bir yükümlülüktür.

Gerek (Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu anlamında gerekse, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu anlamında sigortalı niteliğini kazanmanın koşulları başlıca üç başlık altında toplanmaktadır.Bunlar: a) Çalışma ilişkisinin kural olarak hizmet akdine dayanması, b) işin işverene ait yerde yapılması, c) çalışanın mülga 506 sayılı Kanunun 3.maddesinde, 5510 sayılı Kanunun ise 6. maddesinde belirtilen istisnalardan olmaması şeklinde sıralanabilir. 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesine ve 506 sayılı Kanuna göre sigortalı olabilmek için bu koşulların bir arada bulunması zorunludur.

İşçi ve sigortalı kavramlarının tanımında hizmet sözleşmesinden hareket edilmekteyse de yürürlükten kaldırılan 1475 sayılı İş Kanunu ile (Mülga) 506 sayılı Kanun'da bu sözleşmenin tanımına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinde, hizmet akdinin 22/4/1926 tarihli ve 818 sayılı Borçlar Kanununda tanımlanan hizmet akdini ve iş mevzuatında tanımlanan iş sözleşmesini veya hizmet akdini ifade ettiği düzenlemesine yer verilmiştir. Yürürlükteki 4857 sayılı İş Kanununun 8.maddesinde ise, “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir.” tanımlaması yapılmıştır. Belirtmek gerekirse, 4857 sayılı İş Kanununda “Hizmet akdi” sözcüğü terkedilmiş, yerine “İş sözleşmesi” ifadesi kullanılmıştır.

Borçlar Kanunu’nun 313/1 maddesinde, hizmet sözleşmesi; “Hizmet akdi, bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanımda sadece hizmet ve ücret unsurları belirginken, 4857 sayılı yeni İş Kanununda, daha önce Anayasa Mahkemesi ve öğretinin de kabul ettiği gibi “bağımlılık” unsuruna da yer verilmiştir.

Hizmet sözleşmesi her şeyden önce bir iş görme edimini zorunlu kılar. Bu sözleşmeyle sigortalıya yüklenen borç, işveren yararına bir iş görmek, hizmet sunmaktır. Ücret, BK m. 313 anlamında hizmet akdini oluşturan unsurlardandır ve bu unsurun yokluğu durumunda çalışma ya vekalet sözleşmesine, ya da bir sözleşme ilişkisi bulunmaksızın hatır, yardım, dayanışma, arkadaşlık gibi bir nedene dayanmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 6/a, 7/a, 82/2-3. maddeleri hükümlerinde de açıkça görüleceği üzere sigortalılık niteliği için ücret zorunlu unsur değildir. Bilindiği gibi çalıştırılanlar, işe alınmalarıyla sigortalı olurlar ( 5510 SK. m.7/a). maddenin “çalıştırılanlar” sözüne yer verip, aksine, hizmet akdi ile çalıştırılanlar ifadesine yer vermemesi karşısında, zaman ve bağımlılık koşulu gerçekleşmiş ise, ücret koşulu gerçekleşmese de, kişi, sigortalı sayılmalıdır.

5510 sayılı Kanununun 82/2. maddesinde günlük kazanç sınırları düzenlenirken “ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır.” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenlemenin gerekçesinde, maddenin, ücretsiz çalışanların prim kesintilerinin belirlenmesi amacıyla kaleme alınmış olduğu belirtilmektedir. 5510 sayılı Kanunda hizmet akdine dayalı çalışmanın ücretsiz de olabileceğinden söz edilmesinin nedenine gelince, Kanunun sistematiği dikkate alındığında, yasa koyucunun, Sosyal Sigortalar Kanunu bakımından ücreti hizmet akdinin zorunlu bir unsuru olarak öngörmediği, bu anlamda, 5510 sayılı Kanunda anılan hizmet akdinin, Borçlar Kanununda tanımlanan şekliyle hizmet akdine göre özellikler gösteren bir (hizmet) sözleşme biçimi olduğu söylenebilir.

Konu, doktrinde de ele alınmış ve ücret almadan yapılan çalışmaların da sigorta kapsamına alınması gerektiği genel olarak kabul görmüştür. Diğer unsur olan bağımlılık ve bu kapsamda ele alınması gereken zaman unsuru, hizmet akdinin ayırt edici özellikleridir.

Bağımlılık, iş ve sosyal güvenlik hukuku uygulamasında temel bir ilke olup, bu unsur, hizmetini işverenin gözetimi ve yönetimi altında yapmayı ifade eder. Ne var ki, iş hukukunun dinamik yapısı, ortaya çıkan atipik iş ilişkileri, yeni istihdam modelleri, bu unsurun ele alınmasında her somut olayın niteliğinin göz önünde bulundurulmasını zorunlu kılmaktadır. Bazı durumlarda, taraflar arasında sıkı bir bağımlılık ilişkisi bulunmasa da, işverenin iş organizasyonu içinde yer alınmaktaysa, bu unsurun varlığının kabulü gerekecektir. Önemli yön, işverenin her an denetim ve buyurma yetkisini kullanabilecek olması, çalışanın, edimi ile ilgili buyruklara uyma dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte teknik ve hukuki bir bağımlılığın bulunmasıdır. Genel anlamda bağımlı çalışma, işverenin belirleyeceği yerde ve zamanda, işverence sağlanacak teknik destek ve işverenin denetim ve gözetiminde yapılan çalışmadır. İşverenin yönetim (talimat verme) hakkı karşısında işçinin talimatlara uyma (itaat) borcu yer alır. Bir işin görülmesi süreci içinde işçinin faaliyeti, çalışma şekli, yeri, zamanı ve işyerindeki davranışları düzenleyen talimatlar veren işveren onu kişisel bağımlılığı altında tutar. Bu sözleşmede varolan otorite/bağımlılık ilişkisi taraflar arasında kaçınılmaz olarak bir hukuki hiyerarşi yaratır. Bu nedenle iş akdinde bağımlılık hem işçinin kişiliğini ilgilendirmekte hem de bir hukuki bağımlılık niteliği taşımaktadır.

Uygulamada ticari taksi sahiplerinin taksi plâkalarını altı ay veya bir yıllığına kiraya verdikleri, ticari taksinin işletilmesinin tamamen aracı kiralayan kişiye bıraktıkları görülmektedir. Bu durumda taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğunda kuşku yoktur. Bir diğer uygulama ise, taksi sahibi esas olarak kendisi çalışmakta, günün belli bir diliminde (12 saatliğine veya 24 saatliğine) aracı başka bir şoföre tahsis etmektedir. Bunun karşılığında, elde edilen gelir ne olursa olsun sabit bir miktar taksi sahibine ödenmekte veya taraflar arasındaki güven ilişkisinin niteliğine göre elde edilen gelirin belli bir oranı ticari taksi sahibine verilmektedir. Bu durumda, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası mı, yoksa bağımlılık, zaman ve ücret unsurunu içerecek şekilde hizmet akdi mi olduğu hususu uyuşmazlık konusudur. Dairemizin ve 9. Hukuk Dairesi (19.06.2006 tarih ve 2006/13004 E. 2006/17679 K.)'nin içtihatlarına göre, ikinci uygulamadaki gibi çalışan şoförlerin çalışmaları, hizmet akdine dayalı çalışma olarak nitelendirilmiştir. Zira, hasılat kirasının unsurlarını taşıyacak nitelikte taksinin işletilmesi tamamen şoföre bırakılmamakta, zorunlu nedenlerle, taksi sahibinin devamlı olarak çalışmasının fiilen imkansız olması nedeniyle, kısa bir süre için tahsis edilmektedir. İşverenin vardiyalı çalışmayı düzenleme yetkisinin bulunması ve yazılı bir kira sözleşmesinin bulunmaması nedeniyle taraflar arasında bağımlılık ilişkisinin varlığı kabul edilmekte, aksinin bunu iddia eden tarafından, yeterli delillerle ispatlanması gerekmektedir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, mahkemece; somut olayın özelliklerinin irdelenmesi, taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirasına mı, yoksa hizmet akdine mi dayalı olduğunun belirlenmesi, hizmet akdinin varlığının tespiti halinde, şimdiki gibi sigortalı hizmetin tespitine karar verilmesi, aksi takdirde ise davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, sıralanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalı Y.. T..'e iadesine, 15.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2935, Karar No: 2013/2546, Tarih: 14.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/2935 E.  ,  2013/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/02/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Basın Hukukunun en temel ilkesine göre "Basın özgürdür." Modern ve demokratik dünyada basın özgürlüğü devletlerin ve toplumların en benimsenmiş ve en vazgeçilmez kurallarından biridir. Bunun böyle olmasının asıl nedeni basının kamusal hizmet görmesidir. Basının kamusal hizmeti özellikle kamusal tasarruflar, devlet yönetimi ve her türlü güncel olayların toplum yararına takip edilmesi, diğer ifadeyle toplumsal denetimin (sivil denetimin) basın vasıtasıyla gerçekleştiriliyor olmasıdır. Bu anlamda basının işlevi haber verme hak ve görevi, eleştiri ve değerlendirme hakkından ibarettir. Basın fiziki, sosyal ve duygusal kişilik değerleri, özel hayatın gizlilik bölümüne saldırı olmaması kaydıyla, güncel olayları toplumun genel menfaatine ve saydığımız kişilik değerlerine hukuk sınırları içinde kalan ifadelerle eleştirel olarak yaklaşmalıdır. Basının sınır ihlali ise kişilik hakkının ağır veya hafif zedelenmesi şeklinde gerçekleşebilir. Bazen ihlaller olmasına rağmen toplumun menfaati açısından hukuka uygunluk da söz konusu olabilir. Böyle hallerde de saldırı gerçekleşmez.

Mahkemenin mahkumiyete esas aldığı ifadeler sert eleştiridir. Mahkumiyet gerektirmez. Bu nedenle çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 14/02/2013
Yargıtay — Esas No: 2024/964, Karar No: 2024/1973, Tarih: 11.03.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/964 E.  ,  2024/1973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/350 E., 2022/329 K.

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı Mahkemece, bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; Rize ili, ... ilçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 1995 yılındaki kadastro çalışmaları sırasında aktif dere yatağı olması nedeniyle tespit harici bırakıldıktan sonra 19.04.2006 tarihinde idari yoldan 226 ada 53 parsel sayısıyla 88.403,78 m2 yüz ölçümlü çakıllık vasfıyla, daha sonra ifraz edilerek 226 ada 59 parsel sayısı ve 24.053,71 m2 yüz ölçümüyle davalı Hazine adına tescil edilen taşınmazın bir kısmını davacıların mirasbırakanı ...nın 1970 tarihli senede istinaden ... ve ...'dan haricen tapusuz satın aldığını, davacılar mirasbırakanı ve davacıların 20 yıldan fazladır davasız ve aralıksız malik sıfatıyla ekip biçmek suretiyle kullandıklarını ileri sürerek dava konusu taşınmazın davalı adına tapu kaydının iptali ve davacı mirasçılar adına miras payları oranında tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine temsilcisi cevap dilekçesinde özetle; dava konusu yerin 1995 yılındaki kadastro çalışmaları sırasında aktif dere yatağı olduğu gerekçesiyle tespit harici bırakıldığını, 1999 yılında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü (DSİ) tarafından taşkın koruma ve dere ıslahı amaçlı istinat duvarı yapılarak dava konusu taşınmazın aktif dere yatağı özelliğini kaybetmesi üzerine 19.04.2006 tarihinde 226 ada 53 parsel sayısı ve 88.403,78 m2 yüz ölçümüyle davalı Hazine adına idari yoldan tescil edildikten sonra 226 ada 13 parsel sayılı taşınmazla birleştirildiğini, yeni oluşan parselin de 226 ada 59, 60 ve 61 parsellere bölündüğünü, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufunda olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, 13.04.2016 tarihli ve 2014/614 Esas, 2016/101 Karar sayılı karar ile; fen bilirkişisinin 10.11.2015 havale tarihli raporda (A) harfiyle gösterilen 904 m2 ve (B) harfiyle gösterilen 765,72 m2 kısımlarının davacıların dayanağı olan 01.02.1970 tarihli satış senedi kapsamında kaldığı, taşınmazın aktif dere yatağı özelliği bulunmadığı, satış tarihinden itibaren davacıların kullanımında olduğu ve davacı tarafın talebini (A) harfiyle gösterilen alanla sınırladığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 226 ada 59 parsel sayılı 24.053,71 m2 yüz ölçümlü taşınmazın davalı adına tapu kaydının iptali, 10.11.2015 havale tarihli bilirkişi raporundaki (A) harfiyle gösterilen 904 m2 yüz ölçümlü kısmın 206 ada son parsel numarası verilerek arsa vasfıyla davacılar adına ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 1991/82 Esas, 1991/69 Karar ve 2008/226 Esas, 2008/242 Karar sayılı veraset ilâmlarındaki miras payları oranında tapuya kayıt ve tesciline, 10.11.2015 havale tarihli raporda (C) harfiyle gösterilen 7.68 m2'lik kısmın 226 adanın son parsel numarası verilerek arsa vasfıyla davalı Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, 226 ada 59 parsel sayılı taşınmazın 23.142,03 m2 olarak tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16 Hukuk Dairesinin 23.09.2020 tarih ve 2020/2483 Esas, 2020/3295 Karar sayılı kararı ile; dava konusu taşınmazın zilyetlikle edinme koşullarının, taşkın koruma duvarının yapıldığı 1999 yılı ile dava konusu taşınmazın idari yoldan davalı Hazine adına tescilinin yapıldığı 2006 tarihleri arasında aranması gerektiğini, 1999 ilâ 2006 yılları arasında 20 yıllık zilyetlik şartının sağlanmadığı ve davanın reddi gerektiği gerekçesiyle Mahkemenin 13.04.2016 tarihli ve 2014/614 Esas, 2016/101 Karar sayılı kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 09.11.2022 tarihli ve 2022/350 Esas, 2022/329 Karar sayılı kararı ile; bozma ilâmına uyularak jeoloji, inşaat ve ziraat mühendisi bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın Fırtına deresi vadisi yatağında derenin alüvyonuyla kaplı olduğu, bazen dere taşkınına maruz kaldığı, DSİ'nin yaptığı taş tahkimatı ile aktif dere taşkını dışında kaldığı, taşınmaz sınırlarında çalılık bulunduğu, kısmen sebze ekimi olduğu, taşınmazın akarsu yatağına yakın yükseltileri eşit olduğu, kadimden beri akarsu taşmalarına maruz kaldığı, kum çakıl birikintileri olduğu, arazi sahipleri tarafından başka yerden toprak taşınarak tarım arazisi hâline getirildiği, dava konusu taşınmazı dere taşkın alanı dışına çıkaran tahkimatın yapıldığı 1999 tarihinden, idari yoldan davalı Hazine adına tescil edildiği 2006 yılına kadar davacılar lehine 20 yıllık zilyetlikle iktisap şartları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran