muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13155, Karar No: 2014/4825, Tarih: 13.03.2014

.../...

-2-

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sözleşmenin 4. maddesi ile üstlendiği 400.000 TL. sermaye koyma borcunu zamanında ödemediği, dolayısıyla sözleşmeye aykırı davranan tarafın öncelikle davacı olduğu, filmin yapımı için davacı tarafından ödenmesi gereken 400.000 TL'nin kararlaştırılan sürede ödenmemesi nedeniyle filmin yapım sürecinin bundan önemli ölçüde etkilendiği, kendi edimini yerine getirmeyen davacı şirketin filmin adı konusunda talepte bulunamayacağı, kaldı ki filmin adının yapım süreci tamamlandıktan sonra gösterim aşamasında da belirlenebileceği, oyuncu kadrosu konusunda sözleşmede her hangi bir açık hükmün bulunmadığı, davacının sözleşmeyi feshinin haklı olmadığı, sözleşmeye aykırı davranan tarafın diğer taraftan cezai şart talep edemeyeceği, filmin zarar ettiği ve bu zararın da adi ortaklığın ortakları arasında paylaştırılması gerektiği, dolayısıyla davacının davalıdan sözleşmenin başlangıcında ödediği 120.300 TL'yi de ortaya çıkan zarar nedeniyle geri istemesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/228, Karar No: 2015/12847, Tarih: 17.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/228 E.  ,  2015/12847 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sinop Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2014

NUMARASI : 2014/14-2014/17

DAVACILAR : A.. İ.. - B.. K..

DAVALILAR : Hazine - Orman Yönetimi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Sarnıç köyü 162 ada 2 parsel sayılı 51.255 m² yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliğiyle Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacıların, zilyet oldukları iddiasıyla açtıkları davanın kısmen kabulü yolunda verilen karar, Dairenin 06.07.2006 tarihli ve 8124 ve 10215 sayılı kararıyla "Bilirkişi raporundaki işaretlemenin yetersiz olduğu"ndan sözedilerek bozulmuş, bozma kararına uyulduktan sonra mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin (A) harfi ile işaretli 10.124 m² ve (B) harfi ile işaretli 7977 m² yüzölçümündeki bölümlerinin davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından hüküm temyiz edilmekle, bu kez Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/03/2011 tarihli ve 2010/16807 E. – 2011/3099 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; [Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra yeniden yapılan keşif sonucunda, uzman bilirkişi tarafından 1959 yılı memleket haritası ve bunun yapımında esas alınan 1950 yılı hava fotoğraflarına göre, çekişmeli taşınmazın (A) ve (B) harfleri ile işaretli toplam 18102 m² yüzölçümündeki bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlenerek bu bölümün davacılar adına tesciline karar verilmiş ise de, önceki kararda toplam 15437 m² yerin orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle bu bölümün davacılar adına tescili yolunda karar verilmiş ve bu karar yalnızca davalı Hazine tarafından temyiz edilmiş, davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmemiştir. Bu durumda, bozma kararına uyulmakla, davalılar yararına usûlî kazanılmış hak oluşur. Mahkemece artık önceki hükümde orman olmadığı belirlenen 15437 m²'den daha fazlasının davacılar adına tesciline karar verilemez.

Kaldı ki; kabule göre de çekişmeli taşınmazın (A) ve (B) harfleri ile işaretli bölümleri dışında kalan bölümleri hakkında hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece önceki keşiflerde görev almayan uzman bilirkişilerle yeniden yapılacak keşifte, 1959 yılı memleket haritası ile kadastro paftasının ölçekleri eşitlenerek, geniş çevreyi gösterir şekilde birbiri üzerine aplike edilmeli, çekişmeli taşınmazın orman sayılan ve orman sayılmayan bölümleri ayrı ayrı belirlenmeli, koyu rengin hangi tarım ya da orman bitkisini temsil ettiği, rumuzlarıyla birlikte raporda gösterilmeli, sınırdaki 18 ve 72 sayılı parsellerin davalı olduğu anlaşıldığından, bunlara ilişkin dava dosyaları, kesinleşip tapuya tescil edilmişlerse tapu kayıtları getirtilmeli, böylece taşınmazın orman sayılan yerlerden ya da 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesine göre orman içi açıklık olup olmadığı belirlenmeli, taşınmazın öncesi itibariyle orman veya orman içi açıklık niteliğinde olmadığının belirlenmesi halinde ise, davalılar yararına

oluşan usûlî kazanılmış hak dikkate alınarak, 15437 m² yüzölçümlü yerden daha fazlasının davacılar adına tapuya tesciline karar verilemeyeceği gözönünde bulundurulmalı, kadastro hâkiminin düzenli sicil oluşturma görevi bulunduğundan, davacılar adına tescile karar verilen yer dışında kalan yerin de kim adına hangi nitelikle tescil edileceği hüküm altına alınması] gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davacı A.. İ.. yönünden açılan davanın kısmen kabul kısmen reddine, Gerze ilçesi, Sarnıç köyünde kain 162 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile ekli krokide (B) harfi ile işaretli 8871,50 m²'lik kısmın taşınmazdan ifraz edilerek aynı ada son parsel numarası verilmek üzere tarla vasfı ile davacı A.. İ.. adına tapuya tesciline, fazlaya yönelik istemin reddine,

Birleştirilen dosya davacısı B.. K.. yönünden açılan davanın kabulü ile davaya konu 162 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile bu defa birleştirilen 2005/30 Esas sayılı dava dosyası yönünden hazırlanan ormancı bilirkişi heyet raporuna ekli müşterek krokide (B) harfi ile işaretlenen 6566,97 m²'lik kısmının taşınmazdan ifraz edilerek aynı ada son parsel numarası verilmek sureti ile tarla vasfıyla davacı B.. K.. adına tapuya tesciline,

Davacılar adına tescil edilen davaya konu kısımlar haricinde bakiye kalan 35.817,11 m²'lik taşınmaz kesiminin yine 162 ada 2 sayılı parsel adı ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz incelemesi üzerine yerel mahkeme hükmü Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14/11/2013 tarih ve 2013/5539 - 10158 Esas ve Karar sayılı ilâmı ile bozulmuştur.

Davacılar adına tescil edilen davaya konu kısımlar haricinde bakiye kalan 35.817,11 m²'lik taşınmaz kesiminin yine 162 ada 2 sayılı parsel adı ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz incelemesi üzerine yerel mahkeme hükmü Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14/11/2013 tarih ve 2013/5539 - 10158 Esas ve Karar sayılı ilâmı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; “Mahkemece bozma kararına uyularak bozma kararı doğrultusunda yapılan araştırma ve alınan uzman bilirkişi kurulunun 05/12/2012 havale tarihli ek raporunda çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 6546,89 m², (B1) harfi ile gösterilen 2590,22 m² ve (B) harfi ile gösterilen 4015,23 m² yüzölçümündeki bölümlerinin orman sayılmayan yerlerden olduğu, davacı gerçek kişilerin zilyetliklerinde bulunan yerlerden olduğu, taşınmazların bitişiğinde bulunan karayolunun eski tarihli memleket haritasında da aynı şekilde görünmesi sebebiyle 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi gereğince taşınmazın orman bütünlüğünü bozmayacağı anlaşılmakla, çekişmeli taşınmazın (A), (B) ve (B1) harfi ile gösterilen bölümlerine yönelik davacı gerçek kişilerin davalarının kabulüne, kalan kısımlar yönünden davanın reddine ve tesbit gibi tescile karar verilmesi gerekirken, bozma kararına yanlış anlam yüklenerek yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.” denilmiştir.

Mahkemece bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacıların davasının kısmen kabulü ile,

-Sarnıç köyü 162 ada 2 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişilerin 05/12/2012 havale tarihli ek raporlarına ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 6546,89 m2'lik kısmı yönünden düzenlenen kadastro tutanaklarının iptali ile, bu kısmın orman tahdit alanı dışına çıkartılarak, davacı A.. İ.. adına tapuya kayıt ve tesciline,

-05/12/2012 havale tarihli ek raporda (B1) harfi ile gösterilen 2590,22 m2'lik ve (B) harfi ile gösterilen 4015,23 m2'lik yüzölçümlü bölümlere yönelik düzenlenen kadastro tutanaklarının iptali ile bu yerlerin orman tahdit alanı dışına çıkartılarak, davacı B.. K.. adına tapuya kayıt ve tesciline,

-Dava konusu Gerze ilçesi, Sarnıç köyü 162 ada 2 parselin bu yerlerden geriye kalan 38103,24 m2'lik kısmı yönünden davanın reddi ile bu yerin tespit gibi orman olarak Hazine adına sınırlandırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre, mahkemece davacı gerçek kişilerin davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; mahkemece kurulan hükmün 1. bendinin 2. ve 3. paragrafında kadastro tutanaklarının iptaline denmiş olması ile 4. paragrafında taşınmazın orman olarak Hazine adına sınırlandırılmasına karar verilmiş olması, yine davalı Hazine harçtan muaf olduğu halde hükmün 2. bendinin 4. paragrafında davalı Hazine aleyhine karar ve ilâm harcına hükmedilmiş olması doğru değil ise de, anılan hususlar hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hüküm fıkrasının 1. bendinin 2. ve 3. paragrafında yer alan “kadastro tutanaklarının iptali ile” ibaresi kaldırılarak, bunun yerine, “kadastro tespitinin iptali ile” ibaresinin yazılması suretiyle, 4. parargrafında yer alan “tespit gibi orman olarak Hazine adına sınırlandırılmasına” ibaresinin kaldırılarak, bunun yerine “tespit gibi tesciline” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine, yine hüküm fıkrasının 2. bendinin 1. paragrafında yer elan “Karar ve ilâm harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline” ibaresinin hükümden çıkarılarak bunun yerine “Karar ve ilâm harcının davalı Orman Yönetiminden tahsiline” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 17/12/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12860, Karar No: 2025/4748, Tarih: 12.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12860 E.  ,  2025/4748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/24 E., 2021/1966 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; kararın gerekçesiz olduğuna, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, ihbarcı şahsın tanık olarak dinlenilmediğine, etkin bir soruşturma yapılmadığına, paylaşımları sanığın yapmadığına, paylaşımların eleştiri ve tepki ve ifade özgürlüğü kapsamında olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır.

Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)