muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2442, Karar No: 2023/6637, Tarih: 22.11.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro çalışmaları sonucu tespit harici bırakılan taşınmazın tapuya tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü, 16 ncı ve 17 nci maddeleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713 üncü maddesinin birinci fıkrası,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması HMK'nin 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nin 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.11.2023 tarihinde kesin ol...oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7375, Karar No: 2012/22948, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/7375 E.  ,  2012/22948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2007 tarih ve 2007/110 Esas, 2007/718 sayılı kararı hükümlünün bizzat kendisine 13.11.2008 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen temyiz edilmeyerek kesinleştiği, kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık bulunması nedeniyle kanun yararına bozma yoluna gidildiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18.02.2009 tarih ve 2009/1825/9477 sayılı yazısı ile “kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık bulunduğu takdirde, kısa karara itibar edileceği ve meselenin mahallinde düzeltilebileceği” gerekçesi ile kanun yararına bozma yoluna gidilmemesi üzerine, mahkemece verilen 08.06.2009 tarih ve 2007/110 Esas, 2007/718 sayılı Ek kararın hükümlünün bizzat kendisine cezaevinde 25.12.2009 tarihinde tebliğ edildiği, bir haftalık sürenin son gününün 01.01.2010 tarihi olup, resmi tatil günü olması ve hükümlünün dilekçesini takip eden ilk iş günü olan 04.01.2010 tarihinde verdiği anlaşıldığından, dilekçenin süresinde verildiği kabul edilerek yapılan incelemede;

... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2007 tarih ve 2007/110 Esas, 2007/718 sayılı gerekçeli kararında 765 sayılı TCK’nın 59. maddesi mevcut değil ise de, duruşmada açıklanan kısa kararda 765 sayılı TCK’nın 59. maddesinin uygulamasının mevcut olduğu, gerekçeli karar ile duruşmada açıklanan hüküm fıkrası çeliştiğinde kısa karara itibar edileceği, buna göre mahkemece verilen 08.06.2009 tarih ve 2007/110 Esas, 2007/718 sayılı Ek kararın tavzih niteliğinde olduğu, duruşma açılmadan verilmesi gereken bu kararın temyizi olanaklı bulunmadığı ve itiraza tabi olduğundan, itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16870, Karar No: 2023/20208, Tarih: 20.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/16870 E.  ,  2023/20208 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1842 E., 2023/1292 K.

DAVA TARİHİ : 18.02.2020

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/516 E., 2022/186 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 05.07.2021 tarihli kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2001 yılına kadar geçici mevsimlik işçi statüsünde Çorum Köy Hizmetleri Müdürlüğünde çalıştığını, işe başladığı tarihten itibaren Yol-İş Sendikasına üye olduğunu, 2001 yılında daimi işçi statüsüne geçirildiğini ancak kadrolu işçi statüsüne geçirilirken geçici işçilikte geçen kıdeminin dikkate alınmadığını, 2005 yılında Köy Hizmetleri Müdürlüğünün lağvedilmesi ile tüm hak ve alacaklarının Çorum İl Özel İdaresine devredildiğini, geçici işçilikten daimi statüye geçerken önceki hizmetleri dikkate alınarak intibak yapılması gerekirken bu şekilde uygulama yapılmaması sebebiyle emsal işçilere göre eksik ücret aldığını, bu durumun adalet ve eşit davranma ilkesine aykırı olduğunu ileri sürerek davacının kadrolu işçi statüsünde intibak işlemlerinin yanlış olduğunun ve çalıştığı süre boyunca şoför olarak çalıştığının tespiti ile olması gereken derece kademesi belirlenerek ücret, yıpranma primi, ilave tediye ve akdi ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının Çorum Köy Hizmetleri İl Müdürlüğünde mevsimlik işçi olarak çalışmakta iken 28.10.2000 tarihinde imzalanan protokol kapsamında kadroya geçirildiğini, protokolde mevsimlik işçilikte geçen hizmetlerin intibaklarında değerlendirileceğine ilişkin hüküm bulunmadığından değerlendirme yapılmadığını, davacının kadroya geçmeden önceki hizmetlerinin derece ve kademesinde değerlendirilerek intibak işlemi yapıldığını ve davacıya fark ücretlerinin ödendiğini, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının asıl kadrosunun düz işçi olduğunu, fîilen farklı işlerde görevlendirme suretiyle çalıştığını ve bu görevlendirmelerde kendi muvafakatinin alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının çalıştığı hizmet süresine göre mevsimlik işçi statüsünden Çorum Köy Hizmetleri Müdürlüğünde daimi/kadrolu işçi statüsüne tüm hak ve alacaklarıyla birlikte geçirilmesi sırasında fîilen çalıştığı kadro pozisyonu dikkate alınmaksızın yapılan intibakın yanlış olduğu ve 2012 tarihi itibarıyla 10. derecenin 23. kademesinde olduğunun tespitine ve intibakının hatalı yapılması nedeniyle doğan fark alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının asıl kadrosu ve fîilen görevlendirme evrakına göre işçinin fîilen çalıştığı pozisyonun görevlendirme sayılmayıp kendi kadrosu gibi hesap yapılmasının hatalı olduğunu, davacının fîilen görevlendirme ile çalıştığı ünvana karşılık gelen tüm ödemelerin yapıldığını, tespit hükmünün hukuki yarardan yoksun olduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının kadroya geçtiği tarihe kadar mevsimlik olarak çalıştığı dönemin tamamı ve toplu iş sözleşmesi hükümleri dikkate alınarak yeni derece ve kademesinin tespit edildiğini ve buna göre davacıya ödeme yapıldığını, davacının alacağının bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının derece ve kademe tespitinin, davalı tarafça dosya kapsamına sunulan görevlendirme belgeleri ve fîilen yaptığı işi gösterir pozisyon cetvellerindeki farklı pozisyonlarda çalıştığı süreler gözetilerek yapılan tespitin ve buna bağlı olarak hüküm altına alınan fark alacakların usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının çalıştığı süre boyunca şoför olarak çalışıp çalışmadığı, davalı nezdinde daimi kadroya alınmadan önceki mevsimlik işçi statüsünde geçen sürelerin derece ve kademesini etkileyip etkilemediği, etkilemiş olması hâlinde derece ve kademesinin tespiti ile davaya konu ücret, yıpranma primi, ilave tediye ve akdi ilave tediye farkı alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarihli ve 2017/22-2094 Esas, 2017/910 Karar; 13.12.2017 tarihli ve 2016/ 9(7)-100 Esas, 2017/1688 Karar; 13.12.2017 tarihli ve 2016 9(7)-594 Esas, 2017/1694 Karar sayılı ilâmları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12204, Karar No: 2013/16402, Tarih: 12.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/12204 E.  ,  2013/16402 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

... ile......... aralarındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasının kabulüne dair ........ Mahkemesi'nden verilen 05.07.2012 gün ve 182/267 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı şirket vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.11.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü taraflardan kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının......... mahalles.........adresindeki binanın 1/2 oranında maliki olduğunu, binanın diğer malikinin .........isimli şahıs olup, davacının bu yeri diğer hissedar ......ile birlikte......Noterliğinin 17.01.1989 gün ve ....... yevmiye numaralı .....ile satın aldığını, dolayısıyla davacının arsanın zilyedi durumunda olduğunu, söz konusu binanın diğer hissedar ...... tarafından davalıya yaklaşık 2,5-3 yıldan bu yana kiraya verildiğini, o günden beri de bu binanın davalı tarafından kullanıldığını, davalının hisseli bir taşınmazı tek bir hissedardan kiralama yolunu tercih ettiğini, davacının hiçbir zaman bu kira akdine muvafakat ve icazet vermediğini, davalının bugüne kadarki tüm kiraları da diğer hissedara ödediğini, davacıya ödenen tek bir kuruş kira bedeli olmadığını açıklayarak davacının 1/2 oranında maliki olduğu taşınmaza fuzuli şagil konumundaki davalının haksız elatmasının önlenmesine ve davalının taşınmazdan tahliye edilerek taşınmazın davacıya teslimine, ayrıca fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 01.01.2008 ile 04.03.2011 tarihleri arasında dava konusu taşınmazın davacının hissesine isabet edecek ecrimisil bedelinin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek, tespit edilecek ecrimisil bedelinin şimdilik yalnızca 10.000 TL'sinin haksız işgalin başladığı tarihten itibaren tahakkuk eden her bir ay için ayrı ayrı hesaplanarak, ödeme gününe dek işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

..........

..........

Davalı ......... vekili, davacının iddia edildiği gibi binanın 1/2 oranında maliki olmadığını, binanın.......... tarafından yapıldığını, davalının Belediye veya tapuda mal sahibini araştırma zorunluluğu olmadığından davacının davasını müvekkili şirkete karşı değil, ortağı olduğunu iddia ettiği ........açması gerektiğini, davada husumetin yanlış tevcih edildiğini, husumet itirazında bulunduklarını, davalının yasal bir kira akdine dayanarak burada iştigal ettiğini, iddia edildiği şekilde fuzuli şagil olmayıp fuzuli işgalin şartlarının olayda mevcut olmadığını, davacının bugüne kadar ortalıkta görünmediği gibi davalıya bir ihtar da çekilmeyip temerrüt olgusunun yerine getirilmediğini, olayda davacının hissesinin 1/2 oranında olduğunu, bu durumda davacı taleplerinin yerinde bulunmadığını açıklayarak dava şartı, ilk itirazlar yönünden ve esastan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,..........6820 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binadaki davacının hissesine davalının elatmasının önlenmesine, 01.04.2008 – 04.03.2011 tarihleri ile ilgili 21.850 TL alacağın dönem sonları itibarı ile hesap edilecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ile davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 6820 ada 4 parsel 03.11.1988 tarihinde imar nedeni ile Hazine adına tapuda kayıtlıdır. Tapu kaydının muhdesat bilgileri kısmında “kargir bina.......aittir” yazılıdır.........7.1.1989 tarih .............. yevmiye numaralı tapuda kaydı bulunmayan yapının zilyetliğinin devri sözleşmesi ile 1981 yılından beri zilyet olunduğu yazılı taşınmaz üzerindeki gecekondu yapının .............. tarafından .....ve ...’a devredildiği görülmektedir. Yine 01.04.2008 başlangıç tarihli 3 yıl süreli düzenlenen kira sözleşmesi ile imalat için kullanılacak dükkan olarak.......tarafından davalı şirkete kiraya verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının da 1/2 hissedar olduğu ve diğer hissedar ile davalı şirket arasındaki kira sözleşmesinin davacıya bağlamayacağından hareketle yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Dava konusu yapı üzerinde davacının yarı oranda payı olduğu hususunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Paylı mülkiyet hükümlerine tabi taşınmazlarda taşınmazın kiraya verilmesi pay ve paydaş çoğunluğu ile mümkündür. Ancak paydaşlardan biri kiraya veren sıfatı ile taşınmazın tamamını kiraya vermiş ise bu sözleşme diğer paydaşlar tarafından iptal davası açılarak iptal edilmediği sürece sözleşme geçerli olup sözleşmenin tarafı olmayan malikleri bağlar. Diğer yandan somut olayda diğer hissedar ile davalı şirket arasındaki kira sözleşmesi tarihi 01.04.2008 olup, davacı hissedar ise 04.03.2011 tarihinde yani aradan 3 yıla yakın bir zaman geçtikten sonra eldeki davayı açmıştır. Dava dilekçesinde bu kira akdine muvafakat ve icazet verilmediği iddia edilmekte ise de kira sözleşmesi ile dava tarihi arasında geçen süre gözönünde bulundurulduğunda davacının kira sözleşmesinden haberdar olduğunun kabulüyle zımmen icazet verdiğinin kabulü gerekir. Davalı şirket, diğer hissedarla yaptığı sözleşmeye uygun şekilde yapı ile ilgili kira sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini de yerine getirmektedir. Bu durumda davacı tarafından kira sözleşmesinin iptal edildiğine ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararı sunulmadığına, üç yıla yakın süre içinde zımnen bilgi sahibi olduğu kira sözleşmesi sebebiyle davalı şirketten bir talepte bulunulmadığı gibi sözleşmeden kaynaklanacak haklarını diğer hissedardan isteme hakkı da saklı bulunduğuna, davalı şirketin taşınmazı herhangi bir hakka veya sözleşme ilişkisine dayalı olmaksızın elinde bulundurması halinde kullanımının haksız işgal olarak nitelendirilebileceğine göre davacının davasının tümü ile reddine karar verilmesi gerekirken genel kuraldan hareketle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

..........

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde davacıya ve 556,00 TL peşin harcın da istek halinde davalıya iadesine, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.............
Yargıtay — Esas No: 2013/16184, Karar No: 2014/12138, Tarih: 23.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/16184 E.  ,  2014/12138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2005/306-2013/142

Davacı İ.. S.. vekili tarafından, davalılar S.. B.. İnşaat Tur. Şti. vd aleyhine 01/11/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/03/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından, duruşmalı olarak incelenmesi de davalı S.. B.. İnşaat Tur. Şti. vekili ve davalı L.. A.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 23/09/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat A..S..ile karşı taraftan davalılardan S.. B.. İnşaat Tur. Şti. vekili Avukat B.. B.. geldiler, diğer davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının ve davalılardan L.. A..’ın tüm, davalı S.. B.. İnşaat Tur. Ltd. Şti.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı S.. B.. İnşaat Tur. Ltd. Şti.’nin diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın Yargılama Giderinden Sorumluluk başlığını taşıyan 326. maddesinde; “Kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır” hükmü düzenlenmiştir.

Davalı şirket 14/10/2009 tarihinde keşif ve bilirkişi gideri olarak 661,70 TL, 02/12/2011 tarihinde bilirkişi ücreti olarak 900,00 TL, havale gideri olarak 15 TL, posta pulu gideri olarak 51,00 TL olmak üzere toplam 1.627,70 TL yargılama gideri yapmıştır.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve davacı tarafından yapılan giderler davanın kabul oranına göre paylaştırılmıştır. Ancak, davalı şirket tarafından yapılan bir kısım yargılama giderleri davacının giderleri arasında sayılmış, bir kısım yargılama giderleri ise hiç hükme bağlanmamıştır. Ne var ki; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve davacı tarafından yapılan giderler davanın kabul oranına göre paylaştırılmıştır. Ancak, davalı şirket tarafından yapılan bir kısım yargılama giderleri davacının giderleri arasında sayılmış, bir kısım yargılama giderleri ise hiç hükme bağlanmamıştır. Ne var ki; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle; hüküm fıkrasının 4. bendinin silinerek yerine; “Davacı tarafından yapılan yargılama gideri olan; ilk masraf 124,50 TL (nispi harç 113,15 TL dahil), ıslah harcı 573,80 TL, D.İş gideri 212,90 TL, 3 rapor ve keşif gideri (275+325,00+307,40) 907,40 TL, 9 tebligat gideri 51,00 TL, posta gideri 30,00 TL ve araç gideri 50,00 TL olmak üzere toplam 1.949,60 TL’nin kabul oranı olan % 15’i üzerinden hesaplanan 292,44 TL’sinin davalılardan müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine, davalı S.. B.. İnşaat Tur. Ltd. Şti. tarafından yapılan yargılama gideri olan; keşif ve bilirkişi gideri 661,70 TL, bilirkişi ücreti 900,00 TL, havale gideri 15 TL, posta pulu gideri 51,00 TL olmak üzere toplam 1.627,70 TL’nin ret oranı olan %85’i üzerinden hesaplanan 1.383,54 TL’sinin davacıdan alınarak bu davalıya ödenmesine” ifadelerinin yazılmasına, davacının ve davalılardan L.. A..’ın tüm, davalı S.. B.. İnşaat Tur. Ltd. Şti.’nin diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA ve davalı şirket yararına takdir olunan 1.100 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının 25.20 TL'sinin davacıya, 513.00 TL'sinin de davalı L.. A..'a yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna, davalı şirketten peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.