muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2743, Karar No: 2019/275, Tarih: 12.03.2019

c) 60 ıncı maddenin birinci fıkrasının (b) ve (d) bentlerine tabi olan genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin yukarıdaki bentlerde sayılan şartla birlikte, sağlık hizmeti sunucusuna başvurduğu tarihte prim ve prime ilişkin her türlü borcunun bulunmaması,

d) 60 ıncı maddenin yedinci fıkrasına göre genel sağlık sigortalısı sayılanlar, (c) bendinde sayılan şartlarla birlikte, bir öğretim dönemine ilişkin genel sağlık sigortası primlerinin tamamını öğrenim gördükleri üniversitenin öğrenim dönemi başından itibaren bir ay içinde ödemeleri, şarttır.

Ancak, genel sağlık sigortalısının bakmakla yükümlü olduğu kişi kapsamından çıkanların genel sağlık sigortalısı olduğu tarihten itibaren otuz gün içinde sağlık hizmetlerinden yararlanabilmesi için bu maddenin birinci fıkrasının (a) bendindeki prim ödeme gün sayısı aranmaz. Ayrıca 60 ıncı madde kapsamında genel sağlık sigortalısı sayılanların;

a) Herhangi bir sebeple silâh altına alınan sigortalının askerlikte geçen hizmet süresi,

b) Hükümlülükle sonuçlanmayan tutuklulukta geçen süre,

c) İş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık sigortalarından geçici iş göremezlik ödeneği alan sigortalının iş göremediği süre,

d) Sigortalının greve iştirak etmesi veya işverenin lokavt yapması hallerinde geçen süre, sağlık hizmeti sunucusuna başvurduğu tarihten önceki son bir yıl içinde toplam 30 gün genel sağlık sigortası primi ödeme gün sayısı hesabında dikkate alınmaz.

Ayrıca genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanabilmeleri için sağlık hizmet sunucularına başvurduklarında acil haller hariç olmak üzere (acil hallerde ise acil halin sona ermesinden sonra); biyometrik yöntemlerle kimlik doğrulamasının yapılması ve/veya nüfus cüzdanı, sürücü belgesi, evlenme cüzdanı, pasaport veya Kurum tarafından verilen resimli sağlık kartı belgelerinden birinin gösterilmesi zorunludur.

Ayrıca genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanabilmeleri için sağlık hizmet sunucularına başvurduklarında acil haller hariç olmak üzere (acil hallerde ise acil halin sona ermesinden sonra); biyometrik yöntemlerle kimlik doğrulamasının yapılması ve/veya nüfus cüzdanı, sürücü belgesi, evlenme cüzdanı, pasaport veya Kurum tarafından verilen resimli sağlık kartı belgelerinden birinin gösterilmesi zorunludur.

60 ıncı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı sayılanlar, zorunlu sigortalıklarının sona erdiği tarihten itibaren on gün süreyle genel sağlık sigortasından yararlanırlar. Bu kişilerin sigortalılık niteliğini yitirdikleri tarihten geriye doğru bir yıl içinde 90 günlük zorunlu sigortalılıkları varsa, sigortalılık niteliğini yitirdikleri tarihten itibaren 90 gün süreyle bakmakla yükümlü olduğu kişiler dahil sağlık hizmetlerinden yararlandırılırlar. Ayrıca, lise ve dengi öğrenim görülmesi sebebiyle bakmakla yükümlü olunan kişi veya hak sahibi sıfatıyla sağlık hizmetinden yararlandırılan çocuklar, 20 yaşını dolduracakları tarihi aşmamak kaydıyla bu öğrenimlerini bitirmelerini izleyen tarihten itibaren 120 gün süreyle aynı kapsamda sağlık hizmetlerinden yararlanmaya devam ederler. 4'üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıların 4857 sayılı İş Kanununun 56. ve 74. maddeleri ile diğer iş kanunlarında ücretsiz izin sayılan süreler haricinde ayrıca bir takvim yılı içerisinde toplam bir ayı aşmayan ve işverenlerince belgelendirilen ücretsiz izin sürelerinde genel sağlık sigortalılıkları devam eder.

Her ne kadar 5510 sayılı Kanunun 67. maddesinde genel sağlık sigortasından yararlanma şartları bu şekilde belirtilmiş ise de, eldeki davada davalının bu çerçevede prim ödemesi bulunmasa dahi anılan Kanunun 60. maddesinin -g- bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı sayıldığı belirgin olup, davalının 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borcunun Kurum tarafından tahsilinin mümkün bulunmasına göre prim borcunun varlığı nedeniyle yersiz sağlık giderlerinden de sorumlu tutulamayacağı açıktır.

Somut olayda; 01.10.2008-22.10.2012 dönemi bakımından yersiz ödendiği ileri sürülen sağlık giderleri yönünden, sigortalılığın zorunlu oluşu kenar başlığını taşıyan 5510 sayılı Kanunun 92. maddesinin “... genel sağlık sigortası kapsamındaki kişilerin genel sağlık sigortalısı olması zorunludur...” hükmünü içermesi, anılan Kanunun geçici 45. Maddesinde, bu kanuna göre genel sağlık sigortalısı ya da bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamına girmekle birlikte, asli olarak hak etmediği bir kapsamda sağlık hizmeti alanlara 31.01.2012 tarihine kadar verilen sağlık hizmeti giderlerinin tahsil edilmeyeceğinin öngörülmesi, 01.10.2008 tarihi itibariyle boşandığı kocasıyla birlikte yaşadığı belirgin bulunan davalının, anılan tarih itibariyle 5510 sayılı Kanunun 60. maddesinin –g- bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı bulunması, geçici 45. maddede yer alan “... bu kanuna göre...” ibaresinden kastedilen kanunun 01.10.2008 yürürlük tarihli 5510 sayılı Kanun olması karşısında, 31.01.2012 tarihine kadar yapılan sağlık giderleri talep edilemeyecektir. 31.01.2012 tarihinden sonra yapılan sağlık giderleri ise davalının 5510 sayılı Kanunun 60. maddesinin ilgili bentleri gereğince genel sağlık sigortalısı sayıldığından ve 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borçlarının Kurum tarafından tahsilinin mümkün olduğu göz önüne alındığında, belirtilen giderler genel sağlık sigortalısı sayılan sigortalıdan talep edilemeyecektir.

Açıklanan gerekçelerle, istirdada konu sağlık giderlerinin tahsilinin mümkün olmadığı ve bu gerekçe ile direnme kararının onanması düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/6619, Karar No: 2019/14221, Tarih: 02.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/6619 E.  ,  2019/14221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve... hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına, katılanın soruşturma aşamasında ''...... 3 kez yada 4 kez sağ kol ve bileğime vurdular, ... elimden torunumu aldı, beni hızlıca yere itti...'' şeklinde beyanda bulunması, beyanını destekleyen ... Devlet Hastanesinin 15.03.2015 tarihli kati raporunda ''Sağ uyluk yan bölgesinde darbe etkisiyle oluşan 3x2 cm'lik ekimoz, sağ ayakta burkulmaya bağlı oluşan ayak bileğinde hafif şişlik ve hassasiyet, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir'' şeklinde tespit edilmesine, sanık ...'nin tevil yollu ikrarına ve sanık ...'nin ''...kardeşim çocuğu almaya kalkınca ...'ın kolunu itti...'' savunmasına göre, olayın başlangıcı, gelişimi ve sonlanış biçimi de gözetilerek haksız tahrik hükümleri de tartışılmak suretiyle sanıkların üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17154, Karar No: 2006/20278, Tarih: 03.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/17154 E.  ,  2006/20278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu hakkında çeke dayalı olarak takip yapılmış, 163 örnek ödeme emri tebliği üzerine borçlu, yasal süre içerisinde icra mahkemesine verdiği itiraz dilekçesinde çekteki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürmüştür. İcra Mahkemesince 17.06.2005 tarihinde bilirkişi Dr. Ç.S.'den alınan raporda çekteki keşideci imzasının borçlu ürünü olmadığı tesbit edilmiş, bilhare Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nden alınan 05.09.2005 tarihli raporda atılan imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığının tesbit edilemediğinin belirtildiği anlaşılmıştır. Mahkemece 3.kez İstanbul Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü görevlilerinden alınan 20.02.2006 tarihli raporda atılan imzaların belirleyici unsurlara sahip olmadığından karar vermeye elverişli bulunmadığı, ancak çekin ön ve arka yüzündeki yazıların borçlunun eli ürünü olduğu kanaaatine varıldığı belirtilmiştir.

TTK.nun 692/6.maddesi uyarınca çekin geçerli olabilmesi için keşideci imzasının yeterli olup ad ve soyadının yazılması zorunlu değildir. B.K.nun 14.maddesi; "imza üzerine, borç alacak kimsenin el yazısı olmak lazımdır" düzenlemesi getirilmiştir. El yazısı ile atılacak imzanın ne şekilde olacağı konusunda şekil şartı yoktur. Kişi kendisine öngü belirli karakterleri içeren sembolleri belirterek imza atabileceği gibi, ad ve soyadını yazmak suretiyle imza atabilir. Ancak borçlu ad ve soyadını yazarken imza atmayı amaç edinmelidir. İtiraza konu olayda takip konusu çekin keşideci kısmında borçlu ismi yazıldıktan sonra imzalandığı görülmektedir. Borçlu, bu atılan imzanın kendisine ait olmadığını itirazen ileri sürdüğüne göre ve TTK.nun 692/6.maddesi uyarınca borçlu imzasının bulunması halinde çekin geçerli olacağından bu imzanın borçluya ait olup olmadığının tesbiti gerekir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde çekte atılmış olan bu imzanın borçlunun eli ürünü olup olmadığının kesin olarak tesbit edilmediği belirlendiğine göre bu çekten dolayı borçluyu sorumlu tutmak mümkün değildir. Çekin üzerinde borçluya ait el yazılarının bulunması yukarıda belirtilen yasa maddesi uyarınca bu çeke geçerlilik kazandırmaz. Bu durumda borçlu itirazının İİK.nun 170/2.maddesi uyarınca kabulüne karar vermek gerekirken yasaya uygun düşmeyen gerekçelerle reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2719, Karar No: 2018/1090, Tarih: 20.03.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/2719 E.  ,  2018/1090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Elektrik Tic. ve San. A.Ş. ile davalı ... Plastik San. ve Tic. A.Ş. arasındaki davadan dolayı ... . Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 16.12.2015 tarih ve 2014/677-2015/1241 sayılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemizin 03.11.2017 tarihli geri çevirme kararı üzerine davalı vekiline müzekkere ekli tebligat gerçekleştirilmiş ise de, davacı vekiline geri çevirme konusu hususların ikmâl edilmesine dair tebligatın çıkarılmadığı, kaldı ki davalı vekili tarafından sunulan fiyat listesinin okunaklı olmadığının yerel mahkemece değerlendirilmeksizin ve okunaklı örneği temin edilmeden Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır. Bu kapsamda mahkeme hakimince geri çevirme kararlarının yerine getirilmesinde gerekli özenin gösterilerek ve kalem personelinin dikkati çekilerek noksanlıkların ikmâli 31 sayfadan kalıp resimleri ve oluşan sipariş fırsat listesinin okunaklı halinin temini ile davacı yana da bu yönde bir tebligat yapılarak önceki geri çevirme kararının gereğinin noksansız ikmâli ile dosyanın Dairemize gönderilmesi için ikinci kez mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28487, Karar No: 2020/4834, Tarih: 11.03.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/28487 E.  ,  2020/4834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönem ve kadroya alındığı döneme ilişkin hak kazandığı ve kullandırılmayan yıllık izin ücretlerinin iş sözleşmesinin sona erdiği tarihte ödenmediğini ileri sürerek, ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yıllık izin hakkı bulunmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 53. maddesine göre işyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 53/3’üncü maddesi uyarınca mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanmayacağından mevsimlik işçi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz.

İşçinin mevsimlik dönemde geçen kıdemi, daha sonra izne hak kazandığı dönemde izin süresinin belirlenmesine esas kıdeminin tespitinde dikkate alınmalıdır.

Yapılan iş mevsimlik değil, ancak işçi aralıklı çalıştırılmış ise mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

İşçinin mevsimlik dönemde geçen kıdemi, daha sonra izne hak kazandığı dönemde izin süresinin belirlenmesine esas kıdeminin tespitinde dikkate alınmalıdır.

Yapılan iş mevsimlik değil, ancak işçi aralıklı çalıştırılmış ise mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile izne hak kazandığı kabul edilmelidir.

Kanun koyucunun mevsimlik işte yıllık izin öngörmemiş olmasının temel gerekçesi, çalışılan süre itibarıyla dinlenme ihtiyacının ortaya çıkmamış oluşudur. Ne var ki, özellikle işçinin her yıl 11 ay civarında çalıştırılması ve kısa bir askı süresinden sonra yeniden çalışmaya devam etmesi, diğer bir ifade ile yılın tamamına yakın bir bölümünde çalışılma hâlinde, anayasal temeli olan dinlenme hakkının tanınması gerekmektedir. 11 ayı aşan çalışmalarda ise, yılın kalan bölümünde dinlenme hakkının gereğinin yerine getirilmesi için gereken süre bulunmadığından, 11 ayı aşan çalışmalarda çalışma şeklinin mevsimlik iş olarak değerlendirilmesine olanak bulunmamaktadır. Bu çeşit bir çalışmanın mevsimlik olarak değil, fasılalı çalışma olması nedeniyle ve mevsimlik işten söz edilemeyeceğinden, bu sürede de bir yılı doldurmak koşulu ile işçinin izne hak kazandığı kabul edilmelidir.(Yargıtay HGK’nın, T. 04.07.2018, E. 2015/(7)22-905, K. 2018/1325 sayılı kararı)

Somut olayda davacı, geçici işçi kadrosu ile kadrolu işçi olarak çalıştığı tüm çalışma süresine ilişkin yıllık izin ücreti alacağının tahsilini talep etmiş, Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda hesaplanan yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının 1980 yılında çalışma süresinin 348 gün olduğu ve bu yıl itibariyle davacının mevsimlik işçi statüsü dışına çıktığı kabul edilerek bu yıldan sonraki yıllarda yıllık izin hakkı olduğuna göre hesaplama yapılmıştır. Davacının çalışma süresinin 330 günü aşması halinde, artık mevsimlik çalışmadan söz edilemeyeceğinden, bu halde davacının yıllık izin ücretine hak kazanacağı sonucuna varılması isabetlidir. Ancak davacının 1980 yılında çalışma süresinin 348 gün olduğu ve bu yıl itibariyle davacının mevsimlik işçi statüsü dışına çıktığı kabul edilerek bu yıldan sonraki yıllarda yıllık izin hakkı olduğuna göre hesaplama yapılması hatalı olmuştur. Davacının her bir yıllık dönemde çalışmasının 330 günü aşıp aşmadığı ayrı ayrı belirlenmelidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu bu yönüyle hatalı olup, hatalı bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 11.03.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10461, Karar No: 2012/9781, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/10461 E.  ,  2012/9781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.02.2012 gün ve 2011/309 Esas, 2012/57 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımlarında, babası olan sanığın ilk eyleminden sonra bu olayı kimseye söylememesi konusunda kendisini tehdit ettiğini, sonrasında bu tehdidin de etkisiyle gerçekleşen eylemler sırasında bağırmaması için kendisini korkutarak ağızını kapattığını belirtmesine ve dosya içeriğine göre sanığın eylemlerini gerçekleştirirken cebir ve tehdit uyguladığı sabit olduğu halde mahkemece bu hususa ilişkin kesin delil bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

Dr. ... Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 19.12.2011 tarihli raporun üç psikiyatri uzmanı ve bir çocuk ve ergen psikiyatri uzmanı tarafından verildiği, ancak ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 sayılı Kararında açıklandığı üzere, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerde en az bir çocuk psikiyatrisi ve iki adli tıp uzmanının zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre oluşturulmuş en az beş kişilik bir heyetten, mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alındıktan sonra, TCK.nın 103/6.

maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tayini gerekirken eksik araştırmayla cezanın anılan maddeyle arttırılması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan re'sen de temyize tâbi olan hükmün ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4769, Karar No: 2019/2534, Tarih: 20.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/4769 E.  ,  2019/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.01.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.02.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili 2 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın öncelikle aynen taksim, mümkün olmaması halinde satış suretiyle giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekilleri açılan davaya bir diyecekleri olmadığını belirtmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılardan ..., ... vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nin 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olaya gelince, dava konusu taşınmazın Uyap sisteminden alınan tapu kaydına göre bir kısım hisselerin dava dışı ...'ye satıldığı, dolayısıyla bir kısım tapu maliklerinin hissedarlık sıfatının kalmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece güncel tapu kayıtları getirtilerek taraf teşkili sağlanmalıdır.

Kabule göre de; davalılardan ... tarafından 10.12.2013 tarihli vekaletname ile Av. ... ve Av. ...'nin birlikte vekil olarak tayin edildiği anlaşılmakla, mahkemece her iki vekil için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15890, Karar No: 2015/17303, Tarih: 30.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/15890 E.  ,  2015/17303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde emekli olana kadar çalıştığını, yıllık izinlerinin tam olarak kullandırılmadığını iddia ederek yıllık izin ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, 6360 sayılı Yasa kapsamında il özel idarelerinin tüzel kişiliğinin son bulduğu, aynı yasa kapsamında ...nce kurulan Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu kararı ile dava dosyasının dava dışı ... Büyükşehir Belediyesi'ne devredildiğini savunmak suretiyle husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının emekli olması, davacının başka bir kuruma yerleştirilemeyeceği, keza 6360 sayılı Yasa gereği davacının genel bütçeli bir kurumda çalıştığı yerel kurumlarda hiç çalışmasının olmadığı 6360 sayılı Yasanın 3/2 maddesi dikkate alınarak, davacının alacak davasını ...ne yöneltebileceği, aynı yasanın 1. maddesine göre komisyonun davacının davasının özel hukuka ilişkin alacak talebi olması ve emekli olması sebebiyle tasarruf da bulunamayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı kuruma husumet yöneltilip yöneltilemeyeceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.