muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/203, Karar No: 2006/301, Tarih: 12.12.2006

**Ceza Genel Kurulu         2006/4.MD-203 E.  ,  2006/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :7

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Sanık M.. İ..’in görevde keyfi davranmak suçundan 765 sayılı TCY.nın 228, 59/2, 35, 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca sonuçta 1.650 YTL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve 5 ay süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca para cezasının birer ay ara ile 6 eşit taksitte alınmasına ve cezalarının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince 08.06.2006 gün ve 25-15 sayı ile verilen hükmün sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının “hükmün onanması” görüşünü içeren 26.07.2006 günlü tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Mağdur N.. Ş..’in, Kültür Bakanlığı ile Turizm Bakanlığının birleştirilmeleri üzerine, 25.07.2003 tarihinde Bakü Kültür Müşavirliği görevinden alınıp, Kültür ve Turizm Bakanlığı APK uzmanı olarak atanması üzerine, atanma işleminin iptali için dava açtığı, Ankara İdare Mahkemesince 31.03.2004 gün ve 2003/1429 esas sayı ile bu atama işleminin yürütmesinin durdurulması kararı verildiği, kararın gerekçesinde “genel müdürlük kadrosunda bulunduktan sonra kültür müşavirliği görevine atanan davacının, öğrenim durumu itibariyle genel müdür yardımcılığı görevine atama koşullarını da taşıdığı hususu dikkate alındığında, kültür müşavirliğinden önceki görevi olan genel müdür yardımcılığına veya bu kadroya denk göreve atanması gerekirken, APK uzmanlığına atanmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığının” belirtildiği, kararın Bakanlığa 20.04.2004 tarihinde tebliğ edildiği, bu kez 04.05.2004 tarih ve 7982 sayılı müşterek kararname taslağı hazırlanarak, mağdurun Hakkari İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne atanmasına ilişkin kararnamenin Başbakanlığa gönderildiği ve mağdurun 05.06.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 2004/5929 sayılı müşterek kararname ile Hakkari İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne atandığı, mağdurun bu atama işlemine karşı da iptal davası açtığı ve Ankara 7. İdare Mahkemesince 27.10.2004 gün ve 2004/2239 esas sayı ile atama işleminin yargı kararının etkisiz bırakılmasına yönelik olduğu kabul edilerek bu atama işleminin de yürütmesinin durdurulmasına karar verildiği, bu işlemlerin yapıldığı dönemde sanık M.. İ..’in, Kültür ve Turizm Bakanlığı Müsteşarı olarak görev yaptığı ve atama işlemlerini uygun gördüğünü belirterek paraf ettiği tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında, yakınan hakkındaki yürütmenin durdurulması kararının gecikmeksizin yerine getirildiğini, müşterek kararname ile üçlü imza altında atanılan görevlerde kararnameyi imzalama yetkisi öncelikle Bakana ait olduğu için yürütmenin durdurulması kararının bakana arz edildiğini, bakanın da ilgili yazının üzerine “Hakkari İl Müdürlüğüne atanmasının yapılmasını rica ederim” şeklinde yazılı talimat vermesi nedeniyle kararnamenin imzalatılarak 04.05.2004 tarihinde 30 günlük yasal süre içerisinde Başbakanlığa gönderildiğini, ancak kararnamenin 05.06.2004 tarihinde Resmi Gazetede yayımlandığını, müsteşar olarak müşterek kararnameyi imzalama görev ve yetkisinin bulunmadığını, Bakanlıkların birleştirilmesi nedeniyle her iki bakanlığa ait toplam 719 kadronun iptal edilerek yerine 296 kadro ihdas edildiğini, idari birimlerin yapı ve görevlerinin değişmesi nedeniyle idari kadroda yer alanların tamamının yine aynı veya denk görevlere atanma olanağının kalmadığını, kaldı ki yakınanın 09.02.2005 tarihli kararname ile genel müdür yardımcılığı görevine atandığını ve herhangi bir hak kaybının söz konusu olmadığını belirtmiştir.

Sanık müdafileri de aşamalarda sundukları dilekçelerinde ve sözlü savunmalarında, sanığın savunmalarına ek olarak, yürütmeyi durdurma kararı ile yakınanın durumuna uygun denk bir kadroya atamasının yapılmasına da karar verildiğini, ancak denk kadronun ne olduğu konusunda bir açıklık olmadığını, Kültür ve Turizm Bakanlığına ait mevzuatta hangi kadroların denk nitelikte olduğuna ilişkin bir düzenleme bulunmadığını, ancak il müdürlüğü ile genel müdür yardımcılığı kadrolarının birinci derece olmaları nedeniyle birbirlerine denk olduklarını, Mülki İdare Amirlerinin atama, değerlendirme ve yer değiştirme yönetmeliğinde denk görevlere ilişkin düzenleme bulunduğunu, burada da birinci, ikinci ve üçüncü sınıf kaymakamlıklar ile vali yardımcılığı ve il hukuk işleri müdürlüğü görevlerinin, genel müdür yardımcılığı görevine denk olarak gösterildiğini, bu düzenlemenin de yapılan işlemde bir hukuka aykırılık bulunmadığını gösterdiğini savunmuşlardır.

Ankara 12. İdare Mahkemesince 31.03.2004 gün ve 2003/1429 esas sayı ile verilen yürütmenin durdurulması kararının 20.04.2004 tarihinde Kültür ve Turizm Bakanlığına tebliğ edildiği, aynı gün Personel Daire Başkanlığınca durumun yazı ile bildirilmesi üzerine dönemin Kültür ve Turizm Bakanı E.. M.. tarafından yazının altına, “Hakkari İl Müdürlüğüne atamasının yapılmasını rica ederim” şeklinde not düşülmüş ve hazırlanan müşterek kararname taslağı, 04.05.2004 tarihinde Başbakanlığa gönderilmiş, atama kararı 05.06.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır. Hazırlanan atama taslağında sanık Müsteşarın da parafı bulun¬maktadır.

Soruşturma aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca sorulması üzerine, Kültür ve Turizm Bakanlığınca 21.04.2005 gün ve 51781 sayılı yazı ile davaya konu atama işleminin yapıldığı 04.05.2004 tarihindeki kadro durumu bildirilmiş olup, yazı ekinde yer alan kadro cetveline göre 04.05.2004 tarihinde;

Toplam 20 adet genel müdür yardımcılığı kadrosunun 16 adetinin dolu, 4 adetinin ise boş olduğu, toplam 42 adet daire başkanlığından 31 adetinin dolu, 11 adetinin boş olduğu, toplam 22 adet Kültür ve Tanıtma Müşavirliği kadrosunun 10 adetinin dolu, 12 adetinin boş olduğu anlaşılmaktadır.

Bütün bu bilgi ve belgeler bir arada değerlendirildiğinde;

Mağdur N.. Ş..’in hakkında ilk atama işleminin yapılması, bakanlıkların birleşmesi üzerine olağanüstü bir nedenle gerçekleştirilmiştir. Bu işlemin yürütmesinin durdurulmasına karar veren İdare Mahkemesi ise, mağdurun önceki görevi olan genel müdür yardımcılığına veya bu kadroya denk göreve atanması gerektiğini belirtmiş, ancak denk görevin ne olduğu konusunda kararında herhangi bir açıklamaya yer vermemiştir. İki bakanlığın birleştirilmesi nedeniyle 29.04.2003 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4848 sayılı Kültür ve Turizm Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Yasa ile idari kademedeki 719 kadronun iptal edilerek, yerine 296 kadro ihdas edildiği, ancak hangi kadroların denk olduğu konusunda açık bir düzenlemenin bulunmadığı, bakanlıkların birleştirilmesinin önemli ölçüde kadro daralmasına sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır.

Mağdurun gerek alındığı gerekse atandığı görevler, 2451 sayılı Bakanlıklar ve Bağlı Kuruluşlarda Atama Usulüne İlişkin Yasanın 2. maddesi uyarınca müşterek kararname ile atanmayı gerektiren görevlerdendir. Üçlü imzayı gerektiren müşterek kararnamelerin, ilgili Bakan, Başbakan ve Cumhurbaşkanı tarafından önce incelenerek ve yapılan denetim sonucu hukuka uygunluğu saptanarak imzalandığı ve ardından Resmi Gazetede yayımlanması ile yürürlüğe girdiği nazara alındığında, sanık Müsteşarın bu kararnamenin hazırlanmasında icrai bir görevi bulunmadığı, Bakanın yazılı emrine uyarak yaptırdığı işlemlerin “hazırlık” niteliğini taşıdığı ortaya çıkmaktadır.

Yargılamaya konu atama işleminde, icrai hareketlerin, imza yetkisi bulunanlarca yapılabileceği açıktır. Bakanın kişinin atandığı görevi açıklıkla belirten yazılı emrine uyularak kararname taslağının hazırlandığı bu aşamada, sanık Müsteşar’ca uygun görüşle anılan taslağın parafe edilmesi, suç nazariyesi yönünden icrai hareket niteliğinde değil, hazırlık hareketi mahiyetinde bir eylemdir. Zira işleme hayatiyet kazandıracak olan üçlü imza gerçekleşmedikçe önceki hazırlığın ihlal ettiği bir hukuki yarardan söz edilemeyecek, hazırlık hareketi mahiyeti arzeden bu davranış görevde yetkiyi kötüye kullanma yönünden bir yaptırımı gerektirmeyecektir.

Kaldı ki; uygulanan mahkeme kararının içeriğinde, “denk bir göreve atanma” ölçütü getirilmiş, böylece hükmü uygulamaya yetkili olan kişiler yönünden denk görevin ne olabileceği hususunda hiç de dar çerçeveli olmayan bir yorum alanı yaratılmıştır. Bakanın, atanılacak yeri ve görevi yazılı olarak bildirmesi ve emri doğrultusunda hazırlık hareketlerinin icrasını istemesi karşısında, bu emrin, Anayasanın 137. maddesinin 1. fıkrasında zikri geçen ve üstün ısrarı halinde emri yerine getirenin sorumluluğunu gerektirmeyen türden mi olduğu yoksa aynı maddenin 2. fıkrasında tarif edilip konusu suç teşkil eden bir emir niteliğini mi taşıdığı konusunda iyiniyetli yorum farklılıkları oluşması olanaklı hale gelebilmiştir. Bakanlıkların birleştirilmesi ve bazı kadroların iptali ile yeni kadroların ihdas edilmesi hali hangi kadroların denk kadro olduğunun saptanmasında olağanüstü bir karmaşa yaratmış, emri uygulayan kişinin, verilen emrin konusunun suç teşkil edip etmediğini belirlemesi de zorluk arzeder hale dönüşmüştür. Kişinin atanması sırasında bazı üst kadrolarda boşluk bulunmasının, denk göreve atamada açık bir kusur olarak değerlendirilmesi de isabetli değildir. Gözardı edilmemelidir ki; iki Bakanlığın birleştirilmesi olağandışı karmaşa doğurmuş, toplam 719 adetten ibaret geniş kadro 296 gibi dar bir sayıya çekilmiştir. Böyle bir evrede kadro yerleşiminden sorumlu kişilerin öncelikle ve sadece müştekiyi yerleştirme sorumluluğu taşımadığı, çok sayıda başka görevliye de denk sıfat ve makam bularak yeni idari davalara neden olmama mesuliyetini üstlendikleri gözetilmelidir. Bu durumda da sanığın, Bakan tarafından verilen atama emrinin konusunun suç teşkil edip etmediğini belirlemekte hataya düşmesi olanaklı bulunduğundan, ortaya çıkan bu şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi ve emre uygun hazırlıkta bulunmanın suç oluştur¬madığını düşünmüş olabileceği savıyla, eyleminde görevde yetkiyi kötüye kullanma niyeti gütmediğinin kabulü gerekmektedir.

Öte yandan;

Yerine getirilmesi gereken idare mahkemesi kararında “…veya kadroya denk bir göreve” atanması önerisine de yer verilmesi karşısında, üçlü imzayı gerektiren müşterek kararnameye konu atamaların, yekdiğeriyle denk telakki edilmesi ve bu tarzdaki bir hazırlık işleminde hukuka aykırılık olmadığı yorumuna varılması kabul edilebilir görülmekte, bu hal dahi sanığın suç işleme bilinciyle hareket etmediğini kabule yöneltmektedir.

Bu gerekçelerle sanık müdafilerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün, sanığın beraatine hükmedilmesi gereğine işaretle bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyeleri ise, “Özel Daire kararında gösterilen gerekçeler karşısında, sanığa yüklenen suçun unsurlarının oluştuğu nazara alınarak, usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekir” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 08.06.2006 gün ve 25-15 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyeleri ise, “Özel Daire kararında gösterilen gerekçeler karşısında, sanığa yüklenen suçun unsurlarının oluştuğu nazara alınarak, usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekir” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 08.06.2006 gün ve 25-15 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

Dosyanın bu Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 12.12.2006 günü tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5457, Karar No: 2015/14267, Tarih: 16.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/5457 E.  ,  2015/14267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUMLUCA 1. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/11/2014

NUMARASI : 2012/443-2014/679

Taraflar arasındaki yardım nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, davacı aleyhine yardım nafakası talepli dava açtığını, Bursa 1. Aile Mahkemesinin 05/02/2008 tarih ve 2007/198 esas, 2008/92 karar sayılı kararı ile davalı lehine aylık 2250 TL yardım nafakası takdir edildiğini, sonrasında davacının emekli olması, çalışmış olduğu hastaneden ayrılmış olması, nedenleri ile belirlenen nafakayı ödeyemez hale geldiğini, bunun yanında davalının yaşı, öğreniminin sona ermesi, çalışabilecek durumda olması, davalının davacı babasını arayıp sormaması nedenleri ile yardım nafakasının kaldırılmasını, bu talepleri kabul edilmediği takdirde yardım nafakasının müvekkilinin sosyal ve ekonomik durumu ile orantılı bir şekilde hakkaniyet çerçevesi içerisinde uygun bir miktara indirilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin halen öğrenimini devam ettirdiğini, gelişen ekonomik olaylar sebebi ile yardım nafakasının yetersiz hale geldiğini, davacının ekonomik durumunun kötüleştiğine ilişkin beyanlarının doğru olmadığını, esasında davacının davalı ile görüşmediğini, aksine davalının yardım nafakası alacağı bulunmasına rağmen babası davacıya duyduğu saygı nedeniyle alacağı tahsil için haciz yoluna girişmediğini ve yine aynı sebeple hapsen tazyiki için başvuruda bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davanın nafakanın kaldırılması yönündeki kısmının reddine, nafakanın indirilmesine yönelen kısmının kabulü ile; davacı tarafından davalıya ödenen iştirak nafakasının karar tarihinden geçerli olmak üzere aylık 1500 TL ye indirilmesine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, yardım nafakasının kaldırılması talebine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

TMK.'nun 328/2.maddesinde; "Çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

TMK.'nun 328/2.maddesinde; "Çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler",

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davalının Almanya'da master öğrencisi olduğu, davalının annesinin diş hekimi olduğu, davacının emekli kadın doğum uzmanı bir hekim olduğu, emekli olduktan sonra muayenehane açtığı, tanık anlatımlarında da belirtildiği üzere, davacının Mudanya'da bir adet villası, Kumluca'da muayenehane olarak da kullandığı bir evi, Foça'da yazlığı, Bursa İhsaniye'de bir yazlığı, Mercedes marka aracı ve bir yatının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davalının eğitim durumunun devam etmesi ve geçinmesi için mevcut nafakanın gerekli olduğu gözetilerek, nafaka yükümlüsü olan davacı babanın tesbit edilen gelir durumuda dikkate alındığında, davanın reddi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile nafakanın indirilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28439, Karar No: 2013/1389, Tarih: 24.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/28439 E.  ,  2013/1389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı ecza daposu vekili, dava dışı eczacı ...'nın kendilerinden aldığı ilaçların bedelinin ödenmemesi halinde davalının kefil olarak ödemeyi kabul ettiğini ve bu hususta kefalet sözleşmesi imzaladığını, Fikret'in borcunu ödememesi üzerine Fikret aleyhine 2009/621 sayılı takibi yaptıklarını, ancak sonuç alamadıklarını, bunun üzeine kefalet sözleşmesine dayalı olarak davalı aleyhine de takip yaptıklarını, ancak davalının itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle itirazın 212.097,88 TL üzerinden iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine gerekir.

2-Davalı tarafından imzalanan kefalet sözleşmesinin dava dışı eczacı Fikret'çe davacı ecza deposundan alınan ilaçların karşılığında verildiği tarafların ve mahkemenin kabulündedir. Davacı, dava dışı ... aleyhine yaptığı 2009/621 sayılı icra takibininde alınan ilaçlar karşılığı ödenmeyen borçla ilgili olduğunu bildirmiştir. Bu itibarla davalı aleyhine 2012/28439-2013/1389

yapılan icra takibi ile, ... aleyhine yapılan takiplerin aynı borç nedeniyle yapıldığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca da dava dışı Fikret aleyhine yapılan icra takibinde tahsil edilmiş bir meblağ var ise davalı borcundan mahsup edilmesi zorunludur. Mahkemece, davacı tarafından dava dışı ... aleyhine yapılan icra takibinde tahsil edilen bir meblağ olup olmadığı araştırılarak, tahsil edilmiş bir meblağ var ise bunun davalının borcundan düşülerek karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1)numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3045, Karar No: 2020/6621, Tarih: 04.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/3045 E.  ,  2020/6621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığı kararı verildiği, bu kararın CMK’nın 223. maddesi uyarınca temyize tabi hüküm niteliğinde bulunmadığı,

Anlaşıldığından, katılan ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve bu husus yönünden dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine İADESİNE, 06/04/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34755, Karar No: 2018/15376, Tarih: 20.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/34755 E.  ,  2018/15376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurum bünyesinde faaliyet gösteren ... kasabasındaki Zihinsel Engelliler Bakım ve Rehabilitasyon merkezinde bakıcı annelik ve temizlik işlerini taşeron şirket sıfatıyla yürüten ... Temizlik Ltd. Şirketindeki işyerinde 2008 yılından 2011 yılına kadar çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin işveren tarafından 15.01.2011 tarihinde haksız olarak feshedildiğini beyan ederek, bir kısım işçilik alacaklarının

davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Öncelikle taraflar arasında zamanaşımı savunmasının dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

Uygulamada, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması, dava açma tekniği bakımından, tümü ihlal ya da inkâr olunan hakkın ancak bir bölümünün dava edilmesi, diğer bölümüne ait dava ve talep hakkının bazı nedenlerle geleceğe bırakılması anlamına gelir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ilkeye göre, kısmi davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması, saklı tutulan kesim için zamanaşımını kesmez, zamanaşımı, alacağın yalnız kısmi dava konusu yapılan miktar için kesilir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, mülga 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı def'i de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 371/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı def'inde bulunulabileceği kabul edilmelidir.