muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/625, Karar No: 2018/118, Tarih: 27.03.2018

Propaganda; bir öğreti, düşünce veya inancı başkalarına tanıtmak, benimsetmek ve yaymak amacıyla söz, yazı ve benzeri yollarla gerçekleştirilen çalışma (http://www.tdk.gov.tr), objektif olmayan bilgilerin kullanılması suretiyle kişilerin düşüncesini etkileyip bir algıyı teşvik etme amacı taşıyan sistematik bir çaba (https://www.britannica.com/topic/propaganda),

Telkin; bir düşünceyi, duyguyu aşılama, belleğe sokma, zihinde yer ettirme (http://www.tdk.gov.tr), bir kişinin diğer kişilerin düşüncelerini, hislerini veya davranışlarını yönlendirdiği psikolojik bir süreç (https://www.merriam-webster.com/dictionary/suggestion),

Tesir ise; etki etme, bir kimse veya nesnenin başka bir kişi veya şey üzerindeki gücü (http://www.tdk.gov.tr),

Anlamlarına gelmekte olup suçun hareket unsurunu oluşturan bu kavramların ortak noktası, her birinin aynı zamanda ifade açıklaması niteliğinde tezahür edebilmesidir. Bu nedenle anılan kavramlar Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesinde yer alan,

"1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.

2. Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir." hükmü göz önüne alınarak yorumlanmalıdır.

Kanun koyucu, demokratik hayatın vazgeçilmez unsuru olan seçme ve seçilme hakkının her türlü etkiden uzak bir şekilde kullanılabilmesi için inceleme konusu suçu ihdas ederek bazı kamu görevlilerine ifade özgürlüğünün kullanılması noktasında kısıtlamalar getirebilir. Madde metninde belirtilen kişilerin statüleri ve toplum üzerindeki etkileri göz önüne alındığında bu kısıtlamalar ve buna bağlı olarak getirilen yükümlülükler bireyin ifade özgürlüğünü tamamen ortadan kaldıracak mahiyette de olamaz. Bu itibarla bu suçun faili olabilecek kişilerin seçimin başlangıç tarihinden oy vermenin sona ermesine kadarki süreçte olsa dahi bir siyasi parti veya bağımsız adayların leh veya aleyhinde propaganda ile telkin ve tesir boyutuna ulaşmayıp salt bilgi verme mahiyetinde olan söylemleri bu suça vücut vermez.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları değerlendirildiğinde;

Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, Kütahya Valiliği ve Sağlık Bakanlığı arasındaki yazışmalar, Simav Belediye Meclisi kararları, Simav Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğünün itiraz yazısı, Danıştay 1. Dairesinin 26.03.2014 gün ve 9-440 sayılı kararı, depremsellik raporu ve tüm dosya kapsamından; 19.05.2011 tarihinde meydana gelen deprem neticesinde Simav Devlet Hastanesinin binasının hasar görüp kapasitesinin düşmesi nedeniyle yeni hastane binası inşası için yasal prosedürün başlatıldığı, yaklaşık dört yılı bulan bu süreçte tespit edilen arsa alternatiflerine yönelik çok sayıda talebin, Simav Belediye Başkanı olan katılanın olumsuz oy kullandığı Belediye Meclisi kararları ile reddedildiği, yine Kütahya Valiliğinin mülkiyeti Belediye Başkanlığına ait Leylekkürü Mevkiindeki taşınmazın bir kısmının Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca nazım imar planı yapılıp hastane alanı olarak ayrılmasına ilişkin Sağlık Bakanlığına yaptığı müracaat üzerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığından bu talebin yerine getirilmesine müteakip katılanın, Simav Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğü adına 05.06.2013 tarihli yazı ile Sağlık Bakanlığının bu kararına da itiraz ettiği, bu itirazın reddine karar verilmesinin ardından Sağlık Bakanlığının Kütahya Valiliğinden bahsi geçen arsa üzerinde kamulaştırma işlemlerinin başlatılmasını istediği, Kütahya Valiliğinin de Simav Belediye Başkanlığından arsanın maliye hazinesine devrine muvafakat edilmesini istediği, Simav Belediye Başkanlığının bu isteğe altmış gün içinde cevap vermemesi nedeniyle 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 30. maddesi uyarınca Kütahya Valiliğinin uyuşmazlığın çözümü için 24.12.2013 tarihinde Danıştay'a başvurduğu, bu aşamada sanığın 2014 yılı mahalli idareler seçiminin başlangıç tarihi ile oy verme günü arasındaki 11.03.2014 tarihinde Sağlık Bakanlığı Acil Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğünün Kütahya iline tahsis ettiği 7 adet ambulansın teslimine ilişkin törende Kütahya ili genelinde sağlık alanındaki gelişmelere ilişkin açıklamalar yaptığı; bu açıklamalarda yer alan “Yine Simav ilçemizde hastane yapmayla ilgili süreci başlattık. Ama maalesef buradan bunu da söylemek zorundayım artık. Belediye Başkanımızın karşı çıkması nedeniyle Simav’da bugüne kadar hala hastane inşaatına başlayamadık. Paramız var. Kısır çekişmelerden dolayı, yapılan hizmeti engellemelerden dolayı maalesef yapamadık” şeklinde söylemlerin yerel yayın yapan Btv kanalında "Simav devlet hastanesi çekişmeler nedeniyle yapılamıyor" alt yazısı ile haber olarak sunulup, Simav'ın Sesi isimli yerel gazetede "Simav'da hastane inşaatına ...'ın karşı çıkması nedeniyle başlayamadık" başlığı altında yayımlandığı, yayımlanan bu gazete haberinin ise Adalet ve Kalkınma Partisi İlçe Teşkilatı tarafından broşür haline getirtilip dağıtıldığı,

Uyuşmazlık konusunu oluşturan beyanların, somut gerçeğe aykırılık taşımaması ve hitap edilen kitlenin seçimlere yönelik düşüncelerini objektif olarak etkileme amacına yönelmemesi nedeniyle bir siyasi parti veya bağımsız adayın lehine ve aleyhine propaganda, tesir veya telkin kapsamında değerlendirilemeyeceği, zira sanığın yaptığı konuşma bir bütün olarak değerlendirildiğinde bu beyanların yeni hastane yapımı sürecinde katılanın tutumuna ilişkin eleştiri ve tamamlanan tüm sağlık hizmetlerine rağmen Simav ilçesinde yapımı amaçlanan hastanenin neden yapılamadığı hususunda bilgi verme niteliğinde olduğu, bu beyanların bir siyasi parti tarafından broşür haline getirilip dağıtılması eylemine sanığın iştirakinin bulunduğuna ilişkin bir iddia veya delilin bulunmadığı anlaşıldığından sanığa atılı suçun unsurlarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine ilişkin Özel Daire kararı isabetli olup, katılan ...'ın temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna her yönüyle uygun olan beraat hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığa atılı suçtan kurulan beraat hükmünün bozulması gerektiği düşüncesiyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11.05.2015 gün ve 1-1 sayılı; sanığa atılı 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanuna muhalefet suçundan kurulan beraat hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2018 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10170, Karar No: 2012/1961, Tarih: 15.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10170 E.  ,  2012/1961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.02.2010 tarih ve 2007/275 - 2010/20 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalının çıkardığı Toplumsal Tarih Dergisi için, “...e ... “Papatya” Tangosu Ve Bir Arkadaşlığın Hikâyesi” isimli bir anı ve araştırma hazırladığını, sözleşme yapılmadan ve ödenecek telif ücreti kararlaştırılmadan yazısının derginin Eylül 2006 tarihli sayısında yayınlandığını, yazının dergiye ayrı bir prestij kazandırdığını, ancak ihtar olunmasına rağmen telif hakkının ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 5.000,00 TL maddi, ve 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili vakfın kamu yararına çalışan bir kuruluş olduğundan genel olarak dergide yayınlanan yazılar için müellifleri tarafından herhangi bir ücret talep edilmediğini, müvekkili tarafından da telif ücreti ödemesi yapılmadığını, dava konusu yazının yayınlamak üzere Toplumsal Tarih Dergisi editöryasına bizzat davacı tarafından getirildiğini, varılan sözlü mutabakata bağlı olarak yazının dergide yayınlamasına karar verildiğini, davacının bu süreç içerisinde hiçbir ücret talebinde bulunmadığını, yazının değerli bir yazı olmakla birlikte dava dilekçesinde belirtildiği gibi dergide önemli bir yer tutmadığını, yayından sonra emsal sözleşmeler ve mutad telif ücreti hesaplamalarına göre davacıya 162,00 TL telif ücreti önerildiğini ancak davacının bunu kabul etmediğini, talep edilen maddi tazminatın fahiş olduğunu, yazı izinsiz yayınlanmadı- ğından manevi tazminat istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu yazının bir eser olup davacının kendi arzusuyla dergiye verildiği, yazılı bir sözleşme olmasa da davacının rızası bulunduğundan taraflar arasında bir yayın sözleşmesinin oluştuğu, dava konusu eser gibi ilmi yayınlarda beklentinin, kazançtan ziyade yapılan çalışmaların daha geniş kitlelerin istifadesine sunulması imkanının değerlendirilmesi olduğu, bilirkişilerce emsal ödemelere göre telif ücretinin 150,00 - 200,00 TL arasında olması

gerektiğinin belirtildiği, raporda belirtilen 200,00 TL maddi tazminat miktarının makul olduğu, ancak dava konusu yazının davacının talebi ve izni dahilinde dergide yayınlandığı, yazıda davacının isminin belirtildiği ve davacıyı küçük düşürücü bir tavır da sergilenmediğinden manevi tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, 200,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17755, Karar No: 2017/25119, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/17755 E.  ,  2017/25119 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5940, Karar No: 2006/8116, Tarih: 06.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5940 E.  ,  2006/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı Hedef Ecza Deposu Tic.A.Ş. aralarındaki menfi tespit davası hakkında Samandağ Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 06.03.2006 gün ve 557-92 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

21.7.2004 tarih 25529 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2006 tarihinden itibaren 1.090.000.000.-TL.ye çıkarılmıştır.

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, 06.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9787, Karar No: 2012/1191, Tarih: 02.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9787 E.  ,  2012/1191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

VEKİLİ: AV....

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.01.2010 tarih ve 2008/79 - 2010/33 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait elma bahçelerinin “fırtına” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 18.10.2007 tarihinde meydana gelen fırtına nedeniyle elma ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 6.400,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın fırtınadan kaynaklanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait elma ağaçlarında meydana gelen hasarın kuvvetli rüzgardan kaynaklandığı, rüzgarın şiddetinin fırtına boyutunda olmadığı, dolayısı ile hasarın teminat dışı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

21,15 H

17,15 PH

04,00 BK

10.02.2012 - HK
Yargıtay — Esas No: 2025/167, Karar No: 2025/1629, Tarih: 12.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2025/167 E.  ,  2025/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z İ T İ R A Z

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/871 E., 2022/1663 K.

KATILANLAR : ..., FBS Lojistik Kargo Nakliyat Turizm ve Ticaret Limited Şirketi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Bozma

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 27.11.2024 gün ve 2023/1269 Esas, 2024/12984 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.01.2025 tarihli ve KD-6-2022/147624 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, dava konusu olayda olayda, güvenlik görevlisi olarak çalışan katılan ...'in silah doğrultularak sanık tarafından idari binanın önüne kadar getirildiği ve kimliği belirlenemeyen iki kişinin bina içinde bulunan çelik kasadan suça konu eşyaları aldıkları sırada yaklaşık 20-25 dakika elleri kelepçelenmiş gibi ve diz üstü yere çökmüş bir vaziyette sanık tarafından olay yerinde bekletildiği nazara alındığında, katılanın hürriyetinden yoksun kaldığı sürenin yağma suçunun işlenmesi için sınırlı süre olarak kabul edilemeyeceği gibi yağma suçunun zorunlu sonucu olarak da değerlendirilemeyeceği gerekçesi ile sanığın ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da cezalandırılmasına yönelik ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet kararının esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararının onanması gerektiğinden bahisle bozma ilamının kaldırılmasına ve sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinde "Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir." şeklinde düzenlenmiş ikinci ve üçüncü maddelerde arttırım sebepleri yer almıştır.

II. GEREKÇE

Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinde "Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir." şeklinde düzenlenmiş ikinci ve üçüncü maddelerde arttırım sebepleri yer almıştır.

Yargıtay Ceza genel Kurulu'nun 04.04.2022 tarihli ve 2020/14-25 Esas, 2022/237 Karar sayılı kararında "Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel saldırı suçu gibi bazı suçların icrası sırasında zorunlu olarak eşlik eden bir fiil olarak yer alabilir. Cinsel saldırı suçunda failin fiilini icra edebilmesinin zorunlu sonucu olarak mağdurun kısa bir süre özgürlüğünden yoksun kaldığı bu gibi hâllerde işlenen suç dışında failin sorumluluğunu gerektiren ayrı bir fiilin varlığından bahsetmek mümkün değildir. Ancak işlenen fiilin zorunlu sonucu olmamakla birlikte, amaç suçun işlenebilmesi için mağdurun hürriyetinden yoksun bırakıldığı hâllerde, fail amaç suçun yanında ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da cezalandırılacaktır (... Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 6. Bası, Ankara, 2019, s. 465). Ancak cinsel saldırı öncesi ya da sonrasında eğer mağdurun özgürlüğü sınırlandırılmışsa, fail kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da sorumlu tutulmalıdır. (M. Emin Artuk-... Gökçen-M. Emin Alşahin-Kerim Çakır, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 18. Baskı, Ankara, 2019, s. 375.).Yargıtay uygulamalarına göre de kişinin vücut dokunulmazlığı amaç suçun konusu olması durumunda hürriyeti sınırlandırılmadan bu suçların işlenmesine olanak bulunmadığı için suç süresiyle sınırlı olarak kişilerin tutulması hâlinde, örneğin cinsel saldırı (cinsel istismar) veya yaralama eylemini gerçekleştirirken sadece bu suçların işlendiği süre boyunca bekletme veya tutma eylemleri ayrı bir suç oluşturmamakta, ancak amaç suç öncesinde veya sonrasında mağdurun bir yere gitme veya bir yerde kalma özgürlüğü kaldırıldığında ise ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu oluşmaktadır." açıklaması yer almaktadır.

Bu açıklama ışığında somut olay değerlendirildiğinde, katılanın bekçiliğini yaptığı iş yerine kimlik bilgileri tespit edilemeyen iki şahısla birlikte gelen sanığın, katılanı yağma eylemini icra edebilmesinin zorunlu sonucu olarak kısa bir süre özgürlüğünden yoksun bıraktığı, yağma eylemini tamamlayan sanık ve iki şahsın iş yerinden ayrılmasını takiben katılanın hareket özgürlüğüne kavuştuğu, yukarıda yer verilen Ceza Genel Kurul Kararında da kararında da belirtildiği üzere, eylem süresiyle sınırlı olarak alıkonulma hâlinde ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşmayacağının kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı bulunması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ Sayın üye ...'ın muhalefetiyle oy çokluğu ile REDDİNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 27.11.2024 tarihli ve 2023/1269 Esas, 2024/12984 Karar sayılı sayılı bozma kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.02.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY