muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/232, Karar No: 2023/181, Tarih: 22.03.2023

Diğer taraftan, anılan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin, avukatlık ücretinin sınırlarını belirleyen 3. maddesi; "Yargı yerlerince avukata ait olmak üzere karşı tarafa yükletilecek avukatlık ücreti, ekli Tarifede yazılı miktardan az ve üç katından çok olamaz. Bu ücretin belirlenmesinde, avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutulur." hükmünü ve yine karşılık davada, davaların birleştirilmesinde veya ayrılmasında ücrete ilişkin 8. maddesi ise; "Bir davanın takibi sırasında karşılık dava açılması, başka bir davanın bu davayla birleştirilmesi veya davaların ayrılması durumunda, her dava için ayrı ücrete hükmolunur." düzenlemesini içermektedir.

Bu düzenlemelerden anlaşılacağı üzere Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi, vekâlet ücretinin tayininde esas ve ilke olarak davacı veya sanıkların adedini ya da bir sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan dava dosyası adedini ele almakta ve taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava dosyası için ayrı ayrı tayinini öngörmüş bulunmaktadır. Buna göre ayrı ayrı dava açılmadıkça vekâlet ücretinin de ayrı ayrı tayin ve takdiri mümkün değildir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 16.10.1978 tarihli ve 324-350 sayılı, 26.01.1981 tarihli ve 439-9 sayılı, 14.03.2019 tarihli ve 6-214 sayılı kararlarında da bu sonuca varılmıştır. Dolayısıyla aynı dava dosyasında yargılandığı bir suçtan beraat eden, diğer suçtan ise mahkûm olan veya hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık lehine, müdafi tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından beraat hükmü açısından vekâlet ücretine hükmedilemeyecektir.

B. Somut Olayın Değerlendirilmesi

Sanık ... hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma ve sarkıntılık suretiyle basit cinsel saldırı suçlarından açılan kamu davası sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 21.12.2021 tarih ve 52-44 sayı ile; sanığın kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine, sarkıntılık suretiyle basit cinsel saldırı suçundan ise TCK'nın 102/1, 62, 53 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve ertelemeye karar verildiği, hükmün gerekçesinde; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan beraat eden sanığın aynı dosyada sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle sanık lehine vekâlet ücretine hükmedilmediğinin belirtildiği, sanık müdafileri tarafından kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan sanık hakkında beraat kararı verilmesine rağmen lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesi sebebiyle beraat hükmünün temyiz edildiği anlaşılan dosyada;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin vekâlet ücretinin tayininde davacı veya sanıkların adedini ya da bir sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan dava dosyalarının sayısını esas ve ilke olarak alması, taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava dosyası için ayrı ayrı tayinini öngörmesi, ayrı ayrı dava açılmadıkça vekâlet ücretinin de ayrı ayrı belirlenmesinin ve sanıklara sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesinin mümkün bulunmaması, yine avukatlık ücretinin temyiz aşaması da dahil kesin hüküm elde edilinceye kadar yapılan işin karşılığı olması gözetildiğinde, yargılandığı aynı davada kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan beraat eden, sarkıntılık suretiyle basit cinsel saldırı suçundan ise mahkûm olan sanık lehine, beraat ettiği suç yönüyle Hazine aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan beraat hükmünün vekâlet ücreti bakımından isabetli olduğu anlaşıldığından onanmasına karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Usul ve kanuna uygun olan Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 21.12.2021 tarihli ve 52-44 sayılı sanık hakkında sarkıntılık suretiyle basit cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan beraat hükmünün vekâlet ücreti bakımından isabetli olduğundan ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8120, Karar No: 2013/13035, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/8120 E.  ,  2013/13035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, emeklilik ücret farkı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde uzun yıllar genel müdür olarak çalıştığını, davalı işverenin 30/12/1983 tarihinde özel emeklilik planı adı altında bir taahhüdü sunduğunu, emeklilik başlangıcının 01/05/1995 tarihi olarak tespit edildiğini ve emeklilik ücretlerinin 31/12/1998 tarihine kadar döviz bazında sürekli ödendiğini, 01/01/1999 tarihinden itibaren 31/12/2006 tarihine kadar ise cari enflasyon dikkate alınarak gerektiği kadar ayarlanmak sureti ile Türk Lirası olarak müvekkilinin banka hesabına net olarak yatırıldığını, 01/01/2007 tarihinden itibaren ise davalı işyerinin haksız olarak ve emeklilik planı hükümlerine aykırı olarak 2007-2008 yılları için kısmi enflasyon ayarı yaptığını, 2009 yılında ise bu ayarlamayı kaldırarak ödemeleri tümüyle sabitlediğini, gerçek durumda gelirinin düştüğünü, bunun yapılan taahhüde aykırı olduğunu iddia ile emeklilik maaş farklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, işyerinde zorunlu emeklilik sistemi olmadığını, emekli aylıkların miktarını belirlemede işverenin serbest olduğunu savunarak davanın reddini ileri istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık davacının emeklilik maaşı farklarını talep hakkı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı şirkette genel müdür olarak görev yapan davacıyla davalı şirket arasında 30.12.1983 tarihinde emeklilik planı sözleşmesi imzalandığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu sözleşme hükümleri ve sözleşmenin uygulama şeklini gösteren emeklilik planı uygulama kuralları incelendiğinde emekli maaşlarının enflasyon oranına göre arttırılacağı yolunda davalı şirketi bağlayan hüküm olmadığı, şirkete takdir hakkı tanındığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle dava konusu talebin reddi gerekirken, maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı gerekçeyle sözkonusu talebin hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/260, Karar No: 2016/4242, Tarih: 08.04.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/260 E.  ,  2016/4242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.10.2009 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ..., ..... ve ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmişlerdir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre bir kısım davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bir kısım davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; mahkemece yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin hüküm kurulmamış olması ve satış bedelinin tapu kaydındaki ve veraset ilamındaki oranlarda dağıtılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ise de bu hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca bir kısım davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün üçüncü bendinde yer alan "paydaşların hisseleri oranında" ibaresinin çıkartılarak yerine "tapu kaydındaki ve veraset ilamındaki oranlarda" ibaresinin, hükmün altıncı bendi olarak "yargılama giderlerinin taraflardan satış bedelinin dağıtılmasındaki oranlarda tahsiline" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5920, Karar No: 2014/7298, Tarih: 09.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5920 E.  ,  2014/7298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 15.05.2006 tarihli dava dilekçesinde sınırları yazılı, bulunan taşınmazların tapuda kayıtlı olmadığını, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı şartların davacı lehine gerçekleştiğini bildirerek, Medenî Kanunun 713. maddesine göre davacı adına tescilini istemiş, Hazine de cevap dilekçesinde taşınmazların Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 12.04.2012 tarihli krokide (B) harfiyle gösterilen 107,64 m2 taşınmazın zeytinlik niteliği ile davacı adına; (A) harfiyle gösterilen işaretli 267,69 m2 taşınmazın Hazine adına tesciline; (C) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümleri başka parseller içinde kaldığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ile davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Medenî Kanunun 713. maddesine göre açılan tescil davasıdır.

Yörede, 1948 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışması ile 1987 ve 2009 yıllarında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulamaları vardır.

Arazi kadastrosu 1977 yılında yapılmış, çekişmeli taşınmaz orman olarak tespit harici bırakılmıştır.

1) Çekişmeli taşınmazın (C) ve (D) harfleriyle gösterilen bölümlerinin komşu parseller içinde kaldığı, tespit harici bölümde kalmadığı, bu nedenle tescil davasına konu olamayacağı belirlenerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, bu bölümlere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun hükmün onanması gerekmiştir.

2) Davacının (A) harfiyle gösterilen, Hazine ve Orman Yönetiminin (B) harfiyle gösterilen taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bu bölümler hakkında yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Uzman orman bilirkişiler tarafından taşınmazların kesinleşen orman sınırı dışında, 1959 tarihli memleket haritasında orman sayılmayan, zeytinlik rumuzlu yeşil renkli bölümde yer aldığı, (A) harfli bölümünde tek katlı bina ve bahçe bulunduğu, eğimin % 5-10 olduğu, (B) harfli bölümünde ise eğimin % 70-80 olduğu, 30 adet 10-15 yaşında zeytin ve 8 adet incir bulunduğu açıklanmış, mahkemece (A) harfli bölümünde sadece ev yaparak kullanmanın zilyedlik sayılamayacağı, (B) harfli bölümünde ise, zilyedlik koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle karar verilmiş, Hazine adına tesciline karar verilen (A) harfli bölümünün niteliği de hükümde belirtilmemiştir. (A ve B) harfleriyle gösterilen bölümler birbirine bitişik durumda olup, uzman bilirkişi raporuna ekli 1959 tarihli memleket haritasında taşınmazların bulunduğu

yerde zeytin işareti görünmemekte, bu işaretin çevrede yer aldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, taşınmazdaki zeytinlerin dikme mi, aşılama mı olduğu açıklanmadığı gibi, zeytin yaşı itibarıyla 1959 tarihli haritadaki yeşil rengin zeytin bitkisini mi yoksa orman bitki örtüsünü mü temsil ettiği konusunda tereddüt oluşmuş, yeni tarihli memleket haritaları ve hava fotoğrafları da incelenmemiştir. Bunun yanısıra çekişmeli taşınmazlara komşu olan ve hükmen Hazine adına tescil edilmiş bulunan doğudaki 2643 sayılı parselin 1997/365 sayılı mahkeme kararında ve batıdaki 2621 sayılı parselin 1995/901 sayılı mahkeme kararında davacı ya da bayiinin adı sınır olarak gösterilmemekte, 2643 sayılı parselin sınırı ve yine kuzeyde 875 sayılı parsele ait Nisan 1974 tarih ve 37 numaralı tapu kaydının güneyi olarak görünmektedir.

3402 sayılı Kadastro Kanunun 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen ve imar ihyanın tamamlandığı tarihten tescil davasının açıldığı güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Kanununun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmî olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile davanın açıldığı tarihten 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen steroskopik çift hava fotoğraflarının steroskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerekir.

O halde; dava konusu taşınmaz ve etrafını gösterir ve ilk defa o yerde grafik ya da fotogrametri yöntemiyle düzenlenen 1/5000 ölçekli arazi kadastro paftasının orijinal fotokopi örneği ile en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ve dava tarihinden 20 yıl önce çekilmiş steroskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları bulunduğu yerlerden istenerek, bu belgeler ziraat fakültelerinin toprak bölümünden mezun olan bir ziraat mühendisi, bir harita-kadastro mühendisi ile üç orman yüksek mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle, dava konusu taşınmaz ve çevresine uygulanıp taşınmazın niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü, imar-ihya ve zilyetliğin hangi tarihte başlayıp tamamlandığı belirlenmeli, üzerindeki zeytin ağaçlarının dikme mi, aşılama mı olduğu, dikme ise öncesinde tarla olarak kullanılıp kullanılmadığı araştırılmalı, öncesinin ne olduğu, imar-ihya yapılmışsa hangi tarihte başlanıp bitirildiği, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, komşu kayıtlarda bu yönü okuyan İbrahim Taş ile davacı arasında akdî ya da ırsî bağ olup olmadığı taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından sorularak saptanmalı, keşif sırasında taşınmazın çeşitli yönlerinden hali hazır durumunu gösterir renkli fotoğrafları çektirilip onaylanarak dosya içine konulmalı, 3402 sayılı Kanunun 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırmasının aynı maddenin 03/07/2005 gün ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen ikinci fıkrası hükümlerine göre yapılacağı düşünülerek, adına tescil kararı verilecek kişi ya da kişiler ile diğer mirasçılar ve onların miras bırakanları yönünden belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak gerektiğinde tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları getirtilmeli, (A ve B) harfli bölümlerinin birbirine bitişik kullanıldığı, bu nedenle eğer taşınmazda kazanma koşulları oluşmuşsa sadece ev olduğu için (A) harfli

bölümünün ayrılamayacağı düşünülmeli, ancak krokide görüldüğü gibi bitişik değil ise ve arada ayırıcı bir unsur varsa bu durum açıklanmalı, bundan sonra elde edilecek delillere göre karar verilmelidir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacının (C ve D) harfleriyle gösterilen bölümlerine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile bu bölümler yönünden verilen hükmün ONANMASINA,

bölümünün ayrılamayacağı düşünülmeli, ancak krokide görüldüğü gibi bitişik değil ise ve arada ayırıcı bir unsur varsa bu durum açıklanmalı, bundan sonra elde edilecek delillere göre karar verilmelidir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacının (C ve D) harfleriyle gösterilen bölümlerine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile bu bölümler yönünden verilen hükmün ONANMASINA,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davacının (A); Hazine ve Orman Yönetiminin (B) harfli bölümlerine yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile bu bölümler yönünden verilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 09/09/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7789, Karar No: 2020/916, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/7789 E.  ,  2020/916 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11721, Karar No: 2019/1712, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/11721 E.  ,  2019/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6879, Karar No: 2011/12064, Tarih: 01.11.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6879 E.  ,  2011/12064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :02.12.2010

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davalılardan ...'e dava dilekçesi, İstanbul İlindeki adresinde tebliğ edilmiş, hükmün tebliği ise köydeki adresinden ayrıldığından bahisle Tebligat Yasasının 35. Maddesine göre yine köy adresinde yapılmıştır. Bu durumda köy adresinde yapılan tebligatın usulüne uygun olarak yapıldığı kabul edilemeyeceğinden öncelikle davalının İstanbul İlindeki adresine hükmün tebliğinin yapılması,

2-Davalılar ... ile ...'e adreslerinden ayrıldıklarından bahisle Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 6099 sayılı yasa ile değişikliğe gidilen Tebligat Kanununun 10 ve ek fıkra 6099 sayılı kanunun 3. maddesi gereğince, tebligatların yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile usulsüzdür. Gerekçeli kararın adı geçen davalıların kimlik bilgilerine göre adres kayıt sistemindeki son adresi tespit edilerek, tespit edilen adresine tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenmesi,

3-Davalılardan ... çıkartılan karar ekli tebligatın ise ölü olduğundan bahisle iade olunduğu görülmekle, adı geçenin nüfus kayıtları getirtilerek ölü olduğunun tespiti halinde ilgilisinden mirasçılık belgesinin temin olunarak, karar tarihinden sonra ölmüş ise, hükmün mirasçılarına tebliğ edilmesi ve temyiz süresi beklendikten sonra tebligat evraklarının dosyaya eklenip gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21440, Karar No: 2025/6312, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/21440 E.  ,  2025/6312 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/605 E., 2022/1111 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/159 E., 2020/15 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.