muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4383, Karar No: 2022/3097, Tarih: 14.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4383 E.  ,  2022/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tescil davası sonunda, Mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; dava dilekçesinin ekindeki krokide gösterilen 7 dönüm miktarındaki taşınmaz bölümünün, müvekkili tarafından imar-ihya edildiğini ve 20 yılı aşkın süredir kullanıldığını ancak kadastro tespiti sırasında taşınmazın taşlık olarak tescil harici bırakıldığını ileri sürerek, taşınmazın müvekkili adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine davaya cevap vermemiştir.

2. Dahili davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, dava usul ve yasaya aykırı olduğundan reddine karar verilmesini istemiştir.

3. Dahili davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Mahkemece dava konusu taşınmazda zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Birecik Asliye Hukuk Mahkemesinin 15/05/2015 tarihli ve 2014/154 Esas - 2015/318 Karar sayılı kararıyla, dava konusu taşınmazın davacıya murisinden geldiği ancak dosya kapsamındaki bilirkişi raporlarına göre, taşınmazda toprak işlemesi yapıldığına dair emare bulunmadığı, arazinin bakımının ve amenajman çalışmalarının düzgün şekilde yapılmadığı, taşınmazdaki taşlık ve yabancı ot yoğunluğu nedeniyle henüz imar ve ihyasının tamamlanmadığı, bu haliyle taşınmazın tarım arazisi vasfını kazanmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkeme kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın imar-ihya edildikten sonra çok uzun süre müvekkili tarafından kullanıldığını, bilirkişi raporuna itiraza ilişkin 11/05/2015 tarihli dilekçelerinde de belirttikleri üzere, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporlarının yetersiz olduğunu, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin yerleşik içtihatlarına göre, taşınmazın niteliğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin şekli ve süresinin tespiti bakımından 3 ayrı tarihte çekilmiş hava fotoğrafından yararlanılması gerektiği halde, Mahkemece yalnızca 2 adet hava fotoğrafının hükme esas alındığını, yargılama sırasında bu hususa ilişkin itirazda bulunmuş olmalarına rağmen Mahkemece itirazlarının nedensiz şekilde reddedildiğini beyan ederek, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

1975 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında, Şanlıurfa/Birecik/Ekenek köyü çalışma alanında bulunan dava konusu taşınmaz bölümü, “taşlık, kayalık” yerlerden olmakla tescil harici bırakılmıştır.

Dava; Türk Medeni Kanunu’nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerine dayalı olarak açılan tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi;

“Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir.”

3.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. maddesi;

“Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

3.2.3. 3402 Sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi;

“Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir.

İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz.” hükümlerini içermektedir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinin yerinde bulunmasına göre, Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 53,00 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31187, Karar No: 2020/4536, Tarih: 09.03.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/31187 E.  ,  2020/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Andritz Hydro Ltd. Şti. ile davalı Kalehan Enerji Üretim ve İnş. A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı Enerden Enerji Tesisleri Mühendislik Müteahhitlik San. Tic. Ltd. Şti. tarafından Beyhan baraj inşaatında montaj ve mekanik usta yardımcısı olarak 06/11/2013 - 22/12/2014 tarihleri arasında aylık 1.500,00 TL ücret ile istihdam edildiğini noter aracılığı ile haklı nedenlerle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/2-e bendi gereğince iş sözleşmesini feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalılardan Andritz Hydro Ltd. Şti. ile davalı Kalehan Enerji Üretim ve İnş. A.Ş. vekillerince temyiz edilmşitir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davalıların sorumluluğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı davalı Enerden işçisi olduğunu, Enerden ile Andritz arasında taşeron ilişkisinin bulunduğunu yine Andritz ile ana yüklenici Kalehan arasında taşeron ilişkisi bulunduğunu beyan etmiştir.

Davalı Kalehan Enerji Üretim ve İnş. A.Ş. tarafından davalı Andriz ile aralarında sözleşme olduğu belirtilmesine rağmen mahkemeye sunulmamıştır.

Yine dava Andritz Hydro Ltd. Şti. tarafından davalı Enerden Enerji Tesisleri Mühendislik Müteahhitlik San. Tic. Ltd. Şti. ile aralarında sözleşme olduğu bildirilmesine rağmen mahkemeye sunulmamıştır.

Mahkemece davalıların müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu belirtilerek hüküm kurulmuştur.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu 220. maddesinde; "Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu 220. maddesinde; "Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.

Bu nedenle, davalılara HMK 220 madde uyarınca ilgili sözleşmeleri ibraz etmeleri aksi takdirde davacının iddialarının gerçek kabul edilebileceği ihtarını içerir şekilde kesin süre verilmeli, ve tüm deliller toplandıktan sonra yeniden değerlendirme yapılarak çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13847, Karar No: 2012/6588, Tarih: 06.04.2012

**21. Hukuk Dairesi         2011/13847 E.  ,  2012/6588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düziçi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2010

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ilgili kanuna göre kadroya atamasının yapılmasının mümkün olmadığını, davalının geçici işçi statüsünde olduğu için kanuni süresinde işten çıkarıldığını, feshin geçerli sebebe dayandığını, davacının eski belediye başkanının oğlu olması sebebiyle haksız olarak işe alındığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı belediyeye geçici işçi kadrosunda çalışmak üzere başvuruda bulunduğu, davacının alındığı iş kadrosu için Düziçi Belediye Başkanlığının İçişleri Bakanlığından  geçici işçi çalıştırmak üzere izin istendiği, İçişleri Bakanlığının 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun Geçici 1. maddesi uyarınca izin verdiği, davacının vizesi yapılmış olan daimi işçilerden olmadığının Türkiye İş Kurumundan gönderilen yazı ile bildirildiği, buna göre, davacının fesih tarihinde geçici işçi statüsünde çalıştığı, 5620 sayılı Kanunu'nun 3/2 maddesi uyarınca geçici işçilerin altı aydan kısa süreli çalıştıralabilecekleri, bu durumda davacının iş güvencesi kapsamında bulunan işçilerden olmadığı, işveren davalı Belediyenin geçici işçi statüsünde olan davacıyı altı aydan az süreli çalıştırabileceği gözetilerek işverenin iş sözleşmesinin feshetmesinin haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı, davacının 5620 sayılı Kanun kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan vizesiz çalışmasının fesih sonrasına yönelik hüküm doğurup doğurmayacağı konuları uyuşmazlık konusudur.

Uyuşmazlığın normatif dayanağı 04.04.2007 tarihinde kabul edilen ve 21.04.2007 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5620 sayılı Kanunun 1, 2, 3, geçici 1 ve 3. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18, 19, 20 ve 21. maddeleridir.

Uyuşmazlığın normatif dayanağı 04.04.2007 tarihinde kabul edilen ve 21.04.2007 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5620 sayılı Kanunun 1, 2, 3, geçici 1 ve 3. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18, 19, 20 ve 21. maddeleridir.

5620 sayılı Kanunun m.1.de bazı kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan geçici işçilerin sözleşmeli personel pozisyonlarına veya sürekli işçi kadrolarına geçirilme koşul ve yöntemi düzenlenmiştir. Buna göre maddede belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan işçinin sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi için 2006 yılı içerisinde usûlüne uygun olarak vizesi yapılmış geçici iş pozisyonlarında toplam altı ay veya daha fazla süreyle geçici işçi olarak çalışmış olmak gerekir. Aynı düzenlemede 2005 veya 2006 yıllarında aynı şartlarda çalışıp da askerlik, doğum veya sağlık kurulu raporuyla belgelendirilen sağlık sorunları sebebiyle iş sözleşmeleri askıda kalanların da bu hüküm kapsamında değerlendirileceği öngörülmüştür.

Sözü edilen Kanunun m.3’e göre bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda altı aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda maddede belirtilen mercilerden geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz. İl özel idareleri ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) bu fıkra hükümlerine göre geçici işçi çalıştırılabilmesine ilişkin usûl ve esaslar İçişleri Bakanlığı tarafından belirlenir.

5620 sayılı Kanunun 2. Maddesinin (2) numaralı bendinde “Bu Kanunun 1 inci maddesi kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda çalışan geçici işçilerden bu Kanunun yayımı tarihi itibarıyla; bağlı bulundukları sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazanmış olanlardan bu tarih itibarıyla kadınlarda 56, erkeklerde 58 yaşını doldurmuş olanlar, sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçirilmezler, bunların iş sözleşmeleri tüm kanuni hakları ödenmek suretiyle sona erdirilir” kuralına yer verilmiştir.

5620 sayılı Kanun'un geçici m.1’ e göre “kanunda belirtilen şartları taşımadıkları için sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçişi yapılamayan ve bu Kanun'un 3. maddesi kapsamına girmeyen geçici işçiler, ilgili idare, kurum ve kuruluşlarda bir mali yılda altı ayda az olmak üzere bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usule göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında çalıştırılmaya devam olunabilir”. Maddenin 2. fıkrasında sözleşmeli personel statüsüne geçmeyi kabul etmeyenlerin 2006 yılındaki çalışma sürelerini aşmamak kaydıyla bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında istihdam edilmeye devam olunacağı belirtilmiştir. Yine maddenin 3. fıkrasına göre maddenin birinci ve ikinci fıkrası kapsamına girenlerin bağlı bulunduğu sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazandıkları tarihte iş sözleşmeleri tüm kanuni hakları ödenerek feshedilir.

4857 sayılı Kanun'un 18, 19, 20 ve 21.maddelerinde öngörülen iş güvencesi hükümleri feshe karşı işçiyi korumayı sağlamak üzere kabul edilmiştir. “Fesih” olarak nitelendirilemeyecek askıya alma hallerinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlandırma olanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacının geçici işçi statüsünde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının çalışmasının vizeli olup olmadığı belirlenerek, vizeli olduğunun tesbiti halinde işverence yapılan iş sözleşmesinin feshi işleminin iş sözleşmesinin askıya alınması işlemi olduğu gözeterek davanın reddine karar vermek, davacının vizeli çalışmadığının tesbiti halinde ise, 5620 sayılı Kanun kapsamında ve kamu Kurumlarında personel istihdamına ilişkin mevzuata uygun olmayan çalışmaya dair iş sözleşmesinin hükümsüz olduğu, sözleşmenin fesih tarihinden itibaren   ileriye   yönelik  sonuç   doğurmayacağı,  çalışmanın   kanuna  açıkça aykırı  olarak  yapılması karşısında feshin kanun gereği geçerli sebeple yapıldığının kabulü gerekeceği sebepleriyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bosmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/722, Karar No: 2014/3330, Tarih: 13.03.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/722 E.  ,  2014/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.07.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüyle dava konusu taşınmazda ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre bir kısım davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalar olup, sonuçta kazanan ve kaybeden taraftan söz edilemeyeceğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinin taraflara payları oranında yükletilmesi gerekir. Somut uyuşmazlıkta kendisini vekil ile temsil ettiren davacı lehine vekalet ücreti verildiği halde kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücreti taktir edilmemesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hüküm fıkrasına 9. bent eklenerek "kendisi vekil ile temsil ettiren davalılar lehine 990,00 TL vekalet ücreti taktirine vekalet ücretinin hisseleri oranında taraflardan tahsiline" cümlesinin eklenmesine, hükmün HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12280, Karar No: 2014/795, Tarih: 06.02.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/12280 E.  ,  2014/795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜNYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2012/372-2012/550

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında D.. Köyü çalışma alanında bulunan temyiz konusu 152 ada 1 parsel sayılı 4.781,15 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ile 153 ada 1 parsel sayılı 8.907,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı S.. T.. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davalı S.. T.. çekişmeli taşınmazları 11.09.2009 tarihinde tapuda diğer davalı M.. K..'a kayden intikal ettirmiştir. Davacılar miras yoluyla gelen hakka ve muvazaa iddiasına dayanarak çekişmeli taşınmazın davalı M.. K.. adına olan tapusunun iptali ile adlarına hisseleri oranında tapuya tescili ya da taşınmazların bedellerinin hisseleri oranında davalılardan alınarak kendilerine verilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın, davalı S.. T.. yönünden husumet yokluğundan, diğer davalı M.. K.. yönünden ise esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar Ş.. T.. ve H..E..vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kadastrodan önceki nedenlere dayanan tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde taşınmaz bedelinin miras payı oranında tazmini istemine ilişkindir. Davacılar, dava ve temyize konu çekişmeli 152 ada 1 ve 153 ada 1 parsel sayılı taşınmazların kök murisleri R.. T..'a ait iken ölümü ile mirasçılarına kaldığı, ancak yapılan kadastro çalışmaları sırasında hatalı olarak müstakilen miraçılardan S.. T.. adına tespit ve tescil edildiği, davalı S.. T..'in diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla çekişmeli taşınmazları diğer davalı M.. K..'a muvazaalı olarak tapuda intikal ettirdiği iddiasıyla; öncelikle çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile payları oranında adlarına tapuya tescili olmadığı takdirde taşınmazların bedelinin payları oranında davalı Selahattin'den alınarak kendilerine verilmesi istemi ile dava açmışlardır. Davalı S.. T..; çekişmeli taşınmazları miras bırakan R.. T..'un sağlığında kendisine bağışladığını, diğer mirasçılara da yer verdiğini, diğer davalı M.. K.. ise çekişmeli taşınmazları davalı Selahattin'den satın alırken taşınmazın S..'e ait olduğunu düşündüğünü ve iyi niyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemişlerdir. Tapu iptal ve tescil davalarında husumetin tapu malikine yöneltilmesi zorunludur. Davalı S.. T.. tapu maliki olmayıp adına kadastro sonucu tescil edilen taşınmazı daha sonra davalı M.. K..'a tapuda kayden intikal ettirmiştir. Davalı S.. T.., kayıt maliki olmadığına göre bu davalı yönünden davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalı M.. K..'a yönelik tapu iptali ve tescil davasına gelince; mahkemece, tapu kayıtları oluştuktan sonra taşınmazı tapuda diğer davalı Selahattin'den satın alan M.. K..'ın satış işlemi sırasında iyi niyetli olduğu kabul edilerek bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de; varılan bu sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir. Davalı M.. K.. 18.03.2010 tarihli celsede diğer davalı Selahattin ile komşu olduklarını ifade etmiş, beyanına başvurulan mahalli bilirkişi ve tanıklar ise davalı Selahattin'e babası Rasim tarafından yapıldığı iddia edilen bağış işlemi konusunda kesin ve net bilgiler verememişlerdir. Bu şartlarda davalı taraf, çekişmeli taşınmazları kök muris Rasim'in sağlığında oğlu Selahattin'e bağışladığını ve kök murisin diğer mirasçılara da yer verdiğini kanıtlayamamıştır. Davalı M.. K.., davalı Selahattin'in yakın komşusu olup çekişmeli taşınmazların öncesini ve taraflar arasındaki ilişkiyi bilebilecek durumdadır. Bunun yanında taşınmazların gerçek değeri ile tapudaki satış değerleri arasındaki açık orantısızlık da davalılar arasındaki satış işleminin muvazaalı olduğuna dair güçlü bir delildir. Sabit olan vakılar karşısında mahkemenin davalı M.. K..'ın tapudaki satış işlemi esnasında iyiniyetli olduğu yönündeki gerekçesinde isabet bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; davalı M.. K.

. Bunun yanında taşınmazların gerçek değeri ile tapudaki satış değerleri arasındaki açık orantısızlık da davalılar arasındaki satış işleminin muvazaalı olduğuna dair güçlü bir delildir. Sabit olan vakılar karşısında mahkemenin davalı M.. K..'ın tapudaki satış işlemi esnasında iyiniyetli olduğu yönündeki gerekçesinde isabet bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; davalı M.. K..'a yönelik tapu iptali ve tescil davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi hatalı olup davacılar Ş.. T.. ve H.. E.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 06.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.