muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14224, Karar No: 2011/19903, Tarih: 12.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/14224 E.  ,  2011/19903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak

HÜKÜM : 1- 765 s.TCK.nun 342/3, 59 maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası

2- 5237 s.TCK.nın 155/2, 62/2, 52/2-4, 53/1 maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 5.000 YTL adli para cezası

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Resmi Belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için sahte belgenin usulüne uygun biçimde düzenlenmesi, buna göre de belgeyi düzenleyen kurumun ismi, kaşesi, mühür ve yetkili memurun imzası gibi bulunması zorunlu olan ögeleri içermesi yanında hukuki sonuç doğurmaya elverişli olması da gerekmektedir.

Mudanya ilçesi Güzelyalı Belediye Başkanlığında geçici işçi kadrosu ile Su İşleri Amiri olarak görev yapan sanığın, SS Erimkent Konut Yapı Kooperatifin su borcunu çeşitli tarihli çeklerle ödemesinden sonra, 23.02.2004 tarih ve 347855 nolu “tahsilat makbuzunu” sahte olarak düzenleyip kooperatif yetkilisine verdiği, gerçekte bu makbuzun 01.03.2004 tarihinde bir başka vatandaşın ödemesi karşılığında düzenlenmiş olduğu iddiasından ibaret olayda; suça konu sahte tahsilat makbuzunun, resmi belgenin aslı, sureti, nüshası, örneği ya da fotokopisi olup olmadığı, aldatma yeteneğini taşıyıp taşımadığı, hususlarının tespiti için adli emanetten getirtilip incelenmesi, özelliklerinin duruşma tutanağına geçirilmesi ve denetime olanak verecek biçimde dosya içerisinde bulundurulması, geçici işçi kadrosunda istihdam edilen ve 01.01.2000 gün ve 00/01 sayılı emir ile su işleri amiri olarak görevlendirilen sanığın, belediye başkanlığı adına su parası tahsil etme ve tahsilat makbuzu düzenleme yetkisinin bulunup bulunmadığının adı geçen belediye başkanlığından sorulmak suretiyle araştırılıp, para tahsil etme ve makbuz düzenleme yetkisinin bulunduğunun anlaşılması halinde eylemlerinin zimmet ve memurun belgede sahtecilik suçlarını oluşturup oluşturmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın gözetilmesine 12.09.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9461, Karar No: 2012/19906, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/9461 E.  ,  2012/19906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının montaj, çıkış kalite kontrol ve ambalaj olmak üzere üç istasyonda çalıştığını, işverence çalışma şartlarından kaynaklanan rahatsızlığı sebebiyle "ağır işlerde çalışamaz şeklindeki" sağlık raporu sonrasında kendisine uygun iş olmadığı belirtilerek iş sözleşmesinin feshedildiğini, fesih gerekçesinin gerçeği yansıtmadığını ve İş Kanunu açısından yeterli ve geçerli sebep teşkil etmediğini, feshin son çare olması gerektiği ilkesine uyulmadığını belirterek müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının işverene verdiği dilekçe ile bel fıtığı teşhisi konulduğunu, sağlık sorunları sebebiyle çalıştığı bölümün değiştirilmesini talep ettiğini, işverence aldırılan Turgutlu Devlet Hastanesince "ağır işlerde çalışması uygun değildir, kliniğini kötüleştirebilir" şeklinde sağlık kurulu raporu verildiğini, bu rapora göre işyeri doktorunun "ayakta uzun süre çalıştırılamaz" şeklindeki görüşü üzerine işyerinin ağır ve tehlikeli işler kapsamında faaliyet gösteren bir işyeri oluşu sebebiyle ve davacının niteliklerine ve rahatsızlığına uygun boş bir pozisyon bulunamadığından, tüm hakları ödenmek suretiyle 4857 sayılı İş Kanunun 25/I ve 18. maddeleri gereğince iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesi işveren tarafından, davacının geçirmiş olduğu bel fıtığı rahatsızlığı sonucu düzenlenen raporlarına göre ağır işlerde ve uzun süre ayakta durması gerektiren işlerde çalıştırılmasının sağlığı için sakıncalı olduğu, davalı işyerinin ise ağır ve tehlikeli işler sınıfında faaliyet gösteren bir iş yeri olması, davacı için uygun ve boş bir pozisyonda işin bulunamadığı sebepleri ile tüm hakları ödenmek sureti ile fesih edilmiş ise de, bilirkişiler raporu ve tüm dosya kapsamına göre davacının bel fıtığı rahatsızlığının işyerindeki çalışma şartlarından kaynaklanmayıp davacının ağır kaldırma, eğilerek iş yapma, beden gücü ile ağır yük taşıma gerektirmeyen işlerde sekiz saati geçmemek koşulu ile ayakta

çalışabileceği, davalı işyerinin üretim alanında bu şartları sağlayan çalışma alanlarının bulunduğu halde feshin son çare olması gerektiği kuralına uyulmadığı, fesihte geçerli sebep koşulu gerçekleşmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

çalışabileceği, davalı işyerinin üretim alanında bu şartları sağlayan çalışma alanlarının bulunduğu halde feshin son çare olması gerektiği kuralına uyulmadığı, fesihte geçerli sebep koşulu gerçekleşmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, montaj, kalite kontrol ve ambalaj işçisi olarak çalışan davacıya, çalışmaktayken bel fıtığı teşhisi konulmuş, bu hususta sağlık kuruluşu tarafından ağır işlerde görevlendirilmesinin sakıncalı olduğu yönünde rapor düzenlenmiş, işçi daha hafif işler için işverene başvurmuş, yapabileceği iş olmadığından bahisle iş sözleşmesi feshedilmiştir. Yargılama sırasında işyerinde gerçekleştirilen keşif ve bilirkişi raporunun teknik görüş kısmında, üretim bölümünde işlerin genelde ayakta yapıldığı, oturarak ve yarı oturarak yapılan nispeten daha hafif işlerde keşif tarihinde engelli kişilerin istihdam edilmekte olduğu belirlenmiştir. Raporun tıbbi görüş kısmı da bu hususu desteklemekte olup, sadece muğlak şekilde “üretimde davacının çalışabileceği alanlar mevcuttur” cümlesi yer almaktadır, ancak gerekçesi açıklanmamıştır. Rapor içeriğinde, aslında doktor bilirkişi de bölümleri ayrıntıyla değerlendirirken kablaj bölümünde % 80, mil basma işinde % 70 ayakta çalışıldığını, ağır kaldırma söz konusu olmadığını belirtmişti. Ancak dosya içeriğine ve dinlenen tanık anlatımları ile her iki tarafın beyanlarına göre, davacı rahatsızlığını beyan ettikten sonra bir süre kablaj işinde çalıştırılmış, rahatsızlığının devam ettiğini söylemesi üzerine iş sözleşmesi feshedilmiştir. Sözleşmenin feshedildiği tarihte depo ve ambar bölümünde masa başı işi sayılan işlerde engelli personelin istihdam edildiği de sabittir. Bu durumda işverenin davacıya verebileceği durumuna uygun iş bulunmamaktadır ve fesih geçerli sebebe dayanmaktadır. Mahkemece işe iade isteğinin reddi yerine kabulü yönünde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu 130,00 TL yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, 5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak oybirliğiyle 27.09.2012 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4852, Karar No: 2014/10044, Tarih: 15.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/4852 E.  ,  2014/10044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/197908

MAHKEMESİ : Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2009

NUMARASI : 2007/101 (E) ve 2009/183 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü sanığın, gündüz saat 16.00 sıralarında suç arkadaşı Ö.. Ö.. ile birlikte, cadde üzerinde cep telefonuyla konuşan yakınanın telefonunu elinden çekip alarak kaçtığı sırada, şüphe üzerine kendisini izleyen ve takibe alan polis memurları S..Y.. ve İ..H.. S.. tarafından kovalandığı, adı geçen polis memurlarının daha önceden tanıdıkları sanık ve arkadaşına isimleriyle hitap ederek telefonu bırakmalarını istemeleri üzerine, sanığın telefonu bırakarak kaçtığının anlaşılması karşısında; polis memurları İ..H..S.. ile S.. Y..'ın tanık sıfatıyla dinlenerek delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, sanığı sonradan yakalayan ve görgüye dayalı bilgileri olmayan diğer polis memurlarının tanık sıfatıyla dinlenerek dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçeyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.05. 2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25842, Karar No: 2025/8085, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/25842 E.  ,  2025/8085 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/275 E., 2023/604 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/101 E., 2023/86 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Yozgat 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18181, Karar No: 2017/183, Tarih: 11.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/18181 E.  ,  2017/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.02.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 10.03.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 491/2-son maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 27.01.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9867, Karar No: 2015/11032, Tarih: 04.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/9867 E.  ,  2015/11032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 30/12/2014

Numarası : 2013/540-2014/943

YARGITAY İLAMI

1-On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 12.11.2012 tarihli, 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan B.. İ..'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı kararın tüm ekleri ile birlikte Bursa Valiliğinden;

2-B.. İ..'nin tüzel kişiliğinin bulunduğu bir sırada açılan bu davanın Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından nereye devredildiğinin Bursa Valiliği'nden sorulup alınacak yazı cevaplarının eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3442, Karar No: 2019/1688, Tarih: 13.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/3442 E.  ,  2019/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün davacılar avukatı ile davalı ... tarafından duruşmasız, diğer davalı ... Sağ. Gıda İnş. Tic. Ltd. şti. avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... İnş. Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile davacılar vekili avukat ... geldi. Diğer davalı ... için çıkartılan tebligata verilen cevapta adresten ayrıldığı gerekçesi ile tebliğ edilemediği görüldü. Duruşma isteyen vekilinden soruldu. Duruşma talebinden vazgeçtiğini beyan ettiğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, 13.10.2008 tarihinde davalı şirketin işlettiği, diğer davalı ...'in de eğitmen olarak çalıştığı, rehabilitasyon merkezinde terapi gören 7 yaşındaki ...'nın havuza düşmesi sonucunda boğularak vefat ettiğini, ölüm olayında davalıların kusurları olduğunu ileri sürerek manevi tazminat konusundaki hakları ve maddi tazminat konusundaki fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 10.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemişler; yargılama sırasında 15.05.2014 tarihli ıslah dilekçeleri ile maddi tazminat taleplerini atiye bıraktıklarını, manevi tazminat taleplerini ıslah ettiklerini ve toplam 125.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişler; birleşen dava ile de, davacılardan ... için 50.000,00 TL, ... için 50.000,00 TL, İbrahim için 25.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 26.09.2014 tarihli karar ile, davacılar, davalılar aleyhine açmış oldukları maddi tazminat talebini atiye bıraktıklarından, bu talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davacıların davalılar aleyhine açmış oldukları manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile, davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 7.500,00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hükmün, taraflarca temyizi üzerine, davalılar lehine bozulmasına karar verilmiş; bu kez yapılan yargılamada, daha önce verilen maddi tazminat yönünden atiye bırakmaya ilişkin karar kesinleşmiş bulunduğundan yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davacıların ıslah suretiyle yaptıkları manevi tazminat istemlerinin uyulan bozma ilamına göre ıslah sureti ile yeni dava yaratılamayacağından usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığından reddine, birleştirilen ... 6. AHM’nin 2016/449 esas sayılı dava dosyası ile davacıların açtığı manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 7.500,00’er TL, davacı ... için ise 5.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya dair taleplerin reddine karar verilmiş ise de; hüküm, yine taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacıların temyizi yönünden yapılan incelemede;

1-Şahsi menfaatleri ihlal edilen kimseye duyduğu ağır manevi acıyı belli bir oranda gidermek, bozulan ruhi dengeyi onarmak, olanak dahilinde bu dengenin yeniden elde edilmesini sağlamak amacına yönelik olarak manevi tazminata hükmedilir. Manevi tazminatın ve kapsamının taktiri hakime ait bir hak ve görevdir. Ancak hakim bu hak ve görevini yerine getirirken Medeni Kanun'un 4.maddesi hükmünü de gözetmek suretiyle hak ve nesafet ilkeleriyle bağlı kalarak tarafların sosyal ve ekonomik durumlarını, kusurlu eylemin mağdurda uyandırdığı elem ve ızdırabın derecesini, istek sahibinin toplumdaki yerini, kişiliğini, hassasiyet derecesini gözetmek suretiyle makul bir tazminata hükmetmelidir. Mahkemece, özellikle olayın oluş şekli gözetilerek makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olaya uygun düşmeyecek şekilde davacılara düşük manevi tazminata karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.