muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/37564, Karar No: 2023/1682, Tarih: 29.03.2023

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir. (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, syf. 383 vd.)

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (... özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ...B. ve Ş.B.nin karı-koca oldukları, sanık ...B.'nin Diyarbakır ilinde Eczacılar Odası üyesi olduğu, sanık Ş.B'nin ise GÜNSİAD başkanlığını yaptığı, sanıkların çeşitli oda ve sivil toplum kuruluşlarında görev aldıkları, 2011-2013 yılları arasında DTK toplantılarına katılarak konuşma yaptıkları, tape kayıtlarına göre konuşma içeriklerinin PKK/KCK terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini benimseyici, övücü veya teşvik edici mahiyette bulunmadıkları, daha çok demokratik özerklik çerçevesinde, içerikleri suç teşkil etmeyen düşünce açıklamaları niteliğinde oldukları belirlenmiştir.

Sanıkların PKK/KCK terör örgütü ile bağlantılarını gösteren herhangi bir delil bulunmadığı gibi dosya kapsamına göre örgütsel faaliyetleri de tespit edilmemiştir. DTK sekreteri E.B.'nin kullanımda olan elektronik postada "DTK Genel Kuruluna ilişkin genelgedir" başlıklı 932 kişinin isimlerinin yer aldığı listede sanıklar "DTK Şahsiyet ve Kurum Delegesi" olarak kabul edilmişlerdir. Ayrıca sanık ...B. DTK Başkanlık Divanı üyesi, DTK Ekonomi ve İstihdam Komisyonu üyesi, DTK Diplomasi Komisyonu üyesi ve DTK Kadın Komisyonu üyesi insan hakları üyesi olarak belirtilmiştir.

PKK/KCK terör örgütü ile bağlantıları tespit edilemeyen, kod adı kullanmayan, terör örgütü içinde ideolojik veya silahlı eğitim aldıklarına, örgütün dağ kadrosu veya milis güçleriyle bağlantılarını gösteren veya ilişkilerini belirleyen delil bulunmayan sanıkların çözüm süreci olarak adlandırılan 2011-2013 yıllarındaki DTK toplantılarının bir kısmına katılarak içerikleri suç teşkil etmeyen konuşma yapmaktan ibaret faaliyetlerinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilmeyeceği de gözetilerek sanıkların örgütün hiyerarşik yapısına girerek örgüt üyesi olduklarını gösteren her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmaması karşısında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince

beraatlerine karar vermek gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2020/1083 Esas, 2021/750 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca uyarınca Diyarbakır 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6662, Karar No: 2010/10976, Tarih: 14.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6662 E.  ,  2010/10976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 03.11.2009 gün ve 2009/7321 Esas - 2009/14474 Karar sayılı ilama karşı taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Mahkemece verilen hüküm Dairemizce; özel parselasyon yapılıp yapılmadığı, fiili kullanımın başlayıp başlamadığının tüm taşınmaz maliklerinin davaya dahil edilerek araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi nedeniyle bozulmuş, bozma kararına karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararda yazılı gerekçelere göre davacı vekilinin karar düzeltme isteği HUMK.nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir.

Davalı idare vekilinin karar düzeltme istemine gelince;

Yapılan incelemede; dava konusu taşınmazın paydaşlarından ... ve Fatma Demir’in açtığı, yine paydaşlardan ...’ın açtığı ve Dairemiz denetiminden geçen Pendik 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/10-2000/704 ve 2005/239-585 sayılı dava dosyalarında; paydaşların parselin tamamındaki paylarının karşılığına hükmedildiği, paydaşlardan ...’in Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde halen derdest olan 2003/112 esas sayılı dosyasında, paydaş ... ile birlikte; özel parselasyon ve rızai taksim olmadığını, taşınmazın tümünde paydaş olduklarını belirttikleri anlaşılmıştır.

Bu durumda Kamulaştırma Kanununun 12/son maddesinde belirtilen, tüm paydaşların katılımıyla gerçekleşen taksimden söz etme imkanı bulunmadığından, davacının taşınmazın tamamındaki payı oranında bedeline karar verilmesinin doğru olduğu anlaşıldığından;

Davalı idarenin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemizin 03.11.2009 gün 2009/7321-14474 sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuştur.

Dosyadaki kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçeye göre, tüm paydaşların katılımıyla gerçekleşmiş özel parselasyon ve rızai taksim olmadığından davacının taşınmazın tamamındaki payına göre; bedele hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacıya aşağıda yazılı harçtan artan paranın ve karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, davalı idareden aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına ve karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, 14.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29972, Karar No: 2015/32418, Tarih: 10.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/29972 E.  ,  2015/32418 K.**

**"İçtihat Metni"**

S.. B.. vekili avukat G.. E.. S.. ile M.. İ.. vekili avukat S.. L.. aralarındaki dava hakkında İstanbul Anadolu 11. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19/03/2013 tarih ve 2010/155-2013/72 sayılı hükmün Dairenin 09/06/2015 tarih ve 2014/24261-2015/19116 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 10/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1142, Karar No: 2016/5300, Tarih: 11.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/1142 E.  ,  2016/5300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasa'nın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Yasa'da, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücûan tazminat davalarında uygulanmasına imkan veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi olduğu belirgindir.

Bu maddedeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin

Bu maddedeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin

tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22. maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (Anayasa Mahkemesi'nin 23.11.2006 tarihli ve E:2003/10 K:2006/106 sayılı Kararı ile bu fıkrada geçen “sigortalı veya haksahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü iptal edilmiştir.) Kurumca işverene ödettirilir...İş kazası veya meslek hastalığı, 3. birkişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücû edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücû alacağından kusurları karşılığı sorumludur. Anılan madde kast/kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, hükme dayanak alınan kusur oran ve aidiyetlerinin maddi olayla uyum içinde olması gerekir. Buna göre maddi olguyu tespit etmek hakime ait bir görevdir ve öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa, çelişkiler ve eksiklikler giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26., 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde ise, “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır

Yapılan açıklamalar çerçevesinde; dosya içinde alınan bilirkişi raporuna göre, bina ve kamelyayı yapan ancak olay tarihi itibariyle işten elini çeken ve teslim eden kooperatife %70 kusur verildiği, apartman yönetiminde bu işle ilgili herhangi bir karar alınmadığı belirgin olan eldeki davada, tüm dosya kapsamı gözetildiğinde bina ve kamelyanın davalı ... Bezirciye ait olduğu, parayı kazalıya davalının vermesi hususunda anlaşıldığı gözetildiğinde davalı ...’nin işveren olduğu görülmektedir. Kaza tarihi olan 16.07.2007’de tazminat dosyası da gözetilerek

işveren belirlenmeli ve maddi olgunun nasıl meydana geldiğine ilişkin kusur belirlenmesine etkili olabilecek bütün kuşkular yapılacak inceleme ve araştırma ile giderildikten sonra konuda uzman bilirkişilerden gerçek kusurlu olan/olanlar ile kusur oranlarının belirlendiği rapor alınarak yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözardı ederek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8419, Karar No: 2014/16018, Tarih: 20.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8419 E.  ,  2014/16018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/03/2014 tarih ve 2010/360-2014/145 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, ... Tic. Ltd. Şti.'nin eski ortağı ve tek müdürü olan davalının şirketteki %50 hissesini 25.000 TL karşılığında müvekkili ...'a devrettiğini, ayrıca şirkete ait bir aracın ve bilgisayarın davacıya devredileceğinin ve üçüncü kişi firmalara yapılan işlerin karşılığı 3 ayrı şirketten alınacak gelirin yarısı olan 26.000 TL'nin de davalıya verileceği hususunda ...'in borçlandırıldığını, müvekkili ...'nin de müteselsil kefilliğinin kararlaştırıldığını, davalının devirden önce şirketin mali durumunun çok iyi olduğunu söylediğini, aradan geçen zaman içinde bahsi geçen şirketlerle hiç bir yazılı sözleşme yapılmadığının ve işlerin karşılığının da 52.000 TL, dolayısıyla davalıya verilecek olan 1/2'sinin 26.000 TL olmadığının anlaşıldığını, eski müdür olan davalının bu üç şirketten kayda geçmeyen para aldığının da tespit edildiğini, bu miktarların müvekkili ...'in borcundan düşülmesi gerektiğini, davalının şirketin müflis olup hiç bir değerinin bulunmadığını müvekkilinden gizlediğini, vergi ve ... borçlarının yıllardır ödenmediğini, yaptığı bir kısım tahsilatları kayda geçirmeyerek uhdesinde tuttuğunu, gerçekte olmadığı halde mizana alacak kaydı yapıldığını, hileli bilanço düzenlediğini, müvekkilinin bunlara güvenerek hisse devrini almayı kabul ettiğini, kayıtlarda borçlu görülen firmaların borcu inkar ettikleri gibi kayıtların dayandığı hiç bir belgenin bulunmadığını, hisse devir sözleşmesinin bir nev'i ayıplı mal satışı niteliğinde olduğunu, hata, hile ve ayıp hükümleri gereği müvekkilinin borçlandığı 26.000 TL ödeme yükümünün kaldırılması gerektiğini ileri sürerek sözleşme bedelinin tenkisi ile müvekkillerinin davalıya 26.000 TL borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ...'in eşi olan davacı ...'ın hisse devir tarihinde şirket ortağı olduğunu, şirketin durumunu bilmesi gerektiğini, iş yapılan şirketlerden alınacak paradan 26.000 TL'nin müvekkiline ödeneceği hususunun herhangi bir şarta, kazanç tutarına, yazılı sözleşme yapılmasına bağlanmadığı, işlerin teslimi ile müvekkilinin bu parayı almaya hak kazandığını, davacıların sözleşmeden önce şirket kayıtlarını inceleyebilecek durumda olduklarını, iddiaların gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, şirketin kaydı öz varlığının 193.822,03 TL, devir edilen 1/2 hissenin kaydı değerinin ise 96.911,00 TL olduğu, cari hesap dökümlerine göre şirketin gerçek özvarlığının 99.586,34 TL ve hissenin gerçek değerinin 49.928,00 TL olarak tespit edildiği, davacılardan ...'in şirket ortağı olan ...'nin eşi olduğu, şirketin işlerini birlikte yürüttükleri, bu nedenle şirketin genel durumundan haberlerinin bulunduğu, şirket hisse devir sözleşmesinden önce gerekli inceleme yaptırılarak şirketin mali durumu ile ilgili kar-zarar ve finansman bilgilerine kolaylıkla ulaşabilecekleri, şirketin devir tarihindeki kaydı değeri ile hisse deviri arasında fahiş farkın bulunmadığı, hissenin gerçek bedelinin belirlenirken kaydı değere bakılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/202, Karar No: 2024/2926, Tarih: 25.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/202 E.  ,  2024/2926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/467 E., 2023/2930 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Saray (Tekirdağ) Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/14 E., 2021/9 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Tekirdağ ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sonucunda, tapuda davacı ... adına kayıtlı bulunan eski 765 parsel sayılı 6500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 902 ada 6 parsel numarasıyla 5484,52 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında müvekkili olan davacıya ait Tekirdağ ili ... ilçesi ... Mahallesi 902 ada 6 parsel sayılı taşınmazın yözülçümünün azaldığını ve geometrik şeklinin değiştiğini ileri sürerek, uygulama kadastrosunun iptali ile taşınmazın eski yüzölçümü ile tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "Dava konusu taşınmaz ve komşu parsellerin zemindeki mevcut kullanım durumları ile 3402 sayılı Kanun' un 22/a maddesi çalışması sonucunda oluşturulan sınırlarının uyumlu olduğu, dava konusu parsel ile komşu parsellerin sınırlarında ilk tesis kadastrosundan bu yana bir değişiklik olmadığı, dava konusu taşınmazın yüzölçümündeki azalmanın, esasen parsellerin sınırlarının değiştirilmesinden değil ilk tesis kadastrosu esnasında kullanılan ölçü tekniği ile teknolojinin ve alan hesaplama yönteminin teknik yönden yetersiz oluşundan kaynaklandığı, sonuç olarak 3402 sayılı Kanun'un 22/a maddesi gereğince yapılan çalışmalarla bu hataların giderildiği ve bu çalışmanın mevzuata ve usulüne uygun olarak yapıldığı" gerekçesiyle davanın reddine, çekişmeli 902 ada 6 parsel sayılı taşınmazın uygulama tespiti gibi tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davacı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.