muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13667, Karar No: 2023/922, Tarih: 06.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/13667 E.  ,  2023/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun)

10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 3103 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davacı idarenin kendisi ile pazarlık ve istişare etmediğini, uygulamasının doğru olmadığını, yolun trafiğe kapatılmasını ve tedbirin kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davacı idarenin kendisi ile pazarlık ve istişare etmediğini, uygulamasının doğru olmadığını, yolun trafiğe kapatılmasını ve tedbirin kaldırılmasını talep etmiştir.

3. Bir kısım davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kıymet takdir komisyonu tarafından tespit edilen bedelin gerçek rayicin altında olduğunu, taşınmazın 1/1000 ölçekli nazım imar planı içinde olduğunu, Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/563 Esas sayılı dosyasında yapılan bilirkişi incelemesinde metrekare birim fiyatının 645 TL olarak belirlendiğini, bu nedenlerle gerekli araştırmaların yapılarak taşınmazın rayiç değerinin tespit edildikten sonra davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa derhâl ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tescili ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin yüksek belirlendiğini, bilirkişi raporunun eksik ve yetersiz hazırlandığını, raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, emsal seçimi ve değerlendirmesinin hatalı yapıldığını, emlak vergi değerlerinin dikkate alınmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Bir kısım davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin düşük belirlendiğini, taşınmazın değerli bir konumda bulunduğunu, kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer kaybı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin ve belirlenen bedelin bloke ettirilerek davalıya ödenmesine karar verilmesinin doğru olduğunu, bu hususta tarafların istinaf sebebi olarak ileri sürdüğü hususların yerinde görülmediğini, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; bilirkişiler tarafından yeterli inceleme ve araştırma yapılmadığını, belirlenen bedelin fahiş olduğunu, bilirkişi raporunun yetersiz olduğu metrekare birim fiyatının çok üzerinde bedel belirlendiğini, uygun emsal alınmadığını, emsal kıyaslamasının hatalı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Bir kısım davalı vekili temyiz dilekçesinde; metrekare bedelinin düşük belirlendiğini, emsal incelemesinin denetime elverişli olmadığını, kamulaştırılan alan dışında kalan kısımda değer kaybı olacağını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 3103 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak adil ve hakkaniyete uygun olarak tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare ve bir kısım davalı vekilleri yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19068, Karar No: 2014/3165, Tarih: 03.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19068 E.  ,  2014/3165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2009/131-2013/310

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin yüzündeki tüylerin giderilmesi amacıyla 07.07.2007 günü dermatoloji uzmanı olan davalıya başvurduğunu, davalının uyguladığı lazer işlemi sonucunda müvekkilinin yüzünün yandığını, akabinde yüzünde koyu lekeler oluştuğunu, meydana gelen yanık ve lekeler nedeniyle müvekkilinin büyük üzüntü yaşadığını, acı çektiğini, tedaviden beklediği sonucu elde edemeyerek hayal kırıklığına uğradığını iddia ederek; müvekkilinin uğradığı zararın tazmini için 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının yüzündeki tüyler için değil lekeler için müvekkiline başvurduğunu, müvekkilinin uyguladığı tedavi sonucu davacının yüzündeki lekelerde gözle görülür azalma meydana geldiğini, davacıya uygulanan tedavinin müspet sonuç vermesine rağmen davacı tarafın tehditleri sonucu müvekkilinin aldığı tedavi ücretini davacıya iade etmek zorunda kaldığını, davanın mesnetsiz açıldığını, diğer taraftan da talep edilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece Adli Tıp Kurumu'ndan alınan rapor doğrultusunda, olayda doktor ya da uygulama hatası olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; estetik amaçlı lazer uygulamasından meydana geldiği iddia olunan zararın tazmini için açılan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Tarafların açıklamaları ile dosyadaki bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde; taraflar arasındaki akdi ilişkinin, TBK'nın 470 (BK. m. 355) ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklandığı açıktır.

Somut olayda davacı iş-eser sahibi; davalı ise yüklenicidir.

Eser sözleşmesinde, işin uzmanı sayılan yüklenici, yapımını yüklendiği işi, özen borcu gereği olarak fen ve sanat kurallarına, sözleşme hükümlerine, kendisine duyulan güvene ve beklenen amaca uygun şekilde yapmakla ödevlidir.

Somut olayda davacı iş-eser sahibi; davalı ise yüklenicidir.

Eser sözleşmesinde, işin uzmanı sayılan yüklenici, yapımını yüklendiği işi, özen borcu gereği olarak fen ve sanat kurallarına, sözleşme hükümlerine, kendisine duyulan güvene ve beklenen amaca uygun şekilde yapmakla ödevlidir.

Eser sözleşmesini diğer iş görme sözleşmelerinden ayıran önemli özelliklerinden birisi sonuç sorumluluğu, yani tarafların iradeleri doğrultusunda yüklenici tarafından bir sonucun meydana getirilmesi taahhüdüdür. Zira; eser sözleşmesinde bir eserin yaratılıp teslim edilmesi borcu altına girilmektedir. Bu borcun altına giren taraf yani yüklenici, işin mahiyeti gereği işi sadakat ve özenle yerine getirmek zorundadır. Sadakat borcu, yüklenicinin iş sahibinin yararına olacak şeyleri yapması ve ona zarar verecek her türlü eylemden kaçınmasıdır.

Eserin, sözleşmede kararlaştırılan niteliklerine, ya da iş sahibinin beklediği amaca uygun olmaması veya lüzumlu bazı vasıflardan bir ya da bir kaçının bulunmaması halinde ayıplı ifa edildiğinin kabulü gerekir.

Eser sözleşmesinde, yüklenici belli bir sonucu (eser) taahhüt ettiğinden sonuç gerçekleşirse, yüklenici borcunu ifa etmiş sayılır. Buna göre davalı yüklenici, davacı iş sahibinin zarar görmemesi için mesleki tüm şartları yerine getirmişse; somut durumun gerektirdiği tedbirleri noksansız biçimde almışsa, uygun tedaviyi belirleyip uygulamışsa, uygulanan tedavide nadirde olsa görülebilecek olumsuz sonuçlara dair davacıyı aydınlatıp uyarmış ve davacının bu hususta rızasını almışsa, eserini iş sahibi davacının ondan beklediği amaca uygun olarak tamamlayarak teslim etmişse ücrete hak kazanır.

Eğer işin iş sahibinin istediği şekilde gerçekleştirilmesi mümkün değilse, davalı yüklenicinin bu konuda öncelikle iş sahibini uyarma yükümlülüğü bulunmaktadır. Uyarının yapıldığı davalı iş sahibi tarafından ispatlanmalıdır.

Eğer işin iş sahibinin istediği şekilde gerçekleştirilmesi mümkün değilse, davalı yüklenicinin bu konuda öncelikle iş sahibini uyarma yükümlülüğü bulunmaktadır. Uyarının yapıldığı davalı iş sahibi tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda mahkemece; yukarıda belirtilen hususlarda yeterli inceleme ve araştırma yapılmamış yalnızca davacının davalının yaptığı lazer uygulaması nedeniyle malul olup olmadığı, var ise maluliyet oranının tespiti ve davalı doktorun kusurlu olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu'ndan alınan rapor doğrultusunda olayda doktor ya da uygulama hatası olmadığı gerekçesiyle davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir. Oysa ki; Adli Tıp Kurumu'ndan alınan rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir. Zira raporda; davacının yüzünde lekelenmelerin olduğu, sonraki aşamalarda yanık lezyonlarının görüldüğü, bu pigmentasyonun lazere bağlı olarak gelişebileceği gibi başka nedenlerle de oluşabileceği ancak pigmentasyonun yerleşiminin lazere bağlı geliştiği izlenimini verdiği, bahsi geçen pigmentasyonun eski durumundan daha kötü olmadığı gibi mevcut izlerinde lazer uygulamalarının istenilmeyen ama görülen komplikasyonlarından olduğu, davacının maluliyet tayinine mahal gerektirecek bir yaralanmasının olmadığı ifade edilmiş; yüklenicinin, iş sahibine karşı yükümlülüklerini yasanın kendisine emrettiği ölçüde ifa edip etmediği noktasında herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece, uygulanan işlemden davacının zarar görmemesi için davalının mesleki tüm şartları yerine getirip getirmediği; somut durumun gerektirdiği tedbirleri noksansız biçimde alıp almadığı, uygun tedavi şeklini belirleyip belirlemediği, iş sahibini aydınlatma yükümlülüğünü tam olarak yerine getirip getirmediği, davacının beklediği amaca uygun olarak işi teslim edip etmediği, taahhüt edilen sonucu gerçekleştirip gerçekleştirmediği hususları üzerinde durularak öncelikle bu hususlarda tarafların tüm delillerinin toplanması, ardından uzman 3 kişilik bilirkişi heyetinden uygulamayı ve somut olayı tam olarak yansıtan, Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp; hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik incelemeyle yetersiz rapor doğrultusunda yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6498, Karar No: 2007/2255, Tarih: 07.03.2007

4. Ceza Dairesi 2006/6498 E., 2007/2255 K.

**4. Ceza Dairesi 2006/6498 E., 2007/2255 K.**

**- SANIĞIN LEHİNE OLAN DÜZENLEME

- SAVUNMA HAKKININ KISITLANMASI**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 35 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 125 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 266 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 466 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 482 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 572 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

**"İçtihat Metni"**

Görevliye sövme, kavgada silah çekme ve saldırgan sarhoşluk suçlarından sanık Ali 'un 765 sayılı T.Ceza Yasasının 266/1, 466/1, 482/3, 572/1, 59, 72 ve 647 sayılı Yasanın 4.maddeleri uyarınca 1.635.606.000 TL. ağır para, 181.650.000 Tl. hafif para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Silifke Asliye Ceza Mahkemesinin 19.7.2004 tarihli kararının infazı sırasında duruşma açılarak yapılan değerlendirme sonucu görevliye sövme suçundan 5237 sayılı Yasanın sanık lehine bir düzenleme içermediği gerekçesiyle yeni bir hüküm kurulmasına yer olmadığına ve önceki hükümle verilen cezanın aynen infazına, kavgada silah çekme eyleminin, yeni yasada suç olarak düzenlenmediği anlaşıldığından önceki hükmün iptali ile sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına ve saldırgan sarhoşluk suçunun ise 5326 sayılı Kabahatler Yasası çerçevesinde değerlendirmesi gerektiği ileri sürülerek sanığın anılan Yasanın 35.maddesi gereğince 50 YTL. idari para cezası ile cezalandırılmasına dair Silifke 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 28.9.2005 günlü kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 27.6.2006 gün ve 29048 sayılı Yasa yararına bozma isteğini içeren Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.7.2006 gün ve 2006/154975 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi ve gereği görüşüldü :

Tebliğnamedeki " dosya kapsamına göre, mahkemece 5237 sayılı Kanun'un lehe hükümlerinin değerlendirilmesi amacıyla duruşma açılmasına karar verildiği halde, sanığın savunmasının alınması için yazılan talimat cevabı beklenmeden hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanmasında,

Sanığın kavgada korkutmak maksadıyla silah çekme suçunun 5237 sayılı Kanun'da düzenlenmediğinden bahisle bu suç yönünden önceki hükmün iptaline karar verilmiş ise de, bahse konu eylemin anılan Kanun'un 106.maddesi kapsamında bulunabileceği husususun nazara alınmamasında,

5237 sayılı Kanun'un hakaret suçunu düzenleyen 125/1.maddesinde hapis ve adli para cezalarının seçimlik olarak öngörüldüğü cihetle, adli para cezasının seçimi halinde anılan Kanun'un daha lehe olduğu gözetilmeden, önceki hükmün aynen infazına karar verilmesinde isabet görülmemiştir"denilmektedir.

5237 sayılı Kanun'un hakaret suçunu düzenleyen 125/1.maddesinde hapis ve adli para cezalarının seçimlik olarak öngörüldüğü cihetle, adli para cezasının seçimi halinde anılan Kanun'un daha lehe olduğu gözetilmeden, önceki hükmün aynen infazına karar verilmesinde isabet görülmemiştir"denilmektedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 309.maddesinin 1.fıkrasında "Hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay'ca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir." hükmü yer almaktadır. Belirtilen maddede düzenlenen olağanüstü yasa yoluna başvurunun ilk koşulu hakim veya mahkeme tarafından verilen karar veya hükmün kesinleşmiş olmasıdır. Henüz kesinleşmemiş karar veya hükümler için bu yasa yoluna başvurulamaz

İncelenen dosyada, mahkemece, yokluğunda verilen uyarlama hükmünün sanığa tebliği için çıkarılan ilk bildirimin, gösterilen adreste Kesrik sokak bulunmaması ve muhatabın ismen tanınmaması nedeniyle yerine getirilemediği belirtilip merciine iade edildiği, ancak mahkemece aynı adrese çıkarılan ikinci tebligat işleminin, Tebligat Kanununun 35.maddesi uyarınca adresteki binanın kapsına yapıştırılarak gerçekleştirildiği görülmektedir. Yasa yoluna başvuru hakkının kullanılabilmesi açısından anılan tebliğin yasa ve yönteme uygun olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir. Konuya ilişkin Tebligat Kanunun 35/2.maddesinde "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve yeni adres tebliğ memurunca da tesp edilemediği takdirde tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi, tebliğ tarihi sayılır." denilmektedir.

Silifke Asliye Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 19.7.2004 tarihli ilk mahkumiyet kararı da aynı adrese tebliğe çıkarılmasına karşın ilgilisine tebliği gerçekleştirilememiş ve karar ancak Resmi Gazetede ilan edilip tebliğ işlemi tamamlandıktan sonra kesinleştirilebilmiştir. Para cezasını ödeme emri de Malatya Cumhuriyet Başsavcılığınca aynı adrese gönderilmesine karşın mahalle muhtarlığınca Çilesiz Mahallesinde Kesrik Sokak bulunmadığı ve muhatabın ismen tanınmadığı gerekçesiyle posta dağıtıcısı tarafından merciine iade edildiği görülmektedir. Bu durumda mahkumiyet hükmünde değişiklik yargılamasına ilişkin hükmün, hükümlüye tebliğ işleminin tamamlanması zorunludur. Tüm bu açıklamalar karşısında, hükümlüye, gerçekte var olmayan bir adresteki binanın kapısına Tebligat kanunun 35.maddesine göre yapıştırılarak yapılan tebligatın hukuken geçersiz olduğunda kuşku yoktur. Yasa ve yönteme uygun olarak yapılmış bir tebligat bulunmadığından aleyhine yasa yararına bozma yoluna başvurulabilecek kesinleşmiş bir hükümden sözetmek de olanaksızdır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde

görülmediğinden, yasa yararına bozma isteğinin REDDİNE, 07.03.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/30665, Karar No: 2020/2606, Tarih: 09.03.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/30665 E.  ,  2020/2606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

2007 yılında yapılan kadastro sırasında suça konu yerinde içinde bulunduğu Kurugöl kasabası 191 ada 89 parsel sayılı 3518716,90 m² yüzölçümündeki taşınmaz orman niteliği ile, Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Suça konu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanun'un 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, 191 ada 89 no'lu parsel ormanı alanı içinde bırakılmış ve kesinleşmiştir.18.06.2008 tarihli 80 no'lu orman kadastrosu komisyonu tarafından düzenlenen 2/B uygulama tutanağında suça konu yerdeki Kurugöl Devlet Ormanında 6831 sayılı Orman Kanun' nun değişik 2/B maddesi özelliklerini taşıyan yer olmadığı belirtilmiştir. 2/B uygulamasına ilişkin komisyon kararı 16.03.2010 tarihinde ilana çıkmış, sanık 2/B uygulama komisyon kararı kesinleşmeden zilyetliğe dayalı olarak Nevşehir Asliye Hukuk Mahkemesi' ne dava açmıştır. Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve bu karar Yargıtay 20. Hukuk Daire'sinin 07.10.2013 tarih ve 2013/4675- 2013/8794 E.K. sayılı ilamıyla onanmış ve karar kesinleşmiştir. ... vekillerince 25.04.2014 tarihinde yapılan kontrolde "suça konu yerin orman olduğu hususu 07.10.2013 tarihli Yargıtay kararıyla kesinleşmesine rağmen yeniden sarımsak ekilerek işgal ve faydalanma yapıldığı" belirtilerek 21 no'lu suç tutanağı düzenlenmiştir. Sanık 04.04.2014 tarihinde BİMER'e gönderdiği dilekçe ile kadastro çalışmalarında orman parseli içinde bırakılan suça konu yerin 2/B uygulaması ile iadesini talep ettiği, bu talebin Nevşehir Orman İşletme Müdürlüğünce incelendiği ve düzenlenen 24.04.2014 tarihli tutanak ile suça konu yerin 191 ada 89 no'lu orman parseli içerisinde kaldığı, 2/B uygulamasının tamamlanmış olduğu ve yeniden 2/B çalışması yapılamayacağının belirtildiği, bu aşamalardan sonra Orman Muhafaza memurlarının 04.11.2014 tarihinde suça konu yerde yeniden yaptıkları kontrolde "25.04.2014 tarih ve 21 varak no'lu suç tutanağı düzenlenerek işgal ve faydalanma fiilinden işlem yapılan suça konu yerin yeniden toprak işlemesi yapılarak sarımsak ekildiği" tespit edilmiştir. Bu şekilde gerçekleşen olayda suça konu yerin 191 ada 89 no'lu orman parseli içerisinde kaldığının kesinleşmesinden ve 2/B uygulama alanı dışında kaldığının anlaşılmasından sonra sanığın toprağı yeniden işleyip sarımsak dikmesi eyleminde suç kastının yokluğundan bahsedilemeyeceği, sanığın sabit olan işgal ve faydalanma fiilinden mahkumiyet yerine, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,