muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/216, Karar No: 2021/510, Tarih: 27.10.2021

Müşterek faillikte, kişiler aralarında iş bölümü yapmış olduklarından, müştereken gerçekleştirmiş oldukları fiilin tümünden sorumlu tutulurlar. Her müşterek fail suçun icrasına ilişkin müessir, fonksiyonel bir katkıda bulunmaktadır. Bu katkı suç planının başarıya ulaşması açısından çok önemlidir ve bu sebeple fiil üzerinde hâkimiyetin esasını teşkil etmektedir." (Ceza Hukuku Genel Hükümler, 13. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2019, s. 733-734.),

Şeklinde görüşler ileri sürmüşlerdir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 18.04.2017 tarih ve 284-238 sayı ile; hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükmü kesinleşen diğer sanık ile yağma suçunun işlenmesini kolaylaştırmak için öldürme suçunu işleme yönünde ortak karar alan ve olay anında diğer sanığın yanında yer alıp gerektiğinde olaya müdahale edebilecek konumda olan sanığın TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak sorumlu olduğuna karar verilmiş, benzer şekildeki 31.01.2017 tarihli ve 840-35 sayılı kararda ise; husumetli oldukları katılanın ceza infaz kurumundan tahliye edildiğini öğrendikten sonra katılanın kaldığı yeri araştırıp bulan sanıkların, katılanın güzergâhı üzerinde pusu kurup katılanın aracını görünce de tüm sanıkların harekete geçerek araca doğru koştuktan sonra içlerinden birinin av tüfeğiyle ateş ettiği olayda suçun planlanması aşamasından neticenin gerçekleşmesi aşamasına kadar birlikte hareket eden diğer sanıkların, bizzat ateş eden sanığın eylemine TCK’nın 37. maddesi kapsamında müşterek fail olarak katıldıkları kabul edilmiştir. Görüldüğü üzere Ceza Genel Kurulunca benzer mahiyetteki olaylarda istikrarlı bir şekilde, öldürme eylemini bizzat gerçekleştiren sanığın yanında yer alıp gerektiğinde sanığın yerine geçebilecek durumda olan diğer sanıkların TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak sorumlu tutulmaları gerektiğine karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Olayın gerçekleştiği Antalya ilinin, Alanya ilçesi, Avsallar Mahallesi'nde D-400 kara yolu ile sahil arasında bulunan ... Otel'de maktul ...'ın 21 yıldır teknik servis elemanı, inceleme dışı sanık ...'in 16 yıldır güvenlik görevlisi ve sanık ...'nün ise 10 yıldır şoför ve güvenlik görevlisi olarak çalıştıkları, inceleme dışı sanık ...'nün eşinin doğum yapması sebebiyle 12.12.2016 tarihinde izne ayrıldığı, ...'nün maddi sıkıntı içine girmesi sebebiyle maktulden borç aldığı, maktule kalan borcunun 15.385 TL olduğu, ... ve sanık ...'in de uzaktan akraba oldukları, bankaya birlikte kredi borçlarının bulunduğu, maktulün ...'den borcunu ödemesini istemeye başladığı, ...'nün borcunu ödeyebilmek için bankalardan kredi çekmeye çalıştığı, yakınlarından da parayı temin etmeye çalıştığı, ancak maktule olan borcunu temin edemediği, maktulün ...'ye 13.12.2016 tarihinde saat 13.55'te "Hüsnü ne yapmaya çalışıyorsun, kaç gündür tamam diyorsun, şimdi de telefonlarımı açmıyorsun, Hüsnü bak yengenle kötü oluyoruz, yapma böyle arkadaş," aynı gün saat 16.30'da "Yahu Hüsnü geldin, ağzıma bir bal sürer gibi yaptın, tamam ağabey hallediyorum bekle dedin, bir ses yok, benim evim kredi ile alındı. Hüsnü, Allah esirgesin, sana bir iyilik yapayım dedim, beni ne hâle düşürüyorsun, arayıp bir şey de demiyorsun, 8 gün geçti." şeklinde mesajlar attığı, ...'nün 13.12.2016 tarihinde saat 20.00 sıralarında maktulü telefonla arayarak konuştukları, borcun 14.12.2016 tarihinde saat 09.00'da buluşup ödenmesi konusunda anlaştıkları, turizm sezonunun bitmiş olması sebebiyle otelin kapalı olduğu, ancak vardiya usulü çalışılmaya devam edildiği, sanık ... ve maktul ...'ın 14.12.2016 tarihinde 24.00-08.00 saatleri arasında birlikte nöbetçi oldukları, nöbeti tanıklar ...ve ...'den devraldıkları, sanık ...'in otelin ön tarafında güvenlik kulübesinde, maktul ...'ın sahil kısmında nöbet tuttukları, maktulün gayriresmî ilişkisi bulunduğu tanık ... İlter'i gece saat 01.30 civarında otele getirdiği, saat 06.43 sıralarında yine otelin karşısındaki ... Market'in önünde bulunan motosikletine bindirerek evine bırakmak üzere yola çıktığı, saat 06.51 sıralarında tekrar motosikleti ile ... Market'in önüne gelerek motosikletini park ederek otele döndüğü, inceleme dışı sanık ...'nün 14.12.2016 tarihinde cep telefonunu evde bıraktığı, ardından ... Otel'e yaklaşık 1 km mesafede bulunan evinden yürüyerek ... Otel ile ... Otel arasında bulunan ve dışarıdan fark edilmesi ve bilinmesi pek mümkün olmayan bir güzergâh olan alt geçitten geçerek kameralara gözükmeden ... Otel'in sahil kısmına geldiği, her sabah görevi dahilinde ışıkları söndürmesi sebebiyle maktul ...'ın elektrik panosunun bulunduğu restoran tarafına doğru geleceğinden de ... olan ...'nün maktulü beklemeye başladığı, maktul ...’ın saat 07.30 sıralarında tanık ...'le cep telefonu ile konuşurken otelin sahil tarafındaki ışıkları söndürmek için elektrik panosunun bulunduğu restoran kısmına doğru yürüdüğü, ışıkları söndürdükten sonra ..

... Otel'in sahil kısmına geldiği, her sabah görevi dahilinde ışıkları söndürmesi sebebiyle maktul ...'ın elektrik panosunun bulunduğu restoran tarafına doğru geleceğinden de ... olan ...'nün maktulü beklemeye başladığı, maktul ...’ın saat 07.30 sıralarında tanık ...'le cep telefonu ile konuşurken otelin sahil tarafındaki ışıkları söndürmek için elektrik panosunun bulunduğu restoran kısmına doğru yürüdüğü, ışıkları söndürdükten sonra ...'yü dışarıda görmesi üzerine ...'ye doğru gittiği, maktul ...'ın inceleme dışı sanık ...' ye "Ne yapıyon lan sen orada" dediği, ...'nün maktul ...'a, "S.ktir git lan" dediği, maktul ...'ın ...'ye "Sen s.ktir git lan" dediği, kameranın bulunmadığı sahil restoran kısmında maktulü olay sonrası ele geçirilemeyen av tüfeği ile yakın mesafeden 1 el ateş ederek göğsünden yaraladığı ve maktulün ateşli silah yaralanmasına bağlı göğüs içi organ harabiyeti, büyük damar yaralanmaları ve iç kanama suretiyle öldüğü, av tüfeğinin diğer sanık ... tarafından götürülmesi için olay yerinde bıraktığı ve geldiği yoldan evine gittiği, sanık ...'in de aynı saatlerde otel içerisinde hareketli olduğu, sanık ...'in ...'nün suçta kullandığı av tüfeğini alarak montunun içerisine sakladığı, sanık ...'in saat 07.40-07.44 arasındaki zaman diliminde otelin lobisindeki kamera açısından kaybolduğu, ardından kısa bir süre sonra gözüktükten sonra saat 07.45'te tekrar kaybolduğu, saat 07.50 otelin doğu kısmından çıkarak dışarıdan dolanmak suretiyle otelin giriş kapısından lobiye girdiği, ardından tekrar lobiden çıkarak aracına gittiği ve aracını çalıştırarak otelden ayrıldığının anlaşıldığı olayda;

Sanığın aynı gece maktulle birlikte otelde nöbetçi olduğu, inceleme dışı sanıkla uzaktan akraba olmaları ve birlikte kredi borçlarının bulunması, otelin kamera kayıtlarının incelenmesinden önce Kollukta " saat 07.45 sıralarında otelin yan tarafında bulunan ... Otel tarafındaki aydınlatma lambalarının söndürüldüğünü, diğer lambaların söndürülmediğini oturduğu yerden gördüğünü, saat 07.50 sıralarında maktulü aradığını, telefonu açmayınca nöbeti devralan tanıklara durumu anlatıp otelden ayrıldığını," kamera kayıtlarının incelenmesinden sonra savcılıkta ve aşamalarda " saat 07.30 'da güvenlik kulübesinden çıktığını, biraz otelin önünde dolaştığını tekrar kulübeye girdiğini, bu sırada sahildeki ışıkların söndürülmediğini gördüğünü, saat 07.40'da resepsiyona geçtiğini, maktulü 5-6 defa aradığını, maktulden cevap alamayınca sönmeyen ışıkların sigortasını kapatmak üzere deniz barın olduğu yere gittiğini, gittiği yerin maktulün ölü bulunduğu restorana 50 metre mesafede uzaklıkta olduğunu ve maktulü bulduğu restoranda hiçbir yere dokunmadığını," beyan ettiği, Jandarma Genel Komutanlığının sanığın yüz svabı, gömleğinde ve montunda atış artıkları bulunduğu yönündeki raporundan sonra ise "restoranda bulunan panoyu ellediğini," beyan ettiği, atış artıklarını izah edemediği hususları hep birlikte değerlendirildiğinde; maktül ...'ın av tüfeği ile ateş edilmek suretiyle inceleme dışı sanık ... tarafından öldürüldüğü olayda, sanık ...'nün eyleme müşterek fail olarak katıldığının kabulü için birlikte suç işlemek için karar almak suretiyle fiilin hakimiyet alanı içinde bulunarak aralarındaki iş bölümü doğrultusunda suçu işlemeleri kesin delillerle ispat edilmesi gerekliliği karşısında; sanığın suça fail olarak iştirak ettiğinin kabulü mümkün değil ise de; maktulün öldürülmesinde menfaati bulunan, olay gecesi maktule ile birlikte otelde nöbetçi olarak kalan ve aynı iş yerinde gece bekçisi olarak görev yapan bu sanığın haberi olmaksızın maktulün öldürülmesinin genel hayat tecrübelerine göre mümkün olmaması, ellerinde ve üzerindeki atış artıklarının bulunma nedenini makul şekilde izah edemeyen ve suç aletini gizleyen sanığın, şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğrultusunda fail olarak suça iştirak ettiği ortaya konulamadığından suçun işlenmesini kolaylaştırdığının kabulü ile TCK'nın 39/2-c maddesi uyarınca yardım eden olarak sorumlu tutulması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin temyiz başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin mahkûmiyet hükmünün sanığın kasten öldürme suçuna iştirakinin TCK'nın 39/2-c maddesinde düzenlenen yardım eden olarak katıldığının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin temyiz başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin mahkûmiyet hükmünün sanığın kasten öldürme suçuna iştirakinin TCK'nın 39/2-c maddesinde düzenlenen yardım eden olarak katıldığının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.12.2019 tarihli ve 3492-5628 sayılı temyiz başvurusunun esastan reddine kararının KALDIRILMASINA,

3- Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16.01.2019 tarihli ve 2979-100 sayılı kararının sanığın kasten öldürme suçuna yardım eden olarak iştirak ettiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.10.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25982, Karar No: 2013/20377, Tarih: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/25982 E.  ,  2013/20377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, taşeron şirket aleyhinde aynı mahkemede işçilik alacaklarının tahsili için açtıkları davada bilirkişi tarafından alacaklarının tespit edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, iş yeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İş yerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür iş yeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi iş yerleri bakımından, iş yerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.01.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise iş yeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de iş yeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede iş yeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir iş yerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9. HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı işçinin kabul edilen 31.12.2010 fesih tarihinden 1 gün sonraki 01.01.2011 tarihinden itibaren kurum kayıtlarına göre aynı devlet hastanesinde faaliyet gösterdiği anlaşılan Alihan Şirketi'nden çalışmaları bildirilmiştir. Davacı hakkında yapılmış bir fesih işlemi bulunmayıp, aynı yer ve işte aralıksız çalışmaya devam etmiştir. Sadece ... gereği giriş çıkış yapılması fesih niteliğinde değildir. Böyle olunca feshe bağlı kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı isteklerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 323 üncü maddesi uyarınca, yargılama giderleri şunlardır:

a) Celse, karar ve ilam harçları.

b) Dava nedeniyle yapılan tebliğ ve posta giderleri.

c) Dosya ve sair evrak giderleri.

ç) Geçici hukuki koruma tedbirleri ve protesto, ihbar, ihtarname ve vekâletname düzenlenmesine ilişkin giderler.

d) Keşif giderleri.

e) Tanık ile bilirkişiye ödenen ücret ve giderler.

f) Resmî dairelerden alınan belgeler için ödenen harç, vergi, ücret ve sair giderler.

g) Vekil ile takip edilmeyen davalarda tarafların hazır bulundukları günlere ait gündelik, seyahat ve konaklama giderlerine karşılık hâkimin takdir edeceği miktar; vekili bulunduğu hâlde mahkemece bizzat dinlenmek, isticvap olunmak veya yemin etmek üzere çağrılan taraf için takdir edilecek gündelik, yol ve konaklama giderleri.

ğ) Vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekâlet ücreti.

h) Yargılama sırasında yapılan diğer giderler.

Yasanın müteakip maddeleri uyarınca;

Taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorundadır. Taraflar birlikte aynı delilin ikamesini talep etmişlerse, gereken gideri yarı yarıya avans olarak ödemek zorundadırlar. Taraflardan birisi avans yükümlülüğünü yerine getirmezse, diğer taraf bu avansı yatırabilir. Aksi hâlde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılır (6100 sayılı Yasa Md. 324

Yasanın müteakip maddeleri uyarınca;

Taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorundadır. Taraflar birlikte aynı delilin ikamesini talep etmişlerse, gereken gideri yarı yarıya avans olarak ödemek zorundadırlar. Taraflardan birisi avans yükümlülüğünü yerine getirmezse, diğer taraf bu avansı yatırabilir. Aksi hâlde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılır (6100 sayılı Yasa Md. 324

Davanın taraflarınca üzerinde serbestçe tasarruf edilemeyen dava ve işlerde, hâkim tarafından resen başvurulan deliller için gereken giderlerin, bir haftalık süre içinde taraflardan birisi veya belirtilecek oranda her ikisi tarafından ödenmesine karar verilir. Belirlenen süre içinde bu işlemlere ait giderleri karşılayacak miktarda avans yatırılmazsa, ileride bu gideri ödemesi gereken taraftan alınmak üzere Hazineden ödenmesine hükmedilir (6100 sayılı Yasa Md. 325).

Yasada açıkça yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinden, aleyhine hüküm verilen taraf sorumludur. Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır. Aleyhine hüküm verilenler birden fazla ise mahkeme yargılama giderlerini, bunlar arasında paylaştırabileceği gibi, müteselsilen sorumlu tutulmalarını da kararlaştırabilir (6100 sayılı Yasa Md. 326).

Yasanın 332 ve 333 üncü maddelerinin açık hükmü gereğince, yargılama giderlerine mahkemece resen hükmedilir. Yapılan giderin tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümü hüküm altında gösterilir. Hükümden sonraki yargılama giderlerini hangi tarafın ödeyeceği, miktarı ve dökümü ile bu giderlerin hangi tarafa yükletileceği, mahkemece ilamın altına yazılır. Hükmün kesinleşmesinden sonra mahkeme kendiliğinden, yatırılan avansın kullanılmayan kısmının iadesine karar verir. Bu kararın tebliğ gideri iade edilecek avanstan karşılanır.

Somut olayda yargılama giderlerine ilişkin paragraflarda tarafların yaptığı giderlerin kalem kalem gösterilmemesi ve davalı T.C. ... harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yapılan yargılama giderleri içerisinde yer alan harçtan davalı Bakanlığın sorumlu tutulup tutulmadığının denetimi mümkün olmadığından yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bir başka bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.