muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/26034, Karar No: 2019/24263, Tarih: 24.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/26034 E.  ,  2019/24263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (iş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16.04.1999 tarihinde davalı ... Temizlik San. Tic. Ltd. Şti.’nde çalışmaya başladığını, bu şirket tarafından en son davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. bünyesindeki ... Şeker Fabrikasında çalıştırıldığını, Şeker Fabrikasında çalışmakta iken 01.07.2014 tarihinde emekli olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. vekili, davacının taşeron firma elemanı olduğunu, davacının talep konusu alacaklara hak kazanamadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının müvekkil şirkette çalıştığı sırada emekli olmadığını ve bu esnada çalışmasının bulunmadığını, davacının en son 2007 yılında müvekkil şirkette çalıştığını ve tüm haklarını aldığını, haklarını aldığına dair ibraname ve ödeme makbuzlarının dosyaya ibraz edildiğini, davacının müvekkil şirketten alacağı bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı ... Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın reddine; diğer davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davalının kıdem tazminatından sorumlu olduğu sürenin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6.ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6.ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından işverenlerin sorumlulukları yukarda belirtildiği üzere kabul edilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı dava dilekçesinde 16.04.1999 tarihinde davalı ... Temizlik San. Tic. Ltd. Şti.’de çalışmaya başladığını, bu şirket tarafından en son davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. bünyesindeki ... Şeker Fabrikasında çalıştırıldığını, Şeker Fabrikasında çalışmakta iken 01.07.2014 tarihinde emekli olduğunu ifade etmiştir. Davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. tarafından ileri sürülen ücret bordroları ve puantaj kayıtları ile davalı şirket kabulünden anlaşıldığı üzere davacının 25.07.2007-30.06.2014 tarihleri arasında davalıTürkiye Şeker Fabrikaları A.Ş.’nin alt işvereni olan dava dışı ... Group Ltd. Şti. nezdinde çalıştığı hususu sabit ise de, davacının önceki dönem çalışmalarının Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. nezdinde geçtiği hususunda netlik yoktur. Hal böyle olmakla birlikte, mahkemece davacının 16.04.1999-01.07.2014 tarihleri arasında davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş.’nin değişen taşeronları nezdinde çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak yapılan araştırma yetersizdir. Mahkemece davacının iddia ettiği çalışma dönemine ilişkin eksik olan işe giriş-çıkış bildirgeleri, hizmet alım sözleşmeleri dosyaya kazandırıldıktan sonra, davacının çalışmalarının geçtiği işverenler ile davalılar arasında hukuki ilişki bulunup bulunmadığı, ayrıca bu kapsamda olmak üzere, her ne kadar davalı ... Tamizlik Ltd. Şti. yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiş ise de, işbu davalı ile diğer davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. arasında da herhangi bir hukuki ilişki bulunup bulunmadığı hususu da araştırılarak oluşacak sonuca göre davacının davalı nezindeki çalışma süresi belirlenip, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davalıların kıdem tazminatından sorumluluğu hususu değerlendirilmelidir.

Öte yandan, davalı ünvanının “Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş.” olduğu dikkate alınmaksızın, gerekçeli karar başlığında ve mahkeme ilamının hüküm kısmında davalı sıfatının “...” ve “Şeker Fabrikası” olarak belirtilmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3145, Karar No: 2023/6913, Tarih: 29.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3145 E.  ,  2023/6913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/322 Esas, 2022/478 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/37 E., 2021/228 K.

Taraflar arasındaki markaya tecavüz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; her iki davalı şirketin aralarında organik bağlantı bulunduğunu, davalı ... Ürün Geliştirme ve Kozmetik Üretim Sanayi Ticaret Limited Şirketinin 03 üncü sınıfta 2017/11738 başvuru numaralı “... COSMETICS” marka tescil başvurusunun davacının itirazı üzerine davacıya ait dava dilekçesinde ekli marka tescil belgeleri uyarınca tescilli “... COSMETICS” markası ile benzer olması nedeniyle TPMK tarafından 07.12.2017 tarihinde reddedildiğini, davalı ...’nin “WTOP White To Black” markasını tescil ettirdiğini, ancak ürünleri üzerinde “... COSMETİCS” markasını bu marka ile birlikte kullandığını, “... COSMETİCS WTOP White To Black” markalı ürünleri satışa sunduğunu, bu marka kullanımının kötü niyetli olduğunu, davacının bu nedenle zarara uğradığını, ayrıca davalının inovacosmetics.com alan adını da kullandığını belirterek, davalı yana ait ticaret sicilinde bulunan isimde yer alan ve karışıklığa yol açan “...” ibaresinin 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6102 sayılı Kanun) 52 nci maddesi uyarınca kaldırılmasına, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 7 ve 29 uncu maddeleri uyarınca haksız eylemin durdurulmasına, dava sonuçlanıncaya kadar ilgili ürünün “... COSMETİCS” adı ile üretilmesinin ve satışa arzının engellenmesine, yargılama giderlerinin davalılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ... İnteraktif Telemarket San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin bu unvanı ile 2012 yılından bu yana faaliyet göstermekte olan, kozmetik sektöründe tanınan ve tüketici kitlesince ürünleri beğenilen, gerek yurt içi, gerek yurt dışı pazarda varlık gösteren, cirosu yüksek, saygın bir firma olduğunu, müvekkiline ait, 30'dan fazla kozmetik markasının Türk Patent Kurumu nezdinde tescilli olup, bu sektörde aktif faaliyet gösterildiğini, ürünlerin özellikle e-ticaret pazarında yoğun ilgi gördüğünü, davacının üzerinde hak iddia ettiği "İnnova" ve "İnnova Cosmetics" markalarının sahibi olmadığını, markaların özellikle şekil bakımından farklılık arz etmekte olup, tüketicide karışıklığa sebebiyet vermelerinin söz konusu olmadığını, bunun aksinin kabulünde dahi gerek tanınırlık, gerekse ciro, müşteri memnuniyeti, uluslararası pazarda bulunma vs. bakımından müvekkili firmanın her açıdan davacının hak sahipliği iddia ettiği markalardan daha üstün olduğunun açıkça görüldüğünü, müvekkili şirketin "WTOB WHITE TO BLACK" markasını tescilli olarak hukuka ve prosedürlere uygun şekilde kullanmakta olduğunu, davada iradi taraf değişikliğine muvafakatlarının olmadığını, HMK m.124/3-4 hükmü bakımından ise karşı tarafın, taraf bakımından yanılgısının basit bir maddi hata olmadığını ve taraf değişikliği talebinin dürüstlük kuralına uygun düşmediğini beyanla, davacının talebinin reddi ile dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davada aktif taraf ehliyeti bulunması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarından olduğu, aynı Kanunun 115 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava şartları yargılamanın her aşamasında mahkemece kendiliğinden araştırılabileceği, açılan marka hakkına tecavüzün tespiti ve önlenmesi davasında, davacının davasına dayanak olarak gösterilen markalar dava açılmadan çok önce dava dışı şirkete devredildiği, davacı bu şirketin ortağı ve yetkilisi olsa dahi marka sahibi şirketin ayrı bir tüzel kişiliği bulunduğu, davacının aktif taraf ehliyetinin mevcut olmadığı gerekçeleriyle ön inceleme tutanağı imzalanmadan önce davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; "... Cosmetics" markasının sahibinin dava dışı ... Kozmetik İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. olduğu, inhisari lisans sözleşmesi ile markayı kullanım ve dava açma hakkı sahibinin davacı olduğunu, ıslahın geçerli olduğunu, mahkemenin onayına bağlı olmadığını, buna rağmen mahkemece ıslahın talep olarak değerlendirerek reddedilmesinin usule aykırı olduğunu, bilirkişi raporunda ...'e ait markalar ile davalı yanın kullanımındaki marka arasında iltibas ilişkisinin varlığına dair değerlendirme yapıldığını, bu nedenle dava dışı şirket ile davacı arasındaki organik bağ da gözetilerek ıslah yoluna başvurduklarını, inhisari lisans sözleşmesinin 01.01.2018 tarihli olduğunu, sözleşmenin noterde yapılmasının zorunlu olmadığını, sözleşme uyarınca lisans alan davacının lisans verenin sahip olduğu tüm hukuki yollara başvurma hakkına sahip olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması istenmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile markaların tescil kayıtları incelendiğinde; 25.01.1993 başvuru tarihli, 86046 tescil numaralı “İNNOVA+Şekil” markasının ... Kozmetik İç ve Dış Ticaret Limited Şirketi adına 03. sınıfta “Far, oje, ruj, maskara, allık, krem, temizleme sütü, tonik ve taş pudra (naturel)” için, 06/08/2012 başvuru tarihli, 2012 68995 tescil numaralı “... COSMETICS” markasının 03, 05, 08, 35, 44 üncü sınıflarda ... Kozmetik İç ve Dış Ticaret Limited Şirketi adına tescilli oldukları, dava açılmadan önce Bakırköy 25. Noterliğinin 05.12.2017 tarihli ve 36236 yevmiye numaralı Marka Devir Sözleşmesi ile davacı ...'in bu iki markayı da ... Kozmetik şirketine devrettiği tespit edildiği, davacı ve davalı olarak gösterilen kişiler şeklen taraf ise de hakkın sahibi veya kendisine karşı hakkın himayesi istenmesi gereken kişiler olmadıkları belirlenir ise, davanın sıfat yokluğundan (husumetten) reddi gerektiği, husumetten red kararı usule ilişkin bir karar olmadığı, davada taraf olarak gösterilenlerden birinin taraf sıfatının bulunmadığını belirleyen esasa ilişkin bir karar olduğu, husumetin dava şartı olup, kamu düzenine ilişkin bulunduğundan, yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen gözetilmesi gereken bir husus olduğundan davanın reddine ilişkin kararın isabetli olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, markaya tecavüzün önlenmesi istemine ilişkindir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, markaya tecavüzün önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 104, 105, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4216, Karar No: 2012/21, Tarih: 16.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/4216 E.  ,  2012/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Hükümlüler ... ve Murat İzci hakkındaki hükümlerin incelenmesinde;

Hükümlüler ... ve Murat İzci hakkında kurulan Birecik Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2004 günlü önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-126 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere adı geçen hükümlüler hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hükmün ancak, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep üzerine yada resen uyarlama yargılaması yapılmasının mümkün olduğu, hükümlü hakkında kurulan ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık Ayhan Karadaş hakkında kurulan ilk hükmün adı geçen sanık tarafından temyiz edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak iadesi üzerine, dosyanın yeniden ele alınıp hükümlüler ... ve Murat İzci hakkında yeniden kurulan hükümlerin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde bulunduğu anlaşıldığından, hükümlüler ... ve Murat İzci savunmanlarının hükümlüler hakkında yeniden kurulan hükme yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

II-Sanık Ayhan Karadaş hakkında kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Suçun işlendiği 03.12.2000 tarihi ile inceleme tarihi arasında sanık hakkında uygulanan 765 sayılı TCK’nun 492/1, 466/1 maddelerinde öngörülen cezanın tür ve süresine göre aynı Yasanın 102/4, 104/2.maddelerinde yazılı 7 yıl 6 aylık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ayhan Karadaş savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6779, Karar No: 2023/209, Tarih: 25.01.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/6779 E.  ,  2023/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında ... Cumhuriyet Savcılığının 12.01.2010 tarihli ve 2009/1493 soruşturma numaralı iddianamesi ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 141 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ile kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2011 tarihli ve 2010/17 Esas, 2011/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 141 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılması ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek 5 yıl denetim süresi belirlendiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının itiraz edilmeden 27.04.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Sanığın denetim süresi içerisinde 21.3.2013 tarihinde işlediği nitelikli hırsızlık suçu nedeniyle ... 1 Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2011 tarih, 2014/465 Esas ve 2016/160 Karar sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine ... Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2016 tarihli, 2016/121 Esas, 2016/377 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 141 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. ... Asliye Ceza Mahkemesi 13.07.2016 tarihli, 2016/121 Esas, 2016/377 Karar sayılı kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli, 2021/13225 Esas, 2021/18717 Karar sayılı kararı ile