muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/942, Karar No: 2022/2157, Tarih: 21.03.2022

TCK’nin 27. maddesinin 1. fıkrasında, fail bir hukuka uygunluk nedeninin sınırını aşmakta ise de, bunu bilerek ve isteyerek yani kasten yapmamaktadır. Ancak, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırılabiliyorsa, fail sınırı kast olmaksızın aşmış olması dolayısıyla taksirinden sorumlu tutulmaktadır.

Aynı maddenin 2. fıkrasında, hukuka uygunluk nedenlerinden sadece meşru savunma için sınırın aşılmasına ilişkin özel bir düzenleme öngörülmüştür. Buna göre bu hükmün uygulanabilmesi için;

1- Meşru savunma ile korunabilecek bir hakkın bulunması,

2- Saldırıya ilişkin şartların var olması,

3- Savunmaya ilişkin şartlardan "ölçülülük ya da orantılılık" şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4- Sınırın aşılmasının mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların birlikte gerçekleşmesi halinde, meşru savunmada sınırı aşan faile CMK’nin 223/3-c maddesi uyarınca ceza verilmeyecektir. Bu durumda, kişinin, maruz kaldığı saldırı karşısında içine düştüğü heyecan, korku veya telaş dolayısıyla davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalkması söz konusu olacağından, meşru savunmada sınırın aşılmasından dolayı kusurlu sayılmayacağı kabul edilir. Dolayısıyla, belirleyici olan maruz kalınan saldırının kişiyi içine düşürdüğü psikolojik durumdur.

Zira kişi sırf maruz kaldığı saldırının etkisiyle, "heyecan, korku veya telaşa" kapılarak meşru müdafaada sınırlarını aştığında bu maddeden yararlanabilecek, buna karşılık saldırının etkisinin yanında, saldırıdan kaynaklanmış olsa bile, öfke gibi nedenlerle sınır aşıldığında ise aynı korumadan faydalanılması söz konusu olmayacaktır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.10.2010 gün ve 175-182 ile 31.03.2009 gün ve 201-81 sayılı kararlarda da aynı hususlara vurgu yapılmıştır.

Sanığın maruz kaldığı saldırının etkisiyle içine düştüğü psikolojik hal nedeniyle heyecanlanması, paniğe kapılması ve hatta korkması, bunun sonucunda da meşru savunma sınırını aşması hayatın olağan akışında beklenebilecek bir durum olup, somut olayda TCK’nin 27. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma şartları gerçekleşmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.03.1998 gün ve 2-370/75 sayılı kararı ile Birinci Ceza Dairesinin birçok kararında açıkça ifade edildiği gibi, “Sanığın içinde bulunduğu ruh halinin adil bir tarzda göz önünde tutulması gerektiği gibi, saldırının halen varlığını geniş manada anlamak ve başlayacağı artık muhakkak olan saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına rağmen tekrarından korkulan bir saldırıyı da henüz bitmemiş saymak zorunludur.Kişiye yasal savunmada hiçbir şekilde kaçma yükümlülüğü yüklenemez.”

Meşru savunmada bulunulmak suretiyle ihlal edilen, 'bir insanın yaşama hakkı' olduğuna göre, saldırının da o derece önemli bir hakka yönelmesi gerekir. Bu hakların başında yaşama hakkının geldiğinde kuşku yoktur. Başka bir deyişle, kişi kendisinin veya başkasının yaşam hakkına yönelik bir saldırı vuku bulduğunda, bunu saldırganın yaşam hakkında son vermek suretiyle defedebilir. Bunun için, yaşam hakkına yönelik saldırının devam ediyor olması, başlamamış ancak başlayacağı mutlak olması ya da bitmiş ancak tekrar başlayacağı muhakkak olması gerekir.

Önemli olan saldırının o an itibarıyla ulaştığı nokta değil, müdahale edilmediği takdirde ulaşabileceği noktadır. Dolayısıyla, bir kişi kavga sırasında tabancasını çektikten sonra, karşıdaki kişinin kafasına, göğsüne değil de, ayağına ya da sağına, soluna, boşluğa ateş ediyor olsa bile, bu hareketin muhatabı olan kişi açısından saldırganı öldürme suretiyle meşru savunmada bulunma hakkı doğmuş olur. Zira bu durumda meşru savunmanın koruduğu değer 'yaşam hakkı' olup kişinin yaşam hakkını korumak için daha ciddi bir yaralanmaya maruz kalması beklenemez. Gergin bir ortamda silahın doğrultulduğu an yaşam hakkına yönelik saldırının başladığı ve eş zamanlı olarak savunmaya hak kazanıldığı andır. Bu durumun aksinin kabulü, belirtilen durumlarda meşru savunmayı anlamsız kılacaktır.

Nitekim, dolu bir tabancanın kişiye yöneltilmesi ile ateşlenmesi arasındaki zaman farkı ancak saniyelerle ölçülebilir, aynı şekilde bir kişinin ayağına ateş edildikten sonra göğsüne ateş edilmesi için tabancanın ucunun yukarıya doğru 20 cm daha kaldırılması yeterli olacaktır. Bu durumda, saldırıya maruz kalana, 'saldırgan seni gerçekten öldüreceğini ortaya koyana kadar bekle' anlamına gelecek şekilde yorumda bulunmak, meşru savunma müessesesini anlamsız hale getirecektir. Bir başkasına hasmane bir tutumla silahını tevcih eden kişinin, karşısındaki tarafından meşru savunma koşulları altında öldürülme riskini göze aldığının kabul edilmesi gerekir. Hukuk düzeni, yaşam hakkına saldırılan kişiye, kaçma, saklanma, sabretme, acıma gibi yükümlülükler de yükleyemez. Saldırıya maruz kalan, imkân ve fırsatını bulduğu takdirde saldırgana karşı müdahale edebilmelidir. Yine saldırının, savunmada bulunan kişinin yaşam hakkına yönelik olması ile üçüncü bir kişinin yaşam hakkına yönelik olması arasında bu açıdan fark bulunmamaktadır.

II-) Konu ile ilgili somut olay incelendiğinde;

II-) Konu ile ilgili somut olay incelendiğinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; Sanığın aksi kanıtlanamayan savunmaları dikkate alındığında, maktül ...’un cezaevinden çıktığını belirterek sanıktan her ay verilmek üzere para haraç talep ettiği, bu konuda önceden de birkaç kez telefon görüşmesi olduğu, ancak almak için gitmediği, bu nedenle sanığın bu durumu kâle almadığı, olay gecesi de maktülün sanığı önce telefonla arayıp geleceğini söylediği, sanığın aynı zamanda ikamet olarak da kullandığı ofisine görüşmek üzere gece 00:58 sırasında bir taksi ile geldiği, sanığın maktülü karşıladığı ve birlikte yukarı ofisine çıktıkları, maktülün otopsi raporuna göre, gelmeden önce alkol ve uyuşturucu aldığı, 147 promil alkollü ve 785 ng anfetamin maddesi uyuşturucu kullandığın belirlendiği, ofiste yaklaşık 1 saate yakın konuştukları, maktulün sanığı tehdit ederek haraç istediği, sanığın maktulü ikna etmeye çalıştığı sırada maktulün sanığa sinkaflı hakaret edip ayağa kalkarak belinden silahı çıkarıp sanığa doğrulttuğu, bu esnada sanık ile maktulün yakın mesafede oturduklarından, sanığın maktülün silah bulunan elini tutarak başka yöne çevirdiği tabancayı maktulün elinden almaya çalışırken silahın 2 kez ateş aldığı, duvara ve kapıya isabet ettiği, sanığın silahı maktülden aldıktan sonra şok geçirerek birden ziyade kez maktüle ateş ederek onun ölümüne sebep olduğu olayda,

Olayda alınan bilirkişi raporuna göre, Hem sanık hemde maktülde swaplar ve elbiseler üzerinde atış artığına rastlandığı, olayda 10 adet boş kovan, 6 adet deforme mermi çekirdeğine rastlandığı, olayda kullanılan kovan ve mermilerin HS-9 marka tabancadan atıldığının belirlendiği, yine 9 adet merminin maktüle isabet ettiğinin belirlendiği,

Olaydan hemen sonra, sanığın 155 polis ... hattını saat 01:58 de arayarak çözüm tutanağına göre "haraç istemeye gelen biri vardı, silah çekti kapıştık, onu vurdum ya", "silah çekti bana bende elinden böyle silahı bir şekilde aldım, ondan sonra vurdum abi onu’’ şeklinde ifadeler kullandığı, yine 112 Acil merkezini saat 02:00 da arayarak çözüm tutanağına göre "hayır birisi bana silah çekti de o yaralandı", "vallahi bilmiyorum ya öyle boğuşuyorduk silahlar milahlar şey oldu’’ şeklinde beyanlarda bulunmuş ve bulunduğu yerin adresini bildirmiştir.

Olay anlık olarak gerçekleşmiştir, maktül sanığa göre daha cüsseli ve kiloludur, maktül haraç almak için olay yerine gelmiştir, alkollü ve uyuşturucu etkisi altındadır. Maktül önce sanığa tehdit ve hakarette bulunmuş, parayı alamayınca elindeki kartı yırtmış, sağ eli ile sol belinden tabancayı çekmiş, önceden de silahın ağzına mermi verildiğinden, sanık maktulün elini yakalayıp silahın yönünü çevirince silah 2 kez ateş almış ve başka yerlere isabet etmiş, sanık maktülden silahı alınca maruz kaldığı saldırının etkisi ile içine düştüğü korku ve kaygı ile birden çok kere ateş ederek maktülün ölümüne sebep olmuş, olayın hemen sonrasında Polis 155 ve Acil 112 yi aramıştır.

Olay esnasında sanığın belinde ruhsatlı Glock silahı varken bunu ve ofisteki diğer silahları hiç kullanmamış, maktülün silahını elinden alarak ateş etmiştir.

Bu olayda, TCK'nin 25. maddesinde belirtilen "meşru müdafaa" yoktur, ancak TCK'nin 27/2. maddesinde belirtilen korku, kaygı ve heyecanla sınırın aşılması söz konusudur. Eğer sanık maktulü öldürmese idi, haraç için olay yerine gelen tehdit ve hakaretlerde bulunan silahını çeken ve ateşleyen maktül sanığı öldürecekti.

Sonuç olarak; olayda TCK'nin 27/2. maddesi uygulanarak CMK'nin 223/3-c gereği "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken, TCK'nin 81/1, 29/1, 62. maddeleri gereğince tahrik altında adam öldürmekten ceza verilmesi gerektiğini belirten kararın Onanmasına karar veren sayın çoğunluğun görüşüne katılmadığımız için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun itirazın reddine ilişkin görüşüne muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2009/5949, Karar No: 2010/12249, Tarih: 30.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5949 E.  ,  2010/12249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.06.2008 tarih ve 2007/84 -2008/279 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalanan emtianın Gaziantep'ten Suriye'ye taşınması için davalı şirket ile anlaşıldığını, araçların gümrük işlemlerinin yapılması için gümrük sahasında park halinde beklemekte iken kabloların şase yapması sonucu yangın çıktığını ve yangının diğer araçlara sirayet ettiğini, bu nedenle oluşan zararın sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 59.200 TL'nin ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zarar miktarı yönünden davayı kısmen kabul ettiklerini, dava konusu zarar miktarını davacının kanıtlamakla yükümlü olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve uyulan bozma ilamına göre, davacı tarafından sigortalanan bopp filmlerinin zarar gördüğü gerekçesi ile 7.352,56 TL'nin 26.07.2001 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, mahkemece uyulan Dairemiz bozma kararında da belirtildiği üzere uluslararası kara taşımasından kaynaklanmakta olduğundan taşıyıcının sorumluluğunun CMR hükümlerine göre saptanması gerekir. Bunun yapılması için ise öncelikle davalı taşıyıcının olaydaki kusur durumunun niteliğinin belirlenmesi ve şayet anılan Konvansiyonun 29. maddesindeki halin bulunmadığının anlaşılması halinde taşıyıcının sorumluluğunun Konvansiyonun 25. maddesi hükmüne göre saptanması; bu halde de mahkemece öncelikle yükün ne kadarlık kısmının hasara uğradığının ve buna göre taşıyıcının sorumlu olduğu tutarın ne kadar olduğunun karara bağlanması gerekir. Bu itibarla, mahkemece belirtilen esaslara göre aralarında uluslararası kara taşıması hususunda uzman bir bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi kurulundan rapor alınarak neticesine göre karar vermek gerekirken, uyulan bozma gereği yerine getirilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2071, Karar No: 2012/372, Tarih: 25.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/2071 E.  ,  2012/372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borçlu ... Yapı End. AŞ’nin Oyak Bank AŞ.’ndeki hesaplarındaki paranın paylaştırılması için düzenlenen 16.02.2007 tarihli sıra cetvelinde garame usulünün benimsendiğini, gerek kendilerince ve gerek davalı tarafından itiraz edilmesi üzerine haciz tarihlerinin önceliği dikkate alınmadan ve davalının alacağının mahiyeti tartışılmadan sıra cetvelinin iptaline karar verildiğini, iptal üzerine düzenlenen yeni sıra cetvelinde, amme alacağı kapsamında bulunmayan ... alacağına öncelik verildiğini, davalı alacağının banka kaynağı istismarından doğmadığını, sıradan bir kredi alacağı olduğunu ileri sürerek, sıra cetveli yerine kaim olmak üzere, ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2001/18535 sayılı takip dosyasından gönderilen 6.10.2009 günlü tensip tutağına itirazlarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın 4389 sayılı Yasa’nın 15. maddesi uyarınca imtiyazlı olduğunu, davacının ihtiyati haczinin kesinleşmesinden önce para üzerine haciz konulduğunu ve davacının aynı sıra cetveline yönelik şikâyetinin derdest olduğu ... 7. İcra Mahkemesi'nin 2007/404 E. sayılı dosyası ile eldeki dosyanın birleştirilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, paranın paylaşımına ilişkin sıra cetvelinin 16.2.2007 tarihinde yapıldığı, tarafların paylaşıma yönelik itirazları üzerine ... 7. İcra Mahkemesi'nin 2007/404 E. ve 2008/1060 K. sayılı kararı ile sıra cetvelinin iptal edildiği, iptal kararı çerçevesinde ve sırf bu iptal kararı gereğini yerine getirmek için İcra Müdürlüğü'nce 6.10.2009 tarihinde yeni bir sıra cetveli düzenlendiği, davacının alacağın esasına ilişkin iddialarını ilk düzenlenen sıra cetveline karşı, yasal 7 günlük itiraz süresi içinde ileri sürmemesi nedeniyle, yeni sıra cetveline karşı da yöneltemeyeceği ve bu iddianın tartışılamayacağı gerekçesiyle davanın süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 25.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2815, Karar No: 2021/9400, Tarih: 24.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2815 E.  ,  2021/9400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki... İli,... İlçesi,... Köyü 109 ada 1 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk enerji nakil hattı nedeniyle oluşan değer düşüklüğü dikkate alınarak ikinci enerji nakil hattına ait irtifak hakkı karşılığının hesaplanması yönünden hükmün HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin talimatı üzerine yeniden hazırlanan 16.07.2020 tarihli fen bilirkişi raporu hükme esas alındığı halde, infazda tereddüt oluşturacak şekilde sehven eski fen bilirkişi raporu yazılmak suretiyle hüküm kurulması,

Doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 2020/109 Esas ve 2020/909 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasının (A) harfi ile gösterilen bendinin (2) numaralı maddesinin ilk paragrafında yer alan (19.06.2019 tarihli rapor ve krokisinde kırmızı renkle “A” harfi ile gösterilen 1.882,51 m² ve mavi renkle “B” harfi ile gösterilen 1.138,18 m²’lik kısımda) ibaresi ile ikinci paragrafında yer alan (19/06/2019) tarihinin hükümden çıkartılmasına, yerlerine sırasıyla (16.07.2020 tarihli rapor ve krokisinde sarı renkle (B+C) harfleri ile gösterilen 1.583,98 m² ve turuncu renkle (A1-A2) harfleri ile gösterilen toplam 1.436,71 m²’lik kısımda) ibaresi ile (16.07.2020) tarihinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/91, Karar No: 2022/815, Tarih: 20.12.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/91 E.  ,  2022/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 165-441

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda ... 3. Ağır Ceza Mahkemesince 20.12.2011 tarih ve 167-375 sayı ile; sanık ...’ın CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 13.12.2012 tarih ve 8410-18470 sayı ile;

“Somut olay ve olgularla örtüşen telefon konuşmalarına, diğer sanıklardan ...'nin ifadelerine, kendisinin dolaylı ikrarına, dosyadaki diğer belge ve bilgilere göre; hakkındaki mahkûmiyet hükmü temyiz edilmeyen ...'nin isteği üzerine, kendisine ait PTT ve banka hesaplarının kullanılmasına rıza gösterip, suç konusu kokainin satın alınması için diğer sanıklar ... ve ... tarafından gönderilen paraları çekerek ...'ye vermek suretiyle, sanığın TCK'nın 39. maddesi anlamında suçun işlenmesine yardım ettiğinin sabit olduğu, paraların kokain alımında kullanılacağını bilmediğine ilişkin savunmasının kabul edilebilir bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında mahkûmiyet yerine beraat hükmü kurulması” isabetsizliğinden bozulmasına oy çokluğu ile karar verilmiş,

Daire Üyeleri A...; “Sanık savunmasında ‘Hemşehrim olan ..., adıma para geleceğini ve parayı çekip kendisine vermemi istedi, hesabıma gelen paraları çekip bu kişiye teslim ettim. Paraların benim hesabıma neden yattığını ...'ye sormadım, ancak ev ya da araba parası olabilir diye düşündüm, bunu sadece insaniyet namına yaptım, uyuşturucu işi yaptığını bilseydim kendisine yardımcı olmazdım’ demiştir.

Diğer sanıklardan ... ‘PTT'de hesabım olmadığı için, ... ..., kendisine satacağım aracın parasını ... adına gönderdi. ... ... ise iki kez 30.000'er lira parayı çekip bana verdi’ diyerek, sanığın savunmasını doğrulamıştır.

Hâkim veya Cumhuriyet savcısı kararına dayanmadığı için, sanığın telefon konuşmaları hukuka aykırı delil niteliğinde olup CMK'nın 289. maddesi uyarınca hükme esas alınamaz. Kaldı ki bu telefon konuşmaları, sanığın sözü edilen paraların uyuşturucu veya uyarıcı madde alım satımında kullanılacağını bildiğini göstermekten uzaktır.

Sanığın savunmasının aksine hiçbir delil bulunmamaktadır. Kuşkuya ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü verilemez.

Sanık hakkındaki beraat hükmünün onanması gerektiği kanısında olduğumuzdan, çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyoruz..." düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 03.10.2013 tarih ve 165-141 sayı ile; sanık ...’ın TCK’nın 188/3-4, 39/1, 62, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 7500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, taksitlendirmeye ve mahsuba, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 23.12.2020 tarih ve 5387-9555 sayı ile onanmasına oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 03.10.2013 tarih ve 165-141 sayı ile; sanık ...’ın TCK’nın 188/3-4, 39/1, 62, 52/2-4, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 7500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, taksitlendirmeye ve mahsuba, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 23.12.2020 tarih ve 5387-9555 sayı ile onanmasına oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Daire Başkan vekili ...; “Sanık savunmasında ‘Hemşehrim olan ..., adıma para geleceğini ve parayı çekip kendisine vermemi istedi, hesabıma gelen paraları çekip bu kişiye teslim ettim. Paraların benim hesabıma neden yattığını ...'ye sormadım, ancak ev ya da araba parası olabilir diye düşündüm, bunu sadece insaniyet namına yaptım, uyuşturucu işi yaptığını bilseydim kendisine yardımcı olmazdım’ demiştir.

Diğer sanıklardan ... ‘PTT'de hesabım olmadığı için, ... ..., kendisine satacağım aracın parasını ... adına gönderdi. ... ... ise iki kez 30.000'er lira parayı çekip bana verdi’ diyerek, sanığın savunmasını doğrulamıştır.

Hâkim veya Cumhuriyet savcısı kararına dayanmadığı için, sanığın telefon konuşmaları hukuka aykırı delil niteliğinde olup CMK'nın 289. maddesi uyarınca hükme esas alınamaz. Kaldı ki bu telefon konuşmaları, sanığın sözü edilen paraların uyuşturucu veya uyarıcı madde alım satımında kullanılacağını bildiğini göstermekten uzaktır.

Sanığın savunmasının aksine üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak delil bulunmamaktadır. Kuşkuya ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü verilemez.

Sanık hakkındaki onama hükmünün bozulması gerektiği” düşüncesi ile karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 18.02.2021 tarih ve 2014/4051 sayı ile; “...Karşı oy yazısı ile benzer düşünceler doğrultusunda, sanığın savunmasının aksine üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak delil bulunmadığı, kuşkuya ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü verilemeyeceği, sanık hakkındaki hükmün bozulması gerektiği...” görüşü ile itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 12.01.2022 tarih ve 3980-304 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI