muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1162, Karar No: 2013/631, Tarih: 08.05.2013

Basının manevi tazminat sorumluluğunun doğması, Borçlar Kanunu’nun 49. maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olmasına bağlıdır.

Önemle vurgulanmalıdır ki, yayımlanmasında kamu yararı bulunan, gerçek ve güncel bir haberin veya eleştirinin, özle biçim arasında denge kurulmak suretiyle verildiği durumlarda, manevi tazminat sorumluluğunun temel öğesi olan “hukuka aykırılık” gerçekleşmeyeceğinden, basının sorumluluğu da söz konusu olamaz.

Basın objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle olay ve konu ile ilgili olan, görünen, bilinen her şeyi araştırma, inceleme ve olayları o anda belirlenen biçimi ile değerlendirme, yayma ve yayınlama yetki ve sorumluluğuna sahip olmakla birlikte, haberin verilişi sırasında özle biçim arasındaki dengenin bozulmaması gerekir.

Diğer taraftan, haberde gerekli, yararlı ve ilgili olmayan nitelemeler ve yorumlar yapıldığı, haberin içeriğine uygun düşmeyen, tahrik edici, kamuoyunda husumet ve kuşku yaratıcı, güveni zedeleyici bir üslubun kullanıldığı durumlarda, özle biçim arasındaki denge bozulmuş sayılır. Bu da hukuka aykırılığın varlığını kabule olanak kılar.

Anayasa ve Yasaların güvencesi altında bulunan basın özgürlüğü ile kişiyi insan yapan kişilik haklarının çatışması halinde, birinin diğerine üstün tutularak sonuca ulaşılması mümkün değildir.

Her olay, kendine özgü koşullar içerisinde değerlendirilerek, çözüme bağlanmalıdır.

Bu bağlamda, gerek devamlılık kazanan yargısal kararlarda ve gerekse doktrinde ifade edilen görüşlerden hareketle, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen ilkelere göre; yayın yoluyla yapılan eylemin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olup olmadığının saptanmasında, “gerçeğe uygunluk”, “kamusal ilgi ve toplumsal yarar”, “güncellik” ve “şekle uygunluk” unsurlarının bulunup bulunmadığının araştırılması zorunludur.

En önemlisi basın, objektiflikten ayrılıp, haber sınırını aşarak, genişletici ve yanlış yorumlarda bulunarak, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanır, dürüstlük kuralına aykırı davranır ve kişisel nedenlerle salt sansasyon yaratmak için yayın yaparsa ve amaç ile kişilik haklarına saldırı arasında açık bir oransızlık varsa bu hukuka aykırı olur ve sonuçta da haberde özle biçim arasındaki dengenin bozulması halinde bu hal tazminatı gerektirir.

En önemlisi basın, objektiflikten ayrılıp, haber sınırını aşarak, genişletici ve yanlış yorumlarda bulunarak, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanır, dürüstlük kuralına aykırı davranır ve kişisel nedenlerle salt sansasyon yaratmak için yayın yaparsa ve amaç ile kişilik haklarına saldırı arasında açık bir oransızlık varsa bu hukuka aykırı olur ve sonuçta da haberde özle biçim arasındaki dengenin bozulması halinde bu hal tazminatı gerektirir.

Bu ilke ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; manevi tazminat isteminin dayandırıldığı Anadoluda Vakit Gazetesi’nin 26 Temmuz 2009 günlü nüshasında yayımlanan 'ETÖ Aşıklarına Suç Duyurusu' başlıklı haber/yazıda gerekli, yararlı ve ilgili olmayan başlık ile haberin verilmesinde kamu görevi yapmakta olan davacıların silahlı bir terör örgütünün “aşıkları” yani “bağımlıları” gibi gösterilmek suretiyle verilen haberin içeriğine uygun düşmeyen, bir üslubun kullanıldığı; böylece, eleştiri sınırları aşılarak öz ile biçim arasındaki dengenin bozulduğundan, hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiştir. Yayında kullanılan bu sözler amacı ne olursa olsun başlı başına kişilik haklarına haksız bir saldırı oluşturduğundan manevi tazminata hükmedilmesi gereklidir.

Her ne kadar haberde kullanılan başlık çarpıcı olabilir ise de, başlık verilirken de yukarıdaki ilkelerden ayrılmaması, başlık ile haberin içeriği arasında düşünsel irtibat bulunması zorunludur. ‘ETÖ aşıklarına suç duyurusu’ başlığında kullanılan ifadelerle bu sınır aşılmış ve davacıları Ergenekon adlı örgütün “aşıkları” gibi göstermek suretiyle davacıların kişilik haklarına saldırıda bulunulmuştur.

Sonuçta, açıklanan nedenlerle kişilik haklarına saldırının varlığını kabul eden direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı gerekçelerle yerel mahkemenin direnme kararı yerinde bulunduğundan, tazminat miktarı yönünden mahkemenin kurduğu hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.05.2013 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3820, Karar No: 2021/2928, Tarih: 10.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/3820 E.  ,  2021/2928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Anamur 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.08.2016 tarihinde verilen dilekçeyle ecrimisil ve alacak talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın davalı ... yönünden kısmen kabulü ile 2.922,75TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ve 10.610,00TL alacağın 18.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; davanın davalı ... yönünden reddine dair verilen 15.05.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi taraf vekillerince talep edilmiştir. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesince davacı vekili ile davalılar vekilinin istinaf taleplerinin ayrı ayrı kısmen kabulü ile mahkeme kararının HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına, davalı ... hakkındaki davanın HMK’nın 114/1-d. maddesi gereğince usulden reddine; davalı ... hakkındaki davanın kısmen kabulü ile toplam 16.478,30TL ecrimisilin dava tarihinden; 2.652,50TL elektrik kullanım bedelinin 18.12.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ayrı ayrı davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, ecrimisil ve alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili ile davalıların 518 parsel sayılı taşınmazın hisseli malikleri olduklarını, taşınmazın tamamının tek başlarına davalıların fiili egemenliği altında olup onlar tarafından yararlanıldığını, müvekkilinin açtırmış olduğu kuyu suyunun kullanıldığını, yaptırılan evde yıllardan beri oturulduğunu, müvekkilinin bu taşınmazı satın aldığında kendi adına elektrik aboneliğini yaptırdığını, davalılar tarafından kullanılan elektrik faturalarının da ödenmediğini, ödenmeyen elektrik borcunun Toroslar Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından müvekkili aleyhine Anamur İcra Müdürlüğünün 2013/1909 Esas sayılı takip dosyası ile icra takibine konulması üzerine durumdan haberdar olunduğunu, 18/12/2014 tarihinde 10.610,00TL ödemek zorunda kalındığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline; davalılar tarafından kullanılmış olup cebri icra ile müvekkili tarafından ödenmiş bulunan 10.610,00TL elektrik bedelinin ödeme tarihi olan 18/12/2014 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece ilk kararda:”…taşınmaz davacılar ve davalılar arasında paylı mülkiyet hükümlerine tabi olup, intifadan men koşulunun aranacağı açıktır. Öncesi için davalılara taşınmazları boşaltmaları hususunda bir uyarı yapılmamış ise de ortaklığın giderilmesi davası ile ecrimisilden sorumlu olacakları kuşkusuzdur. Dinlenilen tanık ve mahalli bilirkişi beyanlarından dava konusu taşınmazda fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, çekişmeli taşınmazda davacı tarafın kullanabileceği tarıma elverişli boş bölümler bulunduğu, yine alacak davası yönünden de davacı tarafın taşınmazda adına kayıtlı elektrik aboneliğinden davalıların yararlandıklarını ispat edemediği…” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince, uyuşmazlığın çözümü için taraflar arasında görülen dava dosyalarının celbi, tarafların ecrimisil talep edilen dönemdeki yerleşim yeri adreslerinin temini ile davaya konu edilen taşınmazın idari adresinin tespiti, dava konusu eve ait taraflar adına ayrıca elektrik aboneliği var ise 2008 yılından itibaren tümünün celbi, gerektiğinde davalı tanıklarının, tarafların evi kullanım şekli ve süresi hakkında ayrıntılı bilgilerine başvurulmasının zorunlu olduğu gerekçesiyle kararın kaldırılmasına ve dosyanın mahal mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; mahkemece, davanın davalı ... yönünden kısmen kabulü ile 2.922,75TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ve 10.610,00TL elektrik borcunun 18.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacıya ödenmesine; fazlaya ilişkin talebin reddine; davanın davalı ... yönünden reddine karar verilmiş; taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuş; Bölge Adliye Mahkemesince:”…Öncelikle dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler ile davacı tarafın tanık dinletmekten vazgeçtiği ve davacı vekilinin istinaf sebepleri de dikkate alındığında davalı ...’in, Ankara ilinde yaşadığı ve davaya konu taşınmazda bir tasarrufu bulunmadığından hakkındaki davanın, pasif husumet ehliyeti yokluğundan reddi gerektiği; davalı ...’nin ise taşınmaz üzerindeki evde ikamet ettiği ve yukarıda sözü edilen ilk davanın dava dilekçesinin tebliğ edildiği 19.09.2009 tarihi itibarıyla intifadan men koşulunun oluştuğu, bundan önce evi haksız ve kötüniyetle işgal ettiğinin ispatlanmadığı; Zirai arazi yönünden, davalı ...’nin çilek ziraatine 2015 yılında ve keşfen belirlenen (B) harfi ile gösterilen alanda başladığı, ilk açılan davanın red sebebi de göz önünde bulundurulduğunda bundan önceki dönemde arazinin tümünü zaptettiği, davacının payına karşılık kullanabileceği alan bulunmadığının davacı tarafça ispat edilemediğinden sadece bu alan için ve davacının payı oranında ecrimisile hükmedilmesi gerektiği; bunlara göre, davacı vekilinin bilirkişi raporunda süre olarak 5 yıllık için yapılan hesaplamaya bir itirazının bulunmaması da dikkate alındığında davalı ...’nin, ev için toplam belirlenen 11

...’nin, ev için toplam belirlenen 11.543,00TL den davacının tapu payı olan ½ oranında 5.771,50TL ecrimisilden sorumlu olduğu; zirai arazi yönünden bilirkişi raporunda her ne kadar ilk bakışta davacının payına karşılık kullanabileceği bir alan bulunmakta ise de; taşınmazın tarım arazisi olma niteliği de dikkate alındığında iki adet sondaj kuyusunun davalının işgalinde olan (B) harfi ile gösterilen alanda olması, yine bu alanın taşınmazın ortasında bulunması karşısında somut olayın özelliğine göre, davacının payına karşılık kullanabileceği alanın bulunduğunu ileri sürmenin hakkın kötüye kullanılmasına yol açacağından davalının ecrimisilden sorumlu olduğu; dosya kapsamındaki çiftçi kayıt sistem belgesindeki ekim-dikim-hasat tarihleri ve bilirkişi raporundaki veriler gözetilerek hesaplama yapıldığında: 11.600 m2 (x) ½ (x) 1.846,00 TL./da = 10.706,80TL ecrimisile hükmedilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Davacı, her ne kadar abone olarak tahakkuk eden elektrik bedellerinden sorumlu ise de; elektrik Dağıtım Şirketine ödediği bedeli elektrik enerjisini kullanan fiili kullanıcıdan rücu hakkı bulunmaktadır. Yukarıdaki açıklamalar ile olayın gelişim biçiminden davalı ...’nin, davaya konu taşınmazdaki ağaçları, kurulu bulunan damlama sulama sistemi ile sulayarak baktığı, bunu da doğal olarak davacının tarımsal abonesi olduğu sondajdan yaptığı açıktır. Hal böyle olunca taşınmazda ¼ paydaş olan davalının, TMK'nun 684. maddesi uyarınca mütemmim cüz niteliğindeki ağaçların, mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde de aynı oranda hak sahibi olması karşısında elektrik sarfiyatından sorumluluğunun da aynı oranda olacağı kabulüyle davacıdan tahsil olunan elektrik kullanım bedelinden 2.652,50TL'yi davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesi; son olarak, hakkındaki dava usulden red edilen davalı ... lehine maktu avukatlık ücreti takdiri gerektiğinden.” gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının, kısmen kabulü ile mahkeme kararının HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına, davalı ... hakkındaki davanın HMK’nın 114/1-d. maddesi gereğince usulden reddine; davalı ... hakkındaki davanın kısmen kabulü ile toplam 16.478,30TL ecrimisilin dava tarihinden; 2.652,50TL elektrik kullanım bedelinin 18.12.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ayrı ayrı davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, karara karşı taraf vekillerince temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

1)Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarına gelince, dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların eski 518 parsel sayılı, 26.130,12 metrekare alanlı, tarla vasıflı; yeni 168 ada, 3 parsel sayılı, 27.120,27 metrekare alanlı dava konusu taşınmazda paydaş oldukları, taraflar dışında paydaş bulunmadığı, yapılan keşif neticesinde düzenlenen 25.04.2017 tarihli bilirkişi heyet raporu ve ekindeki krokiden, dava konusu taşınmazda davalı ...’nin, (B) harfi ile gösterilen örtü altı çilek yetiştiriciliği yapılan 11600 metrekarelik ve kimsenin kullanımında olmayan genel olarak bakımsız durumdaki meyve ağaçlarının bulunduğu 12.958 metrekarelik (C) harfi ile gösterilen alan içerisinde (D) harfi ile gösterilen taban alanı 90 metrekare, kullanım alanı ile birlikte toplam 200 metrekarelik evi kullandığı; (A) harfi ile gösterilen kimsenin kullanımında bulunmayan, içerisinde 2 adet depo, sulama havuzunun olduğu 1562 metrekarelik ve bu alanları birbirine aynı zamanda genel yola bağlayan (E) harfi ile gösterilen 800 metrekarelik fiili yolun bulunduğu anlaşılmıştır.

Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir.

Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Somut olaya gelince; dosya arasında bulunan bilirkişi heyet raporu ve eki krokiye göre dava konusu taşınmazda davacı tarafın kullanabileceği alan bulunmakta olup paydaşın, payına karşılık kullanabileceği alan bulunması durumunda ecrimisil davasının dinlenme olanağı bulunmadığından ecrimisil talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, açıklanan nedenler ile hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Somut olaya gelince; dosya arasında bulunan bilirkişi heyet raporu ve eki krokiye göre dava konusu taşınmazda davacı tarafın kullanabileceği alan bulunmakta olup paydaşın, payına karşılık kullanabileceği alan bulunması durumunda ecrimisil davasının dinlenme olanağı bulunmadığından ecrimisil talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, açıklanan nedenler ile hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin bütün, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile HMK 371. maddesi gereğince temyiz olunan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin kararının BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, HMK'nın 373. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 10.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5757, Karar No: 2024/2306, Tarih: 20.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5757 E.  ,  2024/2306 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/816 Esas, 2022/987 Karar

DAVALILAR : 1.Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

2.Komili Teknik Hizmetler A.Ş. vekili Avukat ...

HÜKÜM : Dava Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/289 E., 2021/381 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "1878" ve "KOMİLİ" esas unsurlu tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki

2014/49865 sayılı, "1878 KOMİLİ" ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazlarının 2017-M-1300 sayılı YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkilinin "KOMİLİ" ve "1878" ibarelerini içeren onlarca tescilli ve başvuru aşamasında bulunan markası olduğunu, davalı ile müvekkili arasında "KOMİLİ" ibaresi ile ilgili pek çok hukuki ihtilafın bulunduğunu, "KOMİLİ" markasının uzun yıllar önce müvekkilinin tarafı olmadığı anlaşmalar neticesinde “zeytinyağı ve zeytinyağı ile ilişkili yemeklik sıvı yağ vb.” ürünleri bakımından müvekkili tarafından, “şampuan, duş jeli, sıvı sabun, bebe yağı, pişik kremi, bebe şampuanı ve sabunu ve ıslak mendil gibi kişisel temizlik malzemeleri” ürünleri bakımından ise davalı tarafından kullanıldığını, müvekkilinin "KOMİLİ" markasının tanınmış marka olması nedeniyle farklı mal ve hizmetlerde de 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası çerçevesinde korunacağını, davalı tarafın kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, 2017-M-1300 sayılı YİDK kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde davaya konu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı şirketin kötü niyetli olduğunu, davacı şirket ile müvekkil şirketin kökenlerinin aynı şirkete dayandığını, birtakım devirler ve unvan değişiklikleri sonucunda işbu nihai duruma gelindiğini, bu durum çerçevesinde markanın sabun, deterjan ve temizlik malzemelerine ilişkin kullanım hakkının müvekkili şirkete ait olduğunu, davacı şirketin tanınmış marka başvurusuna dayanan iddialarının gerçeği yansıtmadığını, zira müvekkili şirketin 3. ve 5. sınıflarda tescilli birçok markasının bulunduğunu ve bu sınıflarda “KOMİLİ” ibaresi üzerinde müvekkilinin kazanılmış hakkının olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları bütünsel olarak incelendiğinde iltibas ihtimalinin bulunmadığını, müvekkili kurum kararının usul ve Yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyuşmazlık konusu 5. sınıf malların sadece davacının itirazına mesnet 2013/38209 sayılı markası kapsamında yer aldığı, bu marka ile de dava konusu marka arasında işaretler bakımından benzerlik bulunmadığı, taraf markları arasında iltibas tehlikesi bulumadığı gibi davalıya ait 99/020716 sayılı “KOMİLİ BOTANICALS” ibareli, 99/20717 sayılı “KOMİLİ HERBALS”, 99/20718 sayılı “KOMİLİ AROMATICS”, 1999/20883 sayılı “KOMİLİ HOME”, 2000/1632 sayılı “KOMİLİ AQUA”, 2000/3631 sayılı “KOMİLİ OLIVE” VE 2001/27267 sayılı “KOMİLİ VIVA” markaları nedeniyle davalının müktesep hakkının da bulunduğu, davacının markalarının “zeytinyağı ve ilişkili ürünler” özelinde tanınmış olması sebebiyle davacının “KOMİLİ” markalarının itibarına zarar vermeyeceği, ayırt edici karakterini zedelemeyeceği, davalı markalarının zaten saç bakım, duş jeli, temizlik kâğıtları, bebek bezi, katı sabun, krem, köpük sabun, sıvı sabun, bebek ve çocuk bakım, ıslak havlu ürünlerinde de kullanıldığı göz önünde bulundurulduğunda, davalıya ait zeytinyağı ve ilişkili ürünlerdeki tanınmış markadan haksız yarar sağlamayacağı, bu sebeple dava konusu 2014/49865 sayılı markanın, davacıya ait tanınmış marka gerekçesiyle 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası çerçevesinde hükümsüz kılınamayacağı, davalı şirketin kötü niyetli de olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; aynı taraflar arasında görülen ve işbu davaya konu başvuru ile neredeyse birebir aynı olan "1878 Komili bebe" ibareli başka bir marka başvurusu hakkında açılan davada Ankara 3 Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2014/141 E., 2017/597 K. sayılı kararıyla bahsi geçen başvuru ile müvekkili markaları arasında iltibas bulunduğu, davalının müktesep hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiğini, anılan kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, işbu dava bakımından emsal niteliğinde olan karar doğrultusunda davanın kabulü gerektiğini, davalı şirketin müktesep hakkı bulunmadığını, somut olayda 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası koşullarının da bulunduğunu, davalı şirketin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç