muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6581, Karar No: 2008/7879, Tarih: 16.06.2008

Böylece arazi ile muhdesat arasındaki bağlantı kesilmiş ve koşulların oluşması halinde ise, bina sahibine ayrılmaz parça niteliğindeki ... yapı için üzerinde bulunduğu tapulu taşınmaza malik olabilme olanağı tanınmıştır.

Türk Medeni Kanunu’nun 725. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanunun 3. maddesinde hükme bağlanan subjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşın bilebilecek durumda olmamasını, ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. Malzeme malikinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarih 17/1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olayda, davadan önce ve inşaat başlangıcında davalı tarafından 29.08.2001 tarihinde 2001/252 E. sayılı dava dosyasında davacılar aleyhine el atmanın önlenmesi davası açılmış buna rağmen davacılar inşaata devam etmişlerdir. Bundan ayrı sözü edilen dava sırasında tescile konu inşaatın bitmemiş olduğu Gönen Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/141 D.İş E. sayılı 07.09.2001 tarihli tespit zaptından da anlaşılmaktadır. Tescil kararı verilebilmesi için inşaatın başlangıcından bitimine kadar iyi niyetli olunması gerekir. Eldeki dava da bina sahibi davacıların iyiniyetli olmadıkları anlaşılmakla az yukarıda açıklanan Türk Medeni Kanunu 725. madde hükmünden yararlanma olanakları bulunmamaktadır. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeksizin davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2882, Karar No: 2016/6646, Tarih: 26.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/2882 E.  ,  2016/6646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz aylıkların tahsili amacıyla yapılan icra takibinde, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen aylıkların yasal faiziyle birlikte kendisinden geri alınması için başlatılan icra takibine yönelik itiraz üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın %40’ından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki yersiz ödenen ve 05.03.2013 yılında icra takibine konu yapılan aylığın, takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davalının, takip tarihinin 05.07.2012 sonrası olması nedeniyle, davacı alacaklı Kurum yararına alacak tutarının %20’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: Hüküm fıkrasının 2. bendin silinerek yerine ‘takip tarihi nazara alınarak hükmolunan asıl alacağın %20’si oranında icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacı Kuruma verilmesine,’ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5407, Karar No: 2006/9183, Tarih: 19.12.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/5407 E.  ,  2006/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

Y A R G I T A Y

17.HUKUK DAİRESİ

Davacı ... ile ... Ecza Deposu Sanayi Ticaret Limited Şirketi aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.4.2006 gün ve 2005/152 Esas-2006/168 Karar sayılı hüküm dairemizin 14.7.2006 gün ve 2006/4008-2006/6664 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı İmtos Limited Şirketi tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

21.7.2004 tarih, Resmi Gazetede yayınlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile HUMK.nun 427/5. 440/111-1 maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 1.1.2006 tarihinden itibaren 6.580.YTL'sına(6.580.000.000.TL çıkartılmıştır. Mahkeme hükmü anılan tarihten sonra incelenmekle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 19.12.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2078, Karar No: 2013/7698, Tarih: 09.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/2078 E.  ,  2013/7698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili ve davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerde 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastrosu sırasında, ....Köyü 240 ada 6 parsel sayılı 697,15 m² yüzölçümündeki taşınmaz 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereği orman niteliğini kaybedip, orman kadastro komisyonlarınca orman alanı dışına çıkarılan yerlerden olduğu gerekçesiyle, tutanağın beyanlar hanesine " 2/B madde ve davalı gerçek kişi lehine kullanım şerhi" verilerek Hazine adına tarla niteliğiyle tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi vekili, çekişmeli taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğu, 2/B madde koşullarını taşımadığı halde, Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, orman sınırları dışına çıkarma işleminin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili ve beyanlar hanesindeki şerhlerin silinmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu .... Köyü, 240 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm, davacı ... Yönetimi vekili tarafından esasa yönelik olarak, davalı Hazine vekili tarafından ise vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 5831 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 08.12.1945 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp sonuçları 07.03.1978 tarihinde itirazları inceleme sonuçları ise 24.09.1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılıp sonuçları 26.11.2002 - 25.12.2002 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşen aplikasyon, sınırlaması yapılmamış yerlerde orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın eylemli biçimde orman olmadığı gerekçesiyle davacı ... Yönetiminin davasının reddine ve dava konusu taşınmazın tesbit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ise de, verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; dava konusu taşınmaz üzerinde kök yaşı 60-70 aşı yaşı 50-60 olan 7 adet zeytin ağacı, 10 adet 35-40 yaşlarında yabani (delice) ağaçları, 1 adet 25-30 yaşlarında, 2 adet 8-10 yaşlarında kızılçam ağacı, 8 adet 35-40 yaşlarında pırnal ağaçları bulunduğu, toprağının % 40' ı toprak, % 60 ise taşlık - kayalık yapıda ve eğiminin % 25 olduğu, mahkemece mahallinde yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporları ile belirlenmiştir.

Taşınmaz üzerindeki delice zeytinleri aşılanarak mahsuldar duruma getirilmediği müddetçe, taşınmazın zeytinlik vasfında olduğunun kabulüne ve yabani zeytin ağaçlarını (delice) kültür ağacı saymaya olanak yoktur. Mahkemece, toplanan deliller, bilirkişi raporları ile keşif tutanağına yansıyan bilgilere göre, çekişmeli taşınmazın hakim ağaç türü itibariyle de aşılı zeytin ağaçları ile kaplı olmadığı ve zeytinlik vasfında olmadığı, üzerinde bulunan delice, pırnal meşesi ile kızılçam ağaçları ve toprak yapısıyla eylemli biçimde orman olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) yapılan sorgulama ile taşınmazı çevreleyen komşu 240 ada 5-7 parseller ile 227 ada 15 parsellere karşı Orman Yönetiminin aynı iddia ile açtığı davaların aynı mahkemece kabul edilerek söz konusu taşınmazların hükümle orman niteliğiyle tapuya tescillerine karar verildiği ve Dairece de bu kararların onandığı da anlaşılmıştır (Fethiye Kadastro Mahkemesinin sırasıyla, 2011/153 E - 2012/152 K; 2011/112 E - 2011/453 K ve 2010/871 E - 2012/362 K, sayılı kararları; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin sırasıyla, 2012/10596 E - 2013/2166 K; 2012/8824 E - 2013/2161 K ve 2012/13886 E - 2013/2871 K, sayılı kararları). Ayrıca, çekişmeli taşınmaz Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmış yerlerden olup, bu niteliği itirazsız kesinleşmiş ise de, 4999 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 6831 sayılı Kanunun 11/5. maddesinde, “6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanunla değişik 2. maddesi ile 2896 sayılı ve 3302 sayılı Kanunlarla değişik 2/B madde uygulamaları ile orman sınırları dışına çıkarılan, ancak; fiilen orman olduğu Orman Genel Müdürlüğünce tesbit edilen yerler, talep üzerine Maliye Bakanlığınca Orman Genel Müdürlüğüne tahsis edilir. Tahsisi yapılan bu yerler Hazine adına tapuya orman vasfıyla tescil edilir.” hükmü mevcuttur. Kanunî düzenleme ve taşınmazın eylemli durumu gözetildiğinde, davacı ... Yönetiminin davasının kabulü ile dava konusu taşınmazın orman vasfıyla tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davacı ... Yönetiminin davasının reddi yolunda hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, vekille temsil edilen davalı Hazine aleyhine açılan dava reddedilmesine rağmen, Hazine lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 09/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9211, Karar No: 2013/8470, Tarih: 09.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/9211 E.  ,  2013/8470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/12/2008 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacıların diğer temyiz itirazına gelince;

a-Davacı İdare, trafik kazasında yaralanma nedeniyle uğranılan tedavi ve ulaşım giderleri ile manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar, motorsiklet ile yolculuk yaptıkları sırada davalının aracı ile çarpması sonucu yaralandıklarını, davacı ...'nin ayağının kırıldığını, uzun süre tedavi gördüğünü, bu süreçte manevi olarak yıprandıklarını, çok fazla tedavi ve ulaşım gideri yapmak zorunda kaldıklarını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı ise olayda kusurunun bulunmadığını, davacılara tedavi giderleri için 4.000,00 TL ödeme yaptığını belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece davacılardan anne ...'ün manevi tazminat istemi kısmen kabul edilmiş, davacı baba ... ile davacı çocu... manevi tazminat istemleri yaralanmaları bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmiş, belirlenen tedavi ve ulaşım gideri zararından davalının yaptığı ödeme mahsup edilerek kalan tedavi gideri zararının 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 98. maddesi gereğince Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı gerekçesiyle red edilmiş, ulaşım giderlerininin kabulüne karar verilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelerden davacılardan ...'ün kullanmakta olduğu, davacılardan ... ve ... yolcu olduğu motorsiklete davalının kusurlu olarak çarptığı, davacı ...'ün ayağının kırıldığı, davacı ...'ün her iki dirseğinde sıyrıklar oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılmaktadır. Şu halde davacı eş ...'ün basit de olsa yaralandığı, ... yaralanmaları bulunmasa bile meydana gelen kazanın içerisinde olup korku ve panik yaşamaları, ...'ün ayağının kırılması şeklindeki yaralanmasının ağırlığı gözününe alındığında davacıla... ve ...

için de uygun bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

için de uygun bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b-6111 sayılı Yasa ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 98. maddesindeki bir bütün olarak değerlendirildiğinde yapılan bu düzenlemenin sigorta şirketlerinin sorumluluğunu düzenlediği, işleten ve sürücünün meydana gelen sorumluluğunun .... Kurumu ile birlikte devam ettiği halde davalı tarafından ödenmeyen tedavi giderleri ve ulaşım giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken yerinde ve yasal olmayan gerekçe ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 a/b) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8166, Karar No: 2009/8892, Tarih: 13.07.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8166 E.  ,  2009/8892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.07.2008 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.04.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki bulunduğu 109 parsel sayılı taşınmazın yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı ... davayı kabul etmiş, diğer davalı ... davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, 41 parsel maliki davalı ... temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi gerekmiştir.

2-Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Somut olayda, davacının maliki bulunduğu 109 parsel sayılı taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu sabittir. Geçit ihtiyacı olan ve geçit ile yükümlendirilen taşınmazlar tapuda tarla niteliğiyle kayıtlıdır. Mahkemece, 109 parsel sayılı taşınmaz yararına, 41 ile 42 parsel sayılı taşınmazlardan 4,91 ve 6,77 metre genişliğinde geçit hakkı kurulmuştur. Özünü komşuluk hukukundan alan geçit hakkı kurulurken taraf yararlarının da gözetilmesi gerekir. Bu nedenle, taşınmazların özelliği itibariyle en fazla araç geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekirken, gerekçesi de gösterilmeden 4,91 ve 6,77 metre genişliğinde geçit hakkı kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 13.07.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32528, Karar No: 2013/695, Tarih: 16.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/32528 E.  ,  2013/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının haciz isteme hakkı 1 yıllık süreye tabidir. Haciz isteme hakkı ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren 1 yıl geçmekle düşer (İİK'nun 78/2.maddesi). Bu durumda takip dosyası işlemden kaldırılır (İİK'nun 78/4.maddesi). Bir yıllık süre (İİK'nun 78/2.maddesi) içinde haciz talebinde bulunan alacaklı, haciz talebini geri alabilir. Bu halde, yeniden bir yıllık haciz isteme süresi işlemeye başlamaz. Alacaklı ancak ödeme emri tebliğinden itibaren işlemeye başlamış olan bir yıllık sürenin (varsa) kalan kesimi içinde, yeniden haciz talebinde bulunabilir (İİK'nun 78/5.maddesi). Anılan sürenin geçirilmesi halinde alacaklının haciz isteme hakkı düşer. Alacaklı yeniden haciz isteyebilmek için yenileme talebinde bulunmalı ve bu talep borçluya tebliğ edilmelidir. İlama dayalı olmayan takiplerde yenileme talebi üzerine harç alınır (İİK'nun 78/5.maddesi). İİK'nun 78/2.maddesi uyarınca, itiraz veya dava halinde bunların vukuundan hükmün kesinleşmesine kadar geçecek süre yukarıdaki bir yıllık sürenin hesabına katılmaz.

Somut olayda, borçluya  örnek 49 no'lu ödeme emrinin 12.05.2000 tarihinde tebliğ edildiği ve yasal bir yıllık süre içerisinde, alacaklının talebi üzerine borçlunun  taşınmazlarına 09.05.2000 tarihinde ihtiyati haciz konulduğu, daha sonra da ihtiyati haczin kesin hacze dönüştüğü görülmüştür. Bu durumda, alacaklının haciz isteme hakkı düşmemiş olup, olayda İİK'nun 78/5.maddesi gereğince yeniden haciz için borçluya yenileme emrinin tebliği zorunlu değildir. O halde mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11360, Karar No: 2014/13943, Tarih: 26.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11360 E.  ,  2014/13943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazların tespitlerine esas alınan 09.06.1982 tarih 725/7, 725/8, 898/1 sayılı tapu kayıtlarının dayanağı olan kayıt ve belgeleriyle ve varsa haritalarının Tapu Müdürlüğünden,

2- Taşınmazların bulunduğu bölgede daha önce kadastro çalışmalarının yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise kadastro paftası ile çekişmeli 1547 ada 1, 1545 ada 5 ve 898 ada 11 parsel sayılı taşınmazların kapsadığı yerler hakında tutanak düzenlenip düzenlenmediği Kadastro Müdürlüğünden sorularak gelecek cevaba göre ilgili kayıt ve belgelerin Tapu Müdürlüğünden,

3- Çekişmeli taşınmazların bulunduğu bölgede imar çalışmalarının yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise ne zaman kesinleşiğinin Belediyeden sorulması, yetkili Hakimin gelen kayıt ve belgeleri titizlikle kontrol edip eksikliğe ve yeniden geri çevirmeye sebebiyet vermemesi, bu işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.