muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2390, Karar No: 2013/27462, Tarih: 02.12.2013

Maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi amacıyla; tanık ...'nün beyanında geçen “...” isimli kişinin tanık olarak beyanının alınması, tanık ...'nün olay tarihinde kullandığı bilgisayar üzerinde bilişim uzmanı üç kişilik bilirkişi marifetiyle inceleme yapılıp, şikayete konu elektronik iletiyi gönderen bilgisayarın internet servis sağlayıcısı ve internet servis sağlayıcısı tarafından verilen IP adresinin tespit edilmesi, tespit edilen

IP adresinin belirtilen tarih ve saatte hangi abone tarafından kullanıldığının ve o abonenin kimlik ve açık adres bilgilerinin belirlenmesi, IP adresini kullanan abonenin sanıkla bağlantısı araştırılıp, gerektiğinde sanığın iş yerinde ve evinde kullandığı bilgisayarlar üzerinde de inceleme yapılarak, sanığın kullanımında olan bilgisayar aracılığıyla katılana ait görüntüleri içeren elektronik ileti gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği hususlarını teknik verilerle destekleyecek biçimde rapor düzenlettirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle, sanığın TCK'nın 134/2. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de:

TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanunun 3/1. maddesi gereğince işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi,

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenmiştir. Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde yer alan, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun basit halinin oluşabilmesi için, sanık tarafından, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde yer alan, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun basit halinin oluşabilmesi için, sanık tarafından, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi, TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması, TCK'nın 134/2. maddesinde, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. İlk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; acıdan kaynaklanan çığlıklar veya sevişen çiftin nefes alış verişi gibi özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterlidir ve özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerekir; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkra açısından, görüntü veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle TCK'nın 134/1. maddesinin ilk fıkrasındaki; bir özel hayat görüntüsü ya da sesini ifşa etmesi halinde anılan maddenin ikinci fıkrasındaki suçun manevi unsuru oluşur; ancak, her iki halde de kastın varlığından söz edebilmek için sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerekir.

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle TCK'nın 134/1. maddesinin ilk fıkrasındaki; bir özel hayat görüntüsü ya da sesini ifşa etmesi halinde anılan maddenin ikinci fıkrasındaki suçun manevi unsuru oluşur; ancak, her iki halde de kastın varlığından söz edebilmek için sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında, katılan tarafından ibraz edilen CD'nin çözümüne ilişkin 08.04.2010 tarihli bilirkişi raporu ve Dairemizce de izlenen görüntü içeriğine göre, bir yatak ve aynalı şifonyer bulunan odada çekilmiş olan görüntülerin 1 dakika 41 saniye sürdüğü, çekimi yapan kişinin yüzünün görünmediği; ancak, konuşmalar sırasında katılanın karşısındaki kişiye “Taha” şeklinde hitap etmesi, tanık ...'nün kayıtta duyduğu erkek sesinin sanığa ait olduğunu beyan etmesi, sanığın da, duruşmada alınan savunmasında, katılanın görüntülerini kaydettiğini ifade etmesi karşısında, çekimin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin sabit olduğu, zemin kısmın çekimiyle başlayan video kaydının başlangıcında, katılanın bir başka erkekle telefonda konuştuğu ve her ikisinin konuşmalarının rahatlıkla duyulduğu, telefon görüşmesinin sona ermesinin ardından, sanığın elindeki cihazın çekim yönünü katılana doğru odakladığı ve “çekiyorum” dediği, çıplak vaziyette olan katılanın, “Taha sileceksin ama” demesinden hemen sonra sanığın tekrar “çekiyorum” sözüne katılanın, “gebertirim seni” şeklinde karşılık verip, elindeki cep telefonunu beyaz renkli bir bayan çantası içerisine koyduğu ve yerinden kalkıp yürüdüğü esnada yeniden “çekiyorum” diyen sanığa sinkaflı sözler sarf ettiği, devamında sanığın, “...harbi çekerim bak...niye kapattın telefonunu resmini çekerim, vallahi çekerim...yemin ederim çekerim bak...” biçiminde sözler sarf ettiği ve sanık tarafından bilinmeyen katılana ait bir başka telefon numarasının açıklanıp açıklanmaması konusunda tarafların zaman zaman tartışma düzeyine varacak şekilde karşılıklı konuşmalarının olduğu anlaşılmakla,

Soruşturma aşamasında, arkadaşlık ilişkilerini bitirmesinden dolayı kendisine tepki duyan ve kendisinden maddi talepleri olan katılanın görüntülerini kaydetmediğini; ancak, birlikte oldukları sırada, katılanın kamera veya cep telefonu ile çekim yapmış olabileceğini; kovuşturma aşamasında, katılanın çıplak görüntülerini ona ait telefonu kullanarak çektiğini beyan eden sanığın, görüntülerin kaydedilmesi konusundaki aşamalarda birbiriyle çelişkili, maddi delille uyuşmayan, soyut ve inandırıcılıktan uzak savunmalarına itibar edilemeyeceği gözetilerek, katılanda çekim yapmadığı izlenimi uyandırıp, onun rızası olmaksızın, müstehcen görüntülerini kaydeden sanığa, iddianamede eylemin tarif edildiği de nazara alınıp, CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca TCK'nın 134/1-2. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındıktan sonra, sanık hakkında TCK'nın 134/1-2. maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, “...dosya içerisindeki cd çözüm tutanağına göre sanığın elinde telefon makinası olduğu halde müştekinin resimlerini çektiği, müştekinin bir ara bu durumu fark edip, 'çekiyormusun, çekme' gibi sözler söylediği, sanığın buna rağmen mağdurenin çıplak resimlerini çektiği, aralarının bozulması ve birbirlerinden ayrılmaları üzerine sanığın çekilen çıplak resimleri mağdurenin (adı) ... olduğu halde yine duyduğu kızgınlıkla başka bir kelime adı altında kaydederek, e-mail olarak değişik kişilere gönderdiği, bir kızın kendi çıplak resimlerini bu şekilde çekerek değişik kişilere göndermesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı..” biçimindeki gerekçelere dayalı olarak, eylemler salt TCK'nın 134/2. maddesi kapsamında değerlendirilerek, sanığın TCK'nın 134/2. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13051, Karar No: 2010/14573, Tarih: 10.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/13051 E.  ,  2010/14573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/08/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra dosyasında borçlunun maaşının haczedildiğine dair bilgi belge bulunmadığından şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de, sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması cihetine gidilmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15.60 Tl harcın mahsubuna, bakiye 1.55. TL onama harcın temyiz edenden alınmasına, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4082, Karar No: 2018/1107, Tarih: 12.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/4082 E.  ,  2018/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

HMK’nın 353/1-b-2. maddesinde; bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Buna göre; bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesince verilen kararı denetleyip, gerektiği takdirde asıl dava hakkında bir karar verir. İlk derece mahkemesi kararı yanlış olmakla birlikte, bu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmiyorsa, bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, “düzeltilerek yeniden esas hakkında" karar verilmesi gerekecektir.

...... 13. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 27.10.2016 tarih ve 2016/492 E.- 796 K. sayılı kararı ile; şikayetçilerin ihalenin feshi istemi esastan incelenerek reddedilmiş ve birden fazla şikayetçi olduğu halde, hükümde “İhale bedelinin %10 oranında 53,100- TL para cezasının davacıdan tahsiline,” şeklinde karar verildiği görülmüştür.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı şikayetçi borçluların istinaf başvurusu neticesinde, ...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nin 08.02.2017 tarih ve 2017/96 E. - 116 K. sayılı kararı ile; ihalenin feshi isteminin reddine dair istinaf başvurusunun, HMK.nun 353/1.b.1 maddesi gereği esastan reddine karar verilmiş, ancak iki şikayetçi olduğu halde, ilk derece mahkemesince İİK'nun 134/2. maddesi gereği uygulanması gereken para cezası hakkında “davacıdan tahsiline” ibaresinin infazda karışıklık yaratabileceği ve bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğu gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin para cezasına ilişkin hükmünün “İİK'nun 134/2. maddesi gereğince davacıların ihale bedeli olan 531.000,00 TL'nin %10'u olan 53.100,00 TL para cezası ile cezalandırılmalarına” şeklinde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi, İlk Derece Mahkemesi’nin, ihalenin feshi şikayeti üzerine kurduğu hükmün kamu düzenine aykırı olduğu kanaatinde ise, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, istinaf isteminin reddi ile kamu düzenine aykırılık teşkil etmesi nedeniyle düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapmadan karar vermesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümünün bir kısmının muhafaza edilerek, diğer kısma ekleme yapılmak suretiyle karar verildiği anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nin 08.02.2017 tarih ve 2017/96 E. - 116 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçi borçlularının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2017, Karar No: 2011/9158, Tarih: 30.05.2011

5. Hukuk Dairesi 2011/2017 E., 2011/9158 K.

**5. Hukuk Dairesi 2011/2017 E., 2011/9158 K.**

**- İMAR ÖNCESİ TAHSİS OLUNAN ARSA İLE İMAR UYGULAMASINDAN SONRA TAHSİS EDİLEN ARSA ARASINDAKİ BEDEL FARKI**- 3194 S. İMAR KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında Hazine'ye ait taşınmaz üzerinde kalan yapı ve ağaç bedeli ile imar öncesi tahsis olunan arsa ile İmar uygulamasından sonra tahsis edilen arsa arasındaki bedel farkının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, imar uygulaması sırasında Hazine'ye ait taşınmaz üzerinde kalan yapı ve ağaç bedeli ile imar öncesi tahsis olunan arsa ile imar uygulamasından sonra tahsis edilen arsa arasındaki bedel farkının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece/ yapı ve ağaç bedelinin tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1- 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18/9. maddesi uyarınca başka parsel üzerinde kalan yapıların bedelleri ilgili parsel sahiplerince yapı sahibine ödenmedikçe ve aralarında başka türlü anlaşma temin edilmedikçe veya şuyuun giderilmesi isten il medikçe bu yapıların eski sahipleri tarafından kullanılmasına devam olunacağı hüküm altına alınırken, bir sonraki fıkrada, bu maddede belirtilen kamulaştırma hizmetine rastlayan yapılar belediye ve valilikçe kam ulaştın I madıkça yıktırılamayacağı belirtilmiştir.

Davacıya ait yapılara, davalı idarece müdahale edilmediği gibi binaların boşaltılması da istenmiş değildir.

Davacıya ecrimisil ihbarnamesi gönderilmesi, intifadan men olarak yorumlanamaz.

Bu durumda; fiilen el konulmayan yapı ve ağaçlar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabul kararı verilmesi,

2- İmar öncesi hissedar olunan taşınmaz ile imar sonrası davacı adına tahsis edilen taşınmazlar arasında değer farkı oluştuğuna ilişkin davalar imar uygulamasını yapan idarenin takdir hakkına dayalı olması nedeniyle idari yargıda tam yargı davasına konu edilebilir.

Bu durumda; iddia edilen konuda idari yargının görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği halde, olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14199, Karar No: 2014/1496, Tarih: 05.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/14199 E.  ,  2014/1496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tomarza Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2012/59-2013/107

Davacı tarafından, davalı aleyhine 30.04.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit irtifakı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu .. parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalıya ait 570 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalıya ait .. parsel sayılı taşınmazdan geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Somut olayda, davacıya ait .. parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içerisinde bulunduğu açıktır. Mahkemece, hükme esas alınan 15.11.2012 tarihli fen bilirkişi raporunun eki krokide .. parsel sayılı taşınmazın kahverengi ile gösterilen ve (A) ile işaretli bölümünden 4 metre eninde geçit kurulduğu görülmüştür. Bu tür davalarda kural olarak 2,5-3 metre eninde geçit kurulması gerekli olmakla birlikte 571 sayılı parselden aleyhine geçit kurulan .. sayılı parsele sadece giriş kısmında zorunluluk bulunduğundan araçların manevra yapabileceği şekilde daha fazla genişlikte yer bırakılmak suretiyle geçit irtifakı tesisi devamında ise yine 2,5-3 metre genişliğinde geçit kurulması gerekirken gerekçesi açıklanmadan geçitin baştan sona kadar 4 metre genişliğinde kurulmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 05.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6922, Karar No: 2012/3225, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6922 E.  ,  2012/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 28.914.60 TL tedavi giderinin yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, ... sigortalısı olan davacıya tedavi gördüğü hastanede dışarıdan temin edilen ancak Kurum tarafından ödenmeyen kalp pili bedeli olan 28.914,60 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile 28.914,60 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsiline karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasa'nın Ek 13.maddesi gereğince,Sağlık sigortası yardımları, hastalık ve iş kazası hallerini kapsar.Sağlık Yardımları, hastanın:

a)Hekime muayene ettirilmesi, hekimin göstereceği lüzum üzerine teşhis için gereken klinik ve laboratuar tetkiklerinin yaptırılması ve tedavisinin sağlanması,

b)Teşhis ve tedavi için gerekirse sağlık müesseselerine yatırılması,

c)Tedavi süresince gerekli ilaç ve iyileştirme vasıtalarının sağlanması hallerini kapsayacağı, bu kanunun Ek 11. maddesinde zorunlu sigortalı olanlar ile eş ve bakmakla yükümlü oldukları çocukları, ana ve babalarının belirtilen sağlık yardımlarından yararlanacakları, aynı Kanunun ek madde 13/son fıkrasında ise, ayakta yapılan tedavilerde poliklinik muayene ücretinin ve verilen ilaç bedellerinin %20’si sigortalı ve hak sahipleri, %10’nu aylık alanlar ve hak sahipleri tarafından karşılanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu verilecek olanlar hariç, protez araç ve gereç bedellerinin %20’si sigortalı ve hak sahipleri, %10 ise aylık alanlar ve hak sahipleri tarafından karşılanacağı, ancak katkı payı tutarı sigortalılarda birinci gelir basamağının bir buçuk katını, aylık alanlarda ise birinci gelir basamağının %65’ini geçemeyeceği bildirilmiştir.

Yargılama sırasında yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Buna göre; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanması, temini amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri içinde (f) bendinde ortez ve proteze yer verilirken, temini için sadece; “sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedaviler için gerekli olabilme” ifadesi kullanılmıştır.