muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1833, Karar No: 2019/1333, Tarih: 10.12.2019

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli temellerinden birisi olup, toplumsal ilerlemenin ve her bireyin gelişiminin başlıca koşullarından birini teşkil etmektedir. AİHS'nın 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerlidir. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (Handyside/Birleşik Krallık/Başvuru No: 5493/72, 07.12.1976/parag. 49).

AİHS'nın 10. maddesinde benimsenen ifade özgürlüğü bu şekilde olmakla birlikte, yine de dar bir yorum gerektiren istisnalar içermektedir ve bu hakkı kısıtlama ihtiyacının ikna edici bir biçimde ortaya konması gerekmektedir (Pakdemirli/Türkiye kararı, Başvuru No: 35839/97, 22.02.2005).

İfade özgürlüğü geniş bir şekilde yorumlanmakta ise de, sınırsız olmadığı da Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Burada çözülmesi gereken temel sorun ifade özgürlüğü ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın hangi ölçütlere göre saptanacağıdır.

AİHM önüne gelen uyuşmazlıklarda yapılan müdahalenin ifade özgürlüğünü ihlal edip etmediğini aşağıdaki kriterleri uygulayarak tespit etmektedir:

1. Müdahalelerin yasayla öngörülmesi:

AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “yasayla öngörülme” ifadesinin, ilk olarak, itiraz konusunun iç hukukta bir dayanağı olması gerektiğini hatırlatır. Ancak söz konusu ifade hukuki normların ilgili kişinin erişiminde olmasını, sonuçlarının öngörülebilmesini ve hukukun üstünlüğü ilkesine uygun olmasını gerektiren kanun niteliğine de atıfta bulunmaktadır (Association Ekin/Fransa, Başvuru No: 39288/98; Ürper ve diğerleri/Türkiye kararı, Başvuru No: 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07, 47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, 20.10.2009).

2. Müdahalelerin meşru bir amaç izleyip izlemediği:

Sözleşme’nin 10/2. maddesine göre, “… bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlâkın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.”

Görüldüğü üzere yasayla düzenlemek şartıyla ve “başkalarının şöhret ve haklarının korunması” amacıyla ifade özgürlüğünün sınırlandırılabileceği kabul edilmekte olup sınırlama haklı olsa bile, bu kez sınırlamanın orantılılığı gündeme gelecektir (bkz. sınırlamanın orantısızlığı konusunda Pakdemirli/Türkiye kararı). Kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığı konusunda kuşku bulunmamaktadır. Diğer bir deyişle, terazide bir yanda siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları, diğer yanda ifade özgürlüğü bulunduğu durumlarda, tercihin daha çok ifade özgürlüğünden yana kullanıldığı söylenebilir (Doğru, O./ Nalbant, A.: İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, C. 2, Ankara 2013, s. 232).

3. Müdahalelerin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığı:

AİHM ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşullarından biri olduğunu hatırlatır (Lingens/Avusturya, Başvuru No: 9815/82, 08.07.1986). İfade özgürlüğü istisnalara tabi olsa da, bu istisnalar dar bir biçimde yorumlanmalı ve sınırlama nedeni ikna edici bir biçimde ortaya konmalıdır (Observer ve Guardian/Birleşik Krallık, A Serisi no: 216, Başvuru No: 13585/88, 26.11.1991).

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 tarihli ve 2017/4-1320 E., 2018/986 K.; 30.05.2018 tarihli ve 2017/4-1470 E., 2018/1144 K.; 16.04.2019 tarihli ve 2017/4-1414 E., 2019/464 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Basın özgürlüğü ise ifade özgürlüğünün en önemli unsurlarından birisidir. AİHM’nın basın ile ilgili kararlarında ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birisini oluşturduğuna değinildikten sonra basına tanınması gereken güvencelerin özel bir öneme sahip bulunduğu belirtilmektedir. Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Basına siyasal arenada ve kamunun ilgilendiği diğer alanlarda tartışma konusu olan bilgi ve görüşleri iletme görevi düşer. Basının bu görevi, kamuoyunun da bilgi ve görüşleri alma hakkı ile tanımlanır (Handyside, parag. 49, Centro Europa 7 S.R.L. And Dı Stefano/İtalya, Başvuru No: 38433/09, 131).

O hâlde basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğü, diğer yönüyle de halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır. Mahkeme’ye göre basın ancak bu şekilde, kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından yaşamsal önemi bulunan “halkın gözcülüğü” ya da “bekçisi” görevi yapabilir. Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda, ulusal makamlara tanınan takdir yetkisi demokratik bir toplumun yararı dikkate alınarak sınırlandırılır (Édıtıons Plon/Fransa, Başvuru No: 58148/00, 44; Bladet Tromsø And Stensaas/Norveç, Başvuru No: 21980/93, 59).

Burada şu hususun da ifade edilmesi gerekir ki, Sözleşme’nin 10. maddesi sadece ifade edilen haber ve fikirlerin içeriğini değil, aynı zamanda bunların nakledilme biçimlerini de korur. (Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 20834/92, 57). AİHM’nın yerleşik içtihadına göre; gazetecilik özgürlüğü ve mesleği, belirli ölçüde abartma, hatta kışkırtma unsurunu da içerir (Prager And Oberschlick/Avusturya, Başvuru No: 15974/90, 38).

Basının başkalarının itibarını korumak gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek yine basına düşen bir görevdir. Sadece basının bu tür haber ve fikirleri iletme görevi yoktur, halkın da bunları edinme hakkı da vardır (Sunday Times/Birleşik Krallık, parag. 30, başvuru no: 6538/74, 26.04.1979).

Basın özgürlüğünün iç hukukumuzda nasıl yer aldığı konusuna gelince;

Anayasa’nın “Basın hürriyeti” başlıklı 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddesi basın özgürlüğünü düzenlemiş ve bunun sınırlarını göstermiştir.

5187 sayılı Kanun’un 3. maddesinde;

“Basın özgürdür. Bu özgürlük; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir.

Basın özgürlüğünün kullanılması ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının, toplum sağlığının ve ahlâkının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği ve toprak bütünlüğünün korunması, Devlet sırlarının açıklanmasının veya suç işlenmesinin önlenmesi, yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması amacıyla sınırlanabilir.”

hükmü yer almaktadır.

Bu hükümden de anlaşılacağı üzere; basın özgürlüğü, kişinin dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren olay ve olgular hakkında bilgi sahibi olmasını sağlamayı amaçlar.

Bunun gereği olarak basın; haber toplamak, fikir ve kanaatleri izleyerek bunları çözümlemek, yorumlamak, eleştirmek ve sonuçta kamuoyunu ilgilendiren konularda doğru ve gerçeğe uygun haber vermek hakkına sahip ve bununla görevlidir. Eş söyleyişle denetim, uyarma, eleştiri ve gerçekleri açıklama, basının doğal görevleridir.

Bunun gereği olarak basın; haber toplamak, fikir ve kanaatleri izleyerek bunları çözümlemek, yorumlamak, eleştirmek ve sonuçta kamuoyunu ilgilendiren konularda doğru ve gerçeğe uygun haber vermek hakkına sahip ve bununla görevlidir. Eş söyleyişle denetim, uyarma, eleştiri ve gerçekleri açıklama, basının doğal görevleridir.

Basın özgürlüğü ile bağlantılı kavramlar olarak; Anayasa’da düşünce ve kanaat (m. 25), düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti (m. 26) ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Demokratik yaşamın gelişmesinde, ulusal birliğin sağlanmasında, kamuoyunun sağlıklı bir biçimde oluşmasında, sosyal ve siyasal ilerlemede basının çok önemli bir fonksiyonunun bulunduğu açık ve kuşkudan uzaktır.

Doğaldır ki basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda gerek Anayasa’nın “Temel Haklar ve Ödevler” bölümünde yer alan ve gerekse de TMK'nın 24 ve 25. maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan, kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek tutum ve davranışlardan kaçınmak zorundadır.

Bu cümleden olarak basın, belirli bir kişinin fikrini tartışmak zorunda kaldığı durumlarda bile, objektif bilgi vermekle ve eleştirmekle yetinmeli, olayları tahrif etmek veya kuşkuları yaymak gibi hukukun izin vermeyeceği yollara baş ecilik San. ve Tic. Ltd. Şti adına ... ile ...’ün manevi tazminatla sorumlu tutulması gereklidir.

Hâl böyle olunca; dava konusu haberde özle ifade arasındaki dengenin bozulduğunu, bu nedenle haberin hukuka uygunluğunun ortadan kalktığını, eleştiri sınırının aşıldığını, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu kabul eden direnme kararı yerindedir.

Ne var ki hükmedilen tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazları Özel Dairece incelenmemiş olduğundan, bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, direnme uygun bulunduğundan taraf vekillerinin hükmedilen tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, ancak karar düzeltme yolunun açık olması sebebiyle öncelikle mahkemesince bu işlemlerin yerine getirilmesine, karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise mahkemesince doğrudan 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca, kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6298, Karar No: 2018/2661, Tarih: 04.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/6298 E.  ,  2018/2661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl davada davacı İçişleri Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/07/2013 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanundan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi, birleşen davada davacı İçişleri Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalı ... İnş. Yapı Malz. Tahh. San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine 24/09/2014 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanundan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl ve birleşen dava, 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili asıl dava; dava dışı polis memurunun dur ihtarına uymayan bir aracı takip ettiği sırada davalı ...'in sevk ve idaresindeki araçla çarpıştığını, dava dışı polis memurunun bu çarpışma neticesinde yaralandığını, yaralanan memura 2330 sayılı kanun kapsamında nakdi tazminat ödendiğini, davalının polis memmurunun yaralanmasına sebebiyet vererek hazine zararına yol açtığını belirterek; dava dışı polis memuruna ödenen tazminatın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan rücuen tahsili talebinde bulunmuş; birleşen dava da; asıl davanın davalısının sevk ve idaresi aracın birleşen dava davalısı şirkete ait olduğunu, davalı şirketin de dava dışı polis memuruna ödenen nakdi tazminat tutarından Karayolları Trafik Kanunu gereğince sorumluluğu olduğunu belirterek; dava dışı polis memuruna ödenen tazminatın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan rücuen tahsili talebinde bulunmu

Davalılar; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; davaya konu olan kazada davalılardan ...in kusurlu olduğu tespit edilerek asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; davaya konu olan kazada davalılardan ...in kusurlu olduğu tespit edilerek asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece asıl davaya ilişkin verilen kısa karar ile, "Davacının asıl davasının KISMEN KABULÜNE, tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla 6.539,30 TL'nın 14/11/2012 tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine" şeklinde hüküm tesis edilmiş olduğu halde gerekçeli kararda, ''Asıl davada; 1-Davacının asıl davasının KISMEN KABULÜ ile, tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla 6.539,30 TL'nın davalının kusuruna isabet eden 4.904,47 TL' sının 14/11/2012 tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin REDDİNE'' şeklinde hüküm kurulmuş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşmuştur.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın, kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/247, Karar No: 2020/451, Tarih: 16.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/247 E.  ,  2020/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 04.03.2015 tarih ve 2014/788-2015/172 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 14.01.2020 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ..., TMSF vekili Av. ... ile davalı ... A.Ş İflas İdaresi vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... bankaya yatırdığı mevduatının aynı gruba ait olan... Ltd'ne aktarıldığının iddia edildiğini, müvekkiline verilen banka cüzdanında ...yazılarak yatırılan paranın başka bir bankaya gönderilmesinin müvekkilinin talimatı dışında gerçekleştiğini, Almanya'da yaşayan müvekkilinin hesabının bu şekilde bir işleme tabi tutulmasını bilmesinin mümkün olmadığını, iddia edildiği gibi... Ltd.'nin ayrı bir tüzel kişilik olarak kabul edilmesinin söz konusu olamayacağını, devlet güvencesi altında yatırılan paradan İmar Bankası'nın birinci derecede sorumlu bulunduğunu, her iki bankanın ortağı olan Kemal Uzan'ın TTK'nın 336. m. gereğince BDDK tarafından banka yönetim kuruluna atanan ...'ın ve temsil ettiği BDDK'nın da zarardan sorumlu olduğunu, TMSF'nin de bankaya el koyarak müvekkilini zarara uğrattığını ileri sürerek, İmar Bankası ...Ltd. adlı bankanın dava tarihinde bankacılık izninin ve hiçbir ticari faaliyetinin bulunmadığını, bu nedenle bu bankadan paranın tahsil edilmesinin mümkün olamayacağından müvekkiline ait paranın İmar Bankası A.Ş. bünyesinde bulunduğunun ve ...Ltd.'ye aktarılmadığının tespitine, 1.114.798,15 TL'nin fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla diğer davalılardan işleyecek faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı BDDK vekili, kurum aleyhine açılacak davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin el koyma tarihinden önce bankaya BDDK tarafından yasa gereği yönetim kurulu üyesi olarak atandığını, Bankalar Yasası’nın değişik 24/B maddesi gereğince BDDK tarafından atanan görevlilere dava açılamayacağını savunarak, davanın reddini talep etmiştir. -/-

Davalı TMSF vekili, TMSF'nin yasadan kaynaklanan yetkisini kullanarak İmar Bankası'na el koyduğunu, ayrıca el koyma işleminin idari bir işlem olması nedeniyle ihtilafın idari yargıda görülmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TMSF vekili, TMSF'nin yasadan kaynaklanan yetkisini kullanarak İmar Bankası'na el koyduğunu, ayrıca el koyma işleminin idari bir işlem olması nedeniyle ihtilafın idari yargıda görülmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... İflas İdaresi vekili, İmar Bankası'nın iflasına karar verildiğini, iflas kararının 20/04/2006 tarihinde kesinleştiğini, sıra cetvelinin tamamlanarak ilanların yapıldığını, davacının müvekkiline karşı açmış olduğu davanın kayıt kabul davası olduğunu ve İİK'nın 235 m. gereğince 15 günlük hak düşürücü süre içerisinde açılması gerektiğini, davacının alacak başvurusu iflas idaresinin ilgili kararıyla reddedilmiş olup, sıra cetveline ilişkin iflas idaresi kararlarının kendisine bildirilmesi için gerekli tebligat masraflarını depo etmediğinden sıra cetvelinin askıya çıkarılıp incelemeye hazır bulundurulduğu gazete ilanlarından itibaren 15 günlük süresinin başladığını, ilanın 27/11/2006 tarihli Sabah Gazetesinde ve 10/11/2006 tarihli Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde yapılmasına rağmen davanın 24/12/2007 tarihinde açıldığını, dolayısıyla dava tarihi itibariyle 15 günlük hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, BDDK'nın el koyma kararı idari bir işlem olduğundan BDDK'na karşı açılan davanın idari yargıda görülmesi gerektiği, aynı şekilde TMSF'nin yapmış olduğu işlemlerde idari nitelikte olduğundan bu davalı yönünden de idari yargınını görevli bulunduğu, davacının dava tarihinden önce iflas masasına başvurduğu iflas masasının bu talebi reddettiği, davacı kararın tebliğ için tebligat masrafı yatırmadığından gazetelerde yapılan ilan ile talebinin reddedildiğini öğreneceğinin kabulü gerektiği, sıra cetvelinin 27/11/2006 tarihli Sabah Gazetesinde ve 10/11/2006 tarihli Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlandığı, bu durumda dava tarihi itibariyle İİK'nın 235 m. düzenlenen 15 günlük hak düşürücü sürenin geçtiği, davalı ...'ın İmar Bankası'na el koyma işleminden önce BDDK tarafından yasa gereği bankaya yönetim kurulu üyesi olarak atandığı, bankalar yasası gereğince BDDK tarafından atanan görevlilere karşı dava açılamayacağından bu davalıya husumet yöneltilemeyeceği, davacı yatırdığı mevduatın İmar Bankası uhdesinde bulunduğunun ve ...Ltd.'ye aktarılmadığının tespitini talep etmiş ise de, eda davası açılacak bir konuda tespit talebinde bulunulamayacağı gerekçesiyle, davalı TMSF ve BDDK hakkında açılan davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden mahkemenin görevsizliği ile davanın usulden reddine, müflis davalı ... Bankası hakkındaki davanın hak düşürücü süre yönünden reddine, davalı ... hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı ... Bankası ...Ltd. hakkındaki davanın da eda davası açılacakken tespit davası açılması nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı TMSF ve davalı ... A.Ş İdaresi'ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14078, Karar No: 2013/17143, Tarih: 04.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14078 E.  ,  2013/17143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... Ecza Deposu Tic....vek.Av.... arasında görülen dava hakkında ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 10.10.2011 gün ve 2010/1118-2011/666 E.K.sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 18.04.2013 gün ve 2013/1179-7127 E.K. sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 219.00 TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.