muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/479, Karar No: 2020/271, Tarih: 09.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/479 E.  ,  2020/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili ve şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Şikayetçi ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde:

17/08/2011 tarih ve 28028 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 648 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca, doğal sit alanlarında izinsiz gerçekleştirilen müdahaleler nedeniyle açılan davalara katılma hakkını haiz olan Çevre ve Şehircilik Bakanlığının 2. derece arkeolojik sit alanında kalan dava konusu taşınmazda izinsiz gerçekleştirilen müdahaleler nedeniyle açılan davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince:

Yapılan yargılama sonunda, sanıkların atılı suçu işledikleri yönünde mahkumiyetlerine yeter derecede, her türlü şüpheden uzak, kuvvetli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, kararın usul ve yasaya aykırı oluğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12686, Karar No: 2019/799, Tarih: 23.01.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/12686 E.  ,  2019/799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2014 tarihli ve 2013/164 Esas, 2014/17 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2014 tarihli ve 2014/393 değişik iş sayılı kararını takiben, deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2018 tarihli ve 2018/104 Esas, 2018/140 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 03.12.2018 tarih ve 2018/13784 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2018 tarih ve 2018/99133 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1) Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2014 tarihli kararının diğer suça sürüklenen çocuklar yönünde temyiz edilmesi üzerine verilen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01.03.2018 tarihli ve 2015/2042 Esas, 2018/1610 karar sayılı ilamında yer alan “... olay günü mağdur ...’ın yolda yürüdüğü sırada sanıkların kendisinden para istedikleri, mağdurun da telefonunu çıkartarak cebinde başka birşey bulunmadığını söylediği, sanıkların mağdurun ceplerini aramak istedikleri ancak mağdurun izin vermemesi üzerine kendisine vurdukları olayda, sanıklar ... ve ...’in eylemlerinin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması,” şeklindeki açıklamalara nazaran suça sürüklenen çocuk hakkında anılan Yargıtay ilamında belirtilen şekilde yağmaya teşebbüs suçunun oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2) 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesindeki “Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır” düzenlemesi ile aynı Kanun'un 25. maddesindeki “...Çocuk mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmaz.” hükümlerine aykırı olarak Cumhuriyet savcısının katılımı ile duruşma yapılıp mütalaası alınmak suretiyle genel mahkeme sıfatıyla yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kabule göre de; 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 1. fıkrasına eklenen (c) bendinde yer alan “Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlar.” düzenlemesi gereğince suça sürüklenen çocuklar yönünden üst sınırı 3 yılı geçmeyen hapis cezasını gerektiren suçların da uzlaştırma kapsamına alındığı, somut olayda suça sürüklenen çocuğa atılı 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 86/3-e maddelerinde düzenlenen suçun üst sınırının 3 yılı aşmadığı cihetle uzlaşma kapsamında kaldığı, 5271 sayılı Kanun'un 254. maddesine göre dosyanın öncelikle uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi hususlarının da kanun yararına bozma sebebi yapılıp yapılmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, takdir hakkı kullanıldıktan sonra diğer kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesine; 23.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8684, Karar No: 2013/12941, Tarih: 30.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/8684 E.  ,  2013/12941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işletmede çalıştığını, toplam çalışma süresinin 20 yıl 4 ay 3 gün olduğunu, prim ödeme gün sayısının ise 5250 gün olduğunu, davacının 4447 Sayılı Kanunla 1475 Sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrasına eklenen 5. bent gereğince kıdem tazminatını alabilmek için işyerinden 04.05.2009 tarihinde ayrıldığını, bununla ilgili SGK Başkanlığından gerekli belgeyi alarak başvurup kıdem tazminatının ödenmesini istediğini, ancak davalının davacının talebine herhangi bir yanıt vermediğini, davacının 01.01.1989 tarihinde ... - Konfeksiyon İşletmesinde çalışmaya başladığını, işletmede önceleri davalının kardeşi ...’ün işveren göründüğünü, ancak daha sonraki tarihlerde işletmeci olarak ... ...’ün resmiyette görüldüğünü, her ne kadar resmiyette...işletmeci olarak gözükmekte ise de, gerçekte iki kardeşin birlikte işlettiğini, esasen çalışmada bir ağırlık verilmediği gibi, sonraki işveren durumunda olan davalının ilk işverenin borçlarından da çalışanlara karşı sorumlu olduğunu, bu nedenle davacının çalışma süresinde kıdeme esas alınacak tarihin 01.01.1989 olduğunu iddia ederek 10.000 TL kıdem tazminatının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ihtarnamesinde, “SGK’dan kıdem tazminatı yazısı alabilir yazısı getirdiğimde kıdem tazminatımın ödenmesi hakkımı saklı tutarak iş akdimi sona erdiriyorum” şeklinde ifade kullandığını, davacının ihtarnamede kıdem tazminatı ödenmesi hakkını “kıdem tazminatı yazısı alabilir yazısı getirdiğimde” ifadesi ile şarta bağlamış bulunduğunu, ancak davacının ilgili yazıyı müvekkiline getirdiğine dair herhangi bir belge sunmadığını, davacının gerçekleşmesini şarta bağladığı bir konuda söz konusu şartı yerine getirmeden dava açma yoluna gitmesinin ihtarname içeriği ve usul açısından yerinde olmadığını, bu nedenle davanın öncelikle usulden reddini talep ettiklerini, davacının ilgili yazıyı davalıya ibraz etmediğini, davalı kayıtlarında bu konu ile ilgili gelmiş bir evrak bulunmadığını, davacının söz konusu evrakı davalıya ibraz ettiğini yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini, davacının sürekli çalıştığını iddia ettiği işyeri ve işverenlerin farklı kişiler olduğunu, işyerleri işverenlerinin kardeş olmasının davacının kıdem tazminatı talep ederken ilk işe girdiği tarihten itibaren istekte bulunmasını haklı kılmadığını, davacının çalıştığı işyerlerinin farklı işyerleri olduğunu, davacının ilk çalıştığı işyerinin 1987 yılında faaliyete başladığını ve 31.03.1994 tarihinde kapandığını, davacının sigorta kayıtları incelendiğinde kıdeminin 010063281.020 sicil numaralı işyerinde 22.03.2000 tarihinde başladığının açıkça ortada olduğunu, davacının 07.03.1997 tarihinde doğum yaptığını, doğumdan sonra 02.05.1997 tarihinde doğum yapması ve çocuğuna bakmak amacı ile kendi isteğiyle işten ayrıldığını, 1999 yılı Ocak ayında 15 gün çalıştıktan sonra doğum iznine ayrıldığını ve doğum sonrası yine çocuğuna bakmak amacıyla çalışmaya devam etmediğini, davacının 1997 ve 1999 yıllarında doğum yaptığını ve işten ayrıldığını, davacının önceki dönemleri de kapsayan tazminat talebinin yersiz olduğunu, zaten önceki çalışmalara ilişkin talep hakkının da ZAMANAŞIMINA uğradığını, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının kıdeminin başladığı tarihin 22.03.2000 olduğunu, müvekkilinin 28.09.2009 tarihinde davacının banka hesabına 6.500 TL yatırdığını savunarak davanın öncelikle usul yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 01.02.1989 tarihinde ... Mah. ...Sk. N:1 adresinde bulunan ve işvereni ... ... olan 04758 sicil no.lu işyerinde işçi olarak çalışmaya başladığı, işyerinin davalı ...'e devredildiği, işyerinin 063281 işyeri sicil numarası aldığı, davacının bu devir sırasında ve sonrasında çalışmasını sürdürdüğü, işyeri adresinin aynı olduğu, davacının tüm çalışmasının bu işyerinde geçtiği, 5250 prim ödeme gün sayısı olduğu 21.03.2009 tarihinde yaş dışında emekli olma hakkı ve kıdem tazminatına hak kazandığı, işyerindeki sigortalı çalışma süresinin 20 yıl, 2 ay, 20 gün olduğunun anlaşıldığı, ...Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 26.05.2009 tarih 18619017 sayılı yazılarına göre davacının, 04.05.2009 tarihi itibariyle sigortalılık süresinin 20 yıl 4 ay, 3 gün, prim ödeme gün sayısının 5250 olduğu, 506 sayılı yasanın 81/B maddesine göre 5300 günü ile 07.09.2018 tarihinden sonra tahsis talebinde bulunması halinde yaşlılık aylığı bağlanacağı, 4447 sayılı yasa ile 1475 sayılı İş Kanunun 14. Maddesinin 1. Fıkrasına eklenen 5. bent gereğince kıdem tazminatı almasına esas olmak üzere belge verildiği, davacının bu belgeyi işverene vermiş olduğunun anlaşıldığı, işyerinin son işveren olan davalıya devri nedeniyle davalı işverenin, davacının işyerindeki tüm çalışma süresine ilişkin kıdem tazminatından 1475 sayılı İş Kanunun 14. maddesine göre sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden

işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacı, 01.01.1989 tarihinde ... adına kayıtlı işletmede çalışmaya başladığını, daha sonraki tarihlerde işyerinin sahibi olarak davalı ...’nın kayıtlarda görüldüğünü, gerçekte bu iki kişinin işyerini birlikte çalıştırdığını ileri sürerek toplam çalışma süresine göre kıdem tazminatı talep etmiş, mahkemece iddiaya değer verilerek son işveren davalının tüm dönemden sorumluluğuna karar verilmiş ise de, davalı, iki işveren arasında devir olgusu bulunmadığını, iki ayrı işyeri olduğunu savunmakta olup, vergi ve SSK kayıtları da bu savunma ile paralellik göstermektedir.

Mahkemece işyerinin ...’den ...’ya ne şekilde devredildiği, iki ayrı işyeri bulunup bulunmadığı, işyeri devri veya hizmet sözleşmesi nakli unsurlarının ne şekilde oluştuğu etraflıca araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile iddia doğrultusunda hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3503, Karar No: 2014/6061, Tarih: 03.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/3503 E.  ,  2014/6061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/1099

MAHKEMESİ : Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2010

NUMARASI : 2008/216 Esas, 2010/35 Karar

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, rüşvet almak, rüşvet vermek, resmi belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12/02/2008 günlü 2007/9-230 Esas ve 2008/23 sayılı Kararı uyarınca tayin olunan ceza miktarları nazara alınarak sanıklar S.. Ç.., H.. S.. ve İ.. İ.. müdafiileri ile sanıklar H.. S.. ve İ.. İ..'nin duruşmalı inceleme taleplerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE, mahkemece katılan H.. H.. vekilinin İnönü Üniversitesi T.Ö. Tıp Merkezince gerçekleştirilen ihalelerle ilgili eylemlere ilişkin

temyiz talebinin 08/06/2010 tarihli ek karar ile reddine karar verilmiş olduğu ve bu karara karşı yeni bir temyiz vaki olmadığı, ayrıca sanıklar V.. T.. ve C.. I.. hakkında

görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin açıklanmalarının geri bırakılmasına dair kararlar itiraza tabi olup temyizinin mümkün bulunmadığı ve O yer Cumhuriyet Savcısının bunlara ilişkin temyiz isteklerinin CMK'nın 264. maddesi hükmü de gözetilerek itiraz mahiyetinde kabulüyle mahallinde merciince değerlendirilip gerekli kararın verilebileceği dikkate alınarak temyiz incelemesinin katılan vekilinin ve O yer Cumhuriyet Savcısının diğer hükümlere yönelik temyiz itirazları ve sanıklar S.. Ç.., H.. S.., İ.. İ.., E.. B.. ve K.. E.. adına yapılan temyiz talepleriyle sınırlı ve duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 30/04/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 235. maddesinde düzenlenen ihaleye fesat karıştırma suçu için aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hapis cezasının alt ve üst sınırlarının değiştirilmesi, bu suç sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmesi durumunda cezanın yarı oranında artırılmasını öngören 3. fıkranın ise;

“İhaleye fesat karıştırma suçunun:

a) Cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlenmesi halinde temel cezanın alt sınırı beş yıldan az olamaz. Ancak, kasten yaralama veya tehdit suçunun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca bu suçlar dolayısıyla cezaya hükmolunur.