muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3989, Karar No: 2023/1951, Tarih: 01.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/3989 E.  ,  2023/1951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; 5271 sayılı Kanunun 280/2.

maddesi uyarınca yeniden yapılan yargılama sonucu kurulan mahkumiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 28. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09/11/2016 tarih 2015/985 esas 2016/536 karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının c bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 03/04/2017 tarihli ve 2017/45 Esas, 2017/531 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılması ile yeniden yapılan yargılama sonucu, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesi uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27/06/2021 tarihli ve 2017/32228 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Sanığın kusuru olmadığına ilişkindir.

O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi;

Sanığın asli kusurlu olarak kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

1. Olay, sanığın kaptanlığını yaptığı İzmir şehir içi hatlarda kullanılan yolcu gemisinin Karşıyaka - Konak seferi sırasında Konak iskelesine yaklaşımı sırasında hava ve deniz koşulları nedeniyle yanaşmada sarsılma ve sertlik nedeniyle yasak olmasına rağmen merdivende ayakta duran yolcuların düşmesi, ayaktaki yolculardan birinin katılan ... 'nin üzerine düşmesiyle yaralandıkları, böylece sanığın taksirle yaralamaya neden olduğu iddiasıdır.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

1. Olay, sanığın kaptanlığını yaptığı İzmir şehir içi hatlarda kullanılan yolcu gemisinin Karşıyaka - Konak seferi sırasında Konak iskelesine yaklaşımı sırasında hava ve deniz koşulları nedeniyle yanaşmada sarsılma ve sertlik nedeniyle yasak olmasına rağmen merdivende ayakta duran yolcuların düşmesi, ayaktaki yolculardan birinin katılan ... 'nin üzerine düşmesiyle yaralandıkları, böylece sanığın taksirle yaralamaya neden olduğu iddiasıdır.

2.Soruşturma aşamasında düzenlenen 26.08.2015 tarihli bilirkişi raporunda; gemi kaptanının kumanda ettiği tekneyi iyi yanaştıramadığı için %30 kusurlu olduğu, meteorolojik şartların gemi manevrasına etkisinin olayın vuku bulmasına %10 tesir ettiği, yaralanan yolcuların yolculuk kurallarına uymadan ve ikazlara riayet etmeden ayağa kalkmaları nedeniyle hadisedeki kusurlarının %60 olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

3.Kovuşturmada düzenlenen tarihsiz ve bilirkişi heyet raporunda ise; sanığın 25.11.2010 tarih ve 27766 numaralı Resmi Gazete'de yayımlanan "Deniz Yolu ile Yapılacak Düzenli Seferlere Dair Yönetmelik ile Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı tarafından yayımlanan 18.03.2011 tarih ve 8574 sayılı Ulusal Sefer Yapan Hat İznine Sahip Yolcu Gemilerine "Emniyet Yönetimi Kodu"nun Uygulanmasına İlişkin Talimat kapsamında hazırlanan Emniyetli Yönetim Sistemi tarafından ortaya konulan yükümlülüklerini yerine tam olarak getirmediği, mevcut şartları (gemisinin manevra kabiliyeti, arıza/eksiklik durumu, meteorolojik gelişmeler) değerlendirmeksizin manevraya başladığı ve devam ettiği, kendisine ait ifade ve tutanaklarda, sert hava koşulları altında defalarca anons edilerek yolcuları yerine oturması gerektiği konusunda talimatlandırdığını belirtmesine rağmen, talimatın uygulandığını imkânlar dahilinde (kamera sistemi ile izlemek, gemici görevlendirmek gibi) gözlemleyerek yolcular tarafından uygulanmasını sağlamadığı nedenlerinden dolayı asli kusurlu olduğu, müşteki ... ve ...'in seyir sırasında ayakta durulmaması ve merdivende beklemenin tehlikeli ve yasak olduğu görsel uyarı ve sesli anonslara uymadıklarından asli kusurlu oldukları, müşteki ...’nın ise seyir ve yanaşma manevrası sırasında talimatlara uygun olarak yerinde oturması, kendisinin yaralanmasının manevra sırasında ayakta duran yolcuların geminin iskeleye sert yaslanması sebebi ile üzerine düşmeleri neticesinde olduğundan dolayı kusursuz olduğunun mütalaa edildiği anlaşılmıştır.

4. Olay anında hava koşulları, 5-7 bofor kuvvetinde (40-60 km/saat hızla esen) kuzey yönünden esen kuvvetli rüzgarın olduğu, denizde 1-2 m. yüksekliğinde dalgaların olduğu yani sert bir havanın olduğu tespit edilmiştir. Gemide görülebilen her yerde ayakta durulmasının tehlikeli ve yasak olduğuna dair uyarı levhaları ve işaretlerinin bulunduğu fotograflarla ortaya konmuştur. Soruşturma sırasında rapor düzenleyen bilirkişinin 26.08.2015 günlü raporunda belirtildiği gibi belirli aralıklarla köprü üstünden anonsların yapıldığının, ekranlarda da güvenlik kurallarına dair video ve ayağa kalkmama uyarılarının yapıldığının tespit edildiği belirtilmiştir. Yani güvenlik kurallarının anlatımının ve sesli uyarıların yapıldığı anlaşılmıştır. Kovuşturma aşamasında rapor veren bilirkişi heyet raporunun 11. sayfasında havanın sakin ve geminin limanda bağlı olduğu halde bile geminin sallandığı, yolcuların yürümekte zorlandığı belirtilmiş, bu vurguya rağmen sanık kaptana asli kusur verilmiştir. Sanığın yolcuları uyarmadığı, onları oturtmayı sağlamadığı gerekçe olarak belirtilmiştir. Bilirkişi heyetinin raporuna itibar edilmemiştir, çünkü değerlendirmenin hareket noktasının yanlış olduğu değerlendirilmiştir. Uluslararası seyrüsefer güvenlik kuralları yolcuların güvenliğinin öncelikle dikkate alınacağını düzenler. Ama bu kural örneğin gemi mi yolcu mu tercihinde yolcunun güvenliğinin öncelikli olduğu, batma tehlikesinde veya çarpışmalar sonrasında, yolculuk esasında geçerlidir. Burada fırtınanın olduğu ve yüksek dalganın olduğu hava koşullarında kaptanın görevi gemisini sağlıkla yanaştırmaktır. Kaptanın dümeni bırakıp yolcuları oturtması olanaksızdır ve bunu yapması bu koşullarda uluslararası güvenlik kurallarına aykırılık oluşturur, o zaman tehlike ortaya çıkar. Gemi karayolunda giden bir ... değil ki durdurup yolcuları oturtacak sonra devam edecek. Gemiyi denizde bu hava koşullarında durdurmak, hele yanaşan gemiyi durdurmak ve yolcuları oturtmak bir kaptan için olanaksızdır ve bu kaptandan beklenemez. Bu nedenle kusur da yüklenemez. Eğer gemi sert bir şekilde kıyıya çarpsa ve gemide bir parça kopup oturan yolculara zarar verse veya koltuklar yerinden çıkarak zarara neden olsa idi o zaman kaptanın kusurundan veya sorumluluğundan söz edilebilirdi. Gemide oturanlarda yanaşma nedeniyle herhangi bir zarar oluşmamış, oturanlar Keziban dışında zarar görmemişlerdir. Kaptanın kusuru söz konusu olsaydı oturanlar da oturdukları yerde zarar görürlerdi ama oturanlardan yaralanan veya zarar gören yoktur. Yani bu kişiler otursalardı ve buna rağmen düşselerdi o zaman sanığın yani kaptanın kusuru tartışılabilirdi. Zararın oluşmasına, kurallara uymayıp, yasak olduğunu bilmelerine rağmen ayakta durmaları nedeniyle düşerek hem kendilerinin yaralanmasına neden olan veya katılanın üzerine düşen kişilerin kusuru veya sorumluluğu kaptana yüklenemez. Aslında bu davanın sanıkları kaptan değil oturmayan bu yolcular olması gerekirdi

. Yani bu kişiler otursalardı ve buna rağmen düşselerdi o zaman sanığın yani kaptanın kusuru tartışılabilirdi. Zararın oluşmasına, kurallara uymayıp, yasak olduğunu bilmelerine rağmen ayakta durmaları nedeniyle düşerek hem kendilerinin yaralanmasına neden olan veya katılanın üzerine düşen kişilerin kusuru veya sorumluluğu kaptana yüklenemez. Aslında bu davanın sanıkları kaptan değil oturmayan bu yolcular olması gerekirdi. Nitekim her iki raporda da denizdeki sallanma durumu ve bağlıyken bile ayakta durmanın zorluğu belirtilmiştir, buna rağmen sanığa kusur yüklenmesi doğru bulunmamış, olayın gerçekleşmesinde yani yaralanmada sanığın birinci derece etkisinin ve katkısının olmadığı, hava koşullarına göre yasak olmasına ve bunu bilmelerine rağmen ayakta durmaya ısrar eden yolcuların olayın asıl nedeni olduğu gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

Yapılan duruşma neticesinde tüm dosya kapsamı incelendiğinde; dosya kapsamına göre her ne kadar Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında beraat kararı verilmiş ise de alınan bilirkişiler kurulunun raporunda açıkça olayda sanığın kusurunun bulunduğu, ancak olay anında katılanlar ... ve ...'in de olayda asli kusurlu olarak belirtildiği, hem sanık hem katılanların asli kusurlu olamayacakları, zira olayda bir tarafın icrai hareketlerle sonuca etkisinin olduğu, bir tarafın ise icrai olmayan hareketlerle sonuca katkısının olduğu, dolayısıyla asli kusurun taraflar arasında paylaşılması halinde sanık hakkında asli kusurlu olduğunun kabul edilemeyeceği, zira sanığın hareketi ile gemide bulunan diğer yolcuların herhangi bir şekilde zarar görmedikleri, sadece kendi hareketleri ile sonuca etkileri bulunan müştekiler ... ve ...'in oturmayarak yerlerinden kalkmaları nedeni ile sonuca katkılarının bulunduğu, eğer bu kişilerin yanaşma anında diğer yolcular gibi yerlerinden kalkmayıp oturarak beklemiş olsalardı bu sonucun ortaya çıkmış olmayacağı belirlenmiş olup, sanığın burada eyleminin asli kusur ile meydana gelmediği, dolayısıyla kusurun müştekiler ile sanık arasında bölündüğü, bu haliyle sanığın olayda tali kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerektiği, sanığın taksirle yaralama suçundan cezalandırıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesi kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden;

Soruşturma ve kovuşturma aşamasında düzenlenen keşif ve bilirkişi raporunun oluş, dosya kapsamı ve birbiri ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin kusura ilişkin temyiz istemleri yönünden hükümde bu yönler itibariyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden;

Sanığın dosyada bulunan deliller kapsamında tayin olunan eylemi bakımından, tali kusurlu olarak kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, hükümde bu yönler itibari ile bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 03/04/2017 tarihli ve 2017/45 Esas, 2017/531 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 28.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6160, Karar No: 2011/7838, Tarih: 29.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/6160 E.  ,  2011/7838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Miras hakkının tespiti ve muarazanın giderilmesi

... ile ... ve ... aralarındaki miras hakkının tespiti ve muarazanın giderilmesi davasının reddine dair Pendik 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.05.2011 gün ve 91/245 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 29.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/632, Karar No: 2022/3677, Tarih: 09.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/632 E.  ,  2022/3677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.07.2015 tarih ve 2014/165 E. - 2015/209 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Türkçe’de “ŞAMPANYA olarak okunan CHAMPAGNE sözcüğünün Fransa Hükümeti tarafından 1927 yılında şarap üretimi yapılan coğrafi bölgelerin sınırlarının belirlenmesinin ardından köpüklü beyaz şaraplarıyla ünlü Fransa’nın Champagne bölgesinde üretilen ve işlenen ürünler ile ilgili “coğrafi işaret” olarak tüm dünyada tanınır hale geldiğini, 1967 yılında CHAMPAGNE, GRANGE FINE CHAMPAGNE, GRANGE VCHAMPAGNE, FINE CHAMPAGNE, EEAU-DE-VIE-De MARC DE CHAMPAGNE, PETİTE CHAMPAGNE, PETİTE FINE CAHMPAGNE ibarelerinin WIPO nezdinde menşe bölgede üretim yapanlar ile üreticilerin oluşturduğu gruplar lehine ve adına “coğrafi işaret” olarak tescil edildiğini, CHAMPAGNE sözcüğünün Türkiye’de coğrafi işaret olarak korunması amacıyla TPMK nezdinde de 16.09.2011 tarihli 2011-G-214408 sayılı başvuruya konu edildiğini, TRIPS 22/1 maddesi uyarınca coğrafi işaretin “… üye bir ülkenin toprağından veya bu toprak üzerinde yer alan bir bölge veya yöreden kaynaklanan, belirgin bir niteliği, ünü (itibarı) veya diğer özellikleri itibariyle esas olarak bu coğrafi menşeye atfedilen ürünleri tanımlamak için kullanılan işaret” şeklinde tanımlandığını, Türkiye’nin TRIPS üyeliği ve Anayasa’nın 90. maddesi gereği CHAMPAGNE ibaresinin Türkiye’de de geçerli bir coğrafi işaret olduğunu, davalı şirketin CHAMPAGNE coğrafi işaretinin ününden ve bilinirliğinden faydalanacak ve bu coğrafi işaretin ayırt ediciliğini sulandıracak şekilde 3. Sınıfta yer alan ürünler (parfüm) için 2011/21623 sayılı marka tescil başvurusunda bulunduğunu, CHAMPAGNE sözcüğünün başta köpüklü şarap dışında bir ürün ve hizmet için tescil edilebilmesinin müvekkilinin iznine bağlı olduğunu, başvurunun 193 sayılı resmi Marka Bülteninde yayınlanmasına müvekkilinin itiraz ettiğini, itirazın markanın 556 sayılı KHK’nın 7/1-c ve f bentlerine aykırı olmadığı gerekçesiyle reddedildiğini, YİDK’e yapılan itirazın da reddedildiğini, 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesi uyarınca CHAMPAGNE ibaresinin coğrafi kaynak belirten bir ibare olduğunu ve tescil edilemeyeceğini, markanın KHK’nın 7/1-f maddesi gereğince coğrafi kaynak konusunda yanıltıcı olduğunu, CHAMPAGNE ibaresini 3. sınıftaki eşyalar üzerinde gören tüketicilerin markanın işletmesel kökeni konusunda hiçbir ilgisi olmadığı halde akla müvekkilinin alkollü içkilerinin geleceğini, tescilin bir bütün olarak köpüklü şarap şişesinin etiketini andırdığını, markada dikkat çeken unsurun CHAMPAGNE iberesi olduğunu diğer unsurların neredeyse okunamadığını, KHK’nın 8/3 maddesi uyarınca da markanın tescil edilemeyeceğini ileri sürerek 21.02.2014 tarihli ve 2014-M-1463 sayılı YİDK kararının iptaline, davalıya ait dava konusu 2011/21623 sayılı CHAMPAGNE ANTONİO LORENZO ibareli markanın dava devam ederken tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent Enstitüsü vekili, CHAMPAGNE ibaresinin üzerinde kullanılmak istendiği malların 3. sınıftaki “Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler. Parfümeri; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler. Sabunlar. Diş bakımı ürünleri. Aşındırıcı ürünler (Zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşları, pastalar dahil). Parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal, ahşap v.b. için).” emtialar olduğunu, Türkçe’de “(isim) şampanya”, “(sıfat) şampanya rengi” anlamlarını haiz olduğunu, tescili istenen mallar itibariyle “CHAMPAGNE” ibaresinin farklı sektörlerde yaygın kullanılan bir rengi ifade ettiğini ve markanın bu ibareden farklı başka unsurları da içerdiğini, bu sebeple de başvurunun bütün olarak 556 sayılı KHK’nın 7/1-c kapsamında tanımlayıcı ya da coğrafi kaynak belirtir nitelikte olmadığını ayrıca 7/1-f kapsamında yanıltıcı olmadığını, “CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şekil” markasının KHK’nın 7/1-g ve (ı) maddesi kapsamında da değerlendirilmesinin mümkün olmadığını zira başvuru ile itiraza gerekçe gösterilen işaret arasında ilişkilendirilme ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, cevap vermemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu 2011/21623 kod nolu CHAMPAGNE ANTONİO LORENZO ibareli markanın 03. sınıfta yer alan “Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler. Parfümeri; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler. Sabunlar. Diş bakımı ürünleri. Aşındırıcı ürünler (Zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşları, pastalar dahil). Parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal, ahşap v.b.için).” emtiaları yönünden tescil başvurusunda bulunulduğu, davacıya ait itiraza mesnet markaların 33. sınıfta yer alan “şarap” emtiası için WIPO aracılığı ile tescil edildiği, TPMK nezdinde 16.08.2011 tarihinde CHAMPAGNE ibareli markanın “şarap” emtiası yönünden “coğrafi işaret” tescil başvurusu yapıldığı ancak ülkemizde coğrafi işaret olarak henüz tescil edilmediği ancak 555 sayılı KHK’nın 2. maddesi uyarınca korumadan Paris Sözleşmesi veya Dünya Ticaret Örgütü’nü Kuran Anlaşma dahilinde başvuru hakkına sahip kişilerin de yararlanacağının belirtildiği, Ülkemizin 1995 yılından bu yana, Dünya Ticaret Örgütü’nü Kuran Anlaşma’nın eki Ticaretle Bağlantılı Fikri Mülkiyet Hakları Sözleşmesi’ne (Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights: TRIPS) taraf olduğu, TRIPS uyarınca üye devletlerin, coğrafi işaretlerle ilgili asgari korumayı sağlama yükümlülüğü bulunduğu, bunun için üye devletlerin Sözleşme’deki coğrafi işaret tanımına uygun, jenerik ada dönüşmemiş, kaynak ülkede korunmakta olan coğrafi işaretleri, iç hukuk düzenlemelerinde koruma altına almak zorunda oldukları, TRIPS madde 23’te “Şarap ve Alkollü İçeceklerde Kullanılan Coğrafi İşaretler İçin Ek Koruma” getirildiği, düzenlemeye göre, şarap emtiasına ilişkin CHAMPAGNE şeklindeki coğrafi işaretin korumasının ülkemizde sadece “şarap” için geçerli olacağı, Ulusal tescil bulunmadığından, asgari korumanın bunu gerektirdiği, TRIPS madde 22/3 de yer alan “Herhangi bir Üye, mevzuatı izin verdiği takdirde veya ilgili bir tarafın talebi üzerine, bu Üye'nin ülkesinde bu mallara ait bir markada bu coğrafi işaretin kullanılması kamuyu malların gerçek menşe yeri konusunda yanıltacak nitelikte ise, menşei, belirtilen ülke olmayan mallar için, bir coğrafi işaret içeren veya bu işaretten ibaret olan bir markanın tescilini resmen reddedecek veya geçersiz kılacaktır.” şeklindeki hükmün malın aslında kaynaklanmadığı bir yeri menşei olarak gösteren (sahte) coğrafi işaretlerin marka olarak ya da markanın bir parçası olarak tescilini konusunu düzenlediği, sahte coğrafi işaretlerin marka olarak tescilinin, söz konusu işaretlerin bu türden mallar için marka olarak kullanımının kamuyu malın menşei konusunda yanıltabilecek nitelik taşıması şartıyla yasaklandığı, somut olayda CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO markasının, CHAMPAGNE ibaresinin coğrafi işaret korumasını içeren “şarap” emtiası üzerinde değil; bu emtiadan çok farklı olan ve tamamen ilişkisiz sayılan 3. sınıf emtiaları üzerinde tescilli olduğu, markanın kapsadığı mallar farklı olduğundan, başvurunun TRIPS m

. sınıf emtiaları üzerinde tescilli olduğu, markanın kapsadığı mallar farklı olduğundan, başvurunun TRIPS m. 22/3 kapsamına girmediği, her ne kadar TRIPS madde 22/4-a’da “Bir malın sunumunda veya isminde, kamuyu malın menşei konusunda yanıltacak şekilde, malın menşeinin gerçek menşei yeri dışında bir başka coğrafi bölge olduğunu gösteren veya öneren herhangi bir yolun kullanılması” yasaklanmışsa da; CHAMPAGNE ibaresinin Fransa’da bir yerleşim yerinin adı olduğu, ancak 03. sınıfta yer alan emtialar bakımından bu yer adının bir coğrafi kaynak işaret etme işlevi olmadığı gibi bu tür bir yanıltıcılığının bulunmadığı, zira doğal ürün niteliği taşımayan ve kimyasal yollarla fabrika/laboratuar koşullarında üretilen bu ürünlerin herhangi bir coğrafi bölgede üretilmesinin tüketiciler bakımından bir anlamı ya da öneminin bulunmadığı, dolayısıyla tüketicilerin CHAMPAGNE ibaresini bu tür kimyasal ürünler üzerinde gördüklerinde bir coğrafi köken düşünmeyecekleri, KHK’nın 18. maddesi uyarınca bir coğrafi işaretin farklı ürünler için marka olarak tescili/kullanımının mümkün olduğu, “şarap” emtiasından farklı ürünleri kapsayan ve ürünün coğrafi kaynağı konusunda yanıltıcılık yaratmayan “CHAMPAGNE ANTONİO LORENZO şekil” markasının tescilinin TRIPS ve 555 sayılı KHK hükümleri kapsamında davacıların “coğrafi işaret”ten doğan haklarını ihlal etmediği, CHAMPAGNE sözcüğünün Türkçe karşılığı olan ŞAMPANYA kelimesinin ülkemizde hem “köpüklü beyaz şarap” şeklinde ürünü belirtmek bağlamında isim olarak, hem de “bej tonlarını” ifade etmek amacıyla sıfat olarak kullanıldığı, bu sebeple sözcüğün menşe belirtme işlevinin Ülkemiz tüketicileri açısından oldukça zayıf olduğu, dava konusu markanın CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şeklinde bir bütün oluşturduğu, CHAMPAGNE ibaresinin, marka işaretinde münhasıran kullanılan ve coğrafi kaynak belirten bir ibare konumunda olmadığı, bu ibarenin, pek çok sözcük ve şekilden oluşan karma markanın bir unsuru olduğu ve bu bakımdan menşe belirtme fonksiyonunun bulunmadığı, CHAMPAGNE adlı yerleşim yerinin 03. sınıftaki ürünler ile tanınmış bir yer olmadığı, toplumun her kesiminin tüketicisi olduğu 3. sınıf emtialar bakımından markanın coğrafi kaynak belirtmekten ziyade, markanın bütünsel algısı dâhilinde ayırt edici bir işaret olarak algılanacağı, “CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şekil” ibareli markanın tescilinin 556 sayılı KHK’nın 7/1-c bendine aykırılık teşkil etmediği, “CHAMPAGNE ANTONIO LORENZO şekil” markasında yer alan CHAMPAGNE ibaresinin 03. Sınıfta yer alan emtialar için coğrafi kaynak belirtme işlevi bulunmadığı, markanın “üretim yeri” ya da “coğrafi kaynağı” konusunda tüketicileri yanıltmayacağı, Fransa’nın CHAMPAGNE adlı yerleşim yerinin 03