muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1946, Karar No: 2019/27, Tarih: 29.01.2019

Davacı vekilince davalı şirkete sigorta bedelinin üç gün içinde müvekkili adına Trabzon Postanesine yatırılması aksi takdirde yasal yollara başvurulacağından bahisle Konya 4. Noterliği aracılığı ile 06.11.2012 tarihinde ihtarname gönderilmiş, bu ihtarname davalı tarafa 13.11.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Gönderilen bu ihtarnamede davacının tarafından gönderilen 19.12.2011 tarihli beyan dilekçesine ise hiç değinilmemiştir. Nitekim dava dilekçesinde de bu dilekçeye yer verilmemiş olup; cevaba cevap dilekçesi ile geçerli bir feragatın bulunmadığı, yanılgı sonucu irade sakatlığı ile verildiği, davalı tarafça herhangi bir bedel de ödenmediği, müvekkilinin aracını bulduğunu ve savcılıkça yapılacak teşhisin ardından geri alacağını düşündüğünden başlatılan kasko işlemlerini bekletmek ve aracın teşhisi konusunda Cumhuriyet Başsavcılığına yaptığı müracaatın netice vermesi hâlinde kasko teminatından vazgeçmek iradesiyle verdiği bu feragatin hukuken geçerli netice doğurmadığı ileri sürülmüştür.

Olaylar zinciri kısaca özetlenecek olursa; davacı, 16.11.2011 tarihinde aracının park ettiği pazar yerinden çalındığını ileri sürerek karakola müracaat etmiş, davalı ... şirketine olayla ilgili ihbarda bulunmuştur. Davacı, henüz soruşturma sonuçlanmadan, araç bulunmadan ve kendisine davalı ... tarafından ödeme yapılmadan, sigorta şirketine sunduğu 19.12.2011 tarihli dilekçe ile "... Aracımın 16/11/2011 tarihinde çalınmasıyla ilgili olarak kaskodan yararlanmak için şirketinize başvurulmuş ve bu hususta 2011/63135592 sayılı dosya açılmıştır. Ancak gördüğümüz lüzum üzerine aracım ile ilgili olarak talep ettiğim tüm hak ve alacaklarımdan feragat ediyorum. Tüm bu sebeplerle dosyanın işlemden kaldırılmasını saygı ile arz ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur. Çalındığını iddia ettiği aracını başka bir şahısta sabah saatlerinde gördüğünden bahisle Esiroğlu Jandarma Komutanlığına ise 19.01.2012 günü saat: 22.10’da başvurmuştur.

Her ne kadar, davacı vekili, müvekkilinin aracını bulduğunu zannederek bu dilekçeyi davalı ... şirketine verdiğini, daha sonra aracın kendisine ait olmadığının soruşturma sonucu anlaşıldığını iddia etmişse de, davacının 19.01.2012 tarihinde Esiroğlu Jandarma Karakol Komutanlığına aracını bulduğuna yönelik müracaatı, davacının sigorta şirketine sunduğu 19.12.2011 tarihli feragat dilekçesinden çok daha sonradır. Eş anlatımla feragat dilekçesi vermesinden yaklaşık bir ay sonra aracını bulduğunu Esiroğlu Jandarma Karakoluna bildirmiştir.

Bu durumda davacının feragat dilekçesi vermesinin, aracını bulduğunu düşünmesinden kaynaklanmadığı, ayrıca feragat iradesini sakatlayan başka bir unsurun da iddia ve ispat edilemediği açıktır.

O hâlde; tüm bu nedenler gözetilerek davanın reddine karar verilmelidir.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Bu durumda davacının feragat dilekçesi vermesinin, aracını bulduğunu düşünmesinden kaynaklanmadığı, ayrıca feragat iradesini sakatlayan başka bir unsurun da iddia ve ispat edilemediği açıktır.

O hâlde; tüm bu nedenler gözetilerek davanın reddine karar verilmelidir.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429’uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, miktar itibari ile karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29.01.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23806, Karar No: 2023/9682, Tarih: 30.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/23806 E.  ,  2023/9682 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf talebinin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/100468 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. ... 4. Agır Ceza Mahkemesinin 19.07.2017 tarihli ve 2016/346 Esas, 2017/195 Karar sayılı kararıyla, sanıklar hakkında yağma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

C. ... Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Ceza Dairesinin 22.03.2018 tarihli ve 2018/284 Esas, 2018/551 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca;

"... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 201/284-551 Esas-Karar sayılı kararının son bölümünde, "haklarında kamu davası açılan sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesine yeterli delil elde edilmesi mümkün iken etkin ve bağımsız soruşturma yapılmaması nedeniyle sanıkların yaralama fiilini gerçekleştiren kişiler olduklarına ve ayrıca bu eylemler sırasında iddianameye konu eşyaların sanıklar tarafından yağmalandığına ilişkin sanıkların cezalandırılmalarına yeterli her türlü şüpheden uzak tam bir vicdani kanaat oluşturucu delil bulunmadığı anlaşılmakla" denildikten sonra,

Karar olarak "Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, istinaf başvurusunda bulunan katılan ... vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, İSTİNAF BAŞVURUSUNUN CMK 280/1-a MADDESİ UYARINCA ESASTAN REDDİNE, " demişse de,

Karar olarak "Mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, istinaf başvurusunda bulunan katılan ... vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, İSTİNAF BAŞVURUSUNUN CMK 280/1-a MADDESİ UYARINCA ESASTAN REDDİNE, " demişse de,

İstinaf dairesinin kararının içeriğinde delil konusunda çelişkiye düşülmesi; istinaf dairesinin yeniden duruşma açarak yargılamayı yeniden görmek ve delilleri toplamak yetkisi varken, bu uygulamaya gidilmeden yazılı şekilde karar verilmesi" nedeniyle bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Mahkumiyete yeterli, kesin delil bulunması nedeniyle sanıkların mahkumiyetine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ...'un arkadaşı ile birlikte restauranta gittikleri, masalarından bulunan kadınlarla aralarında çıkan tartışma sırasında, usulüne uygun teşhis edilemeyen şahısların katılan ve arkadaşına saldırarak, katılanın üstündeki para ve cep telefonunu aldıkları anlaşılmıştır.

2. Katılan ... soruşturma aşamasında olaydan hemen sonra alınan 11.06.2015 tarihli ilk ifadesinde, kendisini darp eden şahısları alkollü olduğu için hatırlamadığını ifade ettiği, kovuşturma aşamasında, sanıkları görse tanıyamayacağını belirttiği ve duruşma salonunda gördüğü ..., ..., ... sanıkların kendilerine vuran şahıslar olup olmadığını bilmediğini, usulsüz yapılan fotoğraf teşhisine ilişkin "fotoğrafta teşhis ettiğim arkadaşlar o arkadaşlar mı hatırlamıyorum" şeklinde teşhis tutanağını teyit etmeyen beyanlarının 29.03.2017 tarihli celsede alındığı anlaşılmıştır.

3. Katılan ...'in 06.04.2016 tarihli sanıkları fotoğraftan teşhis ettiğine ilişkin ifadesinin dava dosyasında mevcuttur.

4. Katılan ...'e ait telefonun olay günü saat 00.36 ya kadar katılanın hattının kullanımında olduğu daha sonra başka bir kişi tarafından kullanımının bulunmadığının belirtildiği telekomünikasyon iletişim başkanlığının kayıtlarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

5. Katılan ...'in basit müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği 03.11.2015 tarihli Katip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Uzmanı tarafından düzenlenen rapor dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen Olay ve Olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

5. Katılan ...'in basit müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği 03.11.2015 tarihli Katip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Uzmanı tarafından düzenlenen rapor dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen Olay ve Olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 201/284-551 Esas-Karar sayılı kararının gerekçe bölümünde, sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesine yeterli delil elde edilmesi mümkün iken etkin ve bağımsız soruşturma yapılmaması nedeniyle demek suretiyle, olayın sıcaklığı ile soruşturma aşamasında toplanabilecek delillere atıfta bulunduğu, katılanın ilk derece mahkemesi aşamasında alınan beyanından da anlaşılacağı üzere, zaman geçmesi nedeniyle hangi eylemi hangi sanığın gerçekleştirdiğini bilmediği hatta sanıkları tam teşhis dahi edemediğinden, telafisi mümkün bir durum olmadığı, usul ekonomisi ilkesi de gözetilere tekrar duruşma açılarak delil toplanmasını gerektirecek bir eksiklik bulunmadığı, bu nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin karar kısmında belirtilen, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik bulunmadığına ilişkin kararın hukuka aykırı olmadığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosya kapsamı incelendiğinde katılanın iddiasını destekleyecek sanıklar aleyhine her hangi bir delil mevcut değildir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosya kapsamı incelendiğinde katılanın iddiasını destekleyecek sanıklar aleyhine her hangi bir delil mevcut değildir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere; "Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir."

Ceza yargılaması sonucunda mahkumiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanıklar tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanıklar lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak, sanıkların üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunamadığından ilk derece mahkemesince 5271 sayılı Yasa'nın 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince sanıkların beraatine dair verilen kararın istinafı üzerine bölge adliye mahkemesi tarafından verilen esastan reddine kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Ceza Dairesinin 22.03.2018 tarihli ve 2018/284 Esas, 2018/551 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14945, Karar No: 2016/16821, Tarih: 07.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/14945 E.  ,  2016/16821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ... A. Ş. Genel Müdürlüğü vekilinin maddi hata dilekçesinin davalılar Özcevher Enerji Elektirik Üretim A.Ş., ... vekillerine tebliğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanılmamakla Davalı ... A. Ş. Genel Müdürlüğü vekilinin maddi hata dilekçesinin davalılar ...... Enerji Elektirik Üretim A.Ş., ... vekillerine tebliğe edilmesi, tebliğ alındı belgesinin dosyaya eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5475, Karar No: 2017/2968, Tarih: 02.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/5475 E.  ,  2017/2968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 09.05.2013 tarihinden itibaren iş sözleşmesinin haksız, bildirimsiz ve hukuka aykırı şekilde davalı işveren tarafından feshedildiği 30.03.2015 tarihine kadar davalıya ait mağazada kasiyer olarak çalıştığını, davalının iş akdini feshederken iş yasasının aradığı usul ve şekil şartlarına uymadığını, işverence haklı ve geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının 09.05.2013 tarihinde müvekkil şirkette kasiyer olarak çalışmaya başladığı davacı aynı zamanda işyerine ait kıyafeti giymediği ve bu konuda mağaza çalışanlarının da imzalarını içeren tutanaklar düzenlendiği, son olarak çalıştığı mağazaya sürekli olarak şahsi kıyafetleri ile gelen ve bu halde çalışmaya devem ederek tahammül ve iyiniyet sınırlarını zorlayan davacının iş akdi müvekkil şirket tarafından 4857 sayılı İş Kanununun 25/II-h maddesi uyarınca haklı nedenle bildirimsiz olarak feshedilmek zorunda kalındığını feshin haklı nedene dayandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı şirkete ait markalı tişörtü işyerinde gitmek istememesine dayandığı davacının işe girdikten sonra kapanıp başörtüsü takması nedeniyle bu tişörtü giymek istemediği davacının inancı gereği giymek istemediği tişört yüzünden iş sözleşmesinin feshinin işveren açısından haklı ve geçerli bir neden olamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı şirkete ait markalı tişörtü işyerinde gitmek istememesine dayandığı davacının işe girdikten sonra kapanıp başörtüsü takması nedeniyle bu tişörtü giymek istemediği davacının inancı gereği giymek istemediği tişört yüzünden iş sözleşmesinin feshinin işveren açısından haklı ve geçerli bir neden olamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, her şeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile yasal düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin kusurlu olarak (kasden veya ihmalle) sebebiyet verdiği sözleşme ihlalleri, sözleşmenin feshi açısından önem kazanır. Geçerli fesih sebebinden bahsedilebilmesi için, işçinin sözleşmesel yükümlülüklerini mutlaka kasıtlı ihlal etmesi şart değildir. Göstermesi gereken özen yükümlülüğünün ihlal edilerek ihmali davranış ile ihlali yeterlidir. Buna karşılık, işçinin kusuruna dayanmayan davranışları, kural olarak işverene işçinin davranışlarına dayanarak sözleşmeyi feshetme hakkı vermez. Kusurun derecesi, iş sözleşmesinin feshinden sonra iş ilişkisinin arzedebileceği olumsuzluklara ilişkin yapılan tahminî teşhislerde ve menfaatlerin tartılıp dengelenmesinde rol oynayacaktır.

İşçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

İşçinin iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini kusurlu olarak ihlal ettiğini işveren ispat etmekle yükümlüdür.

Yan yükümlere itaat borcu, günümüzde dürüstlük kuralından çıkarılmaktadır. Buna göre, iş görme edimi dürüstlük kuralının gerektirdiği şekilde ifa edilmelidir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

4857 sayılı İş Kanununun 25 II- ( h) bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi, işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının ardında sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından da devamlılık arz etmelidir. Devamlılık gösteren görevi yapmama haklı neden kabul edilmeli, ancak devamlılık göstermeyen görevi yapmama, işyerinde olumsuzluklara yol açmış ise, iş sözleşmesinin feshi geçerli neden sayılmalıdır(Dairemizin 05.05.2008 gün ve 2007/32507 Esas, 2008/11105 Karar sayılı ilamı).