muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13392, Karar No: 2014/9382, Tarih: 05.06.2014

Davalılar karşı dava dilekçelerinde, davacının kendilerine karşı hakaret ve tehdit eylemlerinde bulunduğunu ileri sürerek, manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalıların haciz için davacının avukatlık bürosuna geldikleri, davacı tarafından takip borçlusunun bürosunda çalışmadığı söylenmesine rağmen haciz işlemi yapmakta ısrarcı davrandıklarını, her ne kadar icradosyasına göre takip borçlusuna tebligat yapılan adreste haciz yapılmak istendiği anlaşılmakta ise de; sadece bu olgunun yapılan haciz işleminin haklı olduğunu göstermeye yetmeyeceği, davalı avukatların haciz işlemi yapılacak yerin bir avukatlık bürosu olduğunu bilerek, meslektaşlarının mesleki çıkarlarının zarar görmesine itibarının zedelenmesine yol açacak davranışlardan uzak durmaları gerekirken gerekli hassasiyeti göstermedikleri, ancak davacının kazancında haciz işleminden sonra bir azalma meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gerekçeleriyle asıl davanın kısmen kabulüne, davalı-karşı davacı O.. K.. dışındaki karşı davaların ise esastan reddine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayda; olayların gelişimi, icra dosyasında takip boçlusuna tebligat yapılan adreste haciz yapılmak istenmesi, tarafların karşılıklı olarak tartışmaları ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalı-karşı davacı S.. K..'nun diğer temyiz itirazına gelince;

Davaya konu edilen olayda; olayların gelişimi, icra dosyasında takip boçlusuna tebligat yapılan adreste haciz yapılmak istenmesi, tarafların karşılıklı olarak tartışmaları ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalı-karşı davacı S.. K..'nun diğer temyiz itirazına gelince;

Dosya kapsamından, haciz ve muhafaza işlemlerinin takip alacaklısı vekili sıfatı ile davalı-karşı davacılardan Avukat İ.. B.. tarafından yapıldığı, tarafların tartışması ve olayın büyümesinin ardından, haber verilmesi üzerine diğer davalı avukatların haciz mahalline geldikleri anlaşılmaktadır. Davalı-karşı davacı S.. K.. hakkında açılmış bir ceza davası olmadığı gibi, dosya kapsamında herhangi bir delile rastlanmamıştır.

Şu halde Mahkemece, yukarda belirtilen olgular gözetilerek davalı-karşı davacılardan S.. K.. hakkındaki davanın tümden reddi gerekirken, davalı-karşı davacı S.. K..'nun manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle davalı-karşı davacı İ.. B.. yararına, (3) no'lu bentte gösterilen nedenle davalı-karşı davacı S.. K.. yararına BOZULMASINA; davacı-karşı davalı F.. T..'ın tüm, davalı-karşı davacılar İ.. B.. ve S.. K..'nun diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı-karşı davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16477, Karar No: 2025/10134, Tarih: 09.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/16477 E.  ,  2025/10134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/626 E. - 2024/975 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/465 E. - 2022/114 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK'nın 220/7 ve 314/3, 314/2,220/7, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 53, 62. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir. Doğrudan kasttan anlaşılması gereken şey suçun maddi unsurlarını bilerek ve neticeyi gerçekleştirmek amacıyla hareket edilmesidir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınarak sanığın kastı değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11508, Karar No: 2010/19609, Tarih: 09.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11508 E.  ,  2010/19609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMUK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASI peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6303, Karar No: 2012/7539, Tarih: 02.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6303 E.  ,  2012/7539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 03.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C. Başsavcılığının 04.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/586 Esas, 2012/398 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmesi halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 03.10.2011 tarih ve 2010/3576 Esas, 2011/5098 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1- Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın yetkilisi bulunduğu şirketin ticareti terk edip etmediğinin ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediğinin araştırılmasına yönelik zabıta ve vergi dairesi müdürlüğüne yazılan yazı cevapları alınarak, ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Hükmün esasını oluşturan kısa kararda yargılama giderine ilişkin hüküm kurulmadığı halde, gerekçeli kararda kurularak hükmün karıştırılması,

3- Suç tarihi itibariyle borçlu şirketi temsile yetkili olan müdür veya temsilcisinin kim olduğu tam olarak saptanmadan, hakkında şikayet olmadığı halde borçlu şirketin diğer temsilcisi ...'ın sanık sıfatı ile savunmasının alınıp, asıl şikayet edilen sanık ...'ya usulüne uygun duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden hüküm kurulması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36774, Karar No: 2018/2119, Tarih: 19.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/36774 E.  ,  2018/2119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, ... ilçesinde bulunan ... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, kuruma sahte reçete, sahte rapor ve sahte fatura edildiği iddiası ile 06.11.2007 tarihli müfettiş raporu neticesinde Kurum ile TEB arasında imzalanmış bulunan 2008 yılı eczane protokolünün sözleşmenin feshi ve cezai şartlar başlığının 6.3.19.maddesinde tanımı bulunan hükmü doğrultusunda 2 yıl fesh edildiğinin bildirildiğini müfettiş raporu ile reçeteyi düzenlemiş gibi görünen doktorların reçetedeki imza ve yazıların kendilerine ait olmadığı, sağlık kurulu raporunun ve ilaç kupürünün sahte olduğu halde reçetelerin kuruma fatura edildiği iddia edilerek fesih işleminin gerçekleştirildiğini, eczacının kendisine getirilen reçeteye göre ilaç vermek durumunda olduğunu, ilaç vermeme, ilaç talebini reddetme gibi bir özgürlüğü yada muhtariyeti bulunmadığını, ilaç verme sırasında eczacının getirilen raporun sahte olup olmadığını, doktor imzasının ve yazıların adı geçen doktora ait olup olmadığını araştırma ve soruşturma yetkisi bulunmadığını, ayrıca bahse konu ilacın hasta ...'a verildiğinin de hastanın kabulünde olduğunu,kutusu ile gelen ilacın sahte olup olmadığını ilacın verildiği tarih itibariyle ayırt edecek bir mekanizma olmadığından ilacın sahte olup olmadığının anlaşılmasının mümkün olmadığını beyan ederek 2008 yılı eczane protokolünün 6.3.19.maddesi gereğince toplam 2 yıl süre ile sözleşmenin feshine ve 31.855,50 TL cezai şart alınmasına dair işlemin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men'ine, davalı kurumun davacı hakkında tesis ettiği 17.09.2008 tarih B.551-99 sayılı sözleşmenin feshine ve 31.855,50 TL cezai şart alınmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafca temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men'ine, davalı kurumun davacı hakkında tesis ettiği 17.09.2008 tarih B.551-99 sayılı sözleşmenin feshine ve 31.855,50 TL cezai şart alınmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafca temyiz edilmiştir.

1-Dava, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin haksız feshedilmesi sebebiyle fesih kararının iptali ve 31.855,50 TL'lik cezai şartın alınmasına dair işlemin iptali istemine ilişkindir. Dosya kapsamından feshe konu olan olay nedeni ile davacı hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı, ve ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/362 Esas sayılı dosyası ile davacının beraatine karar verildiği ancak kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. B.K. 53. maddesi hükmü uyarınca hukuk hakimi, ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile bağlı değil ise de mahkumiyet ve tespit edilen maddi olgularla bağlıdır. O halde, mahkemece, ceza dosyası neticesi beklenerek, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözardı edilerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6879, Karar No: 2015/11973, Tarih: 29.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6879 E.  ,  2015/11973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. T.. ile davalı L.. Y.. aralarındaki adi ortaklığın tasfiyesi davasına dair Diyarbakır 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.03.2014 günlü ve 2011/413 E.- 2014/426 K. sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 17.02.2015 günlü ve 2014/15856 E.- 2015/2369 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin açmış olduğu güzellik salonunu davalı ile birlikte adi ortaklık şeklinde işletmek üzere 27.12.2008 tarihli sözleşmeyi imzaladığını, müvekkilinin sözleşmede belirtilen tüm edimlerini yerine getirdiğini, ancak davalının güzellik salonuna el koyarak A... Ö... isimli şahıs ile beraber işletmeye başladığını ileri sürerek; müvekkilinin güzellik salonu için yapmış olduğu giderlerin toplamı olan 27.000 TL. nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; yetkili mahkemenin ikametgâhının bulunduğu yer olan Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu, esas yönünden ise davacının 27.12.2008 tarihli sözleşme uyarınca güzellik salonu ve içerisindeki malzemeleri kendisine teslim etmediğini, zira davacının güzellik salonunu kapatarak Diyarbakır'dan ayrıldığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında imzalanan 27.12.2008 tarihli sözleşmenin 6. maddesinde davacının bu iş için 27.000 TL verdiğinin kabul edildiği ve sözleşme hükümlerine uyulmaması halinde işyerinin tasfiye olacağı ve 27.000 TL'nin davalı tarafından davacıya ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalının sözleşmedeki imzasını inkar etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı vekilinin temyizi üzerine dairemizin 17.02.2015 günlü ve 2014/15856 E. 2015/2369 K. sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, davalı vekili onama ilamına karşı karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Bilindiği üzere, tasfiyeye ilişkin adi ortaklık hükümleri, niteliği gereği tamamlayıcı hükümlerdir. Bu hükümlerin tamamlayıcı nitelikte olmasının temel nedeni, tasfiyenin iç ilişkiyle ilgili olması ve üçüncü kişilere karşı ortakların müteselsil sorumluluğunun devam etmesidir. Diğer bir anlatımla, adi ortaklığın tasfiyesinde tamamen irade özerkliği ilkesi hakimdir. Bu ilkenin bir sonucu olarak ortaklar, ortaklığın tasfiyesinin nasıl ve kimler tarafından yapılacağını ortaklık sözleşmesinde kararlaştırabilirler. Böyle bir kararlaştırmanın bulunması halinde, kanuni tasfiyenin uygulanmasına gerek yoktur.