muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/151, Karar No: 2023/5027, Tarih: 05.04.2023

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi.

2. 4857 sayılı Kanun'un "Tanımlar" kenar başlıklı 2 nci maddesinin yedinci fıkrası şöyledir:

"Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde ... ... ve bu ... için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile ... aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, ... sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu ... sözleşmesinden ... yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur."

3. Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin "Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulma şartları" kenar başlıklı 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi şu şekildedir:

"Alt işverene verilen ..., işyerinde mal veya hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olmalıdır. Asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi durumunda ise, verilen ... işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir ... olmalıdır."

4. 4857 sayılı Kanun'un 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 6098 sayılı ... Borçlar Kanunu'nun 147 nci maddesi, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 1 vd. maddeleri, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi.

5. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/11711 Esas, 2021/16013 Karar sayılı ilâmı.

6. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 18.01.2018 tarihli ve 2017/93 Esas, 2018/545 Karar sayılı ilâmı.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava açılmadan önce arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 11.09.2019 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek 14.10.2019 tarihinde somut dava açılmıştır. Hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporunda, dava konusu alacaklara ilişkin hesaplama 30.09.2019 tarihine kadar yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir. Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra, ihtilaf konusu olan son tutanak tarihi ile hesaplamaya esas alınan tarih arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında; bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Taraflar arasında işçinin ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve davacının fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesince; davacının ücretinin 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi uyarınca yazılı rızası olmaksızın düşürülemeyeceği gerekçesiyle ve düşürülmeden önceki ücret miktarının ihale sözleşmesinde “asgari ücret+asgari ücretin belirlenen ... fazlası" şeklinde belirlenmesinden hareketle; ödenmesi gereken ücret miktarı, her dönem için o döneme ait asgari ücret esas alınarak “brüt asgari ücret+asgari ücretin fazlası” olarak kabul edilerek hesaplanmıştır.

4. İhale şartname veya sözleşmesinde belirlenen ücretin etkisi ile ilgili olarak Dairemizce yeniden yapılan değerlendirmede; işçinin ihale ile belirlenen ücreti talep edebileceği, ancak bu ücretin asgari ücretle irtibatlandırılması durumunda, sonraki ihalede asgari ücretle bağlantı kurulmadığı takdirde ihalenin bitimi ile bu bağlantının kesileceği kabul edilmiştir. Diğer yandan, ... ihalede asgari ücretle bağlantıda daha düşük bir katsayının belirlenmesi durumunda ise 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi uyarınca bu ücretin altına düşmemek kaydıyla, asgari ücretle bağlantısı kesilen önceki ücretin uygulanmasına devam edilmelidir.

5. Somut uyuşmazlıkta dosya içerisinde, ihale ile ücret belirlenmesi dışında davacının ücretinin artırılacağına ilişkin bir ... sözleşmesi bulunmamaktadır. Bu nedenle davacıya ödenmesi gereken ücret miktarının, (4) numaralı paragrafta belirtilen hususlar dikkate alınarak hesaplanması gerekir. Hâl böyle olunca; davacının düşürülmeden önceki en son ücreti, sonraki dönemler için asgari olarak ... şekilde ödenmesi gereken ücret miktarı olarak kabul edilmeli, ... ihalede asgari ücretle bağlantıda daha düşük bir katsayı belirlendiğinden ... ihale ile belirlenen ücretin de altına düşmemek kaydıyla, asgari ücretle bağlantısı kesilen önceki ücretin uygulanmasına devam edilerek fark alacak hesabı yapılmalıdır. Bunun yerine ödenmesi gereken ücret miktarının, her dönem için o döneme ait asgari ücret esas alınarak “brüt asgari ücret+asgari ücretin fazlası” şeklinde kabul edilerek hesaplama yapılması hatalı olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9182, Karar No: 2011/8482, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9182 E.  ,  2011/8482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 190 ada 80, 89, 92, 212 ada 19, 46, 116, 120, 121 ve 131 parsel sayılı 9219.81, 56965.16, 1371.61, 13492.92, 2587.67, 10967.03, 40551, 39571 ve 11421.42 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, ... Tarihi Sit Alanı içinde kaldıkları, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile kazanılamayacağı belirtilerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişmeli 212 ada 19 ve 131 parsel sayılı taşınmazlar hakkında açılan davanın feragat nedeniyle reddine, diğer parseller yönünden açılan davanın kabulüne ve davacı adına tescillerine, beyanlar hanesine "... Tarihi Sit Alanı içinde kalmaktadır" ibaresinin eklenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı, çekişmeli 212 ada 19 ve 131 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili davasından feragat etmiştir. Mahkemece, bu taşınmazlar hakkındaki davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak 3402 sayılı Yasa'nın 1. maddesi gereğince kadastro hakimi, çekişmeli taşınmazlar hakkında sicil oluşturmakla yükümlüdür. Bu nedenle, davanın reddine karar verilmekle yetinilmeyip çekişmeli 212 ada 19 ve 131 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tescillerine de karar vermek gerekirken tescile ilişkin hüküm kurulmaması doğru olmamıştır. 212 ada 19 ve 131 parseller yönünden temyiz itirazlarının açıklanan nedenlerle kabulü ile bu taşınmazların ilişkin hükmün BOZULMASINA,

2- Dosya kapsamı, toplanan deliller ve mahallinde yapılan keşifte alınan beyanlardan çekişmeli 190 ada 89 ve 92 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde davacı tarafın iktisabı sağlar bir zilyetliğinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca 190 ada 89 ve 92 parseller yönünden davanın reddine ve tespit gibi tescillerine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına aykırı olarak davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir. Temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden çekişmeli 190 ada 89 ve 92 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hükmün BOZULMASINA,

3- 190 ada 80, 212 ada 46, 116, 120 ve 121 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin temyiz itirazlarına gelince; bu taşınmazlar yönünden mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi beyanları taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin ve taşınmazın niteliğini açıklamaktan uzak ve soyut

3- 190 ada 80, 212 ada 46, 116, 120 ve 121 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin temyiz itirazlarına gelince; bu taşınmazlar yönünden mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi beyanları taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin ve taşınmazın niteliğini açıklamaktan uzak ve soyut

içeriklidir. Uzman bilirkişi raporlarında, taşınmazlar üzerinde irili ufaklı ... parçaları bulunduğu bildirilmiş olup bu tespitlerle yerel bilirkişi beyanları çelişmektedir. Eksik inceleme ve yetersiz araştırmaya dayanılarak hüküm verilemez. Hal böyle olunca, doğru sonuca ulaşabilmek için mahallinde üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, taraf tanıkları, fen bilirkişisi, üç kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu ve bir fotoğrafçı bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan çekişmeli taşınmazların öncesinin ne olduğu, üzerlerindeki zilyetliğin hangi tarihte, kim tarafından, nasıl başlatıldığı, kimden kime ne şekilde intikal ettiği, bugüne kadar nasıl zilyet edilegeldiği, taşınmazların taşlık ve kayalık yapısının zilyetliğe engel olup olmadığı, taşınmazların tamamının zilyet edilip edilmediği gibi hususlarda olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, tespitten farklı sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişilerin tanık sıfatıyla dinlenmeleri gerekeceği düşünülmeli, çelişki ortaya çıkarsa, yüzleştirme yapılarak giderilmeye çalışılmalı, fen bilirkişisinden keşfi izlemeye olanak sağlar nitelikte rapor ve harita düzenlemesi istenmelidir. Ziratçi bilirkişi kurulundan, taşınmazların öncesinin ne olduğu, taşlılık oranı, toprak derinliği, bitki örtüsü ... bloklarının yapısı gibi taşınmazların niteliğini etkileyen özellikleri, taşınmazlarda bulunan irili ufaklı ... parçalarının zilyetliği etkileyip etkilemediği gibi hususlarda teknik verilere dayalı ayrıntılı rapor alınmalı, fotoğrafçı bilirkişiden çekişmeli taşınmazların genel görünümünü ve toprak yapısını yansıtan farklı yön ve açılardan çekilmiş fotoğraflarını çekmesi istenmeli, fen bilirkişi yardımı ile fotoğraflar üzerinde çekişmeli taşınmazların sınırları işaretlenmeli, mahkeme hakimi tarafından taşınmazlarla ilgili gözlenen hususlar keşif tutanağına yazılmalıdır. Keşif sırasında yerel bilirkişi ve tanık sözleri, komşu parsellere ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanağı belgelerle denetlenmelidir. Bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilmeli, değerlendirme sırasında 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde öngörülen 40 ve 100 dönümlük sınırların aşılıp aşılmadığı da göz önünde bulundurulmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Açıklanan şekilde bir inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir. Temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile, çekişmeli 190 ada 80, 212 ada 46, 116, 120 ve 121 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hükmün BOZULMASINA, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19126, Karar No: 2015/37628, Tarih: 12.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/19126 E.  ,  2015/37628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/160218

MAHKEMESİ : Denizli(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2010

NUMARASI : 2009/256 (E) ve 2010/137 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık A.. Ç.. hakkında tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı, yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan S.. G.. ve sanık A.. Ç..’ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası istekleri hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık A.. Ç.. hakkında yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca katılan S.. G.. ve sanık A.. Ç..’ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

3-Diğer hükümlere yönelik temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

a)Sanık S.. G..'e yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Yaralama suçuna ilişkin cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık S.. G.. ve katılan A.. Ç..'ın yaralama suçuna ilişkin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b)Sanıklar S.. G.. ve A.. Ç.. hakkında hakaret suçlarından kurulan hükümlerde ise;

Hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi halinde, TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca, doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, adli para cezası tayin edildikten sonra ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması,

b)Sanıklar S.. G.. ve A.. Ç.. hakkında hakaret suçlarından kurulan hükümlerde ise;

Hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi halinde, TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca, doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, adli para cezası tayin edildikten sonra ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan sanıklar S.. G.. ve A.. Ç..’ın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye kısmen uygun olarak, hüküm fıkrasına “sanıklar hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm fıkrasındaki TCK’nın 125/1-4. maddesi gereğince ceza verilmesine ilişkin kısımların karardan çıkarılması” biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin bu bağlamda ONANMASINA,

4-Sanık S.. G.. hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, katılanın tehdit edildiğine yönelik beyanlarının tanıklarca desteklenmemesi karşısında, katılanın soyut beyanları dışında sanık savunmasının aksini ispata elverişli somut, kesin bir delilin bulunmadığı gözetilmeksizin sanık hakkında yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık S.. G..’ün temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17127, Karar No: 2012/35198, Tarih: 21.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/17127 E.  ,  2012/35198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nun 49. maddesinde, kısa süreli hapis cezasının bir yıl veya daha az hapis cezası olarak tanımlanması, TCK.nun 50. maddesinde ise kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilebileceğinin öngörülmüş olması karşısında, sanığa hükmolunan 10 ay hapis cezasının TCK.nun 49 ve 50. maddesi gereğince kısa süreli hapis cezası olup, hakkında TCK.nun 50. maddesinin uygulanmasının mümkün bulunduğu gözetilmeden, "verilen hapis cezasının miktarı dikkate alınarak" şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulamasında sanığın, maddenin 1. fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5767, Karar No: 2014/6167, Tarih: 21.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5767 E.  ,  2014/6167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ürgüp Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2012

NUMARASI : 2009/159-2012/207

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni/sürücüsü ve trafik (ZMSS) sigortacısı olduğu aracın davacıya ait olan ve eşi M.M.B. idaresindeki (Almanya plakalı) araca çarparak aracın hasarlanmasına ve davacı A. ile oğlu (küçük) E. B.'in yaralanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, davacı Ayfer için araç hasarı ve bu yönde yapılan masraflara ilişkin 16.500,00 TL. maddi tazminat ile davacı Ayfer ve oğlu Enver'in yaralanması sebebiyle 5.000,00'er TL. manevi tazminatın davalılardan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-) 1086 Sayılı HUMK'nun 388 ve 389. maddeleri ile 6100 Sayılı HMK'nun karşılık 297/1-2 maddeleri uyarınca, mahkeme kararında; hüküm sonucunun, taraflara yükletilen hak ve sorumlulukların şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde ayrı ayrı ve açıkça gösterilmesi gerekir.

Bu hükümler yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği ve kamu düzeni ile ilgili olup, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta olması zorunludur.

Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için de ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir hükmün bulunması gerektiği açıktır.

Somut olayda, davanın tarafları yönünden davacı sıfatıyla (Davacı A.. B..'in oğlu) Ömer adında bir kişi bulunmadığı halde olmayan bu kişi lehine manevi tazminata hükmedilmesi, hüküm kısmındaki 367,50 TL. nın hangi davacı lehine hüküm altına alındığının anlaşılamaması, davalı sigorta şirketi hakkında olumluya da olumsuz bir hüküm kurulmaması, gerekçe ve hüküm kısmının birbiriyle uyumlu açık ve anlaşılır olmaması vd. sebeplerle hüküm fıkrası taraflara yükletilen hak ve sorumluluklar ile infaza elverişlilik yönünden açık olmayıp, taraflar yönünden şüphe ve tereddüt uyandıracak nitelikte olduğundan, bu yön yukarıda açıklanan yasa maddelerine açık bir aykırılık oluşturduğundan (10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında da belirtildiği üzere) hükmün bozulması gerekmiştir.

2-) Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA,(2) nolu bentte açıklanan sebeplerle bozma nedenine göre bu aşamada diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14935, Karar No: 2016/16811, Tarih: 07.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/14935 E.  ,  2016/16811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ... A. Ş. Genel Müdürlüğü vekilinin maddi hata dilekçesinin davalılar Özcevher Enerji Elektirik Üretim A.Ş., ... vekillerine tebliğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanılmamakla Davalı ... A. Ş. Genel Müdürlüğü vekilinin maddi hata dilekçesinin davalılar ...... Enerji Elektirik Üretim A.Ş., ... vekillerine tebliğe edilmesi, tebliğ alındı belgesinin dosyaya eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7192, Karar No: 2020/511, Tarih: 08.01.2020

**7. Ceza Dairesi         2019/7192 E.  ,  2020/511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin nakil aracına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İddianamede nakil aracının müsaderesine yönelik bir talep bulunmadığı gibi bu yönde bir hüküm de tesis edilmemiş olduğundan Gümrük İdaresi'nin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanığın, hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın muavin olarak bulunduğu yolcu otobüsünde yapılan kontrolde, 20 karton kaçak sigara ele geçirilen olayda, aşamalardaki beyanlarında ele geçen sigaraları içmek amacıyla satın aldığını belirtmesi karşısında, eşyanın ele geçiriliş şekli ve yakalanan eşya miktarına nazaran savunmasının aksine somut bir kanıt da bulunmaması nedeniyle dava konusu eşyanın ticari miktar ve mahiyette olmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra, aynı Yasanın 3/10. madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan 6545 sayılı Yasanın 3/18. madde ve fıkrasından yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.