muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1454, Karar No: 2010/2323, Tarih: 02.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1454 E.  ,  2010/2323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.02.2008 tarih ve 2006/285-2008/42 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinden ... adına 1987 yılında tescil edilip, yenilenen “EFOR” markasının diğer davacı şirkete lisans yolu ile kullandırdığını, şirketin 1995 yılında kurulduğunu, 1976 yılından beri, “EFOR CREATİON” adıyla tekstil sektöründe yer aldığını, mağazalar açtığını, davalının unvanında bu markayı kullanarak müvekkilinin ticari itibarına ve markanın ayırt edici karakterine zarar verdiğini, iltibas yarattığını, haksız rekabet yaptığını, haksız yarar sağladığını ihtarnameye rağmen davalının haksız rekabet ve markaya tecavüz eylemlerine devam ettiğini ileri sürerek, davalının haksız rekabetinin ve markaya tecavüzünün tespitine, önlenmesine, davalının unvanından ticari evraklarından, işlerinden ve tanıtım vasıtalarından “EFOR” kelimesinin silinmesine, hükmün ilanına, şimdilik 5.000,00 YTL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin faaliyet alanının farklı olduğunu, kimyasal boyama ve yıkama işi yaptığını, gelen ürünlerin üzerinde Efor markası da olabildiğini, 2003 yılında unvanını marka olarak tescil ettirdiğini, davacının 25 nci, davalının 37 nci ve 40 ncı sınıflarda tescilli olduğunu, iltibas oluşmayacağını, markanın tescil ettirdiği şekilde kullanıldığını, yazılışları ve ayırt edici ekler itibariyle farklılık bulunduğunu, tescilli markasını kullanmasının başka bir markaya tecavüz oluşturmadığını, tazminata neden bir eylemi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının “Efor Tekstil Yıkama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi” ibaresinin hem unvan hem marka olarak tescilli olduğu, davalının fiili kullanımının başlangıcı belirlenememiş ise de, tescil edildiği gibi kullanımını gerçekleştirdiği, haksız rekabet ve markaya tecavüz oluşturmadığı, tazminat da istenemeyeceği, davacının unvan terkin talebinin de bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davalının, davacı unvanına ve markasına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitine, önlenmesine, markayı oluşturan ibarelerin davalı unvanından silinmesine, tazminatına ve diğer fer’i istemlere ilişkindir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davalının, davacı unvanına ve markasına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitine, önlenmesine, markayı oluşturan ibarelerin davalı unvanından silinmesine, tazminatına ve diğer fer’i istemlere ilişkindir.

Davacı yan, davalının kendisinden sonra tescil ettirdiği unvanında yer alan ve daha sonra da marka olarak tescil ettirilen "Efor" ibaresinin davalı tarafından tescilinin unvana ve markaya tecavüz olduğunu ileri sürmüş olup, davacının unvanını ve markasını tescil ettirdiğinin aksine olarak sadece “Efor” ibaresini öne çıkarttığına dair bir iddiada bulunmamış ve delil sunmamıştır. Tarafların, bilirkişinin ve mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Davalının unvanının ve markasının tescil edildiği amaca uygun kullanımı davacı markasına tecavüz oluşturmaz. Davacı yan, davalı markasının iltibas nedeniyle hükümsüzlüğünü de talep etmemiştir. Temyiz dilekçesine ekli internet çıktılarında “Efor Tekstil Yıkama” başlıklı tanıtım sayfasında davalı “EFOR” ibaresini büyük harflerle yazıp öne çıkartmış ise de, bu delil davalının iştigal konularının tekstil alanında davacı ile aynı olduğuna yönelik olarak temyize eklenmiş olup, unvana tecavüz oluştuğu bu delil ile de ileri sürülmüştür. Bu delile markaya tecavüz kapsamında dayanılmadığı gibi, aksi düşünülse dahi yargılamada varlığı iddia edilmeyen ve dayanılmayan bir delile temyizde ilk kez dayanılmasına da hukuki geçerlilik tanınamaz. Mahkemeye sunulmayan ve iddia kapsamı dışında olan delilin mahkemece değerlendirilmediğinden söz etmeye olanak yoktur. Bu açıklamaları ve dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece, davacının unvan terkin talebinin bulunmadığı, tarafların iştigal alanlarının da farklı olduğu gerekçesiyle unvan terkinine karar verilmemiştir. Oysa, dava dilekçesinde davacı, unvanın içindeki “EFOR ibaresini terkinini talep ettiği gibi, davalının dosyada mevcut anasözleşmesinin 3 ncü maddesine kumaş dahil tekstil ürünlerinden her ürünün imalatı, alımı, satımı, ihracı ile mağaza ve satış yerleri açmak; dahil davalının faaliyetlerinden bazıları olarak sıralanmıştır.

2- Mahkemece, davacının unvan terkin talebinin bulunmadığı, tarafların iştigal alanlarının da farklı olduğu gerekçesiyle unvan terkinine karar verilmemiştir. Oysa, dava dilekçesinde davacı, unvanın içindeki “EFOR ibaresini terkinini talep ettiği gibi, davalının dosyada mevcut anasözleşmesinin 3 ncü maddesine kumaş dahil tekstil ürünlerinden her ürünün imalatı, alımı, satımı, ihracı ile mağaza ve satış yerleri açmak; dahil davalının faaliyetlerinden bazıları olarak sıralanmıştır.

Davacının anasözleşmesinin 3/18 nci maddesinde ise, her nevi tabii ve yapay ipek ve iplik ile bunlardan dokunmuş her cins tekstil sanayi ürünleri ve giyim eşyası ile mamul ve yarı mamul konfeksiyon sanayi ürünleri havlu, bornoz, örtü ve benzeri beyaz ürünleri ticareti de sayılmış olmakla tarafların faaliyet alanlarının bir bölümünün aynı yada benzer olduğu anlaşılmaktadır. Davalı unvanının tescil tarihi ve kullanıma başladığı tarihin saptanamadığını bildiren bilirkişi görüşüne itibar edilmiş ise de, davalının unvanını tescil tarihi dosya kapsamına göre 30.11.2004 olup, davacının 1995 tarihindeki unvan tescilinden sonradır. Faaliyet alanlarının aynı olup olmadığının değerlendirilmesinde sadece fiilen yapılan işlerin değil, her iki yanın anasözleşmesi hükümlerini göz önünde bulundurulması ve şayet faaliyet alanlarının kısmen dahi ayniyet yada benzerlik bulunması halinde bu hususun unvanlar arası iltibasa neden olacağının kabulü gerekir. Tarafların marka tescil sınıflarındaki farklılık, unvana tecavüze esas alınacak incelemede nazara alınamaz. Davacı şirket TTK’nun 52 nci ve 54 ncü maddesine dayanarak davalının unvanının terkinini ve hükmün ilanını isteme hakkını haiz olup, haksız rekabet olgusuna dayanarak TTK’nun 58 nci madde hükümlerinde yazılı istemlerde bulunamaz. Yine, tescilli bir unvan terkin edildiği tarihe kadar koruma altında kalmaya devam eder. Terkinine karar verilip kesinleşinceye kadar, bir unvanın tüm geçerli hakları unvan sahibine sağlayacağı kuşkusuz olup, davalının tescilli unvanına güvenerek yaptığı dava konusu faaliyetlerin haksız rekabet oluşturmayacağı da açıktır. Davalının terkin kararının kesinleşmesinden sonra bu unvanı kullanması halinde eylemleri haksız rekabet teşkil edecektir. Davalının dava tarihine kadar oluşan eşlemleri kendi tescilli unvanının kullanımı kapsamında olması nedeniyle unvana tecavüz ve bu iddiaya dayalı tazminat talepleri davalıya ileri sürülemez.

O halde, mahkemece, bu gerekçelerle davacının unvan terkini ve hükmün ilanı istemleri dışında kalan istemlerin reddine, terkin ve ilan isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, terkin ve ilam isteminin de reddi doğru olmamıştır.

O halde, mahkemece, bu gerekçelerle davacının unvan terkini ve hükmün ilanı istemleri dışında kalan istemlerin reddine, terkin ve ilan isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, terkin ve ilam isteminin de reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün terkin ve ilan isteminin reddi bölümünün davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23281, Karar No: 2024/8543, Tarih: 03.10.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/23281 E.  ,  2024/8543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/949 Esas 2021/1058 Karar

HÜKÜM/KARAR : Ret- İstinaf talebinin esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/502 Esas 2020/571 Karar

Taraflar arasındaki yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ...’in sahibi olduğu Halkçı TV isimli internet haber sitesinde yayınlanan 11.09.2014 tarihli haber ile 17.09.2014 tarihinde aynı sitede yayınlanan video haber nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, dava konusu yayınların tamamen gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin yayınlarda adı geçen siyasi partiden aday olmak şeklinde bir girişiminin olmadığını, davalılar tarafından müvekkilinin saygınlığına yönelik karalama kampanyası yürütüldüğünü, yayınlara yönelik erişimin engellenmesi kararı verildiğini, davalı ... hakkında hakaret ve iftira suçlarından açılan ceza yargılamasının devam ettiğini, bu süre içerisinde işleri ve mesaisi ile ilgilenemediği için maddi zarara da uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; yayınların kamuoyunu yakından ilgilendirdiğini, ifade ve basın özgürlüğü kapsamında olduğunu, dava konusu yayınlardan sonra haberde geçen dava dışı ...'ün istifa ettiğini, bunun da yayınların kurgu ya da gerçek dışı olmadığını kanıtladığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yayınlar yönünden davalı ... hakkında hakaret, iftira, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçlarından verilen beraat kararının kesinleştiği, dava konusu yayınların basın ve ifade özgürlüğü sınırları içerisinde yer aldığı, kişilik haklarına saldırı bulunmadığı ayrıca maddi zararın da ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; gerçek dışı yayınların müvekkilinin saygınlığına gölge düşürdüğünü, karalama kampanyası niteliğinde olduğunu, somut olgu isnadında bulunulduğunu, yayına konu ifadelerin iddia kapsamında olduğuna dair bir söz ve ibareye yer verilmediğini, müvekkilinin yayınlarda belirtilen siyasi partiden aday olmak şeklinde bir girişiminin olmadığını, yayınların müvekkilinin kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini, dava dışı Emo Optik'in zarar gören imajı, erişimin engellenmesi başvurusu için yapılan giderler değerlendirildiğinde maddi zararın ispatlandığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yayın ve röportajın yayınlanma tarihi itibariyle güncel olduğu, yayınlanmasında kamu yararı bulunduğu, düşünce açıklaması ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte kabul edilemeyeceği, maddi ve manevi tazminat koşullarının oluşmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; gerçek dışı haberin müvekkilinin saygınlığına gölge düşürdüğünü, karalama kampanyası niteliğinde olduğunu, haberde somut olgu isnadında bulunulduğunu, yayına konu ifadelerin iddia kapsamında olduğuna dair bir söz ve ibareye yer verilmediğini, müvekkilinin yayınlarda adı geçen siyasi partiden aday olmak şeklinde bir girişiminin olmadığını, yayınların müvekkilinin kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini, Emo Optik'in zarar gören imajı, erişimin engellenmesi başvurusu için yapılan giderler değerlendirildiğinde maddi zararın ispatlandığını verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; Halkçı TV internet sitesinde 11.09.2014 tarihinde yapılan yayın ve 17.09.2014 tarihinde yayınlanan video haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; Halkçı TV internet sitesinde 11.09.2014 tarihinde yapılan yayın ve 17.09.2014 tarihinde yayınlanan video haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 26 ve 28 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 49 ve 58 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 24 ve 25 inci maddeleri, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 ve 3 üncü maddeleri, 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi Ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 10 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu internet haberi ve video haberin yayınlandığı tarihlerde güncel olduğunun, o anda var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından basının sorumlu tutulamayacağının, yayınların toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığının, özle biçim arasındaki dengenin korunduğunun, ifade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğunun, sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olmasının gözetilmesi gerektiğinin; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğunun, yayınların basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiğinin; dava konusu yayınlarda geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının anlaşılmasına göre temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14941, Karar No: 2020/11875, Tarih: 28.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/14941 E.  ,  2020/11875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Erteli ilamın aynen infazı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin 10.03.2011 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının 11.03.2013 tarihinde kesinleştiği, hükümlünün deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle, TCK'nin 51/7. maddesi gereği dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 20.04.2017 tarihli hükmün 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, dosyanın itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1559, Karar No: 2018/5434, Tarih: 29.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/1559 E.  ,  2018/5434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu cirantanın, yasal sürede icra mahkemesine başvurarak takip dayanağı bononun keşide tarihi itibariyle, düzenleyen borçlu şirketin çift imza ile temsil olunduğunu, bono üzerinde ise tek imza bulunduğunu ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece, davanın kabulü ile takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 677. maddesi hükmü gereğince; “Bir poliçe, poliçe ile borçlanmaya ehil olmayan kişilerin imzasını, sahte imzaları, hayali kişilerin imzalarını veya imzalayan ya da adlarına imzalanmış olan kişileri herhangi bir sebeple bağlamayan imzaları içerirse, diğer imzaların geçerliliği bundan etkilenmez.”

Anılan hükme göre, ticari senetteki geçersiz imza sadece ilgilisi tarafından ileri sürülmesi halinde onun yönünden hükümsüzlük sonucu doğurur. Senetteki her imza, diğerlerinden bağımsız olarak sadece imza sahibini bağlar. İmzaların bağımsızlığı ilkesi, poliçeye atılı her geçerli imzanın (keşidecinin, cirantanın, avalistin, kabul eden muhatabın imzası gibi) sahibini bağladığını, geçersiz imzaların sahiplerinin sorumlu tutulmamasına rağmen poliçenin geçerliliğini ortadan kaldırmadığını ifade eder. Geçerli imzaların sahipleri, başkasının imzasının geçersiz olduğunu ileri sürerek kambiyo sorumluluğundan kurtulamazlar. Geçersiz bir imza, ciro zincirini de koparmaz.

Poliçeler bakımından getirilmiş olan bu ilke, 6102 sayılı TTK'nun 778/2-d maddesi yollamasıyla bonolar hakkında da uygulanır.

Bononun keşide tarihi itibariyle senedi düzenleyen borçlu şirketin çift imza ile temsil olunduğu, takip dayanağı bono üzerinde tek imza bulunduğuna ilişkin iddia, İİK'nun 169. ve 169a maddeleri kapsamında borca itiraz niteliğindedir.

Somut olayda, muteriz borçlu ..., dayanak bonoda ciranta konumunda olup, bu hususu belirterek senedin geçersizliğini ileri süremez.

O halde, mahkemece, borçlunun borca itirazının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile takibin iptali yönünde hüküm isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/36426, Karar No: 2024/18859, Tarih: 19.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/36426 E.  ,  2024/18859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/586 E., 2021/591 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/279 E., 2020/65 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usûli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1 inci maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle tebliğnameye uygun olarak hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.