muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13458, Karar No: 2015/31201, Tarih: 04.11.2015

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda bir kısmı elle, bir kısmı da bilgisayar kayıtlarına göre düzenlenmiş saat içeren puantaj kayıtları sunulmuştur. Hükme dayanak bilirkişi raporunda tüm çalışma dönemi için tanık beyanları ve puantaj kayıtları birlikte değerlendirilerek fazla mesai ücret alacağı hesaplanmıştır.

Kayıtların olduğu dönemler için tanık beyanlarına göre hesaplama yapılması yerinde değildir.

Mahkemece yapılacak iş, kayıtların olduğu dönemlerde sadece kayda itibar edilerek, kayıt olmayan dönemlere ilişkin ise şimdiki gibi sonuca gitmektir.

Bilirkişiden kayıtlardaki dönem ile kayıt dışı dönemleri ayrı ayrı gösteren ek rapor alınıp, kayıtlı dönemlerde fazla mesai çıkar ise kayıtlı dönemdeki fazla mesai hesabında takdiri indirim yapmadan, kayıt dışı dönem için ise takdiri indirim yapılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş, kayıtların olduğu dönemlerde sadece kayda itibar edilerek, kayıt olmayan dönemlere ilişkin ise şimdiki gibi sonuca gitmektir.

Bilirkişiden kayıtlardaki dönem ile kayıt dışı dönemleri ayrı ayrı gösteren ek rapor alınıp, kayıtlı dönemlerde fazla mesai çıkar ise kayıtlı dönemdeki fazla mesai hesabında takdiri indirim yapmadan, kayıt dışı dönem için ise takdiri indirim yapılarak sonuca gidilmelidir.

3-Davacı 2013 yılı Ekim ayından 14 günlük çalışması karşılığı ücretin ödenmediğini ileri sürerek maaş alacağı talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, banka ekstresinde 2013 yılı Ekim ayı için ücret adı altında ödenen 1.184,19 TL nedeniyle davacının 2013 yılı Ekim ayı ücretinin ödendiği sonucuna varmış ise de, Ekim ayında yatırılan 1.184,19 TL Eylül ayına ilişkin bordrodaki bir aylık ücret olup, dosyada 2013 yılı Ekim ayı 14 günlük çalışmaya ilişkin davacı işçinin ücret alacağının 401,49 TL olduğunu gösteren bordronun karşılığının bankaya yatırıldığına veya başka türlü ödendiğine dair belge bulunmaması karşısında davacının 2013 yılı Ekim ayına ilişkin 14 günlük ücretinin karşılığı olan 401,49 TL nin hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçeyle reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20882, Karar No: 2025/6267, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/20882 E.  ,  2025/6267 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1195 E., 2022/684 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/382 E., 2021/258 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24941, Karar No: 2014/15698, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24941 E.  ,  2014/15698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kocaeli 1. İş Mahkemesi

Tarihi :05.11.2013

No :2013/382-2013/455

Dava,Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda; 11.12.2012 – 13.12.2012 tarihleri arasında yurtiçinde 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılık kayıt ve tescili bulunan davacının, 31.12.2012 günlü borçlanma başvurusu ve 24.04.2013 günlü ödemeyle 'da geçen 10.09.1986 – 02.01.2005 tarihleri arasında ev hanımlığı ve 03.01.2005 – 04.07.2006 tarihleri arasında çalışma olmak üzere 5450 günlük yurtdışı süresini borçlandığı anlaşılmaktadır. Davacının 13.05.2013 tarihli yaşlılık aylığı tahsis talebi üzerine 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesi uyarınca yurtiçi sigorta başlangıcı olan 11.12.2012 tarihinden geriye doğru borçlanılan süre kadar gidilerek sigorta başlangıcının 21.10.1997 tarihi olarak belirlendiğinin ve buna göre yaşlılık aylığı şartlarının değerlendirildiğinin 17.05.2013 tarihli tahsise cevap yazısından anlaşılması karşısında; davacının, Sigorta Rejimine giriş tarihi olan 03.01.2005 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine ilişkin eldeki davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı belirgin olduğu halde; eksik inceleme ve yanılgılı

değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14868, Karar No: 2016/792, Tarih: 25.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14868 E.  ,  2016/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm Cumhuriyet savcısı ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

... ilçesi konaklı kasabasında PVC çelik kapı üzerine işyeri olan sanık ...’nın, ...ilçesinde faaliyet gösteren ...Sanayi turizm limited şirketinin işletmecisi olan ve plastik doğrama işi yapan katılan ...’dan almış olduğu PVC malzemesi karşılığında herhangi bir ciro işlemi yapmadan verdiği çekin, bankaya ibrazında çalıntı olduğunun anlaşıldığı olayda;

Dairemizin 17.11.2014 tarihli bozma ilamında, sanığın savunmaları doğrultusunda, ... ve ...’ın açık kimlik ve adres bilgileri araştırılıp, aralarında ticari ilişki bulunup bulunmadığının tespit edilmesi ile bu kişilerin bulunması halinde beyanlarına başvurulmasının istenildiği, mahkemece yapılan araştırmada ...’ın ölmesi ve mirasçılarının sanıkla murisleri arasında ticari alışveriş bulunup bulunmadığını bilmediklerini belirtmeleri ile ...’ın açık kimlik ve adres bilgilerine ulaşılamaması ve sanığın bu kişilerle olan ticaretine ilişkin delil sunamaması ile aşamalardaki tüm beyanlarının birbiriyle çelişkili olması yanı sıra, katılan ve sanık arasında açık hesap olduğu sabit ise de, tanık ...’ın beyanlarında, sanığın en son olarak mal almak istediğinde önceki borçlarını kapatmadıkça bu şekilde bir ticari ilişkiye giremeyeceklerini belirtmesi üzerine, gerek önceki borçları için gerekse de ticari alışveriş sırasında aldığı mallar gerekse de çek miktarının borçlarından fazla olması nedeniyle daha sonraki tarihlerde aldığı malların verilmesinin bu çekten kaynaklandığını belirtmesi karşısında; önceden doğan borca karşılık verilen sahte çek dolayısıyla dolandırıcılık suçu oluşmayacak ise de, bu çeke istinaden önceki borç dışında gerek ticari alışveriş sırasında gerek sonrasında malzeme verilmiş olması halinde, menfaatin hileli hareket sonucu elde edildiği kabul edileceğinden suçun yasal unsurlarının oluşacağı, bu kapsamda; katılana ait şirketten, sanık ile aralarındaki açık hesaba ilişkin ticari defter ve muhasebe kayıtlarıyla tüm belgelerin istenilip, denetime elverişli olacak şekilde dosya arasına konulmasından sonra, çekin hangi tarihte verildiği, bu tarih itibariyle sanığın önceki borç miktarının ne kadar olduğu, borcun daha az olduğunun tespiti halinde, çekin ticari alışveriş sırasında malzemeleri alabilmek amacıyla verildiğinin kabul edilmesi gerekeceği de göz önünde bulundurularak, sanığın hukuki durumunun buna göre tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesine istinaden halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4382, Karar No: 2021/378, Tarih: 27.01.2021

**14. Hukuk Dairesi         2020/4382 E.  ,  2021/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05/10/2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/01/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili ve bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 10 parsel sayılı taşınmazın rızaen taksimi hususunda tarafların anlaşamadıklarını belirterek ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar, satış yerine aynen taksim istediklerini dile getirmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili ve bir kısım davalılar temyiz etmişlerdir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

492 sayılı Harçlar Kanununun eki Tarifenin "Karar ve İlam Harcı" başlığı altında düzenlenen 1. maddesinin (c) fıkrası uyarınca bir gayrimenkulün hissedarlar arasında satış suretiyle şuyuun izalesine dair hükümlerde gayrimenkulün satış bedeli üzerinden binde 11,38 oranında, menkul niteliğindeki mallar üzerindeki paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde ise 2. maddesinin (a) fıkrası hükmü uyarınca maktu harç ile yetinilmesi gerekir

Somut olaya gelince, harcın binde 11,38 oranında taraflardan tahsil edileceği kararda gösterilmeksizin harcın binde 9,9 oranında taraflardan tahsil edileceğinin kararda gösterilmiş olması doğru görülmemiş ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7.maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Somut olaya gelince, harcın binde 11,38 oranında taraflardan tahsil edileceği kararda gösterilmeksizin harcın binde 9,9 oranında taraflardan tahsil edileceğinin kararda gösterilmiş olması doğru görülmemiş ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7.maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar ve bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile; hüküm sonucunun 5.bendinde yer alan "% 9,9 (binde dokuz nokta dokuz) oranındaki karar ve ilam harcından alınması gerekli 27,70 TL peşin alınan 21,15 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,55 TL harcın taraflardan hisseleri oranında tahsil edilerek hazineye gelir kaydına," kelimelerinin hükümden çıkarılmasına yerine "binde 11,38 oranında harcın taraflardan tapu kaydı ve mirasçılık belgesindeki hisseleri oranında tahsili ile Hazineye gelir kaydına, peşin alınan harcın mahsubuna" kelimelerinin eklenmesine, hükmün 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, 27.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.Başkan