muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9849, Karar No: 2022/9560, Tarih: 26.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9849 E.  ,  2022/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede, sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işlemediği, Ödemiş Devlet Hastanesinin 12.01.2015 tarihli ve 197 sayılı yazısı ile sanığın idrar tahlil sonucunun THC pozitif tespit edildiğinin bildirilmesi üzerine denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyetinin bulunup bulunmadığına ilişkin araştırma yapılması ve ısrar koşulunun oluşmadığı yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde ve UYAP sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kiraz Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının, sanığa tebliğ edilmekle birlikte kesinleşmesi beklenmeden infazı için 08.12.2014 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11946, Karar No: 2021/16900, Tarih: 23.12.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/11946 E.  ,  2021/16900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı Kurumda 15.03.2000-01.01.2013 tarihleri arasında evrak getirip götürme, bahçıvanlık, kar temizleme, kalorifer yakma, kaymakamlık konutunu temizleme gibi bir çok işte tam zamanlı çalıştığını, iş akdinin haklı neden olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı taraf davaya cevap vermemiş, yargılama sırasındaki beyanlarında davacının iş ilişkisinin olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı ile davalı kurum arasında gerçekleşmiş bir iş ilişkisinin olmadığı, davacının çalışmalarının karşılığında davalı Kurumun bünyesinde bulunan vakıftan yardım aldığı ve bu yardımlar karşılığında davalı Kurumda bir takım işler yaptığı, kurumda bir kişiye ya da yere bağlı olarak çalışmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekilince temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 2016/16822 esas ve 2019/14371 karar sayılı ilamı ile “davacı, davalı kurumda 15.03.2000-01.01.2013 tarihleri arasında evrak getirip götürme, bahçıvanlık, kar temizleme, kalorifer yakma, kaymakamlık konutunu temizleme gibi bir çok işte tam zamanlı çalıştığını iddia etmiştir. Çalışma olgusunu ispat işçiye aittir. Mahkeme huzurunda dinlenen davacı ve davalı tanıklarından davacıyla aynı yerde çalışanların somut ve görgüye dayalı beyanları dikkate alındığında davacı ve davalı kurum arasında iş ilişkisinin kurulduğu sabittir” gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.

Mahkeme tarafından bozma ilamına uyulmuş olduğu belirtilerek yapılan yargılama sonucunda alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının gerçek işvereninin belirlenmesi hususunda uyuşmazlık mevcuttur.

Mahkeme tarafından bozma ilamına uyulmuş olduğu belirtilerek yapılan yargılama sonucunda alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının gerçek işvereninin belirlenmesi hususunda uyuşmazlık mevcuttur.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04/02/1959 gün ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, 09/05/1960 gün ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karara Mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtayın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince verilen 27.06.2019 tarihli, 2016/16822 esas ve 2019/14371 karar sayılı ilamda; her ne kadar davacı ve davalı Kurum arasında iş ilişkisinin kurulduğunun sabit olduğu gerekçesi ile bozma kararı verilmiş ise de, dosya kapsamında anlatımlarının görgüye dayalı bulunduğu anlaşılan davacı tanıkları ...,... Çankaya ile Mahkemece dinlenen ..., ..., ...İşçi isimli tanıkların beyanlarından; davacı işçiye ... nezdinde zaman zaman asli çalışanlara yardımcı olması kapsamında bazı işler yaptırılmış ise de, davacının esas olarak fiilen Sarıkamış Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına bağlı biçimde çalıştığı anlaşılmaktadır. Tarafların beyanları ile dosya kapsamında yer alan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; davacının Sarıkamış Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfından parasal yardım aldığı, karşılığında temizlik, kalorifer yakımı, evrak getirip götürme gibi bir kısım işler yaptığı, yapılan çalışmaların iş görme ve bağımlılık unsurlarını içerdiği görülmektedir. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu 1. maddesi uyarınca; vakfın anılan yardımının sosyal amaçlı ve karşılıksız olması gerekirken somut olayda davacının bu ödeme karşılığında çeşitli işlerde çalışmaya, hizmet görmeye sevk edilmesi söz konusudur. Bu nedenle ödemenin sosyal yardım niteliği ortadan kalkmakta, davacının çalışmalarının karşılığını, yani ücreti oluşturmaktadır. Bu anlamda gerçek işveren Sarıkamış Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı olup, Mahkemece önceki maddi hataya dayalı bozma ilamına uyularak verilen karar isabetsiz bulunmaktadır.

Her ne kadar, dava dilekçesinde davalı olarak tüzel kişiliği, yani taraf ehliyeti bulunmayan ... gösterilmek suretiyle husumet hatalı tevcih edilmiş ise de, bunun ilçelerde Kaymakamın aynı zamanda sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının mütevelli heyeti başkanı olmasından kaynaklandığı kanaati hasıl olmaktadır. Ne var ki, somut uyuşmazlıkta dava doğru hasıma yöneltilmemişse de, yargılamanın devamı esnasında dava dışı Sarıkamış Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı vekili tarafından dosyaya vekalet ibraz edilerek davanın takip edildiği, yani esasen husumetin yöneltilmesi gereken davacının gerçek işvereninin davadan haberdar olarak davaya dahil olduğu, savunmalarını sunduğu, bu duruma yönelik davacı tarafça da herhangi bir itirazda bulunulmadığı, buna göre ise taraf teşkiline yönelik eksikliğin sonradan giderilmiş olduğunun kabul edilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, karar başlığında tüzel kişiliği bulunmayan ... yerine, gerçek işveren olduğu anlaşılan Sarıkamış Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı’nın gösterilmemesi hatalı olmuştur.

3-Davacının hizmet süresinin belirlenmesi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının Sosyal Güvenlik Kurumundan gönderilen hizmet döküm kayıtlarına göre 22.10.2011 ile 31.10.2011 tarihleri arasında ... sicil numaralı ... Yapı Malzemeleri Limited Şirketi, 04.12.2011 ile 30.12.2011 tarihleri arasında ... sicil numaralı Sarıkamış Belediye Başkanlığı ve 15.09.2012 ile 31.05.2013 tarihleri arasında ise ... sicil numaralı ... Köylere Hizmet Götürme Birliği nezdinde çalışmalarının geçtiği anlaşılmaktadır. Buna göre, davacının hizmet kaydında farklı işverenler nezdinde geçtiği görülen çalışmalarının dava konusu alacakların hesaplanmasına ilişkin hizmet süresinin belirlenmesinde dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacının yıllık izin ücreti alacağı bakımından taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliğini ortadan kaldırır.

4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir.

4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı defi de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı def'inde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilince davacının davalı işyerinde 15.03.2000 - 01.01.2013 tarihleri arasında 12 yıl 9 ay 21 gün süre ile çalışmış olduğu ve çalışma süresi boyunca hiç yıllık izin kullanmadığı iddia edilmiştir. Mahkeme tarafından, davacının 12 tam yıl hizmeti nedeniyle 210 gün ücretli izne hak kazandığı kabul edilerek yıllık izin ücreti hüküm altına alınmıştır.

Davacı tarafın 14.12.2020 tarihinde harçlandırarak dosyaya sunduğu ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği konusunda Mahkemece 02.03.2021 tarihinde ara karar kurulmuş olduğu ve bu karar doğrultusunda UYAP sisteminde 04.03.2021 tarihli tebligat zarfının hazırlanmış olduğu görülmekle birlikte, ıslah dilekçesinin davalıya tebliğe çıkartılıp çıkartılmadığı hususunda dosya kapsamı ve UYAP sistemi üzerinden bir bulguya rastlanılamadığı, buna karşın davalı vekili tarafından 06.03.2021 tarihinde UYAP sistemi üzerinden gönderilen dilekçeyle ıslaha karşı zamanaşımı def’inde bulunulmuş olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliğ edildiğine dair bir kayıt bulunmamakta ise de Mahkemenin bu husustaki ara kararının 02.03.2021 tarihli olduğu gözetildiğinde davalı vekili tarafından ileri sürülen zamanaşımı savunmasının süresinde olduğu, buna göre ise iş akdinin fesih tarihine göre yıllık izin ücret alacağının tabi olduğu 5 yıllık zamanaşımı süresi dolmuş olmakla, dava dilekçesi ile istenen tutar hariç olmak üzere yıllık izin ücret alacağının ıslah tarihi itibariyle zamanaşımına uğramış bulunduğu anlaşılmakla, hatalı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde verilen karar isabetsiz bulunup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8548, Karar No: 2016/11567, Tarih: 19.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/8548 E.  ,  2016/11567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 23.07.2013 ile 02.11.2015 tarihleri arasında, en son muhasebe müdürü olarak çalıştırılan müvekkilinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesine aykırı olarak fesih bildirimini açık ve kesin belirtilmeyecek şekilde ve de geçersiz sebep ile yapılan feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine ve de boşta geçen süre ile sekiz aya kadar işe almama tazminatlarının hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 24.07.2013 tarihinde muhasebe müdürü olarak müvekkili nezdinde ve Hipodrom müdürlüğü bünyesinde çalıştırılmaya başlayan davacının, çalışmalarının yeterli verim alınamaması, verilen görev gereğince yerine getirilmemesi, istenilen performansı gösterememesi, kulüp yönetim kurulunun kararı ile hakları da ödenmek suretiyle yapılan feshin geçerli olması sebebiyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fesihte son çare ilkesine riayet edilmediği, açık ve kesin sebebi bildirilmeyerek yapılan feshin geçersiz olduğu gerekçesi ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fesihte son çare ilkesine riayet edilmediği, açık ve kesin sebebi bildirilmeyerek yapılan feshin geçersiz olduğu gerekçesi ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

Somut olayda, davacı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Yüksek Komiserler Kurulunun 10.07.2013 tarih ve 2106 sayılı yazısı doğrultusunda; Türkiye Jokey Kulübü Ankara Merkez Kadrosu bünyesinde ihdas edilen "Muhasebe Müdürü" kadrosuna, Yüksek Komiserler Kurulu emrinde Muhasebe Yetkilisi olarak görev yapmak üzere atanmıştır. Atandığı 24.07.2013 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği 02.11.2015 tarihine kadar muhasebe yetkilisi olarak görev yapan davacının iş sözleşmesi, 28.10.2015 tarihli bakanlık komiserler kurulu yazısı ve davalı işveren Yönetim Kurulu kararı ile feshedilmiştir. Feshe dayanak olarak gösterilen Bakanlık komiserler kurulu talep yazısı incelendiğinde, "Sayıştay Başkanlığı tarafından yapılan denetim sonucunda hazırlanan" 2014 yılı Sayıştay Denetim Raporunda; 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunun 62. maddesinde, muhasebe yetkilisi görevini yürütmek üzere atanacakların, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 48. maddesinde belirtilen şartları taşıması yanında, kamu idarelerinde muhasebe hizmetlerinde en az dört yıl çalışmış olmak şartıyla bu idarelerde muhasebe yetkili yardımcısı veya eşiti görevlerde bulunması, muhasebe yetkilisi sertifikası almış bulunması gerekeceğinin ifade edildiği, bu sebeple özel hesabın muhasebe hizmetlerinin kamu görevlileri eliyle yürütülmesinin uygun olacağının belirtildiği, bunun üzerine davacının kadrosunun iptali talep edilerek sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Bu halde, Sayıştay raporunda belirtilen niteliklere göre muhasebe yetkilisi sıfatı ile özel hesabın muhasebe işlemlerini yürütümeyeceği anlaşılan davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı tespitiyle davanın reddi gerekirken kabulü hatalı olmuş ve mahkemenin işe iade kararı yerinde görülmemiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 80,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 80,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 19.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9261, Karar No: 2015/995, Tarih: 02.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/9261 E.  ,  2015/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.08.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, geçit hakkı talebine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda; davacının 189 parsel sayılı taşınmazının kuzey ve batıdan kadastral yola cepheli olması nedeniyle gerçekte geçit ihtiyacı mevcut değildir. Kuzeydeki 193 ve 1097 parsel sayılı taşınmazlar ile doğudaki 190 parsel sayılı taşınmaz arasından geçen kadastral yoldan ulaşımını sağlayabilir. Ancak dosya içerisindeki 20.01.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği üzere kuzeye doğru olan kısımda komşu 190 parsel sayılı taşınmazın alt köşe kıvrımında yolun genişliğinin 1,43 m olduğu, buradan vasıtanın geçemeyeceği belirtildiğinden davacı taşınmazının nispi geçit ihtiyacının bulunduğu kabul edilerek HMK'nın 124. maddesi hükmü gözetilerek 190 parsel sayılı taşınmazın malikleri davaya dahil edilerek mevcut yolun bu kesimde ihtiyacı karşılayacak şekilde geçit kurulmak üzere davacının talebinin karşılanması gerekirken mahkemece davacıya ait 189 parsel nolu taşınmazın ana yola bağlantısının olmadığı gerekçesiyle davacının taşınmazının mutlak geçit ihtiyacı bulunduğunun kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan 193 parsel sayılı taşınmaz malikleri de davalı olarak gösterilmiş, bu parsel hakkındaki dava reddedildiğinden davada kendisini vekille temsil ettiren 193 parsel sayılı taşınmaz malikleri yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/11542, Karar No: 2019/6033, Tarih: 02.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/11542 E.  ,  2019/6033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Karar sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olmasına göre bu isteme hasren yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu bakımından yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçu bakımından yapılan incelemede;

Duruşmada alınan ifadesinde sanıktan şikayetçi olan, vekili ile de davayı takip edip sanığın cezalandırılması talebinde bulunan şikayetçi ... vekili aracılığı ile hükmü temyiz etmiş olmakla katılma iradesini açıklamış sayılacağından, CMK.nın 237/2. maddesi uyarınca ...'un davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede,

İstanbul Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü tarafından hazırlanan 07.12.2012 günlü raporda muayene sırasında sağ ayakta yürürken boşa basma, sağ alt bacak yan kısımda ve ayak tabanında duyu kaybı tarif ettiği belirlenerek müştekinin 18 ay sonra organlarından birinin fonksiyonlarının sürekli azalması yönünden kontrolü gerektiği bildirilmiş olmasına rağmen, bu hususta ek rapor alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.