muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13284, Karar No: 2012/1573, Tarih: 07.02.2012

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekili ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.2.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile ... plakalı ticari minibüs aylık 1.850 yolcu ücreti karşılığı bedelle davalıya kiralanmış, sözleşmenin özel şartlar bölümü 3. maddesinde yolcu ücretlerine zam geldiğinde aylık kira bedelinin zamlanan miktar üzerinden hesap edileceği, 6 maddesinde aracın çalıştırılmasından dolayı cezaların, şoför vb. elemanların ücret ve sigorta bedellerinin, yakıt ve onarım giderlerinin, vasıtanın çalıştırılması ile ilgili her türlü masraf ve giderlerin tamamı ile, 7. maddesinde de maliye, belediye ve minibüsçüler odası aidatlarının kiracıya ait olacağı kararlaştırılmıştır. Serbest irade ile konulan bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı ... 6.İcra Müdürlüğü’nün 2009 / 7580 sayılı icra dosyası ile 15.6.2009 tarihinde başlattığı icra takibi ile Ekim 2008 ayı kirası ile 2.600 TL ile trafik cezaları ve motorlu taşıtlar vergisi 3.210 TL’nin faizleri ile tahsilini talep etmiş, davalının takibe yasal süresi içinde itiraz etmesi üzerine açılan davada da itirazın iptali ile birlikte sözleşme gereği davalının yükümlülüğünde olmasına karşın kendisi tarafından ödenen minibüsçüler odası aidatı, belediye ruhsat harcı, araca ait motorlu taşıtlar vergisi ve trafik cezaları toplamı 2.212.81 TL’nin de davalıdan tahsilini istemiştir. Görüldüğü üzere kira sözleşmesi ile davalı, kira parası dışında yapılacak işin gereği çok sayıda ödeme kaleminden sorumlu tutulmuş ve bu kalemler gerek icra takibi ile gerek dava ile dava konusu edilmiştir. Yargılama sırasında kiracılık sürecinde, davacının, davalının ve üçüncü şahısların yapmış olduğu ödemelere

ilişkin belgeler dosyaya sunulmuş ise de, 31.10.2008 tarihinde feshedildiği uyuşmazlık konusu olmayan sözleşme sürecinde davalının sorumluluğunu gerektiren ödeme kalemlerine ilişkin sunulan çok sayıda belge üzerinde inceleme yapılması hesap uzmanlığı gerektirdiğinden mahkemece bu hususta konusunun uzmanı bir bilirkişiden rapor alınarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Her iki taraf vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda 2 No'lu bentte yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14038, Karar No: 2012/44479, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/14038 E.  ,  2012/44479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak sanık hakkında, TCK'nun 53. maddesinin infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK'nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı "kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma" nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi,kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılanın kullandığı hareket halindeki kamyonun durdurularak üzerindeki samana alıcı olunması, sanık ile katılan arasında alım - satım hususunda pazarlık yapılıp sözlü anlaşmaya varılması, kamyonun kantarda tarttırılıp, boş bir arazide beklemekte olan başka bir kamyona belli miktardaki samanın aktarılmasından sonra, paranın ikinci tartımda kantarda verileceğinin belirtilmesi ve katılanın yeniden kantara gitmesinin sağlanıp başlangıçta var olan suç kastı gereği para verilmeden ortadan kaybolunması şeklinde gerçekleşen eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanık ...'ın cezanın haksız olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27900, Karar No: 2024/6044, Tarih: 07.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/27900 E.  ,  2024/6044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1287 E. , 2016/536 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanunun 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında; hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 4 ay 11 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; suç işleme kastı bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken teşditli ceza belirlendiğine, bilirkişi tayin edilerek yazıların haber niteliği taşıyıp taşımadığının tespit edilmediğine, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın; sahibi olduğu medya grubuna bağlı web sitelerinde katılanlar hakkında hakaret içerikli haberler yaptığından bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; şikayet dilekçesi, yapılan haberlere ilişkin internet çıktıları ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin ..., şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ıncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve Mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı ... ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme ... bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, suç tarihinden önce ulusal basında yer alan haberler ve adli kayıtlar da dikkate alındığında somut olayda; sanığın gazetedeki yazılarında yer alan sözlerinin katılanların şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, haber ve eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşüncenin, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Yerel Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE

07.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12103, Karar No: 2015/13058, Tarih: 07.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/12103 E.  ,  2015/13058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/12/2014

NUMARASI : 2013/553-2014/757

Taraflar arasında görülen davada ..... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2014 tarih ve 2013/553-2014/757 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı S.. Y.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalılardan İ.. T..'nun teminat olarak verilen adi senet niteliğindeki belgeyi kambiyo senedi haline getirerek diğer davalı S.. Y..'e ciro yoluyla devrettiğini, davalı S.. Y.. tarafından müvekkili aleyhine Ödemiş 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013/3341 E. sayılı icra dosyası ile icra takibi başlatıldığını, müvekkilinin bu senetten dolayı davalı İ.. T..'ya hiçbir borcunun bulunmadığını, takip dayanağı olan senedin 01.07.2007 tarihli taraflar arasında imzalanan protokol gereğince teminat olarak davalı İ.. T..'ya verilmiş olduğunu, protokol gereğince davalı İ.. T..'nun müvekkilinin sahip olduğu Özel Efe Elit Dershanesi'ne %15 oranında gayriresmi ortak olduğunu ve 30.000,00 TL ödeme yaptığını, davalı İ.. T..'nun protokol gereğince kendisine teminat olarak verilen adi senet niteliğindeki, tanzim tarihi ve vade tarihi olmayan borçlu yerinde de müvekkilinin isminin yazılı olmadığı adi senedi, senedin boş kısımlarını doldurmak suretiyle kambiyo senedi haline getirdiğini, ileri sürerek Ödemiş 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013/3341 E. sayılı dava dosyası ile davalılara borçlu olmadığının tespitine, takibin durdurulmasına ve davalıların asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. Y.. vekili; müvekkilinin dava konusu senedi hamilden ciro yoluyla teslim aldığını, keşide ve hamil arasındaki hukuki ilişkiyi bilmediği gibi bu hususu araştırma yükümlülüğünün bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiş, ayrıca müvekkili lehine dava konusu alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı İ.. T.. vekili; davacının dava dilekçesindeki iddialarını ancak yazılı delille ispat etmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiş, ayrıca müvekkili lehine dava konusu alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı İ.. T.. vekili; davacının dava dilekçesindeki iddialarını ancak yazılı delille ispat etmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiş, ayrıca müvekkili lehine dava konusu alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 01.07.2007 tarihli protokolde dava konusu senedin teminat olarak verildiği konusunda herhangi bir ibarenin bulunmadığı, senedin teminat senedi olduğu konusunda yazılı belge bulunmadığı, senedin boş olarak sadece imza ile düzenlenebileceğinden senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğu ve teminat senedi olduğu iddialarının ancak yazılı delille ispat edilebileceği, davalıların da senedin teminat senedi olmadığı konusunda yemin ettikleri, davalıların zarara uğramadığı ve davalılar yönünden tazminat koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı S.. Y.. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı S.. Y.. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- İİK'nın 72/4 maddesi gereğince, davacının talebi üzerine icra veznesine giren paranın alacaklıya ödenmesi tedbiren durdurulmuş olup, davacı dava sonunda haksız çıktığından davalı yararına %20'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesi gerektiği halde bu konudaki talebin reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın davalı S.. Y.. yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı S.. Y.. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı S.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, temyiz harcı davacıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3587, Karar No: 2013/7844, Tarih: 12.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3587 E.  ,  2013/7844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 09/11/2012 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu .... Köyü, 157 ada 2 parsel sayılı 303,26 m2 yüzölçümlü taşınmazın, kadastro çalışmaları sonucu davalı adına tesbit edildiğini, buna karşın taşınmazın öncesinin taşlık, kayalık, çalılık ve makiliklerle kaplı olup Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ve zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını ileri sürerek davalı adına yapılan tesbitin iptali ile dava konusu taşınmazın Hazine adına tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, dava konusu 157 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile taşınmazın taşlık ve çalılık vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun ile eklenen geçici 8. madde gereği yapılan kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, 1956 tapulama çalışmaları yapılmış ve dava konusu taşınmaz tespit harici bırakılmıştır. 25.12.1975 tarihinde ilân edilen; 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde çalışmaları ve 1986 yılında yapılan 6831 sayılı Kanunun değişik 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

Mahkemece; bilirkişi raporlarına göre çekişmeli 157 ada 2 parsel sayılı taşınmazda imar ve ihya çalışması yapılmadığı, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen koşulların oluşmadığından bahisle davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuşsa da yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; dosya içerisinde çekişmeli taşınmaza komşu taşınmazların kadastro tutanak suretleri bulunmamakta ve hükme esas alınan ziraat ve jeolog bilirkişilerce düzenlenen rapor ile keşif sırasında dinlenen mahalli ve tesbit bilirkişileri beyanları birbiri ile çelişmektedir. Keşif sırasında dinlenen bilirkişiler, dava konusu taşınmazın davalının babasının ölümü ile kardeşler arasında yapılan taksim ile davalıya kaldığını, davalıya kalan alanın küçük olması sebebi ile burada tarım yapılmadığını, ancak bu taşınmazla birlikte komşu taşınmazların davalının babası tarafından limon bahçesi olarak kullanıldığını beyan etmişler ve orman ve fen bilirkişilerince düzenlenen raporda; 1987 yılı hava fotoğraflarının değerlendirilmesi ile üretilen 1990 yılı memleket haritasında dava konusu taşınmazın turunçgil simgeli yeşil alanda kaldığı belirtilmiş olup, bu durum da mahalli ve tesbit bilirkişilerinin beyanlarını destekler niteliktedir.