muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4391, Karar No: 2014/7169, Tarih: 01.04.2014

İş Kanunu’nun 25’inci maddesi kapsamında değerlendirilecek ağır sözleri, işçi, işverenin veya vekilinin tahrikleri sonucu söylemesi, geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Yapıcı ve objektif ölçüler içerisinde belirli bir uzmanlık alanı ile ilgili eleştiri ya da işletmedeki bozukluk ya da uygunsuzluklara ilişkin eleştiri söz konusu olduğunda geçerli fesihten bahsedilemez.

Somut olayda, davacının, davalı işyerinde meydan şefi olarak yaklaşık 4-4,5 yıl süreyle çalıştığı anlaşılmıştır.

Davacıya tebliğ edilen fesih bildirimi incelendiğinde, davacının tutum ve davranşılarınıne kronolojik olarak belirtildiği ve son olarak 02.10.2012 tarihinde balayı misafirinin odasına ait çiçeği ve setup malzemelerini (özel misafir malzemeleri) bir başka odaya koyarak aynı odaya süsleme yaparak, yine yapmakla ödevli olduğu meydan şefi görevini yapmamakta ısrar ettiği, yapmaması gereken bir işi de amirlerine danışmadan ve izin almadan yaptığı, böylece alt-üst ilişkilerini bozarak iş akışını ve iş disiplinini bozduğunun tespit edildiğini, savunmasının inandırıcı bulunmadığı belirtilerek sonuçta iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-e-h maddeleri ile İşyeri Personel Yönetmeliğinin 15.3.8 maddesi uyarınca bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedildiğinin bildirildiği görülmüştür.

Davacı işçiye tutum ve davranışlarından 07.04.2012 ve 18.04.2012 tarihlerinde, savunması alındıktan sonra iki kez uyarı cezası verilmiş, davacı bu bildirimleri itirazsız tebliğ almıştır.

Davacıya isnad edilen 02.10.2012 tarihli eylemleri nedeniyle savunması alınmıştır. Savunmasında davacı açıkça "....bende misafir memnuniyeti olarak koydum...." şeklindeki ikrarı dikkate alındığında; davacının tutum ve davranışları ile ast-üst ilişkisinin bozulmasına neden olduğu, otel müşterileri ile yakın ilişki içerisine girdiği, kendi vazifesi olmayan durumlarda amirlerinin bilgi ve talimatı olmaksızın işlem yaparak iş akışını ve iş disiplinini bozacak şekilde hareket ettiği, dinlenen davacı tanıklarından ...'in doğrudan davacının kendisine anlatımına göre beyanda bulunması, ...'ın ise setap (özel hizmet/VIP) hizmetinin HK müdürünün talimatı ile yapıldığını açıkça belirttiği ancak davacının feshe konu işlemi ile ilgili olarak somut beyanının bulunmadığı, ...'in ise bilgisinin duyumlarından ibaret olduğunu belirtmesi ancak davacının da setap hizmeti götürme ve yapma görevi bulunduğuna dair beyanının soyut nitelikte olduğu, ...'ın ise feshe konu eylem ile ilgili beyanda bulunmadığı, davacının sonuçta ihtar aldığı ve itirazsız olarak bu ihtar cezasını tebliğ aldığı deniz kenarındaki şezlongların konumlandırılması ile ilgili olarak beyanda bulunduğu, zaten bu eyleminden dolayı ihtar cezası aldığından davacı tanığının fesih öncesi son eylem ile ilgili beyanının bulunmadığı görülmekle beyanlarına itibar edilmesinin mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.

Hal böyle olunca davalı işveren tarafından sunulan tutanaklar, savunma istemleri, savunmalar ile verilen disiplin cezaları ve bu delil durumunu destekler nitelikte davalı tanık beyanları, özellikle fesihten kısa süre sonra işyerinden ayrıldığı anlaşılan davacının amiri ...'ın tutanak içeriklerini doğrular beyanları birlikte gözetildiğinde; yapılan fesih işleminin 4857 sayılı İş Kanununun 25/2 fıkrası kapsamında haklı neden ağırlığında olmamakla birlikte işveren yönünden iş sözleşmesinin devamının çekilmez hal aldığı, davacının tutum ve davranışlarının işyerinde olumsuzluklara neden olup iş barışını bozucu nitelikte olduğu görülmekle iş akdinin feshinin geçerli nedenle sonlandırılmasına neden olduğundan işe iadesine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Yukarıda açıklanan sebeplerle 4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi gereğince mahkemece verilen kararın bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı hükmün kurulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 25,20 TL başvuru harcından tahsil edilen 21,15 TL'nin mahsubu ile eksik alınan 4,05 TL bakiye harcın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Davalı tarafça yapılan 142,00 TL masrafın davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 01.04.2014 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25825, Karar No: 2013/28452, Tarih: 09.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/25825 E.  ,  2013/28452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09.10.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5183, Karar No: 2010/120, Tarih: 19.01.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/5183 E.  ,  2010/120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...1. Aile Mahkemesi

S.. S.. ile H.. S.. ve F.. Ö.. aralarındaki katkı payı alacağı davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ...1.Aile Mahkemesinden verilen 21.05.2009 gün ve 429/421 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.01.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Avukat Derya Subaşı geldi. Başka kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı S.. S.. vekili, dava konusu 3010 ada 4 parselin evlilik birliği içinde satın alındığını, satış bedelinin tamamını vekil edeninin karşıladığını, ancak davalı eş H.. S.. adına tescil edildiğini, sonradan muvazaalı olarak diğer davalı F.. Ö..’e devredildiğini ileri sürerek tapu kaydının devrine ilişkin tasarrufun iptaline, 20.000 TL’nin davalılardan alınarak vekil edenine verilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı H.. S.. vekili, davanın reddini savunmuş, diğer davalı F.. Ö.. savunma yapmamıştır.

Mahkemece, taşınmazın alımında eşlerin ½ oranında katkılarının bulunduğu gerekçesiyle taşınmazın karar tarihindeki değerinin yarısı olan 17.700 TL nin davalı H.. S..’dan alınarak davacıya verilmesine, diğer isteklerin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tapu kaydının iptali ile tesciline yönelik isteğin reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

Davacı Sultan ile davalılardan Hüseyin 24.4.1996 tarihinde evlenmişler, 10.2.2004 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün kesinleşmesiyle 10.6.2005 tarihinde boşanmışlardır. Taraflar başka mal rejimini seçmediklerinden 1.1.2002 tarihine kadar mal ayrılığı, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar yasal edinilmiş mallara katılma rejimine tabidirler. Dava konusu 3010 ada 4 parsel eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu 30.3.1998 tarihinde satın alınarak davalı Hüseyin adına tescil edildikten sonra 23.10.2001 tarihinde diğer davalı ... adına satış yoluyla tescil edilmiştir. Sözkonusu mal varlığının edinme tarihi itibarıyla uyuşmazlık Borçlar Kanunu genel hükümlerine göre çözüme kavuşturulmalıdır. Buna göre, herkes katkısı oranında taşınmazın dava tarihindeki değeri üzerinden alacak hakkına sahiptir.

Mahkemece alacak davası yönünden yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yetersiz olduğu gibi taşınmazın tasfiye(karar) tarihindeki değerinin esas alınarak hüküm kurulması da doğru değildir. Mahkemece yapılacak iş; temyiz edenin kazanılmış hakları ve davalı Hüseyin’in babası ...’ın katkısıda gözönünde bulundurularak evlenme tarihinden taşınmazın edinildiği tarihe kadar olan zaman dilimindeki eşlerin çalışmalarına ve gelirlerine ilişkin belgeleri dosya arasına getirtip gerekirse bunların Türkçe tercümelerini yaptırmak suretiyle bu süre içindeki toplam gelirlerini belirlemek, bu gelirlerden her birinin kişisel giderleri ile davalı kocanın 743 sayılı TKM.nin 152. maddesi uyarınca aileyi geçindirme yükümlülüğü uyarınca yapması gereken harcamalar çıktıktan sonra yapabilecekleri tasarruf miktarını bulmak, bundan sonra toplam tasarruf miktarı karşısın da eşlerin her birinin tasarruf oranını tespit edip bulunan bu oranı taşınmazın dava tarihindeki değeri ile çarparak her bir eşin katkı payı alacak miktarını saptamaktır. Dairemizin kararlılık kazanmış bu uygulaması ve kanun hükümleri gözardı edilerek mahkemece eksik araştırmaya dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

Tüm bu açıklamalar nedeniyle davacı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün katkı payı alacağına ilişkin bölümünün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 750 TL avukatlık ücretinin davalı H.. S..’dan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 19.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 1999/8347, Karar No: 1999/8758, Tarih: 02.10.1999

8. Hukuk Dairesi 1999/8347 E., 1999/8758 K.

**8. Hukuk Dairesi 1999/8347 E., 1999/8758 K.**

**- GÖREV

- KIYI KENAR ÇİZGİSİNİN BELİRLENMESİ**- 3621 S. KIYI KANUNU [ Madde 9 ]

- 3621 S. KIYI KANUNU [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

(YİBK., 28/11/1997 gün ve 5/3 s.)

Fatma ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair (Marmara Asliye Hukuk Hakimliği)nden verilen 26/12/1996 gün ve 28-143 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

Dava konusu 115 ada 22 parsel numaralı taşınmaz dava dışı ve davacı ile kocası adına kayıtlı 12 parsele uygulanan 1980 tarih 13 nolu tescil tapusunun dava konusu taşınmaz yönünü sahil okuması nedeniyle miktar fazlası olarak Hazine adına yazılmıştır. Taşınmazın kuzeyindeki yoldan sonra Marmara denizi bulunmaktadır. Bu durumda taşınmazın deniz kıyısı ile olan ilişkisi üzerinde durulması, kıyıya elatma olup olmadığı, kıyıdan yer kazanılıp kazanılmadığı ve taşınmaza bitişik olan yol ve yoldan sonra geleni bölümün denizden dolma yerlerden olup olmadığı hususu araştırılmalıdır.

Medeni Kanunun 641. maddesi hükmüne göre kıyılar Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Bu tür yerlerin zamanaşımı ve zilyedlikle kazanılması mümkün değildir. Kıyı denizin uzantısı (ve mütemmim cüzü) olduğuna göre böyle bir yer özel mülkiyet konusu yapılamaz. Bu itibarla öncelikle kıyı alanının, kıyı şeridinin yani denizin uzantısı sayılan ve halkın kullanımına açık olan, nitelik itibariyle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kıyı kenar çizgisi ile sınırlanan alanın tespiti gerekir. Kıyı kenar çizgisi; deniz, tabii ve suni göl ve akarsularda, kıyı çizgisinden sonraki ve kara yönünde su hareketlerinin oluşturduğu kumluk, çakıllık, kayalık, taşlık, sazlık, bataklık ve benzeri alanların doğal sınırını ifade eder. Kıyı kenar çizgisinden kıyı çizgisine kadar olan kısım özel mülkiyete konu olmayan kıyı alanını (kıyı şeridini) oluşturur. Kıyı kenar Çizgisinin tespitinin nasıl yapılacağı, başka bir ifade ile tespitte izlenecek yol Yüksek Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 28/11/1997 gün 1996/5 esas, 1997/3 sayılı kararı ile açıklanmıştır. İçtihadı Birleştirme Kararına göre, kural olarak, mülkiyet hukuku yönünden kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi görevi adli yargıya aittir. Ancak, 3621 sayılı Kıyı Kanununun 9. maddesi uyarınca idare tarafından belirlenmiş ve kesinleşmiş idari işlemle, oluşmuş kıyı kenar çizgisinin bulunup bulunmadığı mahkemece araştırılmalı, kıyı kenar çizgisi ile ilgili idari işlemin usulüne uygun şekilde kesinleşip kesinleşmediği tespit edilmelidir. Kıyı kenar çizgisi taraflara yazılı bildirilmemiş, bu konuda idari yargıya başvurulmamış veya idari yargı tarafından verilip kesinleşmiş bir karar yok ise idarece belirlenen kıyı kenar çizgisinin kesinleştiğinden sözedilemeyeceği düşünülmelidir (HGK. 22/09/1999 gün 1999/7-695-622).

İdare tarafından belirlenmiş ve taraflara yazılı olarak bildirilmiş (tebliğ edilmiş) ve tebliğe rağmen yasal süre içerisinde idari işleme karşı idari yargıya başvurulmaksızın veya idari yargı kararı sonucu kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi varsa kesinleşmiş kıyı haritasının idareden getirtilerek jeolog ve teknik bilirkişi aracılığı ile mahallinde dava konusu yere uygulanarak taşınmazın kıyı haritası kapsamında kalıp kalmadığının tespiti ile durumunun bilirkişiler tarafından kıyı haritası üzerinde ve düzenlenecek krokide açık ve net bir şekilde ve Yargıtay denetimi ile infaza elverişli şekilde gösterilmesinden ibarettir.

İdarece yapılmış kıyı kenar çizgisinin bulunmaması veya kıyı kenar çizgisine ait idari işlemin yukarıda açıklanan nedenlerle kesinleşmemiş olması halinde, 28/11/1997 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı gibi kıyı kenar Çizgisinin mahkemece "3621 sayılı Kanunda öngörüldüğü şekilde (3) kişilik bilirkişi kurulu seçilerek, bu bilirkişiler aracılığı ile usulüne uygun şekilde tespiti gerekir (HGK. 22/09/1999 T. 1999/7-695-622). Bu tespit yapılırken 13:3.1972 tarih ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanan kıyı şeridinin nasıl tespit edileceğine dair kural ve yöntemler ile 17/04/1990 tarih 3621 Sayılı Kıyı Kanununun 4. maddesindeki tanımlar ve 9. maddesi hükmü gözönünde tutulmalıdır.

Açıklandığı şekilde varsa idare tarafından belirlenmiş kıyı kenar çizgisine ait haritanın uygulanması, yoksa bu işlerde uzman olan jeolog bilirkişi aracılığı ile tespit edilecek kıyı kenar çizgisine göre dava konusu taşınmazın niteliği belirlenerek uyuşmazlık hakkında bir karar verilmesi gerekir. Bunlardan zuhul ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 02/10/1999 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3512, Karar No: 2010/6853, Tarih: 11.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3512 E.  ,  2010/6853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanı E.’nin mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak 3206 ada 7 parselde bulunan 1. kat 2 nolu dairesini satış suretiyle davalıya temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal tescil isteğinde bulunmuşlardır. Dava konusu taşınmazın 3. kişiye satılması nedeniyle HUMK’nun 186 ncı maddesi gereğince dava satın alan kişiye karşı yöneltilmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı M. S. yönünden dava atiye terk edildiğinden karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalı C. yönünden diğer davalı ile birlikte hareket edildiği gerekçesiyle davacıların miras payı oranında tapunun iptal ve tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı C. vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 11.6.2010 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edilen vekili Avukat A.A.geldi, davetiye tebliğine rağmen  temyiz eden vekili avukat gelmedi duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden, dava konusu 3206 ada 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan 2 nolu bağımsız bölümün mirasbırakan E.tarafından 40 / 60 payının davalı oğlu M.’a satış suretiyle temlik edildiği bilahare anılan bağımsız bölümün dava açıldıktan sonra C.’e satıldığı, husumetin HUMK’nun 186 ncı maddesi gereğince taşınmazı satın alan C.’e tevcih edildiği görülmektedir.

Davacı, anılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davaya açmıştır.

Mahkemece mirasbırakan tarafından davalı oğlu M.’a yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu tesbit edilerek davanın kabul edilmiş olması kural olarak doğrudur.

Ancak taşınmazı M.tan satın alan C.in ikinci el konumunda olduğu dikkate alındığında HUMK’nun 186 ncı maddesi gereğince husumet kendisine yöneltilen C.in iyiniyetli olup olmadığı ve muvazaa olgusunu bilebilecek konumda olup olmadığının tesbiti önem arz etmektedir.

Mahkemece mirasbırakan tarafından davalı oğlu M.’a yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu tesbit edilerek davanın kabul edilmiş olması kural olarak doğrudur.

Ancak taşınmazı M.tan satın alan C.in ikinci el konumunda olduğu dikkate alındığında HUMK’nun 186 ncı maddesi gereğince husumet kendisine yöneltilen C.in iyiniyetli olup olmadığı ve muvazaa olgusunu bilebilecek konumda olup olmadığının tesbiti önem arz etmektedir.

Bilindiği üzere, hukukumuzda, diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alış verişte bulunmaları satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle,alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bu amaçla Medeni Kanunun 2.maddesinin genel hükmü yanında menkul mallarda 988 ve 989, tapulu taşınmazların el değiştirmesinde ise 1023.maddesinin özel hükümleri getirilmiştir. Öte yandan  bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır İşte bu nedenle Devlet, nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş,bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış,iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş,değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarakta tapuya itimat edip, taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur.Belirtilen ilke M.K.nun 1023.maddesinde aynen "tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan 3 ncü kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024.maddenin  1.fıkrasına göre "Bir ayni hak yolsuz olarak tesçil edilmiş ise bunu bilen veya bilmesi gereken 3 ncü kişi bu tescile dayanamaz" biçiminde öngörülmüştür.

Ne varki, tapulu taşınmazların intikallerinde, huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna, tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden iktisapta bulunan kişinin,iyi niyetli olup olmadığının tam olarak tespiti  büyük önem taşımaktadır.Gerçekten bir yanda tapu sicilinin doğruluğuna inanarak iktisapta bulunduğunu ileri süren kimse diğer yanda ise kendisi için maddi,hatta bazı hallerde manevi büyük değer taşıyan ayni hakkını yitirme tehlikesi ile karşı karşıya  kalan önceki malik bulunmaktadır.Bu nedenle yüzeysel ve şekilci bir araştırma ve yaklaşımın büyük mağduriyetlere yol açacağı,kişilerin Devlete ve adalete olan güven ve saygısını sarsacağı ve   yasa koyucunun amacının ilk bakışta,şeklen iyi niyetli gözükeni değil,gerçekten iyiniyetli olan kişiyi korumak olduğu hususlarının daima göz önünde tutulması,bu yönde tüm delillerin toplanıp derinliğine irdelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir. Nitekim bu görüşten hareketle "kötü niyet iddiasının def'i değil  itiraz olduğu,iddia ve müdafaanın  genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğin den (resen) nazara alınacağı ilkeleri 8.ll.l99l tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İnançları Birleştirme  Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Somut olayda ise;yukarıda değinildiği üzere taşınmazı Murat’tan edilen C.ikinci el konumundadır. Ayrıca C.’in muvazaa olgusunu bilebilecek durumda olup olmadığı yolunda mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, değinilen somut olgu ve bulgular ile yukarıda değinilen ilkeler gözetilerek C.’in iyiniyet sahibi olup olmadığının ve muvazaa olgusunu bilebilecek durumda olup olmadığının tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere eksik inceleme ile yetinilerek hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11969, Karar No: 2013/14372, Tarih: 05.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/11969 E.  ,  2013/14372 K.**

* LİMİTED ŞİRKET HİSSE DEVRİNİN İPTALİ

* LİMİTED ŞİRKET HİSSE DEVRİNDE ŞEKİL

* LİMİTED ŞİRKET HİSSE DEVRİNDE MUVAZAA

* MURİS MUVAZAASI

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 18

* TÜRK TİCARET KANUNU(MÜLGA) (6762) Madde 520

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.04.2011 tarih ve 2010/479-2011/183 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05.07.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av. M.. İ.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi İ.. E..'in oğlu O.. E.. ile birlikte Ç.. Dış Tic. Ltd. Şti’nin ortakları olduğunu, muris İ.. E..’in söz konusu şirketteki toplam payın %95’ne karşılık gelen 570 payını gayrı resmi birlikte yaşadığı davalıya devrettiğini, diğer ortak Oktay’ın da 30 payını muris İ..E..'in isteği doğrultusunda davalı Sultan'ın yeğeni H.. Ç..'a devrettiğini, söz konusu devir işleminin muvazaalı olduğunu, kendilerinden mal kaçırmaya yönelik bir işlem olduğunu, hisse devrinden sonra dahi muris İbrahim’in şirkette müdürlük yetkisinin devam ettiğini, şirketin idare ve tasarruf yetkisinin muris İbrahim’de bulunduğunu, ayrıca şirketin merkezinin bulunduğu taşınmazın değeri ve şirketin malvarlığı gözetildiğinde hisse devir sözleşmesinde devir bedeli olarak gösterilen 30.000,00 TL’nin çok düşük kaldığını ileri sürerek, muris İ..E..'in davalıya muvazaalı olarak devrettiği toplam 570 hissenin veraset ilamına göre müvekkillerine intikal etmesi gereken toplam 427,5 hissenin S.. Ç..’tan alınarak veraset belgesine göre payları oranında davacılara aidiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirket hisse devrinin muvazaalı olmadığını, şirket hissesinin menkul mal niteliğinde olduğunu, muris muvazaasına dayalı olarak iptali talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.