muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4137, Karar No: 2025/933, Tarih: 10.02.2025

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş olup, davalı tarafından Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Ancak; İlk Derece Mahkemesince, kadastro tespitinin iptaline karar verilmesi gerekirken "kadastro tutanağının iptaline" şeklindeki hüküm tesis edilmesi isabetsiz ve bozmayı gerektirmekte ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesinin yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığı anlaşıldığından, kamu düzeni de gözetilerek, hükmün aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

Davalının temyiz itirazları yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kamu düzeni de gözetilerek yerinde görüldüğünden kabulü ile temyiz olunan, istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının ikinci bendindeki " kadastro tutanağının iptaline " ifadesinin hüküm yerinden çıkartılarak yerine " kadastro tespitinin iptaline " ibaresinin eklenmesine ve hükmün, bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17672, Karar No: 2016/8311, Tarih: 05.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/17672 E.  ,  2016/8311 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : ...

KARAR NO : ...

T.C.

...Hukuk Dairesi

ESAS NO : ...

KARAR NO :...

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı .... vek. Av. ..... ile davalı .... vek Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında.... Hukuk Mahkemesi'nden (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 11/12/2014 gün ve ... E. - ...K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu

- K A R A R -

1- Davalı vekiline 17.03.2015 tarihli muhtıranın tebliğine dair belgeye dosyada rastlanılmadığından, adı geçene muhtıra tebliğ edilmişse tebliğ belgesinin dosyaya konulması, ya da kayıtlar üzerinde inceleme yapılarak tebliğ tarihinin saptanıp bildirilmesi ve dosya ile birlikte yeniden gönderilmesi gerekmektedir.

2- Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliğine dair belgeye dosyada rastlanılmadığından, adı geçene hüküm tebliğ edilmişse tebliğ belgesinin dosyaya konulması, ya da kayıtlar üzerinde inceleme yapılarak tebliğ tarihinin saptanıp bildirilmesi, aksi hâlde temyiz dilekçesinin davacı vekiline usulen tebliği ile temyize cevap süresi beklendikten sonra dosya ile birlikte yeniden gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, (1) ve (2) nolu bentlerde belirtilen eksikliklerin ikmal edilmek ve bentlerin gereğinin yerine getirildikten sonra dosya ile birlikte yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/4629, Karar No: 2016/6971, Tarih: 26.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/4629 E.  ,  2016/6971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/11/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumet yokluğundan reddine dair verilen 04/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hakaret nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, husumet nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, ...'nin apandist tanısıyla davalının çalıştığı .. bölümüne başvurduğunu, ...'nin aynı hastanede doktor olduğunu, muayene sırasında davalı ile aralarında tartışma çıktığını, davalının hakaret ettiğini, hakkında kamu davası açıldığını ve cezalandırıldığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davacıların hakaret ettiklerini, haklarında kamu davası açıldığını, cezalandırıldıklarını, haklarında açılan manevi tazminat davasının .. esas, ... karar sayılı kararıyla kabul edildiğini, belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının kamu görevini icrası sırasında yaptığı eylemler nedeniyle dava açıldığından T.C. Anayasası'nın 129/5 ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13. maddesi gereğince pasif husumet yokluğundan ve kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında yapılan yargılamanın son oturumunda açılan davanın pasif husumet yönünden reddine karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli kararda; davanın pasif husumet yokluğundan ve kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiştir. Gerekçede, davacıların aynı konuda aynı sebebe dayanarak ve aynı davalıya karşı 2014/510 esas sayılı dosyada davanın husumet nedeniyle reddedildiği, kararın kesinleştiği, kesin hükmün dava şartı olduğu gerekçesiyle de davanın reddine karar verilmiştir. Böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

6100 sayılı HMK 298/2 maddesine göre gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.

Mahkeme kararındaki bu çelişkinin; bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunca 10/04/1992 gün

ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir. O halde, mahkemece yapılacak iş; önceki kısa kararla bağlı olmaksızın; kısa karara uygun olarak gerekçesini yeniden düzenlemek veya gerekçeye uygun nitelikte yeni bir kısa karar oluşturmak ve bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiyi gidermektir.

Mahkemece kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13117, Karar No: 2024/8591, Tarih: 12.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13117 E.  ,  2024/8591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3660 E., 2020/2606 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 08.05.2017 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanunun 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2019 tarihli ve 2017/294 Esas, 2019/546 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve onuncu fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 03.12.2020 tarihli kararı ile ilk derece hükmü kaldırılarak sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesi uyarınca beraat eden sanık lehine maktu vekalet ücreti verilmesine gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Kendisini vekil ile temsil ettiren ve beraat eden sanık yararına, hazine aleyhine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 03.12.2020 tarihli, 2019/3660 Esas, 2020/2606 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasına “Beraat eden sanık kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin II. kısmının II. bölümü gereğince 2.040,00 Türk Lirası maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3300, Karar No: 2019/2489, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/3300 E.  ,  2019/2489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4739, Karar No: 2017/10283, Tarih: 08.11.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/4739 E.  ,  2017/10283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davacıların mirasçısı ...'ın kanser hastalığı tedavisini görmekte iken sağlık kuruluşlarına ulaşımda kullanılmak üzere bu tedavi nedeniyle maluliyet raporuna istinaden vergi indirimli Nissan marka ... plakalı aracı satın aldığını, bu araç için de ... Finansmanı A.Ş. arasında Tüketici Kredisi Sözleşmesi imzalandığını ve araç kaydına rehin konularak 30.000,00 TL ana paralı tüketici kredisi kullanıldığını, bu krediyi teminat altına almak üzere tüketici kredisinin ... başlıklı maddesi uyarınca ... Finansmanı A.Ş. tarafından muris ... ile .... arasında kredi koruma teminatlı hayat ... sözleşmesi imzalandığını, muris ...'ın 21/02/2013 tarihinde vefatı sonucu davacıların ... ...'ya başvurarak kredi koruma teminatla hayat ... sözleşmesi gereğince ... Finansmanı A.Ş.'den kullanılan kredinin ... kapsamında ödenmesini talep ettiklerini ancak ... Emeklilik A.Ş. tarafından davacıların bu talebinin yerine getirilemeyeceği belirtilerek talebin reddedildiğini, ... şirketinden kredinin ödenmemesi nedeniyle davacıların kredinin ilk üç taksidini ödediğini ve yasal takibe maruz kalmamak adına diğer taksitlerinde ödenmeye çalışıldığını, ancak ... şirketinin cevabının yasal dayanaktan yoksun olup ödenen taksitlerin ... şirketinden tahsili ile kredinin ... kapsamında ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davaya konu hayat sigortasının sigortalı murisin tüketici kredisi sözleşmesini akdettiği esnada yapılmadığını dolayısıyla ortada tüketici kredisi veren dava dışı ... Finasmanı A.Ş. tarafından murisin ... poliçesi yaptırmaya zorlanmadığını ve mecbur bırakılmadığını, ölümün ... sözleşmesinin başlangıcından önce mevcut bulunan hastalıktan kaynaklandığını bu nedenle teminat dışı olduğunu, açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan tüm delliler ve dosya kapsamına göre, davanın reddine, dair karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda tespit edilen hususların hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 8.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2169, Karar No: 2020/5681, Tarih: 12.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/2169 E.  ,  2020/5681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 19/06/2020 tarih ve...sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03/07/2020 tarih ve KYB-...sayılı ihbarname ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ... Kurtçu hakkında yapılan yargılama sonunda, iddianame içeriğinde sanık yönünden denetime olanak sağlayacak şekilde eylem tanımının yapılmadığından bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına dair ...4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/01/2020 tarihli ve 2018/378 esas, 2020/33 sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 7. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin sayıldığı, somut olayda mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde tahdidi olarak sayılan hüküm çeşitlerinden birisiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Çorum 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin (ihbarnamede sehven ...4. Asliye Ceza Mahkemesi olarak yazıldığı anlaşılmıştır) 09/01/2020 tarihli 2018/378 Esas ve 2020/33 Karar sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 12/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13458, Karar No: 2015/31201, Tarih: 04.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/13458 E.  ,  2015/31201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2015

NUMARASI : 2013/498-2015/51

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işçilik haklarının ihlali nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai, genel tatil ve ücret alacaklarının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini tek taraflı ve haksız olarak feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

T.C. Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.