muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13223, Karar No: 2019/18471, Tarih: 21.10.2019

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı Bakanlığın yardımcı işlerden olan temizlik işini alt işverenlere verdiği davacının da alt işverenlerin işçisi olarak Sağlık Bakanlığına bağlı ... Devlet Hastanesi'nde çalıştığı, davacının çalışmalarının kesintisiz olduğu, ihale dönemleri ve ihaleyi alan firmaların değişmesine rağmen işyerinin ve yaptığı işin değişmediği, taraflardan arasında imzalanan sözleşmenin birden fazla yenilendiği, davacının yaptığı işin süreklilik arz eden işlerden olduğu,alt işverenlerin değişmesine rağmen aynı işyerinde aynı şekilde çalışmanın devam etmesi ve alt işverenlerin değişmesi sırasında fesih iradesinin açıklanamaması durumunda işyeri devri hükümleri gereği çalışmanın bütün olarak düşünülmesi gerektiği, bu nedenle çalışmanın 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri neticesinde, 01.01.2003-28.02.2015 tarihleri arasında gerçekleştiği, son alt işverenin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi gereği devir nedeni ile ve asıl işveren ise İş Kanunu md.2/6-7 gereği tüm süreden sorumlu olduğu, davacının ücretinin asgari ücret olduğu, dosyada bulunan idari şartnameden davacının yemek ve servis sosyal haklarından faydalanarak çalıştığı, davacının, iş akdini emeklilik nedeniyle haklı nedenle feshettiğini iddia ettiği, dosyaya celp edilen sigorta kayıtlarından davacıya 01.04.2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı görülmüş olup, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının çalışma süresine göre 12 yıllık izne hak kazandığı, bunun süresinin toplam 210 gün olduğu, yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığının veya ücretinin ödendiğinin ispatının yazılı belge koşuluna bağlı olup işverenin üzerinde olduğu, davalı tarafça ücret bordroları ve puantaj kayıtları dosyaya sunulmuş ise de, bu kayıtlar üzerinde davacının imzası bulunmadığından bu kayıtlara itibar edilmeyerek yıllık izin ücreti alacağının ve kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59'uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut uyuşmazlıkta davacı dava dilekçesinde yıllık izinlerinin eksik kullandırıldığını bildirerek yıllık izin ücreti talebinde bulunmuş olup izinlerinin ne kadarını kullandığı veya ne kadarını kullanmadığı hususunda açıklama yapmamıştır. Davalı işverenin yıllık izinleri kullandırdığını gösteren belge sunmaması nedeniyle mahkemece davacının tüm çalışma süresi boyunca hiç izin kullanmadığı kabul edilerek sonuca gidilmişse de bu kabul yukarıda açıklandığı üzere davacının talebini aşar niteliktedir. Mahkemece yapılacak iş hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacı asilden yıllık izinlerinin ne kadarını kullandığı veya ne kadarını kullanmadığı hususunda açıklama talep ederek oluşacak duruma göre sonuca gitmektir.

3- Somut uyuşmazlıkta; davacının iş akdi emeklilik nedeni ile sona ermiş ise de, işverene emekliliğe ilişkin belge sunmadığından, kıdem tazminatına yürütülecek faizin dava tarihinden itibaren başlatılması gerekirken, fesih tarihinden itibaren başlatılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 21.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/301, Karar No: 2020/1979, Tarih: 12.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2020/301 E.  ,  2020/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/882, Karar No: 2011/1184, Tarih: 20.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/882 E.  ,  2011/1184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'ın gelmiş olmalarıyla, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin 1998 yılından itibaren davalı kooperatifin 21 nolu üyesi olduğunu, bu durumun 1998 ve 1999 yıllarına ait 3. ve 4. genel kurul hazirun cetvellerinde sabit bulunduğunu ve müvekkilinin tüm aidatlarını ödediğini, müvekkilinin durumunu öğrenmek için davalıya iadeli taahhütlü mektup ve noter ihtarı gönderildiğini, davalının cevabı ihtarında, müvekkilinin kooperatif üyesi olmadığını bildirdiğini, davacının 2000 yılına ait hazirun cetvelinde adının yazılmadığını, oysa 1999 yılı genel kurulundan sonra istifa etmediğini ileri sürerek, davacının davalı kooperatifin üyesi olduğunun tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kooperatifin 1996 yılında kurulduğunu, davacının kooperatife üye olmak için başvuruda bulunmadığını, davacının kooperatife üye olmak için başvuruda bulunmadığını, kendisine ortaklık senedi verilmeyip üye kayıt defterinde de kaydının olmadığını, davacının 1999 yılı içinde üç taksitte toplam 650,00 TL'yi müvekkili kooperatifin banka hesabına yatırdığını, bu paranın kullanılmayıp bloke edildiğini, oysa o tarihte diğer ortakların 1.090,00 TL aidat ödediklerini, 1998 ve 1999 yıllarına ait genel kurul hazirun cetvelinde davacının adının sehven yazıldığını, davacının 10 yıla yakın bir süre müvekkili kooperatifle hiçbir fiili ve hukuki irtibatta bulunmayıp daha sonra bu davayı açmasının TMK'nun 2. maddesine aykırılık teşkil ettiğini, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına göre davacının davasının haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya içeriğine göre, davacının davalı kooperatife üye olmak hususunda bir müracaatı olmadığı dolayısı ile bu hususta yönetim kurulu kararı da bulunmadığı, davacının, davalı kooperatifin banka hesabına 650,00 TL para yatırdığı, bu paranın makbuz veya belge karşılığı değil direk olarak banka hesabına yatırıldığı, davacının davalı kooperatif üye kayıt defterinde, adının yazılmadığı, kooperatifteki ortak sayısının hazirun cetveline göre değil, kooperatif kayıtlarına göre belirleneceği, davacının diğer üyeler gibi üzerine düşen maddi yükümlülükleri yerine getirmediği, davalı kooperatifin 1996 yılında kurulduğu, davacının 2008 yılında açtığı bu davada üyeliğinin tespitini istemesinin TMK'nun 2. maddesine aykırı bulunduğu, Yargıtay içtihatlarında da kabul edildiği üzere uzun süre, kooperatifi ile hiçbir ilişki kurmamış ve ödeme yapmamış ortağın ortaklık ilişkisinin kesildiğinin kabulü gerektiği sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davacının davalı kooperatife üye olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Kooperatif ortaklığı kooperatif yetkili organlarının bu hususta alacağı açık bir kararla gerçekleşebileceği gibi ilgili kişi ile bu konuda yazışmalar yapması, onu genel kurullara davet etmesi ve ödemeleri kabul etmesi gibi zımni şekilde de gerçekleşebilir. Bu durumda mahkemece, kooperatif kayıt ve defterleri üzerinde inceleme yapılıp davacının davalı kooperatifin banka hesabına yaptığı mahkemece de kabul edilen ödemenin davalı kooperatifçe kullanılıp kullanılmadığı araştırılmalıdır. Ayrıca davalı kooperatifin 1998 ve 1999 yıllarına ilişkin genel kurulların hazirun cetvellerinde davacının (21) üye numarasıyla kayıtlı olduğu hususu üzerinde durulup tartışılmalıdır. Öte yandan, aidat yükümlülüğü bulunan bir kooperatifte ortağın uzun süre kooperatife uğramaması, aidat borcunun bulunup bulunmadığını takip etmemesi halinde üyeliğinin sona erdiğini, ortağın zımnen kabul ettiği, diğer anlatımla üyelik haklarından zımnen vazgeçtiğini benimsediği, eylemli olarak ortaklıktan çıkma iradesini yansıttığı ve böyle bir davacının açtığı davanın TMK'nun 2. maddesinde öngörülen iyiniyet kuralına aykırı düştüğü ilke olarak kabul edilmelidir. Davanın TMK'nun 2. maddesine uygun düşüp düşmediği bu ilke çerçevesinde değerlendirilmeden ve zımni üyeliğin oluşup oluşmadığı üzerinde yeterince durulmadan, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12227, Karar No: 2011/18406, Tarih: 22.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/12227 E.  ,  2011/18406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde bonolardan dolayı borçlu olmadığının tesbiti ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacının davalıdan araç kiraladığını, kira bedelleri için bonolar düzenlendiğini, davalının bu bonolar nedeni ile davalı aleyhine icra takibi yaptığını beyan ederek, bu bonolardan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, davalı tarafa aralarındaki kira sözleşmesinde yazılı bulunan adrese tebligatın gönderildiği , bu adreste yapılan tebligatın bila tebliğ iade edildiği, sonraki tebligatların ise Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapıldığı anlaşılmıştır.

Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince, ”Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve yeni adres tebliğ memurunca da tespit edilemediği takdirde tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi, tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ yapılabilmesi için bilinen adrese daha önceden usule uygun tebligat yapılması gerekir.

Somut olayda, mahkemece,davacı tarafın dava dilekçesinde bildirdiği adrese tebligat yapılmış, bu tebligat bila tebliğ iade edilmiş ve sonraki tebligatlarda Tebligat kanununun 35. maddesine göre yapılmıştır. Oysa ki 35. maddenin şartları oluşmadığından, bu hali ile davalıya dava dilekçesi ve duruşma gününün tebliğine dair tebligat geçersizdir.

Usulsüz tebligat sonucunda davalının yokluğunda yapılan yargılama sonunda sorumluluğuna hükmedilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması doğru olmamıştır. Zira,1982 Anayasasının 36 ve HUMK.nun 73 ncü maddelerinde, taraflar dinlenmeden, iddia ve savunmalarını beyan etmeleri için davet edilmeden, karar verilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Öyle ise mahkemece, yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek taraf teşkili sağlanıp, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Öyle ise mahkemece, yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek taraf teşkili sağlanıp, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4539, Karar No: 2013/10454, Tarih: 11.07.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4539 E.  ,  2013/10454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil ile tazminat istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan muhakeme sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne dair verilen 16.11.2011 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.07.2013 günü için yapılan tebligat üzerine gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kendisinin murisi ve davalının kardeşi ...’in 1977 yılında taşınmazı davalıdan satın aldığını, zilyetliğini devraldığı taşınmazın tapu kaydı devredilmeden vefatıyla miras taksimi ile taşınmazın tarafına bırakıldığını, ev ahır, samanlık ve garaj yaptığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakkı saklı olarak murisin ödediği 5.500YTL bedelin faiziyle tahsili ile bedel ödeninceye kadar hapis hakkı tanımasını ve binaların değerinin zemin değerinden fazla olduğundan zorunlu kullanım alanı ile birlikte adına tescilini istemiştir. 13.05.2010 günlü ıslah dilekçesiyle de, taşınmazın temliken tescili ile 1977 yılında ödenen bedelin güncellenmiş değeri 11.570TL arsa bedelinden mahsubunu ayrıca, 5.500TL bedelin güncellenmiş değeri 11.570TL tahsilini istemiştir.

Davalı, biçimine uygun sözleşme bulunmadığını, davacının kötüniyetli olduğunu ve sözleşme altındaki imzanın kendisine ait olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil ile alacak istemlerine ilişkindir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi için birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli; ikinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. Üçüncü koşul ise, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir. Bu üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı murisi ... ile davalı arasında düzenlenen adi yazılı 04.03.1977 tarihili sözleşmeye dayanarak temliken tescil ve sözleşmede ödenen bedelin dava tarihindeki güncellenmiş değerinin tahsili istemlerinde bulunmuştur. Davalı, davacının dayandığı sözleşme altındaki imzanın tarafına ait olmadığını savunmuştur. Adli Tıp Kurumu’nun 29.12.2006 günlü ve Emniyet Genel Müdürlüğü Grafoloji ve Sahtecilik uzmanlarının düzenlediği 28.09.2007 günlü raporlarda anılan imzanın davalı eli ürünü olduğunun tespit edilmediği bildirilmiştir. Temliken tescilin öncelikli koşulu malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır. Daha açığı, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur.

Somut olayda, dava konusu 2508 parsel sayılı taşınmazın 1/16 payı dava dışı..., 15/16 payı davalı ...’e ait olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının dayandığı sözleşme altındaki imzanın davalıya ait olduğu belirlenemediği gibi davacının binaları yaptığı tarihte taşınmazın paylı mülkiyete konu olduğu ve davacının taşınmazda payı buluduğunu bildiğinin kabulü gerekir. Tüm bu nedenlerle, temliken tescil isteminin ilk koşulu olan iyiniyet iddiası kanıtlanamadığından davacının tapu iptali ve tescil istemi kabul edilemez.

Ayrıca, davacı 04.03.1977 tarihli sözleşmeye dayanarak sözleşmede ödenen bedelin güncellenmiş değerinin tahsilini istemiştir. Anılan sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğu, dolayısıyla davalının sözleşmenin tarafı olduğu kanıtlanamamıştır. Bu nedenle, davacının alacak isteminin de reddi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar dikkate alınarak davanın reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 11.07.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21956, Karar No: 2011/798, Tarih: 24.01.2011

**2. Hukuk Dairesi         2009/21956 E.  ,  2011/798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Alaca Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :29.9.2009
Yargıtay — Esas No: 2023/23268, Karar No: 2025/8101, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/23268 E.  ,  2025/8101 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/885 E., 2022/991 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/464 E., 2021/101 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.