muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6326, Karar No: 2017/299, Tarih: 08.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2015/6326 E.  ,  2017/299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Olası kastla öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, ruhsatsız silah taşıma ve silahla tehdit.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık .. hakkında verilen beraat hükümleri, müdafii tarafından yasal süresinde temyiz edilmiş ise de, vekaletnamesine göre yetkili olan müdafiinin 25/08/2014 tarihli dilekçe ile bu kez temyizden vazgeçtiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir,

2-Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık .. maktul .. yönelik olası kastla öldürme, mağdur .. yönelik

kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur . yönelik nitelikli tehdit, mağdur . yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık . . ise mağdur . yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık . müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemedeki suçların sübutuna, niteliğine, eksik araştırmaya yönelen, sanık . müdafiinin suçun sübutuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık .. hakkındaki olası kastla öldürme, nitelikli tehdit, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, .. esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin " Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde, değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B)-Sanık . hakkında mağdur .. yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

B)-Sanık . hakkında mağdur .. yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

ba)-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; olaydan birkaç gün önce mağdurun çalıştığı eğlence yerinde mağdur ve sanığın da dahil olduğu bir tartışma ve yumruklu kavga yaşandığı, bu olayın cereyan tarzına ilişkin sanık ile mağdur ve kardeşinin anlatımlarının farklı olması nedeniyle olayın mahiyetinin ve haksız hareketin kimden kaynaklandığının ortaya konulamaması karşısında, bu hususta oluşan şüphenin sanık lehine yorumlanması suretiyle, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesi uygulanarak asgari düzeyde indirim yapılması yerine, yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayini,

bb)- Kabule göre de; 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, . esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

C)- Sanıklar .,.,. hakkında mağdur . yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

ca)- Sanık . eğlence yerinde gerçekleştirdiği eylemlerden sonra, olay yerinden ayrılırken taksi şoförü olan mağdurun aracını silah zoru ile durdurduğu her iki

sanığın araca bindiği, mağdura silah tevcih ederek tehdit edip istedikleri yere ulaştıktan sonra araçtan indikleri, sanıkların mağdura herhangi bir zarar vermeden güvenli yerde aracından inerek serbest bıraktıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında TCK'nun 110. maddesi tatbik edilmeyerek fazla ceza tayini,

cb)- Kabule göre de; 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, . esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı ve temyiz incelemeleri dışında tutuklulukta geçen süreler nazara alınarak sanık . müdafiinin tahliye talebinin reddine, 08/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

08/02/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı .. huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık .. müdafii Avukat .. yokluğunda 09/02/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/16621, Karar No: 2014/486, Tarih: 10.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16621 E.  ,  2014/486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/12/2008 gün ve 2006/250-2008/488 sayılı kararı reddeden Daire’nin 15.04.2013 gün ve 2013/1944 - 2013/7193 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

İhtiyati tedbirin kaldırılmasını talep eden davalılar vekili, ihtiyati tedbir kararının devamına dair hüküm de içeren mahkeme ilamının kesinleştiğini ileri sürerek yargılama sırasında verilmiş bulunan ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Karşı taraf vekili talebin reddini istemiştir.

Mahkemece talebin reddine karar verilmiş, davalılar vekili tarafından karar temyiz edilmiş, Dairemizin 15.04.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle, mahkemece verilen ret kararına karşı temyiz yolu açık bulunmadığından davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Davalılar vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dairemizin 15.04.2013 tarihli kararına karşı karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de, Dairemizce, karara karşı temyiz yolu açık olmadığından davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla, temyiz yolu açık olmayan hükümlere karşı karar düzeltme yolunun da kapalı olması nedeniyle istemin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 10.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3138, Karar No: 2015/45870, Tarih: 23.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/3138 E.  ,  2015/45870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/230995

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2006

NUMARASI : 2005/244 (E) ve 2006/331 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 08/12/2011 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin 20.04.2001 yerine, 20.04.2004 olarak yanlış yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiştir.

I-Sanık E.. O.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık E.. O.. savunmanının ve katılan E.. Y.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II- Hükümlü S.. A.. ile sanıklar M.. S.. ve E.. K.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükümlü S.. A.. hakkında Akhisar Ağır Ceza Mahkemesince 19.07.2001 gün, 2001/122 Esas ve 2001/150 sayılı kararı ile verilen hükümlülük kararının, Dairemizin 26.12.2001 tarih, 2001/13262 Esas ve 2001/15959 sayılı kararı ile onandığı, diğer sanıklar E.. O.., M.. S.. ve E.. K.. yönünden ise bozulduğu, bozma üzerine, mahkemece bozmaya uyularak 26.03.2002 gün, 2002/41 Esas ve 2002/50 Karar sayılı hükümlülük kararı verildiği, kararın sanıklar E.. O.., M.. S.. ve E.. K.. savunmanlarının yasal süresi içerisindeki temyizi üzerine Dairemizin 07.07.2005 günlü kararı ile 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması için, bozulmasına karar verildiği ve Mahkemece yeniden yargılama yapılıp bozmaya uyulup, hükümlü S.. A.. hakkındaki uyarlama davasının bu dosya birleştirilerek, 11.12.2006 günlü kararın verildiği anlaşılmışsa da;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere; adı geçen hükümlü hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep üzerine yada resen uyarlama yargılamasının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere; adı geçen hükümlü hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep üzerine yada resen uyarlama yargılamasının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, bozma ilamı sonrasındaki yargılamanın, temyiz olunmaksızın kesinleşmesi nedeniyle lehe Yasanın belirlenmesine ilişkin olduğu kabul edilen hükümlü S.. A.. hakkındaki uyarlama yargılaması ile genel hükümlere göre hakkındaki yargılama süren sanıklar E.. O.., M.. S.. ve E.. K.. hakkındaki davanın, farklı hükümlere bağlı olması ve birlikte görülemeyeceği gözetilip, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca adı geçen hükümlü hakkındaki davanın ayrılmasına karar verildikten sonra, uyarlama yapılması zorunluluğunun gözetilmemesi,

2-A) TCK.nın 51.maddesi cezanın doğrudan sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören bir kişelleştirme müessesidir. TCK.nın 51.maddesi iki yıl veya daha az süreli hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir. Erteleme kararı verilebilmesi için kişinin,

a-)Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması,

b-)Suç işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekir, şartına bağlanmıştır.

Bu bağlamda;

Ertelemeye engel adli sicil kaydı olmayan sanıklar M.. S.. ve E.. K.. hakkında 26.03.2002 tarihli hükümle; sanıklar M.. S.. hakkında 765 TCK 495/1, 61, 55/3, 59.maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 6 gün hapis cezası verildiği ve bu cezanın 647 Sayılı Yasanın 6.maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği,

Sanık E.. K.. hakkında ise, 765 TCK 495/1,61, 2253 sayılı Yasanın 12/2, TCK'nın 59.maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası verildiği ve bu cezanın 2253 sayılı Yasanın 38.maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, bu kararın da Dairemizce yasa bozması yapıldığı dikkate alındığında, mahkemece sanık M.. S.. hakkında sonradan değişen hangi duruma dayanarak dayanarak cezasının ertelenmemesine, sanık E.. K.. hakkında ise kısa süreli hapis cezasını erteleme yerine, TCK'nın 50.maddedeki seçenek yaptırımlarda para cezasının neden tercih edildiği de, denetime olanak verecek şekilde karar yerinde tartışılmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

B) Sanıklar hakkında erteleme hususunda 1412 Sayılı CMUK'nun 326/son maddesine aykırı olarak kazanılmış hak ilkesinin gözetilmemesi,

3-5275 sayılı Yasanın 106/4.maddesi gereğince suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan sanık E.. K.. hakkında hükmedilen adli para cezasını ödenmemesi halinde, bu cezasının hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

B) Sanıklar hakkında erteleme hususunda 1412 Sayılı CMUK'nun 326/son maddesine aykırı olarak kazanılmış hak ilkesinin gözetilmemesi,

3-5275 sayılı Yasanın 106/4.maddesi gereğince suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan sanık E.. K.. hakkında hükmedilen adli para cezasını ödenmemesi halinde, bu cezasının hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. K.. savunmanı ile katılan E.. Y.. vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9202, Karar No: 2020/1004, Tarih: 03.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9202 E.  ,  2020/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7295, Karar No: 2024/458, Tarih: 24.01.2024

**7. Hukuk Dairesi         2022/7295 E.  ,  2024/458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2310 E., 2022/2319 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Çarşamba 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/348 E., 2021/687 K.

Taraflar arasındaki inançlı işleme dayalı tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalının 304 ada 187, 188, 217, 508 ve 538 parsel sayılı taşınmazları Hazine'den satın alarak malik olduğunu, taşınmazların satış bedelini taraflardan eşit olarak topladığını, davalının taşınmazları davacılar ve kendi adına eşit hisselerle satın alması gerekirken sadece kendi adına tescil ettirdiğini belirterek, taşınmazlardaki hisse toplamının 8 pay kabul edilerek 2 payının davacılardan

..., 2 payının ..., 1 payının ... ve 1 payının ... adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davayı kabul ettiğini belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 5403 sayılı Kanun'un 8 inci maddesine 6537 sayılı Kanun değişikliği ile 30.04.2014 tarihinde eklenen 4. maddesi gereğince, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde;

1. Dava dilekçesindeki beyanlarını tekrarla, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8/3 üncü ''Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedi artırılamaz.'' şeklindeki maddesi gereğince davacıların Hazine'den satın alınan bu taşınmazların bedelini ödemesine rağmen taşınmazların tamamının davalı adına tescil edilmesine karar verilmesinin hatalı olduğunu,

2. Mahkemece tanık beyanlarının dikkate alınmadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Mahkemece tanık beyanlarının dikkate alınmadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, 5403 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ve bu maddeye 6537 sayılı Kanun değişikliği ile 30.04.2014 tarihinde eklenen maddeler gereğince davanın reddine dair verilen hüküm karşısında davanın kabul edilmesinin sonuca etkili olmadığı ve kanunu dolanmaya yönelik olduğu anlaşıldığından, ilk derece mahkemesi kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesindeki sebeplerle verilen kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, inançlı işleme dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri

2. 03.07.2005 tarihli ve 19.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5403 sayılı Yasa'nın amacı; toprağın korunması, geliştirilmesi, tarım arazilerinin sınıflandırılması, asgari tarımsal arazi ve yeter gelirli tarımsal arazi büyüklüklerinin belirlenmesi ve bölünmelerinin önlenmesi, tarımsal arazi ve yeter gelirli tarımsal arazilerin çevre öncelikli sürdürülebilir kalkınma ilkesine uygun olarak planlı kullanımını sağlayacak usul ve esasları belirlemek olup anılan yasada 30.04.2014 tarihli 6537 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile yapılan ve 15.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikle bazı yeni düzenlemeler yapılmıştır. (30.4.2014-6537/1. m)

Kanun'un “Tarım arazilerinin sınıflandırılması, asgari tarımsal arazi büyüklüklerinin belirlenmesi” başlıklı 8 inci maddesi gereğince tarım arazileri; doğal özellikleri ve ülke tarımındaki önemine göre, nitelikleri mutlak tarım arazileri, özel ürün arazileri, dikili tarım arazileri ve marjinal tarım arazileri olarak sınıflandırılmıştır. (31.01.2007-5578/2. m)

Yapılan düzenlemelerle, asgari tarımsal arazi büyüklüğüne erişmiş tarımsal arazilerin bölünemez eşya niteliği kazanmış olacağı, asgari tarımsal arazi büyüklüğünün mutlak tarım arazileri, marjinal tarım arazileri ve özel ürün arazilerinde 2 hektar, dikili tarım arazilerinde 0,5 hektar, örtü altı tarımı yapılan arazilerde 0,3 hektardan küçük belirlenemeyeceği, ifraz edilemeyeceği, hisselendirilemeyeceği, Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedinin artırılamayacağı hüküm altına alınmıştır. (30/4/2014-6537/4.m)

Kanun'un 3 üncü maddesinde; mutlak tarım arazisi, özel ürün arazisi, dikili tarım arazisi, marjinal tarım arazisi, asgari tarımsal arazi büyüklüğü ve yeter gelirli tarımsal arazi büyüklüğü ayrı ayrı tanımlanmıştır. (30.4.2014-6537/3.m)

Kanun'un 3 üncü maddesinde; mutlak tarım arazisi, özel ürün arazisi, dikili tarım arazisi, marjinal tarım arazisi, asgari tarımsal arazi büyüklüğü ve yeter gelirli tarımsal arazi büyüklüğü ayrı ayrı tanımlanmıştır. (30.4.2014-6537/3.m)

Tarımsal açıdan gelişmiş ülkelerde yıllara göre tarımsal işletmelerin sayısı azalıp büyüklükleri artarken, ülkemizdeki süreç bunun tam tersi bir şekilde işlemekte, tarımsal işletme sayısı artarken büyüklükleri azalmaktadır. Modern ülkelerde olduğu üzere tarımsal işletmelerin büyümesinin sağlanması yolunda düzenleme yapılmasının kamu yararına aykırı bir yönü olmadığı gibi Anayasanın 44 üncü maddesiyle Devlete yüklenen ödevle de uyumlu bulunmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz dilekçesindeki itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6983, Karar No: 2010/12533, Tarih: 29.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6983 E.  ,  2010/12533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 10 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.