muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4258, Karar No: 2016/3895, Tarih: 15.03.2016

Bu kapsamda çözümlenmesi gereken husus, taraflar arasındaki ortaklık ilişkisinde, talep konusu dönemler için dağıtılması gereken kar payı bulunup bulunmadığı ve bu kâr payının ortaklar arasında dağılımının yapılıp yapılmadığı noktasındadır.

Yargılama sırasında yeminli mali müşavir bilirkişi tarafından düzenlenen 03.09.2012 tarihli kök bilirkişi raporunda, dava konusu ortaklığın resmi muhasebe kayıtlarının davalı ortak ... adına yapılmış olduğu, ortaklığa ait 2010 ve 2011 yıllarına ilişkin kanuni defter ve belgeler üzerinde inceleme yapıldığı, defterlerin muhasebe usul ve esaslarına uygun olarak tutulmuş olmasına karşın kapanış tasdiklerinin yapılmadığı, ve bu nedenle sahibi lehine delili olma vasfı taşımadığı, bu resmi kayıtlara göre yapılan incelemede 2010 ve 2011 yılı kârının 108.486,14 TL olduğu, taraf vekillerinin ibraz ettikleri ve resmi muhasebe kayıtlarına girmeyen belgelerin incelemeye alınmadığı belirtilmiş, aynı bilirkişi tarafından düzenlenen 31.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda ise tarafların sundukları resmi olmayan belgelerin de hesaplamaya dahil edilmesi durumunda 31.12.2011 tarihi itibarıyla ortaklığın giderlerinin gelirinden 108.058,79 TL fazla olduğu belirtilmiştir.

Tarafların itirazı üzerine düzenlenen 26.07.2013 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, dosya kapsamı itibariyle bilirkişi incelemesinin dava konusu adi ortaklığın vergi matrahının tespiti için değil adi ortaklığın gerçek kâr ve zararının tespit edilmesi için yapıldığı, dolayısıyla resmi kayıtlarda yazılı olmayan fakat taraflarca (özellikle davalı ...) sunulan yazılı belgelerin de her işletmede yapılabilecek masraflar yönünden geçerli belgeler olduğu ve bu belgelerin de kâr zarar hesabında değerlendirmeye esas alınması gerektiği, gerek resmi defter ve kayıtlar gerekse taraflarca sunulan belgelere göre 31.12.2011 tarihi itibariyle adi ortaklığın 22.973,01 TL zarar ettiğinin tespit edildiği açıklanmıştır.

Mahkemece ikinci bilirkişi raporu esas alınmak sureti ile hüküm kurulmuştur. Oysa bu haliyle bilirkişi raporları arasında, değerlendirme, hesap ve miktar yönünden farklılık ve açık çelişki bulunmaktadır.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. HMK’nın 281.maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkemece, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için mahkemenin, gerekli görürse yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bu bağlamda hâkim, bilirkişi raporunu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasında çelişki varsa, çelişki giderilmeden karar verilemez.

O halde mahkemece, öncelikle tarafların (özellikle davalı ...'ın) sunduğu belgelerin, mevcut ise onaylı suretlerinin dosyaya temininden sonra, dosyanın önceki bilirkişilerden farklı üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilerek, tarafların (özellikle davalı ...) gösterdikleri belgelerin tasdikli suretlerin dosyaya sunulamamış olması halinde, dosyada mavcut durumları itibari ile tasdiksiz, bir çoğu imzasız ve her zaman düzenlenmesi mümkün olan bu belgelerin incelemeye esas alınamayacağı hususu da göz önüne alınarak, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda önceki bilirkişi raporları arasındaki çelişikileri de giderecek şekilde, davacının kar payı alacağı bulunup bulunmadığı hususunda Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7661, Karar No: 2010/13744, Tarih: 08.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7661 E.  ,  2010/13744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2933, Karar No: 2008/2136, Tarih: 25.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/2933 E.  ,  2008/2136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Vasiyetnamenin İptali - Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dairemizce murafaanın yapılabilmesi için gerekli olan giderin eklenerek gönderilmesi 21.01.2008 günlü Yargıtay ilamı ile istenilmişse de ikinci kez giderin gönderilmediği 20.02.2008 günlü tutanak ile anlaşılmakla eksikliğin ikmali ve iade kararının gereğini yerine getirmeyen ilgililer hakkında işlem yapılmak üzere dosyanın yeniden yerel mahkemesine iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın yukarıda gösterilen sebeple yerel mahkemesine yeniden İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 25.02.2008
Yargıtay — Esas No: 2016/13337, Karar No: 2019/1811, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/13337 E.  ,  2019/1811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20858, Karar No: 2011/1421, Tarih: 22.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/20858 E.  ,  2011/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 126/son maddesinin göndermesi ile taşınmaz satışlarında da uygulanması gereken aynı Kanun'un 114/2. maddesi gereğince ilanın şekli, artırmanın tarzı, yer ve günü ve gazete ile yapılıp yapılmayacağı icra müdürlüğünce ilgililerin menfaatine uygun olacak şekilde tespit edilir. Aynı Kanun'un 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği, borçluya, vekil ile temsil ediliyorsa, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 11., Avukatlık Kanunu'nun 41. ve HUMK'nun 62, 68. maddeleri gereğince vekiline tebliğ edilmelidir. Bu işlemin yapılmamış ya da usulsüz yapılmış olması başlı başına ihalenin feshi nedenidir.

Somut olayda, borçlu vekili Av.B.Ş adına çıkartılan satış ilanının "sürekli çalıştığını beyan eden sekreter S.Ç " imzasına tebliğ edildiği, ancak adı geçenin iş hanı görevlisi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda tebliğ işlemi 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesine aykırı olmakla usulsüzdür.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince, tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğ işleminden haberdar olmuş ise geçerli sayılır. Muhatabın beyan ettiği öğrenme tarihi tebliğ tarihi olarak kabul edilir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 12.02.1969 tarih ve 1967/172-107 sayılı kararında da benimsendiği üzere öğrenme tarihinin aksi tanık beyanıyla ispat edilemez ise de, muhatabın usulsüz tebliği daha önce öğrendiği yazılı belge ile kanıtlanabilir.

Bu durumda, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince borçlu vekilinin icra müdürlüğüne başvurduğu 17.08.2009 tarihinin satış ilanının tebliğ tarihi olarak kabulü gerekir.

Buna göre satış ilanı, borçlu vekiline 1. artırma günü olan 10.08.2009 tarihinden sonra tebliğ edilmiştir. Böylece 1. artırma gününden önce borçlu vekiline satış ilanı tebliğ edilmemiş ve satışı ayrıca duyurması ve satışın tarafların menfaatlerine uygun biçimde sonuçlanması için kendisine uygun süre tanınmamıştır. Bu nedenle 10.08.2009 tarihinde yapılan 1. artırma usulsüzdür.

İkinci artırmanın yapılabilmesi, usulünce yapılan ilk artırmada satışın gerçekleşmeyerek ihalenin geri bırakılması ile mümkündür. Birinci artırma yasada öngörülen koşullarda yapılmış ve satış da gerçekleşmişse artık yapılacak ikinci bir artırmadan söz

İkinci artırmanın yapılabilmesi, usulünce yapılan ilk artırmada satışın gerçekleşmeyerek ihalenin geri bırakılması ile mümkündür. Birinci artırma yasada öngörülen koşullarda yapılmış ve satış da gerçekleşmişse artık yapılacak ikinci bir artırmadan söz

edilmez. Şu durumda iki artırma birbirini tamamlayan merasimlerdir. Birinci artırma usulüne uygun yapılmamışsa, takip eden aşama olan ikinci artırmanın yapılabilme koşulunun gerçekleştiğinden de söz edilemez. Kısacası; bu iki artırma, birinde satış gerçekleşmezse yapılabilen birbirine bağlı ve birbirinin sonucu olan, sonuçta da ihaleyi oluşturan unsurlardır. Birinci artırma usulsüz yapılmışsa, ikinci artırma usulünce yapılmış olsun olmasın geçersizdir. Durum böyle olunca, ikinci artırma usulünce yapılsa dahi, birinci artırmanın usulsüzlüğü doğal olarak ihalenin tümüyle geçersizliği sonucunu doğuracaktır. Bu durumda birinci artırma ile sıkı sıkıya bağlı ikinci artırmanın usulünce yapılmış olması, ihalenin geçerli hale gelmesini sağlamaz. Birinci artırma usulsüz ve bu nedenle de geçersiz olup, sonuçta bu durum ihalenin geçersizliği sonucunu doğurmaktadır. Eş söyleyişle; birinci artırmadan makul bir süre önce borçlu vekiline satış ilanı tebliğ edilmediğinden ihale işlemleri usulünce gerçekleşmiş sayılamayacağından ve geçersiz olacağından, birbirinin devamı ve tamamlayıcısı durumundaki iki artırmadan ilkinin geçersizliği ikincisinin yapılma olanağını da ortadan kaldırdığından yapılan ihale geçersizdir. (Hukuk Genel Kurulu'nun 17.12.2003 tarih ve 2003/12-790 Esas, 2003/769 Karar sayılı kararı)

Öte yandan, birinci artırma günü alıcı çıkmaması nedeniyle satışın yapılamadığı ve satış bedeli gözetildiğinde zarar unsurunun da oluştuğu sonucuna varılmıştır.

O halde mahkemece, açıklanan nedenlerle ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30160, Karar No: 2016/11559, Tarih: 05.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/30160 E.  ,  2016/11559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Mağdurun yaralanması ile ilgili ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünden verilen 06.04.2012 tarihli raporda "fasial sinir kesisine neden olan kesici delici alet yaralanmasının organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi hususunda görüş bildirilebilmesi için kişinin 18 ay sonra muayene edilmek üzere kuruma gönderilmesi gerektiği" bildirildiği halde bu hususta rapor alınmadan karar verilmesi,

2) Tarafsız görgü tanığı bulunmayan olayda, sanığın savunmasında, önce mağdurun kendisine hakaret ederek bıçak salladığını beyan etmesi karşısında, sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması

Kabule göre de;

3)Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10645, Karar No: 2014/13322, Tarih: 02.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/10645 E.  ,  2014/13322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2010/558-2014/921

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,açıktan fena kullanma nedeniyle akdin feshi ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanun'unun 256. maddesi hükmü uyarınca “kiracı kiralananı kullanırken tam bir ihtimam dairesinde hareket ve apartman kiralanmasında bina dahilinde oturanlara karşı icabeden vazifeleri ifa ile mükelleftir. Kiracı vukubulan ihtara rağmen bu mükellefiyete daimi surette muhalefet eder yahut açıktan açığa fena kullanarak kiralanana daimi bir zarar iras eylerse kiralayan tazminat ile birlikte kira akdinin hemen feshini talep edebilir. Yargılama sırasında 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 316.maddesinde de kiracının kiralananı sözleşmeye uygun olarak özenle kullanmak ve kiralananın bulunduğu taşınmazda oturan kişiler ile komşulara gerekli saygıyı göstermekle yükümlü olduğu düzenlenmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; Davalı Z.. C..'nin sahibi olduğu şirketin davacıya ait apartmanın arka teras katında kiracı olduğunu,ayrıca davalının da 01.09.2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davacıya ait apartmanın ön bodrum katında kiracı olduğunu,davalı ile G.. A.. isimli kişinin 04/04/2010 tarihinde apartmanın eski sahibinden teras katın tümünü satın aldıklarını iddia ederek ön teras katında bulunan bölümü haksız olarak işgal ettiklerini, dairenin kilidini değiştirerek eşyalarını koyduklarını, davacının, kendilerine işgallerine son vermeleri konusunda uyardığını ancak bu uyarılara rağmen işgallerine son vermediklerini, bunun üzerine davacının işgal edilen ön teras kat'ta bulunan dairenin kilidini yeniden eski haline getirdiğini ve içeriye koydukları eşyaları geri almaları için şahısları ikaz ettiğini, şahısların işgallerine son vermek yerine davacıyı ve kayınbiraderi M.. B..'ı ölümle tehdit edip hakaret ettiklerini,üzerlerine yürüdüklerini, bunun üzerine şahıslar hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu belirterek tehdit ve davacıya ait ön teraskat dairenin işgali, kiralananın açıktan fena kullanılması nedeniyle akdin feshi ve tahliyeye karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili,cevap dilekçesinde, davacının,davalı ve çalıştığı şirketi tahliye etmek için 3 ayrı tahliye davası daha açtığını,davalının davacının eşinin ortağı ile satış vaadi sözleşmesi imzaladığını,ancak tapuda bu yeri davacının satın aldığının öğrenildiğini, davacının davalıdan habersiz çilingir getirerek anahtarı değiştirdiğini, amacının kirayı artırmak olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, söylenen sözlerin kavga anında karşılıklı tartışma sırasında söylendiği, ortada tehdit kastının olmadığı,davalının eşi olduğu söylenen G.. A..'nın davalının eşi olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalının, dava dışı A.. S.. Ü.. P.. ile düzenlenen 01.09.2004 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracı olduğu,davacı ve daha sonra muvafakat veren eşi S.. B..'ın yeni malik sıfatıyla iş bu davayı açtıkları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı malik,dava konusu kiralananın bulunduğu apartmanda ikamet etmekte iken taraflar arasında tartışma yaşandığı,duruşmada dinlenilen tanık beyanlarına göre bu kavgaya davalının eşi olduğu söylenen G.. A..'nın da katıldığı,davalı ve G.. A.. tarafından davacıya hakaret ve tehdit edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkemece,kavga sırasında söylenen sözler olduğu,tehdit kastı bulunmadığı ve G.. A..'nın davalının resmi eşi olmadığı gerekçeleriyle açıktan fena kullanmanın şartları gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmiş ise de, BK'nun 256.maddesinde düzenlenen “kiracıdan beklenen komşuluk ilişkilerine uyma,kiralayan ve ailesine karşı rahatsız edici ve uygunsuz davranışlardan kaçınma” yükümlülüğünden kastedilen bu davranışların(hakaret ve tehdit) Türk Ceza Kanunu anlamında suç teşkil edip etmemesi değildir.818 Sayılı BK'nun 256. ve 6098 sayılı TBK'nun 316.maddesinde düzenlenen açıktan fena kullanma nedeniyle tahliye şartlarının gerçekleşmesi için kiracının ve onunla birlikte hareket edenlerin davranışlarının kiraya veren ya da komşular için çekilmez bir hale gelmesi yeterlidir. Bu nedenle mahkemece,açıktan fena kullanma şartlarının gerçekleştiğinin kabulü ile akdin feshi ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/596, Karar No: 2022/767, Tarih: 06.12.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/596 E.  ,  2022/767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ve ...'nın TCK'nın 109/2, 109/3-b-c, 62/1, 53/1-3 ve 63/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.05.2014 tarihli ve 41-200 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 01.07.2019 tarih, 4904-9199 sayı ve oy çokluğuyla onanmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi M. Kaya; "Sanıklar ... ve ... hakkında açılan kamu davasının Yerel Mahkemece yapılan yargılaması sonunda, her iki sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine ve sanıklardan ...'ın hakaret suçundan beraatine ilişkin hükümlerin, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyete dair hükmün onanmasına ... yönelik sayın çoğunluğun görüşüne aşağıdaki nedenlerle katılma olanağı olmamıştır.

... ilçe merkezinde faaliyet gösteren ... ...Ev Yemekleri Lokantası'nın işletmecisi ... ile ortağı sanık ... arasındaki bazı sorunların çözüme kavuşturulması ve protokol düzenlemesi amacıyla ... tarafından ... yerine çağrılan şikâyetçi-sanık avukat ...'ın lokantanın üst katındaki, içeride sanık ..., ... ile tanıklar ... ve ...'ün bulunduğu ofis bölümüne çıktığı, burada avukat ... ile sanık ... arasında oturma şekli, işlemlerin hızlı yapılması gibi sebeplerle aralarında sert tartışmaların yaşandığı, bu sırada alt kattaki ...'ın da ofis bölümüne geçtiği tartışmanın devamında ...'ın ofis kapısını açtığında gürültü ve seslerin aşağıdaki müşterilere ulaşmasını engellemek için ofis kapısının kapatılması ve bu anda ...'ın yumrukla ...'a vurarak BTM ile giderilebilecek ölçüde yaralandığı ve hemen akabinde ...'ın ofis kapısını açarak ayrıldığı, dosyada mevcut kamera kayıtları ile kolluk tutanaklarına göre tartışmanın başlama ve sona ermesi arasındaki toplam sürenin üç dakikayı bulmayan olayda;

...

2) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden yapılan değerlendirmede, şikâyetçi-sanık avukat ...'ın lokantanın ofis bölümüne girişi ile burada sanık ... arasında yaşanan tartışma, ofisin kapısını açması ile kapanması ve ofisten ayrılma süreci toplam üç dakikayı bulmadığı dosyada mevcut kamera kayıtları, bilirkişi raporu ile olayın hemen akabinde kollukça düzenlenen 28.06.2011 tarihli tutanaktan anlaşılmaktadır.

Tartışma devam ederken şikâyetçi sanık avukat ...'ın ofis kapısını açması, ses ve gürültünün lokanta müşterilerini rahatsız etmemeye yönelik anlık kapının kapatılmasında ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya yönelik kasıttan söz etmek mümkün değildir.