muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7523, Karar No: 2014/23095, Tarih: 02.10.2014

2-Fen bilirkişi raporunda C1 ve C2 harfleri ile gösterilen kısımların, İ.. B..nde yada dava konusu taşınmazdan el çekmesinden önce kullanımında olan yerlerden olup olmadığı, bu kısımlara hafriyat dökerek kimin el attığı davalı idarelerden sorularak, gerekiyorsa tanık dinlenerek tespit edildikten sonra bu kısımlarda eski hale getirme bedeli konusunda karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı ve davalı İstanbul Deri Organize Sanayi Bölge Müdürlüğü vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25300, Karar No: 2009/5577, Tarih: 17.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/25300 E.  ,  2009/5577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü.

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2008 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 3.600.TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 17.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15045, Karar No: 2011/1508, Tarih: 10.02.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/15045 E.  ,  2011/1508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.06.2004 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1239 ada 11 parsel sayılı taşınmazı davalı ... Başkanlığından satın aldığını ve taşınmaz üzerine bina yaptığını, ancak davalılardan ... tarafından açılan tapu iptali ve tescil davasında tapu kaydının iptali ile davalı ... adına tesciline karar verildiğini; taşınmaz üzerinde iyiniyetle bina yapmış olduğunu ileri sürerek temliken tescil isteminde bulunmuş, zemin bedelini daha önce davalı ... Başkanlığına ödediği için de arsa bedelinin Belediye Başkanlığından tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., kendilerine husumetin yöneltilemeyeceğini, davalı ... ise temliken tescil koşullarının oluşmadığını savunmuşlardır.

Mahkemece, taşınmaz bedeli davalı ... tarafından ödenmek üzere tapu iptali tescil isteminin kabulüne karar verilmiş, hükmü davalılar temyiz etmişlerdir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesi uyarınca temliken tescil isteğine ilişkindir.

Bilindiği gibi, anılan madde uyarınca bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a)Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b)İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c)Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın

bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut olayda; 300 parsel sayılı taşınmazda 22.08.1979 tarihinde davalı ... paydaş iken 09.01.1986 tarihinde 2981 sayılı Yasa uygulamasına tabi tutulmuş ve davalının payı 1239 ada 2 ve 3 parsel numarası ile davalı adına tescil edilmiştir. Bu taşınmazlardan 3 parsel sayılı olanın 16.02.1989 tarihinde davalı ...'nin Encümen Kararı ile bedele dönüştürülerek taşınmazda işgalci olarak bulunan davacı ... ile dava dışı ...'a 1/2 paydaş kılınarak 05.06.1989 tarihinde satılmıştır. Daha sonra yine Encümen Kararı ile taşınmaz ifraz edilmiş ve 11 parsel sayılı olanı davacı adına tescil edilmiştir. Bu arada 3 parsel sayılı taşınmazın kayıt maliki Nurettin Bayrak, Encümen Kararlarının iptali için idari yargıya başvurmuş, Encümen Kararının iptalinden sonra açtığı tapu iptali tescil davası sonucu ... ve ... adına oluşan tapular iptal edilerek taşınmaz yeniden 1239 ada 3 parsel numarası ile ... adına 11.05.2004 tarihinde hükmen tescil edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile taşınmazda kayıt maliki iken binayı yaptığını ve iyiniyetli olduğunu ileri sürdüğünden öncelikle davacının temliken tescil isteminin ilk koşulu olan sübjektif koşulun mevcut olup olmadığını irdelemek gerekmektedir.

Dosya içerisinde bulunan belgelerden taşınmaz ... adına kayıtlı iken davacı tarafından işgal edildiği, yine Asliye 1.Hukuk Mahkemesinin 1983/443 Esas sayılı dosyasında ... tarafından ... ve ... aleyhine elatmanın önlenmesi davası açıldığı anlaşılmıştır. Davacı ... başlangıçta haksız işgalci olduğu taşınmaza sonradan Belediye Başkanlığından satın alarak malik olmuş ve 07.03.1997 tarihinde de dava konusu binayı yapmak üzere inşaat ruhsatı almıştır. Bu aşamaya kadar davacıyı iyiniyetli kabul etsek bile kayıt maliki davalı da bu arada 20.10.1997 tarihinde Belediye Başkanlığına karşı bedel artırımı davası ile birlikte Belediye Encümeninin bedele dönüştürme kararının 2010/15045 - 2011/1508 iptali için de idari yargıda dava açmıştır. Davacı ..., bu davalardan haberdar olmasına rağmen inşaatı yapmaya devam ederek tamamlamıştır. Yukarıda da açıklandığı gibi temliken tescil isteminde bulunabilmek için davacının kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermiş olması gerekir. Dosya içerisindeki belgeler ile açıklanan durum karşısında davacının kendisinden beklenen dikkat ve özeni gösterdiğini söylemek olanaklı değildir. Kısaca söylemek gerekirse temliken tescil davasının sübjektif koşulu somut olayda gerçekleşmemiştir.

Diğer yandan temliken tescil davasında ödenen bedelin daha önce davalı ... Başkanlığına ödenmesi nedeniyle zemin bedelinin davalı ... Başkanlığından tahsiline karar verilmesi de doğru değildir. Temliken tescil davalarında hasım taşınmaz malikidir. Davalı ... Başkanlığına ödenen para ancak sebepsiz zenginleşme nedeniyle tazminat davasına konu olabilir. Diğer bir anlatımla, davalı ... Başkanlığının davada pasif dava ehliyeti bulunmamaktadır.

Mahkemece açıklanan tüm bu hususlar gözetilerek davalı ... aleyhine açılan davanın pasif dava ehliyeti yokluğundan, ... aleyhine açılan davanın ise temliken tescil davasının koşulları oluşmadığından reddi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kabulü doğru değildir. Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 10.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11229, Karar No: 2015/12466, Tarih: 02.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/11229 E.  ,  2015/12466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, Tetkik .....'ın raporu okundu, düşüncesi alındı, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve 6100 sayılı HMK. nun 186. (1086 sayılı HUMK. nun 376.) maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hâkimin; HMK.nun 297.(HUMK.nun 388.) maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada söz konusu HMK. nun 294/4.(HUMK. nun 38l/son) maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HMK. nun 298/2 (HUMK. nun 389.) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK. (HUMK.) nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda; kısa kararda, el atmanın önlenmesi talebine ilişkin olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmayıp; gerekçeli kararda, "Sehven kısa kararda ecrimisile hükmedilmesine rağmen Müdahalenin menine ilişkin kabul kararına yer verilmemiştir." denilmek suretiyle, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Açıklanan bu nedenlerle, davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5407, Karar No: 2007/19950, Tarih: 06.11.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/5407 E.  ,  2007/19950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2006

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan B.-E.Ltd.Şti. ile H.Ü. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere ve özellikle davalı sigorta şirketi tarafından Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 3.5.2005 tarihli ilamı ile bozulan Kestel Asliye Hukuk Mahkemesinin  20.11.2003 tarihli kararının icraya konması ve   İcra Dairesine ödeme yapılmış olması nedeniyle bu ödemenin bozma kararından sonraya yapılan zarar hesaplamasında nazara alınmasının mümkün olmamasına   göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararların giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne kara verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalının geçirdiği iş kazası sonucu 1.8.2001 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Dava nitelikçe Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Bu nedenle, haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin Peşin Sermaye değerinin belirlenen tazminattan düşürülmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş yerleşmiş, görüşlerindendir. Bu bakımdan, davanın niteliği gözönünde tutularak öncelikle hak sahiplerine Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından iş kazası nedeniyle gelir bağlanıp bağlanmadığının araştırılması, gelir bağlanmış ise, bildirilen miktarın, tazminattan düşülmesi, gelir bağlanmamış ise bu yön, hak sahibinin tazminat hakkını doğrudan etkileyeceğinden hak sahibine; gelir bağlanması için Sosyal Sigortalar Kurumuna başvurmaları ve giderek dava açmaları için önel verilmesinde yasal zorunluluk olduğu açıktır. Başka bir anlatımla, hak sahibi tarafından Kurum aleyhine açılan davada, 506 Sayılı Yasanın 24.maddenin öngördüğü koşulların oluşmadığının saptanması durumunda; hak sahibine, gelir bağlanmayacağı giderek, hak sahibinin, destekten yoksun kalma tazminat isteme hakkına sahip olmayacağı açık-seçiktir. Somut olayda, hak sahibi anne ve baba yönünden yukarıda açıklanan doğrultuda, inceleme ve araştırma yapılmadığı ortadadır.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümü durumunda 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin belirlediği koşulların gerçekleşmesi ile ana ve  babasına gelir bağlanmaktadır.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümü durumunda 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin belirlediği koşulların gerçekleşmesi ile ana ve  babasına gelir bağlanmaktadır.

4958 sayılı Yasa'nın 35. maddesi ile  506 Yasa'nın 24/1. maddesinde yapılan değişiklikten önce, ana ve  babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin koşulu " ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması" iken,  anılan madde de yapılan 29.7.2003 tarihli 6.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeyle sigortalının ana ve babasına gelir  bağlanmasının koşulu  " sosyal güvenlik  kuruluşlarına tabi çakışmayan  veya 2022 sayılı Yasa'ya göre  bağlanan aylık hariç olmak üzere  buralardan her ne ad altında olursa olsun  gelir veya aylık almayan "  biçiminde değiştirilmiştir.  Bu tür  yasaların yürürlüğe girmeleri ile birlikte derhal  tesirini husule getireceği tartışmasızdır.

Somut olayda sigortalının anne ve babası maddi tazminat isteminde bulunmuş olup  sigortalının babası E.E. 'in SSK'dan 19.7.2002 tarihinden beri yaşlılık aylığı aldığı anlaşılmaktadır.

Davacı anne ve babaya ölen sigortalı oğulllarından iş kazası sigorta kolundan gelir bağlama koşulları ölüm tarihi olan 1.8.2001 ile 6.8.2003 ve 6.8.2003 tarihinden sonra farklılık arzettiğinden yapılacak iş; davacılara gelir bağlanması için SSK'na başvurmaları, kurumca gelir bağlanmaması halinde giderek SSK'na dava açamaları yönünde önel vermek ve sonucun göre karar vermekten ibarettir.

2-Davacılara A. O. sigorta şirketi tarafından ferdi kaza sigortasından toplam 5.000.00-YTL ödeme yapıldığı uyuşmazlık konusu degildir. Uyuşmazlık kazadan sonra yapılan bu ödemenin davada en son hesaplanan tazminattan hangi kıstaslar nazara alınarak indirileceği ve hak sahiplerinden herbirine yapılan ödemenin miktarının ne olduğu noktasında toplanmaktadır.

Sigorta şirketince düzenlenen belgede ödemenin O. B.  Şubesi 1098412 nolu hesaptan davacıların avukatı M.O.D.'ya yapıldığı görülmektedir.

Yapılacak iş; öncelikle ilgili banka şubesinden ödemenin hangi tarihte ve her davacı için ne miktar ödeme yapıldığını sormak, ödemenin her davacı için ne miktar yapıldığı belli degilse ödemenin davacılara miras hisse  hisselerine göre  yapıldığı kabul edilerek davacılara yapılan ödeme miktarını tespit etmektir. Kural olarak yapılan ödemenin bu miktar ile sınırlı olmak üzere bağlayıcılığı asıldır. Gerçek anlamda ödemeden söz edebilmek için tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunmaması koşuldur.

Ödemenin yapıldığı tarihteki verilerle hesaplanan tazminat ile ödenen miktar arasındaki açık oransızlığın bulunduğu durumlarda yapılan ödeme  makbuz niteğinde kabul edilebilir. Bu durumda ödemenin yapıldığı tarih gözönünde tutularak davacıların gerçek zararı uzman bilirkişi aracılığı ile saptanmalı (ödemenin yapıldığı tarihe göre SSK'ca bağlanan gelirin peşin sermaye değeri tenzil edilmek suretiyle) böylece hesaplanan  miktar ile buna karşılık alınan meblağ  arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlenmeli, açık oransızlığın bulunması durumunda maddi tazminata ilişkin ödenmeyi "kısmi ifayı içeren makbuz" niteliğinde kabul etmek ve yapılan ödemenin ödeme tarihindeki gerçek zararı hangi oranda kaşıladığını hesaplamak, son verilere göre hesaplanan tazminat miktarından yasal indirimler yapılmak suretiyle belirlenerek gerçek zarardan davalı tarafın ödeme yapılan tarihe göre zararın karşılandığı oranda indirim yapmak daha sonra kalan miltara hükmetmek gerekir. Açık oransızlığın bulunmadığının tespiti halinde ise maddi tazminat talebinin tümden reddine karar verilmelidir.

Mahkemece davacılara sigorta şirketi tarafından yapılan ödemeyi her yılki   enflasyon oranına öre artırmak suretiyle raporun tanzim tarihinde balig olduğu miktarı gerçek zarardan tenzil etmek suretiyle karşılanmayan zararı bulan bilirkişi raporu hükme esas alınarak sonuca gidilmesi de hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilemeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç : Hükmün yukarıda açıklanan  nedenlere  BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6.11.2007 gününde  oybirligiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9657, Karar No: 2025/192, Tarih: 07.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/9657 E.  ,  2025/192 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1533 E. - 2020/736 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3.Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/162 E. - 2019/251 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usûli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.