muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/47, Karar No: 2020/244, Tarih: 28.05.2020

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2019 tarihli ve 357-109 sayılı ilâmında;

TCK’nın 61. maddesinin beşinci fıkrasında, anılan maddenin diğer fıkralarına göre belirlenecek ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulandıktan sonra sonuç cezanın belirleneceğinin hüküm altına alınması, anılan maddenin yedinci fıkrasında sonuç cezanın 30 yıldan fazla olamayacağının belirtilmesi ve söz konusu maddenin onuncu fıkrasında da Kanun'da açıkça yazılmış olmadıkça cezaların ne artırılabileceğinin, ne eksiltilebileceğinin ne de değiştirilebileceğinin düzenlenmesi karşısında; sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin anılan Kanun'un 61. maddesinin yedinci fıkrasından sonra uygulanma imkânının bulunmadığı kabul edilmelidir. Aksi hâlin kabulü TCK’nın 2. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen kanunilik ilkesine aykırılık teşkil edecektir."

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.11.2019 tarihli ve 521-635 sayılı ilâmı da bu doğrultudadır.

Sarkıntılık ile basit cinsel saldırı veya istismar suçları ceza kanununun en tartışmalı kavramları arasında yer almakta olup aralarındaki sınırı belirlemek son derece zordur. Son derece ağır cezalar öngörülen cinsel suçlardan bazılarının cezaları 6545 sayılı Kanun ile daha da ağırlaştırılırken, eyleme uygun cezanın verilebilmesi ve adaletin sağlanabilmesi açısından sarkıntılık suçu tekrar 5237 sayılı TCK’nın 102/1. ve 103/1. maddelerine ikinci cümle olarak eklenmek suretiyle daha hafif bir ceza öngörülmesine karşın, eklenen cümlenin uygulanma alanının daraltılarak çok sınırlı bir alana hapsedilmesinin kanun koyucunun gerçek iradesine aykırı olacağı açıktır. Ceza muhakemesi hukukunun nihai hedefi olan adalete ulaşmak amacıyla hareket edilse dahi uygulayıcıların, ceza hukukunun olmazsa olmazı olan kanunilik ilkesinden ayrılarak kendi adalet anlayışına göre hareket etmesine, hukuk devleti ilkesinden asla taviz vermeyen hukuk sistemizin izin vermesi beklenemez. Zira böyle bir durumda herkesin adalet anlayışı doğal olarak farklı olacağından, hukuki güvenlik ilkesinin sağlanması mümkün olmayacaktır. Bu tür sakıncaların önlenebilmesi için hukuk normlarının yorumlanması sırasında pozitif temeli bulunmayan ancak eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün 'bilim' olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Somut olayımızda; sanık yanında çalışan birisinden herhangi bir isim zikretmeksizin bir bardak suyun gönderilmesini istemiş, tesadüfen mağdur tarafından su getirildiğinde, şehevi amaçlı, kısa süreli bazı hareketlerde bulunmuş, hatta kötüniyetli olduğunda kuşku bulunmayan bu hareketlerin bir kısmı ilk baştan mağdure tarafından tedirginlikle karşılanmış, ancak sanığın normal olmayan hareketlerine devam etmek istemesi üzerine gerçek niyeti mağdure tarafından anlaşılarak mağdurenin kendi insiyatifi ile odadan ayrılması üzerine olay sona ermiştir. Yasayı bir bütün olarak değerlendirdiğimizde yorum ilkelerine uyulmaksızın uygulayıcıların kendi adalet anlayışına göre ceza normlarının aleyhe yorumlanması suretiyle eylemin niteliğinin değiştirilmesi hâlinde zaten çok ağır cezalarla müeyyide altına alınan eylemlerden dolayı çok daha ağır cezaların verilmesi suretiyle kanunun kendi içerisindeki sistematiğinin bozulacağı gibi, bu seferde benzer ihlaller ya da daha ağır ihlaller için farklı mahkemelerin doğal olarak farklı adalet anlayışına göre hükmedilebilecek cezalar yönünden orantılılık ve eşitlik ilkesinin bozulması gündeme gelebilecektir. Örneğin; sanığın, çok daha planlı ve programlı bir şekilde uygun ortamı hazırladıktan sonra nitelikli olmayan cinsel istismar eylemini saatlerce sürdürmesi hâlinde de somut olayımızda olduğu gibi TCK’nın 103/1. maddesinin birinci cümlesi uyarınca hükmedilebilicek ceza somut olayımızda hükmedilen ceza ile kıyaslandığında; eylemlerin ağırlığına göre son derece orantısız cezaların ortaya çıkması suretiyle adalet duygusunun zedeleneceği gibi hukuki güvenlik ilkesinin de ihlal edileceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zira hukuk devletinde yaşayan her vatandaş, kanunilik ilkesinin zorunlu bir gereği olarak neyin ne kadar yasak olduğunu bilmesi gerekirken, farklı mahkemelerin yorum ilkelerine uyulmaksızın yaptıkları yorumlar ile sürpriz cezalarla karşılaşma ihtimalini 'hukuki güvenlik' ilkesi ile bağdaştırmak mümkün değildir. Oysa somut olayımızda TCK’nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesi ile hüküm kurulmuş olması hâlinde kesik kesik hareketlerin sayısı ve süresi dikkate alınarak TCK’nın 62. maddesindeki indirim hükümlerinin de uygulanması hâlinde dahi alt ve üst sınır aralığında (3 yıl 9 ay hapis cezası ile 10 yıl hapis cezası) TCK’nın 3. maddesindeki hakkaniyet ve orantılılık ilkesine uygun bir cezanın tercih edilmesi rahatlıkla mümkün olabilirdi. Ceza siyasetini belirleme yetkisi ve görevi bulunan yasa koyucu tarafından konulan hukuki normlar yorumlanırken, olabildiğince adalet ve hakkaniyet amaçlanarak her uygulayıcının aynı olay karşısında aynı yoruma ulaşması sağlanacak şekilde bir sonuca ulaşılmalıdır. Örneğin; Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 14.11

. maddesindeki hakkaniyet ve orantılılık ilkesine uygun bir cezanın tercih edilmesi rahatlıkla mümkün olabilirdi. Ceza siyasetini belirleme yetkisi ve görevi bulunan yasa koyucu tarafından konulan hukuki normlar yorumlanırken, olabildiğince adalet ve hakkaniyet amaçlanarak her uygulayıcının aynı olay karşısında aynı yoruma ulaşması sağlanacak şekilde bir sonuca ulaşılmalıdır. Örneğin; Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 14.11.2017 tarihli ve 342-476 sayılı kararına konu benzer olayda; sanığın kısa zaman aralığı içerisinde önce şehevi sözler söylediği mağdurenin daha sonra kolunu tutmak en son olarak da kolundan tutarak kendisine doğru çekmek suretiyle yapmış olduğu eylemlerin kül halinde 103/1. maddesinin ikinci cümlesindeki sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturabileceği değerlendirilirken, somut olayımızda sanığın eyleminin basit cinsel saldırı olarak değerlendirilmesi kanatimizce içtihatlar arasında ki istikrar ilişkisinin bozulmasına yol açmıştır.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak etmemekle birlikte, bir an için eylemin niteliğinin doğru tayin edildiğinin kabul edilmesi hâlinde, bu seferde niteliği bu kadar tartışmalı bir eylemden dolayı, cezanın asgari hadden tayin edilmesi gerekirken, dosya içeriği ile örtüşmeyen yetersiz gerekçeyle temel cezanın asgari haddin üzerinde tayin edilmesi suretiyle eylem ile orantılı olmayan son derece ağır bir cezanın ortaya çıkmasına neden olunmuştur.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere, sanığın cinsel saldırı suçunu oluşturan eylemlerinin sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek eylemine uyan 5271 sayılı TCK’nın 6545 sayılı Kanun ile değişik 103/1. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken aynı fıkranın 1. cümlesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi ve kabule göre de; yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden teşdit hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının sanık lehine olan itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 21.05.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından 21.05.2020 tarihinde yapılan müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 28.05.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9149, Karar No: 2017/936, Tarih: 06.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/9149 E.  ,  2017/936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme suçundan sanık ... hakkında 30.12.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; KOCAALİ Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2014 gün ve 2013/103 esas, 2014/280 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün sanığın yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edildiği, gerekmediği halde 31.12.2014 tarihinde sanık müdafine yapılan tebligatın yeni bir hak bahşetmeyeceği cihetle; sanığın yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 24.12.2014 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26275, Karar No: 2014/32416, Tarih: 04.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/26275 E.  ,  2014/32416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2014

NUMARASI : 2011/230-2014/301

DAVA :Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptaline, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, bir kısım işçilik alacakları hakkında davalı işverene karşı başlatılan icra takibine vaki itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptalini ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, kıdem tazminatı ve işlemiş faizi, fazla mesai ve işlemiş faizi açısından sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, icra inkar tazmiatının koşulları oluşmadığı gerekçesi ile bu talebin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, davacı önce Tekirdağ İş Mahkemesi'nin 2012/212 Esas sayılı dosyasında kısmi dava açmış, bir kısım alacakları hüküm altına alınmış ve karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesince onanarak kesinleşmiştir. İlk davada fazla mesai alacağı için belirlenen faiz başlangıç tarihi sadece ilk davadaki kısmi talep için geçerli olup, eldeki dosyada ise fazla mesai alacağının faiz başlangıcı olarak icra takibi tarihinin esas alınması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3- Kesinleşmiş bulunan kısmi açılan ilk davada fazla mesai ücreti alacağından % 25 takdiri indirim yapılarak fazla mesai alacağının neticeten 3038,61 TL. olduğu belirlenmiş,ilk davada 200 TL. Hüküm altına alınmıştır.

Buna göre Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğünün 2011/3244 sayılı takip dosyasındaki bakiye fazla çalışma asıl alacağının 2.838 TL. üzerinden devamına karar verilmesi gerekirken takibin 3.038 TL. üzerinden devamına karar verilmesi hatalıdır. Bakiye fazla çalışma alacağının miktarı değişeceğinden işlemiş faiz alacağıda değişecektir. Hatalı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14091, Karar No: 2019/1893, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/14091 E.  ,  2019/1893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3760, Karar No: 2018/7349, Tarih: 13.11.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3760 E.  ,  2018/7349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 2008 yılında yapılan kadastro sırasında Üçtepe köyü, 102 ada 794 parsel sayılı 1451,99 m² yüzölçümündeki taşınmaz senetsizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tarla vasfıyla davalı gerçek kişi adına tespit ve itirazsız kesinleşerek tapuya tescil edilmiştir.

Davacı Hazine vekili 19.10.2010 havale tarihli dilekçesiyle, dava konusu 102 ada 794 sayılı parselin taşlık, kayalık ve makilerle kaplı, imar ihya edilmeyen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu halde yolsuz tescil ile davalı adına tespit ve tescil edildiğini iddia ederek dava konusu parselin davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili isteğiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş, davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 04.07.2013 tarih ve 2013/3066 - 2013/7582 sayılı kararı ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “hükme esas alınan ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın imar ve ihya çalışmasının yapılmadığı, üzerinde harnup, zeytin ağaçları ile limon ve yenidünya bulunduğu, imar ihya edilmeden ağaçların topraklı alanlara dikildiği ve kadim tarım arazisi olduğu belirtilmiş, keşif sırasında dinlenen yerel bilirkişi ile tanık da aynı şekilde taşınmazın taşlık kısımlarının arasına ağaçların dikildiğini bildirmişlerdir. Ancak, dosyada bulunan orman bilirkişi raporuna ekli 1990 tarihli memleket haritasında taşınmazın, yeşil renkli çalılık rumuzlu alanda kaldığı görülmektedir. Bu nedenle, ziraat bilirkişi raporu ve yerel bilirkişi beyanları ile orman bilirkişi raporu çelişmektedir. Mahkemece bu çelişkiler giderilmediği gibi 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, davalı ve (murisleri) yönünden tapu sicil ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı yasanın 03.07.2005 gün 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenmemiştir. Eksik inceleme ve araştırmaya, çelişkili raporlara dayalı hüküm kurulamaz” denilerek usulüne uygun orman ve zilyetlik araştırması yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması istenmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın adına tescil kararı verilen kişi yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına

13/11/2018 /201 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/431, Karar No: 2023/8583, Tarih: 09.02.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/431 E.  ,  2023/8583 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2022/6438 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 53 üncü maddesi, 63 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... 1. Agır Ceza Mahkemesinin 05.06.2018 tarihli ve 2017/25 Esas, 2018/238 Karar sayılı kararıyla sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesi, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Ceza Dairesinin, 22.11.2018 tarihli ve 2018/2153 Esas, 2018/2109 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesi tarafından kurulan hükümden, "5237 sayılı Kanunun 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmasına yer olmadığına" ilişkin 2.fıkranın tamamen çıkartılarak, "Yağma suçunun konusunu oluşturan 300.00 TL paranın, paranın satın alma gücü ve suç tarihinde yürürlükte olan asgari ücretin %10'nundan az bir değere karşılık gelmesi nedeniyle suçun konusunu oluşturan paranın değeri düşük kabul edilerek sanıklara verilen cezanın TCK’nın 150/2. maddesi uyarınca takdiren 1/3 oranında indirilerek sanıkların ayrı ayrı 7 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına" fıkrasının eklenmesine, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası uygulanmasına ilişkin 3. fıkradaki "7 yıl 4 ay hapis" ibaresinin "4 yıl 10 Ay 20 gün hapis" olarak değiştirilmesine, 62 nci maddesinin uygulanmasına ilişkin 4. fıkradaki "6 yıl 1 ay 10 gün hapis" ibaresinin "4 yıl 26 gün hapis" olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil olmadığına,

2. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraatına karar verilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Mağdurun kız arkadaşı tanık G.T. ile gece saat 20.50 sıralarında sokakta yürüdükleri sırada, sanık ... ve temyize gelmeyen sanık ...'in önlerine çıktıkları, diğer sanık ...'in mağdurdan 300.00 TL para istediği, mağdurun vermemesi üzerine sanık ...'ın elindeki bıçağı sokakta bulunan bir ağaca batırıp çektiği, mağdurun tanık ile ayrıldığı esnada elinden çıkardığı kılıca benzer paslı demir renginde uzun bir bıçak çıkartarak mağdura doğru sallayarak "cebindeki 300.00 TL’yi ver" dediği, bunun üzerine mağdurun 300.00 TL'yi verdiği anlaşılmıştır.

2. Mağdurun aşamalarda değişmeyen, tutarlı beyanlarda bulunduğu görülmüştür.

3. Sanığın çelişkili beyanlarda bulunduğu ve 20.09.2022 tarihli celsede olay gün ve saatinde olay yerinde bulunduğunu ikrar ettiği belirlenmiştir.

4. Tanık G.T.'nin hemen olaydan sonra 02.07.2022 tarihinde alınan mağdurun iddiası ile uyumlu beyanı dava dosyasında mevcuttur.

5. Tanık Y.K.'nın 11.07.2022 tarihli mağduru tanımadığı ve yanında çalıştırmadığını belirttiği beyanı dosyada bulunmaktadır.

6. Kolluk tarafından düzenlenen, temyize gelmeyen sanık ...'in 300.00 TL yi kendisine borca karşılık verdiğini belirttiği yerde yapılan araştırma sonucu elde edilen kamera kayıtlarında para alışverişinin olup olmadığına ilişkin tespit yapılamadığının belirtildiği 28.07.2022 tarihli tutanak ve 12.09.2022 tarihli CD Çözümleme tutanağı dava dosyasında bulunmaktadır.