muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/698, Karar No: 2014/201, Tarih: 22.04.2014

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin hali ile bir tutulamayacağından, neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Motosiklet sürmesi için ehliyeti olmayan ve arkadaşına ait motosikletle meskun mahal yakınlarında, geceleyin, alkollü ve süratli şekilde seyrederken yol içindeki koyun sürüsüne ve sürü içindeki çobana çarparak bir kişinin ölümüne neden olan sanık, aydınlatma olmayan bu yolda karşısına bir araç yada insan çıkabileceğini ve çarparak onun ölümüne neden olabileceğini öngörmüş, ancak şoförlük yeteneklerine, şansına ve yolun boş olacağı ihtimaline güvenmek suretiyle sonucun gerçekleşmeyeceği yönünde yanlış düşünceyle hareket etmiştir. Buna karşılık, istemediği, ancak öngördüğü sonucun meydana gelmesini engelleyecek olan objektif özen yükümlülüğüne uygun davranmamış, bu bağlamda motosiklet sürmesi için ehliyeti olmamasına ve alkollü olmasına rağmen görüş hakimiyeti dışına çıkacak biçimde motosikleti süratli bir şekilde kullanmıştır. Bu nedenle, meydana gelen ölüm olayında sanığın bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilmelidir.

Diğer yandan, suçun “basit taksirle mi”, yoksa “bilinçli taksirle mi” işlendiğinin belirlenmesi açısından, olayda ölenin de kusurlu olup olmamasının hiçbir önemi bulunmamaktadır. Zira kusurun var olup olmadığının veya derecesinin tespiti, hakim tarafından manevi unsur saptandıktan sonra, temel cezanın belirlenmesi aşamasında yapılması gereken bir işlemdir. Nitekim bu husus Ceza Genel Kurulunun 03.07.2012 gün ve 499-271 sayılı kararında da vurgulanmıştır.

Bu itibarla, isabetsiz olan yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurulu Üyesi; "Bilinçli taksirin uygulanma şartlarının oluşmadığı, bu nedenle yerel mahkeme direnme gerekçesinin isabetli olduğu" görüşüyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin 28.03.2013 gün ve 421–117 sayılı direnme hükmünün, sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiği gözetilmeksizin, taksirle gerçekleştirdiğinin kabulü ile karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2014 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16116, Karar No: 2019/2116, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/16116 E.  ,  2019/2116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5209, Karar No: 2015/6394, Tarih: 24.06.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5209 E.  ,  2015/6394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2013/667-2014/725

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlular hakkında, kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine, davalı borçluların yasal süresinde itiraz etmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak, itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesini istemiştir. Mahkemece itirazın kısmen kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- İ.İ.K.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363.maddesinin 1.fıkrasının son cümlesi ve İ.İ.K.na 4949 Sayılı Kanunla eklenen Ek madde 1 uyarınca yeniden değerleme oranı nazara alınarak uyuşmazlık konusu değerin karar tarihi itibariyle 5.440.-TL’yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur. Bu nedenle kararı temyiz eden davalı kefil A.. Y..'un temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Davalılardan kiracı S.. U.. vekilinin temyizine gelince;

Taraflar arasında düzenlenen 01.04.2010 başlangıç tarihli 6 ay süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı N.. S.. sözleşmeyi İ. S. varisleri adına kiralayan, davalılardan S.. U.. kiracı diğer davalı A.. Y..oğlu ise müşterek ve müteselsil kefil sıfatıyla imzalamış olup sözleşmede aylık kiranın 800 TL olduğu her ayın ilk 5 gününde peşin olarak arasında ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı alacaklı, 01.04.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesine dayanarak, 12.04.2013 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde aylık 40 TL'den 2011 yılı Nisan ila 2012 yılı Mart ayları 480 TL kira farkı,aylık 82 TL'den 2012 yılı Nisan ila 2013 yılı Mart ayları 984 TL kira farkı ile 2013 yılı Nisan ayı 926 TL kira alacağı toplamı 2.390 TL ile 93,24 TL işlemiş faizin tahsilini talep etmiştir.

Temerrüt nedeniyle açılacak tahliye davasının kural olarak kiralayan tarafından açılması gerekir.Kiralayanlar birden fazla ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan tahliye istekli icra takibini birlikte yapmaları ve ihtarlı ödeme emrini birlikte göndermeleri ve yine davayı da birlikte açmaları zorunludur. Kiralayan durumunda olmayan malik veya kiralananı sonradan iktisap eden yeni malikin önceden kiracıya ihbar göndererek kira paralarının kendisine ödenmesini istemesi bu ihbarın sonuçsuz kalması halinde yasal içerikli ihtarname tebliğ ettirmek suretiyle dava açması gerekir. Kiralanan paylı mülkiyete konu ise pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanması, elbirliği halinde mülkiyete konu teşkil ediyorsa tüm ortakların davaya katılmaları gerekir. Dava hakkına ilişkin bu husus mahkemece kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır.

Olayımıza gelince;Davaya dayanak yapılan kira sözleşmesinde davacı N.. S.., İ. S. varisleri adına kiralayan olarak yer almış ,İ. S.'nın dairemizin geri çevirme kararı ile getirtilen mirasçılık belgesinden adı geçenin davacı dışında E. S. (. isimli bir mirasçısının daha bulunduğu ve tapu kaydından da paylı mülkiyete ilişkin tapunun 04.04.2013 tarihinde oluştuğu anlaşılmıştır. 2013 yılı Nisan ayına ait kira bedeli haricinde takibe konu kira dönemi kiralananın elbirliği mülkiyetine tabi olduğu döneme ilişkin olduğundan, davalılar hakkındaki icra takibinin tüm ortaklar tarafından birlikte yapılması davanın da tüm ortaklar tarafından birlikte açılması gerekir. Davadaki eksikliğin sonradan giderilmesi mümkün ise de, icra takibindeki eksikliğin giderilmesi mümkün olmadığından tahliye isteminin reddi gerekir. Öte yandan, davacının sadece iktisap tarihi olan 04.04.2013 tarihinden sonra oluşan 2013 yılı Nisan ayı kira bedelinin payına düşen kısmını davalı kiracıdan talep edebileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) No'lu bentte açıklanan nedenle davalılardan A.. Y..'un temyiz dilekçesinin REDDİNE, (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan S.. U..'nun temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 24.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26263, Karar No: 2025/8197, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/26263 E.  ,  2025/8197 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/869 E., 2022/1266 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/46 E., 2020/13 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4731, Karar No: 2020/1613, Tarih: 04.03.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4731 E.  ,  2020/1613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ...5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ilk uyarılı çağrı yazısının 10/02/2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın bu tarihte ...L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olması nedeniyle yükümlülüklerine aykırı davrandığının kabul edilemeyeceği, kaldı ki ikinci uyarı da yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı gibi, sanığın erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 26/12/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6134, Karar No: 2024/2503, Tarih: 17.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6134 E.  ,  2024/2503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/193 E., 2023/824 K.

KARAR : Başvurunun ayrı ayrı esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/44 E., 2022/725 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının 2011 yılında anlaşarak evlendiklerini, ortak iki tane çocuklarının bulunduğunu,erkeğin çiftçilik yaptığını ve ekonomik düzeyinin oldukça yüksek olduğunu, kadına sürekli baskı yaptığını, evi ile ilgilenmediğini, geçimsiz bir yapıya sahip olduğunu, müvekkilinin öğretmen olduğunu ve hem çocukları ile ilgilendiğini hem de evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirdiğini, hakaretlerde bulunduğunu, giyim tarzını değiştirmediği takdirde dışarı çıkamayacağını söylediğini, ciddi bir psikolojik baskı sergilediğini, saçının uzunluğuna ve rengine karıştığını, her bahanede şiddet uyguladığını, davalı-karşı davacının sorumluluklarını yerine getirmediğini, her gün öğlene kadar uyuduktan sonra gece geç saatlerde çoğu zaman çocuklar uyduktan sonra eve geldiğini ve geç saatlere kadar bilgisayar başında vakit geçirdiğini, tarafların hiçbir defa ailece tatile gitmediklerini, kadının annesinin evde kalmasını sağlayarak kendine hareket özgürlüğü sağladığını, çocukları ile ilgilenmediğini sadece alışveriş merkezine götürüp oyuncak aldığını, kimi günlerde çocuklarını dahi görmediğini, aile hayatının kopuk olduğunu, sadakat yükümlülüğüne aykırı davranışlar içinde olduğuna dair davacının duyumlar aldığını, davalı-karşı davacının yıllardır davacı-karşı davalı ile aynı yatağı paylaşmadığını ve davacı-karşı davalının bu husustaki her yaklaşma girişimine hakaretlerle karşılık verdiğini, davalının kusurlu davranışları nedeniyle evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarını, ortak çocukların velâyetlerinin davacı-karşı davalıya verilmesini, ortak çocuklar lehine nafakaya hükmedilmesini, davacı-karşı davalı lehine maddî manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; iddiaları kabul etmediklerini, evlendikten sonra tüm urfa yemeklerini yapacağını söylediğini ancak evlendikten sonra evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediğini, çocuklar ile davalı-karşı davalı ile ilgilenmediğini, bu konuda davalı-karşı davalıya hesap vermeyeceğini, ilgilenmeyeceğini beyan ettiğini, haftada iki kez fön için ayda bir boya için erkek kuaföre gittiğini, her yaz gittiği Samsun'da denize girdiğini, bu durumun davacı-karşı davalının sosyal medya ve diğer fotoğraflarında sabit olduğunu, davacı-karşı davalının baskıya uğradığını iddia etmesine rağmen yasal yollara başvurmadığını, tarafların dört yıl ara ile iki çocuklarının olduğunu, davalı-karşı davalının cinsel anlamda davacı-karşı davalıya karşı soğuk hallerde bulunmasının gerçek dışı olduğunu, davacı-karşı davalının sürekli olarak telefonla meşgul olduğunu, Urfa ve Urfalılara hoş olmayan sözler sarf ettiğini, davalının Urfa yaz sıcaklıklarını bahane ederek memleketi Samsun'a tatile gittiğini, davalı-karşı davalının davacı-karşı davalı ile birlikte dört ay tatil yapacak fiili ve ekonomik olanağının olmadığını, tarafların evlendikleri günden beri kadının annesinin taraflarla birlikte yaşadığını, ev işleri ile ilgilenmediğini, hakaretlerde bulunduğunu, mesajlar attığını, aynı yatağı paylaşmayan tarafın davacı-karşı davalı taraf olduğunu, davalı-karşı davalıdan lüks çanta talebinin olduğunu, paranın yetmemesi halinde erkeğin babasından para istemesini istediğini, ramazanda davacının iftar yemeği hazırlamadığını, davalı-karşı davalıya annesinde iftar yemeğini yemesini söylediğini, davacının yüksek sesle davalıya bağırıp çağırdığını, rezil etmekle tehdit ettiğini, davalı-karşı davalının boynunu tırmaladığını, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı-karşı davalının kusurlu olduğunu belirterek davacı-karşı davalının davasının ve tüm taleplerinin reddini, karşı davalarının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesini, velâyetin verilmemesi halinde davalı-karşı davacı ile çocuklar arasında kişisel ilişki tesisi kurulmasını, ortak çocuklara hakkaniyete uygun nafakanın bağlanmasını, davacının maddî taleplerinin reddini, erkek lehine manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 20.11.2020 tarih, 2018/562 Esas 2020/628 Karar sayılı kararı ile erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki düzenlenmesine, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiş, karar taraflarca istinaf edilmiş, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 17.12.2021 tarih, 2021/231 Esas 2021/2987 Karar sayılı ilamı ile; Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumunun yeterince araştırılmadığı, eksik inceleme ile hüküm kurulduğu gerekçesiyle kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin eşine kapanmasına yönelik psikolojik baskı yaptığı, bu durumun erkek tarafça ibraz edilen mesaj içeriklerinden de anlaşıldığı, erkeğin geç saatlere kadar bilgisayar ortamında vakit geçirdiği, kadın tarafından ibraz edilen erkeğin dava dışı başka biriyle görüşme kayıtları arasında erkeğin odaya geç geçtiğini beyan ederek bu durumu ikrar ettiği, evlilik birliğinin son dört yılının kadının halen oturduğu yerin tarafların müşterek konutu olduğu, erkeğin müşterek konutu eşinden habersiz şekilde yakın akrabasına devrettiği, kadın tarafından erkek ile tanışma zamanlarına yönelik ve erkeğin başka bir bayanla görüşmesine yönelik görüşme kayıtları incelendiğinde her iki konuşmada kocanın kullanıcı adı ve profil resminin aynı olduğu, kocanın başka bir bayanla eşler arasındaki güveni zedeleyici şekilde görüşme kayıtlarının olduğunun anlaşıldığı, erkeğin evlilik birliği içinde bu şekilde kusurlu davranışlarda bulunduğu; erkeğin dinlenen tanık beyanları ve mesaj kayıtlarından anlaşıldığı üzere kadının eşine yönelik "kel kafalı, kassız, kıllı" söylemleriyle hakaret ettiği, beddua içeren söylemlerde bulunduğu, erkeğin kız kardeşlerine yönelik "cüce, çaput surat" söylemleriyle hakaret ettiği, yine erkeğin Urfalı olmasından kaynaklı aile kökenine yönelik rencide edici sözler söylediği, gerçekleşen ve ispat olunan olaylar neticesinde taraflar arasında evlilik birliğinin temelden sarsılmasında erkeğin ağır kusurlu, kadının ise hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile tarafların asıl davanın ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, dosya kapsamında alınan sosyal inceleme raporuna göre, ortak çocukların kurulu düzeninin annelerinin yanında olduğu dikkate alındığında velâyetlerinin anneye verilmesinin, bedeni, fikri, ahlaki gelişimlerine engel olmayacağı kanaati ve çocukların üstün yararı uyarınca velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve 1.500,00 TL iştirak nafakasına, kadın için 50.00000 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; ağır kusurlu erkeğin davasının kabulünün hatalı olduğunu, hükmedilen tazminat ve nafaka miktarlarının oldukça yetersiz olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, nafaka ve tazminat miktarları yönlerinden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.