muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22121, Karar No: 2012/23997, Tarih: 03.12.2012

Kusur raporlarının 506 sayılı Yasanın 26., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Somut olayda; 14.10.2003 tarihinde 18:30 sularında mesai bitimi sonrası arızalanan asansörü onarmak isterken hareketlenen asansörün, halatının bacağına dolanıp yukarı kaldırması sonucu sigortalının sol bacağını diz altından kaybetmesine neden olan işkazasında; asansörde daha öncede meydana gelen arızanın tekrar etmemesi için tedbir almayan, gerekli eğitim verme ve gözetim yükümünü yerine getirmeyen, arızaların derhal işyeri yetkililerine bildirilmesini işyeri uygulaması haline getirilmesini sağlamayan işverenin baskın kusurlu olduğu belirgin olup, bu yönde işkazasının olduğu işkolunda iş güvenliği uzmanı bilirkişilerden alınacak kusuru raporu sonrası yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

2-)İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “işveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26 ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Yasanın 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk esasına dayanır. İş kazasında, işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet, sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Yasanın 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk esasına dayanır. İş kazasında, işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet, sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta olup, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, sigortalıya bağlanan sürekli işgöremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değeriyle masraf ve ödemeler toplamından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gereken eldeki davada; işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, sigortalıya bağlanan sürekli işgöremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değeriyle masraf ve ödemeler toplamından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun % 50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, taleple bağlı olarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözardı ederek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/883, Karar No: 2021/1612, Tarih: 25.05.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/883 E.  ,  2021/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/03/2013 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası geçiren davacının tedavi giderinin tahsili istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/06/2019 günlü kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı, duruşmasız olarak da davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle miktar itibariyle duruşma isteminin reddine ve temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

-KARAR-

Gerekçeli karar başlığına dava tarihi olarak 21/03/2013 yazılması gerekirken 11/03/2019 yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; trafik kazasında yaralanan müvekkilinin tedavisinde lüzum görülen ve fatura karşılığı temin edilen toplam 16.160,12 TL tutarındaki medikal malzeme bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsiline karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili; kurumca yapılan işlemin mevzuata uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı adına düzenlenen faturadaki medikal malzemelerin ödenebilir miktarlarının Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliğinde (...) belirtildiği miktarlarının ödenmesi yönünde görüş bildiren bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının geçirdiği trafik kazası nedeniyle kullanmak durumunda olduğu, ... Askeri Tıp Akademisi Rehabilitasyon ve Bakım Merkezi Başkanlığının 20/10/2010 tarihli raporunda reçete edilen medikal malzemelere ilişkin 21/10/2010 tarihli faturanın toplam bedeli olan 16.160,12 liranın tahsilini talep ettiği, Mahkemece; 13/10/2014 tarihli bilirkişi raporu ile davacı adına düzenlenen faturadaki medikal malzemelerin ödenebilir miktarlarının ... hükümleri esas alınmak suretiyle 21/10/2010 tarihli ... Medikal Ltd. Şti. tarafından düzenlenen faturanın hesaplanan akülü tekerlekli sandalye, 486 adet (günlük 6 olarak- 2 aylık) sonda ve 104 adet idrar torbasının bedellerine dair ödenebilir tutarının KDV dahil 3.052,512 TL olduğu belirlenmiş, bu rapora da itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

25/02/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 13/02/2011 tarihli 6111 Sayılı Kanun'la değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 98. maddesine göre; "Trafik kazaları sebebiyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer bütün resmî ve özel sağlık kurum ve kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedelleri, kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanır."

28038 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Trafik Kazaları Nedeniyle İlgililere Sunulan Sağlık Hizmet Bedellerinin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 4/1 maddesine göre ise; "Trafik kazaları sebebiyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer bütün resmi ve özel sağlık kurum ve kuruluşlarının sundukları tedavinin gerektirdiği tüm sağlık hizmet bedelleri, kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Kurum tarafından Sağlık Uygulama Tebliğinde (...) yer alan hükümler doğrultusunda karşılanır."

2918 sayılı Kanun'un 98. maddesine bakıldığında, kazazedelerin devlet hastanesi, üniversite hastanesi, özel hastane gibi hiç bir ayrım gözetmeksizin tüm resmi ve özel sağlık kurum ve kuruluşlarında alacakları sağlık hizmetleri bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağının açıkça belirtildiği, ödeme esaslarına ilişkin hiçbir sınırlamanın getirilmediği anlaşılmaktadır.

Hâl böyle iken; 28038 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Trafik Kazaları Nedeniyle İlgililere Sunulan Sağlık Hizmet Bedellerinin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 4/1 maddesi ile Sosyal Güvenlik Kurumu'nun ödemekle yükümlü olacağı miktarın ...'da yer alan hükümler doğrultusunda hesaplanacağı düzenleme altına alınmıştır.

Hâl böyle iken; 28038 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Trafik Kazaları Nedeniyle İlgililere Sunulan Sağlık Hizmet Bedellerinin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 4/1 maddesi ile Sosyal Güvenlik Kurumu'nun ödemekle yükümlü olacağı miktarın ...'da yer alan hükümler doğrultusunda hesaplanacağı düzenleme altına alınmıştır.

Oysa normlar hiyerarşisi gereği izahtan varestedir ki; Kanun'un lafzına ve amacına aykırı olarak yönetmelik hükmü getirilemeyeceği gibi, taraflardan birine Kanun ile getirilen sorumluluk, Yönetmelik hükmü ile ne daraltılabilir ne de genişletilebilir. Kaldı ki Sağlık Uygulama Tebliği'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının iptali istemiyle 2013/7713 esasına kayden açılan davada Danıştay 15. Dairesi, "2918 sayılı Kanun'un 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren değişik 98. maddesinde, trafik kazaları sebebiyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağının belirtilmesine rağmen, dava konusu Yönetmelik hükmüyle, tedavi giderlerinin, Kurumun sosyal güvenlik politikaları uyarınca belirlemiş olduğu Sağlık Uygulama Tebliğinde yer alan hükümler doğrultusunda karşılanacağı yönünde kısıtlama getirilmesinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır." gerekçesiyle; Trafik Kazaları Nedeniyle İlgililere Sunulan Sağlık Hizmet Bedellerinin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. bendinde yer alan "Kurum tarafından Sağlık Uygulama Tebliğinde (...) yer alan hükümler doğrultusunda" ibaresinin 14/11/2013 tarihinde yürütmesinin durdurulmasına, 16/03/2016 tarihinde de "Trafik Kazaları Nedeniyle İlgililere Sunulan Sağlık Hizmet Bedellerinin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin 1. bendinde yer alan "...Sağlık Uygulama Tebliğinde (...) yer alan hükümler doğrultusunda" ibaresinin iptaline karar vermiştir. Anılan iptal kararı gereği, 6111 sayılı Kanun kapsamında kalan belgeli tedavi giderleri için ... esaslarının uygulanması imkânı kalmamıştır.

Bu durumda, Kanun gereği kazazede için özel ve resmi sağlık kurumunda yapılan her türlü tedavinin gerçek zarara işaret etmesi ve yaralanma ile uygunluk göstermesi şartı ile- davalı ... Kurumunun sorumluluğunda olduğunun, bunun aksine Yönetmelik hükmüne itibar edilemeyeceğinin kabulü ile davacı tarafından talep edilen tedavi giderleri belgeli olup, ... konusunda bir değerlendirme yapılmaksızın “tüm” tedavi giderleri Sosyal ./..

Güvenlik Kurumunca karşılanacaktır. Buna göre bilirkişi tarafından, davacının tedavi giderlerinden sadece ... kapsamında kalan kısmına dair, ...'da belirlenen bedellerin esas alınması suretiyle tespit edilmesi ve yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Güvenlik Kurumunca karşılanacaktır. Buna göre bilirkişi tarafından, davacının tedavi giderlerinden sadece ... kapsamında kalan kısmına dair, ...'da belirlenen bedellerin esas alınması suretiyle tespit edilmesi ve yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 25.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1964, Karar No: 2019/2367, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1964 E.  ,  2019/2367 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6342, Karar No: 2025/3754, Tarih: 09.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/6342 E.  ,  2025/3754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/907 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2023 tarihli ve 2021/233 Esas, 2023/65 Karar sayılı kararıyla 5 yıl hapis cezasına hükümlü ...'ın, bu cezasının infazı sırasında, 15.07.2023 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. maddesi kapsamında denetimli serbestlik uygulanmak suretiyle serbest bırakılmasına ilişkin hükümlü müdafinin talebinin hükümlünün 31.07.2023 tarihi itibariyle kapalı ceza infaz kurumu hükümlüsü olmadığından bahisle reddine dair Sakarya İnfaz Hâkimliğinin 11.03.2024 tarihli ve 2024/3908 Esas, 2024/3996 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.04.2024 tarihli ve 2024/907 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.07.2024 tarihli ve 94660652-105-54-16647-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.09.2024 tarihli ve 2024/85681 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.09.2024 tarihli ve 2024/85681 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Hükümlünün infaz etmekte olduğu Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2023 tarihli kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulmuş ise de, 26.04.2023 tarihli dilekçesi ile istinaf hakkından feragat etmiş olduğu, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.11.2023 tarihli ve 2023/870 Esas, 2023/1934 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun reddine karar verilmesini müteakip kesinleştirme işlemlerinin 21.12.2023 tarihinde yapıldığı, hükümlü müdafinin talebi üzerine Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2024 tarihli ve 2021/233 Esas, 2023/65 Karar sayılı ek kararı ile kesinleşme tarihinin hükümlünün istinaf kanun yoluna başvuru hakkından feragat tarihi olan 26.04.2023 olarak düzeltilmesine karar verildiği,

Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.02.2024 tarihli ve 2024/1-1083 ilamat sayılı müddetnamesinde belirtildiği üzere; hükümlünün cezaevine giriş tarihinin 15.02.2024, koşullu salıverilme tarihinin 04.09.2026; hak ederek tahliye tarihinin ise 05.05.2028 olduğu,

Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.02.2024 tarihli ve 2024/1-1083 ilamat sayılı müddetnamesinde belirtildiği üzere; hükümlünün cezaevine giriş tarihinin 15.02.2024, koşullu salıverilme tarihinin 04.09.2026; hak ederek tahliye tarihinin ise 05.05.2028 olduğu,

Dosya kapsamına göre, 15.07.2023 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı 06.02.2023 Tarihinde Meydana Gelen Depremlerin Yol Açtığı Ekonomik Kayıpların Telafisi İçin Ek Motorlu Taşıtlar Vergisi İhdası İle Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 15. maddesiyle 5275 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 10/6. maddesindeki, ''Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, 31/7/2023 tarihi itibarıyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerden, toplam hapis cezası on yıldan az ise bir ayını, on yıl ve daha fazla ise üç ayını bu kurumlarda geçirip ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmasına üç yıl veya daha az süre kalanlar, bu şartların oluştuğu tarih itibarıyla açık ceza infaz kurumlarına ayrılabilir. Bu hükümlüler ile 31/7/2023 tarihinde geçici 9 uncu maddenin altıncı fıkrası kapsamında açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler, talepleri hâlinde en az üç ay açık ceza infaz kurumunda kalmış olmak şartıyla ilgili mevzuat uyarınca cezaların denetimli serbestlik tedbiri altında infazı uygulamasından üç yıl erken yararlandırılır" şeklindeki düzenleme birlikte nazara alındığında, her ne kadar anılan kanun hükmünün lafzından 31.07.2023 tarihi itibariyle infaz işlemleri devam eden hükümlüler hakkında uygulanabileceği anlaşılmakta ise de, hükümlünün infaz etmekte olduğu Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2023 tarihli ve 2021/233 Esas, 2023/65 Karar sayılı kararıyla kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan verilen 5 yıl hapis cezasının suç tarihinin 06.03.2021 olduğu, yine anılan kararında 28.02.2023 tarihinde verildiği, Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2024 tarihli ve 2021/233 Esas, 2023/65 Karar sayılı ek kararı ile kesinleşme tarihinin 26.04.2023 olarak düzeltildiği hükmün infazına 15.02.2024 tarihinde başlandığı anlaşılmakla, anılan kararın kesinleştirme işlemlerinin geç yapılmasında ve kararın infazına geç başlanmasında hükümlünün bir kusurunun bulunmadığı ve sorumluluğunun hükümlüye yüklenemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 6 ncı maddesinin (1) nci fıkrası;

Geçici Madde 6 – (Ek: 15/8/2016-KHK-671/32 md.; Değiştirilerek kabul: 9/11/2016-6757/28 md.) (Değişik:14/4/2020-7242/52 md.)

(1) 30/3/2020 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından; 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu (madde 87, fıkra iki, bent d), işkence suçu (madde 94 ve 95), eziyet suçu (madde 96), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138), uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere, 105/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “bir yıl”lık süre, “üç yıl” olarak uygulanır.

3. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçi 9 uncu maddesinin (6) ncı fıkrası;