muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9547, Karar No: 2014/7056, Tarih: 03.07.2014

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1990 yılında 3402 sayılı Kanun uygulamalarına esas olmak üzere yapılıp, arazi kadastro çalışmaları ile birlikte 30.12.1993 tarihinde kesinleşen orman sınırları tesbit çalışması bulunmaktadır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki; mahkemece keşif yapılmamış, kadastro mahkemesinde hazırlanan uzman bilirkişi raporu hükme esas alınmıştır. Raporda, 1960 tarihli memleket haritasında çekişmeli parsellerin çayırlık ve kayalık rumuzlu yeşil renkli alanda yer aldıkları ve orman sayılmayan yerlerden oldukları açıklanmışsa da, her iki taşınmazın bulunduğu yerde çalılık rumuzu olduğu görülmektedir. Bu hali ile rapor kendi içinde çelişkili olup, hükme esas alınamaz. Bundan ayrı; orman kadastro haritası ve tutanakları getirtilmemiş, taşınmazların kesinleşen orman kadastro haritasındaki konumları gösterilmemiş, incelendiği bildirilen memleket haritalarının yapımına esas alınan hava fotoğrafları incelenmemiştir. Ayrıca, çekişmeli taşınmazlara komşu parsel tutanak örnekleri ile dayanak belgeleri getirtilerek birlikte değerlendirilip, komşularıyla birlikte dört yönden .. ada .. sayılı orman parseli ile çevrili oldukları gözönünde bulundurularak, yüzölçümleri dikkate alındığında 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesinde belirtilen orman içi açıklık konumunda bulunup bulunmadıkları değerlendirilmemiş, orman bilirkişi raporunda da böyle bir açıklamaya yer verilmemiştir.

O halde, mahkemece; öncelikle, 1993 yılında kesinleşen orman kadastro haritası ile çalışma ve ilân tutanakları getirtilmeli, orman kadastro haritası ile kadastro paftası ölçekleri denkleştirilerek, sağlıklı biçimde zemine uygulanıp, değişik açı ve uzaklıkta en az 10 ya da 12 orman sınır noktası gösterilecek biçimde, çekişmeli taşınmazların tahdit hattına göre konumu belirlenmeli, daha sonra yöreye ait en eski tarihli steroskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritalarındaki niteliği belirlenmeli, orman sayılmayan yerlerden ise Hazinenin de mülkiyet iddiası bulunduğundan öncesinin ne olduğu, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü, kimden kime geçtiği ve ekonomik amacına uygun olarak kullanılıp kullanılmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak sorulup saptanmalı, ziraat uzmanından taşınmazın eğimi, bitki örtüsü, toprak yapısı gibi konularda bilimsel verilere dayalı, doyurucu rapor alınmalı, komşu parsel tutanakları getirtilmeli, bu şekilde taşınmazların orman sayılan ya da orman içi açıklık niteliğindeki yerlerden olup olmadığı belirlenmeli ve toplanacak deliller çerçevesinde karar verilmelidir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Orman Yönetimi ile müdahil Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03.07.2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16808, Karar No: 2017/4659, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/16808 E.  ,  2017/4659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21932, Karar No: 2025/6441, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/21932 E.  ,  2025/6441 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1114 E., 2022/753 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/349 E., 2021/186 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8458, Karar No: 2008/9193, Tarih: 11.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/8458 E.  ,  2008/9193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.12.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.04.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil istemlerine ilişkindir.

Davalı Hazine, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Tapu tahsis belgesinin varlığı tahsis edilen yerin adına tahsis yapılan kişi veya mirasçıları adına tescil için yeterli değildir. Tahsis kapsamındaki yerin hak sahibi adına tescil edilebilmesi için öncelikle, hukuki yönden geçerliliğini koruyan bir tapu tahsis belgesinin bulunması gerekir.

Somut olayda ise; davacı vekili 08.11.2007 günlü duruşma tutanağına geçirilen beyanında; dava açıldıktan sonra tapu tahsis belgesinin iptal edildiğini, iptalin iptali için İdare Mahkemesinde dava açtıklarını ifade etmiştir. Bu beyandan davanın devamı sırasında tahsis yapan idarenin tapu tahsis belgesini iptal ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılması gereken iş; taraflara gerçekten dayanılan tapu tahsis kararının iptal edilip edilmediğini, bunun için dava açılıp açılmadığını sorup saptamak, tapu tahsis belgesi iptal edilmiş ve İdare Mahkemesinde dava açılmışsa bunun sonucunu beklemek işin esası hakkında bundan sonra hüküm kurmak olmalıdır.

Davacı vekilinin beyanı göz ardı edilerek orta yerde geçerliliğini koruyan tapu tahsis belgesi varmış gibi istemin eksik inceleme ve araştırmayla hüküm altına alınması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 11.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23471, Karar No: 2013/25734, Tarih: 11.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/23471 E.  ,  2013/25734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Soybağının Reddi ve Yeniden Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık ve hüküm soybağının reddi ve yeniden kurulması istemine ilişkin olup, inceleme görevi Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarihli 2013/1 sayılı iş bölümü kararı gereğince Yargıtay 18. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın görevli Yargıtay 18. Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/10109, Karar No: 2022/535, Tarih: 15.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/10109 E.  ,  2022/535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Erzurum 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.03.2018 tarihi ve 2018/117 - 2018/134 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme verilen kararın niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır.

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararına ilişkin o yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçunun TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, mutlak terör suçu olan TCK'nın 220/7 delaletiyle 314/2 maddesinin tatbik edilmesi durumunda TMK'nın 5. maddesindeki artırım maddesinin uygulanmasının zorunlu bulunması karşısında, sanığa atılı suç için kanunlarda öngörülen ceza miktarının üst haddinin 15 yıl hapis cezası olacağı, buna göre Bölge Adliye Mahkemesinin yerel mahkemenin beraat kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının CMK'nın 286/2-g madde, fıkra ve bendi hükmü kapsamında kalmayıp temyiz incelemesi kapsamında kalan kararlardan olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz başvurusunun reddine dair 21.05.2018 tarihli ek kararının yerinde olmayıp kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Erzurum 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15882, Karar No: 2015/11125, Tarih: 27.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15882 E.  ,  2015/11125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2013/218-2014/139

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/06/2014 tarih ve 2013/218-2014/139 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27/10/2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. G. R. ile davalı vekili Av. N.. B.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1976 yılından beri "S." markasını kullandığını, 1997 yılında ise bu markanın müvekkili adına tescil edildiğini, bu ibarenin aynı zamanda müvekkilinin ticaret unvanının da asli unsuru olduğunu, davalının müvekkiline ait marka ile iltibas yaratacak biçimde "www.s..info" internet alan adını kullandığını, M. ilçesinde "S. S. Restaurant ve Pansiyon" adı altında müvekkili ile aynı sektörde faaliyette bulunduğunu, davalının bu eylemlerinin müvekkilinin markasına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin ref'ine, önlenmesine, internet sitesinin kapatılmasına, davalının unvanından "S." ibaresinin terkinine, 10.000 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "S." markasını işletme adını davacıdan önce kullanmaya başladığını, ibare üzerindeki öncelik hakkının müvekkiline ait bulunduğunu, ayrıca öncelik hakkı davacıya ait olsa bile müvekkilinin söz konusu ibareyi uzun süredir kullanmasına itiraz etmeyen davacının sessiz kalmak suretiyle hak kaybına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "S." markasını işletme adını davacıdan önce kullanmaya başladığını, ibare üzerindeki öncelik hakkının müvekkiline ait bulunduğunu, ayrıca öncelik hakkı davacıya ait olsa bile müvekkilinin söz konusu ibareyi uzun süredir kullanmasına itiraz etmeyen davacının sessiz kalmak suretiyle hak kaybına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "S." ibareli iki ayrı markasının 1997 yılında tescil edildiği, davalının ise tescilli bir markasının bulunmadığı, buna karşılık davalının "S. Restaurant" işletme adını markasal olarak hizmetlerinde kullandığı, davalının işletmesinin 1990 yılında esnaf ve sanatkarlar odasına kayıt edildiği, bu tarihin davacının marka tescilinden önceye tekabül ettiği, davacının 1990 yılından önce söz konusu ibareyi markasal olarak kullandığını ispatlayamadığı, bu durumda tescilli markalarına dayalı olarak davalının dava konusu kullanımına engel olamayacağı, aksinin kabulü halinde ise davacının kendisi ile aynı alanda faaliyet gösteren davalının varlığından ve marka kullanımından haberdar olmasının gerektiği, uzun süredir bu kullanıma sessiz kalması nedeniyle hak kaybına uğradığı, diğer bir deyişle davacının tecavüz iddiasında bulunmasının MK'nın 2. maddesindeki dürüstlük ilkesiyle bağdaşmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, dava konusu "S." ibaresi üzerindeki öncelik hakkının kime ait olduğu hususunda mahkemece hüküm kurmaya yeterli biçimde araştırma ve inceleme yapılmaması karşısında söz konusu ibare üzerindeki öncelik hakkının davalıya ait bulunduğu yönündeki mahkeme gerekçesi yerinde değil ise de davalının 1990 yılından beri dava konusu "S." ibaresini markasal olarak kullanmasına, işbu davanın ise 2013 yılında açılmasına, bu durumda davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğramasına ve sırf açıklanan bu gerekçeyle davanın reddinin gerekmesine göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4372, Karar No: 2024/684, Tarih: 17.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/4372 E.  ,  2024/684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1306 E., 2020/400 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2017 tarihli ve 2017/348 Esas, 2017/754 Karar sayılı kararı ile görevsizliğine, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-h, 53 üncü maddesi uyarınca yargılama yapılması için dosyanın İzmir Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.02.2019 tarihli ve 2018/180 Esas, 2019/44 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 149/1-a-c-h, 62/1, 53/1-2-3 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 10.02.2020 tarihli ve 2019/1306 Esas, 2020/400 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

1. Sanığın soruşturma aşamasında alınan ilk ifadesinde ... adlı kişiye ait aracın deposundan çaldığı mazota ilişkin ifade verdiğini zannederek suçlamayı kabul ettiğine ancak olayın mağdurunun ve şikâyetçinin farklı olduğunu anlaması üzerine suçlamaları kabul etmediğine,

2. Mağdurun soyut beyanı dışında hiçbir somut bilgi ve belge dosyada olmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın beraatine karar verilmesine, aksi takdirde hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına karar verilmesine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü