muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3742, Karar No: 2022/2566, Tarih: 15.02.2022

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş; Bölge Adliye Mahkemesince; davalı ... Genel Başkanı ...'nun 05/12/2017 tarihinde Eşitlik ve Adalet Kadın Buluşmasında davacıyı kastederek “ Daha belgeyi görmeden sahte ilan ettiler; daha belgeyi görmeden. Ya bir görün kardeşim. Bir de o Cumhurbaşkanlığı koltuğunu işgal eden zatın avukatı da aynı, "sahtedir..." ya daha konuşmaya başlamadık ya bir konuşalım önce, bir belgeyi eline al bakalım sahte midir değil midir? sahtekarlığı siz çok iyi bilirsiniz sahtekarlığın ne olduğunu da siz çok iyi bilirsiniz ben bunu gayet iyi biliyorum. Sahtekarlar sizin elinize su dökemez her türlü dümen var sizde, her türlü numara var sizde, her türlü üçkağıt var sizde, vergi ödememek için bir daha söylüyorum bu memlekette vergi ödememek için her türlü sahtekarlığı yapıyorsunuz, her türlü numarayı çekiyorsunuz. Ben bunları bilmez miyim, ya ben eski maliyeciyim, eski hesap uzmanıyım, malı götüreni senden çok daha iyi bilirim, senin hırsızlığını ben çok daha iyi ortaya çıkarırım sen hiç merak etme.” şeklinde sözler söylediği, ifade özgürlüğünün sınırının, kişilerin şeref ve itibarının korunması olduğu, çatışan bu iki hak arasında dengeleme yapılırken öncelikle dava konusu açıklamanın davacıya ilişkin bölümünün, kamuoyunu ilgilendiren ve kamunun yararına ilişkin bir tartışmaya katkı sağlayıp sağlamadığına bakılması gerektiği, vergi kaçırılıp kaçırılmadığının gündeme getirilmesinin elbette muhalefetin eleştirisine açık olması gerektiği, ancak vergi kaçırılıp kaçırılmadığıyla ilgili hiçbir görevi ve ilgisi bulunmayan, sadece müvekkili lehine basın açıklamasında bulunan davacının, sahtekarlıkla, hırsızlıkla, üçkağıtçılıkla suçlanmasında kamusal bir yararın varlığından bahsedilemeyeceği, davalının elinde gösterdiği fotokopi olan belgelerin sahte olduğu, belgelerin yayınlanması gerektiği gerekçesiyle müvekkili lehine açıklama yapmasının davacının avukatlık görevinin gereği olduğu, davalının ise davacının basın açıklaması sonrası 05/11/2017 tarihli konuşmasında, "Bir de o Cumhurbaşkanlığı koltuğunu işgal eden zatın avukatı da aynı, sahtedir... ya daha konuşmaya başlamadık ya bir konuşalım önce, bir belgeyi eline al bakalım sahte midir değil midir? sahtekarlığı siz çok iyi bilirsiniz, sahtekarlığı siz çok iyi bilirsiniz, sahtekarlığın ne olduğunu da siz çok iyi bilirsiniz, ben bunu gayet iyi biliyorum. Sahtekarlar sizin elinize su dökemez. her türlü dümen var sizde, her türlü numara var sizde, her türlü üçkağıt var sizde, vergi ödememek için bir daha söylüyorum, bu memlekette vergi ödememek için her türlü

sahtekarlığı yapıyorsunuz, her türlü numarayı çekiyorsunuz. Ben bunları bilmez miyim, ya ben eski maliyeciyim, eski hesap uzmanıyım, malı götüreni senden çok daha iyi bilirim, senin hırsızlığını ben çok daha iyi ortaya çıkarırım sen hiç merak etme.” sözleriyle vergi kaçırılıp kaçırmadığıyla ilgili kendisine yönelik hiç bir itham olmamasına rağmen, sanki davacı avukat vergi kaçırıyor intibaı oluşturacak şekilde beyanlarda bulunarak davacının kişilik haklarına zarar verdiği, böylece ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığının kabulü gerektiği, kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı yararına 6098 sayılı TBK'nın 58. maddesi uyarınca uygun miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle istemin reddine karar verilmiş olmasının usul ve yasaya uygun düşmediği, bu nedenle davacı vekilinin istinaf isteminin kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının HMK nun 353/1-b/2 maddesi gereğince kaldırılmasına, olayın meydana geliş biçimi, olay tarihi, tarafların sosyal durumları ve manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 58. maddesindeki haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde belirlenen 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İfade özgürlüğü; haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilme, düşünce, tavır ve kanaatlerinden dolayı kınanmama ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilme, anlatabilme, savunabilme, başkalarına aktarabilme ve yayabilme imkânlarına sahip olma anlamlarına gelir. Düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Dolayısıyla toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesine bağlıdır. Bu itibarla düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir.

İfade özgürlüğü; aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

İfade özgürlüğü; aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. İfade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12. maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur. Bu itibarla, Anayasa'nın 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şeref ve itibarının korunmasıdır. Davalının dava konusu yayında davacı hakkında sarf ettiği söz ve ifadelerin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını tespit ederken mahkemece ortaya konulan gerekçenin, bu özgürlüğü sınırlamak için yeterli ve ilgili olmasının yanında, ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın, demokratik bir toplumda zorlayıcı bir toplumsal ihtiyacın karşılanması amacına yönelik, ölçülü, orantılı ve istisnai nitelikte olması gerekir. Buna göre, ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahale, zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamıyorsa ya da zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamakla birlikte orantılı değil ise demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir müdahale olarak değerlendirilemez.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; Ana Muhalefet Partisi Genel Başkanı olan davalının kamuoyuna hitaben yaptığı birçok konuşmada davacının avukat sıfatıyla takip ettiği dosyada müvekkili ile ilgili olarak yurt dışına usulsüz para aktarıldığına ilişkin iddialarda bulunduğu, 21/11/2017 tarihli grup toplantısındaki konuşmasında da iddiasını ispat edecek belgelerin elinde bulunduğunu beyan etmesi üzerine, 28/11/2017 tarihinde davacı avukat tarafından "Basın Açıklaması" başlıklı metnin basın mensuplarına verilerek açıklama yapıldığı, bu açıklamanın ardından davalının konuyla ilgili 05/12/2017, 19/12/2017 ve 20/12/2017 tarihlerinde beyanlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davaya konu iddialar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davalı tarafından davacı hakkında sarfedilen söz ve ifadelerinin, esas anlamda tartışma konusu belgelerin sahteliği ile ilgili iddialara cevap mahiyetinde olduğu, bu ifadelerin davacı avukatın sahte olduğu veya onun toplum önünde gerçek bir avukat olmadığı anlamında kullanılmadığı, sahte avukat ifadesi ile avukat olmayan bir kişinin savunma yaptığı veya onun mesleği ve işi gereği diploması veya avukatlık ruhsatının bulunmadığı veya avukatlık ruhsatının sahte olduğunun ileri sürülüp iddia edilmediği, bu nedenle davacı avukatın şahsına ve mesleğine yönelik TBK 58 md kapsamında, haksız fiil niteliğinde söz ve ifadeler olarak kabul edilemeyeceği, "sahte" kelimesinin tek başına kullanılmayıp, yukarıda ayrıntılı şekilde belirtildiği üzere, davalı ... Genel Başkanı ...'nun yapmış olduğu açıklama ve röportaj için basın mensupları ile bir araya geldiğinde uzun cümleler ve soru cevap şeklinde gelişen konuşmalar sırasında sarf edildiği anlaşılmakta olup, davacının iddia ettiği vergi kaçakçılığı iddiasının ise bizatihi davacı hakkında sarfedilmediği kullanılan bu ifadelerin hukuka uygunluk ölçütü içerisinde, eleştirisel boyutta olduğu, dolayısıyla davaya konu açıklamaların davacının kişilik haklarına yönelik saldırı mahiyetinde bulunmadığı, Yargıtay, AYM ve AİHM’nin istikrar bulmuş içtihatlarına göre de ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığının kabulu gerektiği, bu nedenle davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı sonucuna varılarak, davalının tazminat ile sorumlu tutulması yerinde görülmemiş, davanın tümden reddi gerektiği sonuç ve kanaatine varılarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 23/10/2020 tarihli kararının davalı yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının bozma nedenine göre incelenmesine yer olmadığna, dosyanın HMK’nın 373/2.maddesi gereğince İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 15/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17337, Karar No: 2017/729, Tarih: 07.02.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/17337 E.  ,  2017/729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVANIN TÜRÜ :ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM, ECRİMİSİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.6.2014 gün ve 315-434 sayılı karar davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 7.2.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ... ve vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere,

1-Bakırköy 7. Noterliğinin 27 Kasım 1995 tarih 6453 yevmiye numaralı tahsis belgesi örneğinin (özel parselasyon planı eki ile birlikte) ilgili noterlikten,

2-Dava konusu taşınmazı davacının edinimine ilişkin dayanak resmi akit ile tüm eklerinin (tamamının okunaklı olmasına dikkat edilecek şekilde) ilgili tapu sicil müdürlüğünden temin edilmesi,

Geri çevirmeyle istenilen kayıtların eksiksiz dosya arasına alınıp alınmadığının mahkeme hakimince denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8808, Karar No: 2012/15648, Tarih: 20.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/8808 E.  ,  2012/15648 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :109-280

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktansonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 10. maddesidir. İş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olan davada, iş kazasının, davalıya ait kaporta-oto boyama işyerinde çalışan sigortalının sabah işe geldikten kısa bir süre sonra tuvalete girerek tavandaki profile bağladığı kablo ile kendisini asması şeklinde meydana geldiği anlaşılmakta olup, mahkemenin aldığı kusur raporunda işverenin, sigortalının kusuru olmadığı ve olayın kötü tesadüf/kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş olup, kusur raporunun hüküm kurmaya elverişsiz olduğu anlaşılmaktadır.

Zira, sigortalının intiharı şeklinde gelişin iş kazasında işverenin kusurunun bulunmadığına ilişkin saptama yerinde ise de, olayın kaçınılmazlık sonucu meydana gelmediği açıktır.Kaçınılmazlıktan, işveren tarafından tüm önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir. Bu nedenle, iş kazasının meydana geldiği iş kolunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşa uygun rapor alıması gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulması isabetsiz bulunmuştur.

Öte yandan, iş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile, “işveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Öte yandan, İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, davalının 10. maddeye dayalı sorumluluğu irdelenmeksizin, yetersiz kusur raporuna dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15376, Karar No: 2013/4473, Tarih: 05.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15376 E.  ,  2013/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVACI-KARŞI DAVALI : ... ADINA VEKİLİ

DAVALI-KARŞI DAVACI :

DAVA : Davacı-karşı davalı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine; davalı-karşı davacı, ihbar tazminatı ücretinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, asıl davanın kabulüne, karşı dava hakkında ise hüküm kurulmasına yer olmadığına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini ücretleri ödenmediği gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, davalıdan kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili ücret alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davacıya ücretlerinin ödendiğini, şirketten herhangi bir alacağı bulunmadğını, iş sözleşmesinin feshinin haklı bir sebebe dayanmadığını belirterek davanın reddini savunmuş ve haksız fesihten dolayı ihbar tazminatı talebinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Mahkemece, davacının feshinin haklı sebebe dayandığı gerekçesiyle davacı-karşı davalının taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasının incelenmesine geçilmeden önce, davaya konu kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunup bulunmadığı hususu öncelikle irdelenmelidir.

Mahkemece davada verilen davanın kabulüne ilişkin kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Bu aşamada yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve kanuni gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) imkanı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edilikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Somut olayda, mahkemece kısa kararda davalı-karşı davacının ihbar tazminatı ile ilgili lehe veya aleyhe bir hüküm kurmamış, gerekçeli kararda, “davacı-karşı davalının iş sözleşmesinin feshinin haklı olduğu, karşı dava ile talep edilen ihbar tazminatı talebinin reddinin gerektiği ancak kısa karar tefhimi sırasında karşı dava ile ilgili karar tefhimi yapılamadığı ve duruşma tutanağına da yapılması zuhulen unutulduğu, karardan sonra da bu eksikliğin karara eklenemeyeceği” belirtilmiştir.

Mahkemenin kısa kararı ile gerekçeli kararı arasında çelişki bulunduğu ve davalı-karşı davacının talebi yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, hükmün bu sebepten bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5233, Karar No: 2019/8073, Tarih: 10.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/5233 E.  ,  2019/8073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Asıl karar: yeniden karar verilmesine yer olmadığına

Ek karar: 09/04/2018 tarih ve 2017/227 E-2018/221 K sayılı temyiz talebinin reddine dair yeniden karar verilmesine yer olmadığına

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına dair karar, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09.04.2019 tarihli 2017/227 E, 2018/221 K sayılı kararda verilen temyiz isteminin reddine dair ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın Denzli 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07/02/2013 tarih 2012/670 E, 2013/51 K sayılı ilam ile hakkında TCK’nın 157/1 . maddesi uyarınca neticeten 1 yıl hapis ve 29.500 TL Adli para cezası verildiği ancak sanığın süresinde temyiz yoluna başvurmaması sebebi ile Dairemizin 20.03.2017 tarih 2017/996 E 2017/7740 K sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddedildiği ve böylece sanık hakkında verilen kararın kesinleştiği anlaşılmakla 06/03/2018 tarih 2017/227 E, 2018/221 K sayılı karar ile sanık hakkında verilen yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kararda bir isabetsizlik bulunmadığında kararın ONANMASINA, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15420, Karar No: 2019/2038, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15420 E.  ,  2019/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.