muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6379, Karar No: 2013/23516, Tarih: 23.09.2013

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin ESAS NO : 2013/6379

işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmi beş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacının fazla çalışma ücreti alacağı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, günlük 12 saat mesai sisteminde 1,5 saat ara dinlenmesi ile haftada 18 saat çalışacağı, ancak fazla çalışma süresi yılda 270 saati geçmeyeceğinden davacının yılda 270 saat fazla çalışma yaptığı belirlenip yıllık 270 saat üzerinden hesaplanmıştır. Aynı işyerinde çalışan işçilerin açtığı ve temyiz incelemesi aynı gün yapılan dosyalardaki davacıların fazla çalışma alacaklarının, haftada 6 gün çalışma sistemine göre 12 saat mesaide 1 saat ara dinlenmesi düşümü ile haftalık 21 saat olarak hesaplandığı ve kararların, ara dinlenmesinin en az 1,5 saat hesaplanması gerektiğinden bozulduğu anlaşılmaktadır.

Dairemizin yerleşik kararlarında da belirtildiği gibi, fazla çalışma ücreti alacağı hesaplamasında yıllık 270 saatlik sınırlama, ancak iş sözleşmesinde fazla çalışmanın aylık ücrete dâhil olduğu durumlarda geçerlidir. Yine fazla çalışma ücreti hesabı yıllık veya aylık olarak değil haftalık olarak yapılmalıdır.

Dairemizin yerleşik kararlarında da belirtildiği gibi, fazla çalışma ücreti alacağı hesaplamasında yıllık 270 saatlik sınırlama, ancak iş sözleşmesinde fazla çalışmanın aylık ücrete dâhil olduğu durumlarda geçerlidir. Yine fazla çalışma ücreti hesabı yıllık veya aylık olarak değil haftalık olarak yapılmalıdır.

Dosya içeriğinde davacının iş sözleşmesinde fazla çalışmaların aylık ücretin içinde olduğunda dair bir iddia ve delil olmamasına rağmen mahkemece davacının fazla çalışma alacağının yıllık 270 saat ile sınırlandırılması ve fazla çalışma alacağının haftalık yerine yıllık olarak hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3388, Karar No: 2015/544, Tarih: 08.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/3388 E.  ,  2015/544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/409110

MAHKEMESİ : Ordu(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/09/2011

NUMARASI : 2010/780 (E) ve 2011/619 (K)

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın aşamalardaki savunmasında, olay günü başka bir suçtan tutuklu olarak bulunduğu cezaevinde ayağının kırılması nedeniyle tedavi olması için Ordu Devlet Hastanesine getirildiğini, ayağının kırık olmasından dolayı ring aracından inebilmesi için görevli askerlerden birinin kendisine yardım etmesini istediğini, bu sırada katılanın, yakasından tutup çekerek araçtan indirdiğini, kendisine kötü muamelede bulunduğunu belirtmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık F.. Ç..'nin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 08/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/982, Karar No: 2022/1799, Tarih: 20.12.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/982 E.  ,  2022/1799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “muarazanın giderilmesi ve cezai işlemin iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi tarafından harca ilişkin istinaf sebepleri dışında esastan reddedilmiş ve harç yönünden yeniden hüküm tesis edilmiş, bu karar davalı vekilinin temyiz isteminde bulunması üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; ... Eczanesinin sahibi olan müvekkili hakkında Kurumun uyguladığı 06.03.2014 tarihli cezai işlemin hukuka aykırı olduğunu, işleme dayanak tek reçetenin 21.08.2007 tarihli olması nedeniyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 147. maddesinde öngörülen beş yıllık zamanaşımının işlem tarihi itibarıyla dolduğunu, esas yönünden ise müvekkilinin, hakkında soruşturma yürütüldüğünden dahi haberi olmadığını, soruşturma dosyasındaki deliller dosyaya sunulduğunda buna ilişkin delillerini sunabileceklerini, ilacın hak sahibine değil de bir başkasına teslim edildiği iddiasının gerçekle bağdaşmadığını, otuz beş yıldır eczacılık yapan müvekkilinin binlerce reçeteyle ilaçları hak sahiplerine usulüne uygun şekilde ulaştırdığını, kasten yahut hastaların bilgisi haricinde hiçbir işlem yapmayacağını, aradan geçen onca yılda söz konusu reçetedeki ilacın hak sahibine teslim edilip edilmediğinin ilgilisi tarafından dahi hatırlanamayacağını, işlemde bahsi geçen reçete 2007 yılına aitken bu yıla ait sözleşme hükümleri yerine 2012 yılı protokolünün uygulanmasının hukuka aykırı olduğunu, soruşturmanın görevli Kurum müfettişlerince değil konusunda uzman olmayan kişilerce yapıldığını haricen öğrendiklerini, iddiaların cezai sorumluluk gerektirir mahiyette olduğu da gözetildiğinde konunun savcılığa intikal ettirilerek müvekkili hakkında soruşma yapılması ve savunmasının alınması gerekirken bunun yapılmadığını, mesleğini etik ve deontolojik kurallara sıkı sıkıya bağlı yerine getirmekte azami dikkati gösteren müvekkili hakkındaki gerçeklerin aydınlığa kavuşması için reçetenin incelenmesi, tanıkların dinlenmesi ve uzman bilirkişi heyeti eliyle değerlendirme yapılması gerektiğini, sonuçta, uygulanan işlemin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek Kurumun 2012 yılı protokolünün 5.3.5 maddesi çerçevesinde 905TL reçete bedeli, 508TL yasal faiz, 4.526TL cezai şart uygulanması ve eylemin tekrarı hâlinde sözleşmenin feshedileceği uyarısı içeren 06.03.2014 tarihli işleminin iptalini ve bu suretle taraflar arasındaki muarazanın giderilmesini talep etmiş, davacının vefatı üzerine davaya mirasçısı dâhil edilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili; Teftiş Başkanlığından gelen 31.12.2010 tarihli yazıda yirmi bir eczane hakkında inceleme yapılmasının istendiğini, bu kapsamda davacı eczanenin 2007-2008 yıllarına ait reçetelerinin incelendiğini ve 20.12.2013 tarihli raporun düzenlendiğini, bu kapsamda ifadesine başvurulan ...’un başka bir eczanenin çalışanı olan komşuları ... isimli şahsın ilaç yazdırmak konusunda kendisine yardımcı olduğu, tansiyon, şeker, kroner arter hastalığının bulunmadığı ve bu çerçevede rapor çıkarmadığı, ilaç kullanmadığı, sistemde kendisi adına kayıtlı gözüken şeker, tansiyon ve kalp ilaçlarını almadığı, bunların kendisinin bilgisi dışında yazıldığı, reçete arkasını imzalamadığı yönünde ifade verdiğini, yapılan incelemede 17.08.2007 tarihli, ... numaralı reçetenin usulsüz olduğunun anlaşıldığını, cezai işlemde sözleşmeye ya da hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.11.2017 tarihli, 2014/304 E., 2017/449 K. sayılı kararı ile; toplanan delillerden ceza işlemine dayanak olan davalı sigortalısı ...’nin sağlık karnesi ve nüfus cüzdanını başka bir eczane çalışanına vererek kendisine ait ilaçları temin ettiği, bu kişi adına düzenlenen ilaç kullanım raporu ve reçetenin şekil olarak tüm unsurları taşıdığı, bu doğrultuda reçete muhteviyatı ilaçların eczacı tarafından hazırlanarak gelen şahsa teslim edildiği, cezanın şahsiliği ilkesi gereğince cezaya konu olayda kusuru bulunmadığından davacı hakkında cezai işlem tesis edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, uyarı cezası ve 5.939,07TL cezai şarta yönelik 06.03.2014 tarihli Kurum işleminin iptaline, diğer giderler yanında 25,20TL başvuru harcının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Mahkemenin kararına karşı davalı vekili tarafından süresi içerisinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Mahkemenin kararına karşı davalı vekili tarafından süresi içerisinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

8. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 19.09.2019 tarihli, 2018/704 E., 2019/1436 K. sayılı kararıyla; “…Her ne kadar mevzuat gereğince davacı eczacının kimlik sorgulama yükümlülüğü bulunmakta ve mahkemece cezai şarta dayanak olmayan eczacı ya da çalışanlarının işleme dahil olmadığı yönünde gerekçe oluşturulmuş ise de, somut olayda; reçete sahibinin davalı Kuruma ve mahkemeye çelişkili beyanlarda bulunduğu, mahkemeye verdiği ifadesinde reçeteyi kendisinin imzaladığını beyan ettiği, Kurum görevlilerine vermiş olduğu imza örneklerinin dahi farklı karakterlerde bulunduğu, reçeteye dayanak olan sağlık raporlarına dayanarak dava konusu reçete tarihinden önce ve sonra farklı eczanelerden ilaç temin edildiği, iş bu raporların sahteliğine dair bir tespit ve iddia bulunmadığı gibi raporun 6 uzman hekimce imzalanmış olması karşısında aksinin ancak bir mahkeme ilamı ile kanıtlanabileceği, yine reçete sahibinin açıkça ilaçlarını yazdırmak ve almak için 3. şahsa sağlık karnesini teslim ettiği, artık bu kişinin hasta yakını olarak kabul edilmesi gerektiği, reçete arkasında reçete sahibinin adının yazılı olmasının sonucu değiştirmeyeceği, zira reçete sahibinin ilaçların bu kişi tarafından alındığını kabul ettiği, yine 2007 tarihli olan dava konusu reçetedeki ilaçların yaklaşık 7 yıl sonra alınıp alınmadığının, kullanılıp kullanılmadığının, reçete sahibi tarafından tam olarak hatırlanmasının da mümkün olmayacağı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde sonuç olarak usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5502 SGK Kanunu'nun 36. maddesine göre davalı Kurum harçtan muaftır. Açıklanan kanun hükmü nedeniyle davalının harçtan muaf tutulması gerekirken davacının başvuru harcının yargılama gideri olarak davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan davalının bu konudaki istinaf sebebi yerinde görülmüştür. Ne var ki bu durum yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ilk derece mahkemesine ait kararın harç tahsilini içeren 5. bendinin harca ilişkin bölümünün kaldırılmasına karar verilmiş, aşağıdaki şekilde bu bent yönünden düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur…” şeklindeki gerekçeyle davalının ileri sürdüğü diğer istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/ 1/b/1 maddesi gereğince esastan reddine, davalının harca ilişkin istinaf sebebinin kabulü ile; ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 5. bendinin hükümden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 21.12.2020 tarihli ve 2020/1530 E., 2020/8018 K. sayılı kararı ile; “Dosya kapsamından davaya konu cezai işlemin, içlerinde davacının da yer aldığı 21 eczane için davalı kurumca yapılan inceleme sonrasında düzenlenen muhakkik raporuna ve işbu dava açısından, söz konusu inceleme kapsamında cezai işleme konu reçete sahibi davalı kurum sigortalısı ...'un alınan beyanı üzerine tesis edildiği anlaşılmaktadır. Adı geçen sigortalı yargılama sırasında talimatla alınan ifadesinde; "....Komşumuzun oğlu ... ilaç almam konusunda yardımcı oluyordu, benim sağlık karnemi alıp ilaç yazdırıyordu, bazen soğuk algınlığı ya da baş ağrısı ve antibiyotik gibi ilaçlara ihtiyaç duyduğumda ... bize yardımcı olup bu ilaçları yazdırıp bize getiriyordu, tansiyon, şeker, kroner hastalığına ilişkin benim raporum yoktur, böyle hastalığım hiç olmadı, bu raporlarda yazan ilaçların hiç birini kullanmadım, söz konusu yazdırılan ilaçlar benim bilgim dışında yazılmıştır, komşumuzun oğlu olduğu için ilaçları alırken reçetede yazılı bulunan ilaçların isimlerini kontrol etmiyorduk, ilaçları almak için reçetenin arkasını imzalıyordum." şeklinde beyanda bulunmuş olup, davalı kurumca yapılan inceleme sırasında verdiği ifadesinin de benzer mahiyette olduğu, dosya eki klasörde yer alan dava konusu reçete suretinin arkasında "... kendisi" kaydı oluşturulup altı imzalanmış ise de, aynı klasörde yer alan adı geçen sigortalıya ait farklı tarihli ve farklı eczanelere ait reçetelerin arkasında da ... adı ve altında imza bulunduğu ancak, tüm reçetelerin arkasındaki ... adı altında yer alan imzaların hepsinin birbirinden farklı ve davalı kurumca yapılan inceleme sırasında adı geçen sigortalının alınan imza örneklerindeki imzalardan tamamen farklı karakterde oldukları görülmüş, bu husus sigortalı ...'un dava konusu işlemin tesisine dayanak reçetede yer alan ilaçlara yönelik olarak "tansiyon, şeker, kroner hastalığına ilişkin benim raporum yoktur, böyle hastalığım hiç olmadı, bu raporlarda yazan ilaçların hiç birini kullanmadım, söz konusu yazdırılan ilaçlar benim bilgim dışında yazılmıştır" şeklindeki beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu reçete arkasına ilacın teslim edildiği kişi olarak "... kendisi" kaydı düşülmesine rağmen davaya konu cezai işlemin dayanağı olan 17/08/2007 tarihli ve 12998 numaralı 1 adet reçete muhteviyatı ilaçların adı geçen sigortalıya teslim edilmediği, teslim edilen kişinin de kimlik tespiti yapılmadığı halde sigortalının kendisine teslim edilmiş gibi kayıt oluşturulduğu anlaşılmıştır.