muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2314, Karar No: 2025/1671, Tarih: 24.04.2025

Ameliyat işleminin yapıldığı tarih ve dava tarihinde yürürlükte olan TBK’nın 56. maddesinde; "Hakim, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar verebilir” düzenlemesi mevcuttur.

Zarar görene tanınmış olan manevi tazminat hakkı, kişinin sosyal, fiziksel ve duygusal kişilik değerlerinin saldırıya uğraması durumunda öngörülen bir tazminat türüdür. Amacı ise kişinin, hukuka aykırı olan eylemden dolayı bozulan manevi dengesinin eski haline dönüşmesi, kişinin duygusal olarak tatmin edilmesi, zarar vereni bir daha böyle bir eylemde bulunmaktan alıkoyması gibi olguları karşıladığı bir gerçektir.

Manevi tazminat, kişinin çekmiş olduğu fiziksel ve manevi acıları dindirmeyi, hafifletmeyi amaçlar. Bu tazminat bizzat yaşanan acı ve elemin karşılığıdır. Bu tazminat türü, kişinin haksız eylem sonucu duyduğu acı ve elemin giderilmesini amaçladığı için, zarar gören kişi, öngördüğü miktarı belirleyerek istemde bulunabilir.

Maddi zararda olduğunun aksine manevi tazminatta kesin bir hesabın yapılması olanaksızdır. Bunun için miktarı, somut olayın özelliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alınarak TMK’nın 4. maddesi uyarınca hakim tarafından takdir ve tayin edilir. Hakim, manevi tazminatın miktarını belirlemede geniş bir yetkiye sahiptir. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Hakim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir.

Yukarıda yer verilen ilke ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacıda oluşan görünüm bozukluğunun, hekim hatası olarak değerlendirilmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yukarıda yapılan açıklamalar gözetildiğinde davalı tarafından taahhüt edilen sonucun gerçekleşmediği, davacıya yapılan estetik müdahalenin sonucu itibariyle davacı iş sahibi yararına sonuç vermediği anlaşıldığından, dava konusu tıbbi müdahalenin eser sözleşmesi niteliğinde olduğu gözetilmesine rağmen bu hususta değerlendirme içermeyen bilirkişi raporlarına dayanılması hatalı olmuştur.

Açıklanan nedenlerle davalı hekimin taahhüt edilen sonucu tam ve gereği gibi yerine getiremediği, davacıya yapılan estetik müdahalelerin sonucu itibariyle davacı iş sahibi yararına sonuç vermediği, meydana getirilen eserin ayıplı olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup, açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34591, Karar No: 2015/19508, Tarih: 18.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/34591 E.  ,  2015/19508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın aşamalardaki savunmalarında suçu kabul etmediği, sanıktan alınan svaplarda atış artığına rastlanmadığının belirlendiği, olaya ilişkin görgü tanığının da bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair katılanın beyanından başka somut delil bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici neenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısının, eksik araştırma yapıldığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 18.06.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi. KARŞI DÜŞÜNCE

Dairemizin 2014/34591 esas, 2015/19508 karar sayılı ilamında karşı düşüncede olduğum olay, 6136 Sayılı Kanuna muhalefet nedeniyle sanık .... hakkında yapılan yargılama sonucunda; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12/12/2013 gün ve 2013/305 esas, 2013/475 karar sayılı hükmünün süresi içerisinde Yargıtay'ca incelenmesi Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş bulunan, beraatla sonuçlanan ve sayın heyetin çoğunluğunun “ONANMASINA” karar verdiği hükümdür.

Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.10.2013 tarih ve 2013/237 sayılı iddianamesiyle, katılan sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet, nitelikli kasten yaralama ve haksız yere sahipli hayvanı öldürmek, işe yaramayacak hale getirme, değerini düşürme suçlarından kamu davası açılmıştır.

İddianamede katılan sanık ..hakkında özetle; katılan sanıklardan .. ile çıkan tartışma sırasında köpeğin ....ye saldırması üzerine,...'nin ateşli silahla köpeği vurduğu iddia edilmiş ve diğer suçların yanında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan da cezalandırılması istenmiştir.

Dosya içerisinde bulunan 04.08.2013 tarihli üç jandarma görevlisi tarafından tutulan tutanak ile yine aynı tarihli jandarma görevlilerince imza altına alınan olay yeri tespit ve araştırma tutanaklarında “ köpeğin sol ön ayağında tek giriş ve çıkışın olduğu, izin tabanca mermisine ait olduğu, yaranın giriş tarafının muhtemelen ayağın iç kısmında çıkış tarafının ise ayağın dış kısmında olduğunun” belirtildiği, dosya içerisinde de ateşli silah ile yaralanan köpeğin yaralamadan sonraki fotoğraflarının da bulunduğu, bu fotoğrafların kriminal veya Adli Tıp'a gönderilerek bu yaralanmanın ateşli silah sonucu olup olmadığının belirlenmesi mümkün olduğu halde, böyle bir araştırmaya gerek duyulmadan ve olay saati 13.00 olmasına karşın saat 18.30 da svap (atış artığı) alınarak, sadece “atış artıklarına rastlanmamıştır” ve “sanık, elini yıkamadığını beyan etmiştir” gerekçe yapılarak, mahkemece beraatine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Belirtilen nedenlerle, sanık .. hakkında 6136 sayılı muhalefet suçu nedeniyle verilen beraat kararının sayın çoğunluk tarafından onanması görüşüne katılmıyorum. 18.06.2015
Yargıtay — Esas No: 2017/10898, Karar No: 2018/11695, Tarih: 19.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/10898 E.  ,  2018/11695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıların gerekli tedbiri almayarak, gözetim, denetim ve bakım yükümlülüklerini yerine getirmeyerek, ...ilçesi ,...Köyü'ne giden yüksek gerilim hattından ... Köyü'ne giden ayrım noktasında cereyan tellerinin bağlantı yerlerinden kıvılcım atması neticesinde ...ı Mevkiinde 314 no’lu bölmede 27.07.2011 tarihinde orman yangınına sebebiyet verdikleri hususunun görevlilerince tespit edildiğini ileri sürerek, 3.560,96 TL zararlarının haksız fiil tarihi olan 27.07.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...,davanın zamanaşımına uğradığını, olayın meydana geldiği yere en yakın enerji nakil hattının 1200-1300 mt. uzaklıkta olduğunu, olay yerinden diğer davalı olan dağıtım şirketinin sorumluluğunda olan bir hattın geçtiğini,enerji iletimi ile enerji nakil hatlarının farklı tüzel kişiliklere sahip şirketlerin sorumluluğunda olduğunu, husumetin dava dışı ... A.Ş.’ye yöneltilmesi gerektiğini,ayrıca hesaplanan tazminatın nasıl hesaplandığı hususunun belli olmadığını, faiz talebinin de yerinde olmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Elektrik Ltd. Şti,cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece,davanın kabulü ile,3.560,96 TL ‘nin 27/07/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm davalılardan Teiaş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava;davalılardan Teiaş’a ait olan ve diğer davalının da bakım ve denetim sorumluluğunda bulunan elektrik hatlarından çıktığı iddia edilen yangından kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

Bir binanın veya diğer yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararları gidermekle yükümlüdür. (TBK m.69)

Yapı malikinin sorumluluğu, bir bina ya da diğer bir inşa eserinin kendisinden kaynaklanan bir nedenle oluşan zarardan sorumluluğu kapsamakta olup, niteliği itibariyle kusursuz sorumluluk türlerinden "olağan sebep sorumluluğu" dur. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin tam kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

Elektrik tesisleri de yapı eseri niteliğindedir. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği 5. maddesinde; kuvvetli akım tesislerinin, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılması gerektiği hükme bağlanmıştır.

Elektrik tesisleri de yapı eseri niteliğindedir. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği 5. maddesinde; kuvvetli akım tesislerinin, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılması gerektiği hükme bağlanmıştır.

Bu bağlamda elektrik dağıtım şirketleri, elektrik verdiği ve abonelik tesis ettiği hatları denetlemek ve kontrol etmekle yükümlüdür. Şayet özel hat, olması gereken gibi tesis edilmemişse bunu düzelttirmek; gerektiğinde elektriğini kesmek durumundadır. Elektrik dağıtım şirketi, kontrol ve denetim görevini zamanında ve etkin biçimde yapmazsa, doğan zarardan müteselsil olarak sorumlu olacaktır.

Somut olayda;davalılardan Teiaş aşamalarda ve temyiz dilekçesinde de ileri sürdüğü itirazlarında,olay yerinden Yüksek Gerilim Hattı geçmediğini,Enerji Nakil Hattı Direklerinin yüksek gerilim taşıyabilen direklerden olmadığını,olay bölgesinden Enerji Dağıtım Şirketi sorumluluğunda olan başka bir hattın geçtiğini,bu hattın ise şirketleri ile bir ilişkisi olmadığını ,bölgedeki Enerji Dağıtım Şirketinin ise dava dışı ... Elektrik A.Ş. olduğunu ve husumetin bu şirkete yöneltilmesi gerektiğini,nitekim olaya ilişkin yapılan ceza yargılamasında da sanık sıfatı ile yargılananlardan birinin dava dışı ... Elektrik A.Ş. çalışanı olduğunu ileri sürmüş,mahkemece dosya kapsamında alınan elektrik bilirkişi raporunda da söz konusu yangının 31,5 Kv enerji dağıtım hattındaki hat başı seksiyonerindeki arklardan kaynaklanmasının ihtimal dahilinde olduğu ve bu enerji nakil hattının bakım ve onarımının da dava dışı ... Edaş sorumluluğunda olduğu belirtilmiş,mahkemece ise, Tedaş ile Teiaş arasında hizmet bağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ne var ki,davalı ... vekilinin husumete yönelik aşamalarda ileri sürdüğü itirazların söz konusu bilirkişi raporu ile yeterince aydınlatılmadığı,söz konusu yangının çıkış nedeni ve bu noktada davalılardan Teiaş’a husumet düşüp düşmeyeceği hususunun olaya ilişkin ceza yargılamasındaki delil ve belgeler de incelenerek net bir şekilde ortaya konulmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla mahkemece, alanında uzman ayrı bir 3’lü bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle, dava dışı ... Edaş, Teiaş ve Tedaş arasında hizmet ilişkisi olup olmadığının tespiti noktasında ilgili tüm sözleşme ve belgeler, ilgili ceza dava dosyası da dosyaya temin edilmek suretiyle eldeki davada davalılardan Teiaş’a husumet yöneltilip yöneltilemeyeceğinin net bir şekilde tespiti sonrasında hüküm tesisi yoluna gidilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı ... vekili yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/183, Karar No: 2006/5976, Tarih: 05.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/183 E.  ,  2006/5976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :24.3.2005

Nosu :441-130

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında üye işyeri sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin işyerinde bulunan davalıya ait POS cihazının onay verdiği kredi kartı ile alışveriş yapıldığını, alışveriş tutarının davalı tarafından ödenmediğini oysa ki müvekkilin kart sahibinin imzasını ve kimliğini kontrol ettiği gibi POS cihazının da harcamaya onay verdiğini, müvekkili tarafından alacağın tahsili için girişilen takibe davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi kartının verildiği bankanın kartın sahte olduğunu bildirdiğini, bu durumda müvekkilinin Charge Back sürelerini beklemek zorunda bulunduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kredi kartının sahte olup olmadığı, kullananın kart sahibi olup olmadığı hususlarının davacı yanca araştırılması gerektiği davacının bu yükümünü yerine getirmediği ve işlemde kusurlu olduğu, yurt dışındaki bankanın zararın karşılanması nedeniyle davalıya dönmediği ancak zararı karşılayan sigortanın kusurlu işlem nedeniyle halefiyet ilkesinden yararlanma hakkı devam ettiği sürece kusurlunun sorumluluktan kurtulmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı vekili tarafından mahkemeye verilen 9.7.2002 tarihli cevap dilekçesinde; davacının Charge Back süreleri dolmadan banka aleyhine icra takibine giriştiği ancak, yargılama aşamasında davalının Charge Back süreleri dolduğu halde kartı çıkaran banka tarafından davalı bankadan harcamanın usulsüzlüğü yönünden herhangi bir talepte bulunmadığı, bu nedenle davacının işyerinin müracaat halinde harcama bedelinin ödeneceği bildirildiği fakat işyeri takipte haksız olduğundan bankanın icra inkar tazminatı, faiz, yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davalı vekilinin bu beyanının bağlayıcılığı üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabet görülmemiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 5.6.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2017/2967, Karar No: 2020/8001, Tarih: 29.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/2967 E.  ,  2020/8001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından davaya cevap verilmemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda; davacı işçi, 18.02.2005 tarihinde davalılardan ... Petrol Ür. Gıda Ltd. Şti. Şti. yemek fabrikasında çalışmaya başladığını, 28.03.2009 tarihinden itibaren aynı işyerinde aynı iş arkadaşları ile birlikte ...Gıda Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şirketi’nde birlikte çalışmaya devam ettiğini, her iki davalı arasında organik bağ olduğunu, bu iki şirketin ortaklarının aynı kişiler olduğunu, her iki şirketin aynı işyerinde faaliyet gösterdiğini ve müvekkilinin her iki şirkette yaptığı işin de aynı olduğunu iddia etmiştir. Davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti. Şti. vekili, müvekkili firma sahibinin diğer davalı şirketteki ortaklıklarının 16.09.2009 tarihinde sona erdiğini, bu hususa ilişkin ilanın Ticaret Sicil Gazetesinde yer aldığını, davacının müvekkili olan firmada 18.02.2005 tarihinde çalışmaya başladığını ve 28.08.2009 tarihinde firmadan ayrılıp diğer davalı şirkette çalıştığını, firmalar arasında iş yeri devri olmadığını, organik bağ kabul edilse dahi müvekkili firmanın 09.04.2005-16.09.2009 tarihleri arasındaki alacaklardan sorumlu olduğunu savunmuştur. Mahkemece, davalı şirketler arasında organik bağ bulunduğu gerekçesiyle davalıların dava konusu alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarına karar verilmiş ise de; iş yeri devri üzerinde yeterince durulmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti. ortakları ... ve ... olup aralarında bu kişilerin de olduğu toplam beş ortağın 28.10.2008 tarihinde diğer davalı ... Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şirketi’ni kurdukları, bu tarihten itibaren iş yerinde çalışan işçilerin ... Gıda Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şirketi üzerinden sigorta girişlerinin yapıldığı, aynı tarihli kira kontratında da davalı şirketlerin adreslerinin kiralananan iş yeri adresi ile aynı olduğu, 16.09.2009 tarihinde yapılan hisse devirleri sonrası...Gıda Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şti. ortaklarının ... ve ... olduğu, 20.01.2010 tarihinde ...'un hisselerini Savaş...'ya devretmesi üzerine bu şirket ortaklarının Savaş... ve ... oldukları, davalı ... Ür. Gıda Ltd. Şti.’nin faaliyet alanının gıda ürünleri satım pazarlama ve dağıtımı, inşaat, turizm, petrol ürünleri satım, dağıtım ve pazarlaması ; davalı ... Turz. Tam. San. Tic. Ltd. Şirketi’nin faaliyet alanının ise yemek üretimi, gıda, turizm, temizlik olduğu tespit edilmektedir. Somut olayda, dosya kapsamına göre 28.10.2008 tarihinde iş yeri devrinin söz konusu olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda iş yerini devreden ... Petrol Ür. Gıda Ltd. Şti. feshe bağlı alacaklar olan yıllık ücretli izin alacağından sorumlu tutulmamalı, kıdem tazminatından ise kendi dönemi ve kendi dönemindeki ücretle sınırlı olarak sorumlu tutulmalı, bu şirketin kendi döneminde gerçekleşen fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından ise devirden itibaren iki yıl süre ile sorumlu olduğu göz önünde bulundurularak sonuca gidilmelidir. Devreden işverenin davacının tüm dönem çalışmasından sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.