muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8130, Karar No: 2023/6024, Tarih: 27.12.2023

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde; sanıklar ... ve ... hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 03.12.2009 tarih ve 2009/55967 esas, 2009/3440 sayılı iddianame ile TCK'nın 257/1. ve 53/5. maddeleri gereğince cezalandırılması talebi ile kamu davası açıldığı, Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 12.07.2011 tarih ve 2009/1525 esas, 2011/158 sayılı kararı ile sanıkların görevi kötüye kullanma suçu nedeniyle beraatlerine hükmolunduğu, hükümlerin Tarhan Kule Hava Yolları A.Ş. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 19.02.2014 tarih ve 2012/12459 esas, 2014/1772 sayılı karar ile "sanıklar hakkında Isparta Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olmak suçundan kamu davası açıldığı ve Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/117 esasına kayıtlı dosya ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu ve davaların birleştirilmesi gerektiğinden bahisle" bozulmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 18.05.2018 tarihinde katılan ...Ş.'nin temyize hak ve yetkisi bulunmadığından bahisle itiraz kanun yoluna başvurulduğu, yapılan itirazı değerlendiren Ceza Genel Kurulu tarafından 21.02.2019 tarihinde yapılan oturumda Tarhan Kule Havayolları A.Ş. vekilinin sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasına katılma ve buna bağlı olarak kurulan hükümleri temyiz etme hakkının bulunmadığına, 05.03.2019 tarihinde yapılan oturumda ise kazada ölenlerin yakınlarının sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasına katılma ve buna bağlı olarak kurulan hükümleri temyiz etme hakları olmadığından kazada ölenlerin yakınlarına gerekçeli kararın tebliği için tevdi kararı verilmesine gerek olmadığına ve Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2011 tarihli ve 2009/1525 esas, 2011/158 karar sayılı beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz talebinin reddine karar verildiği, yine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 19.02.2014 tarih ve 2012/12459 esas, 2014/1772 sayılı kararı sebebiyle sanıklar hakkında birleştirme kararı sonrasında Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.01.2015 tarih ve 2009/117 esas, 2015/1 sayılı kararı ile sanıkların görevi kötüye kullanma suçu nedeniyle mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.03.2016 tarih ve 2015/14323 esas, 2016/3470 sayılı kararı ile hükmün düzeltilerek onandığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 31.05.2016 tarihinde sanıkların üzerine atılı görevi kötüye kullanma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığından bahisle itiraz kanun yoluna başvurulduğu, yapılan itirazı değerlendiren Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 05.03

. Ceza Dairesinin 07.03.2016 tarih ve 2015/14323 esas, 2016/3470 sayılı kararı ile hükmün düzeltilerek onandığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 31.05.2016 tarihinde sanıkların üzerine atılı görevi kötüye kullanma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığından bahisle itiraz kanun yoluna başvurulduğu, yapılan itirazı değerlendiren Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 05.03.2019 tarihinde yapılan oturumda, "sanıklar hakkında kurulan hükümler yönünden suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarhan Kule Hava Yolları Anonim Şirketinin davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığı ve yerel mahkemece yanılgılı biçimde verilen katılma kararının hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceği, ayrıca kazada ölenlerin yakınlarının sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasına katılma ve buna bağlı olarak kurulan hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığından gerekçeli kararın tebliği için tevdi kararı verilmesine gerek olmadığının kabul edilmesi karşısında sanıklar ... ve ... hakkında hukuki değerden yoksun bulunan Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2014 tarihli ve 232-489 sayılı birleştirme kararının; Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.01.2015 tarihli ve 117-1 sayılı sanıklar ... ve ... hakkındaki görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.03.2016 tarihli 14323-3470 sayılı sanıklar ... ve ... hakkındaki görevi kötüye kullanma suçundan verilen düzeltilerek onama kararlarının ortadan kaldırılmasına" karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararı sonrasında dosya kendisine gönderilen Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.03.2021 tarih, 2019/350 Esas ve 2021/93 sayılı kararı ile sanıklar hakkında hüküm verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 223/1 inci maddesinde belirtilen hüküm türleri arasında yer almaması sebebiyle temyiz kabiliyetinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; dosyanın bu suç yönünden Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2)Sanıklar ... ile ... hakkında taksirle öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Oluş ve dosya kapsamına göre sanık ...'in, suç tarihinde Atlasjet A.Ş. genel müdürü, sanık ... ise aynı şirketin uçuş işletmeden sorumlu genel müdür yardımcısı olduğu, TC-AKM tescil işaretli uçağın 25.06.2007 ila 25.11.2007 tarihleri arasında wet-lease kira sözleşmesi ile Atlasjet A.Ş.'ye kiralandığı, bu sözleşme bitiminde yeniden 29.11.2007 tarihli sub-charter kira anlaşması ile Atlasjet A.Ş.'ye kiralandığı, beş ay boyunca yürürlükte olan wet-lease sözleşmesine göre; teknik, idari ve operasyonel sorumluluk yine Dünyaya Bakış A.Ş.'de olmak üzere, Atlasjet A.Ş.'nin kira döneminde uçağı panelleri açmadan fiziken ve kayıt yönünden inceleyebileceğinin düzenlendiği, bu kapsamda wet-lease anlaşmasının devamı süresince Atlasjet A.Ş’nin uçağı belirli bir seviyede de olsa teknik ve operasyonel olarak gözetim imkanına sahip olduğu, sözleşmede tanınan denetim hakkının Atlasjet A.Ş. yetkilileri tarafından sözleşme süresince kullanıldığının, tarafların dosya kapsamından alınan beyanları ile de doğrulandığı, hava aracı kazası nihai raporunda kokpit ses kayıt cihazı ile belirli süre içerisinde tamir edilmemesi nedeniyle uçuşa engel teşkil eden uçuş bilgi kayıt cihazları ile geliştirilmiş yere yakınlık alarm sisteminin, söz konusu uçağın wet-lease sözleşmesi gereğince Atlasjet A.Ş.'nin kullanımında olduğu süre zarfında da arızalı olduklarının tespit edildiği, dolayısıyla Atlasjet A.Ş. yetkililerinin uçak ve teknik durumu hakkında sub-charter anlaşmasının başlangıcında ön bilgiye sahip olduğunun anlaşıldığı,

Sub-charter anlaşmalarında, kiraya verenin işletme ruhsatı altında taşıma yapılmakta olup: teknik, idari ve operasyonel sorumluluğun anılan kiraya verende bulunduğu, taşıyıcı olan kiracının ise ticari sorumluluğu olup, Sivil Havacılık Genel Müdürlüğünün talimatı gereğince wet-lease ve sub-charter anlaşmalarının ancak bu içerikte düzenlenebildiği, bununla beraber kiracının ticari sorumluluğunun değerlendirilmesinde Türk Sivil Havacılık Kanunu'nda yer alan hükümler ile aynı zamanda tacir olan taşıyıcının basiretli bir tacir gibi davranma hususundaki yükümlülüğünün de dikkate alınmasının gerektiği,

2920 sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu'nun 120 nci maddesinde yolcunun ölümü veya herhangi bir cismani zarara uğraması hâlinde, bu zarara sebebiyet veren kazanın hava aracının iniş veya binişi sırasında meydana gelmesi durumunda taşıyıcının sorumlu olduğunun belirtildiği, aynı Kanun'un 123. maddesinde taşıyıcı firmanın ancak zararı önlemek için gerekli olan bütün tedbirleri aldığını veya bu tedbirleri alma olanağı bulunmadığını ispatlaması durumunda sorumlu olmayacağının düzenlendiği, yine söz konusu Kanun'un 125 inci maddesinde de taraflar arasındaki sözleşmelerde yer alan taşıyıcının sorumluluğunu tamamen veya kısmen kaldıran ya da sorumluluk sınırını indirmeyi amaçlayan her şartın geçersiz olacağının hüküm altına alındığı,

Atlasjet A.Ş.'nin genel müdürü ve uçuş işletmeden sorumlu genel müdür yardımcısı olan sanıkların işletme bünyesindeki uçuşların güvenli olarak yapılmasını sağlamakla görevli oldukları, sanıkların sorumlulukları ve yükümlülükleri gereğince sub-charter sözleşmesi uyarınca kiraladıkları ve önceki sözleşme dönemi gereğince bilgi sahibi oldukları uçağın teknik durumunu kontrol edip, mevcut eksiklikleri tespit ettiklerinde sözleşme gereğince bu eksiklikleri gidermekle yükümlü Dünyaya Bakış A.Ş. şirketinin gerekli önlemleri almasını ve noksanlıkları gidermesini sağlamasından sonra söz konusu uçağı kiralayarak uçuş gerçekleştirmeleri gerekirken bu konuda gerekli dikkat ve özeni göstermedikleri, ihmali davranışları ile meydana gelen netice arasında nedensellik bağlarının bulunduğunun ve kazanın oluşumunda tali oranda kusurlu olduklarının anlaşıldığı olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin sanığın kusurunun bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve kaza günü sanığın izinli olduğundan bahisle beraatine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin; sanık ... müdafiinin sanığın kaza sebebiyle sorumlu tutulamayacağına, genel müdür yardımcılığı görevinin teknik konulara ilişkin olmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin; katılanlar vekillerinin ise sanıklar hakkında hükmedilen cezanın az olduğuna, sanıklar hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/6 ncı maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin düzenlendiği, madde uyarınca bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için o mesleğin ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerektiği dikkate alındığında, dosya içeriğine göre genel müdür ve genel müdür yardımcısı olduğu tespit edilen sanıkların icra ettikleri mesleklerin ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetlerini kısıtlayacak şekilde 3 yıl süre ile meslek ve sanatını icrasından yasaklanmalarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden sanık ... hakkındaki (C) hükmünün TCK'nın 53/6 ncı maddesinin uygulanmasına ilişkin 4 numaralı paragrafının hükümden çıkarılması ile sanık ... hakkındaki (D) hükmünün TCK'nın 53/6 ncı maddesinin uygulanmasına ilişkin 4 numaralı paragrafının hükümden çıkarılması ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanun'a uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA;

3)Sanık ... hakkında yalan tanıklık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince ise:

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan yalan tanıklık eylemi, TCK’nın 272/2-3 üncü maddelerinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç TCK'nın 66/1-e. maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 67/4 üncü maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan 22.09.2010 tarihinden itibaren TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımı inceleme tarihinden önce 22.09.2022 tarihinde gerçekleşmiş olmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321 inci maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8 inci maddeleri gereğince kamu davasının DÜŞMESİNE, 27.12.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13910, Karar No: 2018/7211, Tarih: 20.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13910 E.  ,  2018/7211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/04/2015 tarih ve 2014/1503-2015/302 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 20.11.2018 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, şirket müdürü ... 3 yıllık görev süresinin dolmasına rağmen 09.03.2012 tarihli ortaklar kurulu toplantısı davetini müvekkiline gönderdiğini, çağrı usulüne uygun yapılmadığından bu toplantıda alınan kararların yok hükmünde olduğunu, aynı toplantıda bilanço ve gelir tablosunun sunulmadan onaylandığını, gönderilen gündeme de bilanço ve gelir tablosunun eklenmediğini, şirket hesaplarının müvekkilinden gizlendiğini, şirketin büyük ortak da olan müdür tarafından keyfi idare edildiğini, hesaplarla ilgili bilgi verilmeden zarar telafi fonuna tahsis yapılmasının hukuken mümkün olmadığını, şirket müdürünün kendi ibrasına dair kararda oy kullandığını, mali durum ile ilgili bilgi verilmeden, tasfiyeye ilişkin bir bilanço hazırlanmadan tasfiye kararı alındığını, müdürün kendi oyuyla tasfiye memuru olarak atandığını, kararlara müvekkilinin muhalif kaldığını ileri sürerek, 09.03.2012 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan 3, 4, 5 ve 7 sayılı kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının asgari sayıyı tamamlamak için ortak edildiğini, ... müdür seçildiği ortaklar kurulu kararının 03.03.2009 tarihinde tescil edilip 09.03.2009 tarihinde ilan edildiğini, bu nedenle çağrının müdürlük süresi içinde yapıldığını, mevcut müdürün yeni müdür seçilene kadar ortaklar kurulunu toplantıya çağırma hakkının bulunduğunu, davetin usulüne uygun olduğu gibi 2 ortaklı şirkette tüm ortakların dava konusu toplantıya katıldığını, 2008-2009-2010-2011 yıllarına ait bilanço ve gelir tablolarının oylamaya sunulduğunu, defter ve belgelerin her zaman davacının incelenmesine hazır tutulduğunu, çoğunluk hisse sahibi olan şirket müdürünün kendi ibrasına katılamamasının azınlığın çoğunluğa tahakkümü anlamına geleceğini, hiç bir faaliyeti bulunmayan şirketin tasfiyesine karşı çıkılmasında hukuki menfaatin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ortağın müdür sıfatıyla oylamaya katılması ve kendini ibra etmesinin ... 537/son uyarınca mümkün olmaması nedeniyle ibraya ilişkin 5 nolu karar ile tasfiyeye ilişkin olarak da ... 549. m. göre yazılı mukavelede aksine hüküm bulunmaması durumunda esas sermayenin 3/4 ünü teşkil eden bir çoğunluğun tasfiyeye ilişkin karar verebileceği, iki ortaklı olan davalı şirketin tasfiyesine tek bir ortağın karar verdiği, bu durumda diğer ortağın muhalefet etmiş

olması nedeniyle yasanın aradığı çoğunluğun bulunduğundan söz edilemeyeceğinden 7 nolu kararın da iptali gerektiği, diğer red gerekçelerinin ise yerinde olduğu gerekçesiyle, ortaklar kurulunun 5 ve 7 nolu kararlarının iptaline, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Her ne kadar mahkemece 21.04.2015 tarihinde, Dairemiz bozma ilamına uyulup, ilama göre karar verildiğinden kısa kararda sehven yazılmayan dava konusu ortaklar kurulu toplantısında alınan 7 no'lu kararın da iptal edilmesine karar verildiğinin sabit olduğu, bu hususun HMK'nın 304/1 maddesi uyarınca açık yazım hatası niteliğinde olup, infazda tereddüt oluşmaması açısından re'sen düzeltildiğinden bahisle tashih kararı verildiği anlaşılmakla, 6100 sayılı HMK'nın 304/1 maddesinde düzenlenen ''Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir. '' hükmü karşısında, somut olayda maddi hata kapsamında değerlendirilebilecek bir durum söz konusu olmadığından '' Maddi Hatanın Düzeltilmesine İlişkin Şerh'' başlıklı tashih kararının bozularak kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Esas hükmün temyiz incelemesine gelince dava, davalı şirketin 09.03.2012 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan kararların iptali istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde karar verilmiştir.

2-Esas hükmün temyiz incelemesine gelince dava, davalı şirketin 09.03.2012 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan kararların iptali istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde karar verilmiştir.

Ancak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Gerek mülga 1086 sayılı HUMK’un 382 ve devamı maddelerinde gerekse yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 vd. maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca hükme bağlanmıştır. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır ve şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil olarak kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması gerekir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş olacaktır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması gerektiği gibi, gerekçe ile hüküm fıkrası arasında da çelişki bulunmaması yasal bir zorunluluk olup, HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Kararların bu hususlara aykırı oluşturulması mahkeme kararlarına duyulan güveni sarsacağı gibi, verilen kararların hukuki denetiminin yapılmasını da olanaksız kılmaktadır.

Somut olayda mahkemece, gerekçede ''dava konusu ortaklar kurulunun 5 ve 7 no'lu kararlarının iptaline, diğer taleplerin reddine'' karar verildiği belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında “ davanın kısmen kabulü ile, davalı şirketin 9/3/2012 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan 5 no'lu kararın iptaline, yerinde görülmeyen sair istemlerin reddine'' ifadesine yer verilmek suretiyle, gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratır ve infazda tereddüt oluşturur şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın re'sen bozulması gerekmiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin esas hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile tashih kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın re'sen BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin, davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/851, Karar No: 2013/7432, Tarih: 01.07.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/851 E.  ,  2013/7432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü 102 ada 642 parsel sayılı 9967,43 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, narenciye bahçesi niteliği ile davalı adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık yerlerden olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil davası açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, Hazinenin davası kabul edilerek taşınmazın orman olarak tesciline karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir. 6831 sayılı Kanunun 1/j maddesinde "funda ve makilerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağı" hükmünün karşıt kavramından funda ve makiliklerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerlerin orman sayılacağı, 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin "Vasıf Tayinine Esas Olacak Tanımlar" başlıklı 23. maddenin (o) bendinde maki ve funda türü ağaçların isimlerinin sayıldığı, aynı maddenin (p) bendinde "orman ve orman toprak muhafaza karakteri, üzerindeki bitki formasyonu ile taşkınları, şiddetli yağış sonrası oluşan zararlı akışları, toprak erozyonu, toprağın strüktür ve tekstürünün, bozulmasını önleyici, su verimini artırıcı etkisi bulunan ve eğimi yüzde on ikiden fazla olan yerlerdir." şeklinde tanımlanmıştır. Hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda taşınmazın yüksek eğimli olması nedeniyle 6831 sayılı Kanunun 1/j maddesi gereğince orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de, rapora ekli münhanili memleket haritası ve topoğrafik haritadaki münhanilere göre belirlenen eğimin doğru olup olmadığı konusunda tereddüt oluşmuştur. Diğer taraftan, Yönetmeliğin 23. maddesinin (p) bendinde, bir yerin toprak muhafaza karakteri taşıması nedeniyle orman sayılması için yüksek eğimli olmasının yanında ayrıca üzerindeki bitki örtüsü nedeniyle taşkınları ve erozyonu önleyici ve su verimini artırıcı etkisinin bulunması halinde orman olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle, 6831 sayılı Kanunun (1/j) maddesi ve Orman Kadastro Yönetmeliğinin (23p) maddesine göre bir yerin toprak muhafaza karakteri taşıması nedeniyle orman sayılabilmesi için o yerin, orman bilirkişilerce yukarıda belirtilen şekilde eğim, erozyonun ve taşkınların önlenmesi ve su veriminin arttırılması yönlerinden bütün olarak tartışılması ve bütün bu şartların birlikte değerlendirilmesi gerekir. Somut olayda, bu şekilde bir değerlendirme yapılmamıştır. Bu nedenle;