muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/659, Karar No: 2018/668, Tarih: 20.12.2018

Alman Ceza Kanunu’nun 211/2. maddesinde kasten öldürme suçunun nitelikli hâli olarak sayılan "zevk için öldürme" ise, insan yaşamının yok edilmesine yönelik gayritabii memnuniyet, zevk ile öldürme olarak tanımlanmaktadır. (Hakan Hakeri, Kasten Öldürme Suçları, Seçkin Yayınevi, 2007, s.230.)

Öğretide, canavarca hisle öldürme, "Bir insan yaşamının ortadan kaldırılmasından duyulan zevki tatmin etmek için öldürme" (Veli Özer Özbek, Mehmet Nihat Kanbur, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 4. Baskı, 2012, s.120.); "Kana susamışlık ve olağan dışı vahşi ve insafsız bir zihniyetin hâkimiyeti altında öldürme" (Hakan Hakeri, Kasten Öldürme Suçları, Seçkin Yayınevi, 2007, s.230.); "Öldürmekten haz duymak, acı vererek öldürmekten zevk alma için öldürme" (Zeki Hafızoğulları, Muharrem Özen, Kişilere Karşı Suçlar, Us-a Yayıncılık, 4. Baskı, 2014, s.48.); "Acıma duygusu olmaksızın öldürme" (Nur Centel, Hamide Zafer, Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Beta Yayınevi, 3. Baskı, 2016, s. 46.); "İnsanın hayvanlığını, vahşiyane hissini ve kan dökme istidadını gösterir şekilde öldürme" (Majno, Ceza Kanunu Şerhi, Ankara-1980, Cilt 3, s.231.); "Acıma, merhamet duygusu olmaksızın, mağduru fiziksel veya ruhsal acı yaşatarak, vahşice bir yöntemle öldürme" (Mahmut Koca, İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 2. Baskı, 2015 s.58.) şeklinde tanımlanmaya çalışılmıştır.

Manzini'ye göre failin kasten öldürme eylemi ile onu bu eyleme iten neden arasındaki ölçüsüzlük-oransızlık, eylemin canavarca işlendiğini ortaya koyan en nesnel ölçüttür. (Manzini’ye atfen Sami Selçuk, agm. s.469.)

Çeşitli yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere, sırf öldürmüş olmak için öldürmek, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürmek, silahı denemek maksadıyla öldürmek gibi hâller sadist bir duygu ve düşüncenin eyleme egemen olması bakımından “canavarca his ile” öldürmeye örnek oluştururlar. Benzer biçimde belli toplumsal sınıflara ya da farklı inanç veya mezhep gruplarına duyduğu hınç nedeniyle öldürme, canavarca his sevki ile öldürme suçunu oluşturur.

Kanunda “canavarca his”in tanımı yapılmamış ise de, yukarıdaki açıklamalar ışığında;

1- Bu sözcüklerin psikolojik bir olgu olduğu,

2- Bu olgunun her türlü bulgu ve kanıtla sergilenebileceği, bu bağlamda özellikle failin davranışları, fiili işlemeye iten nedenlerle sonuç arasındaki oransızlığın ölçüt oluşturabileceği, ancak hiçbir neden olmamasının her zaman bu içtepinin kanıtı olamayacağı,

3- Yasanın; kullanılan aracı değil, içtepiyi ağırlaştırıcı neden olarak benimsemiş olduğu, kullanılan aracın bu içtepinin kanıtlanmasında yardımcı olabileceği, ancak zorunlu olmadığı,

1- Bu sözcüklerin psikolojik bir olgu olduğu,

2- Bu olgunun her türlü bulgu ve kanıtla sergilenebileceği, bu bağlamda özellikle failin davranışları, fiili işlemeye iten nedenlerle sonuç arasındaki oransızlığın ölçüt oluşturabileceği, ancak hiçbir neden olmamasının her zaman bu içtepinin kanıtı olamayacağı,

3- Yasanın; kullanılan aracı değil, içtepiyi ağırlaştırıcı neden olarak benimsemiş olduğu, kullanılan aracın bu içtepinin kanıtlanmasında yardımcı olabileceği, ancak zorunlu olmadığı,

4- “Canavarca his sevki”nin toplumun ortak bilincinin, duygusunun ve vicdanının hiçbir zaman onaylamayacağı, alçakça bir güdü/içtepi olduğunun gözden uzak tutulmaması gerekeceği, eylemin ağırlığı ile eyleme iten neden arasındaki oransızlık, failin tehlikeliliği ve kötülüğünü sergileyen ölçütlerle ortaya konulması gerekeceği, (Sami Selçuk, agm, s. 481.) gibi ölçütler de göz önünde bulundurularak bir tanımlama yapmadan her bir olayın kendi koşulları içinde değerlendirilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ... ile arkadaşı olan maktul ...’un olay günü Çeşme ilçe merkezinde buluşup marketten alkol aldıktan sonra, sanık ...’nin yaklaşık bir aydan beri kalmakta olduğu bağ evine gittikleri ve alkol almaya başladıkları, içkilerinin bitmesi üzerine maktulün, sanıktan ilçe merkezine giderek rakı almasını istediği ve konuşma esnasında sanığa küfrettiği, sanığın içki almaya gitmeyi kabul etmemesi üzerine maktulün ısrar ederek küfürlü konuşmaya devam ettiği, maktulün yoğun ısrarı üzerine sanığın, maktulü küfretmemesi hususunda uyardıktan sonra ilçe merkezine gittiği, ilçe merkezinde önce marketten aldığı biraları içen sanığın, bir bara giderek orada da alkol aldıktan sonra rakı almaya parası yetmediği için şarap alarak gece yarısından sonra bağ evine döndüğü ve uyumakta olan maktulü uyandırıp şarap aldığını söylediği, sanığın rakı yerine şarap getirdiğini gören maktulün, aksi kanıtlanmayan savunmaya göre sanığa kızdığı ve sinkaflı sözlerle küfrettiği, bunun üzerine sanığın maktule iki tokat attığı, maktulün de bıçak ile sanığın üzerine yürüdüğü, maktulün elinden bıçağı alan sanığın, maktulü 23 bıçak darbesiyle yaraladığı, maktulün kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç organ ve büyük damar kesisi ile gelişen kanama sonucu öldüğü olayda; maktulün vücudunda çok sayıda delici kesici alet yarası bulunmakta ise de, sanık ve maktulün gece yarısı yapmış oldukları telefon görüşmelerinin saati ve tanık beyanlarına göre sabah erken vakitte sanığın bağ evinden ayrılarak otogara gittiği göz önüne alındığında, sanığın eylemini sırf eziyete neden olacak şekilde uzun bir zaman dilimine yaymadığının anlaşılması, olayın aşırı derecede alkollü olan sanık ile maktul arasında geçen küfürlü konuşmalar ve maktulün sanıktan içki alması için ısrarı nedeniyle çıkan tartışmada, maktulün elindeki bıçakla sanığa doğru hamle yapması sonucu gerçekleşmiş olması, dolayısıyla sanığın önceden kendisinde mevcut olan bir his, düşünce nedeniyle değil de, sanığın maktule olan kızgınlığı nedeniyle o esnada ortaya çıkan ani bir kastla eylemini gerçekleştirmesi, sanığın çok sayıdaki bıçak darbesinden ibaret eyleminin tek başına canavarca hisle veya eziyet çektirerek kasten öldürme suçunun kanıtı sayılamayacak oluşu ve sanığın canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini gösterir nitelikte delil bulunmaması bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın eylemini, maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışlara tepki olarak gerçekleştirdiği ve eyleminin TCK’nın 81/1. maddesinde düzenlenen kasten öldürme suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Özel Dairenin eylemin kasten öldürme suçunu oluşturduğuna yönelik bozma kararı isabetli olup, suçun canavarca hisle veya eziyet çektirerek kasten öldürme olarak nitelendirilmesine ilişkin Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, Özel Dairenin eylemin kasten öldürme suçunu oluşturduğuna yönelik bozma kararı isabetli olup, suçun canavarca hisle veya eziyet çektirerek kasten öldürme olarak nitelendirilmesine ilişkin Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2015 tarihli ve 275-280 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığın eyleminin TCK'nın 81/1. maddesinde düzenlenen kasten öldürme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.12.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10511, Karar No: 2010/12207, Tarih: 28.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10511 E.  ,  2010/12207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın HUMK'nun 193.maddesi gereğince açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de, sonucu itibariyle bu istemin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekilinin ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesine 2010/82 esas sayısı ile açtığı dava İİK’nun 72.maddesine göre açılan menfi tespit istemine ilişkindir. Davalılar ..., ..., ... vekili uyuşmazlığın ticari borç için verilen bonodan kaynaklandığı, uyuşmazlıkta Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğunu bildirerek iş bölümü itirazında bulunduğu gibi davanın esastan da reddini istemiş, diğer davalılar vekilleri davanın reddini istemişlerdir. ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesince 4.5.2010 günlü duruşmada “iş bölümü itirazının kabulüne dosyanın görevli ... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine” dair verilen karar davacı vekili ile davalılardan ... vekili dışında kalan vekillerin yüzlerine karşı tefhim edilmiş, davacı vekili kararı veren ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesine vermiş olduğu 4.6.2010 havale tarihli dilekçesi ile dosyanın ... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesini talep etmiş, bu istem üzerine dosya ... 2.Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmiş, bu mahkemece, HUMK’nun 193.maddesine göre işbölümü itirazı üzerine verilen kararların yüze karşı verilmesi halinde tefhim tarihinden itibaren 10 günlük sürede kararı veren mahkemeye veya gönderilen mahkemeye dilekçe ile başvurulması, süresinde başvurulmaması halinde ise davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiği, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesince 4.5.2010 tarihinde dava dosyasının mahkemesine gönderilmesine davacı vekilinin yüzüne karşı karar verildiği, davacı vekilinin ise gönderen mahkemeye 4.6.2010 havale tarihli dilekçe ile başvurup, dava dosyasının gönderilmesi isteminde bulunduğu, HUMK’nun 193.maddesindeki 10 günlük süreden sonra dilekçe verilmiş olduğu gerekçesiyle davanın HUMK’nun 193.maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş, iş bu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 28.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1094, Karar No: 2015/6427, Tarih: 06.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1094 E.  ,  2015/6427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2013/171-2014/233

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/10/2014 tarih ve 2013/171-2014/233 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, müvekkilinin aynı zamanda ticaret unvanı olan dünya çapında tanınmış "S." markasının ayırt edilemeyecek derecede benzeri bir ibareyi Türkiye'de marka, alan adı ve ticaret unvanı olarak kullanmak suretiyle marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil eden fiillerde bulunduğunu, davalının 2009/23919 sayı ile 40. sınıfta tescilli "S." markasını, söz konusu ticaret unvanını ve www.s,.com.tr isimli alan adını haksız ve kötü niyetli olarak kendi adına tescil ettirdiğini ve bu durumun müvekkilinin haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini iddia ederek, davalıya ait 2009/2319 sayılı S. ibareli markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini, davalının S. Tıbbi Sistemleri Elektrik Elektronik İletişim Sağlık Hizmetleri Dan.Bilg.ve San.Tic.Ltd.Şti ticaret unvanından "S." ibaresinin çıkartılmasını, sicilden terkinini, davalıya ait .com.tr alan adı tahsisinin iptalini, sicilden terkinini, davalı fiillerinin haksız olduğunun hükmen tespitini ve davalının bu suretle vaki haksız rekabetlerinin ayrı ayrı men'ini, davalının haksız rekabet ve fikri sınai haklara tecavüzü neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasını teminen, davalının S. tanıtım işareti ile her nevi mal veya hizmet sunması dahil her türlü ticari faaliyetlerinin önlenmesini, toplatılmasını, silinmesini, silinemeyenlerin imhasını ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davada yetkili mahkemenin müvekkilinin ikametgahı olan Ankara Mahkemeleri olduğunu, müvekkilinin 2008 yılında kurulduğunu ve sektörde tekelci eylemlere karşı başarı elde eden tek firma olduğunu, müvekkilinin ticaret unvanının davacının ticaret unvanı ile iltibas yaratmasının mümkün olamayacağını, müvekkilinin esas ve ayırt edici unsurunun telaffuz edildiği şekli ile "S." olduğunu, davacı yanın ticaret unvanının ise S. AG olduğunu, tarafların ticaret unvanları arasındaki farklılık, tarafların faaliyet gösterdikleri alanlardaki ilgili tüketici kitlesi de göz önüne alındığında daha da belirgin hale geldiğini, davacının sessiz kalmaya bağlı olarak hak kaybına uğradığını, müvekkilinin S. ibaresi ile davacı yanın S. ibaresinin tescilli oldukları sınıflar yönünden benzer olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını, davacı yanın S. ibareli markalarının hiçbirisinin müvekkilinin tescilli olduğu 40. sınıfta yer alan hizmet grubunda tescilinin bulunmadığını, davacının müvekkilinin marka başvurusunun kötü niyetli olarak gerçekleştirildiği yönündeki iddialarının soyut ve afaki nitelikte olduğunu, müvekkilinin ticari unvanı ile davacı yan markaları arasında ilgili tüketici nezdinde herhangi bir iltibas ihtimali mevcut olmadığından, haksız rekabetten de bahsedilmesinin mümkün olmadığını ve davacının işbu davayı piyasada tekel oluşturmak amacıyla ve tamamen kötü niyetle açmış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin ticaret siciline tescil tarihinin 29/01/2008 olduğu, davanın ise ticaret sicil unvanının terkini için öngörülen 5 yıllık süre geçtikten sonra 31/07/2013 tarihinde açıldığı, hak düşürücü süreden sonra yapılan unvan terkini talebinin reddi gerektiği, davalının davacı markasını taklit yoluyla ya da tescilli markadan uzaklaşarak davacı markasına yakınlaştırmak suretiyle fiili kullanımı söz konusu olmadığından, markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti ile men'i taleplerinin de yerinde olmadığı ancak davacının markasının tanınmış marka olduğu ve davalı markasının esaslı unsurunun da “s.” ibaresi olduğu, markalar arasında iltibas bulunduğu, davalının davacı markasına iltibas oluşturan bu ibareyi davacı markasının tanınmışlığı sebebiyle iyi niyetli olarak tescil ettirdiği sonucuna varılamayacağı, bu nedenle davalı markasının hükümsüz kılınması gerektiği, yine davalının alan adında davacı markası ile iltibasa yol açar şekilde S. ibaresini kullandığı, her ne kadar Siemed ibaresi esaslı unsur olarak marka tescilinde mevcut ise de, markayı aynen alan adına almayıp, sadece iltibas oluşturan kelimeyi almış olması sebebiyle davacının markasına tecavüzünden dolayı davalı adına kayıtlı olan www.s.com.tr alan adının ise terkini gerektiği, son olarak da hükümsüzlük davasında verilen kararın ilanına ilişkin yasal dayanak bulunmadığından, bu yöndeki talebin de reddi gerekeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava; tescilli markanın hükümsüzlüğü talebine ilişkin olup mahkemece yazılı şekilde davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Ancak; 556 Sayılı KHK'nın 8/4. maddesi uyarınca “Marka, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir markanın aynı veya benzeri olmakla birlikte, farklı mallar veya hizmetlerde kullanılabilir. Ancak, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın, toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumda, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir marka sahibinin itirazı üzerine, farklı mal veya hizmetlerde kullanılacak olsa bile, sonraki markanın tescil başvurusu red edilir.” Bu durum aynı KHK'nın 42/1-b bendi uyarınca hükümsüzlük nedenidir.

Mahkemece davacı markasının tanınmış marka olduğu kabul edilmekle birlikte farklı sınıflar bakımından hükümsüzlük kararı verilebilmesi için anılan KHK'nın 8/4. maddesinde belirtilen dava konusu markalara yönelik olarak tanınmış markadan haksız yarar sağlanması,markanın itibarına zarar verilmesi ve ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurması koşullarından birinin gerçekleşmesi gerektiği göz önünde bulundurulmadan, bu koşullardan birinin davalı markasının tescilli olduğu her bir hizmet sınıfı için gerçekleşip gerçekleşmediği hususu konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak heyetçe değerlendirilmesi sağlanıp tartışılmadan eksik incelemeye dayalı olarak davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesi doğru görülmemiş, davalının bu yöndeki temyiz talebinin kabulü ile kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, Aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33655, Karar No: 2014/23302, Tarih: 14.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33655 E.  ,  2014/23302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya celenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve dosyası ayrılan şüpheli ... okul aile birliği odası ve müdür odasına girmiş olmaları, dosyası ayrılan şüpheli ... kolluk aşamasında alınan savunmasında okula hırsızlık iç girdikleri beyan etmesi ve dosya içeriğe göre tebliğnamedeki bozma düşüncese iştirak edilmemiştir.

Eylem birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi nedeniyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen cezasının TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğ gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığı iç bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakim kanaat ve takdire göre temyiz itirazları yerde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14368, Karar No: 2014/16459, Tarih: 23.10.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/14368 E.  ,  2014/16459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, ECRİMİSİL,YIKIM

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ordu 2.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 3.11.2011 gün ve 6-431 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dairenin 12.05.2014 tarihli ve 2014/1984-Esas,2014/9671-Karar sayılı kararı ile dosyanın "dava konusu 1458 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların imar parseli olup olmadığının ilgili merciilerden sorulması, taşınmazlar imar parseli ise imar dosyalarının ve taşınmazlara ilişkin tüm dayanak kayıtlarının getirtilerek evrakına eklenmesi" için geri çevrildiği ancak dosyaya imar uygulamasına ilişkin herhangi bir kaydın getirtilmediği, gönderilen belediyenin cevabi yazısı ve yapı ruhsatlarından dava konusu taşınmazların imar parseli olup olmadığının anlaşılamadığı görülmekle;

Yargılamanın sürüncemede bırakılmamasına yönelik gerekli dikkat ve özen gösterilerek, bu defa talep bizzat mahkeme hakimince ele alınarak taşkınlığın imar uygulaması ile oluşup oluşmadığının tespiti bakımından, dava konusu 1458 ada 3 ve 4 parselin imar parseli olup olmadığının başka bir ifadeyle imar uygulamasına tabi tululup tutulmadığının sorulması, imar uygulaması yapılmışsa tam olarak ne zaman yapıldığını gösterir kayıt ve belgeler getirtilerek evrakına eklenmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3332, Karar No: 2025/10797, Tarih: 07.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/3332 E.  ,  2025/10797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/981 E., 2023/857 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/147 E., 2022/194 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7,

3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca

İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.