muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1688, Karar No: 2025/1103, Tarih: 28.01.2025

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından davacının ehliyetsiz olması nedeniyle hesaplanan tazminattan %20 müterafik kusur indirimi yapılmasının hatalı olduğunu, salt ehliyetsiz olmanın kazanın oluşumuna etkisinin olmadığını, ayrıca indirmi sırasının da hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı sürücünün sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki 2 numaralı bent, davalı vekilinin aşağıdaki 3/a-b numaralı bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacının diğer temyizine gelince;

Olaya ilişkin olarak Demirci Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/66 esas ve 2022/367 Karar sayılı dosyasından yapılan yargılamada hükme esas alınan ve tarafların kusur durumuna yönelik tüm çelişkileri gideren ve ceza hükmüne esas kabul edilen 30.06.2022 tarihli Karayolları Fen Heyeti kusur raporunda, davalıya sigortalı araç sürücüsü Abdullah Emre'nin hızını görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak, önündeki araç ile güvenli mesafe bırakmama ve etkili fren ön tedbirine başvurmamak, sola manevra yapmasına rağmen sol şeride giremeyerek sağ ön tarafıyla sürücü ... yönetimindeki traktöre bağlı römorkun sol arka tarafına çarpması sonucunda meydana gelen kazada , 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 52/b-c ve 84. Maddesini ihlal ettiğinden kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu, sürücü ...'ün ise traktöre bağlı küçük kapasiteli ışıklandırması ve uyarı ikaz işaretlemesi bulunmayan römork ile yerleşim yeri dışındaki Devlet yolunda seyir halinde iken, aynı istikametteki otomobilin, römorkun sol arka kısmına çarpmasına ilişkin kazada, traktöre bağlı römorkun görünürlüğünü sağlayacak şekilde uygun ışık donanımı bulundurmaması nedeniyle 2918 sayılı Karayolları trafik Kanunu'nun araçların ışıklandırılması başlıklı 63. Maddesinde düzenlenen "Karayollarında trafiğe çıkan bütün araçların, nicelik ve nitelikleri, yönetmelikte belirtilen şartlara uygun ışık donanımı bulundurmaları zorunludur" kuralını ihlal ettiği, bu hali ile kazanın oluşumunda tali kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Uyuşmazlık Hakem yargılamasında alınan 02.09.2022 kusur raporunda da ceza dosyasında hükme esas kabul edilen rapor ile uyumlu olarak kazanın meydana gelmesinde davacı ...'ün idaresindeki traktör cinsi aracın ön ve arka ışıkları yanar vaziyette seyretse de traktör arkasına bağlı römorkta takılması/kullanılır durumda olması zorunlu olan uyarı levhaları bulunmadan seyrettiği sırada kendisinden hızlı seyirle arkasından yaklaşan kazaya taraf otomobil sürücüsüne karşı görünürlüğünü tamamlamadığı ve bu ön tedbirsiz davranışı ile 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 31. Maddesinde düzenlenen "Araçlarda; a) Özelliklerine ve cinslerine göre yönetmelikte nitelik ve nicelikleri belirtilen gereçlerin, … bulundurulması ve kullanılır durumda olması zorunludur." ve Çekici ve Römorkların Tescili Yönetmeliğinin 42. Maddesinde düzenlenen " Traktör römorklarının arka kısımlarına; Avrupa Topluluğu Direktifleri ve Avrupa Ekonomik Komisyonu Regülasyonu ECE R 69’a uygun iki adet işaret levhası takılır." kuralı ihlal ettiğinden kazanın oluşumunda %25 (yüzdeyirmibeş) oranında kusurlu olduğu, davalıya sigortalı araç sürücüsünün ise 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 52, 64 ve 84/d maddelerini ihlal ettiği ve bu hali ile kazanın meydana gelmesinde %75 kusurlu olduğu rapor edilmiştir.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, işbu rapor hükme esas alınarak, davalıya sigortalı araç sürücüsünün kazada %75 kusuruna göre belirlenen zarardan , davacının sürücü belgesiz araç kullanması nedeniyle müterafik kusurlu olduğu kabulü ile, %20 indirim yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hakem Heyetinin tarafların kazanın oluşumundaki kusur oranlarına yönelik kabulü yerinde olmakla birlikte, tazminattan davacının ehliyetsiz araç kullanması nedeniyle %20 müterafik kusur indirimi yapılması hatalı olmuştur. Zira, davacının sürücü belgesiz araç kullanmasının kazanın oluşumuna etkisinin olmadığı başka bir deyişle kazanın meydana gelmesi ile ehliyetsiz araç kullanma arasında illiyet bağının bulunmadığı dosya kapsamındaki kusur raporları ile sabittir.

O halde hesaplanan tazminattan yazılı olduğu şekilde müterafik kusur indirimi yapılmadan hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde yanılgılı değrerlendirme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

a-Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

Her ne kadar Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şarları A.2 maddesinin (i) fıkrasında Kurul Raporu: Usulüne uygun olarak tanzim edilen, 20/2/2019 tarihli ve 30692 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmeliğe göre düzenlenen, sakatlık oranını, geçici iş göremezlik süresini ve bakıcı ihtiyacını gösterir kurul raporunu ifade ettiği belirtilmiş olsa da Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik incelendiğinde yönetmeliğin amacının terör, kaza ve yaralanmaya bağlı olarak çocuklar ile ilgili özel gereksinim alanlarının belirlenmesine yönelik raporun hazırlanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemek olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmeliğin 4. maddesinin (n) fıkrasında ise “Özel gereksinim” çocuğun toplumsal yaşama eşit katılabilmesi için bedensel ya da gelişimsel işlev kısıtlılığı olmayan bireylerden farklı sağlık, eğitim, rehabilitasyon, cihaz, ortez, protez, çevresel düzenlemeler ve diğer sosyal ve ekonomik haklara ve hizmetlere gereksiniminin olmasını ifade ettiği belirtilmiştir.

Yönetmeliğin 8. maddesinin (f) fıkrasında açıkça raporda engel oranının yazılmayacağının ifade edilmesi aynı zamanda yönetmeliğin EK.3 de bulunan Çocuklar İçin Özel Gereksinim Raporu (ÇÖZGER) Mevzuatla Uyum Arandığında Kullanılacak Tablo incelendiğinde engel oranı olarak %20 nin altındaki oranların gösterilmediği, Yönetmeliğin amacının engellilik oranları arasında çocukların özel gereksiniminin olup olmadığı ile ilgili olduğu oysa TBK 54. maddesi gereği kişinin bedensel zararının belirlenmesi için “Çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar” belirlenerek küçüğün sürekli iş gücü kaybı oranının belirlenerek buna bağlı olarak bedensel zararları tespit edilmesi gerektiği anlaşıldığından çocukların trafik kazası sonucu sürekli sakatlık oranlarının tespitinde Çocuklar İçin Özel Gereksinim Değerlendirmesi Hakkında Yönetmeliğin uygulanma imkanın olmadığı ve Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerinin uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacı kaza tarihinde 14 yaşında olup başvuruda sunulu maluliyet raporunda kazadan kaynaklı sürekli iş göremezliği Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik ve Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliğine göre ayrı ayrı belirlenmiş, Hakem Heyetince Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükmüne göre belirlenen %5,1 orana göre tazminata hükmedilmiştir.Ancak varılan sonuç doğru olmamıştır.

Şu durumda; Çözger atfıyla Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerine göre sürekli iş göremezlik oranı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanlış yönetmeliğe göre hazırlanan rapora göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Şu durumda; Çözger atfıyla Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ve eklerine göre sürekli iş göremezlik oranı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanlış yönetmeliğe göre hazırlanan rapora göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

b.5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17 nci, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesi (AAÜT)’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücreti yerine nispi ve tam vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

1- Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı ve davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davacı vekilinin (3/a-b) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde davacı ile davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

28.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9020, Karar No: 2008/10767, Tarih: 18.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9020 E.  ,  2008/10767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ...

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Pendik 2. Asliye Hukuk ile 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 10.04.2007 günlü dilekçede davalıların babası ... ile 1976 yılında evlendiğini, eşinin öldüğünü evliliği sırasında ortak edinilen mallarda katkı payı bulunduğunu belirtip, bundan kaynaklanan alacağını talep etmektedir.

T.M.Y.’nın 226. maddesinde “her eş, diğer eşte bulunan mallarını geri alır.”

T.M.Y.’nın 227. maddesinde “eşlerden biri diğerine ait bir malın edinilmesine iyileştirilmesine veya korunmasına hiç ya da uygun bir karşılık olmaksızın katkıda bulunmuşsa tasfiye sırasında bu malda ortaya çıkan değer artışı için katkısı oranında alacak hakkına sahip olur ve bu alacak o malın tasfiyesi sırasındaki değerine göre hesaplanır; bir değer kaybı söz konusu olduğunda katkının başlangıcındaki değeri esas alınır.”

Türk Medeni Yasasının yürürlüğü ve uygulama şekli hakkındaki 4722 Sayılı Yasanın 10. maddesinde “T.M.Y.’nın yürürlüğe girdiği tarihten önce evlenmiş olan eşler arasında bu tarihe kadar tabi oldukları mal rejimi devam eder. Eşler kanunun yürürlüğe girdiği tarihten başlayarak bir yıl içinde başka bir mal rejimi seçmedikleri taktirde bu tarihten geçerli olmak üzere yasal mal rejimini seçmiş sayılırlar.” hükümleri yer almaktadır.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasaya 5133 Sayılı Yasa ile ekleme yapılan 4/2. maddesinde “22.11.2001 tarihli 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının 3. kısmı hariç olmak üzere 2. kitabı, 03.12.2001 tarihli ve 4722 Sayılı Türk Medeni Yasasının Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasaya göre aile hukukundan doğan dava ve işlerin” aile mahkemesi görevinde olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda; davanın Türk Medeni Yasasının yürürlük tarihi olan 01.01.2002 tarihinden sonra açıldığı, davacının iddiasının katkı payına yönelik olduğu, evliliğin ölümle birlikte son bulduğu, uyuşmazlığın çözümünde eşler arasındaki mal rejimini düzenleyen Türk Medeni Yasasının 202 ve devamı maddeleri ile aynı yasanın eşin diğer eşte kalan mallarının geri alınmasına ilişkin 226. maddesi ve değer artış payını düzenleyen 227. maddesinin de tartışılması gerektiği, bu maddelerin de Türk Medeni Yasasının 2. kitabında yer aldığı ve aile mahkemesinin görevi kapsamında olduğu anlaşılmakta, davanın aile mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Pendik 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/784, Karar No: 2019/7569, Tarih: 20.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/784 E.  ,  2019/7569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyma kararı verilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması eylemli uyma niteliğinde olup, bozma ilamında gösterilen esaslara uyulduğu anlaşılmış olup;

Bozma ilamına eylemli uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

23/03/2010 tarihinde Özel Bağcılar Hospital da 35-36 haftada prematüre olarak normal spontan doğan, ... bebeğin solunum sıkıntısı nedeniyle yenidoğan yoğun bakım bölümüne çocuk doktoru sanık ... ... tarafından yatırıldığı, nazal CPAP ile solunum desteğinin sağlandığı, gece nöbetçi doktor tarafından mekanik ventilatöre bağlandığı, 24/03/2011 günü sabah Uz.Dr. ...'ın hastayı devir aldığı, Fentanil, Midazolam ve Dopamin başladığı, akciğer grafileri ile takip ettiği, Surfaktan tedavisine gerek görmediği, 24/03/2010 akşamı nöbetçi doktora hastayı devir ettiği, saat 04:00 sıralarında bebeğin oksijen düzeyinin azaldığı, akciğer grafısinde sağda atelektazi saptandığı, ikinci kez çekilen grafıde solda pnömotoraks, sol akciğerde kollaps saptandığı, 06:30'da hastanın genel durumunun kötüleştiği ve saat 07:15'te öldüğü olayda;

Adli Tıp 3. Üst Kurulunun 05.04.2018 tarihli raporunun sonuç kısmında; bebeğin ölümünün, pnömotoraks sonucu meydana gelmiş olduğu, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. ...’ın bebeği 23.03.2010 tarihinde Prematürite ve RDS tanısıyla Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesine yatırdığı, PM + RDS olduğu bilinen bebeğe Surfaktan uygulanmasının endikasyonu bulunduğu halde bunu yapmadığından Dr. ...’ın bu eyleminde eksiklik olduğu ancak; otopsideki histopatolojik bulgulara göre bu eksik eylemin, pnömotoraks gelişimi ve ölüm olayı ile illiyet bağının bulunmadığı, Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesinde mekanik ventilatörde izlenmesi gereken, 3. basamak yoğun bakım hastası RDS ve PM tanılı bebeği, 24 saat Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı doktorun bulunduğu bir merkeze sevk etmeyerek sürekli uzman hekimi bulunmayan hastanede yatıran Dr. ...’ın bu eylemi nedeniyle kusurlu olduğu, sanığın surfaktan tedavisi yapmaması şeklindeki eylemi ile ölüm olayı arasında illiyet bağı bulunmadığı tespitleri karşısında; sanığın taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılmayacağının gözetilmemesi,

2- Yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-25.03.2010 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 25.03.2011 olarak yazılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8584, Karar No: 2014/2089, Tarih: 19.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8584 E.  ,  2014/2089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2012

NUMARASI : 2012/316-2012/206

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğine kayıt ve tescile icbar davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı E.. Y.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı E.. Y..'dan diğer davalı kooperatifte kayıtlı hissesini Sulhtanhisar Noterliği'nin 30.04.2008 tarih ve 869 no'lu işlemi ile devraldığını, müvekkilinin kooperatif ile yaptığı görüşmelere ve ihtara rağmen üyeliğin tescil edilmediğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı kooperatif üyeliğine kabul, kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı E.. Y.. vekili, davaya dayanarak gösterilen noterde düzenlenen sözleşmenin iyiniyetle düzenlenmediğini, davacının müvekkilinin darda olmasından yararlandığını ve kooperatifindeki hissesini bedelsiz alma yoluna gitmeye çalıştığını, gabin nedeniyle sözleşmenin iptali için Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/127 Esas sayılı dosyasıyla açılmış olan davanın bekletici sorun yapılması gerektiğini, davacının sözleşmeye dayalı paranın tümünü ödediğini ispatlayamadığını, bazı tanıkların müvekkilinin borçlarına istinaden para ödendiğini ifade etseler de bunların güven kazanmaktan ibaret olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı kooperatif, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; 30.04.2008 tarihli kooperatif hisse devir sözleşmesine göre, davalı E.. Y..'ın diğer davalıda bulunan kooperatifteki hak ve hissesinin tamamını davacı A.. Y..'a devir ettiği, adı geçen kooperatifte hiç bir hak ve hukukunun kalmadığı, devir alanın kendi yerine üye olmasına ve kendi adına kayıt ve tescil yaptırmasını kabul ettiği, sözleşmenin resmi şekilde ve usulüne uygun olarak düzenlendiği, sözleşmenin usulsüzlüğüne yönelik herhangi bir iddia ve dava bulunmadığından taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin geçerli olduğu, Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/127 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın resmi olarak düzenlenen sözleşmenin usulsüzlüğüne yönelik iptal davası olmayıp gabin iddiasına dayanıldığı ve davanın reddedildiği, bu davada ise kooperatif devir sözleşmesine dayanıldığından ve bu sözleşmenin de geçersizliğine yönelik herhangi bir mahkeme kararı bulunmadığından davacının hisseyi resmi ve geçerli sözleşme ile davalı Ercüment'ten devir almış olduğu gerekçesiyle, davalı E.. Y..'ın davalı kooperatifte bulunan hissesinin davacı adına kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Kararı ,davalı E.. Y.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı ,davalı E.. Y.. vekili temyiz etmiştir.

Mahkemenin 2008/127 Esas, 2010/244 Karar sayılı, davacı E.. Y.. tarafından davalı A.. Y.. aleyhine açılan gabin sebebiyle sözleşmenin iptali istemine dayalı davanın kabulüne karar verilmiş ve kararın kesinleşmiş olması halinde sözleşmenin kurulduğu tarih itibariyle iptali sonucu doğacağından, işbu davada davacının devir talebine esas üyelik devir sözleşmesi dayanaksız kalacaktır. Mahkemece, bu kararın kesinleşmesi beklenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirdi. Ne var ki, Dairemiz kayıtlarından mahkemenin 2008/127 Esas, 2010/244 Karar sayılı davanın reddine ilişkin kararın davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onandığı ve 09.09.2013 tarih, 1924 E., 5186 K. sayılı kararı ile karar düzeltme isteminin de reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olduğu anlaşıldığından, buna göre davanın sonucunun beklenilmemesi sonuca etkili olmadığından, sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca gerekçesi kısmen değiştirilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı E.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün gerekçesi kısmen değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16207, Karar No: 2015/35767, Tarih: 15.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16207 E.  ,  2015/35767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/175125

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2010/188 (E) ve 2013/325 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin işin tutuklu olmasından ötürü katılanın zorla getirtilmesine karar verildiği, katılana tebligat yapılmadığı, duruşmada katılanın "G.sokak No:.S. adresini bildirdiği halde, yokluğunda verilen kararın katılanın yargılama aşamasında bildirdiği yukardaki adresine yapılmayarak "G. s. No:. S." adresinde Tebligat Kanunun 35. maddesine göre yapıldığı anlaşılmakla, gerekçeli kararın, temyiz dilekçesinin ve tebliğnamenin katılana bildirdiği adresinde tebliği ve katılanın temyizi halinde ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.