muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14244, Karar No: 2025/6456, Tarih: 03.03.2025

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır ;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9976, Karar No: 2013/18852, Tarih: 11.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9976 E.  ,  2013/18852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava :Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalıya ait özel rehabilitasyon merkezinde fizyoterapist olarak 13.04.2009 tarihinde işe başladığını, aylık brüt ücretinin 5336,74 TL olduğunu, ayrıca ücret karşılığı aylık seksen saatin üstünde girilen ek ders saat ücretinin de saat başı brüt 7,49 TL olduğunu, davalı şirketin aylık ödemeleri sürekli aksatması üzerine davalıyı sürekli uyardığını, davalının bu davranışında ısrar etmesi üzerine icra takibi başlattığını, davalının itirazı üzerine alacağın tahsili için dava açtığını ve halen derdest olduğunu, davalı şirketin yükümlülüklerini halen yerine getirmemesi üzerine son olarak Ekim-Kasım-Aralık 2009 ücretleri ile ek ders ve fazla mesailerinin ödenmesi nedeniyle tekrar icra takibine başvurduğunu, işverenin bu durum karşısında 31.12.2009 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini belirterek ihbar ve kötüniyet tazminatı ile erken fesih nedeniyle 3 aylık sözleşmeden doğan maaş ve diğer alacaklar ile haksız fesih tazminatı alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davalı şirketten alacaklı olduğunu iddia eden davacıya herhangi bir borcunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi ek raporunu hükme esas alarak %50 hakkaniyet indirimi uygulamak suretiyle bakiye süre ücretine hükmederken diğer alacakların reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshine dayalı olarak işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücretler konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fesih tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanununun 325 inci maddesinde, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir” şeklinde kurala yer verilerek işçinin kalan süre ücretini talep hakkı olduğu belirtilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 408. maddesinde işverenin işi kabuldeki temerrüdü sebebiyle işçinin iş görememesi halinde ücret hakkının olduğu açıklanmıştır. İşçinin iş görme edimini yerine getirememesi halinde yapmaktan kurtulduğu giderler ile başka bir işi yaparak kazandığı veya kasten kaçındığı yararlarının indirileceği de hükme bağlanmıştır.

Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için, iş sözleşmesinin haklı bir neden bulunmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir. İşverenin feshi 4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinde yazılı sağlık sebeplerine, ahlâk ve iyi niyet kuralları ile benzerlerine uymayan hallere veya zorlayıcı sebeplere dayanması halinde, sözleşmenin kalan süresine ait ücretler yönünden işçinin talep hakkı doğmaz.

Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için, iş sözleşmesinin haklı bir neden bulunmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir. İşverenin feshi 4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinde yazılı sağlık sebeplerine, ahlâk ve iyi niyet kuralları ile benzerlerine uymayan hallere veya zorlayıcı sebeplere dayanması halinde, sözleşmenin kalan süresine ait ücretler yönünden işçinin talep hakkı doğmaz.

15.03.2003 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 15.03.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4773 sayılı Yasa ile “geçerli fesih” kavramı iş hukukunda yerini almıştır. Her ne kadar geçerli fesih gerek yukarıda değinilen Yasa ve gerekse 4857 sayılı İş Kanununda belirsiz süreli iş sözleşmeleri için öngörülmüş olsa da, belirli süreli iş sözleşmesi bakımından da tartışılmasında yarar bulunmaktadır. Geçerli neden ister işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklansın, isterse işçinin yeterliliği ve davranışlarına dayansın, belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce işverence feshi için gerekçe oluşturmamalıdır. Gerçekten, belirli süreli iş sözleşmesi düzenleyerek taraflar fesih iradelerini sürenin sonuna kadar askıya almış sayılmalıdır. Bu itibarla geçerli nedenlerin varlığına rağmen belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçinin iş sözleşmesi süresinden önce haklı bir neden olmaksızın feshedildiğinde kalan süreye ait ücretinin ödenmesi gerekir.

Belirli süreli iş sözleşmesinde, feshin Borçlar Kanunun 117 nci maddesinde (6098 Sayılı TBK 136) sözü edilen ifa imkânsızlığına dayanması halinde bakiye süre ücreti

ödenmesi gerekmez. İfa imkânsızlığı, edimin içeriği değişmeksizin borcun aynen yerine getirilmesinin olanaksız hale gelmesi olarak açıklanabilir.

İşçinin iş görme edimini ifa edememesinin, işverenin temerrüdünden kaynaklanması durumunda, sanki sözleşme devam ediyormuş gibi kalan süreye ait ücret ve diğer hakların ödemesi gerekecektir. İş Hukukunda ücret kural olarak çalışma karşılığı ödenir. Aksinin kanunda öngörülmesi ya da taraflarca açık biçimde kararlaştırılması gerekir. Bakiye süre ücreti eylemli bir çalışmanın karşılığı olmadığından, 4857 sayılı Yasanın 34 üncü maddesinde öngörülen özel faiz uygulanmaz ve bu ücretlere ilişkin olarak sigorta primi ödenmesi de gerekmez.

Borçlar Kanununun 325 inci maddesine (6098 Sayılı TBK 408) göre işçinin, sözleşme kapsamındaki işi yapmaması sebebiyle tasarruf ettiği miktar ile diğer bir işten elde ettiği gelirleri veya kazanmaktan kasten feragat ettiği şeyler kalan süreye ait ücretler toplamından indirilmelidir. Bu konuda gerekli araştırmaya gidilmeli, işçinin sözleşmenin feshinden sonraki dönem içinde başka bir işten gelir elde edip etmediği ya da iş arayıp aramadığı araştırılarak indirim yapılmalıdır.

İşçiye belirli süreli iş sözleşmesinin varlığına rağmen ihbar tazminatı ödenmişse bu tutarın, bakiye süre ücretinden gerekli indirimler yapıldıktan sonra kalan miktar üzerinden mahsup edilmesi gerekir.

İşçiye belirli süreli iş sözleşmesinin varlığına rağmen ihbar tazminatı ödenmişse bu tutarın, bakiye süre ücretinden gerekli indirimler yapıldıktan sonra kalan miktar üzerinden mahsup edilmesi gerekir.

Somut olayda davacı işçinin iş sözleşmesinin feshinden sonraki 1 aylık sürede iş bulamadığı, 01.02.2010 tarihinde ise Menemen Devlet Hastanesinde aylık net 1300,00 TL ücretle çalışmaya başladığı, davacı vekili beyanlarından anlaşılmıştır.

Hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda da davacı vekilinin bu beyanı esas alınarak hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece, yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Öncelikle davacı vekilinin beyanı karşısında çalıştığı belirtilen Menemen Devlet Hastanesine müzekkere yazılarak davacı işçinin ne zaman çalışmaya başladığı, hastanedeki ek gelir/döner sermaya gibi para ve para ile ölçülebilen menfaatlerin de eklenmesi ile davacının 31.12.2009-13.04.2010 tarihleri arasında aldığı ücretlerin tereddütsüz şekilde belirlenerek, söz konusu belgeler getirtildikten sonra bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle ve yukarıdaki açıklamalar da gözetilerek sonuca gidilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, belirtilen hususlarda yeterli inceleme yapılmaksızın sadece davacı vekilinin beyanı esas alınarak sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7124, Karar No: 2019/5004, Tarih: 17.04.2019

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2017/7124 E.  ,  2019/5004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının davacılar vekilince murafaa talepli olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Murafaa için belirlenen günde davacılar vekili avukat ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Hazır olan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra kararın açıklanması başka bir güne bırakıldı. Yapılan incelemede temyiz dilekçesinin süresinde verildiğinin anlaşılması üzerine gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, davacılar ... ile ...'ın müşterek çocukları ... 20/06/2010 tarihinde davalı ... Hizmetlerine ait ... Hastanesi'nde dünyaya geldiğini, diğer davalı Dr. ...'nun bebekleri davacı ... "bilier akrezi" tanısı konulmasında gerekli tetkikleri yapmayarak ihmal gösterdiğini, hatta gerekli uyarılarda bulunmasına rağmen davalı hekimin bu uyarıları önemsemediğini, bu nedenle çocuktaki tanı ve tedavinin davalı hekimin ihmali sebebiyle geciktiğini, bu gecikme nedeniyle davacı ... karaciğer yetmezliği oluştuğunu ve daha sonra karaciğer nakli yapılmak zorunda kalındığını, böylece davacıların maddi ve manevi zararlarının oluştuğunu ileri sürerek, 150.000,00 TL maddi tazminat ve 200.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince, davacıların maddi ve manevi tazminat davasının reddine karar verilmiş; hükme karşı davacılar tarafından istinaf talep edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, davacıların istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacılar, müşterek çocukları ... davalı hastanede dünyaya geldiğini ve gerekli tetkiklerinin de bu hastanede yapıldığını ancak davalı doktorun ihmali ile ... rahatsızlığına ilişkin tanının geç konulduğunu, dolayısıyla tedavisinin de geciktiğini ileri sürerek, maddi manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır. Taraflar arasındaki ilişki vekalet sözleşmesidir. Vekil, vekalet görevini yerine getirirken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışlarının özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. O nedenle, vekil konumunda olan doktorların bilim ve teknolojinin getirdiği bütün imkanları kullanmak suretiyle özen borcunu yerine getirmeleri gerekir.

Dosya kapsamı incelendiğinde, mahkemenin Öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetinden ve Adli tıp Kurumundan rapor aldığı görülmektedir.

... Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalından iki, Hukuk Fakültesinden bir öğretim üyesinin düzenlediği bilirkişi heyetinden alınan 20.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda;

Dosya kapsamı incelendiğinde, mahkemenin Öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetinden ve Adli tıp Kurumundan rapor aldığı görülmektedir.

... Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalından iki, Hukuk Fakültesinden bir öğretim üyesinin düzenlediği bilirkişi heyetinden alınan 20.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda;

"1.Zamanında doğan bebeklerde doğum sonrası iki haftadan uzun devam eden sarılık, düzeyi ne olursa olsun, "uzamış sarılık" olarak kabul edilmeli, total, direkt ve indirekt bilirubin düzeyleri bakıldıktan sonra, safra yolları atrezisi ve hipotiroidi başta olmak üzere ileri laboratuar tetkikleri yapılmalıdır. Otuz dört günlük bir yenidoğan bebekte, gözle görülür sarılık ve/veya açık renkli dışkı varlığı saptandığında, sarılık düzeyi ve bebeğin renginden bağımsız olarak, ileri tetkik yapılması bilimsel olarak gerekliliği tartışılmaz bir uygulamadır.

2.Bu vakadaki sorun ve "davalı hastanede doğum sonrası yapılan teşhis ve tedavide hatalı uygulama yapılıp yapılmadığı" ile ilgili kesin bir karar verilememesinin nedeni, bebek 34 günlük olduğundaki muayenesinde sarılık olup olmadığına dair ailenin ve hekimin ifadeleri dışında dosyada somut bir kanıt bulunmamasıdır. Bu bakımdan davalı hekimin bir ihmalinin bulunup bulunmadığını kesin olarak söyleyebilmek mümkün değildir.

3.Buna karşılık hasta ile hekim arasındaki sözleşme bir vekalet sözleşmesi olup, vekil en yüksek özeni gösterme borcu altındadır. İşte hekimin, her türlü özeni gösterme yükümü altında bulunduğu hususunda bir tereddüt yoktur.

4.Ayrıca hekim her türlü özeni gösterme borcu altında olduğu gibi, bu borcunu yerine getirdiğini de ispat külfeti altındadır.

5.Dava dosyasında 25.06.2010 tarihinde yapılan muayenelere ilişkin hiçbir kayıt bulunmamaktadır. Sonraki muayeneye ilişkin olarak ise, hekimin iddialarını destekleyen, buna karşılık davacı iddialarının aksini gösteren kayıtlar ve açıklamalar düşülmemiştir.

6.Hal böyle olmakla, hekimin üzerine düşen her türlü özen ve ihtimamı sarf etme borcunu yerine getirip getirmediğinin takdiri Sayın Mahkemeye aittir.

7.Sayın Mahkemece davalılar tarafından hekimin hür türlü özen ve ihtimamı sarf ettiğinin ispatlandığı kabul edilecek olduğu takdirde davalıların sorumluluğuna gidilemeyecek; buna karşılık ispat külfetinin yerine getirilememiş olduğu sonucuna varıldığı takdirde, davalı hekimin, açık renkte dışkının varlığı kendisine bildirilmiş olduğu halde gerekli tetkiki yapmakta ihmali olduğu sonucuna ulaşılmak gerekecektir.

8."Devam eden süreçte ve meydana gelen sonuçta davalı doktorun kusurunun etkisinin bulunup bulunmadığı" konusu ise hastanın ameliyat edildiği yaşın (2 ay 19 günlük), gelişen olayların önlenip önlenmeyeceği ilişkisiyle ilgili olup, bu konu hakkında bir Pediatrik Gastroenteroloji ve Hepatoloji uzmanından görüş alınması uygun olacaktır." denilmiştir.

8."Devam eden süreçte ve meydana gelen sonuçta davalı doktorun kusurunun etkisinin bulunup bulunmadığı" konusu ise hastanın ameliyat edildiği yaşın (2 ay 19 günlük), gelişen olayların önlenip önlenmeyeceği ilişkisiyle ilgili olup, bu konu hakkında bir Pediatrik Gastroenteroloji ve Hepatoloji uzmanından görüş alınması uygun olacaktır." denilmiştir.

Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi'nin 3 Temmuz 2015 tarihli raporunda: "...nadiren de olsa safra kanallarının doğumsal olarak olmamasının (biliyer atrezi) kolestaza neden olduğu, biliyer atrezi hastalarında belirti ve bulgular doğum sonrası birinci ayda ortaya çıktığı, küçükte biliyer atrezi tanısının doğum sonrası ikinci ayda konulduğu, Dr.... aynı hal ve şartlarda kendisinden beklenen özeni gösterdiği cihetiyle kendisine atfı kabil kusur tespit edilmediği oy birliği ile mütalaa olunur." denilmiştir.

Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Yenidoğan Bilimdalı, Çocuk Gastroenterolojisi Bilimdalı, Çocuk Hematoloji Bilimdalı öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetinden alınan 12.08.2016 tarihli raporda ise; "...sonuç olarak, adı geçen hasta Erhan Göktuğ Akay'ın davalı hastanede doğumu ve sonrasında yapılan teşhis ve tedavide Yard.Doç.Dr.... ve ... hastanesinin hatalı uygulama yapmadığı, devam eden süreçte ve meydana gelen sonuçta davalı doktorun ve hastanenin kusurunun ve sorumluluğunun bulunmadığı ..." belirtilmiştir.

Mahkemece anılan raporlar gerekçe gösterilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan değerlendirmede, raporların hükme esas olacak yeterlilikte olmadığı kanaatine ulaşılmıştır. 20.10.2014 tarihli raporun 5. bendinde bebeğin 25.06.2010 tarihinde davalı doktor tarafından muayene için randevu verildiği ancak muayeneye dair kayıtların bulunmadığı belirtilmiş; 12.08.2016 tarihli raporda ise bu muayene kayıtlarında sarılık ve beyaz kaka yapma yakınmasına ait bilginin olmadığı belirtilmiştir. O halde, sözkonusu raporlar arasındaki çelişkinin dayanaklarıyla birlikte giderilmesi, küçüğün rahatsızlığı söz edilen randevuda teşhis edilmiş olsaydı dahi sonucun değişip değişmeyeceği, davalı doktorun ihmalinin bulunup bulunmadığı hususlarında, mahkemece, rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, konusunda uzman içerisinde Pediatrik Gastroenteroloji ve Hepatoloji uzmanlarının da bulunduğu, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, dava konusu olayda davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının açık olarak belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bu nedenle davacıların bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi gerekir.

2-Bozma nedenine göre davacıların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacıların İlk Derece Mahkemesi'nce verilen karara yönelik istinaf başvurularının reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, 2.bent gereğince davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HMK'nın 373/1 maddesi gereğince dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 2.037,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1869, Karar No: 2009/2235, Tarih: 06.04.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/1869 E.  ,  2009/2235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede orman kadastro yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak yapılmış ise orman kadastro tutanağı ve eki olan belgelerin dairesinden getirtilerek dosyasına konulması,

2- 219 ada 1 sayılı parselin kadastro tespit tutanağı sureti ile kesinleşmiş ise kadastro tespiti sonucu oluşan tapu kaydının dairesinden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24629, Karar No: 2015/2490, Tarih: 26.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/24629 E.  ,  2015/2490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik mağdur tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde

Kovuşturma aşamasında talimatla beyanı alınan , sanıktan şikayetçi olduğunu ve katılmak istediğini beyan eden ancak katılmasına karar verilmeyen mağdurun 15.07.2014 havale tarihli göndermiş olduğu dilekçesinde sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirtmiş olması nedeniyle davaya katılma hakkı bulunmayan mağdurun temyiz hakkı da bulunmadığından, temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik sanık müdafii tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat eden ve duruşmaları müdafii ile takip eden sanık lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5 maddesi gereğince vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi uyarınca bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasına “Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5 maddesi gereğince kendisini vekil ile temsil ettiren sanığa 1320,00 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak ödenmesine” ifadesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde

a) Mağdurun 15.07.2014 havale tarihli dilekçesinde sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini, " olayın mahkemede kendisinin anlattığı şekilde olmadığı halde sanığa duyduğu o anki sinir ve kinden dolayı ceza almasını sağlamak amacıyla kafasından tutarak yüzünü üst geçit demirine çarptığını" söylediğini, ancak yüzündeki yaralanmaya sebep olan darbeye sebep olan şeyin sanık ... ile birbirleri uzerine yürüdükleri anda kendisinin ayağının takılarak demir korkulukların üzerine düşmesi sonucu olduğunu, sanık ...'a doğru vurmak için hamle yaptığı ve atıldığı anda ayağının takılarak boşluğa düştüğünü ve üst geçidin demirine yüzünü çarptığını ondan sonra ne olduğunu hatırlamadığını belirtmesi karşısında mahkemece mağdurun yeniden duruşmaya çağrılarak şikayetten vazgeçme dilekçesindeki beyanları ile önceki beyanları arasındaki çelişkiler giderilerek sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi zorunluluğu

b) Kabule göre de TCK'nin 87/3 maddesindeki atıf TCK'nin 86. maddesine yönelik olduğundan, mağdurda yüzde sabit ize ve kemik kırığına neden olan yaralanmadan dolayı sanığın sadece en ağır cezayı gerektiren TCK'nin 87/l.c-son maddesiyle sorumlu tutulabileceği, bulunan bu cezanın ayrıca TCK'nin 87/3 maddesi uyarınca arttırılamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5808, Karar No: 2019/1413, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5808 E.  ,  2019/1413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.