muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4020, Karar No: 2023/16090, Tarih: 15.03.2023

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Açıklamalar ışığında, somut olayda, sanığın katılanlara yönelik eyleminin, katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu anlaşılmıştır. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurları oluşmadığından, Yerel Mahkemenin sanık hakkında beraat hükmüne dair delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönlelik katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4575, Karar No: 2019/1645, Tarih: 21.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/4575 E.  ,  2019/1645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 12/02/2015 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/12/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davalının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava tarihi, 12/02/2015 olmasına rağmen karar başlığında 26/12/2017 olarak yazılması mahallînde düzeltilebilir bir maddi hata olarak değerlendirilmiş ve bozma sebebi yapılmamıştır.

1- Davacının temyiz itirazları yönünden;

Karar, taraflarca temyiz edilmiştir. Bunlardan davacı, HUMK’un 432/1. maddesinde yazılı on beş günlük ve 427/4 ve 433/2. maddelerinde belirlenen on günlük süreleri geçirdikten sonra kararı temyiz ettiğine göre temyiz dilekçesi reddedilmelidir.

2- Davalı ...'in temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; olay tarihinde müvekkilinin icra müdür yardımcısı, davalı ...'in ... Polis Karakolu amiri, davalı ...'ın ise ... İlçe Emniyet Müdürü olduğunu, haciz mahallinde müvekkiline zorluk çıkarılması üzerine kolluk kuvvetlerinden yardım talep edildiğini, davalıların amir olarak ek kuvvet ile birlikte olay mahalline geldiklerini, aralarında yaşanan tartışma neticesinde davalılar tarafından müvekkiline kelepçe takılarak zorla göz altına alındığını ve hakarete maruz kaldığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili; davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuş, davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının görevli olarak haciz mahallinde bulunduğu sırada, gerekli güvenliğin sağlanıp sağlanamaması konusunda çıkan tartışma sonucu, davalıların yaptıkları gözaltı işlemlerinin usul ve yasaya aykırı olduğu, davacıya karşı kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunun işlendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi, ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine

açılmalıdır.( TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan sorumluluk hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da; bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

açılmalıdır.( TC Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler, emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan sorumluluk hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da; bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda; davalının görevi sırasında ve görevinden dolayı davacıyı zarara uğrattığı ileri sürülmektedir. Anayasanın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince; kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen koşullara uygun olarak, idare aleyhine açılabileceğine göre; davalıya husumet tevcih edilmesi doğru değildir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilerek, davalı ... hakkında davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile işin esasına girilerek davanın kısmen kabulüne hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, davacının temyiz dilekçesinin (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE, bozma nedenine göre davalı ...'in diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davacı ile davalı ...'den peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 21/03/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Davacı taraf davalının kişisel kusuruna dayanarak tazminat talebinde bulunmuştur. Kamu görevlileri, görev sırasında salt kişisel kusurlarına dayanan eylemlerde kişisel olarak sorumludur.

Anayasa'ın 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davalılarının kendilerine rücu kaydıyla idare aleyhine açılabileceğine ilişkin düzenlemeler, haksız eylemi gerçekleştiren kamu görevlisine karşı doğrudan tazminat davası açmaya engel değildir. Zarar görenlerin haksız eylem failine karşı doğrudan dava açmayacaklarını savunmak, temel haklardan olan ve Anayasa'ın 36 ve AİHS'nin 13. maddesinde güvence altına alınan "hak arama özgürlüğüne" aykırı olacaktır. Zarar görenler isterse, doğrudan kişisel kusurlarından dolayı haksız eylemi gerçekleştiren kamu görevlisine karşı tazminat davası açabilecekleri gibi, isterlerse Devlete karşı da dava açabilirler.

Somut olayda davacı, davalının kişiel kusuruna dayanarak dava açtığından pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı düşüncesiyle değerli çoğunluğun kararına katılmıyorum. 21/03/2019
Yargıtay — Esas No: 2017/9633, Karar No: 2018/259, Tarih: 11.01.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/9633 E.  ,  2018/259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Haczedilip sanığa yediemin olarak teslim edilen eşyaların değerine göre, temel cezanın belirlenmesiyle ilgili tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığını, haciz tarihinden sonra işten ayrıldığını beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun TCK.nun 289/3. maddesi de dikkate alınarak takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas tam gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2990, Karar No: 2019/19191, Tarih: 05.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2990 E.  ,  2019/19191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : İSTANBUL 32. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunun kabulü ile işverence yapılan feshin geçersizliğine, davacının İstanbul Üniversitesi (...)'nde işe iadesine karar vermiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/07/2011-28/09/2015 tarihleri arasında taşınır mal süreç yöneticiliğinde biyomedikal teknikeri kadrosu ile talep değerlendirme personeli olarak görev yaptığını, 28/03/2016 tarihinde "terhis olması nedeniyle tekrar göreve başlamak istediği talebini içeren dilekçe verdiğini, askerlik dönüşü "tazminat ödemelerinizin yapılarak görevinizin sonlandırılmasına karar verilmiştir." denilerek, davacının işine haksız yere son verildiğini ileri sürerek, müvekkilinin işe iadesine, işe iade kararı verilmesi durumunda davalı tarafından işe başlatılmaz ise 8 aylık brüt ücreti tutarında tazminat ve 4 aya kadar olan ücretinin tahsiline karar verilmesi talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İstanbul Üniversitesi vekili, davacı ile Üniversite arasında iş akdi yapılmadığını, askerlik sebebiyle askı hali ve işveren tarafından bu yönde bir kabul bulunmadığından işveren tarafından gerçekleştirilen bir fesihten söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ... Oto. Tem. Gıda İnş. Sağ. Hiz. Dağ. San. Tic. A.Ş. vekili, Üniversite ile müvekkili şirket arasında gerçek anlamda asıl işveren alt işveren ilişkisi olmadığını, ihale süresinin sona erdiğini ve davacının iş sözleşmesinin Üniversite tarafından feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Diğer davalı ... Oto. Tem. Gıda İnş. Sağ. Hiz. Dağ. San. Tic. A.Ş. vekili, Üniversite ile müvekkili şirket arasında gerçek anlamda asıl işveren alt işveren ilişkisi olmadığını, ihale süresinin sona erdiğini ve davacının iş sözleşmesinin Üniversite tarafından feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, "..Davalı taşeron şirketin işçisi olarak görülen ve İstanbul Üniversitesi ... Tıp Fakültesi nezdinde çalışan davacının 28/09/2015 tarihi itibariyle askerlik nedeniyle istifa etmek suretiyle işyerinden ayrıldığı, iş akdinin davacı işçinin istifası ile sona erdiği anlaşıldığına göre, taraflarca ileri sürülen yasa hükmü, askerlik hizmetinin bitimi sonrası dosyadaki kuruma yönelik taleplerinde olduğu gibi işverene davacı işçiyi iade yükümlülüğü bulunmadığı, tazmin yükümlülüğü doğurduğu, işveren tarafından yapılmış bir fesih olgusundan da söz edilemeyeceği, bu nedenle gerek süre gerekse işin esası yönünden davacı işçinin, işe iade davasının dinlenme olanağı bulunmadığı.." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ç) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

D) İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili gerekçeli istinaf dilekçesinde özetle; davacının askerlik nedeniyle işten ayrılmak zorunda kaldığını, döndüğünde işe alınacağının yazı ile bildirildiğini, sözleşmesinin devam ettiği hususunun işveren tarafından yazılı olarak kabul edildiğini ve tazminatlarının da ödenmediğini ileri sürerek, istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince ".. davacıya kıdem tazminatı ödemesi yapılmamış olup, davacıya 23/05/2016 tarihinde tebliğ edilen İstanbul Üniversitesi ... Başhekimliği'nin 18/05/2016 tarihli yazı içeriğinden de davacıya tazminat ödemelerinin yapılarak görevinin sonlandırılması kararı verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda; iş akdinin davacının askerlik süresince askıda olduğu, İstanbul Üniversitesi ... Başhekimliği'nin 18/05/2016 tarihli yazısı ile feshedildiği, feshin haklı veya geçerli nedene dayandığının ispatlanamadığı.." gerekçesiyle ve davacının başlangıçtan itibaren davalı İstanbul Üniversitesi'nin işçisi sayılması gerektiği sonucuna varılarak davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davacının İstanbul Üniversitesi'nde işe iadesine karar verilmiştir

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

G) Gerekçe:

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

G) Gerekçe:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/07/2011-28/09/2015 tarihleri arasında taşınır mal süreç yöneticiliğinde biyomedikal teknikeri kadrosu ile talep değerlendirme personeli olarak görev yaptığını, 14/09/2015 tarihinde zorunlu askerlik görevi nedeniyle işten ayrılmak zorunda kalacağını, askerlik dönüşü tekrar işe başlamak istediğini ve haklarının muhafaza edilmesini içeren dilekçesini davalıya sunduğunu, 28/03/2016 tarihinde terhis olması nedeniyle askerlik dönüşü tekrar göreve başlamak istediğine ilişkin dilekçesiyle davalı işverene başvuru yapmasına rağmen 23/05/2016 tarihinde davalı işverenin tazminatların ödenmesi suretiyle iş akdini haksız olarak feshettiğini iddia etmiştir.

Davalı İstanbul Üniversitesi vekili, davacı ile Üniversite arasında iş akdi yapılmadığını, askerlik sebebiyle askı hali ve işveren tarafından bu yönde bir kabul bulunmadığından işveren tarafından gerçekleştirilen bir fesihten söz edilemeyeceğini savunmuştur.

Davalı ... Oto. Tem. Gıda İnş. Sağ. Hiz. Dağ. San. Tic. A.Ş vekili ise, diğer davalı ile müvekkili şirket arasında gerçek anlamda asıl işveren alt işveren ilişkisi olmadığını, ihale süresinin sona erdiğini ve davacının iş sözleşmesinin Üniversite tarafından feshedildiğini savunmuştur.

Davalı ... Oto. Tem. Gıda İnş. Sağ. Hiz. Dağ. San. Tic. A.Ş vekili ise, diğer davalı ile müvekkili şirket arasında gerçek anlamda asıl işveren alt işveren ilişkisi olmadığını, ihale süresinin sona erdiğini ve davacının iş sözleşmesinin Üniversite tarafından feshedildiğini savunmuştur.

Dosya kapsamındaki belgeler incelendiğinde; davacının taşeron şirketin işçisi olarak İstanbul Üniversitesi ... Tıp Fakültesi nezdinde çalıştığı, 28/09/2015 tarihi itibariyle askerlik nedeniyle işyerinden ayrıldığı, aynı tarihli ve davalı Üniversiteye keşide ettiği ihtarnamesinde askerlik dönüşü tekrar işbaşı yaptırılmasını ve özlük hakkının muhafaza edilmesini talep ettiği, davacının bu yazılı talebinin davalı Üniversitenin birimleri arasında iç yazışmaya konu olduğu, davacının 28/03/2016 tarihinde terhis olduğu ve aynı tarihli dilekçe ile davalı işverene başvurarak görevine tekrar başlatılmasını talep ettiği, davacının eski işine başlama talebinin kabul edilmediği ve 18/05/2016 tarihli işveren yazısı ile tazminat ödemelerinin yapıldığı anlaşılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 31. maddesinde, "Herhangi bir askeri ve kanuni ödev dolayısıyla işinden ayrılan işçiler bu ödevin sona ermesinden başlayarak iki ay içinde işe girmek istedikleri takdirde işveren bunları eski işleri veya benzeri işlerde boş yer varsa derhal, yoksa boşalacak ilk işe başka isteklilere tercih ederek, o andaki şartlarla işe almak zorundadır. Aranan şartlar bulunduğu halde işveren iş sözleşmesi yapma yükümlülüğünü yerine getirmezse, işe alınma isteğinde bulunan eski işçiye üç aylık ücret tutarında tazminat öder" şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir. Yasal düzenleme ile muvazzaf askerlik sebebiyle doğrudan bir askı hali öngörülmemiştir. Aksine muvazzaf askerlik sebebiyle ayrılma, fesih olarak düzenlenmiş ve askerlik sonrası başvuru halinde diğer koşulları da varsa işveren tarafından yeniden iş sözleşmesi yapma yükümlülüğü ve buna aykırılığın müeyyidesi gösterilmiştir.

Muvazzaf askerlik süresince iş sözleşmesinin askıya alındığından söz edebilmek için bu yönde karşılıklı açık iradelerin oluşması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı iş sözleşmesini 28/09/2015 tarihli bildirimi ile muvazzaf askerlik ödevi sebebiyle işyerinden ayrılmak zorunda kalacağı bildirilmiş, askerlik görevi sonrasında işe iadesinin yapılması için personel özlük hakkının muhafaza edilmesi talep edilmiştir. Dilekçede iş sözleşmesinin askıya alınması talebi açık biçimde yer almamıştır.

Davacının dilekçesi 16/09/2015 tarihinde davacının görev yaptığı hastane başhekimliği tarafından insan kaynakları süreç yöneticiliğine bildirilmiş, bu yazı içeriğinde de iş ilişkisinin askıya alındığından söz edilmemiştir.

Davacı işçi 28/03/2016 tarihinde verdiği dilekçede, 08/03/2016 tarihinde terhis olması sebebiyle görevine tekrar başlatılmasını talep etmiş, işveren tarafından davacıya gönderilen cevabi yazıda, tazminat ödemesinin yapılarak görevinin sonlandırıldığı bildirilmiştir.