muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2622, Karar No: 2023/2572, Tarih: 15.03.2023

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kabulü ile davalı Kurumun, 27154750506 T.C. kimlik numaralı sigortalı ...'de meslek hastalığı olduğuna ilişkin kararın iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

1. Davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; Dava şartı yokluğu nedeni ile işbu davanın reddi gerekir iken kabulü cihetine gidilmesi hatalı zamanaşımı itirazları dikkate alınmadığını, bu itibarla kararı kabul etmeleri mümkün olmadığını, zira davaya konu olan ve daha önce yasal prosedürü takip edilerek müvekkil kurum sağlık kurulları ve YSK tarafından tespiti yapıldığını, meslek hastalığı kararının üzerinden uzun bir süre geçmiş olduğunu, bu itibarla öncelikle davanın ikame edildiği tarih nazara alındığında yasal hak düşürücü süre dolmuş olduğunu, zamanında ikame edilmeyen işbu davanın zamanaşımı nedeni ile de reddi gerektiğini, diğer davalı sigortalı ...’in geçirmiş olduğu rahatsızlık neticesinde sevk edildiği ... Meslek Hastalıkları Hastanesinin 08.03.2016 tarihli kararı ile sigortalı ...’in rahatsızlığının meslek hastalığı olduğunu ve % 10,1 maluliyet oranı bulunduğu tespit edildiğini, akabinde işbu yargılama sırasında dosya YSK’ya gönderilmiş olduğunu, YSK tarafından yapılan kontroller neticesinde 10.09.2018 tarih ve 69/14547 sayılı karar ile kurum sağlık kurulu raporunu teyit ederek sigortalının %10,1 maluliyet oranının bulunduğuna ve hastalığının meslek hastalığı olduğuna dair karar tesis edildiğini, davacı sigortalının geçirmiş olduğu rahatsızlık neticesinde maluliyetinin olmadığını iddia ettiğini, yerel mahkemece bu tür ihtilaflarda uygulanması gerekli iş ve işlemler uygulanmadan eksik inceleme ve araştırma ile karar tesis edildiğini, müvekkil kurum tarafından yapılan tüm iş ve işlemler ilgili mevzuat muvacehesinde ifa edilmiş olup haksız ve mesnetsiz neden ve gerekçeler ile reddi gerekmekte iken eksik araştırma ve inceleme neticesinde davacının maluliyetinin gerekmediği ve hastalığın mesleki olup olmadığının ayrımının yapılamadığına dair ATK Kurul raporlarını kabul etmek mümkün olmadığını, ATK raporları incelendiğinde de görüleceği üzere “hastalığın mesleki olup olmadığının ayrıştırılamadığı” şeklinde kararlar verildiğini, yerel mahkemece sanki ATK kurulları tarafından “hastalığın mesleki olmadığına dair” bir karar ihdas edilmiş gibi işbu kararları hükme esas alması kabul edilemez ve izahtan yoksun olduğunu, bu itibarla davanın reddi gerekir iken Yerel Mahkeme tarafından davanın kabulü cihetine gidilmesi, bununla birlikte davanın açılmasına sebebiyet vermeyen müvekkil kurum aleyhine yargılama gider ve masrafları ile vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup işbu kararın ortadan kaldırılması gerekmekte belirterek istinaf taleplerinin kabulüne ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkeme kararının gerekçesi dosya kapsamına ve dosyada alınan bilirkişi raporlarına uygun olmadığını, mahkemece Adli Tıp 2. Üst kurulu raporunda müvekkilin hastalığının mesleki olmadığının sabit olduğu belirtilmiş ise de Adli Tıp 2. Üst kurulu raporu incelendiğinde görüleceğini, müvekkilinin hastalığının mesleki olup olmadığına ilişkin ise bir ayrım yapılamadığını, yönetmelik kapsamında meslek hastalıkları içerisinde sayılan bir rahatsızlığın bulunması durumunda hastalığın mesleki olmadığının ispatı işverende olduğunu, hem içtihatlarla hem de doktrin ile sabit olduğu üzere bu hususta işçi lehine bir karine ön gürüldüğünü, dolayısıyla davacı işverenlik müvekkilin hastalığının mesleki olmadığı yönündeki iddia ve taleplerini ispat edemediğini, müvekkil, işe başladığı andan itibaren vakum makinesinde montaj operatörü olarak çalıştığını, davacının iddia ettiği gibi müvekkilin bu işinin sürekli olmadığı doğru olmadığını, müvekkil işe başladığı tarihten itibaren sürekli bu makinede çalıştığını, yalnızca, sipariş yoğunluğuna göre kısa süreli olarak, matkap, karbüratör montajı gibi başka işlerde çalıştırılmışsa da bunlar da oldukça tozlu ve gürültülü işler olduğunu, müvekkilinin bu koşullardaki, uzun süren çalışma saatleri, yaptığı işin niteliği ve biçimi nedeniyle, akciğerlerinde meslek hastalıkları oluştuğunu, müvekkilinin bu rahatsızlıkları davacı iş yerinde çalışmakta iken başladığını, zaman zaman akciğer rahatsızlıkları nedeniyle hastanede dahi yattığını, bu şekilde ağır sağlık sorunları olan müvekkilin ciğerlerinde, sağlık taramalarında bir rahatsızlık çıkmaması veya işverenin bu durumdan haberdar olmaması mümkün olmadığını, ... Meslek Hastalıkları Hastanesi’nden verilen 03.03.2016 tarihli epikriz raporu ile müvekkilinin işyeri çalışma koşullarından kaynaklanan astım ile pulmoner nodül rahatsızlığı bulunduğunu ve tozsuz, dumansız, kokusuz, kimyasal olamayan bölümde çalışmasının uygun olacağı tespit edildiğini, mahkemece yapılan yargılama sürecinde müvekkil Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kuruluna sevk edilmiş kurulun 10.09.2018 tarihli kararında da müvekkilde bulunan hastalığın meslek hastalığı olduğu ve hastalık sebebiyle meslekte kazanma gücü kaybının %10,10 olduğu tespit edildiğini, davacı tarafça bu tespite itiraz edildiğini, dosya akabinde Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesine gönderildiğini, kurum 20.03.2019 tarihli kararında müvekkilin mesleki rahatsızlığının bulunmadığını değerlendirdiğini, yerel mahkemece Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 04.10.2019 tarihli "kişide mevcut astım hastalığının mesleki olup olmadığının ayrımının yapılamadığı oy birliği ile mütalaa olunur " değerlendirmesini, açıkça işçi aleyhine olacak şekilde değerlendirmiş, Adli Tıp 2

. İhtisas Dairesine gönderildiğini, kurum 20.03.2019 tarihli kararında müvekkilin mesleki rahatsızlığının bulunmadığını değerlendirdiğini, yerel mahkemece Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun 04.10.2019 tarihli "kişide mevcut astım hastalığının mesleki olup olmadığının ayrımının yapılamadığı oy birliği ile mütalaa olunur " değerlendirmesini, açıkça işçi aleyhine olacak şekilde değerlendirmiş, Adli Tıp 2. Üst Kurulunun meslek hastalığı olup olmadığını ayıramadığı somut olayda Sayın Mahkeme müvekkilin hastalığının mesleki olup olmadığı ayrımını kendisi yaptığını ve hastalığın mesleki olmadığı kanaatiyle davanın kabulüne karar verdiğini, davacının davalı iş yerinde çalışmaya başlamadan önce böyle bir sağlık sorunu bulunmadığını bu hastalığı tetikleyebilecek başka bir sağlık sorunu da bulunmadığını, hastalığın mesleki olduğunu belirleme yetkisi de münhasıran Meslek Hastalıkları Hastanesi'nde bulunduğunu, SGK tarafından mesleki hastalığı ve buna bağlı maluliyet oranı da belirlendiğini, 510 sayılı Kanun dönemi öncesi, SSK ... Meslek Hastanesinin ve SSK ... Göğüs ve Meslek Hastalıkları Hastanesi tarafından belirlenen mesleki maluliyet oranlarının verilme sebepleri nazara alındığında meslek hastalığının ölüme etkisinin somut olayda gerçekleşmeme nedenine ilişkin makul ve yeterli bir gerekçelendirmenin görülmediği bunun sonucu olarak da bilirkişi raporunun yeterliliğine ilişkin Mahkeme tarafından somut herhangi bir gerekçe gösterilmediği tespit edildiğini belirterek istinaf taleplerinin kabulüne ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ATK 3. İhtisas Kurulu'ndan ve itiraz üzerine ATK 2. Üst Kurulu'ndan alınan raporlara göre; davalı sigortalının durumunun maluliyet gerektirmediği, astım hastalığının mesleki olup olmadığının ayrımının yapılamadığının tespit edildiği, böylelikle davalı sigortalıda mesleki hastalık olarak kabul edilecek bir rahatsızlık bulunmadığı ATK 2. Üst Kurulu raporu ile sabit olmakla, davalı SGK'nın... T.C. kimlik numaralı sigortalı davalı ...'de meslek hastalığı olduğuna ilişkin kararının iptaline yönelik ilk derece mahkemesinin kararının yerinde olduğu gerekçelerine dayalı olarak; davalıların istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalıları vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri temyiz dilekçelerinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştirlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 14'üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi

...
Yargıtay — Esas No: 2011/11490, Karar No: 2012/25756, Tarih: 14.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/11490 E.  ,  2012/25756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 771-325

Dava, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davalı eczane sahibi ile davacı Kurum arasında yapılan sözleşmeye aykırı hareketten kaynaklanmaktadır. 5510 sayılı Kanunun 101. maddesine göre, bu kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür. Oysa somut olayda, 5510 sayılı Kanunun uygulamasını gerektiren herhangi bir uyuşmazlık bulunmayıp, taraflar arasındaki davanın genel mahkemede açılması gerektiği gözetilerek, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken; işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1753, Karar No: 2014/1204, Tarih: 27.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/1753 E.  ,  2014/1204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13.06.2012 gün ve 1031/1362 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hüküm Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilmiştir. 6100 sayılı HMK'nun 366. maddesi hükmünün yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 432. maddesi hükmüne göre temyiz süresi onbeş gündür. Aynı Kanun'un 434. maddesinin 2. fıkrasına göre temyiz isteği, harca tabi ise, harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır. Somut olayda; hüküm bir kısım davalılar vekili Av. ...'e 17.08.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, Av. ... tarafından verilen temyiz dilekçesi 03.09.2012 tarihinde hakimlikçe havale edilmiş, alınması gerekli temyiz harçları ise 13.09.2012 tarihinde tahsil edilmiştir. Hükmün tebliği ile harçların alındığı tarihe kadar onbeş günlük temyiz süresi geçmiş bulunmaktadır (HMK m. 102, 103 ve 104). Süresinden sonra yapılan temyiz geçersizdir. Bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin sürenin geçmiş olması nedeniyle REDDİNE, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden bir kısım davalılar ... ve müştereklerine iadesine, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10895, Karar No: 2024/14381, Tarih: 19.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/10895 E.  ,  2024/14381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1810 E., 2020/267 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erzurum 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2018 tarihli 2018/412 Esas - 2018/436 sayılı Kararı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/ maddeleri yollamasıyla 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, ve 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiilene yer verilmiştir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun kuruluş amacı, gerekçesinde; "örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305) Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alınarak sanığın kastının sübutu değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Erzurum 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/415, Karar No: 2019/665, Tarih: 26.11.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/415 E.  ,  2019/665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 494-425

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın TCK'nın 37/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 103/2, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.10.2015 tarihli ve 169-345 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 26.05.2016 tarih ve 1240-5172 sayı ile TCK'nın 53. maddesi yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 08.02.2017 tarih ve 387152 sayı ile;

... "Mağdure, sanık ..., hakkındaki düzelterek onama kararına itiraz edilmeyen sanık ... ve mağdure...’nın erkek arkadaşı olduğu anlaşılan tanık ...’nun beyanlarından anlaşılacağı üzere, mağdurenin Adana'dan Ürgüp'e getirilmek üzere ... ve ... tarafından alındığında şüphe yoktur. Şüpheli olan durum sanık ...'nın suç teşkil eden eyleminin bulunup bulunmadığına bir başka ifade ile ...'nın diğer sanık ...’nın suç teşkil eden eylemlerine bir katkısının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

... "Mağdure, sanık ..., hakkındaki düzelterek onama kararına itiraz edilmeyen sanık ... ve mağdure...’nın erkek arkadaşı olduğu anlaşılan tanık ...’nun beyanlarından anlaşılacağı üzere, mağdurenin Adana'dan Ürgüp'e getirilmek üzere ... ve ... tarafından alındığında şüphe yoktur. Şüpheli olan durum sanık ...'nın suç teşkil eden eyleminin bulunup bulunmadığına bir başka ifade ile ...'nın diğer sanık ...’nın suç teşkil eden eylemlerine bir katkısının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Tanık ...'nun beyanlarından da anlaşıldığı üzere mağdure Ürgüp yerine Kayseri'ye erkek arkadaşının bilgi ve onamı ile ve mağdurenin de karşı çıkma şeklindeki herhangi bir söz ve eylemi olmadan ve yine tanık...'in beyanlarından da anlaşılacağı üzere aracın yakıtının bittiğinden bahisle götürülmüştür (mağdure yargılama aşamasındaki beyanında sanık ...'nın 'artık Nevşehir'e gitmek için geç oldu Kayseri'ye gidelim' şeklinde konuştuğunu ifade etmişse de TİB kayıtlarına göre aynı gün saat 19.26'da ...'nın telefonu Kayseri'den sinyal verdiği için 31.08.2014 tarihi itibarıyla sanıkların Kayseri’ye dönüşe geçtiği saatte günün aydınlık olduğu ve mağdurenin bu beyanının doğru olmadığı açıktır. Sanık ... '... önce Kayseri'ye gidelim sonra Ürgüp’e gider bırakırız.' dedi şeklinde beyanda bulunmuşsa da tanık...'in beyanları karşısında ...'nın bu beyanlarının da doğru olmadığı anlaşılmaktadır). Dolayısıyla bu aşamaya kadar suç teşkil eden bir eylem bulunmamaktadır. Suç teşkil eden eylemler mağdurenin Kayseri'ye götürülmesi ve sanık ...'nın annesine uğrayıp dönmek üzere mağdure ve sanık ...'nın yanından ayrılmasından sonra başlamıştır. Bu aşamada sanık ... ...'yı bıraktıkları yerde değil de çarşıda bir başka yerde alacaklarını belirtip hile ile araçla olay yerinden ayrılıp mağdureyi ıssız bir piknik alanına götürerek orada mağdurenin rızası olmadan önce parmak ile ve sonra da cinsel organını sokmak suretiyle mağdureye karşı cinsel istismarda bulunmuş ve sanık ... ile mağdurenin araçla olay yerinden ayrıldığını gören ...'nın telefonla ...'yı araması üzerine (telefon görüşme kayıtları mevcuttur) taraflar çarşı içerisinde buluşma yerine gelmişlerdir. Mağdurenin karnını tuttuğunu gören ... ne olduğunu sormuş ancak sanık ...'nın olay yerinden ayrılması üzerine mağdure başından geçenleri anlatmıştır. Olayı duyan sanık ... mağdurenin erkek arkadaşı olan tanık...'i arayıp olayı anlatmış ve daha sonra tanık... arkadaşlarıyla birlikte Ürgüp'ten Kayseri'ye gelerek mağdureyi alıp götürmüştür.

Tüm bu anlatımlar karşısında sanık ...'nın suç teşkil eden eylemlerini icra ederken ... olay yerinde bulunmamaktadır. Her ne kadar Yerel Mahkeme 'Her iki sanığın fikir ve eylem birliği içerisinde hareket edip olayın başından itibaren bu yönde plan ve program yaparak mağdure...'yı Ürgüp ilçesine götürmek üzere araca aldıktan sonra aracın yakıtının bittiğinden bahisle yalan söylemek ve hile yapmak suretiyle Kayseri iline getirerek onun rızası hilafına alıkoyma suçunu işlediklerinden' bahsetmiş ise de ancak sanıkların iç dünyasının bilinmesi ile tespit edilebilecek olan bu işbirliğini dış dünyaya yansıtan bir delil bulunmamaktadır. Dolayısıyla sanık ...'nın diğer sanık ...'nın eylemine katılmadığı gibi, katıldığına dair mahkûmiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil de bulunmadığı (nitekim Yerel Mahkeme 103/3-a maddesinin uygulanmamasına gerekçe belirtirken sanık ...'ın herhangi bir tecavüzünün olmadığı ve dolayısıyla fiilin ifası sırasında diğer sanıkla birlikte bulunmadığı, incelenen TİB kayıtlarına göre olay mahalline yakın bir yerde beklediğinin saptandığını belirtmiştir. Kaldı ki TİB kayıtlarına göre sanık ...'nın yakın yerde beklemediği her iki sanığın telefonlarının farklı yerlerden sinyal aldıklarının da belli olduğu)," görüşüyle, itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 08.06.2017 tarih ve 1155-3181 sayı ile itirazın kabulüne, düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme hükmünün;

"Olayın intikal şekli ve zamanı, savunma, mağdurenin aşamalardaki beyanları, tanık anlatımları, TİB tarafından gönderilen iletişim kayıtları içeriği, kolluk fezleke ve tutanakları ile tüm dosya kapsamına göre sanık ...'nın, hakkındaki hükümler kesinleşen diğer sanık ... ...'ın mağdureye karşı gerçekleştirdiği çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna katılımının TCK'nın 39. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı Kanun'un 37. maddesi uyarınca eylemin gerçekleştirilmesine katıldığı kabul edilerek yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması," isabetsizliğinden oy çokluğuyla bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyeleri B. Aköz ve E. Yüzer ise;