muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13534, Karar No: 2020/1287, Tarih: 03.02.2020

B- 1) Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan (iki kez) mahkumiyet hükümleri ve Ziraat Bankası Varto şubesine yönelik eylemi nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-Ana dosya ile birleştirilmesine karar verilen Muş Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/332 Esas sayılı dosyada sanığın Ziraat Bankası Varto Şube Müdürlüğüne yönelik eylemleri nedeniyle ek savunmasının alınması için yazılan talimat ve eklerinin incelenmesinde sanığın ... Muş Şube Müdürlüğüne yönelik dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dava açılan ana dosyaya ait iddianamenin gönderildiği, bu haliyle sanığın Ziraat Bankası Varto Şube Müdürlüğüne yönelik eylemleri nedeniyle açılan davalara yönelik savunmasının alınmaması karşısında, CMK'nın 226. maddesi uyarınca sanığın savunma hakkının ihlal edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için sahte olduğu iddia edilen belgelerin iğfal kabiliyetinin bulunması gerektiği, eğer iğfal kabiliyetleri yoksa resmi belgede sahtecilik suçunun yasal unsurları oluşmayacağı, suça konu belgelerdeki sahteciliğin iğfal kabiliyetine haiz olup olmadığının tespit edilmemiş olması ve yapılan sahtecilikte aldatma yeteneği bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olduğu dikkate alınarak, maaş bordoları ile özel belge niteliğindeki personel belgesi ve kredi sözleşmesi asıllarının duruşmaya getirtilip mahkeme heyeti tarafından incelenip özellikleri zapta geçirilerek, sahtecilikte aldatma kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2)-Sanık hakkında iftira suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 268. maddesinde işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanan kimsenin, iftira suçuna ilişkin hükümlere göre cezalandırılacağı, aynı Kanun’un 267. maddesinde de yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak ya da basın ve yayın yoluyla, işlemediğini bildiği hâlde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idarî bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat eden kişinin cezalandırılacağının hüküm altına alındığı, bu kapsamda, somut olayda, sanığın, başkasına ait kimlik bilgilerini adli veya idari bir makam önünde kullanmadığı, başkasının kimlik bilgilerini kullanması eyleminin dolandırıcılık suçunun hile unsuru olarak kullanıldığı, buna göre, dolandırıcılık suçunun yanı sıra ayrıca iftira suçunun yasal unsurlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında, sanığın iftira suçundan beraati yerine, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'nun 326/son maddesi gereği ceza miktarları bakımından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9729, Karar No: 2015/17468, Tarih: 09.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9729 E.  ,  2015/17468 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : HATAY 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/04/2015

NUMARASI : 2014/713-2015/280

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının davalıların babası olduğunu, rahatsız olduğunu, emekli olduğunu, yardım ile geçindiğini, kredi borcu olduğunu ileri sürerek, 750.00.- şer TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, cevap dilekçesi ile; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 300.00.- er TL yardım nafakasına karar verilmiş,hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür",

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemeleri yer almaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davacı babanın, 1948 doğumlu ve evli olduğu, davalılardan başka 1975 doğumlu bir kızı daha olduğu, 1.150.00.- TL emekli maaşı aldığı, 04/11/2014 tarihinden beri huzurevinde kaldığı, oda ücretinin 414.00.- TL olduğu, davacıya demiyelinizan hastalık tanısı konulduğu, kredi borcu bulunduğu; davalı Deniz'in, 1981 doğumlu olduğu, bekar olduğu, kardeşi ile annesinin evinde kaldığı, bir şirkette 2.500.00.- TL maaş ile çalıştığı, ablasına kardeşi Pınar ile birlikte ayda 1.500.00.- TL gönderdiği, bir evi olduğu, annesinin bu evde kaldığı; davalı Pınar 'ın 1984 doğumlu olduğu, bekar olduğu, ablası ile annesinin evinde kaldığı, bir şirkette 1.500.00.- TL maaş ile çalıştığı, ablasına ablası Deniz ile birlikte ayda 1.500.00.- TL gönderdiği anlaşılmaktadır. Tarafların ekonomik ve sosyal durumları, davacının emekli maaşı alıyor oluşu, sağlık güvencesinin bulunması, eşinden de destek alabileceği değerlendirildiğinde; davacı yararına takdir edilen yardım nafakası miktarları çok olduğundan hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalıların gelir durumu, davacının giderleri, davacının eşinin de davacıya destek olma yükümlülüğü değerlendirilerek ve hakkaniyet ilkesi ( TMK 4. Maddesi) de gözetilerek; daha uygun bir yardım nafakası takdir etmekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19788, Karar No: 2014/28594, Tarih: 21.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/19788 E.  ,  2014/28594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2007/1080-2013/314

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ücret, izin ücreti, fazla mesai, ikramiye ücreti ve gecikme faizi alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 21.10.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat F.. E.. geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazlası, ikramiye, ödenmeyen ücret alacakları ve yüzde beş fazlası alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Anayasa’nın 141. maddesinde vurgulandığı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de açıklandığı üzere, mahkeme kararları, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepler gösterilerek gerekçeli biçimde yazılmalıdır.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Anayasa’nın 141. maddesinde vurgulandığı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de açıklandığı üzere, mahkeme kararları, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepler gösterilerek gerekçeli biçimde yazılmalıdır.

Öte yandan, mahkeme kararlarındaki gerekçelerin hüküm fıkralarına uygun olması gerekir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.1963 gün ve 1963/4-99 esas, 1963/37 karar sayılı Kararı). Oysa, gerekçe ile hüküm fıkrasının aykırı olduğu, temyize konu kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Gerçekten, 07.05.2013 tarihli kararın gerekçe kısmında, bilirkişilerden Avukat N.. A..'in 28.01.2013 havale tarihli zamanaşımı itirazı yapılması üzerine tanzim ettiği raporun hükme esas alındığı belirtildiği halde, hüküm fıkrasında zamanaşımına uğramayan fazla çalışma ücreti alacağı yüzde beş fazlasına hükmedilmiştir. Öte yandan, gerek fazla çalışma ücreti alacağı, gerekse bunun yüzde beş fazlası alacağından 2/3 oranında indirim yapıldığı karar gerekçesinde belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasındaki miktarlardan 1/3 oranında indirim yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, gerekçe ile hüküm fıkrası arasındaki bu çelişkilerin giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10513, Karar No: 2023/1201, Tarih: 22.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10513 E.  ,  2023/1201 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1985 E., 2022/1934 K.

DAVA TARİHİ : 22.09.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/464 E., 2022/342 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalının İ. E ve D. M isimli kadınlarla birliktelik yaşadığını ve sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, her gün alkol kullandığını, müvekkilinin hamile kaldığında çocuğu aldırması için baskı yaptığını ve çocuğu aldır, yanına gelirsem seni öldürürüm diyerek tehdit ettiğini, çocuğu aldırmayınca evine gelmediğini, evin, müvekkilinin ve ortak çocuğun ihtiyaçlarını karşılamadığını, evlilik süresince müvekkilinin hakarete ve psikolojik şiddete uğradığını, davalının müvekilini babasının evine bıraktığını, davalının beyanlarını kabul etmediklerini beyanla, zina nedeniyle kabul görmemesi halinde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuk için 2.000,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, müvekkili lehine 2.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, 150.000,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;tarafların bir çocuklarının bulunduğunu ve davacının ikinci çocuklarına hamile olduğunu, müvekkilinin Şırnak Silopi'ye tayininin çıktığını ve bu süreçte davacının Silopi ilçesinde yaşamak istemediğini ve görev süresince ailesinin yanında kaldığını, davacının müvekkilinin alkol kullandığını bildiğini, davacının iddia ettiği tüm hususlardan sonra evlilik birliğine devam ettiğini, davacının şuan da hamile olduğu gözetildiğinde taraflar arasında yaşanan tüm olayların af kapsamına girdiğini, davacının sürekli müvekkilini yargılamaya devam ettiğini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı beyanla tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, aksi halde ortak velâyetin verilmesine, maddî manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile: Dosya kapsamında davalıya isnat edilen kusurlarla ilgili tanıkların soyut ve duyuma dayalı beyanda bulunduğu, davalının sadakatsizlik yaptığına ilişkin iddia ile alakalı davacı tarafça sunulan fotoğrafların tarih olarak eski bir zamana dayandığı, bu fotoğraflardan sonra tarafların barışarak evlilik birliklerini devam ettirdikleri, bu nedenle söz konusu fotoğrafların da af kapsamında kalacağı, davacı tarafça geçimsizliği ispatlar başkaca delil bildirilmediği, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenilmeyecek derecede temelinden sarsılmasında davalı tarafın kusurlu eyleminin dosya kapsamında ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine, karar kesinleşinceye kadar ortak çocuğun annenin himayesinde bırakılmasına, çocuk ile baba arasında şahsi ilişki tesisine, çocuk Batur Alp'e 700,00 TL, Alya Pelin için 400,00 TL, davacı için 800,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; zina sebebine dayalı davaları yönünden hüküm kurulmadığını, delillerin değerlendirilmesinin hatalı olduğunu, davalının sürekli alkol aldığını, eve geç geldiğini, müvekkili ve ortak çocukla ilgilenmediğini ve hamile müvekkiline hakaret ve tehdit ederek çocuğu aldırması için baskı yaptığını, müvekkilinin evliliği süresince davalının pisikolojik şiddetine uğradığını, tüm bu hususların dosyaya sunulan mesaj kayıtları ile ispatlandığını ve davalının tam kusurlu olduğunu, ancak delillerin hatalı değerlendirildiğini, beyanla kararın kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince davanın esası ile ilgili tüm delillerin toplandığı, usul hükümlerinin doğru olarak uygulandığı, kanunun uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, dosya kapsamına göre davacının iki tanığının dinlendiği, her iki tanığın da taraflarla aynı şehirde yaşamadığı, tanık anlatımlarının davacıdan duyumuna dayalı olduğu, sadakatsizlik olayının bulunduğu ancak geçmişte davacının bu ilişkileri bile bile eşini affettiği, evliliğini sürdürdüğü ve birlikte yaşamaya devam ettiği, taraflar arasındaki son ayrılık döneminin davacının ikinci hamileliğinin yedinci-sekizinci aylarında gerçekleştiğinin anlaşıldığı, davacının çocuğu aldırması için baskı yaptığı iddiası hakkında tanıklar tarafından sadece duyuma dayalı beyanda bulunulduğu, davacının dosya kapsamına göre iddialarının ispat edilemediği, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin (1) inci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, zina sebebine dayalı davaları yönünden hüküm kurulmadığını, davalının sürekli alkol aldığını, eve geç geldiğini, müvekkili ve ortak çocukla ilgilenmediğini ve hamile müvekkiline hakaret ve tehdit ederek çocuğu aldırması için baskı yaptığını, müvekkilinin evliliği süresince davalının pisikolojik şiddetine uğradığını, tüm bu hususların dosyaya sunulan mesaj kayıtları ile ispatlandığını ve davalının tam kusurlu olduğunu, ancak delillerin hatalı değerlendirildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, zina olmadığı takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle terditli boşanma davası olup, uyuşmazlık, taraflar arasındaki boşanma davasında, zina nedeniyle dava yönünden delillerin değerlendirilip, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6100 sayılı Kanun'un 26 ncı ve 111 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6100 sayılı Kanun'un 26 ncı ve 111 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davacı dava dilekçesinde zina olmadığı takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle terditli boşanma davası açmış, Mahkemece, davanın yalnızca 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesine dayalı olduğu şeklinde hukuki nitelendirme yapılmış ve deliller bu çerçevede değerlendirilerek karar verilmiştir. Hal bu ki Mahkemece, davanın öncelikle zina nedeniyle özel boşanma sebebine, olmadığı takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayalı dava olması nedeniyle öncelikle zina nedenli dava yönünden değerlendirme yapılması, olmadığı takdirde terditli evlilik birliğinin temelinden sarsılması davası yönünden değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken, hatalı hukuki nitelendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, kararın bu gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3.Bozma nedenine göre, yeniden hüküm kurulması gerekli hale geldiğinden sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5209, Karar No: 2023/1559, Tarih: 23.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/5209 E.  ,  2023/1559 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/810 E., 2022/850 K.

DAVA TARİHİ : 09.01.2017

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2017/35 E., 2022/70 K.

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.03.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde taraflardan bir kısmı gelmediğinden, Cumhurbaşkanlığının 11.02.2023 tarihli ve 32101 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 120 numaralı " Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Kararnamesi " kapsamında verilen 06.02.2023 tarihinden başlamak üzere 06.04.2023 tarihine kadar durma kararına istinaden Yargıtay Birinci Başkanlığının 13.02.2023 tarihli ve E-84632637/1786 sayılı yazısı ekinde sunulan Yargıtay Başkanlar Kurulunun 13.02.2023 tarih ve 4 sayılı kararının 4 üncü ve 5 inci maddeleri gereği duruşmanın 23.05.2023 tarihine ertelenmesine karar verilmiştir.

Belirtilen tarihte taraflardan kimsenin gelmemiş olduğu belirlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, 20.09.2016 tarihinde davalı hastane bünyesinde davalı doktor kontrolünde normal doğum yaptığını, doğum esnasında makat bölgesine yakın sinirlerinin tahrip edildiğini, doğumu gerçekleştiren davalının doğum sırasında gereken dikkat ve özeni göstermediğini, doğum sırasında sinirlerinin kesilmesinden dolayı büyük tuvaletini yapma ihtiyacını ve hatta büyük tuvaletini yapıyor olduğunu dahi hissedemediğini, sonrasında başka bir doktora gittiğinde ameliyat yapılması gerektiği ve ameliyatın başarılı olması olasılığının % 30 olduğu, eğer başarılı olmaz ise ömür boyu büyük tuvaletini tutamayacağının söylendiğini, bunun üzerine söz konusu ameliyata girdiğini ileri sürerek; uğramış olduğu maddi kayıpların ve ikinci ameliyat dolayısıyla yapılan masrafların karşılığı olarak fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminat, 100.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

II. CEVAP