muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/854, Karar No: 2025/10336, Tarih: 02.06.2025

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir.

Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek '"yeterli bir altyapının" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın katılana yönelik 20.10.2017 tarihinde facebook hesabından yapmış olduğu paylaşım hakaret içermekte ise de, 11.04.2015 tarihlerindeki paylaşımlardaki suça konu içeriklerin rahatsız edici nitelikte olduğu dikkate alındığında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin tatbiki suretiyle sanık hakkında fazla ceza belirlenmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın katılana yönelik 20.10.2017 tarihinde facebook hesabından yapmış olduğu paylaşım hakaret içermekte ise de, 11.04.2015 tarihlerindeki paylaşımlardaki suça konu içeriklerin rahatsız edici nitelikte olduğu dikkate alındığında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin tatbiki suretiyle sanık hakkında fazla ceza belirlenmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13257, Karar No: 2008/3379, Tarih: 02.04.2008

3. Ceza Dairesi 2006/13257 E., 2008/3379 K.

**3. Ceza Dairesi 2006/13257 E., 2008/3379 K.**

**- EKSİK SORUŞTURMA

- KASTEN YARALAMA

- MAĞDUR İLE ŞİKAYETÇİNİN DİNLENMESİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 86 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 87 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 234 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 236 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

1-

Sanığın sorgusu yapılmadan hüküm tesisi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 147,111/3,193/son madde ve hükümlerine muhalefet edilmesi,

2-

Hazırlık aşamasında verdiği ifadelerde sanık M.Yusuf ve arkadaşları tarafından dövüldüğünü belirten ve Adli Tıp Kurumu Diyarbakır Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 10.12.2004 tarihli raporda yaralanma sonucu burun kemiğinde kırık oluştuğu bildirilen müşteki mağdurun olay hakkında şikayet ve delilleri etraflıca sorulmadan hakkında kamu davası açılmayan müştekinin sanık sıfatıyla ifadesi alınarak karar verilmesi,

3- Olaya karışan yaşı büyük diğer şahıslar Ferit, Ferdi ve Yahya hakkındaki hazırlık soruşturmasının akıbeti araştırılıp, ilgili dosya incelenerek, gerekirse bu kişilerin de ifadelerinin tespitinden sonra sonuca göre hukuki durumun tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 02.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28712, Karar No: 2014/11952, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28712 E.  ,  2014/11952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın DSİ Genel Müdürlüğü yönünden reddine, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu 2298 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılmasına ilişkin, kamulaştırma evrakları tapu maliki ve mirasçılarına tebliğ edilip, edilmediği ilgili idare ve noterlikten araştırılıp, tebligat yapılmış ise tebligat asıllarının,

2-Kamulaştırma bedeli tapu maliki veya mirascılarına ödenip, ödenmediği ilgili idare ve Banka Bölge Müdürlüğünden araştırılıp, ödeme yapılmış ise ödeme belgelerinin,

İstenildikten sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3965, Karar No: 2008/4009, Tarih: 24.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/3965 E.  ,  2008/4009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptali - Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* bağış işleminin 19.09.1991 tarihinde yapılmış olması ve mirasbırakanın 1.6.2003 tarihinde öldüğünün anlaşılmasına, bağışın mirasbırakanın serbestçe dönme hakkının saklı tutularak yapılmış bir bağış olmamasına ( TMK.md.565/3) ve sağlararası kazandırması saklı pay kurallarını etkisiz kılmak amacıyla yapıldığının (TMK.md. 565/son) kanıtlanamamış bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.24.03.2008
Yargıtay — Esas No: 2010/45208, Karar No: 2013/6955, Tarih: 26.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/45208 E.  ,  2013/6955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı ve karşı davalı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ile şua ücreti alacaklarının ödetilmesine, davalı ve karşı davacı ise ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen hüküm altına almış, karşı davayı yeniden işleme konuluncaya kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı-karşı davalı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalılardan ...'nün asıl işveren olduğu, ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin laboratuar işini alt işveren olan diğer davalı şirkete verdiği, davacının merkez laboratuar teknisyeni olarak çalışmakta iken KPSS sınavı sonucunda sözleşmeli sağlık personeli olarak atanması nedeni ile yeni atandığı yerde göreve başlamak üzere iş aktini haklı nedenle feshettiği, 4201 sayılı Nizamname gereğince röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamayacağı, davacının bu süreyi aşar şekilde çalıştığını ileri sürerek yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile şua izni ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı ... vekili, iddia edilen alacakların zamanaşımına uğradığı, davalı idarenin davacının işvereni olmadığı, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığı, davalı idareye husumet düşmediği, davalı idarenin ihale makamı olduğu, dava dilekçesindeki iddiaların gerçeğe aykırı olduğu gibi tüm hak ve alacaklarını mevzuata uygun olarak aldığı ve kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı-karşı davacı limited şirketler adi ortaklığı vekili, iddia edilen alacakların zamanaşımına uğradığı, temizliş işinin davalı Rektörlükten ihale ile alındığı, davanın adi ortaklığa karşı açılamayacağı, adi ortaklığa husumet tevcih edilemeyeceği, davacının iddiasının aksine çalışma sürelerinin resmi SGK kayıtlarında doğru gösterildiği, davacının temizlikçi sıfatıyla işe girişinin belirli süreli hizmet sözleşmesi ile yapıldığı, KPSS Sınavını kazanarak Devlet memuriyetini kazanması nedeniyle istifa ederek iş aktini tek taraflı feshettiği, 05.03.2009 tarihinden itibaren işyerinden ayrılacağını bildirmesine rağmen 27.02.2009, 28.02.2009, 01.03.2009, 02.03.2009, 04.03.2009, 05.03.2009 tarihlerinde izinsiz ve mazeretiz işe gelmediği, fazla mesai yapmadığı, yasal çerçevede çalıştırıldığı, davacının sair iddialarının da gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini ve davacının ihbar öneline uymaksızın istifa etmesi nedeni ile davalı şirkete ihbar tazminatı ödetilmesini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının evvelce Üniversite bünyesinde ihale kapsamında iş alan bir başka şirkette çalışmaya başladığı, en son davalı şirkette çalışmakta iken iş aktini sözleşmeli sağlık personeli olarak atanması sebebiyle feshettiği, davalılar arasında alt işveren -asıl işveren ilişkisinin söz konusu olduğu, yazılı belgelere göre yıllık izinlerini kullandığından yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığı, çalışma şekline göre hafta tatili ücreti alacağının da bulunmadığı, davacının çalıştığı kısmın 4201 sayılı Nizamname kapsamında bir yer olmadığı; hastanenin merkez laboratuvarında çalıştığı dolayısıyla şua izni alacağının da bulunmadığı, davacının fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatillerde de çalıştığı ancak ücretlerinin ödendiğine ilişkin delil ibraz edilmediği gerekçesi ile davacı-karşı davalının fazla mesai ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ve şua izni ücreti taleplerinin reddine, davalı – karşı davacı adi ortaklığın ihbar tazminatı talebinin ise takip edilmediğinden işlemden kaldırılmasına ve yeni esasa kaydedilmesine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Üniversite vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının sağlık teknisyeni olarak laboratuvarda çalıştığı anlaşılmakla birlikte doğrudan doğruya radyasyona muhatap bir işte çalışıp çalışmadığı anlaşılamamaktadır.

Bilirkişi raporundaki açıklamalardan, davacının çalışmasının radyasyona maruz olanlara mahsus haftalık 30 saat çalışmaya göre belirlendiği görülmektedir.

Mahkemece davacının radyasyona maruz kalan bir iş yapıp yapmadığı kesin şekilde saptanarak yapılan işe göre haftalık 30 saat mi, yoksa 45 saat mi çalışmaya tabi olduğu belirlenip, ek rapor alınarak hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde fazla mesai hesabı hatalıdır.

3- Fazla mesai tahakkuku ve davacının imzasını taşıyan bordro dönemleri ile davacının kullandığı anlaşılan yıllık izin günlerinin dışlanıp, dışlanmadığının açıklanıp tartışılmaması ve bilirkişi raporunun bu yönden denetime elverişli olmaması hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9640, Karar No: 2015/9029, Tarih: 02.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9640 E.  ,  2015/9029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/04/2015

NUMARASI : 2015/97-2015/253

Taraflar arasındaki dava, çeke dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın işbölümü yönünden bir karar verilmek üzere Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 02.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.