muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11453, Karar No: 2013/15914, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/11453 E.  ,  2013/15914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/06/2003-01/07/2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının davalıya ait seyahat işletmesinde 01/06/2003-01/07/2007 tarihleri arasında muavin olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece tespite ilişkin verilen hüküm yerinde ise de; davacının 22/05/2003-22/08/2004 tarihleri arasında askerlik görevini yaptığı göz ardı edilerek askerlik dönemini kapsayacak şekilde tespit kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 Sayılı HMK'nun 370/2 maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendinin silinerek yerine ;

“1-Açılan hizmet tespiti davasının KABULÜNE, Davacının davalı ... Cesur firması nezdinde 22/05/2003-22/08/2004 tarihleri arası askerlik görevini yaptığı dönem ve askerlik dönüşü bir haftalık dinlenme süresi göz önüne alınarak 01/09/2004 – 01/07/2007 tarihleri arasında geçen ve SGK na bildirilmeyen çalışmasının TESPİTİNE," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda ... temyiz harcının temyiz edenlerden Urfa Cesur Turizm Otobüs Ltd. Şti'ye yükletilmesine, 16/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34863, Karar No: 2013/28861, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34863 E.  ,  2013/28861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme kararı, davalı İçişleri Bakanlığı vekili ve dava dışı Sahil Güvenlik Komutanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

02.11.2011 tarih ve 28103 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 659 karar sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname'nin 6/1. maddesinde, "İdareler, kendi iş ve işlemleriyle ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ile tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını haizdir." hükmü kabul edilmiştir. Aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin, 2/1. maddesinin (ç) bendinde ise, düzenleme kapsamındaki idarelerin, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen kamu idareleri olduğu belirtilmiştir.

Anılan Kanun Hükmünde Kararname'nin "dosyaların devri" başlıklı, geçici 1. maddesinde, idareler arasındaki dosya devirlerine ilişkin esaslar düzenlenmiş, maddenin ikinci fıkrasında "Bu Kanun Hükmünde Kararname kapsamındaki derdest dosyalar ile özel takip yetkileri çerçevesinde devredilecek derdest dosyaların devirleri, bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yayımı tarihinden itibaren bir yıl içinde tamamlanır. Dosya devirleri yapılıncaya kadar bu dosyaların takibiyle ilgili olarak devir öncesi dosyayı takip eden idarece yapılan işlemler, ilgili idaresince yapılmış sayılır." hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan Kanun Hükmünde Kararnamenin 6. ve geçici 1. maddesi, Anayasa Mahkemesi'nin 06.06.2013 tarih, 2011/145 esas ve 2013/70 karar sayılı kararıyla iptal edilmiş; iptal hükmünün, kararın Resmi Gazete'de yayımlanmasından başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesi uygun görülmüştür. İptal kararı, 23.11.2013 tarih ve 28830 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Eldeki davada, davacı işçinin Sahil Güvenlik Komutanlığı'na bağlı işyerinde çalıştığı anlaşılmakta olup, Sahil Güvenlik Komutanlığı, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) sayılı cetvelde yer almaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar neticesinde lüzumuna binaen;

Davalı İçişleri Bakanlığı'ndan ve dava dışı Sahil Güvenlik Komutanlığı'ndan, 659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname'nin halen yürürlükte bulunan geçici 1. maddesi uyarınca dosya devirlerinin yapılıp yapılmadığının sorularak, alınacak cevabi yazıların dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5686, Karar No: 2020/2204, Tarih: 14.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/5686 E.  ,  2020/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

13. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 28.01.2020 tarih ve 1414 sayılı kararı ile 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza ve Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca: Dairemizin bakmakta olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ile hizmet sağlayıcıları arasında ( hastane, eczana, optik vb.) yapılan sözleşmelerden kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm kararların temyiz incelemesinin, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın görevine girdiğine karar verilmiştir. Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20214, Karar No: 2015/4159, Tarih: 13.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20214 E.  ,  2015/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili,. İcra Müdürlüğü’nün 2010/12349 sayılı takip dosyasında yapılan 10.06.2011 günlü hacze konu menkullerin üçüncü kişiye ait olduğunu, haciz adresinde borçlu şirketin faaliyette bulunmadığını belirterek istihkak iddialarının kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz esnasında yapılan evrak araştırmasında borçlu adına birçok evrak bulunduğunu, borçlu şirketin eğitim kadrosu ile birlikte haciz yapılan dershanede bulunmasının borçlu şirketin adreste faaliyette bulunduğunun göstergesi olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: dinlenilen tanık beyanlarında davacı tarafından sunulan faturaların davacı 3. kişi adına düzenlendiğinin belirtildiği, dava konusu edilen mahcuzların davacı 3. kişi şirkete ait olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haczin 10.06.2011 tarihinde 3. kişinin faaliyet gösterdiği adreste yapıldığı anlaşılmakta ise de haciz mahallinde borçlu şirkete ait birçok belge bulunduğu haciz tutanağı içeriği ile sabittir. Bu halde İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Aksinin davacı 3.kişi tarafından güçlü ve inandırıcı delillerle ispat edilmesi gerekir. Davacı 3. kişi hacizli taşınır malların kendilerine ait olduğuna dair bir kısım faturalar ibraz etmiştir.

Mahkemece, sunulan faturaların gerçekliği ve mahcuzlara uygun olup olmadığı yöntemince araştırılmadan işin esasını yönelik karar verilmesi hatalı olmuştur.

Oysaki yapılması gereken iş öncelikle, davacı ve satıcı firmaların ticari kayıtları üzerinde yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile faturaların gerçek olup olmadığı, daha sonra ise yine uzman bilirkişi refakatinde mahallinde yapılacak keşif incelemesi ile dava konusu mahcuzların faturalardaki mahcuzlara uygunluğu denetlenerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar vermektir.

Belirtilen hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

Belirtilen hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 133,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4453, Karar No: 2019/8793, Tarih: 14.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/4453 E.  ,  2019/8793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kurulan hükümde tekerrüre esas alınan ve sanığın adli sicil kaydına konu olan ilamda ki hükümlülüğünün 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f maddesinde düzenlenen elektrik enerjisi hırsızlığı suçuna ilişkin olduğu, söz konusu ilamla ilgili olarak 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 82. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f maddelerinin yürürlükten kaldırılması, sanığa isnat edilen bu eylemin 83. maddesi ile karşılıksız yararlanma suçu kapsamında yeniden suç olarak düzenlenmesi, 84. maddesinde karşılıksız yararlanma suçu yönünden etkin pişmanlık hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve geçici 2/2. maddesinde de kesinleşen hükümler yönünden zararın yasada belirlenen koşul ve sürede karşılanması durumunda verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kalkacağının öngörülmesi karşısında, bu ilamla ilgili yeniden değerlendirme yapılıp yapılmadığı araştırılmadan, sanığın tekerrüre esas benzer ceza içeren hırsızlık suçundan aldığı sabıka kaydı da olduğu halde, 5237 Sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan aldığı ilamın esas alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 14/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12304, Karar No: 2019/1747, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12304 E.  ,  2019/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1912, Karar No: 2022/5441, Tarih: 07.09.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1912 E.  ,  2022/5441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi yeniden düzenlenmiş olan ‘’Basit Yargılama Usulü ‘’ başlıklı 251. maddenin 1. fıkrasında yer alan ‘’Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra para cezasının ve/veya üst sınırın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verebilir.’’ şeklindeki düzenlemeye göre basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, mahkemece ‘’... bu dosyamız açısından basit yargılama usulünün işletilmesine takdiren yer olmadığına‘’ gerekçe gösterilerek genel hükümlere göre yargılmaya devam edilip karar verildiği gözetildiğinde mahkemenin uygulama yapılmayacağına ilişkin takdirinin olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede,

Sanığın, sebze meyve halinde komisyoncu dükkanı işlettiği, olay günü pazarcı olan katılanın, sebze meyve almak için sanığın dükkanına geldiği, kasalarda istiflenmiş halde kamyon kasasının arkasında bulunan sebze ve meyvelere bakma için, kamyon kasasına çıktığı daha sonra kamyon kasasından, kamyon ile platform arasında bağlantı görevi gören demir levha üzerinden yürüyerek inmek istediği sırada yere düştüğü, demir levhanın da katılanın üzerine düşmesi neticesinde, sağ ayak 2,3 ve 4. ayak parmaklarının 3. derece kırık olacak şekilde, aynı zamanda sağ ayak 2. ve 3. parmaklarının duyu ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, katılanın kollukta verdiği beyanında, sanığın işyerine sebze ve meyve almak için gittiğini işyerinin arka kısmında bulunan, işyerine ait kamyon üzerinde almayı düşündüğü sebze ve meyvelere bakmak için çıktığını, kamyondan inmek istediği esnada kamyon ile rampa arasında bulunan, işyerine ait olan demir levhaya bastığı esnada yere düştüğünü, demir levhanında sağ ayağının üzerine düştüğünü, davaya konu levhanın, kanca ile kamyon kasasına sabitlenmesi gerektiğini, sabitlenme yapılmadığı için olayın meydana geldiğini ifade ettiği, sanığın kollukta verdiği beyanında, olayın meydana geldiği işyerinin sorumlusu olduğunu, kamyon kasası ile platform arasında demir levhanın olduğunu bildiğini, olaya konu levhaların üzerinden el arabası ile sebze meyve indirdiklerini, katılanın müşteri olarak işyerinde bulunduğunu ve katılanın ilgisi olmamasına rağmen kamyon kasasına çıktığını, olay anını görmediğini beyan ettiği, 13.11.2014 tarihinde düzenlenen ‘’Olay Yeri Görgü Tespit Tutanağı’’nda olay yerinin meydana geldiği şekli ile muhafaza altında olmamasından dolayı olay yerinde gerekli inceleme ve araştırma yapılamadığının bildirildiği anlaşılmakla, soruşturma aşamasında tanzim edilen tek kişilik bilirkişi raporu ile 31.12.2015 tarihli 3 kişilik ... güvenliği uzmanı bilirkişi heyet raporunun oluşa uygun olduğunun kabulü ile mesleği pazarcılık olan katılanın satın almak istediği ürünlerin seçimi sırasında işyerinin önünde ve içindeki güvenli alanda bulunan ürünler yerine henüz boşaltılmamış olan kamyon kasasındaki ürünlere bakmak üzere, bulunmaması gereken yerde bulunması nedeniyle asli kusurlu, işyerinde gerekli güvenlik önlemlerini almayarak sorumlu olduğu işyerinde kullanılan ekipmanlardaki eksiklikleri gidermeyen, işyeri faaliyetleri sırasında işyerindeki çalışanlar ve işyerine gelen müşteriler ile ilgili gerekli tedbirleri almayan ve çalışmaları denetlemeyen sanığın olayın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğu olayda mahkemece sanık hakkında kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamakla,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cezanın üst hadden tayin edildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29502, Karar No: 2016/3237, Tarih: 15.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/29502 E.  ,  2016/3237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/104413

MAHKEMESİ : Mersin ... Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/710 (E) ve 2013/1003 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Katılanın yapılan muayenesi sonucu Mersin Devlet Hastanesinde görevli Kulak Burun Boğaz Hastalıkları uzmanı doktorunun tanzim etmiş olduğu raporun hükme esas alınması karşısında, mağdurun geçici ve kati tüm doktor raporlarıyla birlikte Adli Tıp Kurumu'na gönderilip yüzündeki yaralanmasının sabit iz niteliğinde olup olmadığına dair düzenlenecek rapordan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre; sanığın yaralama eylemi sonucunda katılanın yüzde sabit iz ve kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmış olması karşısında, bu durumun ancak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni yapılabileceği, sanığın sadece en ağır sonuç olan silahla yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralama eyleminden sorumlu olacağı gözetilmeden, TCK'nin 86/1, 87/1-c ve 87/1-son maddelerine göre uygulama yapıldıktan sonra ayrıca TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca cezanın arttırılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

3) Katılanın haksız tahrik oluşturan eylemlerinin niteliği dikkate alındığında sanık hakkında hükmolunan cezalarda 5237 sayılı TCK'nin 29/1. maddesince indirim yapılırken tahrikin derecesi ile orantılı bir biçimde indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapmak suretiyle eksik ceza tayini,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/24403, Karar No: 2025/8110, Tarih: 17.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/24403 E.  ,  2025/8110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2119 E., 2022/972 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/11 E., 2020/244 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Yalova 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.