muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6605, Karar No: 2015/10876, Tarih: 04.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/6605 E.  ,  2015/10876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ilaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 26.04.2013 – 24.08.2013 tarihleri arasındaki tedavisinde kullanılan ilaç bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiş, Mahkemece “...Sağlık Uygulama Tebliği ve bu Tebliğin EK-4/F'si... nin 16. maddesinde yer alan ".:. (6 yaş ve üstü çocuklarda, çocuk psikiyatri uzman hekiminin yer aldığı sağlık kurulu raporuna dayanılarak çocuk psikiyatri uzman hekimi veya çocuk sağlığı ve hastalıkları uzman hekimlerince.)" hükmü gereği davacının bu şartları taşımadığı, hasta adına alınmış Sağlık Bakanlığı onayı bulunduğunun da iddia ve ispat edilmediği veya yurt genelinde uygulanmakta olan bu düzenleyici işlemin ... tarafından iptali için herhangi bir dava açıldığı da iddia ve ispat edilemediği..” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

1- Davacının sigortalılık statüsü dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Davacının 01.10.2008 öncesinde Emekli Sandığına (5510 sayılı Kanunun 4/1-c maddesi) tabi olmuş aktif ya da emekli sigortalı ya da hak sahibi olduğunun anlaşılması halinde;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 1'inci maddesine göre mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir. Anılan Kanunun 114/1-b maddesi gereğince yargı yolunun caiz olması dava şartı olup, 115'inci maddesine göre Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup

olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.

5510 sayılı Kanunun 101'inci maddesine göre, “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür.”

5434 sayılı Kanunun sağlık yardımlarına ilişkin hükümleri 5510 sayılı Kanunun 106/8'inci maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak, 5510 sayılı Kanunun Geçici 4'üncü maddesinde, bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı taktirde; iştirakçi iken bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle bu Kanunun 4/1-c maddesi kapsamına alınanlar, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Kanunun 4/1-c maddesine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılacağı belirtilmiştir.

Statü hukukuna tabi olanlarla ilgili uyuşmazlıkların çözümünde görevli mahkemenin (yargı yolunun) 5510 sayılı Kanunun 101 ve geçici 4'üncü maddesindeki düzenlemeler birlikte değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Statü hukukuna tabi olanlarla ilgili uyuşmazlıkların çözümünde görevli mahkemenin (yargı yolunun) 5510 sayılı Kanunun 101 ve geçici 4'üncü maddesindeki düzenlemeler birlikte değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

5510 sayılı Kanunun 101'inci maddesinde yer alan “…bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar İş Mahkemelerinde görülür.” bölümünün iptali istemiyle yapılan itiraz başvurusunda Anayasa Mahkemesi, 22.12.2011 tarih ve E: 2010/65, K: 2011/169 sayılı kararıyla (RG. 25.1.2012, Sayı:28184) iptal istemini reddetmekle birlikte, söz konusu kararı somut olaydaki uyuşmazlığa ışık tutacak şekilde “…5754 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden önce memur ve diğer kamu görevlisi olarak çalışmakta olanlar, evvelce olduğu gibi 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olacaklar ve bunların emeklileri bakımından da aynı Kanun hükümleri uygulanmaya devam edecek; ancak 5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra memur ve diğer kamu görevlileri olarak çalışmaya başlayanlar ise 5510 sayılı Kanunun 4/1-c maddesi uyarınca, bu Kanun hükümlerine tabi sigortalı sayılacak ve haklarında 5434 sayılı Kanun değil, 5510 sayılı Kanun’un öngördüğü kural ve esaslar uygulanacak; ihtilaf halinde de adli yargı görevli bulunacaktır. 5754 sayılı Kanunun yürürlüğüyle birlikte, artık yapılan, tesis edilen işlem ve muameleler idari işlem sayılamayacak bir sosyal güvenlik kurumunun varlığından söz etmek gerekli bulunmaktadır. 5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden önce iştirakçisi sıfatıyla çalışmakta olan memurlar ve diğer kamu görevlileri ile emekli sıfatıyla 5434 sayılı Kanun’a göre emekli, dul ve yetim aylığı almakta olanlar ve ayrıca memurlar ve diğer kamu görevlilerinden ileride emekliliğe hak kazanacaklar yönünden ise Sosyal Güvenlik Kurumu’nun tesis edeceği işlem ve yapacağı muameleler idari işlem niteliğini korumaya devam edecek, bunlara ilişkin ihtilaflarda da evvelce olduğu gibi idari yargı görevli olmaya devam edecektir. Bu bakımdan 5510 sayılı Kanunun yürürlüğünden sonra, prim esasına dayalı yani sistemin içeriği ve Kanun kapsamındaki iş ve işlemlerin niteliği göz önünde

../.....

bulundurulduğunda, itiraz konusu kuralla, yargılamanın bütünlüğü ve uzman mahkeme olması nedeniyle Kanun hükümlerinin uygulanması ile ortaya çıkan uyuşmazlıkların çözümünde iş mahkemelerinin görevlendirilmesinde Anayasa’ya aykırılık görülmemiştir. Ancak, yukarıda açıklandığı üzere 5754 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden önce statüde bulanan memurlar ve diğer kamu görevlileri ile ilgili sosyal güvenlik mevzuatının uygulanmasından doğan idari işlem ve idari eylem niteliğindeki uyuşmazlıklarda idari yargının görevinin devam edeceği açıktır…” gerekçesine dayandırmıştır.

5510 sayılı Kanunun 101 ve geçici 4'üncü maddeleri ile Anayasa Mahkemesi kararının birlikte değerlendirilmesinden, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden önce memur ve diğer kamu görevlisi olarak çalışmakta olanlar ile bunların emeklileri ve hak sahipleri yönünden, daha önce olduğu üzere 5434 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmaya devam edileceği; ancak, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra memur ve diğer kamu görevlisi olarak çalışmaya başlayanların ise 5510 sayılı Kanunun 4/1-c maddesi uyarınca, bu Kanun hükümlerine tabi sigortalı sayılacağı ve haklarında 5510 sayılı Kanunun öngördüğü kural ve esaslar uygulanıp uyuşmazlığın da adli yargı yerinde (iş mahkemesinde) çözümleneceği anlaşılmaktadır. Kaldı ki; ...’nın 158'inci maddesindeki “…diğer mahkemelerle, Anayasa Mahkemesi arasındaki görev uyuşmazlıklarında...’nin kararı esas alınır” hükmü uyarınca ... kararının bu uyuşmazlığın çözümünde esas alınacağı tartışmasızdır.

Bu durumda, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce iştirakçi sıfatıyla çalışmakta olan memurlar ve diğer kamu görevlileri ile emekli sıfatıyla 5434 sayılı Kanuna göre emekli, dul ve yetim aylığı almakta olanlar ve ayrıca memurlar ve diğer kamu görevlilerinden ileride emekliliğe hak kazanacaklar yönünden Sosyal Güvenlik Kurumunca tesis edilen işlem ve yapacağı muamelelerin “idari işlem” ve “idari eylem” niteliğini korumaya devam edeceğinden bunların iptali için açılan davaların çözüm yerinin İdari yargı yeri olduğu açıktır...'nin 05.12.2012 gün 2012/251E, 263K sayılı; 24.12.2012 gün 2012/536E, 433K sayılı kararları da bu yöndedir.

Somut olayda; davacının sigortalılık statüsü belirlenerek Mahkemenin görevli olup olmadığı yukarıdaki ilkeler çerçevesinde belirlenmelidir.

2- Davacının 5510 sayılı Kanunun 4'üncü maddesinin 1-a veya b bendi kapsamında olduğunun ya da 01.10.2008 tarihinden sonra 1-c bendi kapsamına girmiş olduğunun anlaşılması halinde;

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63'üncü maddesinde, genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını; hastalanmaları halinde sağlıklarını kazanmalarını; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını

.../.....

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63'üncü maddesinde, genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını; hastalanmaları halinde sağlıklarını kazanmalarını; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını

.../.....

temin etmek amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri sayılmış; anılan maddenin (f) bendinde Kurum’un, “…sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri…” sağlayacağı belirtilmiştir. Anılan Kanunun 64. maddesinin uyuşmazlık konusu dönemdeki düzenlemesine göre; Kurumca finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetlerinin, vücut bütünlüğünü sağlamak amacıyla yapılan ve iş kazası ile meslek hastalığına, kazaya, hastalıklara veya konjenital nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan durumlarda yapılacak sağlık hizmetleri dışında estetik amaçlı yapılan her türlü sağlık hizmeti ile estetik amaçlı ortodontik diş tedavileri; ... izin veya ruhsat verilmeyen sağlık hizmetleri ile ... tıbben sağlık hizmeti olduğu kabul edilmeyen sağlık hizmetleri; yabancı ülke vatandaşlarının, genel sağlık sigortalısı veya genel sağlık sigortalısının bakmakla yükümlü olduğu kişi sayıldığı tarihten önce mevcut olan kronik hastalıkları olduğu belirtilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 63'üncü maddesi gereğince, hastalığı durumunda sigortalı veya hak sahiplerinin sağlıklarını kazanmaları için gerekli ilacın Kurum tarafından karşılanması gerekmekte olup; teşhis edilen hastalığının, Kurum’ca finansmanı sağlanan yöntem ve ilaçlarla tedavi edilemediğinin anlaşılması karşısında; somut oluşa göre, tedavi için tıbben gerekli olduğunun anlaşılması durumunda, Kanunun 64'üncü maddesindeki düzenlemeden, davaya konu içerikli ilaçların finansmanının sağlanmasına engel bir anlamın çıkarılamayacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Kanunun 63'üncü maddesinde, Kurum’un, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usûl ve esaslarını ... görüşünü alarak belirlemeye yetkili olduğu; Kurum’un, bu amaçla komisyonlar kurabileceği, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabileceği, komisyonların çalışma usûl ve esaslarının ...ile ...görüşü alınarak Kurumca belirleneceği belirtilmiş olup; Mahkemece, somut olayın özelliği belirtilip, davaya konu “...” içeren ilacın davacının tedavisinde kullanılmasının tıbben gerekli olup-olmayacağı, gerekli olmadığının belirtilmesi durumunda bu durumdaki hastaların tedavisinde kullanılan başkaca tedavi yönteminin bulunup-bulunmadığı Sağlık Bakanlığı’ndan sorulmalı; gerektiğinde, tıbbi gereklilik konusunda alanında uzman bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmedir.

Mahkemenin davacının sigortalılık statüsü belirlenip yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yapılarak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5728, Karar No: 2013/22003, Tarih: 03.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5728 E.  ,  2013/22003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...29. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 21.02.2012 tarih ve 2011/288-2012/24 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03.12.2013 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ...ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl dava dilekçesinde davalılardan ...'in 02.12.1996 tarihinde "Yurtiçi dizpozisyon sorumlusu", ...'ın 01.02.1996 tarihinde "İhracat yurtdışı operasyon sorumlusu", ...'nin ise 01.11.1994 tarihinde "Yurtdışı operasyon sorumlusu" olarak müvekkili şirkette çalışmaya başlayıp 25.03.2003 tarihinde haksız ve gerekçesiz olarak istifa etmek suretiyle işten aynı tarihte birlikte ayrıldıkları ve müvekkili şirket ile aynı meslek ve faaliyet alanında olan "Boofor Lojistik ve Taşımacılık Ltd. Şti.'ni kurduklarını, davalıların bu şirketi kurduktan sonra müvekkili şirketin müşterilerine teklifler gönderip, bu girişimleri neticesinde müvekkili şirket müşterileri ile kendi kurdukları şirket üzerinden çalışmaya başladıklarını, davalıların müvekkili şirketten ayrılmadan evvel büyük olasılıkla aralarında anlaşarak ticari teamül ve iyiniyet kurallarına aykırı olarak davalı şirketi kurmayı planlayıp, 1 ay içinde kurdukları ve müvekkili şirket ile haksız rekabete başladıklarını, davalıların bu eylemlerinin TTK'nın 57/8. maddesine aykırılık teşkil etmekle birlikte, iyi niyet kurallarına aykırı bir şekilde elde ettikleri ve öğrendikleri ticari sırları haksız

yere faydalanmak ve onları başkalarına yaymak için kurmuş oldukları davalı şirketin de açıkça haksız rekabet yaptığını ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ve men'i ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla (150.000.000.000) TL maddi ve (20.000.000.000) TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini, birleşen ...11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/568 esas sayılı davasında asıl davadaki iddialarla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla (5.000) YTL maddi ve (10.000) YTL manevi tazminatın 17.03.2003 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, haksız rekabetin men'i için gerekli tüm tedbirlerin alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, 19.06.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat istemini birleşen davada (177.401,00) YTL'na çıkartılmıştır.

Davalılar vekili asıl ve birleşen davada, davanın fikri ve sınai haklar hukuk mahkemesi'nde görülmesinin gerektiğini, davalı gerçek kişilerin tacir olmaması nedeniyle haksız rekabet davasında husumetin kendilerine tevcih edilemeyeceğini, husumetin davalı şirkete yöneltilmesinin gerektiğini, müvekkillerinin ayrılmış oldukları davacı şirketle aralarında haksız rekabet ve aynı alanda faaliyet göstermeme konusunda imzalamış oldukları bir hizmet sözleşmesi bulunmadığını, davacının ticari sır niteliğinde bilgi ve belgesinin olmadığını, birleşen davanın derdestlik itirazının da kabulüyle reddini istemiştir.

...7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar Dairemizce bozulmuş, bozmaya uyulmuş, ...29. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce, kâr marjı ve fiyat politikaları gibi bilgilerin edinilmesi ve bunlardan yararlanmalarda kural olarak hukuka aykırılık bulunmadığı, davalıların aynı sektörde davacı müşterilerinden farklı kişi ve kurumlarla ilişkiye girmiş olmaları halinde bu bilgilerden de söz konusu kişi ve kuruluşlarca olan ilişkilerinde faydalanmış olmaları halinde haksız rekabet oluşmayacağı,davalıların edindikleri bilgileri bizzat davacının portföyü ile kurulan ilişki sırasında kullanmaları ve bu suretle davacının müşterilerinin bazılarını kendi portföyüne katmaları ve bu şekilde davacının zararına hareket edilip edilmediğinin haksız rekabetin tespitinde göz önüne alınması gerektiği, davacının haksız rekabet oluşturan davalı eylemlerini kanıtlayamadığı, davalıların davacı şirkette çalıştıkları sırada edindiği bilgi ve tecrübeleri daha sonra başka firmalarda kullanmalarının onların kendilerini geliştirme, yenileme hakkı ve çalışma özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 27,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14017, Karar No: 2018/15005, Tarih: 06.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14017 E.  ,  2018/15005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sahibinin veya çalışanlarının iznine ihtiyaç duyulmaksızın, zımni bir rızanın varlığı kabul edilerek herkesin girebileceği veya sunulan hizmeti alabileceği işyerlerine, halka açık bulundukları sırada veya mesai saatleri içinde girilmesinin suç teşkil etmeyeceği gözetildiğinde, müştekiye ait yiyecek içecek satılan büfeye, kamera kaydı ve müştekinin beyanına göre gündüz vakti, herkese açık olduğu bir vakitte girerek açık kasadan 600 TL para çalan sanığın eyleminin sadece hırsızlık suçunu oluşturacağı, ayrıca iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle atılı suçtan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA,06/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10356, Karar No: 2014/4359, Tarih: 11.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10356 E.  ,  2014/4359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması ile diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Suç tarihinde Ceyhan Sulh Ceza Mahkemesince verilen 15/09/2010 tarih ve 324 sayılı adli ve önleme arama kararına istinaden jandarmaca yapılan yol kontrol çalışmaları sırasında, sanığında içinde bulunduğu yolcu otobüsünün bagaj bölümünde yapılan aramada, şüpheliye ait kaçak sigaralar ele geçirildiği, şüpheli kolluk savunmasında sigaraları Şanlıurfa'da tanımadığım bir şahıstan aldığını ve kendisine ait olduğunu, maddi durumu kötü olduğu için böyle bir işe kalkıştığını savunmuş mahkemede ise kaçak sigaraları Aksaray İlindeki arkadaşlarına götürdüğünü, ticaret kastının olmadığını, taşımanın suç olduğunu bilmediğini ifade etmiştir.

Sanığın mahkumiyeti için yeterli ve yasal delil olup olmadığını irdelediğimizde;

Sanık tüm aşamalardaki savunmalarında kaçak ve bandrolsüz sigara taşıdığını söylememiş, tam tersine kaçak ve bandrolsüz olduğunu bilmediğini arkadaşlarına götürdüğünü belirtmiştir.

Mahkemece sanığın savunmasına itibar edilmemiş, sigaraların miktar itibariyle hediye edilebilecek miktarın çok üzerinde olduğu, yakalanış şeklide dikkate alınarak, kaçak sigaraları bu özelliğini bilerek ticari amaçla taşıdığından bahisle mahkumiyetine hükmetmiştir.

Sanık savunmasında ticari amaçla taşıdığını kabul etmemiştir. Bu durumda mahkumiyetin asıl kanıtı ele geçen sigaralar ve üzerinde yapılan inceleme sonucu elde edilen diğer bilgilerdir. O halde sigaraların nasıl ele geçirildiğine ve bu işlemin hukuka uygun olup olmadığına bakmak gerekmektedir.