muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5363, Karar No: 2019/580, Tarih: 15.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/5363 E.  ,  2019/580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK’nın 151/1. maddesi gereği mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içerisinde yer alan 08/04/2014 tarihli CD İzleme tutanağına göre; birinci şahsın diğer açık renk otonun sağ ön kısmından içerisini incelediği ve sağ ön kapısını sol eliyle rahat bir şekilde açtığı, ikinci şahsın ise otonun açık kapısından içeriye girdiğinin belirtildiği; sanığın soruşturma aşamasında “otonun sol ve sağ oto camlarının yarıya kadar açık olduğu, otonun sağ ön ve orta kapısının açık olduğunu gördük” şeklindeki beyanları; 25/03/2014 tarihli görgü ve tespit tutanağına göre aracın sağ kapı kilidinin hasarlı olduğunun tespit edildiğinin belirtildiği, ancak bu hasarın hırsızlık olayı öncesinde mi yoksa hırsızlık sebebiyle sonradan mı oluştuğunun anlaşılamadığı göz önüne alındığında 2014/6420 defter no ile emanete alınan ve dosya içerisinde bulunmayan CD incelenerek hırsızlığa teşebbüs suçunun kilitli olan araçtan gerçekleşip gerçekleşmediği açıklığa kavuşturulup, sanığın eyleminin kilitli araçtan gerçekleştiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararını 24/11/2015 gün ve 29542 Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu itirbarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25129, Karar No: 2015/2346, Tarih: 26.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/25129 E.  ,  2015/2346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Katılanlar vekilinin, sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Katılanlar vekili yüzüne karşı 23/01/2013 tarihinde verilen kararı 31/01/2013 tarihinde, sanıklar ..., ... müdafii aynı zamanda sanık ...'ın da müdafii olduğu, sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen kararı 01/02/2013 tarihinde temyiz isteminde bulundukları ve bu şekilde 1412 Sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, temyiz etmiş oldukları anlaşıldığından temyiz istemlerinin, CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 26/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1521, Karar No: 2019/4039, Tarih: 08.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/1521 E.  ,  2019/4039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 08/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17505, Karar No: 2017/25124, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/17505 E.  ,  2017/25124 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23531, Karar No: 2012/15612, Tarih: 20.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/23531 E.  ,  2012/15612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü sevk ve idaresinde bulunan belediyeye ait forklift ile sokaktaki molozları toplama işi yaptığı sırada 6 yaşındaki mağdurun annesinin yanından ayrılıp kaldırımdan inip araca güvenli mesafeden daha fazla yaklaşarak iki tekerin arasına ayağının sıkışması sonucu yaralandığı kazanın “çarpma” olarak gerçekleşmediği, mağdurun ayaklarını forkliftin tekerleri arasına sıkıştırdığı şeklinde kabulü ile sanığa atfı kabil kusuru bulunmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki eksik araştırma ile karar verildiği şeklinde bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılanlar vekilinin Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınması gerektiğine, katılanın kusurunun bulunmadığına ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 20.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6084, Karar No: 2013/7530, Tarih: 28.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/6084 E.  ,  2013/7530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, 23.05.2009 tarihli olağan genel kurul toplantısında yönetim kurulunun ibra edildiğini ve fakat yönetimle ilgili açılmış olan ceza ve hukuk davaları hakkında genel kurula ayrıntılı bilgi verilmediğini, ibranın yasal olmadığını, denetim kurulu ibrasında da davacıların muhalefetlerinin dikkate alınmadığını, 2008 yılı bilançosunda, kooperatif zarar etmediği halde zarar etmiş gibi gösterildiğini, otel, fuar ve sağlık ocağı arsalarının satışı konusunda yönetime yetki verilmesinin Kooperatifler Kanunu'nun 42. maddesine aykırı olduğunu, gündem maddeleri arasında gayrimenkul satışı ile ilgili bir maddesi olmamasına rağmen görüşme yapıldığını, verilen yetkinin genel kurulun devredilemez yetkileri arasında olması nedeniyle yerinde olmadığını, ayrıca bazı gündem maddeleri görüşülürken nisabın düştüğünü ileri sürerek, 23.05.2009 tarihli olağan genel kurulunun ve genel kurul toplantısında alınan 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 numaralı kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, Dairemizin 04.06.2012 tarih ve 2011/5026 E, 2012/3914 K sayılı bozma ilamı ve 20.12.2012 tarih 5646 E, 7537 K sayılı karar düzeltme ilamıyla, genel kurulun 5, 6, 7, 9, 10, maddelerinde alınan kararların toplantı nisabına ulaşılmadığından mutlak butlanla batıl olduğunun tespitine karar verilmesi gerektiği, genel kurulun 3. maddesinde bilanço ve gelir gider hesaplarının kabulüne, 4. maddesinde denetim kurulunun ibrasına ilişkin alının kararlar yönünden hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığı, davacıların bilirkişi raporuna itirazlarını değerlendiren yeni bir bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği, diğer yandan 8 ve 11. maddeler kapsamında herhangi bir karar alınmadığı belirtilerek bozulması üzerine, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; genel kurulun 5,6,7,9,10, maddelerinde alınan kararların toplantı nisabına ulaşılmadığından mutlak butlanla batıl olduğu, 1 ve 2. maddelerindeki kararların oy birliği ile alındığı, 8 ve 11. maddelerde ise alınmış bir karar bulunmadığı, 3 ve 4. gündem maddeleri yönünden tarafların bilirkişi ücretini yatırmayacağının beyan edilmesi nedeniyle bu maddelerle ilgili davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile genel kurul toplantısında alınmış olan 5, 6, 7, 9, 10 numaralı gündem maddelerinin mutlak butlan ile batıl olduğunun tespitine, 1, 2, 3, 4, 8, 11 numaralı gündem maddelerinin iptaline ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5040, Karar No: 2018/7733, Tarih: 05.11.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/5040 E.  ,  2018/7733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 02/10/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07/12/2016 tarihli ve 2015/260 esas, 2016/604 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 09/10/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 17/09/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

2- Denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazı aşamasında, şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07/12/2016 tarihli ve 2015/260 esas, 2016/604 sayılı kararı ile “sanığa bir kez daha hak tanınarak hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması gerektiği” şeklindeki gerekçeye dayanılarak 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinin 2 ve devamı fıkraları uygulanmak suretiyle “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

denilerek, Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07/12/2016 tarihli ve 2015/260 esas, 2016/604 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

İnceleme konusu olayda suç tarihi 17/09/2014 olup, 6545 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden sonra olduğu, soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı tarafından TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmek suretiyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olduğu, ancak sanığın yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile kamu davasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı, bu durumda iddianame kabul edilerek yargılamaya başlanıldıktan sonra Mahkemece yapılan delil değerlendirmesi sonucunda "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, suç ve karar tarihinde yürürlükte olmayan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi bu yönü ile ve değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; sanığın, TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 07/12/2016 tarihli ve 2015/260 esas, 2016/604 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 05.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/492, Karar No: 2019/555, Tarih: 24.09.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/492 E.  ,  2019/555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 22-78

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın, TCK'nın 86/1, 86/3-e, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Bilecik Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11.05.2012 tarihli ve 27-85 sayılı hükmün sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.12.2014 tarih ve 5993-6375 sayı ile;

"Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanık ... ile mağdurun arkadaşının eşi olan...’in, birlikte alkol alarak dışarıda vakit geçirdikleri, ...'in eve geç gelmesi üzerine, yanında mağdur ile birlikte evde kendisini bekleyen eşi ile tartışmaya başladığı, tartışmanın uzaması üzerine sanığı telefonla olay yerine çağırdığı, sanığın da bir süre sonra eve gelerek tartışmaya dâhil olduğu, tartışma esnasında mağdurun kendisine 'Sen karışma, her şey senin başının altından çıkıyor' demesine sinirlenerek üzerinde taşıdığı ruhsatsız tabancayı çıkarttığı ve oturur vaziyette olan mağdurun ensesine doğru bir el ateş ettiği, mermi çekirdeğinin yumuşak doku seyirli olarak ilerlemesi sebebiyle hayati tehlike yaratmadan sağ meme altından vücudu terk ettiği olayda;

Sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve yaralanmanın özelliği, kullanılan aletin elverişliliğine ilişkin hususlar birlikte dikkate alındığında; sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu hâlde, kasten öldürmeye teşebbüs yerine vasıfta yanılgıya düşülerek kasten yaralamadan hüküm kurulması," isabetsizliğinden sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı saklı tutulmak suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 08.04.2015 tarih ve 22-78 sayı ile;

"Mahkememizce sanığın eylemi yaralama suçu kapsamında kabul edilmiş ve hüküm de bu yönde kurulmuş ise de Yargıtay bozma kararı ile sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve yaralanmanın özelliği, kullanılan aletin elverişliliğine ilişkin hususlar birlikte dikkate alındığında, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu hâlde, kasten öldürmeye teşebbüs yerine vasıfta yanılgıya düşülerek kasten yaralamadan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay bozma kararına karşı 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi gereği hâlen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 326/3. maddesi hükmü uyarınca direnme kararı verilerek;

Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik gerçekleştirdiği 6136 sayılı Yasa kapsamında yasak niteliği haiz atışa elverişli tabanca ile boyun kısmından bir kez ateş etmesi şeklinde sübut bulan ve mağdur ...'ın basit tıbbi müdahale ile iyileşmeyecek, hayati tehlike geçirmesine neden olmayacak şekilde yaralanmasına sebep olan eylemini;

Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik gerçekleştirdiği 6136 sayılı Yasa kapsamında yasak niteliği haiz atışa elverişli tabanca ile boyun kısmından bir kez ateş etmesi şeklinde sübut bulan ve mağdur ...'ın basit tıbbi müdahale ile iyileşmeyecek, hayati tehlike geçirmesine neden olmayacak şekilde yaralanmasına sebep olan eylemini;

1- Sanık ... ile mağdur ... arasında öldürmeyi gerektirecek boyutta bir husumetin bulunmaması,

2- Sanık ...'in mağdur ...'a yönelik tek el ateş etmesi,

3- Silahlı atıştan sonra mağdurun vurulduğunu, ortamda bulunanların tamamının sanık ... ile mağdur ... da dâhil olmak üzere fark edememeleri ve buna rağmen sanık ...'in öldürme kastının doğal gereği olarak eylemine devam etmesi gerekirken bunu yapmaması,

4- Silahın patlamasından sonra mağdur ...'ın ilk andaki beyanı ile de sabit olup diğer beyanlarla da doğrulandığı üzere sanık ...'in 'Dua et sıyırdı, direkt girmedi' şeklinde beyanda bulunması ve yerine oturması,

5- Silah patladıktan sonra mağdur ...'ın yaralandığını fark edemedikleri hâlde ortamda bulunanların hepsinin bir süre, kısmen de şaşkınlık içerisinde beklemeleri ve mağdurun boynundan kan aktığının bir süre sonra fark edilmesi ve akabinde mağdur ...'ın kendi iradesi ile evden ayrılıp hastaneye gitmesi,

Dikkate alındığında; sanık ...'ın mağdur ...'a yönelik eylemini insan öldürme kastıyla gerçekleştirmediği ve en azından açıklanan hususların sanıktaki kastın insan öldürmeye yönelik olduğuna dair giderilmesi mümkün olmayan ciddi tereddütler ve şüpheler oluşturduğu, ceza hukukunun 'şüphe sanık lehine yorumlanır' temel ilkesi karşısında sanık ...'in eylemine ilişkin kastının lehe değerlendirme ile yaralama olduğu" gerekçesiyle bozmaya direnerek sanığın önceki hüküm gibi kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2015 tarihli ve 154251 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 449-686 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 28.03.2017 tarih ve 218-952 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI