muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29713, Karar No: 2016/16098, Tarih: 10.10.2016

c-130,27 TL brüt genel tatil alacağının;

30, 00 TL sine dava tarihinden, 30,00 TL sine ise birleşen dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile,

70,27 TL sine ise faizsiz olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

ç- 488,60 TL brüt hafta tatili alacağının;

20,00 TL sine dava tarihinden, 20,00 TL sine ise birleşen dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile,

448,60 TL sine ise faizsiz olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

d- 1.824,48 TL brüt yıllık izin alacağının;

50,00 TL sine dava tarihinden, 50,00 TL sine birleşen dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile,

1.724,48 TL sine ise faizsiz olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

e- 5.618,11 TL brüt ücret alacağının;

50,00 TL sine dava tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile,

5.568,11 TL'sine ise faizsiz olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... ... Hastanesi Özel Sağlık Hizm. Tic. ve San. Ltd. Şti.'ne iadesine,

10/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14114, Karar No: 2018/9478, Tarih: 19.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/14114 E.  ,  2018/9478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-) Yediemin sanığın, çalıştığı işyeri sahibine ait hacizli malları muhafaza etme ve aynı yerde iade ile yükümlü kılındığı, tekrar haciz için işyerine gidildiğinde aralarında hacizli malların da olduğu eşyaların taşınmış olduğunun tespit edildiği, haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığını, haciz tarihinden sonra işyerinden ayrıldığı dönemde hacizli malları kimin götürdüğünü bilmediğini savunan sanığın hacizli mallar üzerinde gerekli muhafaza görevini yerine getiremeyeceğini İcra Müdürlüğü'ne bildirmeyerek dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olmasının TCK.nun 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı ve ön ödemeye tabi olan bu suçtan usulünce sanığa ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

2-) 24.09.2014 tarihli duruşmada katılma talebi kabul edilen ...’ın gerekçeli karar başlığında müşteki olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5490, Karar No: 2019/1360, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/5490 E.  ,  2019/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5687, Karar No: 2024/2568, Tarih: 28.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5687 E.  ,  2024/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1177 Esas, 2022/955 Karar

DAVALILAR : 1.Parlak Petrol Oto. Ürün. Nak. ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti.

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/26 E., 2018/295 K.

Taraflar arasındaki marka devrinin iptali ile tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin müvekkili ile aynı alanda faaliyet gösterdiğini, müvekkilinin 2011/50236 sayılı “Parlaklar Petrol+ Şekil” ibareli markasının dışarıdan atanan müdürü olan davalı ... tarafından davacının ortaklarından habersiz şekilde ve ortaklar kurulu kararı da alınmaksızın davalı şirkete devredildiğinin öğrenildiğini, müvekkilinin davalıya böyle bir devir yetkisi vermediğini, temsil yetkisinin aşıldığını, devrin kötü niyetle yapıldığını ileri sürerek 2011/50236 sayılı “Parlaklar Petrol+ Şekil” markasının devrinin ve varsa devir sözleşmesinin hükümsüzlüğünün tespitini, marka devrinin iptalini, anılan markanın müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ...’ın ...’la birlikte davacı şirketi kurduğunu, resmiyette müvekkilinin güven ilişkisine dayalı olarak aile şirketinde bir ortaklığı yoksa da fiilen ortaklık yapıp müdür atandığını, münferit imzası ile en geniş şekilde yetkilendirildiğini, sahip olduğu haklar vasıtasıyla dava konusu markayı diğer davalıya devrettiğini, 1.000,00 TL devir bedelinin davacıya ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ...’ın ...’la birlikte davacı şirketi kurduğunu, resmiyette müvekkilinin güven ilişkisine dayalı olarak aile şirketinde bir ortaklığı yoksa da fiilen ortaklık yapıp müdür atandığını, münferit imzası ile en geniş şekilde yetkilendirildiğini, sahip olduğu haklar vasıtasıyla dava konusu markayı diğer davalıya devrettiğini, 1.000,00 TL devir bedelinin davacıya ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ...’ın ... ile birlikte 08.08.2003 tarihinde davacıyı kurdukları, şirkete müdür olarak atandığı, ana sözleşmede ... ve ...’ın şirket kaşesi altında vaz edeceği münferit imzaları ile şirketi en geniş şekilde 10 yıl süre ile temsil ve ilzama yetkili kılındığı, dava konusu markanın devir sözleşmeleri öncesinde, davacı şirket adına kayıtlı olduğu, bu markaların devri sırasında bir ortaklar kurulu kararı alınmadığı, şirket yetkilisine bu konuda özel bir izin ve görevde verilmediği, markanın, şirketin faaliyet konusunu kapsadığı, şirket için esaslı bir öneme sahip olduğu, şirket yetkilisinin diğer ortakların zararına ve onların bilgisi haricinde davrandığı, aynı kılavuz sözcüğü taşıyan şirkete yapılan marka devir işleminin hukuka uygun olmadığı, davacı şirketin bilgisi dahilinde olmayan marka kullanım hakkı muvafakatnamesi başlıklı tek taraflı belgenin de bu gerçeği değiştirmeyeceği, devri şeklen geçerli biçimde gerçekleştiren şirket temsilcilerinin eyleminin iyi niyetle bağdaşmadığı, markanın devrinde gösterilen bedellerin gerçeği yansıtmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 2011/50236 sayılı markanın devrini sağlayan marka devir sözleşmesinin iptali ile markanın önceki sahibi olan davacı şirket adına tescilinin sağlanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacıya müdür olarak atanan müvekkilinin en geniş şekilde yetkilendirildiğini, yetkisizlik iddiasının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin sahip olduğu haklar vasıtasıyla markayı devrettiğini, davacının fiilen münfesih olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacıya müdür olarak atanan müvekkilinin en geniş şekilde yetkilendirildiğini, yetkisizlik iddiasının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin sahip olduğu haklar vasıtasıyla markayı devrettiğini, davacının fiilen münfesih olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile marka devrinin yazılı ve noter tarafından yapılması gerektiği, marka devrinin ait olduğu şirketin varlığı açısından hayati önem taşıdığı, şirketi temsile yetkili müdür tarafından ortaklar kurulu kararı olmadan üzerinde tek başına işlem yapılabilecek ve devredilebilecek bir hak olmadığı, markanın ortaklar kurulu kararı ile yetkili kılınmış kişi tarafından devredilebileceği, her ne kadar marka devrinin noter tarafından usûlüne uygun olarak gerçekleştirildiği iddia edilmiş ise de; davalı ...'ın uyuşmazlık konusu markanın devri konusunda yetkilendirildiğine ilişkin bir ortaklar kurulu kararının bulunmadığı, tacir davalının bütün işlemlerinde basiretli davranması gerektiği, bu konuda ortaklar kurulu kararı bulunması gerektiğini bilmesinin davalıdan beklendiği gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının temsil ve imza yetkilisi müvekkilinin buradan hareketle markayı devrettiğini, davacının farklı bir şirket kurduğunu, dava konusu markaya ihtiyacının bulunmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka devrinin iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 148 inci maddesinin dördüncü fıkrası.

3.6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 626 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17490, Karar No: 2013/1882, Tarih: 07.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17490 E.  ,  2013/1882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 30/04/2012 gününde verilen dilekçe ile ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin reddine dair verilen 07/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/02/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. ile “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3. m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy. HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy. Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 07/02/2013
Yargıtay — Esas No: 2021/14911, Karar No: 2023/2378, Tarih: 24.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/14911 E.  ,  2023/2378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, davadan haberdar olan mağdur ...'un şikayetçi olmaması nedeni ile Baro tarafından atanan mağdur vekilinin davaya katılma ve temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.02.2016 tarihli ve2014/269 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında her üç mağdura karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan davada, değişen suç vasfına göre eylem 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinde düzenlenen cinse taciz kabul edilerek 43 üncü maddenin ikinci fıkrası delaleti ile aynı maddenin birinci fıkrası gereğince 1 yıl 6 ay hapis ve 53 üncü madde gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Olay günü sanığın çişini yapmak için kayalıklara doğru gittiği, bu arada 3 suriyeli dilenci çocuğun para istemek için sanığın yanına geldikleri, sanığın fermuarını kapattığı sırada, tanık olarak beyanları alınan kişilerin, sanığın çocuklara kötülük yaptığını düşünüp darp ettikleri, yaz günü kalabalık olan sahilde sanığın çocukları taciz etmesinin mümkün olmadığı, mağdurların şikayetçi olmadıkları, sanığın sabıkasız olmasına rağmen verilen ceza ile ilgili HAGB kararı verilmediği ve ertelenmediği, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B.Mağdur ... Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığa alt sınıra yakın ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR