muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1194, Karar No: 2025/1835, Tarih: 05.05.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun kabulü ile şikayetçinin Denizli Asliye Ticaret Mahkemesine sıra cetveline itiraz davası açtığı ve davası kabul edildiği, buna dayalı olarak da 2023/13 iflas dosyasında yapılan 15/03/2024 tarihli ek sıra cetvelinde 4. sıraya kaydının yapıldığı, her ne kadar somut olayımızda 02.03.2022 tarihli sıra cetvelindeki sıraya itiraz ederek eldeki şikayeti açmış ise de, bu cetvelin sıralamayı belirtir bir cetvel olmadığı, 02.03.2022 sıra cetveli incelendiğinde bu cetveldeki sırayı belirtir numaraların farklı bir sütunda belirtildiği, şikayetçi alacaklının sırayı belirtir sütundaki kısımdaki alanda bir sıra belirtilmediği, alacağının tümden reddedildiğinin gösterildiği, alacaklının 31. sıra olarak itiraz ettiği yerin sıra olmadığı, baştan itibaren bütün alacaklıların yazılarak geldiği toplamda kaç kişinin başvurduğunu gösterir sıra numarası olduğu, sıra cetvelindeki sırasını göstermediği, dolayısıyla icra mahkemesine açmış olduğu sıra cetveline itiraz davasında hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz dilekçesinde;

a. Açılan şikayette hukuki yararın olduğunu o sebeple bölge adliye mahkemesince verilen kararın bozulması gerektiğini beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Talep, sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

1. Bölge adliye mahkemesince talebin reddine karar verilmiş ise de şikayet yapıldığı aşamada şikayetçinin hukuki menfaatinin bulunduğu ancak şikayetçinin yargılama aşamasında açmış olduğu kayıt kabul davasının kabulüne karar verildiği bu nedenle yapılan şikayet konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına ve kayıt kabul davasının kabulüne karar verilmiş olduğu gözetilerek başlangıçtaki haklılık durumu esas alınmak suretiyle yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin de iflas idaresinden tahsiline dair karar verilmesi gerektiğinden verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370/2. ve 4. fıkraları hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinin ve hükmünün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Şikayetçi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “Davacı tarafından davalıya karşı açılan davanın hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,” ibaresinin çıkartılarak yerine “Şikayet konusu talebinin konusuz kalmış olması sebebiyle talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılması,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Şikayetçi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “Davacı tarafından davalıya karşı açılan davanın hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,” ibaresinin çıkartılarak yerine “Şikayet konusu talebinin konusuz kalmış olması sebebiyle talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılması,

Hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan" Alınması gereken 615,40 TL harçtan peşin alınan 80,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 534,70 TL harcın davacıdan alınarak hazineye irat kaydına," ibaresinin çıkartılarak yerine "Alınması gereken 615,40 TL harçtan peşin alınan 80,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 534,70 TL harcın davalı ... idaresinden alınarak hazineye irat kaydına," ibaresinin yazılması,

Hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde yer alan "Davacı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına," ibaresinin çıkartılarak yerine "Şikayetçi tarafından yapılan 1.921,00 TL yargılama gideri ile, şikayetçi tarafından yatırılan 129,20 TL harcın, şikayet olunan iflas idaresinden alınarak, şikayetçiye verilmesine, " ibaresinin yazılması,

Hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinde yer alan "Davalı ... İdaresi kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından AAÜT gereğince 12.000 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ibaresinin çıkartılarak yerine "Şikayetçi kendisini vekille temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 12.000,00 TL vekalet ücretinin, şikayet olunan iflas idaresinden alınarak, şikayetçiye verilmesine" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9307, Karar No: 2015/2962, Tarih: 13.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9307 E.  ,  2015/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

...ili,...ilçesi, ... köyü 179 ada 14, 196 ada 2, 197 ada 3 ve 202 ada 2 parsel sayılı taşınmazlar sırasıyla 30497,60 m2, 5609,84 m2, 4369,81 m2 ve 5519,04 m2 yüzölçümlü olarak hali arazi niteliğiyle ... adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı, taşınmazların atalarından kendisine kaldığını ve eklemeli olarak 100 yıldır kullanıldığını iddia ederek taşınmazların... adına olan tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile taşınmazların davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yörede 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesine göre yapılan orman kadastro çalışması vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olmadığı ve davacı yararına kazandırıcı zaman aşımı zilyetliği yoluyla toprak edinme koşullarının oluştuğu kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Davacı gerçek kişi, belgesizden kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğine dayalı olarak dava açmış olduğuna göre, öncelikle, dava konusu edilen yerin zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olup olmadığının ve zilyetlik koşullarının davacı yararına gerçekleşip gerçekleşmediğinin usûlünce araştırılması gerekir. Bu cümleden olarak; dava tarihinden 15-20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan elde edilmiş memleket haritaları ile topoğrafik fotogrametri yöntemiyle düzenlenmiş kadastro paftası örneği getirtilerek uygulanıp taşınmazların niteliği ile konumu ve o tarihlerde tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı saptanmamış, davacı adına aynı çalışma alanı içinde belgesizden tesbit edilen taşınmaz bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılmamış, ziraatçi bilirkişi raporunda çekişmeli 179 ada 14 parsel sayılı taşınmazın (C) bölümü üzerinde eskiden beri kültür bitkisi ekimi ya da dikimi olmadığı, çalışılması halinde her türlü kuru tarıma ve bağ bahçeye elverişli olup kıraç yerlerden olmadığı, üst kısımlarının kısmen kayalık yapıda olduğu, taşınmazın eskiden beri mülkiyete konu edilen yerlerden olup devletin hüküm ve tasarrufu altında olmadığı şeklinde kendi içinde çelişkili olan rapor esas alınarak hüküm kurulmuştur. Eksik araştırma ve incelemeye, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Bu nedenle; dava tarihinden 15-20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ve bu fotoğraflardan elde edilmiş memleket haritaları, topoğrafik fotogrametri yöntemiyle düzenlenmiş kadastro paftası örneği, komşu parsellere ilişkin tapu kayıtlarının ve varsa dayanak tapu ve vergi kayıtları

ile davalı iseler dava dosyalarının, tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise ilgili dava dosyaları ilgili yerlerden getirtildikten sonra, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memuru, bir ziraat yüksek mühendisi ile yerel bilirkişiler ve davacı tanıkları eşliğinde yeniden keşif yapılarak çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, bu belgelerde taşınmazların ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14

. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak taşınmazların konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritalarının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ile hava fotoğrafları üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, yine fotogrametri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftalarında zilyet ve tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı ile ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazların niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun, imar ve ihya ile zilyetliğin hangi tarihte başlayıp tamamlandığı belirlenmeli, keşifte yerel bilirkişiler yanında varsa, zilyetlik tanıkları taşınmazlar başında dinlenmeli; çekişmeli 179 ada 14 parsel sayılı taşınmazın (C) harfi ile gösterilen bölümünün zilyetlikle kazanılacak kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı imar ve ihyanın ne zaman tamamlandığı ne kadar süredir tarım alanı olarak kullanıldığı hususunda taş - toprak analizi de yapılmak suretiyle ziraatçı bilirkişiden rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları uygulanmalı bu taşınmazları sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları taşınmazlar başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; dava tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, tapu ve ilgili kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı Kanunun 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi hükümleri gözönünde bulundurularak sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı...nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 13/04/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23639, Karar No: 2013/1382, Tarih: 24.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/23639 E.  ,  2013/1382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczane sahibi olup davalı kurum ile anlaşmalı eczane olarak sigortalı hak sahiplerinin reçete içeriği ilaçlarının karşılaması konusunda sözleşme yaptığını davalı kurumun 8 adet fatura muhteviyatı toplam 24.227,79 TL tutarındaki ilaç bedellerini çeşitli bahanelerle ödemediğini ve yersiz şekilde sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek dava konusu ilaç bedelinin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın haksız olduğunu, fatura bedellerinin ödendiğini, davalının karşılıksız reçeteyle müvekkili kuruma ibraz etmek ve yine doktorların kaşelerini kullanıp yazı imzalarını taklit etmek suretiyle düzenlediği sahte reçetelere kuruma fatura etmek suretiyle kurumu zarara uğrattığının tespit edildiğini ve vaki şikayetleri üzerine ...Ağır Ceza Mahkemesinin 2003/33 E sayılı dosyası ile mahkumiyetine karar verildiğini, yargılama sonucu davacının alacağının mevcut olduğunun kabul edilmesi halinde bu alacağın kurum alacakları ile takas ve mahsup edilmesine talep ettiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2012/23639 2013/1382

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2012/23639 2013/1382

2-Dava, SGK ile anlaşmalı eczanenin ödenmeyen ilaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Davalı, fatura bedellerinin bir kısmının ödenmemesinin mevzuat değişikliğinden kaynaklandığını, buna rağmen davacının alacağı tespit olunur ise Ağır Ceza Mahkemesinin yargılamasında davacının kurumu uğrattığı tespit olunan zararın bu alacaktan mahsubu gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, bilirkişi incelemesi sonucunda davacının tahsil edemediği reçete bedelleri toplamının 22.550,53 TL olduğu tespit edilip dava bu değer üzerinden kısmen kabul edilmiş, davalının süresinde ileri sürdüğü takas mahsup def'i yönünden ise; davanın açıldığı tarih itibariyle davacının borçlu olduğunu tespit eden kesinleşmiş bir ceza yargılaması kararı olmadığı gerekçesi ile talep reddedilmiştir. Ceza mahkemelerince verilen kesinleşmiş kararlar tespit olunan maddi olgular yönünden hukuk hakimini bağlar. Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.5.2004 tarih 2003/33-2004/144 sayılı ilamı ile içerisinde davacının da bulunduğu bir kısım sanık yönünden sonradan SGK çatısı altında birleşen sigorta kurumları aleyhine sahte reçete düzenlemek ve dolandırıcılık suçlarından mahkumiyetlerine karar verildiği ve kesinleşen bu kararda davacının sigorta kurumlarını bilirkişi raporu ile tespit edilen miktarlarda zarara uğrattığı sabittir. Bu durumda, davalının takas mahsup def'i üzerinde durulup, ceza yargılamasında alınan bilirkişi raporu ve mahkumiyet kararı da göz önünde bulundurulmak suretiyle yeniden bilirkişi incelemesi yapılması ve neticesine göre hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile davalının takas mahsup def'inin karşılanmaması usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulmasını gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının ikinci bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3309, Karar No: 2013/8080, Tarih: 21.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3309 E.  ,  2013/8080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 228/1, 62, 52/2, 50/a maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : 1- Sanık, 2- Cumhuriyet savcıları

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda failin muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş malı teslim amacına uygun olarak muhaza ve istenildiğinde iade yükümlülüğünün bulunduğu, cezalandırılabilecek eylemin tipe uygun hukuka aykırı bir eylem olması gerektiği;

Somut olayda, haczedilen menkullerin ... ... isimli arkadaşına ait iş yerinin deposunda olduğunu beyan eden sanığın savunması doğrultusunda araştırma yapılarak, mahcuzların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucu bozulmasına veya kaybolmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Sanığın hacizli malların sahibi olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 289/1. maddesinin son cümlesi gereğince cezada indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

b) Sanık hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin "TCK'nın 289/1." yerine "TCK'nın 228/1." olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcıları ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 21.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3890, Karar No: 2018/3145, Tarih: 19.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/3890 E.  ,  2018/3145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 20/01/2010-16/11/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından bildirimsiz, haksız ve kötü niyetle feshedildiğini, müvekkilinin hak ettiği tazminat ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile fazla çalışma, asgari geçim indirimi, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkete “çocuğunun sağlık problemleri dolayısıyla işine devam edemeyeceğini, durumun düzelmesinin ardından işyerinde çalışmaya geri döneceğini, bu süre içinde iş akdinin askıya alınmasını ve istifasının kabul edilmesini” şeklinde dilekçe verdiğini ancak müvekkili tarafından davacının bu talebi kabul edilmediği halde davacının bu dilekçeyi verdikten sonra işe gelmediğini, bu nedenle müvekkili tarafından yapılan feshin haklı nedene dayandığını, müvekkiline ait işyerinde 30’dan fazla işçi çalıştığını, bu nedenle davacının iş güvencesi kapsamında olması nedeniyle kötüniyet tazminatı istemeyeceğini, asgari geçim indirimi alacağının bulunmadığını, müvekkili işyerinde haftada 45 saati aşan çalışma yapılmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olsa bile telafi izni verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak ve davalının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle; kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile fazla mesai alacak talebinin reddine, asgari geçim indirimi alacak talebinin kısmen kabulüne, ulusal bayram ve genel tatil alacak talebinin ise kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63’üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63’üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63’üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.