muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1377, Karar No: 2021/852, Tarih: 24.06.2021

IV. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili genel açıklamalarda bulunulmasında ve yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

14. İnsanlar hayatları boyunca sıklıkla gelir veya kazançlarında eksilme ya da kayba neden olan, bazen de ek harcamalar yapmayı gerektiren hastalık, kaza, doğum, ölüm, işsizlik, yaşlılık gibi çeşitli olaylarla karşılaşırlar. İşte bu tür risklere ve tehlikelere karşı insanlar gerek kendilerini gerekse ailelerini korumak ve bunlar ortaya çıktığında hazırlıklı olmak için tarih boyunca sürekli bir çaba içinde olmuşlar, çeşitli önlemler almaya çalışmışlardır. İlk başlarda bireyin kendi çabası söz konusu iken, zamanla insanın geleceğini güvence altına alma düşünce ve kaygısı bir takım toplumsal nitelikteki önlem ve tekniklerin oluşumuna sebebiyet vermiştir.

15. İnsanın maddi bakımdan geleceğinden emin olma ve özellikle kaza, hastalık, sakatlık veya yaşlılık gibi başlıca hayat risklerine karşı korunma ihtiyacı ise "sosyal güvenlik" fikrini ortaya çıkarmıştır. Sosyal güvenlik ise herkeste bir güvence duygusu yaratmak, bu güvenceyi bozacak her tehlikeyi önlemek ve bu tehlikeleri etkili bir biçimde yok edecek durumları sağlamak çabasıdır (Talas, C.: Sosyal Ekonomi, ... 1983, s.324).

16. Günümüzde ise birey açısından sosyal güvenlik hem bir hak, hem de bir yükümlülük olarak kabul edilmektedir. Devletin sosyal devlet ilkesi çerçevesinde herkesin sosyal güvenliğe sahip olmasını temin etmekle görevli olması karşısında, sosyal güvenlik, "sosyal devlet" ilkesi ve sosyal adaletin gerçekleştirilmesine hizmet eden bir araç hâline gelmiştir.

17. Sosyal güvenliğin insanları sosyal risklere karşı koruma yükümlülüğü uluslararası hukuk normları ve Anayasa ile güvence altına alınmış ve temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkını doğurmuştur.

18. Sosyal güvenlik hakkı, bireyleri toplum içinde iktisadi bakımdan desteklemeyi, muhtaçlığa düşmesini önlemeyi, sosyo-ekonomik ve fizyolojik risklerin sonuçlarına karşı korumayı hedef alan bir haktır (Arıcı, K.: Türk Sosyal Güvenlik Hukuku, ... 2015, s.93). Diğer bir ifadeyle sosyal güvenlik hakkı ortaya çıkabilecek sosyal riskleri önlemeyi amaçlar. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.04.2018 tarihli ve 2015/10-2678 E., 2018/678 K.; 18.06.2019 tarihli ve 2015/10-3898 E., 2019/693 K. sayılı kararları da aynı yönde tespitleri içermektedir.

19. Nitekim, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun ''Amaç'' başlıklı 1. maddesinde, sosyal sigortalar ile genel sağlık sigortası bakımından kişileri güvence altına almak; bu sigortalardan yararlanacak kişileri ve sağlanacak hakları, bu haklardan yararlanma şartları ile finansman ve karşılanma yöntemlerini belirlemek; sosyal sigortaların ve genel sağlık sigortasının işleyişi ile ilgili usul ve esasları düzenlemek, Kanun’un amacı olarak ortaya konulmuştur.

19. Nitekim, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun ''Amaç'' başlıklı 1. maddesinde, sosyal sigortalar ile genel sağlık sigortası bakımından kişileri güvence altına almak; bu sigortalardan yararlanacak kişileri ve sağlanacak hakları, bu haklardan yararlanma şartları ile finansman ve karşılanma yöntemlerini belirlemek; sosyal sigortaların ve genel sağlık sigortasının işleyişi ile ilgili usul ve esasları düzenlemek, Kanun’un amacı olarak ortaya konulmuştur.

20. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 2. maddesinde, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin nitelikleri sayılmış ve sosyal bir hukuk devleti olduğu vurgulanmış; 5. maddesinde, kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak; kişinin temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmaya, insanın maddi ve manevi varlığının gelişmesi için gerekli şartları hazırlamaya çalışmak Devlet’in temel amaç ve görevleri arasında sayılmıştır.

21. Yine Anayasa’nın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17. maddesinde; herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtilmiş; “Sağlık hizmetleri ve çevrenin korunması” başlıklı 56. maddesinde ise, Devlet’in; herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlayarak; insan ve madde gücünde tasarruf ve verimi arttırarak, işbirliğini gerçekleştirmek amacıyla sağlık kuruluşlarını tek elden planlayıp hizmet vermesini düzenleyeceği ve bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlardan yararlanarak, onları denetleyerek yerine getireceği öngörülmüştür.

22. Sosyal güvenlik hakkı ise Anayasa’da üç madde hâlinde düzenlenmiştir. İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 22. maddesinde yer alan ve her insanın sosyal güvenlik hakkına sahip olduğunu öngören hüküm paralelinde düzenleme getiren Anayasa’nın 60. maddesine göre "Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar." 61. madde sosyal güvenlik bakımından özel olarak korunması gereken kişileri saymıştır. 65. maddeye göre ise, "Devlet sosyal ve ekonomik alanlarda Anayasa ile belirlenen görevlerini bu görevlerin amaçlarına uygun öncelikleri gözeterek, mali kaynaklarının yeterliliği ölçüsünde yerine getirir." düzenlemesine yer verilmiştir.

23. Belirtilen Anayasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, tüm vatandaşların yaşama haklarının, Devlet güvencesi ve onun pozitif yükümlülüğü kapsamı içinde koruma altında olduğu anlaşılmaktadır. Anayasa’nın 17. maddesinde düzenlenen “yaşama hakkı” yalnızca yaşamını sürdürmek anlamında değil “sağlıklı yaşama hakkı”na sahip olmak anlamındadır. İşte bu nedenle kişilerin sağlıklı olma hakkı, kamusal korumaya tabidir.

23. Belirtilen Anayasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, tüm vatandaşların yaşama haklarının, Devlet güvencesi ve onun pozitif yükümlülüğü kapsamı içinde koruma altında olduğu anlaşılmaktadır. Anayasa’nın 17. maddesinde düzenlenen “yaşama hakkı” yalnızca yaşamını sürdürmek anlamında değil “sağlıklı yaşama hakkı”na sahip olmak anlamındadır. İşte bu nedenle kişilerin sağlıklı olma hakkı, kamusal korumaya tabidir.

24. Sağlıklı yaşama hakkı diğer bir ifadeyle sağlık hakkı sağlıklı kalmayı, sağlığın devam ettirilmesini; sağlığın bozulması hâlinde ise iyileştirmeyi, tedaviyi sağlayan bir hak olup belirtildiği gibi yaşama hakkı, maddi ve manevi varlığını geliştirme hakları ile yakından ilgilidir.

25. Bozulan sağlığın yeniden kazanılması, hastalıkların tedavi edilmesi bakımından sağlık hakkının sosyal güvenlik hakkı ile de yakın bir ilişkisi bulunmaktadır (Arıcı, s. 408).

26. Sağlık hakkının gerçekleşmesi sağlık hizmetleri yoluyla olur. Sağlık hakkı soyut, sağlık hizmetleri ise somut bir kavramdır. Sağlık hizmetleri, insanların yaşam sürelerini, güç ve dirençlerini, enerji ve canlılıklarını etkileyen tüm faaliyetleri kapsar. (Güzel, A./Okur, A. R./Caniklioğlu, N.: Sosyal Güvenlik Hukuku, ... 2016, s.702). Sağlık hizmetlerinden yararlanma hakkı, bir ekonomik ve sosyal hak olup bu yönüyle kamuya ya da Anayasa’da geçen biçimiyle Devlete belli yükümlülükler getirmektedir. Devlet bu anayasal yükümlülüğün gereğini yerine getirmek ve herkesin sağlık hizmetlerinden yararlanması için her türlü tedbiri almak, kişilerin sağlık hizmetlerinden gecikmeksizin yararlanmasını sağlamak durumundadır.

27. Anayasa Mahkemesi de 22.11.2007 tarihli ve 2004/114 E., 2007/85 K. sayılı kararında, sağlık hizmetlerinin nitelikleri gereği diğer kamu hizmetlerinden farklı olduğunu, sağlık hizmetlerinin temel hedefi olan insan sağlığı sorununun ertelenemez ve ikame edilmez nitelikte bulunduğunu belirterek sağlık hizmetinin insan ve toplum yaşamındaki önemine değinmiştir.

28. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun genel sağlık sigortası kapsamında olan kişileri saymak suretiyle belirleyen 60. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinde, bu Kanun veya bu Kanun’dan önce yürürlükte bulunan sosyal güvenlik kanunlarına göre kurumdan gelir veya aylık alan kişiler de genel sağlık sigortası kapsamına alınmıştır.

29. Aynı Kanun’un 62. maddesinin 1. fıkrasında, bu Kanun gereğince genel sağlık sigortasından sağlanacak sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanmak, genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için bir hak, Kurum için ise bu hizmet ve hakların finansmanını sağlamak bir yükümlülük olarak belirtilmiştir.

30. 5510 sayılı Kanun’un “Finansmanı Sağlanan Sağlık Hizmetleri ve Süresi” başlıklı 63. maddesinde;

29. Aynı Kanun’un 62. maddesinin 1. fıkrasında, bu Kanun gereğince genel sağlık sigortasından sağlanacak sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanmak, genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için bir hak, Kurum için ise bu hizmet ve hakların finansmanını sağlamak bir yükümlülük olarak belirtilmiştir.

30. 5510 sayılı Kanun’un “Finansmanı Sağlanan Sağlık Hizmetleri ve Süresi” başlıklı 63. maddesinde;

“Genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını; hastalanmaları hâlinde sağlıklarını kazanmalarını; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını temin etmek amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri şunlardır:

…

b) Kişilerin hastalanmaları halinde ayakta veya yatarak; hekim tarafından yapılacak muayene, hekimin göreceği lüzum üzerine teşhis için gereken klinik muayeneler, laboratuvar tetkik ve tahlilleri ile diğer tanı yöntemleri, konulan teşhise dayalı olarak yapılacak tıbbî müdahale ve tedaviler, hasta takibi ve rehabilitasyon hizmetleri, organ, doku ve kök hücre nakline ve hücre tedavilerine yönelik sağlık hizmetleri, acil sağlık hizmetleri, ilgili kanunları gereğince sağlık meslek mensubu sayılanların hekimlerin kararı üzerine yapacakları tıbbî bakım ve tedaviler.

…

f) Yukarıdaki bentler gereğince sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri.

(Değişik fıkra: 6/2/2014-6518/81 md.) Kurum, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile (f) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usul ve esaslarını Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkilidir. Ancak, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının görüşünün alınması (f) bendinde belirtilen ortez, protez ve diğer iyileştirici nitelikteki araç ve gereçlerin miktarını, standartlarını, sağlanmasını, uygulanmasını, kullanma sürelerini ve garanti süresi sonrası bakım, onarım ve yenilenmesi hususlarını kapsar. Kurum, bu amaçla komisyonlar kurabilir, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabilir. Komisyonların çalışma usul ve esasları Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığının görüşü alınarak Kurumca belirlenir.”

düzenlemesi yer almaktadır.

düzenlemesi yer almaktadır.

31. Yukarıda belirtilen düzenlemeler çerçevesinde sağlık yardımları Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanan ve kapsam maddesinde tanımlanan genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin, Kurumca finansmanı sağlanan sağlık hizmetleri, yol, gündelik ve refakatçi giderlerinden yararlanma esas ve usulleri ile bu hizmetlere ilişkin Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonunca belirlenen ödenecek bedellerin bildirilmesi amacıyla Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliği (SUT) çıkartılmaktadır.

32. Kurum tarafından SUT’da belirtilen esaslar doğrultusunda tebliği ekinde yer alan bedeller dikkate alınarak ödeme yapılmaktadır.

33. 2007 tarihli Tıbbi Cihaz Yönetmeliğinin 4/k bendine göre tıbbi cihaz;

“…k) Tıbbi cihaz (cihaz): İnsanda kullanıldıklarında aslî fonksiyonunu farmakolojik, immünolojik veya metabolik etkiler ile sağlamayan, fakat fonksiyonunu yerine getirirken bu etkiler tarafından desteklenebilen ve insan üzerinde:

1) Hastalığın tanısı, önlenmesi, izlenmesi, tedavisi veya hafifletilmesi,

2) Yaralanma veya sakatlığın tanısı, izlenmesi, tedavisi, hafifletilmesi veya mağduriyetin giderilmesi,

3) Anatomik veya fizyolojik bir işlevin araştırılması, değiştirilmesi veya yerine başka bir şey konulması,

4) Doğum kontrolü veya sadece ilaç uygulamak amacıyla imal edilmiş, tek başına veya birlikte kullanılabilen, amaçlanan işlevini yerine getirebilmesi için gerekiyorsa bilgisayar yazılımı ile de kullanılan ve cansız hayvanların dokularından da elde edilen ürünler dahil olmak üzere, her türlü araç, alet, cihaz, aksesuar veya diğer malzemeleri,…”

Şeklinde tanımlanmıştır.

34. Yukarıdaki bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Davacı memur eşi sıfatıyla hak sahibi olup; beyin ameliyatı sırasında kullanılan tıbbî cihaz nedeniyle dava dışı şirkete cihaz bedelinin yarısını ödemek zorunda kaldığından bahisle bu bedelin tamamından davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

35. Tıbbî cihaz bedelinden davalı SGK’nın sorumlu olup olmayacağı 5510 sayılı Kanun’a göre belirlenebilecektir. Anılan Kanun’un 63. maddesi, 2007 tarihli Tıbbi Cihaz Yönetmeliğinin 4/k bendi, SUT ve bilirkişi raporuna göre, davalı SGK’nın söz konusu tıbbî cihaz bedelinden sorumlu olduğu; davacının ise her türlü katılım payından muaf olduğu anlaşılmaktadır.

36. Bu tespitler karşısında, davalı SGK’nın davacıdan tahsil edilen miktardan sorumlu tutulması gerekmekte olup burada kesin hüküm olgusundan söz edilemeyeceği, çünkü ... 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/326 E. sayılı dosyada verilen kararın eldeki dava yönünden kesin hüküm oluşturmayacağı ancak güçlü bir delil olabileceği anlaşılmaktadır.

37. Tüm bu nedenlerle; mahkemenin yazılı şekilde karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

37. Tüm bu nedenlerle; mahkemenin yazılı şekilde karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen Geçici 3. madde gereğince uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.06.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17186, Karar No: 2016/93, Tarih: 12.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/17186 E.  ,  2016/93 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/321110

Mahkemesi : Adana 2. Ağır Ceza

Tarihi : 22.06.2015

Numarası : 2015/735 Değişik İş

Adana Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü O.. K..’ın, ceza infaz kurumunda uyuşturucu ilaç veya madde sağlamak eyleminden dolayı 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3-g maddesi uyarınca 15 gün hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 02.04.2015 tarihli ve 2015/120 sayılı kararına yönelik itirazının kabulü ile disiplin cezasının kaldırılmasına dair Adana 1. İnfaz Hakimliğinin 28.04.2015 tarihli ve 2015/835 esas, 2015/911 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2015 tarihli ve 2015/735 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3, 44/3-g maddelerinde yer alan "Onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler şunlardır:...Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak." şeklindeki düzenleme ile hükümlüye Gabapentin ve Naproksen içeren ilaçların verilmediğine dair Sarıçam Türkan Gizer Toplum Sağlığı Merkezinin 14.04.2015 tarihli raporu ve hükümlünün kan ve idrar numunelerinde Gabapentin ve Naproksen bulunduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu Adana Grup Başkanlığı'nın 27.03.2015 tarihli raporu birlikte değerlendirildiğinde eylemin ecza bulundurmak olduğunun gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı'nın 11.09.2015 gün ve 2015-18844/60405 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2015 gün ve 2015/321110 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, Adana Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü O.. K..'ın idrar ve kan tahlillerinde Gabapentin ve Naproksen isimli ilaçları reçetesiz olarak kullandığının görüldüğü, ancak; Kürkçüler Cezaevler Aile Sağlık Merkezi 01.02.031 no'lu Aile hekimi'nin 14.04.2015 tarih ve bila sayılı raporuna, Adli Tıp Kurumu Adana Grup Başkanlığı'nın 27.03.2015 tarihli ve 2920 sayılı raporuna göre, Gabapentin ve Naproksen isimli ilaçların uyuşturucu-uyarıcı madde içermediği, hatta Naproksen'in reçetesiz dahi temin edilebildiği, bu nedenle kullanılan ilaçların 5275 sayılı Kanun'un 44/3-g maddesinde yazılı maddelerden sayılamayacağı anlaşıldığından;

Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2015 tarihli ve 2015/735 Değişik iş sayılı Kararının Bozulmasına dair yerinde görülmeyen talebin REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17232, Karar No: 2013/30311, Tarih: 02.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/17232 E.  ,  2013/30311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanığa yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık müdafii ile Üst Cumhuriyet Savcısının genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçuna ilişkin hükme yönelik temyizlerine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü mağdurlar ... ve ...'ın, sanığın babası tarafından işletilen büfenin karşısında bankta oturdukları, daha önce büfeden hırsızlık yapılması nedeniyle büfenin önünde aracında beklemekte olan sanığın, araçla birlikte mağdurların yanından geçtiği, daha sonra yanlarına yaklaşarak durduğu ve aralarında tartıştıkları bunun üzerine sanık ...'ın, araçta bulunan av tüfeği ile birlikte inerek mağdur ...'a dipçik kısmı ile vurup yaraladığı, ardından mağdur ...'ın olay yerinden kaçmaya başladığı, diğer mağdur ...'in ise "ne yapıyorsun" diyerek sanığı engellemeye çalıştığı sırada sanık ...'ın korkutmak amacıyla av tüfeği ile havaya bir el ateş etmesi biçimindeki eyleminin silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, ancak TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükmü uyarınca en ağır cezayı gerektiren silahla tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi gerekirken, TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafii ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5856, Karar No: 2025/5110, Tarih: 27.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/5856 E.  ,  2025/5110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2775 E., 2022/1219 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kuşadası 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2014/30 E., 2020/290 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Dairemiz 2022/10688 Esas, 2024/1291 Karar sayılı ilamı ile davaya konu olayla ilgi SGK tarafından açılan rücuen tazminat dava dosyası ile davalı vekilince davacı ...’in, Kuşadası Belediyesi nezdinde Su ve Kanalizasyon İşletme Müdürlüğü nezdinde çalıştığını, 6360 sayılı Büyükşehir Kanunu ile birlikte bu müdürlük tüm personeli ile birlikte ... Büyükşehir Belediyesine geçtiğini, ... Valiliği Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonunun 07.03.2014 tarih ve 24 sayılı karar ile ilgili müdürlüğün tüm ekipman ve personeli ile ... Büyükşehir Belediyesine geçiş kararı alındığını iddia etmesi karşısında adı geçen Belediye Başkanlığı biriminin ... Büyükşehir Belediye Başkanlığına devrolup olmadığı araştırılarak, devir varsa 6360 sayılı Kanun gereğince yapılan protokollerin, devir tasfiye komisyon kararlarının ve ilgili diğer bilgi belgelerin celp edilmesi gerektiği gerekçesiyle dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiş, Mahkemece ilgili bilgi ve belgelerin tamamlandığı gerekçesiyle dosya Dairemize gönderilmiş ise de aynı olaya ilişkin rücu dosyasının incelenmesi neticesinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince 2021/2482 Esas, 2024/2352 Karar sayılı kararı ile devir tasfiye ve paylaştırma komisyon kararı dayanak kılınarak iş kazası nedeniyle ... Büyükşehir Belediyesi sorumlu tutulmuş ise de rücu dosyasına ait tüm evraklarının dosyada yer almaması nedeniyle dayanak kılınan kararın görülemediği rücu dosyasının bu hali ile eksik gönderildiği yine devir tasfiye ve paylaştırma komisyon kararları gönderilmesi Dairemizce talep edilmiş ise de 02.05.2024 tarihli yazı ile gönderilen evraklar içerisinde yalnızca 08.03.2016 tarihli komisyon kararı ve devredilen personel listesinin yer aldığı, 08.03.2016 tarihli komisyon kararında borçların devri hususunda ayrıca komisyon oluşturulacağı ve karar verileceği belirtilmiş olmasına rağmen ilgili kararların dosyada yer almadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla;