muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2020, Karar No: 2019/6599, Tarih: 23.10.2019

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu Kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğü talebine ilişkin olup, davalılar davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece ise, taraf markalarının bütünü itibariyle bıraktığı izlenim nazara alındığında, davalının “ŞEKER DAMLASI” ibareli markası ile davacının “DAMLA” ibareli markası arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede, yani 556 sayılı KHK m. 871-b anlamında bir benzerlik bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, bu Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Karar Dairemizin 08.02.2018 gün ve E. 2016/7012, K. 2018/935 sayılı ilamı ile onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Somut olayda, itiraza mesnet davacının markaları “DAMLA” ve “DAMLA” +Şekil ibarelidir. Davalının başvuru markası ise “ŞEKER DAMLASI” ibaresinden ibarettir.

Davacının markaları 29 ve 30 ncu sınıflardaki mal ve hizmetler, davalının başvuru markası ise 35 sınıftaki mal ve hizmetlere ilişkin olmakla birlikte, 29 ncu ve 30 ncu sınıflar ile 35 nci sınıftaki bazı mallar aynı veya benzerlik göstermektedirler. Şöyle ki, 30 ncu sınıftaki “vişneli yumuşak şekerleme, fantezi şeker, badem şekeri, akide şekeri, kuru yemiş şekeri lokum .. vs”, 29 ncu sınıftaki “çilekli yumuşak şeker” ile davalının markasının ilgili olduğu 35 nci sınıftaki “her türlü meyve ve sebzeler, bal, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, fındık ve fıstık ezmeleri ve pekmez.. vs” mallar böyledir.

Bilindiği üzere 556 sayılı KHK m. 8/1-b kapsamında karşılaştırma yapılırken önce markaların aynı ve/veya benzer olup olmadıkları, sonrada tescilli oldukları mal ve/veya hizmetlerin aynı ve/veya benzer ya da aynı tür olup olmadıklarının tespiti yapılmaktadır.

Karıştırma ihtimalinin tespiti için markalar karşılaştırılırken, markaların hitap ettikleri ortalama tüketici kitlesi dikkate alınmalıdır. Bu yönden bakıldığında, tarafların markalarının hedef kitlesi toplumun geneli olmakla birlikte aynı veya benzer mallar yönünden dikkat düzeyi daha düşük olan çocuklardır.

Karıştırma ihtimalinin tespiti için markalar karşılaştırılırken, markaların hitap ettikleri ortalama tüketici kitlesi dikkate alınmalıdır. Bu yönden bakıldığında, tarafların markalarının hedef kitlesi toplumun geneli olmakla birlikte aynı veya benzer mallar yönünden dikkat düzeyi daha düşük olan çocuklardır.

Bu kapsamda tarafların markaları dikkatle incelendiğinde önce tescil edilen davacı markaları tek başına “DAMLA” kelimesi ve “DAMLA+Şekil” ibarelerinden oluşmaktadır. Bu durumda ayırt edici asıl unsur “DAMLA” kelimesidir. Davalı markası ise “ŞEKER DAMLASI” ibaresinden oluşmaktadır. Markayı oluşturan bileşenlerden “ŞEKER” kelimesi her türlü şekerden imal edilen çikolata, şekerleme, reçel vs ile bileşeninde şeker bulunması gereken mallar yönünden tanımlayıcı olduğundan, davalı markasının ayırt edici, asıl unsuru “DAMLASI” kelimesidir. Bu kelime ise davacının markasına “SI” hecesi eklenmek suretiyle üretilmiştir. Bu durumda taraf markaları 556 sayılı KHK m. 8/1-b kapsamında aynı olmamakla birlikte, görsel, işitsel ve anlamsal benzerlik göstermektedirler. Bu derecedeki benzerliğin, tarafların markalarının tescilli olduğu yukarıda belirtilen aynı ve/veya benzer ya da aynı tür mallar yönünden ilgili tüketici kesimi bakımından karışıklığı sebep olacağı açıktır. Söz konusu karıştırma davacı ... davalının markasının bulunduğu aynı ve/veya benzer malların aynı teşebbüs ve/veya aralarında bağlantı bulunan aynı grup teşebbüsler tarafından üretildiği algısının tüketicide oluşmasıyla oluşacağı muhtemeldir. Diğer bir ifade ile her iki markalı (davacı markası ve davalı markası) malların aynı kaynaktan geldiği intibaının hedef tüketici kitlesinde oluşması suretiyle karıştırma ihtimalinin meydana geleceği kuşkusuz görünmektedir.

Hal böyleyken, ilk derece mahkemesince aynı ve/veya benzer mallar yönünden davanın kısmen kabulüne karar vermek gerekirken davanın tümden reddine karar verilmesinin doğru olmadığı görüşünde olduğumuzdan, Dairemizin “ONAMA” kararına karşı yapılan karar düzeltme talebinin reddine yönelik sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2015/11552, Karar No: 2015/11508, Tarih: 19.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/11552 E.  ,  2015/11508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/370096

MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2012/1226 (E) ve 2013/404 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Canik Belediye Başkanı olarak görev yapan katılan hakkında; Arena Gazetesinin 26.07.2012 ve 31.07.2012 tarihli nüshalarında “O.. G.., sen büyük adamsın!. Çok büyüksün!.. Kocamansın!.. Üstelik; Güzelsin, yakışıklısın!.. Çok çalışkansın!.. Asla rüşvet yemezsin!.. Yaptığın imar tadilatlarının hepsi doğru!.. Akraban olan; Enişte beyzadeleri ile evlatlık ağabeyin sayende hiçbir kazanç elde etmedi!.. Benim tapu kayıtlarında saydığım 37 dairenin hiç önemi yok!.. Küçük kardeşin Ömercik; ortak bir firma kurup Meşe Tesisleri'ne mal vermedi!.. Kısacası; biz bugüne kadar eşeklik yaptık, sana hak etmediğin karayı çaldık!.. Nasıl desem; Hünkarım mı, hakanım mı, başkanım mı?.. Bilmiyorum. Zatı-aliniz, o kadar yüce, o kadar büyük ki, etkilenmeyen yok. ... Fakat; biz bunları söyleyecek kadar pişkin, yamuk değiliz!.. Ahan sana yemin; değil bin kez, on bin kezde tekzip kararı aldırsan peşini bırakmayacağım!.. Haklılığına her zaman saygılıyım!.. Nerde, ne zaman haklı bir olayın var yanındayım!.. Ama; haksız imar tadilatları ali-cengiz olaylarının da karşısındayım!..” şeklindeki beyanlara yer verildiği anlaşılmaktadır.

Sanığın hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın hakaret suçundan dolayı cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, belediye başkanı olan katılan hakkında yapılan usulsüzlük iddialarına yer verdiğini ve hakaret kastının bulunmadığını, haberin gerçek olgulara dayandığını belirterek; siyasetçi olan tarafların eleştiriye açık olmaları gerektiği, ifadelerin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Öncelikle belirtilmelidir ki, haber içeriğinde yer verilen ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, haberde yer alan ifadelerin ve haber başlığının, Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Basında yayınlanan bilginin tüm yönleri ile doğruluğunun ortaya koyulması gerekmez. T.T./İ. davasında başvuranın mahkûmiyeti, polis şiddetine ilişkin iddiaların gerçekliğini ortaya koyamamasına dayanmaktadır. AİHM, başvurucuyu sert bir dille dile getirdiği bazı iddiaların doğruluğunu ortaya koyma yükünden muaf tutmuştur. AİHM’e göre, başvurucu başkaları tarafından söylenenleri haberleştirmiştir. Bu nedenle, iddiaların içeriği ile ilgili olarak sorumlu görülmemiştir. Ayrıca iddiaların tamamen asılsız olduğu da ortaya koyulamamıştır. Ayrıca, başvurucunun amacı polisin itibarına zarar vermek değil, Adalet Bakanlığını polis şiddetine ilişkin iddialarla ilgili bir soruşturma başlatmaya sevk etmektir. (T.T. v/İ., 13778/88, 25.06.1992) Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.

D./P.. davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezalandırılmasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (D./P. ,18235/02, 19.12.2006)

L./A. davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran L., geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye B.K.’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz .(Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Sonuç olarak, gazeteci olan sanık tarafından haberde kullanılan bazı ifadeler olgusal bir temele sahip değer yargısı niteliğine sahiptir. Bu itibarla somut bir fiil ya da olgu isnat etmek şeklinde kabul edilemezler. Birtakım ifadeler ise somut bir olguya işaret etmekle birlikte, haber içeriği mahkeme kararı gibi gerçek bilgilere dayanmakta ve bu bilgilerle diğer kişilerin aldatılması amaçlanmamaktadır. Bilakis haberin yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunmaktadır. Haberde, okuyucunun ilgisini çekmesi için çarpıcı bir başlık kullanılmıştır. Ancak AİHM içtihatlarında da belirtildiği üzere, özellikle gazeteciler bir dereceye kadar abartma hakkına sahiptirler. Haberde kullanılan başlık ile katılan hakkında yorumlar yapılmaktadır. Haber içeriğindeki ifadelerin söylendiği yer ve zaman unsurları da gözetildiğinde katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünce, suçla korunmak istenen değeri ölçüsüz bir şekilde genişletmek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık H.. K.. müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6961, Karar No: 2007/9160, Tarih: 07.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6961 E.  ,  2007/9160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zile İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HUMK.’nun 443-4.maddesi gereğince gayrimenkule ve buna ilişkin ayni haklara dair hükümler kesinleşmedikçe infaz edilemez. Bu nedenle gerek ilamda öngörülen tazminat miktarı ve gerekse eklentilerin infazının istenebilmesi için ilamın içeriği incelenmeli ve taşınmazın aynının ihtilaflı olup olmadığı belirlenmelidir.

Somut olayda takibe dayanak yapılan Zile Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.10.2006 tarih ve 2006/66 E., 2006/294 K. sayılı ilamı incelendiğinde; taşınmazın aynının ihtilaflı olmadığı, davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü’nün mülkiyet iddiasının bulunmadığı “ kamulaştırmasız el atma” nedeniyle tazminata ve taşınmazların bir kısmının tapu kayıtlarının iptali ile dere vasfıyla tapu kayıtlarının terkinine” hükmedildiği tespit edilmiştir.

İlamda yer alan ve taşınmazın bir kısmının tapu kaydının iptaliyle, dere vasfı ile tapu kaydının terkini yönündeki hüküm yasadan kaynaklanan ve tazminat verilmesine ilişkin kararın sonucu olup, taşınmazın aynının ihtilaflı olduğunu göstermez. Bu durumda ilamın infazı için kesinleşmesine gerek yoktur. Aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.