muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3308, Karar No: 2022/4161, Tarih: 30.03.2022

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı şirketin uğradığını ileri sürdüğü maddi zarardan davalının sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasındadır.

İş sözleşmesinin tarafı olan işçi, işi özenle ifa borcu altındadır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 396 ncı maddesinde, işçinin yüklendiği işi özenle yapmak zorunda olduğu ifade edilmiş ise de, gösterilmesi gereken özenin derecesi ile ilgili herhangi bir açıklamaya yer verilmemiştir. Kanuna göre; “İşçi, işverene kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumludur. Bu sorumluluğun belirlenmesinde; işin tehlikeli olup olmaması, uzmanlığı ve eğitimi gerektirip gerektirmemesi ile işçinin işveren tarafından bilinen veya bilinmesi gereken yetenek ve nitelikleri göz önünde tutulur” (TBK m. 400).

Somut olayda, davacının davalının Almanyada kurduğu Sanat Teppich firması ile 24.06.2015 ve 01.10.2015 tarihli iki adet iş sözleşmesinin bulunduğu görülmüş olup; sözleşmelerin incelenmesinde:

-24.06.2015 tarihli ve 13 maddeden oluşan sözleşmenin işveren firma adına, münferiden

temsil yetkili Genel Müdür olarak davalı tarafından imzalandığı,

01.10.2015 tarihli ve 14 maddeden oluşan sözleşmenin taraflarının ise davalı ile birlikte sanat halı Avrupa GmbH tek yetkili hak sahibi tarafından temsilen imzalandığı ,

-Her iki sözleşmede de işçinin genel müdür olarak işe alındığı ,işçinin işveren emrinde göreve başlama tarihinin, 24.06.2015 tarihli sözleşmede 01.08.2015 , 01.10.2015 tarihli sözleşmede ise 01.10.2015 olduğunun belirtildiği,

24.06.2015 tarihli sözleşmenin “Ödeme” başlıklı 6.Maddesinde,İşçinin aylık brüt 7.500,00.-Euro maaş alacağı, 01.01.2017 Tarihinden sonra maaşının brüt 12.000,00.-Euro'ya çıkacağı ve ayrıca net-yıllık işlem miktarından % 5 oranında satıştan hisse alacağı, diğer ikramiyeler kar payı yada buna benzer yasal hakların bulunmadığının belirtildiği,

01.10.2015 tarihli sözleşmenin “Ödeme” başlıklı 6.Maddesinde, İşçinin aylık brüt 7.500,00.-Euro maaş alacağı, diğer ikramiyeler kar payı yada buna benzer yasal hakların bulunmadığının belirtildiği, tespit edilmiştir.

Mahkemece bütün bu tespitlere ve DRF Bağımsız Denetim ve Danışmanlık AŞ tarafından hazırlanan denetim raporuna sırf davacı işveren şirketin adı geçen denetim şirketinin kurucu ortağı ...’ın aynı zamanda davacı şirketin çalışanı olduğu gerekçesiyle itibar edilmemesi hatalıdır. Sanat Teppich yurtdışı firmasıdır. Rapora dayanak belgelerin sunulmadığı ve davalının tahsil yetkisinin bulunup bulunmadığının tespit edilemediğinin belirtildiği bilirkişi heyet raporuna istinaden iddianın ispat edilemediği sonucuna varılması da isabetsiz olmuştur.

Davalının kendi kendisiyle yaptığı sözleşmede 01.01.2017 tarihinden sonra ücretinin 12.000,00 Euro olacağı ve kardan % 5 pay alacağı hususu işveren ortaklarıyla yapılan asıl sözleşmede bulunmamaktadır. Kişi genel müdür dahi olsa kendi kendisiyle sözleşme yapamaz.

Davalının kendi kendisiyle yaptığı sözleşmede 01.01.2017 tarihinden sonra ücretinin 12.000,00 Euro olacağı ve kardan % 5 pay alacağı hususu işveren ortaklarıyla yapılan asıl sözleşmede bulunmamaktadır. Kişi genel müdür dahi olsa kendi kendisiyle sözleşme yapamaz.

Davalı Mahkemece alınan beyanında; “Ben Almayada iş akdini fesh edip, haklarımı alamayıp dava açtıktan sonra söz konusu dava açılmıştır, şirketin mali direktörü ... üzerinden ve şirket yetkilileri ile görüştük, anlaşma teklif ettiler ben kabul etmedim, Almanyadaki davam devam etmektedir, bana sormuş olduğunuz ilk sözleşme şirket mali müşaviri tarafından benim yurt dışına çıkışımı sağlamak için yapılmış olan bir sözleşmedir, ikinci sözleşme ise aramızdaki gerçek anlaşmaya uygun olan sözleşmedir, zimmetimde kaldığı iddia edilen paralar gayri resmi çalıştırılan işçilere ödenmiştir. Islak imzaları da mevcuttur,” şeklinde beyanda bulunmuş olup Denetim Raporunda belirtilen şirket hesabına geçmesi gerekip de şirket hesabına aktarılmayan paraya ilişkin olarak paranın kendi uhdesinde olduğunu, gayrı resmi çalıştırılan işçilere ödendiğini ileri sürmekle ispat yükü yer değiştirmiş olduğundan ve dosyaya bu yönde bir delil davalı tarafından sunulamadığından davacının maddi tazminat talebinin kabulü yerine davacı tarafça iddianın ispat edilemediği gerekçesiyle reddi isabetsiz olmuştur.

Temyiz edilen kararın açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6597, Karar No: 2024/9931, Tarih: 24.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6597 E.  ,  2024/9931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1112 E., 2023/1563 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/111 E., 2023/155 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 06.01.2021 tarihinde açıktan atama yoluyla sürekli işçi kadrosuna atandığını, Kahramanmaraş İl Sağlık Müdürlüğü Destek Hizmetleri Başkanlığı Garaj biriminde şoför olarak görevlendirildiğini, daha sonra garaj biriminin bilgi işlem personeli olarak görevlendirilerek 29.03.2022 tarihine kadar yaklaşık bir buçuk yıl çalışmaya devam ettiğini, daha sonra temizlik işlerinde görevlendirildiğini, bu durumun çalışma koşullarında esaslı değişiklik niteliğinde olduğunu, toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesinde yer verilen açık hüküm gereğince vasıfsız işlerde çalıştırılamayacağını, müvekkilinin toplu iş sözleşmesinden yararlanma hakkı olduğunu belirterek, 29.03.2022 tarihli, 13511907/929 sayılı temizlik işlerinin yapılmasına dair görevlendirmenin iptaline, davacının toplu iş sözleşmesine uygun olarak daha önce yapmakta olduğu bilgi işlem veri kayıt veyahut da aynı vasıfta işleri yapmakla görevlendirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, davacının 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) kapsamında sürekli işçi statüsünde görev yapacak personel alımı kurası sonucunda sürekli temizlik işçisi olarak atandığını, 04.01.2021 tarihinde ... ... Şehir Hastanesinde temizlik personeli olarak görevlendirildiğini, Covid-19 pandemisi nedeniyle 04.01.2021 tarihli İl Sağlık Müdürlüğü oluru ile filyasyon ekibinde tam zamanlı şoför olarak görevlendirildiğini, davacının filyasyon ekibindeki görevlendirmesinin 31.12.2021 tarihine kadar uzatıldığını, 20.12.2021 tarihli olur ile ihtiyaç olmaması ve hizmet gereği olarak davacının 17.12.2021 tarihi itibarıyla Destek Hizmetleri Başkanlığı Garaj Amirliğinde temizlik hizmetlerini yapmak üzere görevlendirildiğini, davacının filyasyon ekibinde görevlendirildiği süreçte şoförlükle birlikte garaj amirliğinin şoförlerle ilgili işlerinde de istihdam edildiğini, 29.03.2022 tarihli olur ile davacının şoförlük görevlendirilmesinin iptal edildiğini, davacıya mevzuat haricinde bir görevlendirme ve çalıştırma yapılmadığını, davacının asli temizlik vazifesi yanında şoför olarak görevlendirildiğini, temizlik işini de şoförlük ve diğer işleri ile birlikte yaptığını, davacıya kamu filosu şifresi alınmasının onun sadece veri girişini yaptığını ispatlamadığını, davacının veri giriş personeli olarak görevlendirilme talebinin mevzuata uygun olmadığı için reddedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin sadece kadroya geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebileceği, toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesinin (d) bendi hükmünün 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde karşısında davacı bakımından uygulanabilirliği olmadığı, davacının temizlik görevlisi olarak yapılan görevlendirmesinin iptali ve önceki yapmış olduğu işi yahut bu işle vasıf olarak benzer işi yapmakla görevlendirilmesi taleplerinin, işçinin hangi işyerinde hangi işte çalışacağı konusundaki yönetim hakkının işverene ait olduğu, işvereni bu konuda değişiklik yapmaya zorlayacak ve yönetim hakkına müdahalede bulunulmasını gerektirecek bir hükmün mevzuatımızda bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacının 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değil 4857 sayılı Kanun kapsamında çalıştırılmak üzere kura ile belirlenen işçiler arasından müracat ettiği temizlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını ve 4857 sayılı Kanun'a tâbi olduğunu, temizlik görevlisi olarak atandıktan sonra görevlendirme ile şoför olarak çalıştırıldığını ve akabinde bilgi işlem veri kayıt görevlisi olarak 1 yıl 9 ay 11 gün boyunca çalıştığını, dosya kapsamı ve tanık beyanı ile bu iddianın sabit olduğunu, toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesi gereğince artık vasıfsız bir işte çalıştırılamayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının 04.01.2021 tarihli 020 sayılı yazı ile 31.03.2021 tarihine kadar filyasyon ekibinde şoför olarak görevlendirildiği, bu görevlendirmenin 30.06.2021 tarihine, ardından 31.12.2021 tarihine kadar uzatıldığı, 20.12.2021 tarihli yazı ile bu görevlendirmenin iptali ile garaj biriminde temizlik hizmetlerini yapmak üzere görevlendirildiği, yine 02.03.2021 tarihli yazı ile davacının araçlara ait bilgi girişi ve takip sistemlerinin yürütülmesi için yedek gerçekleştirme görevlisi olarak olarak, 29.04 2021 tarihinde de veri giriş görevlisi olarak eklendiği, 29.03.2022 tarihinde bu yetkinin iptal edildiği, davacının sunulan özlük dosyasındaki görevlendirme evrakları incelendiğinde 1 yıldan uzun süre önce 06.01.2021 tarihinden itibaren şoför olarak görevlendirilmiş iken 02.03.2021 tarihinden itibaren veri giriş elemanı yetkisinin de verildiği, tanık beyanlarına göre davacının temizlik işlerinde çalışmadığı, toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesinin (d) bendi gereğince vasıfsız bir işte çalıştırılamayacağı, ancak işçinin hangi işyerinde hangi işte çalışacağı konusundaki yönetim hakkının işverene ait olduğu, işvereni bu konuda değişiklik yapmaya zorlayacak ve yönetim hakkına müdahalede bulunulmasını gerektirecek bir hükmün mevzuatımızda bulunmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulü ile toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesinin (d) bendi uyarınca 29.03.2022 tarihli temizlik işlerinde yapılan görevlendirmenin hukuka aykırı olduğunun tespitine, davacının daha önce yapmakta olduğu bilgi işlem-veri kayıt veyahut da aynı vasıfta işleri yapmakla görevlendirilme talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; müvekkilinin açıktan atama ile sürekli işçi kadrosu temizlik görevlisi olarak ... ... Şehir Hastanesine atandığını ve atandıktan sonra aynı gün yapılan görevlendirmeyle İl Sağlık Müdürlüğünde şoför olarak çalıştırıldığını, sonrasında ise yine davalı Kurumun görevlendirmesiyle bilgi işlem veri kayıt görevlisi olarak Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından şahsa özel olarak verilen şifrelerle çalışmaya başladığını, Hazine ve Maliye Bakanlığı yazı cevabından 05.03.2021 tarihinden son veri giriş tarihi olan 16.12.2022 tarihine kadar işlemlerin müvekkiline verilen şifre ile gerçekleştirildiğinin anlaşıldığını, müvekkilinin gerçekleştirdiği işlem ve kayıtların vasıfsız ve eğitimsiz işçilerin yapamayacağı önemli mali kayıtlar olduğunu, davacının Sağlık Bakanlığı resmî yazışma şifrelerini de aktif bir şekilde kullandığını, davacının bir yılı aşkın süre ile vasıflı işçi olarak çalıştığını, Bölge Adliye Mahkemesince görevlendirmenin hukuka aykırı olduğunun tespitine karar verilmesine rağmen müvekkilinin benzer mahiyette vasıflı bir işte görevlendirmesi talebinin reddedilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; temizlik görevlisi unvanında istihdam edilen davacının hâlen temizlik görevlisi olarak çalıştığını, davacının tüm görevlendirmelerinde şoförlük ve kendisine verilen diğer görevleri ifa ettiğini, iptali istenen olur ile şoförlük görevlendirmesinin iptal edildiğini, davacının sadece garajda veri girişi yapmadığını, görevlendirmelerin davacının rızası dâhilinde yapıldığını, davacıya kamu filosu şifresi alınmasının onun sadece veri girişi yaptığını ispatlamadığını, 2021 yılı Aralık nöbet listesinden de davacının şoförlük yanında temizlik işlerini yaptığının da anlaşıldığını, davacının bir yılı aşacak şekilde şoför ya da veri giriş personeli olarak çalışmadığını, Bölge Adliye Mahkemesinin kısmen kabul kısmen ret kararının uygulanabilir olmadığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; bir yıldan fazla süreyle vasıflı işte çalıştırılan davacının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi gereğince vasıfsız bir işte çalıştırılamayacağının tespiti ile yeniden vasıflı işte görevlendirme talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı Sağlık Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6804, Karar No: 2013/8462, Tarih: 27.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/6804 E.  ,  2013/8462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2013

Yanlar arasında görülen muarazaanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece  davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, eski hale getirilmesi ve gerekli önlemlerin alınarak muarazanın giderilmesini isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacılar vekilinin 22.02.2013 tarihli hataların düzeltilmesi istemli dilekçesinde, kararın 6, 7 ve 9 numaralı fıkralarında müvekkilleri lehine hükmedilen vekalet ücretinin nisbi yerine maktu olarak belirlendiğini, davalı yararına 10 numaralı fıkrada karar altına alınan vekalet ücretinin hatalı olduğunu ve kararın 12. ve 14. fıkralarında hüküm altına alınan yargılama gideri hesabının da açık olmadığını belirterek 6100 sayılı HMK (Hukuk Muhakemeleri Kanunu)'nun 304. maddesi uyarınca bu nevi yazı ve hesap hatalarının tashihen düzeltilmesini istenmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden davanın hem doğrudan müdahale hem de komşuluk hukukundan kaynaklanan zararınn giderilmesi istemiyle açıldığı, bir kısım davacıların paydaş, bir kısım davacıların ise tam malik oldukları, davalının davacılara ait taşınmazlara komşu 799, 800, 813 ve 822 parsellerde kum ocağı işlettiği, yargılama sırasında bir kısım davacıların davalarından feragat ettikleri, davalının da kısmen müdahalesini sona erdirdiği ve yeterli sağlık koruma bandını oluşturduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nun 304. maddesi hükmü uyarınca tashih ile ancak, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ ediilmiş ise hakim tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Kanun maddesinde açıkça ifade edildiği üzere tashih kararı ancak açık yazı ve hesap hataları için başka bir deyişle maddi hata niteliğinde olup hükmü değiştirmeyen hatalar için öngörülmüş bir yoldur.

Somut olayda, mahkeme hükmünün 10. fıkrasında nisbi vekalet ücretinin davacı M. Ç. ve H..Y..'dan alınarak davalıya verilmesine karar verilmişken, 23.02.2013 tarihli tashih kararı ile nisbi vekalet ücretinin davalıdan alınarak sözü edilen davacılara verilmesine karar verilmiştir. Yine mahkeme hükmünün 12 ve 14. fıkralarında davacılar ve davalı tarafından yapılan yargılama masrafları bakımından davalı lehine hülküm kurulmuşken, tashih kararı ile davalı aleyhine, davacılar lehine hüküm kurulmuştur.  Değinilen hususlar tashih kararı ile düzeltilebilecek açık hata niteliğinde olmayıp hükmün değiştirilmesi niteliğindedir.

Hal böyle olunca, mahkemenin sözü edilen ilkelere uymayan 23.02.2013 tarihli tashih kararının yukarıda açıklanan sebeplerle ortadan kaldırılmasına karar verilerek diğer temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi;

Hal böyle olunca, mahkemenin sözü edilen ilkelere uymayan 23.02.2013 tarihli tashih kararının yukarıda açıklanan sebeplerle ortadan kaldırılmasına karar verilerek diğer temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi;

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı HUMK'nın 388, 6100 sayılı HMK'nın 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 1086 sayılı HUMY'nın 389., yine 6100 sayılı HMK.'nın 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada 1086 sayılı HUMY'nın 381.maddesinin son fıkrasının 6100 sayılı HMK.'nın 294.maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar  daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, mahkemenin 04.02.2013 tarihli kısa kararında davanın, bir kısım taşınmazlar yönünden tamamen, bir kısmı yönünden de kısmen konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği ve bu karar uyarınca 6100 sayılı HMK'nun 331/1 maddesi gözetilerek davanın açıldığı tarihte tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiği halde gerekçeli kararda bu kurala aykırı olarak ve kısa kararla çelişecek şekilde yargılama giderleri ve bu giderlerden olan vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsizdir.

Hal böyle olunca, bir kısım taşınmazlar yönünden davanın tamamen, bir kısmı yönünden de kısmen konusuz kaldığı, bir kısım davacıların da davadan feragat ettikleri gözetilerek kabul ve ret oranının belirlenmesi, konusuz kalan davalar yönünden dava açıldığı tarihte tarafların haklılık durumları dikkate alınarak yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı tarafın temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.5.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.