muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14974, Karar No: 2014/17950, Tarih: 18.06.2014

İş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağının ihlali şeklindeki sadakatsizlik iş mahkemesinde görülecek bir davanın konusunu oluşturur. Bu rekabet yasağının sözleşmeden veya kanundan kaynaklanmasının hukuki sonuçları aynıdır.

Oysa somut uyuşmazlıkta davacı taraf, davalının sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemektedir. Rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır. Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 818 sayılı Kanun’un 348. maddesinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.02.2012 tarihli 2011/11-781 esas, 2012/109 karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Dairemizin benzer davalarda verdiği kararlar da aynı doğrultudadır. (Dairemiz 08.03.2013 tarih 2012/16795 esas 2013/4894 karar; 26.03.2013 tarih 2012/18453 esas 2013/6480 karar sayılı ilamları) Açıklanan sebeplerle, mahkemece ticaret mahkemelerinin görevine giren davanın görev yönünden reddi yerine esasına girilerek hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5648, Karar No: 2019/2263, Tarih: 14.05.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/5648 E.  ,  2019/2263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve karşı dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, iş sahibi tarafından yüklenici aleyhine açılan asıl dava yüklenicinin sözleşme ve özen borcuna aykırı davranışı sonucu sözleşmenin haklı feshi nedeniyle fazla ödenen bedelin iadesi, üçüncü kişilere verilen zarar, depo kira bedeli ve yapılmayan işlerin yaptırılmasının getireceği maliyet farkı ile manevi tazminat istemlerine, yüklenici tarafından açılan karşı dava ödenmeyen iş bedeli alacağının tahsili talebine ilişkindir.Mahkemece asıl davanın fazla ödeme ve depo kirası yönünden kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin talebin ve manevi tazminat isteminin reddine, karşı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen karar, davacı-karşı davalı iş sahibi vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı-karşı davalı vekili davasında diğer taleplerinin yanında yapılmayan iş ve imalâtların yaptırılmasının getireceği maliyet farkları için de 1.000,00 TL alacak talebinde bulunmuştur. Davacı iş sahibinin bu talebi yüklenici ile yapılan sözleşme fesihle sonuçlanmamış olsa idi uğranılmayacak zarar olup menfi zarar kapsamındadır. Iş sahibi, sözleşmeyi haklı nedenle feshetmiş olması halinde yükleniciden menfi zararını isteyebilecektir. Dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre davacı-karşı davalının sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği anlaşılmaktadır.Davada iş sahibinin talep ettiği kalan işin başka bir yükleniciye tamamlattırılması halinde uğranılıp talep edilebilecek menfi zararın kaçırılan fırsat esasına göre hesaplanması gerektiği Yargıtay ve Dairemizin yerleşik içtihatlarında kabul edilmektedir. Bu yönteme göre de menfi zarar, sözleşmenin feshi halinde eksik bırakılıp yapılmayan imalâtın (kalan işin) yüklenici ile sözleşme yapılan tarihte işin yükleniciye değil ona en yakın fiyat veren başka bir yükleniciye verilmiş olması halinde ödenecek bedel (kaçırılan fırsat) ile fesih tarihinden itibaren kalan işin makul bir süre içinde başka bir yükleniciye tamamlatılması halinde mahalli piyasa rayiçleri ile ödenmesi gereken bedel arasındaki fark olarak hesaplanmalıdır.Bu durumda mahkemece, davacı-karşı davalı iş sahibi sözleşmeyi fesihte haklı olup menfi zararını da isteyebileceğinden, hükme esas alınan raporu düzenleyen 2. bilirkişi kurulundan kalan iş ve imalâtın başka bir yükleniciye tamamlatılması halinde davacı iş sahibinin az yukarıda açıklanan kaçırılan fırsat esasına göre isteyebileceği menfi zarar miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp, davacının bu zararla ilgili talep miktarını da gözeterek, depo kirası ve fazla ödeme miktarıyla birlikte sonucunu uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu menfi zararla ilgili istemin reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı iş sahibinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı-karşı davalı iş sahibi yararına BOZULMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 14.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2880, Karar No: 2010/3741, Tarih: 29.06.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2880 E.  ,  2010/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ... .... Davalı ... vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, muvazaa nedeniyle tapu iptâli tescil istemiyle açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili müvekkilinin davalı ... hakkında iki ayrı dava açtığını, lehine kararlar verildiğini, ancak davalı ... adına kayıtlı taşınır ve taşınmaz bulunamaması nedeniyle alacağını tahsil edemediğini, davalı ...’ın dava konusu taşınmazları karısı ...’a tapuda devrettiğini, bu devrin muvazaalı olduğunu, alacağını tahsil etmesine engel olmak amacıyla yapıldığını belirterek, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptâli ile davalı ... adına tapuya kayıt ve tescilini istemiştir.

Mahkemece ...’ın karısı ...’tan boşandığı, dava konusu taşınmazları çocuklarına bakması için boşandığı karısına tapuda devrettiği, muvazaanın sözkonusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dairemizin 16.03.2007 günlü bozma ilâmına uyulması sonucu yapılan yargılama sırasında dinlenen davalı tanıkları ... ve ... dava konusu taşınmazları boşanmaları sırasında ...’ın karısı ...’a verdiğini, davalıların halen ayrı yaşadıklarını beyan etmişlerdir.

Davalı tarafın şikayeti üzerine Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/308 Esas sayılı dosyasıyla ... ve ... haklarında yalan tanıklıktan kamu davası açıldığı, bu davanın halen derdest olduğu belirlenmiştir. Bu dosyanın yargılaması sırasında savunması alınan ... yalan tanıklık yapmadığını, ifadesinin doğru olduğunu, ancak ...’la ...’nin daha sonra birlikte yaşamaya başladıklarını beyan etmiştir. Diğer sanık ...’in adresi henüz tespit edilemediğinden savunmasının alınamadığı görülmüştür. Bu dosyada tanık olarak dinlenen ... da, ... ile boşandığı karısı ...’nin birlikte yaşadıklarını beyan etmiştir.

Dosya içerisine getirtilen Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/197 Esas 2009/230 Karar sayılı dava dosyası içerisindeki ... (...)’ın 14.08.2008 tarihli oturumda tanık olarak alınan beyanında, ... ile boşandıktan sonra da birlikte yaşamaya devam ettiklerini bildirdiği görülmüştür. Ayrıca bu dosyada dinlenen diğer tanıkların beyanlarının değerlendirilmesi sonucunda da, ...’ın ... (...)’ın boşandıktan sonra da birlikte yaşadıkları sonucuna varılmıştır.

Dosya içerisine getirtilen Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/197 Esas 2009/230 Karar sayılı dava dosyası içerisindeki ... (...)’ın 14.08.2008 tarihli oturumda tanık olarak alınan beyanında, ... ile boşandıktan sonra da birlikte yaşamaya devam ettiklerini bildirdiği görülmüştür. Ayrıca bu dosyada dinlenen diğer tanıkların beyanlarının değerlendirilmesi sonucunda da, ...’ın ... (...)’ın boşandıktan sonra da birlikte yaşadıkları sonucuna varılmıştır.

Davacının davalı ...’tan olan ve mahkeme kararına dayalı alacaklarını tahsil edemediği ihtilâf konusu değildir. Davacı tarafın taşınmaz devirlerinin muvazaalı olduğu iddiası mahkemece kabul edilmemiş, dava konusu taşınmazları ...’ın boşanma sonucu çocuklarına bakması için karısı ...’ye verdiği, muvazaalı işlem olmadığı gerekçesine dayanmıştır. Davalı ...’nin dava konusu taşınmazları ...’tan para vererek satın aldığına ilişkin bir savunması bulunmamaktadır. Gerek Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/308 Esas sayılı dosyasındaki ... ve ...’ın beyanları, gerekse Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2008/197 Esas 2009/230 Karar sayılı dava dosyasındaki tanık beyanlarıyla ...’ın açık beyanından, ... ile karısı ...’nin boşandıktan sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda yalan tanıklıkla ilgili davanın sonuçlanmasının beklenmesine dahi gerek görülmemiştir. Davalı ...’nin taşınmazları satın aldığına ilişkin bir savunmasının bulunmaması ve ...’ın karısı ...’nin boşandıktan sonra birlikte yaşadıklarının anlaşılması karşısında, mahkemenin red gerekçesinde isabet görülmemiştir.

Dosyada toplanan tüm delillere göre ...’ın boşandığı ancak birlikte yaşamaya devam ettiği ...’ye taşınmaz devirlerinin davacının kesinleşen alacaklarını ödememek amacı taşıdığı ve muvazaalı olduğu anlaşıldığına göre, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, ... tarafından ... (...)’a yapılan devirlerin muvazaalı olduğu anlaşılmakla, davacının alacağını karşılayacak miktarda taşınmazın haciz ve satışına karar verilmesinden ibarettir (İcra ve İflas Kanunu’nun 283. maddesine kıyasen uygulanmak suretiyle).

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 625,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15449, Karar No: 2010/372, Tarih: 12.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15449 E.  ,  2010/372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri ile bir kısım davalılar yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınıp, değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri ile bir kısım davalıların temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5059, Karar No: 2014/7962, Tarih: 01.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/5059 E.  ,  2014/7962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/270805

Mahkemesi : Datça Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 15/05/2013

Numarası : 2012/66-2013/89

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık U.. S..'in tapuda adına kayıtlı olan D.... ilçesi, Mesudiye mahallesi, O.. mevkiinin, İzmir II numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 14.02.1996 tarih ve 5576 sayılı kararı ile 2. derece doğal sit alanı ilan edildiği, sanığın 2005 yılının Temmuz ayında kepçe operatörü olan diğer sanık D.. S..'a arazisinde zemin temizliği yaptırdığı, çıkan toprak ve molozları yan parsel olan dere yatağına döktürdüğü iddiası ile sanıklar hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan haklarında dava açıldığı, sanıklar hakkında yapılan ilk yargılama neticesinde, 102 ada, 182 parselde bulunan davaya konu yere dökülen toprak nedeni ile dere yatağının toprak yapısında bir fark oluşmadığı gerekçesiyle ve yine 30.01.2012 tarihli Yargıtay 12. Ceza Dairesinin bozma kararı sonrası yapılan yargılama sonunda, suça konu yere toprak ve moloz döken kişilerin sanıklar olduğuna dair delillerin bulunmadığı gerekçesiyle beraatlerine karar verilmiş ise de, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu'nun 05.11.1999 tarih ve 659 sayılı kararında belirtildiği üzere, 2. derece doğal sit alanına, toprak, curuf, çöp ve benzeri malzemelerin izinsiz dökülmesinin yasaklandığı, buna aykırı davranışın 2863 sayılı Kanun anlamında fiziki müdahale sayılacağı, dosyanın ayrıntılı incelenmesi neticesinde olay yerine ait ilk fotoğraflardan, suça konu .. ada, .. parsel üzerine toprak ve moloz yığını dökülmüş olduğunun rahatlıkla görülebildiği, Jandarma görevlilerince yapılan araştırma neticesi tutulan 14.06.2006 tarihli tutanakta belirtildiği üzere, sanık U.. S..'in kendi arazisinde, diğer sanık D.. S..'a yaptırdığı zemin temizliği neticesi çıkan toprakları, davaya konu araziye döktürdüğü ve bu faaliyetin 1 günde bitirildiği, her ne kadar bozma sonrası yapılan yargılamada sanık U.. S..'in dinlettiği tanıkların ifadelerinde, davaya konu yere sanıkların toprak ve moloz dökmediğini, bilakis sanıklar tarafından temizlik yapıldığını beyan etmiş iseler de, soruşturma aşamasında dinlenen tanıklar A.. B.., İ.. E.. E.., V.. B.., H.. E..'ın ifadelerinde, sanık U.. S..'in, sanık D.. S..'a, arazisinden çıkarttığı toprak ve molozları yan taraftaki dere

yatağına döktürdüğünü beyan ettikleri, yine sanık D.. S..'ın da 14.06.2006 tarihinde verdiği ilk ifadesinde, sanık Ulaş'ın arazisinde günlük yevmiye ile 1 gün çalıştığını, araziden çıkarttığı moloz ve toprakları sanık U..'ın isteği üzerine davaya konu yere döktüğünü, daha öncede muhtar için çalışması ve aynı yere harfiyat dökmesi nedeniyle bir sakınca görmediğini beyan ettiği, böylece sanıkların 2. derece doğal sit alanı içerisinde kalan yere izinsiz toprak ve moloz yığını dökerek üzerlerine atılı suçu işledikleri anlaşıldığından, mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14190, Karar No: 2019/7918, Tarih: 02.12.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/14190 E.  ,  2019/7918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ve ..., maliki oldukları Taşköprü İlçesi Eskioğlu Köyü çalışma alanında bulunan 136 ada 12 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kadastro çalışmaları sırasında köy yolu olarak tespit harici bırakıldığını ileri sürerek, bu bölümün kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişisinin raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 46,19 metrekarelik tespit dışı yerin yol olarak sınırlandırılmasının iptali ile; davacılar adına kayıtlı 136 ada 12 parsel sayılı taşınmaza tevhidine, 136 ada 12 parsel sayılı taşınmazın aynı vasıfla ve 492,30 metrekare yüzölçümü ile tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 713/1. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddeleri gereğince açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir. Mahkemece, çekişmeli taşınmaz bölümünde davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme şartlarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan değerlendirme ve varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. 4721 sayılı TMK'nın 713/1. ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerinde; orman sayılmayan, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki tescil harici taşınmazlardan imar-ihya edilerek dava tarihine kadar 20 yıl süreyle çekişmesiz ve aralıksız olarak zilyet edilenlerin zilyetleri adına tescil edilebileceği hüküm altına alınmıştır. Terk edilmiş dere yatakları, kayalık, taşlık, yol ve yol boşluğu gibi taşınmazlar, ancak imar-ihya yolu ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi uyarınca iktisap edilebilirken; ham toprak, hali arazi, köy boşluğu gibi basit ameliye ile zilyet edilebilecek yerler ise aynı Yasa'nın 14. maddesi gereğince iktisap edilebilir. Somut olayda, çekişmeli taşınmaz bölümü kadastro sırasında yol olarak tescil harici bırakılmıştır. Yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklar, dava konusu kısmın hiç bir zaman yol olarak kullanılmadığını, bu kısmın kadimden beri davacı ve öncesinde murisleri tarafından tasarruf edildiğini belirtmişler, Mahkemece de kadastro paftasında yol olarak bırakılan dava konusu alanın davacıya ait 136 ada 12 parsel sayılı taşınmaz ile bir bütün olduğu, hiç bir zaman yol olarak kullanılmadığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Ne var ki, dosya kapsamındaki tüm delillere ve mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanlarına göre, davacıların ve önceki zilyetlerinin çekişmeli taşınmaz bölümündeki zilyetliklerini salça ve pekmez kaynatma, odun yığma, otomobil park etme gibi faaliyetlerle sürdürdükleri, taşınmazda başka türlü bir zilyetliklerinin söz konusu olmadığı ve taşınmazın etrafını çevirmemiş oldukları anlaşılmaktadır. Çekişmeli taşınmaz bölümünde davacılar tarafından bu şekilde yürütülen zilyetlik ekonomik amaca uygun bir zilyetlik olarak kabul edilemez.

Hal böyle olunca, davacıların çekişmeli taşınmaz bölümünde ekonomik amaca uygun bir zilyetlikleri bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazinenin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11604, Karar No: 2023/2094, Tarih: 06.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11604 E.  ,  2023/2094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR : Kabul

Taraflar arasında görülen asıl dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve ecrimisil bedelinin tahsili, birleştirilen dava duvar ve ecrimisil bedelinin tahsili istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl davanın dava dilekçesinde; dava konusu Zonguldak ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 362 ada 68 parsel sayılı taşınmazın, davalı idarenin yol yaparak fiilen el attığını ileri sürerek, taşınmaza bedelinin ve ecrimisil bedelinin faizi ile birlikte davalı idareden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Birleştirilen (2013/710 Esas) dosya davacıları dava dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza yaptığı istinat duvarının 2005 yılından itibaren davalı idare tarafından kullanıldığından duvar bedelinin ve ecrimisil bedelinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

3.Birleştirilen (2019/50 Esas) dosya davacıları dava dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazı satın alan ... Ecza Deposu A.Ş tarafından 156,149,60 TL fark kamulaştırmasız el atma bedelinin ve 31.457,98 TL fark ecrimisil bedelinin faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde; davanın haksız olduğunu belirterek reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.11.2012 tarihli ve 2011/38 Esas, 2012/351 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.