muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16328, Karar No: 2015/1488, Tarih: 09.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16328 E.  ,  2015/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/04/2014 tarih ve 2012/166-2014/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı bankanın müşterisi olan müvekkilinin hesabından 10/05/2012 tarihinde, müvekkili şirket tarafından gönderildiği iddia edilen EFT faks talimatı ile 17.500 TL'nin ... hesabına gönderildiğinin anlaşıldığını, ancak talimatta imzası olduğu iddia edilen şirket genel müdürü ve imza yetkilisi ...'ın böyle bir talimatı imzalamadığını, bankaların en hafif kusurlarından bile sorumlu olduklarını ileri sürerek müvekkili şirketin hesabından şirket yetkilisinin imzası taklit edilerek faks yolu ile davalı banka şubesine gönderilen EFT talimatı doğrultusunda 3. bir şahıs hesabına EFT yoluyla gönderilen 17.500 TL'nin 16/05/2012 tarihinden itibaren işlemiş reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ... isimli şahsın firmanın eski çalışanı olduğunu ve işlemin gerçekleştirildiği tarihte halen firmada bulunduğunu, dava konusu faks talimatı üzerinde firma kaşesi ve bankalarda işlem yapmaya yetkili ...'ın imzasının bulunduğunu, davaya konu işleme ilişkin şüphe çekici bir yapıştırma izi vb unsur bulunmadığını, talimatın firma hesabından yapılan son işlemlere ilişkin talimatlardan dikkat çekici bir farklılığın bulunmadığını, ilk bakışta fark edilmeyecek sahte imzalardan bankanın sorumlu tutulmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı bankanın ... Ticari Şube Müdürlüğü'ne hitaben yazılan ve faksla gönderilen talimata istinaden davacının davalı banka nezdindeki hesabından dava dışı ... isimli kişinin hesabına 17.500 TL'nin EFT yoluyla gönderildiği, ancak davalı bankaya gönderilen talimatın davacı şirketin imzaya yetkili temsilcisi tarafından imzalanmadığı, sözleşmede hüküm bulunmasına rağmen davacının, davalı bankaya sabit bir faks numarasını bildirmediği ve davalı bankanın da sözleşmenin bu hükmünün uygulanmasında duyarlı olmadığı, itiraza konu edilen belgede faks yoluyla gönderilen diğer talimatlardan farklı olarak davacı yetkilisine ait imzanın firma kaşesi üzerinde değil firma kaşesinin altında bulunduğu, itiraza konu faks yoluyla gönderilen talimat metninin öncekilere göre farklılık taşıdığı ancak faksın içeriğinin bir banka çalışanından beklenen dikkat ve özenle incelenmediği, faksla ilgili

olarak faksı gönderen ve hesaptan tasarrufa yetkili davacı şirket yetkilisinden teyit alınmadığı, bu nedenlerle davalının sorumlu bulunduğu, dava konusu işlemi gerçekleştirenin davacının kendi çalışanı olduğu ve davacının kendi çalışanını yeterli derecede denetlemediği için de davacının müterafik kusuru bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 12.250 TL'nin temerrüt tarihi olan 23/05/2012 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 626,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11097, Karar No: 2018/25472, Tarih: 26.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/11097 E.  ,  2018/25472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının 15.01.2010-27.10.2016 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışmakta iken 27.10.2016 tarihinde insan kaynaklarından çağırılarak genel müdürlükten gelen bildirimle sizle yollarımızı ayırıyoruz dendiğini, 28.10.2016 tarihinde Üsküdar Noterliğinden fesih ihbarı gönderildiğini, 02.11.2016 tarihinde tebliğ edildiğini, akdin feshinde savunmasının alınmadığını, akdin feshinin haksız olduğunu davanın kabulü ile işe iadesine, 4 aya kadar ücret ve sosyal hakları ile 8 aya kadar ücret tutarında işe başlatmama tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davacının iş sözleşmesinin ... ... terör örgütüyle irtibatı olması nedeniyle genel müdürlük kararıyla feshedildiğini, huzurdaki davada, davacının iş sözleşmesinin İş Kanunu'nun 25/II-e maddesinde yer alan "İşçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması" nedenine dayanılarak haklı nedenle feshedildiğinden, davacıdan savunma alınması zorunluluğu bulunmadığını, Şirkette “Takım Lideri” pozisyonunda stratejik bir görevinin bulunması sebebiyle davacının .../... terör örgütü ile irtibatlı olabileceğine dair kuvvetli şüphe duyulması sebebiyle herhangi bir risk alınmamasını teminen davacının iş akdinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince davalı tarafın, davacıya gönderilen fesih ihbarnamesi dışında bir delil sunmadığını, fesih ihbarnamesinde de feshi sebebinin İK'nın 25-2-e maddesi olduğunun belirtildiğini, ayrıca bir fesih sebebi veya feshe dayanak davacı eyleminin belirtilmediğini yaptırılan emniyet ve savcılık araştırmasında da davalının fesih sebebini destekler bir soruşturmaya rastlanmadığını ,davalı tarafça yönetim kurulu kararı ibraz edilmediğini belirterek böylece feshin kanunda öngörülen usul kurallarına uyulmadan yapıldığının anlaşılmasına göre feshin geçersiz olduğu sonucuna varılarak, davacının işe iadesine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İstinaf başvurusunda bulunan davalı; davacının iş sözleşmesinin terör örgütü ile irtibatlı olduğu şüphesi ile feshedildiğini, kuvvetli suç şüphesinin bulunduğunu, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğin, davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf Başvurusu:

İstinaf başvurusunda bulunan davalı; davacının iş sözleşmesinin terör örgütü ile irtibatlı olduğu şüphesi ile feshedildiğini, kuvvetli suç şüphesinin bulunduğunu, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğin, davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve özellikle fesih ile ilgili mahkeme gerekçesinin yerinde olduğu, işveren tarafından feshe gerekçe yapılan husus ile ilgili adli ve idari bir işlem bulunmadığı gerekçeleri ile, davalının istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin terör örgütü üyeliği, irtibatı veya iltisakı iddiasıyla feshedilmiş olması halinde, iş mahkemeleri tarafından yapılacak yargısal denetimin ne şekilde yapılacağı hususu taraflar arasında uyuşmazlık noktasıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 24. maddesinin 1. fıkrası uyarınca ''Hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz. '' Anılan maddenin 2. fıkrasına göre de; '' Kanunda açıkça belirtilmedikçe, hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya veya hakkını talep etmeye zorlanamaz.'' Bu düzenlemelerde ifade edilen ilke, tasarruf ilkesidir. Hiç kimse, kanunda açıkça belirtilmedikçe kendi lehine olan bir davayı açmaya veya hakkını talep etmeye zorlanamaz. Mahkemeler, özel hukuka ilişkin bir uyuşmazlığı kendiliklerinden çözmeye çalışmazlar.

Taraf iradesine öncelik verilmesi sadece davanın açılmasında değil, yargılama sırasında taraflara ait bir çok usul işleminde de kendisini gösterir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25/2 maddesine göre; ''Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz. ''Yani, yargılamada esas olan, dava malzemelerinin taraflarca toplanması ve mahkemeye sunulması olarak tanımlayabileceğimiz “taraflarca hazırlama (getirilme) ilkesi” dir. Bu ilkenin geçerli olduğu davalarda, dava malzemelerinin mahkemeye tam olarak getirilmemesinin sorumluluğunu taraflar üstlenmiş olup; hakim, kural olarak tarafların ileri sürmediği vakıaları ve belirli bir delili kendiliğinden araştıramaz ve taraflara hatırlatamaz.

Diğer yandan, kamu düzenini ilgilendiren davalarda, irade serbestisinin ve taraf iradesine tanınan üstünlüğün bir sonucu olan “taraflarca hazırlama ilkesi” yerine, kendiliğinden (resen) araştırma ilkesinin uygulanması esastır. Kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda; hâkim, davanın ispatı için gereken bütün delillere kendiliğinden başvurur; taraflar da yargılama bitinceye kadar delil gösterebilirler. Bu davalarda bir bakıma, dava ile ilgili olguların hazırlanmasında, tarafların yanında, hakimin de görevli olması söz konusudur.

Bu açıklamalar karşısında kamu ya da özel hukuk tüzel kişiliği de olsa işçinin terör örgütleri ile irtibatının bulunması halinde bu durumun hem kamu güvenliğini hem de özel güvenliği tehdit edeceği açıktır. Bu nedenle davalı tarafın cevap dilekçesi ile davacının iş akdinin .../... bağlantısı bulunduğuna dair kuvvetli şüphe duyulması sebebi ile feshedildiğini belirttiği görülmekle; eldeki davada taraflarca hazırlama ilkesi yerine istisnai nitelikteki kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulanması gerekmektedir.

Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin haklı veya geçerli sebeple feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara ... açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz. Yargılama sırasında bu sebeplerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık, işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu nedenle iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa 4857 sayılı Kanun'un 18/1. maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

İş ilişkisinde işverenin işçisine karşı duyduğu şüphe, aralarındaki güven ilişkisinin zedelenmesine ... açmaktadır. İşverenden katlanması beklenemeyecek bir şüpheden dolayı işçinin iş ilişkisinin devamı için gerekli olan uygunluğu ortadan kalktığından, güven ilişkisinin sarsılmasına ... açan şüphe, işçinin kişiliğinde bulunan bir sebep olarak karşımıza çıkmaktadır. Ciddi, önemli ve somut olayların haklı kıldığı şüphe, güven potansiyeline sahip olmaksızın ifa edilemeyecek iş için işçinin uygunluğunu ortadan kaldırdığından, şüphe feshi, işçinin yeterliliğine ilişkin fesih türü olarak gündeme gelecektir. Şüphe, fesih anında mevcut belirli objektif vakıa ve emarelere dayanmalıdır. İşverenin sırf sübjektif değerlendirmesi yeterli olmayıp, yapılan incelemede işçinin şüphe edilen eylemi işlediğinin büyük bir ihtimal dahilinde olduğu sonucunun ortaya çıkması gerekir.

Bu açıklamalar karşısında tüm dosya kapsamının incelenmesi sonucunda ; davacının iş akdinin .../... bağlantısı bulunduğuna dair kuvvetli şüphe duyulması sebebi ile feshedildiği, dosya arasında bulunan ... Valiliğinin 13.12.2017 tarihli cevabi yazısında davacının 31.12.2013 ile 24.12.2014 tarihleri arasında Bank ... hesabında 9.162,44 TL hesap artışı bulunduğunun belirtildiği görülmüştür. Yine Dairemizce 16.10.2010 tarihinde ... Bölge Adliye Mahkemesi 6.Hukuk Dairesine müzekkere yazılarak davacının adına kayıtlı Bank ... hesabının hesap hareketlerini gösterecek şekilde hesap dökümünün temin edilerek bilgi ve belgelerin Dairemize gönderilmesinin talep edildiği, dosya arasına kazandırılan davacıya ait Bank ... hesap hareketlerinin incelenmesinde davacının 01.08.2014 tarihinde ilgili bankada katılım hesabı açtığı ve hesabına 9.000,00 TL para yatırdığı görülmüştür. Bu halde feshin haklı olup olmadığı açılacak tazminat davasında tartışılmak üzere davacının iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğinin kabulü ile, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Davanın REDDİNE,

3- Alınması gereken 31,40 TL karar ilam harcından davacının yatırdığı 29,20 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 2,20 TL karar ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/11/2018 gününde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7026, Karar No: 2019/2974, Tarih: 19.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7026 E.  ,  2019/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

20/07/2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; sanık ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen 20/09/2018 tarihli kararda temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında; yüzüne karşı 20/09/2018 tarihinde tefhim edilen kararı 03/10/2018 havale tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5933, Karar No: 2018/4488, Tarih: 12.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/5933 E.  ,  2018/4488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yeni Akit Gazetesinin 17/08/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında “O Çapulcular Şimdi Nerede?” başlığı ile yer alıp, 12. sayfasında aynı başlık ile devam eden haber nedeniyle ilgilisi ... ve... Holding A.Ş. vekilinin cevap ve düzeltme isteminin kabulü ile tekzip yazısının yayımlanmasına dair İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/10/2015 tarihli ve 2015/3261 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 14/03/2017 tarihli ve 2017/1071 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 17/11/2017 gün ve 7731 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/11/2017 gün ve KYB - 2017/65566 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir. … Yargılama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, somut olayda Yeni Akit Gazetesinin 17/08/2015 tarihli nüshasında yayımlanan tekzibe konu, AK Parti İzmir Milletvekili ...’ın Twitter’daki şahsi hesabından, özel harekât komiseri...’un Şemdinli’de PKK’lı teröristlerle çatıştığı esnada şehit edilmesi olayından bahsederek yaptığı açıklamanın haber yapıldığı yazının, basın özgürlüğü kapsamında kaldığı nazara alındığında, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İfade özgürlüğü; insanın özgürce bilgi ve düşünce sahibi olabilme, zihninde oluşturduğu düşünce ve kanaatlerinden ötürü kınanmama, bunları meşru şekil ve yöntemlerle dışa vurma imkan ve özgürlüğüdür. İfadenin, genellikle dış dünyayı gören, duyan, yorumlamaya ve algılamaya çalışan bir kişi veya toplum gibi gerçek bir muhatabı, bazen de cansız varlıklar veya bizzat kendisi gibi muhatapları vardır. İfadeye anlam veren onun muhatabıdır.

Basın Özgürlüğü; ifade özgürlüğünün ayrılmaz bir parçası olmak üzere, insanların bilgiye ulaşma ve fikir elde edebilme yönündeki en önemli araçlardan olan basının, yazılı, görsel veya işitsel araçlarla sunduğu ve kamu hizmetini gerçekleştirme yolunda sahip olduğu özgürlüktür. Basının, geniş imkanları olan bir organizasyon olması, ona bireylere nazaran daha büyük bir muhatap sayısı (kitlesi) sağlamaktadır. Bu nedenle basının ifade özgürlüğünü kullanırken muhatabı üzerinde yarattığı etkinin boyutları da düşünülerek yaptığı işe bir kamu hizmeti ayrıcalığı tanınmış, bu ayrıcalıkla birlikte bahşedilen güvenilirliği, yapılan işten doğan sorumluluğun da büyük olmasını beraberinde getirmiştir.

Şüphesiz ifade ve basın özgürlüğü de diğer temel hak ve özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. İfade ve Basın Özgürlüğünün sınırlanması, başta AİHS'nin 10/2. maddesi olmak üzere uluslararası ve ulusal mevzuatta düzenleme altına alınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "ifade özgürlüğü" başlıklı 10. maddesinde;

"1- Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. Bu madde, Devletlerin radyo, televizyon ve sinema işletmelerini bir izin rejimine tabi tutmalarına engel değildir.

2- Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir."

İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi ulusal makamların bu takdir yetkisini sözleşmenin 10. maddesiyle bağdaşır şekilde kullanıp kullanmadıklarını önüne gelen davalar aracılığıyla denetlemektedir. O halde, ulusal makamlar, ifade özgürlüğünün sınırlanması ile ilgili takdir yetkilerini kullanırken;

- Sınırlamanın kanunda öngörülüp öngörülmediği, açıkça tanımlanıp tanımlanmadığı,

- Sınırlamanın AİHS'nin 10/2. maddesinde yazılı veya yasada öngörülen meşru amaçlara uygun olup olmadığı,

- Sınırlamanın çağdaş demokratik toplumun gereklerine uygun olup olmadığı,

- Sınırlamada aşırıya gidilmemesi (orantılı ve ölçülü olunması), hususlarını gözetmek zorundadırlar.