muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9530, Karar No: 2023/144, Tarih: 10.01.2023

"Konutta, işyerinde veya diğer kapalı yerlerde aramada Cumhuriyet Savcısı hazır bulunamıyorsa, arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin

bulundurulması yasal zorunluluktur. Aksi durumda hem arama işlemi hem de dolayısıyla bu işlemden ele geçirilen deliller hukuka aykırı duruma gelip, hükme esas alınamazlar. (Serap Keskin Kiziroğlu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nda Basit Arama, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2009, Cilt 58, Sayı 1, s. 165; Yener Ünver, Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku Cilt 1, Ankara, 2013, s. 556-557; Hakan Karakehya, Ceza Muhakemesi Hukuku Cilt 1, Ankara 2014, s. 252). İki değil, bir kişi bulundurulması aramayı hukuka aykırı kılar ve bu nedenle de bu yolla elde edilen deliller kullanılamaz (AY m. 38/6, CMK m. 217/2)” (Bahri Öztürk, Durmuş Tezcan, Mustafa Ruhan Erdem, Özge Sırma, Yasemin F. Saygılar Kırıt, Özdem Özaydın, Esra Alan Akçan, Efser Erdem, Nazari ve Uygulamalı Ceza Muhakemesi Hukuku, Ankara, 2013, s. 511.) şeklinde değerlendirilmiştir.

Ceza Muhakemesi Hukukunda amaç maddi gerçeğe hukuka uygun yöntemlerle ulaşmaktır. Hukuka aykırılığın yalnızca esasa aykırılık olduğunu kabul edilip, şekle aykırılığın kabul edilmeyerek hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delilin hukuka uygun kabulü başka bir ifadeyle delilin elde edilmesindeki hukuka aykırılığın önemli/önemsiz ve mutlak/nisbi olmasının bir önemi bulunmadığından, delilin elde edilişindeki hukuka aykırılık göz ardı edilmek suretiyle sanık aleyhine kullanılabilmesi mümkün değildir.

CMK'nun 119/4. maddesine aykırı davranılarak kolluk tarafından konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama tanığı bulundurmadan yapılan aramalarda ele geçen delillerin hukuki niteliği ve hükme esas alınıp alınamayacağı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.06.2007 gün ve 147-159 ve 13.03.2012 gün 278-96 sayılı kararlarında tartışılmış ve sırf arama sırasındaki şekle ilişkin bu koşulun ihlal edilmesine dayanılarak aramanın hukuka aykırı sayılamayacağına dair görüş, Anayasa Mahkemesinin 19.11.2014 gün ve 2013/6183 numaralı Bireysel Başvuru kararından sonra değişmiştir.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.04.2015 gün ve 2013/9-464 E.ve 2015/132K. ve 06.02.2020 gün 2016/18-1146 E. ve 2020/68 K.sayılı kararlarında, Kanunda belirtilen şekilde icra edilmeyen arama işleminin sonucunda elde edilen delilin hukuka aykırı elde edilmiş olacağı ve hükme esas alınmayacağı kabul edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda arama işleminin hukuka uygun olup olmadığına ilişkin değerlendirmede;

Sanığa ait olduğu iddia olunan Gamze Market adlı iş yerinde kaçak sigara satışı yapıldığı duyumları üzerine arama yapılabilmesi amacıyla Hatay 1. Sulh Ceza Hakimliğince 19.03.2015 tarih 2015/652 D.iş sayılı arama kararı verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda arama işleminin hukuka uygun olup olmadığına ilişkin değerlendirmede;

Sanığa ait olduğu iddia olunan Gamze Market adlı iş yerinde kaçak sigara satışı yapıldığı duyumları üzerine arama yapılabilmesi amacıyla Hatay 1. Sulh Ceza Hakimliğince 19.03.2015 tarih 2015/652 D.iş sayılı arama kararı verilmiştir.

19.03.2015 tarihli arama, elkoyma ve muhafaza altına alma tutanağında; Gamze market isimli işyerinde yapılan aramada yazar kasa tezgahı altında ve cips rafları arkasında kutu içerisinde toplam 546 paket kaçak ve bandrolsüz sigaranın ele geçirildiği belirtilmiş ve bu tutanak sadece kolluk görevlileri ve sanık ile işyeri çalışanı tarafından imzalanmıştır. Arama esnasında mahal ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulunmamıştır.

Sanık tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmemektedir.

İlk derece Mahkemesinin gerekçesi incelendiğinde, yargılamanın belirleyici delili, aramada ele geçen kaçak ve bandrolsüz sigaralar ile arama tutanağıdır. Dayanılan diğer deliller ise, aramada elde edilen eşyaların değer ve niteliğini tespite ilişkin bilirkişi raporu ile tutanak içeriğini tekrar eden tutanak düzenleyicisi kolluk görevlisi tanığın anlatımıdır. Diğer bir anlatımla, sanığın ikrarının bulunmadığı olayda hükmün esas ve belirleyici unsuru, gerçekleştirilen hukuka aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen delildir. Bilirkişi raporu ise, aramada ele geçen delilin değerlendirilmesine yönelik bir araçtır.

Somut olayda, kolluk tarafından yapılan aramanın 5271 sayılı CMK'nun 119/4. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmaksızın yapılması nedeniyle aramanın icrasının hukuka aykırı olduğu ve arama

sonucu elde edilen suça konu kaçak ve bandrolsüz sigaraların hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil niteliğinde bulunduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işlemine ilişkin düzenlenen tutanağın, ilk derece mahkemesince hükme esas alınmasında ve istinaf incelemesi neticesi verilen” “İlk Derece Mahkemesince 5607 sayılı Yasaya Muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılması ile sanığın Beraatine dair” kararın Bozulmasına dair sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.10.01.2023
Yargıtay — Esas No: 2016/30387, Karar No: 2016/27986, Tarih: 15.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/30387 E.  ,  2016/27986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

Davalı ...'nin davalı şirkete yaptırdığı ...Y.S. Yazılımı, Teknolojik Gelişimi, Online Abonelik ve Mobil Araç İle Yerinde Abonelik Sistemi işini, hizmet alım sözleşmesinin feshinden sonra ne şekilde temin ettiği, bu konuda yeni bir ihale yapıp yapmadığı, ihale yapılmış ise hangi firma ile yaptığı hususlarının... 'den sorularak, Eğer yeni bir ihale yapılmış ise,

1-Yeni yapılan ihale hizmet alım sözleşmeleri ile eki niteliğindeki teknik şartname örneklerinin... den ,

2-...'nin ihale yaptığı yeni şirketin ortakları, yöneticileri ile kronolojik olarak pay devirleri ile adres ve faaliyet alanlarının Ticaret Sicilinden sorularak, cevabın eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/38180, Karar No: 2025/6393, Tarih: 03.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/38180 E.  ,  2025/6393 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1172 E., 2021/1198 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/139 E., 2019/432 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeğide nazara alınmalıdır;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10, Karar No: 2011/179, Tarih: 15.04.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2011/16-10 E.  ,  2011/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2010

Taraflar arasındaki “Aynen ifa,tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Denizli Asliye Ticaret Mahkemesince davanın reddine dair verilen 4.10.2007 gün ve 203-390 sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin 21.4.2009 gün ve 4697-2810 sayılı ilamı ile onanmışsa da davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine aynı Dairenin 29.1.2010 gün,7117-360 sayılı kararı ile;

“...Davacı vekilince, müvekkiline tahsisli konutun teslimi veya  10.000,00 YTL. Tazminatın ödenmesi istemine ilişkin olarak açılan davada,  davacının tek başına dava açamayacağı ve kooperatife karşı yükümlülükler yerine getirilmediği için bu şekilde talepte bulunulmayacağı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin mahkeme kararı, Dairemizin 2008/4697 Esas  ve 2009/2810 Karar sayılı ilamıyla, borçlu olan üyenin kooperatife karşı tapu iptali davası açmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, diğer temyiz itirazlarının reddiyle vekâlet ücreti bakımından düzeltilerek karar onanmıştır.

Ancak, her ne kadar dava dilekçesinde "dairenin yaptırılarak teslimi, bu mümkün olmaz ise 10.000,00 YTL tazminat" şeklinde talepte bulunulmuş ise de; yargılama sırasında davacı tarafça açıklanan istemlerin esasen diğer üyelerin konutlarının  tamamlanıp kendilerine teslim edildiği halde davacının konutunun yaptırılmadığı iddiasına dayalı olarak, davacının konutunun da yaptırılması ve teslimi, bu mümkün olmaz ise konutun bitirilmesi için gereken giderin davacıya ödenmesi şeklinde olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre davadaki istem, konutun tapusu ile birlikte mülkiyetinin davacıya teslimi değildir. Tahsis anlamında dairenin teslimidir. Terditli ikinci istem de konut bedeli yerine tazminat değil, konutun tamamlanması için gereken paranın ödenmesi istemidir. Bu durumda davadaki istem, esasen 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 23. maddesi kapsamında olup, anılan hükme göre kooperatif ortaklarının kabul edilen esaslar dahilinde hak ve yükümlülüklerde eşittirler. Diğer üyelerin konutları tamamlanıp teslim edilmiş ise davacının da dairesinin bitirilip teslimini istemek hakkıdır. Kooperatifin aidat alacağının bulunması, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 16 ve 27. maddesi uyarınca ihraç prosedürü uygulamadıkça, kooperatifin kuruluş amacı olan konut teslimi yükümlüğünü ortadan kaldırmaz. Kooperatifin alacağını ayrıca tahsil etmesi her zaman mümkündür. Buna göre mahkemece, davadaki iddianın bu ilkelere göre değerlendirilmesi gereklidir. Bu nedenle, yazılı gerekçelerle davanın reddine ilişkin hüküm kurulması doğru olmadığından, davacı vekilinin karar düzeltme istemi yerinde görüldüğünden kabulü ile, Dairemizin 21.04.2009 tarih 2008/4697 Esas ve 2009/2810 Karar sayılı onama ilamı kaldırılarak, hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre ise vekalet ücretine ilişkin temyiz isteminin incelenmesine yer olmadığına…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kooperatif konutunun aynen teslimi, olmazsa bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kooperatif konutunun aynen teslimi, olmazsa bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

Davacı,davalı kooperatifin üyesi olduğunu, 1998 yılına kadar aidatlarını ödediğini, 1999 yılı ve sonrasında ise ekonomik zorluk içerisinde olması nedeniyle aidat ödeyemediğini, davalı kooperatifin diğer üyelere ait konutları teslim etmesine rağmen, kendisine ait konutun teslim edilemeyeceğinin bildirildiğini, bu durumun Kooperatifler Yasası’nın 23.maddesinde düzenlenen eşitlik ilkesine aykırı olduğunu ileri sürüp, emsalleri ile aynı nitelikte konutun yapılarak teslimini, olmazsa 10.000 YTL tazminat ödenmesini istemiş ise de; yargılama sırasında mahkemeye sunduğu 21.5.2007 tarihli dilekçesinde, “Kooperatif alanında müvekkiline ve onunla aynı durumda  olanlara ayrılan yerin belli olmadığı gibi, uygun bir alanın da bulunmadığını, davalı kooperatifin yapmakla sorumlu olduğu inşaatların müvekkilinin aidatını ödediği en son ayda (Haziran 1998) hangi seviyede olduğunun genel kurul toplantı tutanaklarından ve davalı kayıtlarından tespit edilerek kooperatifin şu anki halinin ve müvekkile ayrıldığı söylenen yerlerin keşfen belirlenerek, müvekkilinin binasının da aynı seviyeye getirilmesine yönelik olarak aynen ifa taleplerinin kabulüne, olmadığı takdirde kendilerince bu seviyeye getirilmesi için, ödenen aidatlara karşılık gelecek şekilde tazminat taleplerinin kabulüne karar verilmesini” istemiştir.

Mahkemece, öncelikle davacıya ait olan ve kooperatife inşaat için verilen arsanın müşterek mülkiyet hükümlerine tabi olduğu, davacının bu arsada tek başına malik olmadığı, kooperatif üyeliğinin ise, arsadan bağımsız ve iştirak halinde mülkiyet hükümlerine tabi bulunduğu, davacının tek başına talepte bulunmasının mümkün  olmadığı gibi, kooperatife karşı bugüne kadar edimini yerine getirmeyen davacının, edimini yerine getiren diğer kooperatif üyeleri ile eşit muamele talep etmesinin de aynı ölçüde yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine Özel Dairece, karar önce düzeltilerek onanmışsa da,davacı vekilinin talebi üzerine karar düzeltme incelemesi sırasında yukarıda aynen alınan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkeme, önceki gerekçelerle direnmiş; hükmü davacı vekili temyize getirmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine Özel Dairece, karar önce düzeltilerek onanmışsa da,davacı vekilinin talebi üzerine karar düzeltme incelemesi sırasında yukarıda aynen alınan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkeme, önceki gerekçelerle direnmiş; hükmü davacı vekili temyize getirmiştir.

Özel Daire bozma ilamında da değinildiği gibi, davacının yargılama sırasında yukarıda açıklanan 21.5.2007 tarihli dilekçesindeki talebi gözetildiğinde dava, 1163 sayılı Kooperatifler yükümlüğünü ortadan kaldırmaz. Kooperatifin alacağını ayrıca tahsil etmesi her zaman mümkündür. Buna göre mahkemece, davadaki iddianın bu ilkelere gKanunu'nun 23. maddesi kapsamında olup, anılan hükümden de anlaşılacağı üzere kooperatif ortakları, kabul edilen esaslar dahilinde hak ve yükümlülüklerde eşittirler.

Kooperatifin aidat alacağının bulunması, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 16 ve 27. maddesi uyarınca ihraç prosedürü uygulanmadıkça, kooperatifin kuruluş amacı olan konut teslimi öre değerlendirilmesi gereklidir.

Öte yandan her ne kadar bozma ilamında “…Diğer üyelerin konutları tamamlanıp teslim edilmiş ise davacının da dairesinin bitirilip teslimini istemek hakkıdır.” şeklinde bir ifade kullanılmışsa da, burada 1163 Sayılı Yasa’nın 23.maddesinde ne şekilde istemde bulunulabileceğine dair Özel Dairece  ilke konulmuş olup; Yerel Mahkemece somut olayda davacının 21.5.2007 tarihli dilekçesindeki istemi gözetilerek; araştırma yapılıp, sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan bu nedenle, Özel Daire bozma ilamında belirtilen ve yukarıda eklenen gerekçeler de gözetilerek, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve  yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında  ve yukarıda eklenen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.4.2011 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/6129, Karar No: 2006/2193, Tarih: 20.03.2006

7. Ceza Dairesi 2005/6129 E., 2006/2193 K.

**7. Ceza Dairesi 2005/6129 E., 2006/2193 K.**

**- DELİLLERİN TOPLANMASI**- 4811 S. VERGİ BARIŞI KANUNU [ Madde 14 ]

**"İçtihat Metni"**

213 sayılı Kanuna muhalefetten sanık ......... hakkında yapılan duruşma sonunda: Sanık hakkında açılan kamu davasının 4811 sayılı Yasanın 14/1. maddesi uyarınca ortadan kaldınlmasına dair (Tekirdağ İkinci Aslîye Ceza Mahkemesinden verilen 11.01.2005 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi müdahil vekili tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen 28.04.2005 tarihli tebiiğnamesiyle daireye verilmekle dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Bozmaya uyulmuşsa da 4811 sayılı Vergi Barışı Yasası'nın 14/1. madde ve fıkrası uyarınca kamu davasının ortadan kaldırılabilmesi için anılan maddenin 3. bendi gereğince salınan vergi ve kesilen cezalar ile gecikme faizi ve zamlarının bu kanunun yürürlüğünden Önce ya da bu kanun hükümlerinden yararlanılmak suretiyle öngörülen süre ve tutarlarda tamamen ödenmesi yeterli olmayıp bunlara karşı idari yargı yerlerinde dava açılmaması veya açılan davalardan vazgeçilmesinin gerekmesine göre; sanığın, S... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 10.02.2004 gün ve 1009 sayılı yazısından salınan vergi ve kesilen Cezalar ile gecikme faizi ve zamlarına karşı Tekirdağ Vergi Mahkemesinde dava açtığının anlaşılması karşısında; davadan vazgeçme şartının yerine getirilip getirilmediği kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgili mahkemeden sorulup sonucuna göre karar verilmesi gerekirken Vergi Dairesi Müdürlüğünün yetersiz yazılarına dayanarak eksik soruşturma sonucu kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi (BOZULMASINA), 20.03.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14730, Karar No: 2019/1987, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/14730 E.  ,  2019/1987 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25299, Karar No: 2010/6855, Tarih: 23.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/25299 E.  ,  2010/6855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 15,60 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 1,55 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 23/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.