muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/504, Karar No: 2021/1678, Tarih: 14.12.2021

55. Hakkın kötüye kullanıldığı savunma olarak ileriye sürülmüş olmasa dahi bu husus defi değil itiraz olarak kabul edildiğinden hâkim, dava dosyasından anlaşılan böyle bir durumu re'sen göz önüne almak zorundadır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 04.11.1964 tarihli 1964/2-953 E. ve 1964/640 K. sayılı kararı ile 14.02.1951 tarihli ve 1949/17 E, 1951/1 K. sayılı; 08.11.1991 tarihli 1990/4 E., 1991/3 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları).

56. Bütün hakların kullanılmasında ve borçların ifasında uyulması gereken dürüstlük kuralı ve hakların genel sınırlarını oluşturan hakkın kötüye kullanılması yasağı, kamu düzeni ihtiyaç ve gerekleri nedeniyle konulmuş kurallardır. Bu nedenle Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinin her iki fıkrası da emredici niteliktedir. Tarafların aralarındaki ilişkide dürüstlük kuralının ve hakkın kötüye kullanılması yasağının uygulanmayacağını kararlaştırmaları mümkün değildir. Dürüstlük kuralına veya hakkın kötüye kullanılması yasağına aykırı bir davranış, doğrudan hakkın mevcudiyetini ortadan kaldırdığından bir itiraz teşkil eder. Bu nedenle, dava dosyasındaki bilgi ve belgelerden hâkim, dürüstlük kuralına aykırı, hakkın kötüye kullanılmasını oluşturan davranışı tespit ediyorsa, ilgili tarafından ileri sürülmemiş olsa bile kendiliğinden (re'sen) bunu dikkate almalıdır (Dural/Sarı, s.243-244).

57. 5510 sayılı sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun Geçici 45. maddesi uyarınca genel sağlık sigortalısı ya da bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamına girmekle birlikte, asli olarak hak etmediği bir kapsamda sağlık hizmeti alanlara 31.01.2012 tarihine kadar verilen sağlık hizmetlerine ilişkin Kurumca tahakkuk ettirilmiş veya ettirilecek borçlar tahsil edilmeyecektir.

58. Somut olayda; davacının 15.09.2003 tarihinde eşinden boşandığı, Sosyal Güvenlik Kurumu Denetmeni tarafından yapılan inceleme neticesinde 30.12.2015 tarihinde düzenlenen araştıma ve inceleme raporunda davacı ile eski eşinin boşanma kararı sonrasında birlikte yaşadığı sonucuna varıldığı, düzenlenen rapor üzerine hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla yersiz ödenen ölüm aylıkları ile yersiz tedavi giderlerinin borç çıkartılması üzerine eldeki davanın açıldığı, yargılama sürecinde davacının boşandığı eşiyle eylemli olarak birlikte yaşadığı olgusunun kesinleştiği ve uyuşmazlığın sağlık giderleri yönünden devam ettiği anlaşılmaktadır.

59. Bu durumda yukarıda yapılan açıklamalara, somut olaya ilişkin maddi ve hukukî olgulara göre; davacının eşinden boşandığı hâlde boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşamaya devam ettiği, boşandığı hâlde eşiyle birlikte yaşamaya devam ederek hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla hak etmemesine rağmen 5510 sayılı Kanun uyarınca genel sağlık sigortasından yararlandığı, bu hâliyle 5510 sayılı Kanun’un Geçici 45. maddesi kapsamına girdiği ancak davacının hakkını kullanırken hakkın tanınmasındaki amaca uygun davrandığından bahsetmek mümkün olmadığının diğer bir ifadeyle davacının 4721 sayılı TMK'nın 2. maddesi kapsamında hakkını açıkça kötüye kullandığının kabulü gerekir.

60. Sonuç itibariyle 4721 sayılı Kanun’un 2. maddesi kapsamında hakkını kötüye kullanan davacının 5510 sayılı Kanun’un Geçici 45. maddesinden yararlandırılması mümkün bulunmamaktadır. 31.01.2012 tarihinden sonra yapılan sağlık giderleri yönünden ise 5510 sayılı Kanun’un 67. maddesinde belirtilen şartları sağlamadığından Kurumca yapılan sağlık giderlerinin iadesi gerekmektedir.

61. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 12.03.2019 tarihli ve 2015/10-2743 E., 2019/275 K., sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

62. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, 5510 sayılı Kanun’un 60. maddesinin 1. bendinin (g) alt bendi ile herkesin genel sağlık sigortalısı olduğu, yine aynı Kanun’un Geçici 45. maddesi uyarınca 31.01.2012 tarihine kadar yapılan sağlık giderlerinin talep edilemeyeceği, 31.01.2012 tarihinden sonra yapılan sağlık giderleri yönünden ise davacının 5510 sayılı Kanun’un 60. maddesinin ilgili bentleri gereğince genel sağlık sigortalısı sayıldığından ve 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borçlarının Kurum tarafından tahsilinin mümkün olduğu, bu nedenle mahkeme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

63. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

64. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine 14.12.2021 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Bozma ve direnme kararı kapsamına bakıldığında özel daire ile mahkeme arasındaki uyuşmazlık; davacının boşandığı eşiyle eylemli olarak birlikte yaşadığı kesinleşen eldeki davada, Kurum tarafından hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla davacıya yapılan sağlık harcamalarının tahsilinin mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

KARŞI OY

Bozma ve direnme kararı kapsamına bakıldığında özel daire ile mahkeme arasındaki uyuşmazlık; davacının boşandığı eşiyle eylemli olarak birlikte yaşadığı kesinleşen eldeki davada, Kurum tarafından hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla davacıya yapılan sağlık harcamalarının tahsilinin mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığa konu sağlık giderleri 22.10.2008 ila 21.04.2016 tarihleri arasında yapılmıştır. Bu sağlık giderlerinin geri istenip istenemeyeceğiyle ilgili olarak, aşamalardaki mevzuat değişiklikleri gözetilerek 31.01.2012 tarihinden önce yapılanlar ile bu tarihten sonra yapılanlar olmak üzere konuyu ikiye ayırarak değerlendirme yapmak gerekir.

19.01.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6385 sayılı Kanunun 12. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 45. maddede, “Bu Kanuna göre genel sağlık sigortalısı ya da bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamına girmekle birlikte, asli olarak hak etmediği bir kapsamda sağlık hizmeti alanlara 31.01.2012 tarihine kadar verilen sağlık hizmetlerine ilişkin Kurumca tahakkuk ettirilmiş veya ettirilecek borçlar, varsa ilgililerin bu nedenle açtıkları davadan vazgeçmeleri halinde tahsil edilmez. Bu borçlara ilişkin açılmış olan dava ve icra takiplerinden Kurumca vazgeçilir.” hükmüne yer verilmiştir. Anılan hükmün gerekçesinde ise, 5510 sayılı Kanuna göre, vatandaşların genel sağlık sigortası kapsamına alınmasına ilişkin işlemlerin 2012 yılı Ocak ayı itibarıyla tamamlanması nedeni ile, bu tarihe kadar yaşanan geçiş sürecinde, tabi olduğu genel sağlık sigortası statüsünün aradığı şartlarla sağlık yardımı alması gerekirken, Kanunun diğer statülerine göre ya da bakmakla yükümlü olunan kişi statüsünde hak etmediği halde sağlık yardımı yapılanlara ilişkin sağlık giderlerinin ilgililerden tahsil edilmemesi ve bu suretle oluşacak mağduriyetlerin önlenmesinin amaçlandığı belirtilmiştir.

5510 sayılı Kanun’un 60. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendinde düşük gelir düzeyinde olmayan ve ayrıca belirtilen başka bir nedenle sağlık güvencesine hak kazanamayan kişiler Genel sağlık Sigortası kapsamına alınmışlardır. Bu kişiler açıkça Genel sağlık Sigortasının kapsamı dışında bırakılmamış olan kişilerdir

5510 sayılı Kanun’un 60. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendinde düşük gelir düzeyinde olmayan ve ayrıca belirtilen başka bir nedenle sağlık güvencesine hak kazanamayan kişiler Genel sağlık Sigortası kapsamına alınmışlardır. Bu kişiler açıkça Genel sağlık Sigortasının kapsamı dışında bırakılmamış olan kişilerdir

5510 sayılı Kanun’un 60. maddesinin “g” bendi kapsamında kalanların genel sağlık sigortası başlangıcı ve tescili 61. maddenin birinci fıkrasının “f” bendinde düzenlenmiştir. İlgili bent 13.02.2011 tarihli 6111 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değiştirilmeden önce “(g) bendinde sayılanlar; diğer bentlere göre genel sağlık sigortalısı olmadıkları tarihten itibaren genel sağlık sigortalısı sayılır ve bu tarihten itibaren bir ay içinde verecekleri genel sağlık sigortası giriş bildirgesi ile tescil edilirler.” şeklinde düzenlenmişken; daha sonra 6111 sayılı Kanun ile 61. maddenin birinci fıkrasının “f” bendi değişikliğe uğramış ve “(g) bendinde sayılanlar; diğer bentlere göre genel sağlık sigortalısı olmadıkları veya diğer bentlere göre genel sağlık sigortasından yararlanma haklarının sona erdiği tarihten itibaren bu bent kapsamında genel sağlık sigortalısı sayılırlar ve Kurumca re'sen tescil edilirler.” olarak yeniden düzenlenmiştir.

5510 sayılı Kanunun 67. maddesinde sağlık hizmetlerinden yararlanma şartları düzenlenmiştir. Bu maddede genel sağlık sigortasından yararlanma şartları belirtilmiş ve eldeki davada davacının bu çerçevede prim ödemesi bulunmasa dahi anılan Kanunun 60. maddesinin -g- bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı sayıldığı belirgin olup, davalının 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borcunun Kurum tarafından tahsilinin mümkün bulunmasına göre prim borcunun varlığı nedeniyle yersiz sağlık giderlerinden de sorumlu tutulamayacağı açıktır.

Somut olayda; 31.01.2012 tarihinden önceki dönem bakımından yersiz ödendiği ileri sürülen sağlık giderleri yönünden, sigortalılığın zorunlu oluşu kenar başlığını taşıyan 5510 sayılı Kanunun 92. maddesinin “... genel sağlık sigortası kapsamındaki kişilerin genel sağlık sigortalısı olması zorunludur...” hükmünü içermesi, anılan Kanunun geçici 45. maddesinde, bu kanuna göre genel sağlık sigortalısı ya da bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamına girmekle birlikte, asli olarak hak etmediği bir kapsamda sağlık hizmeti alanlara 31.01.2012 tarihine kadar verilen sağlık hizmeti giderlerinin tahsil edilmeyeceğinin öngörülmesi, 01.10.2008 tarihi itibariyle boşandığı kocasıyla birlikte yaşadığı belirgin bulunan davalının, anılan tarih itibariyle 5510 sayılı Kanunun 60. maddesinin –g- bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı bulunması, geçici 45. maddede yer alan “... bu kanuna göre...” ibaresinden kastedilen kanunun 01.10.2008 yürürlük tarihli 5510 sayılı Kanun olması karşısında, 31.01.2012 tarihine kadar yapılan sağlık giderleri talep edilemeyecektir. 31.01.2012 tarihinden sonra yapılan sağlık giderleri ise davalının 5510 sayılı Kanunun 60. maddesinin ilgili bentleri gereğince genel sağlık sigortalısı sayıldığından ve 67. madde kapsamında gelir testine tabi tutulmasıyla oluşacak ihtilafa konu dönemdeki prim borçlarının Kurum tarafından tahsilinin mümkün olduğu göz önüne alındığında, belirtilen giderler genel sağlık sigortalısı sayılan sigortalıdan talep edilemeyecektir.

Açıklanan gerekçelerle, davaya konu sağlık giderlerinin Kurumca tahsilinin mümkün olmadığı açık olup yukarıda açıklanan esaslara da uygun olarak verilen direnme kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan özel daire kararı gibi bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/2756, Karar No: 2022/6829, Tarih: 14.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/2756 E.  ,  2022/6829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 16/07/2013 gününde verilen dilekçe ile mirasın hükmen reddi istenmesi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/02/2022 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, 21.03.2001 tarihinde ölen mirasbırakan ...'in terekesinin borca batık olması nedeni ile mirası hükmen reddin tespitini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararın bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 08.05.2019 tarih ve 2016/9955 Esas, 2019/4173 Karar sayılı ilamıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... ... temyiz etmişlerdir.

Somut olayda; dava mirasbırakan ...’in mirasın hükmen reddi talebine ilişkin olduğu halde mahkemece hüküm sonucunda "... ..."in mirasını hükmen reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... ...’in temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm sonucunun 2. paragrafında yer alan "... ..." ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "..." ibaresinin yazılmasına, 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın ilgililere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2483, Karar No: 2024/2841, Tarih: 23.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/2483 E.  ,  2024/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/355 E., 2024/857 K.

ŞİKAYETÇİ : ... vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNAN : ...

ŞİKAYET TARİHİ : 28.04.2023

KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/110 E., 2023/173 K.

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacaklı olduğu ... İcra Dairesi'nin 2015/73510 E. sayılı dosyasının sıra cetvelinde 1. sırada yer alması gerektiğini ileri sürerek, 19.04.2023 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan şikayete cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, aynı taşınmaza ilişkin olarak daha önce 24.06.2022 tarihli sıra cetvelinin düzenlendiği, bu sıra cetveline karşı aynı şikayetçi tarafından aynı alacaklılara karşı ... 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2022/358 E. ve 2022/713 K. sayılı dosyasında sıra cetvelinin iptaline karar verildiği, icra müdürlüğü tarafından bu karara uygun olarak sıra cetvelinin düzenlendiği, işbu şikayet ile de yine aynı şikayetçi tarafından aynı şikayet olunana yönelik olarak 1. sırada ve iştirak halinde bulunan dosyaların sıra cetvelinden çıkartılmasının talep edildiği, bu taleplerin daha önce ... 3. İcra Hukuk Mahkemesin'de görülen yargılamada değerlendirildiği, kararın bu dosya bakımından kesin hüküm teşkil ettiği gerekçesiyle, kesin hüküm nedeniyle şikayetin usulden reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı şikayetçi vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı şikayetçi vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. ... 3. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2022/358 E., 2022/713 K. sayılı ve 13.12.2022 tarihli ilamı ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/73510 E. sayılı dosyasında düzenlenen 24.06.2022 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Aynı İcra Müdürlüğü'nce 19.04.2023 tarihinde yeni sıra cetveli düzenlenmesi üzerine şikayetçi tarafından işbu sıra cetvelinin iptali isteminde bulunulmuştur.

Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. ... 3. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2022/358 E., 2022/713 K. sayılı ve 13.12.2022 tarihli ilamı ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/73510 E. sayılı dosyasında düzenlenen 24.06.2022 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Aynı İcra Müdürlüğü'nce 19.04.2023 tarihinde yeni sıra cetveli düzenlenmesi üzerine şikayetçi tarafından işbu sıra cetvelinin iptali isteminde bulunulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de; şikayet konusu edilen sıra cetveli 19.04.2023 tarihli yeni düzenlenen sıra cetveli olup kesin hükümden söz edebilmek için her iki sıra cetvelinin de aynı olması gerekmektedir. Kuşkusuz daha önce verilen karar ve gerekçeleri yeni sıra cetvelinde göz önünde bulundurulacak olsa da, önceki sıra cetveline ilişkin karar kesin hüküm sayılamayacağından, uyuşmazlığın esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde kesin hüküm nedeniyle şikayetin usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı istinaf isteminin esastan reddi kararı usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle HMK'nın 373/1. maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi kararı KALDIRILARAK; ... 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 03.05.2023 tarih ve 2023/110 E., 2023/173 K. sayılı kararın BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2024 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2359, Karar No: 2019/2694, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2359 E.  ,  2019/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14383, Karar No: 2014/29966, Tarih: 16.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/14383 E.  ,  2014/29966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/72-2014/43

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı iş yerinde 2000 yılı Eylül ayından itibaren %40 oranında özürlü kadrosunda operasyon uzmanı olarak çalışmakta iken, 05.03.2013 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, feshin haksız ve usulune uygun olmadığını, müvekkiline karşı tamamen soyut ifadelerle güvenin kötüye kullanılması , doğruluk ve bağlılığın ihlali gibi çok ağır ithamlarda bulunulduğunu ileri sürerek; fesih işleminin geçersizliğinin tespitine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin doğruluk ve bağlılığa uygun olmayan davranışlarda bulunması nedeni ile feshedildiğini, davacının kendi evine yakın olan bir şubede görevlendirilme talebinin işverenin tasarrufunda olduğunu, davacının performansının düşük olması nedeniyle müvekkili banka tarafından yazılı savunmasının istendiğini, davacının yazılı savunmasında gerçek dışı iddialarda buluduğunu, iş akdinin haklı nedenlerle feshedildiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, "...İş akdinin haklı ve geçerli nedenlerle feshedildiğinin ispat yükü davalı işverene ait olup, dinlenen tanık beyanları, iş akdi fesih bildirimi ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde davacının iş akdi davalı işveren tarafından geçerli nedenlerle feshedildiği..." gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı tarafından davalı işverene gönderilen 13.02.2013 tarihli ihtarnamede özetle; performans değerlendirmelerinin objektif olmadığı, 2012 yılında hakkında diğer çalışanlara yönelik hakaret ve tehditte bulunulduğu iddia edilmiş ise de; bu konuda herhangi bir araştırma yapılmadığını oysa ki kendisinin, disiplin kuruluna sevkini istediğini ve suçlu ise cezalandırılmasını suçsuz ise iftirada bulunanlar hakkında işlem yapılmasını talep ettiğini, yöneticisinin kendisinden küçük olmasına rağmen "oğlum" şeklinde hitapta bulunduğunu ve sandalyesini tekmelediğini, özürlü kadrosu çalışanı olup evine daha yakın bir şubede görevlendirme taleplerinin ise nedensiz reddedildiğini bildirmiştir.

Davalı işverence bu ihtarnameden sonra 20.01.2013 tarihinde, davacının performansının düşük olduğu ve iş yerinde olumsuzluklara yol açan davranışlarda bulunduğu belirtilerek savunması istenmiştir. Davacı yazılı savunmasında, işverene gönderdiği ihtarnamedeki hususları tekrar ederek, iş yerinde inanç ve değerlerine karşı saldırı olduğunu ve kendisine mobbig uygulandığını ileri sürmüştür.

Davacının, gerek ihtarname gerekse savunmasındaki ifadelerinin işverene yönelik eleştiri mahiyetinde olduğu, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğinin davalı işverence ispatlanmadığı gözetilmeksizin, davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davalı tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi ve fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için davalı işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yapmış olduğu 182.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacı vekiline iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 16.10.2014 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/383, Karar No: 2017/13340, Tarih: 07.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/383 E.  ,  2017/13340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma, mühür bozma

HÜKÜM : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan Tekirdağ Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü vekilin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun ve de takdire dayalı bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.