muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/201, Karar No: 2020/287, Tarih: 11.06.2020

Sanığın üvey kızı olan katılan mağdure, sanık, katılan mağdurenin annesi katılan ... ve sanık ile katılan ...'in ortak çocukları tanık ...'nin aynı evde birlikte yaşadıkları, 19.07.2010 tarihinde katılan ...'in evde bulunmadığı esnada sanığın katılan mağdure ve tanık ...'ye dondurma verdiği, dondurmayı yiyen katılan mağdurenin içerisinde ilaç kırıntısına benzer bir şeyler olduğunu düşünüp annesini durumdan haberdar ettiği, bunun üzerine eve gelen katılan ... ile sanık arasında tartışma yaşandığı, 20.07.2010 tarihinde katılan mağdure ile tanık ... oynarlarken tanık ...'nin ağlamaya başladığı, bu duruma sinirlenen sanık ile katılan mağdure ve katılan ... arasında tartışma ve kavga yaşandığı, daha sonra sanığın çağırmasıyla inceleme dışı sanık...'in de eve geldiği, ardından aynı gece katılan ... ve katılan mağdurenin olayı kolluğa intikal ettirdikleri, katılan mağdurenin aşamalarda, sanığın küçükken kendisine anlamadığı hareketler yaptığını, yaşı büyüdükçe bu hareketlerin ne anlama geldiğini fark ettiğini, sanığın kendisine bir şey aldığında "Benim gönlümü hoş tut, bir kere öpeyim de vereyim." dediğini, gece uyandığında sanığın yorganı kaldırmış bir hâlde kendisini izlediğini gördüğünü, bayramlarda elini öptüğünde kendisini dudaklarından öpmeye çalıştığını, bu konuyu annesi olan katılan ...'e sürekli anlattığını, 19.07.2010 tarihinde sanığın verdiği dondurmanın içerisinde acı bir tat hissettiğini, sanığın kendisinden para istediğini, parası olmadığını söylediğinde pantolonun arka ceplerine elini atıp para almak ister gibi davranarak elini tanık ... gelene kadar arka cebinde tuttuğunu, bu olayı tanık ...'nin de gördüğünü, sanığın eylemleri nedeniyle intihar etmeyi düşündüğünü, teyzesi olan tanık ...'e de bu durumu anlattığını ifade ettiği, katılan ...'in katılan mağdurenin sanığın tacizlerine ilişkin iddialarının beş altı yıl öncesine dayandığını, katılan mağdurenin sanığın kendisini öpmeye çalıştığını, vücudunu ellediğini, ellemek istediğini ve geceleyin yatak odasına gelip kendisini seyrettiğini söylediğini, ekonomik gücü olmadığı ve çalışmadığı için sanığa katlanıp konuyu aile içinde çözmeye çalıştığını beyan ettiği, tanık ...'nin, sanığın katılan mağdurenin odasına gittiğini, katılan mağdurenin de bundan rahatsız olup sanığa bağırdığını, bir kere evde sanığın parasının kaybolduğunu, sanığın parayı aradığı sırada katılan mağdurenin poposuna elini attığını gördüğünü belirttiği, katılan mağdurenin teyzesi olan tanık ...'in, katılan mağdurenin dört beş yıldır sanığın tacizlerinden rahatsız olduğunu kendisine de anlattığını ifade ettiği, katılan mağdurenin dayısı olan tanık...'nın, beş yıl onlarla birlikte kalmasına rağmen katılan mağdurenin sanığın kendisine cinsel istismarda bulunduğuna dair bir şey söylemediğini belirttiği, sanığın ise suçlamayı kabul etmediğini, hazırladığı asansör parasının birden kaybolduğunu, herkes inkâr edince katılan mağdureye "Sen aldın ise ver

...'in, katılan mağdurenin dört beş yıldır sanığın tacizlerinden rahatsız olduğunu kendisine de anlattığını ifade ettiği, katılan mağdurenin dayısı olan tanık...'nın, beş yıl onlarla birlikte kalmasına rağmen katılan mağdurenin sanığın kendisine cinsel istismarda bulunduğuna dair bir şey söylemediğini belirttiği, sanığın ise suçlamayı kabul etmediğini, hazırladığı asansör parasının birden kaybolduğunu, herkes inkâr edince katılan mağdureye "Sen aldın ise ver." dediğini, katılan mağdure almadığını belirtince ceplerini aradığını, bunun üzerine katılan mağdurenin parayı cebinden çıkartıp yüzüne attığını, bütün meselenin tanık...'in istediği evi almadığı ve ev tapusunu üzerine yapmadığı için çıktığını savunduğu, olayın ortaya çıkmasının ardından katılan ...'in sanığa boşanma davası açtığı, Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Kimya İhtisas Dairesince düzenlenen 09.08.2010 tarihli raporda katılan mağdureden 20.07.2010 tarihinde alınan kan örneğinde uyutucu-uyuşturucu madde aranmasında, 199 nanogram/mililitre ''Hidroksizin'' etken maddesinin bulunduğunun tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 30.01.2012 tarihli raporda olay nedeniyle katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun belirlendiği anlaşılan dosyada;

Katılan mağdurenin aşamalarda istikrarlı olarak bayramlarda elini öptüğünde sanığın kendisini dudağından öpmeye çalıştığını, gece uyurken yanına gelip kendisini izlediğini, pantolonun arka ceplerine elini atıp para almak ister gibi davranarak arka cebinde elini tuttuğunu ifade etmesi, bu beyanı doğrulayacak şekilde tanık ...'nin, sanığın para aradığı sırada katılan mağdurenin poposuna elini attığını, katılan mağdurenin de sanığa bağırıp kızdığını bildirmesi, katılan ...'in, katılan mağdurenin sanığın tacizlerine ilişkin iddialarının beş altı yıl öncesine dayandığını, katılan mağdurenin sanığın kendisini öpmeye çalıştığını, vücudunu ellediğini, ellemek istediğini ve geceleyin yatak odasına gelip kendisini seyrettiğini söylediğini anlatması, tanık ...'in katılan mağdurenin dört beş yıldır sanığın tacizlerinden rahatsız olduğunu kendisine de anlattığını ifade etmesi, tanık...'in katılan mağdurenin sanık tarafından cinsel saldırıya uğradığını kendisine söylediğini, kollarında bıçak izleri olduğunu, ''Ben dayanamıyordum, anneme anlatıyorum ört bas ediyorlar.'' dediğini beyan etmesi, tanık...'ın katılan ...'in sanığın katılan mağdureyi taciz ettiğini önceden kendisine anlattığını, katılan ...'in zaman zaman dışarı çıktığında katılan mağdureyi evde sanıkla yalnız kalmaması için kendisine bıraktığını ifade etmesi, Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Kimya İhtisas Dairesince düzenlenen 09.08.2010 tarihli raporda katılan mağdureden 20.07.2010 tarihinde alınan kan örneğinde ''Hidroksizin'' etken maddesinin bulunduğunun belirtilmesi, bu tespitin 19.07.2010 tarihinde yaşanan bir eylem bulunmasa da katılan mağdurenin beyanlarının doğruluğunu destekleyen delil niteliğinde olması, katılan mağdurenin üvey kız kardeşi sanığın ise öz kızı olan tanık ...'nin yönlendirme ve etki altına kalarak ifade verdiğine dair dosyaya yansıyan hiçbir somut maddi olgu veya delilin bulunmaması, sanığın böyle bir eylemi gerçekleştirmeyeceğine yönelik görgü, bilgi ve duyuma dayanmayan bir kısım tanık beyanlarının sübjektif kanaat niteliğinde olması, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 30.01.2012 tarihli raporda olay nedeniyle katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun belirlenmesi, olay üzerinden uzunca bir süre geçtikten sonra adli mercilere intikal ettirilmiş ise de katılan mağdurenin sanığın eylemlerinden duyduğu rahatsızlığı intikalden çok önce annesine ve yakın akrabalarına anlattığının ve ev meselesi dolasıyla kendisine iftira edildiğini belirten sanık savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun anlaşılması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın, üvey kızı olan katılan mağdureyi dudağından öpmeye çalıştığının ve para aramak bahanesiyle elini katılan mağdurenin pantolonunun arka cebine sokarak poposuna dokunması şeklindeki eylemlerinin sabit olduğu hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde kabul edilmelidir.

Öte yandan sanığın yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan şekilde farklı zamanlarda gerçekleştirdiği katılan mağdureyi dudağından öpmeye çalışma ve pantolonunun arka cebine elini sokarak poposuna dokunma şeklindeki, ayrı ayrı her biri ani nitelikteki, kesiklik gösteren ve devamı bulunmayan eylemleri, zincirleme şekilde sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturmaktadır.

Bu itibarla birinci uyuşmazlık konusu bakımından haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından ise haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Birinci uyuşmazlık konusunda çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...;

"Sanık ... hakkında basit cinsel saldırı suçundan; yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet kararının temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay Yüksek 14. Ceza Dairesi tarafından verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına dair karara yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne ilişkin kararda, sanığa isnat edilen eylemin sübutu konusunda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle sanığa isnat edilen eylemin sübuta erip ermediğinin toplanan deliller ışığında yeniden irdelenerek yasal düzenleme, yargı kararları ve öğretideki görüşlerden yararlanılarak belirlenmesi gerekmektedir.

Üvey kızı olan mağdure ile aynı evde yaşayan sanık hakkında, zaman zaman mağdureye yönelik şehevi hareketlerde bulunduğu iddiasıyla kamu davasının açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller irdelendiğinde;

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle sanığa isnat edilen eylemin sübuta erip ermediğinin toplanan deliller ışığında yeniden irdelenerek yasal düzenleme, yargı kararları ve öğretideki görüşlerden yararlanılarak belirlenmesi gerekmektedir.

Üvey kızı olan mağdure ile aynı evde yaşayan sanık hakkında, zaman zaman mağdureye yönelik şehevi hareketlerde bulunduğu iddiasıyla kamu davasının açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller irdelendiğinde;

Sanığın bütün aşamalarda yüklenen suçu işlemediğini iddia edip ileri sürmüş olması, sanık ile resmen evli olan katılanın, bir taraftan kızı olan mağdurenin kendisine durumu bildirmesine rağmen eşine bu durumu yakıştıramadığı için şikâyetçi olmadığını beyan ederken, diğer taraftan aile içerisinde öz kızına karşı yapılan ve tahammül edilmesi mümkün olmayan davranışlara karşı ekonomik nedenler yüzünden ses çıkaramadığını beyan eylemek suretiyle kısmen çelişkiye düşmesi, gerek katılanın gerekse tanık olarak dinlenen ancak görgüye dayalı bilgileri olmayan akrabalarının olayın mağdure tarafından kendilerine anlatılmasına rağmen mağdurenin maruz kaldığı davranışların tekrar etmemesi için en azından mağdureyi, sanıkla yalnız bırakmamak suretiyle kolayca tedbir alma olanağı varken gerekli tedbirleri almama ya da resmî mercilere başvurmama nedenlerini makul bir şekilde açıklayamamış olmaları, mağdurenin yaşam tarzından dolayı sanık ile aralarında zaman zaman tartışmaların yaşandığının taraflarca kabul edilmiş olması, katılan ile sanık ayrılmaya karar verdikten sonra annesi olan katılan ile aynı evde kalan ve yaşı nedeniyle (9 yaşlarında) tanık olduğu olayları yanlış algılama ihtimali bulunan ...'nin, babası olan sanık tarafından ablasına karşı yapılan anormal davranışların farkına vardığında, bunu annesi başta olmak üzere diğer tanıdıklarına anlatmamasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi sonraki aşamalarda tanık sıfatıyla dinlenirken; yaşı nedeniyle katılan tarafın etkisi altında kalma ihtimalinin mevcut olması ve aynı apartmanda oturan tanıkların sanığın savunmasını destekler mahiyette beyanda bulunmaları karşısında; sanık hakkında şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi bu aşamadan sonra elde edilecek herhangi bir delilin de bulunmadığı dikkate alınarak; 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesinin öğreti ve yargı kararlarında nasıl karşılık bulduğunun irdelenmesi gerekmektedir.

Ceza muhakemesi, geçmişte yaşandığı iddia edilen bir olayın gerçekten meydana gelip gelmediğini, meydana gelmiş ise ne şekilde ve kim tarafından meydana getirildiğini ortaya çıkarmak ve bu olayın hukuk normları karşısındaki durumunu tespit etmek amacıyla yapılmaktadır. Bu amacı gerçekleştirmeye yönelik yürütülen temel faaliyete de ispat denilmektedir. Maddi olay bakımından ispatın ölçütü, hâkimin/mahkemenin şüpheyi yenerek vicdani kanaate ulaşmasıdır. Eğer bu şüphe yenilmezse ve dolayısıyla vicdani kanaate ulaşılmazsa, ihtimale, tahmine veya varsayıma dayanarak karar vermek mümkün olmadığından, şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo) ilkesi devreye girmektedir.

Günümüz ceza muhakemesinde geçerli olan ispat sistemi, vicdani delil sistemidir. Temel özelliği, her şeyin delil kabul edilmesi ve delillerin de serbestçe değerlendirilmesi olan vicdani delil sistemi; mahkûmiyet için tam bir inanış, başka bir deyişle suçluluk konusunda vicdani kanaat aradığından, esasen şüpheye dayalı cezalandırmayı yasaklamakta ve şüpheden sanık yararlanır ilkesine uygulama alanı yaratmaktadır.

Anayasa'nın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan -suçsuzluk (masumiyet) karinesi-, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkûm olması, mahkûmiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı ve ona koşut bir ilke olarak karşımıza çıkmaktadır.

Suçsuzluğu olasılık içinde bulunan bir kimsenin adli hataya uğratılmasını önleme esasına dayanan şüpheden sanık yararlanır ilkesi, tarihsel ve evrensel bir ilke olarak günümüz ceza muhakemesi hukukunun değişmezleri ve vazgeçilmezleri arasındadır. Uygulama alanı gittikçe genişleme eğilimindedir ve yargısal kararlarda da daha sık vurgulanır olmuştur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas- 2010/217 karar sayılı içtihadında; ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi' özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

'Latince 'in dubio pro reo' olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan 'şüpheden sanık yararlanır ilkesi' ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.'

Anayasa'nın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkûm olması, mahkûmiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Prof. Dr. Hakan Hakeri; şüpheden sanığın istifade etmesi ilkesini; 'Mahkeme, Muhakeme Hukuku açısından kullanılmasına izin verilen bütün delilleri dinlediği hâlde, maddi mesele hakkındaki şüphesini yenemezse, suç fiilini sanığın lehine olacak şekilde karara bağlar. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/2. maddesindeki ‘suçsuzluk karinesi', şüpheden sanığın faydalanmasını gerektirir' şeklinde özetledikten sonra; şüpheden sanık yararlanır kuralının anlamını şu şekilde açıklamıştır.

'Şüpheden sanık yararlanır' ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanmamış bulunan bir ispat kuralıdır. Buna göre, bir suç işlediği iddiasıyla yargılanan kimse hakkında mahkûmiyet kararının verilebilmesi için, o kimsenin o suçu işlediğinin yüzde yüz oranında kesin olması, ispatlanmış bulunması gerekir. Bu noktadaki yüzde birlik şüphe dahi, sanığın beraat etmesine yol açar.

Böylece masum bir kimsenin cezalandırılmasındansa, suçlu bir kimsenin serbest bırakılması daha üstün tutulmaktadır. Nitekim jüri sisteminin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde jürinin tek görevi, sanığın suçu işleyip işlemediği konusunda, yani ispat hususunda karar vermektir. Jüri 11 üyeden oluşmaktadır ve bir kimsenin suçu işlediğine karar verilebilmesi için 11 üyeden, 11'inin de sanığın suçu işlediğine kanaat getirmesi gerekir. On üye sanığın suçu işlediği; ancak bir üye işlemediği yönünde oy kullandığı takdirde, sanığın beraatına karar verilir. Bu örnek, şüphenin yüzde yüz oranında yenilmemesi dolayısıyla, sanığın beraatına karar verilmesi gerektiğini göstermektedir.

Yargıtayın da benzer olaylardaki pek çok kararlarında bu ilkeye gerekli önemi verdiği açıkça görülmektedir. Çeşitli kararlarda bu husus şöyle ifade edilmiştir:

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması hâlinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 24.10.2011 tarihli ve 2008/15060-2011/44361 sayılı ilamında;

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması hâlinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 24.10.2011 tarihli ve 2008/15060-2011/44361 sayılı ilamında;

Sanığın aşamalarda yüklenen suçu kabul etmemesi, sanıklardan ...’in soruşturma aşamasında sanıktan hiç bahsetmediği hâlde, kovuşturma aşamasında suça konu eşyaları sanık... tarafından getirilen araç ile götürüldüğü yönündeki beyanı arasında kısmi çelişkinin bulunması ve yüklenen suçu işlemediğini beyan eden sanığın savunmasının aksine hakkında beraat kararı verilen ...’in atfı cürüm niteliğindeki beyanı ile tüm dosya içeriği karşısında; sanığın yüklenen suçu işlediğine dair suç isnadı dışında mahkûmiyetine yeterli, kesin kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verildiğinden bahisle yerel mahkeme tarafından verilen mahkûmiyet kararının bozulmasına, karar verilmiştir.

30.09.2010 tarihli ve 2006/11735-2010/15175 sayılı ilamında;

Sanık ......’nın, yüklenen hırsızlık suçunu işlediğini gösterir, diğer sanık ...’ın aşamalardaki soyut suç atması dışında, savunmasının aksini ispatlayan, her türlü kuşkudan uzak, hükümlülüğüne yeterli, kesin ve inandırıcı hukuka uygun kanıt bulunmadığı gözetilerek, beraatına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verildiğinden bahisle yerel mahkeme tarafından verilen mahkûmiyet kararının bozulmasına, karar verilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.05.1996 tarihli ve 1996/3748-1996/4759 sayılı içtihadında;

Mahkeme kararının dayandığı tüm verilerin, bu verilere ait mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddianın savunma ve varsa tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, Anayasa'nın 141. ve CYUY'nın 32, 260 ve 308/7. maddeleri uyarınca sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve de herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması gerekir.

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi; özenle yapılmış bir hazırlık soruşturmasına, her türlü araştırma soruşturma sonucu toplanmış ve değerlendirilmiş bütün delillere rağmen sanığın suçluluğu veya aleyhe durum konusunda var olan makul şüphenin giderilmemesi hâlinde uygulanmalıdır. Bu durumun aksi, bu kez de mağdur tarafın, adaletin ve toplumun zarar görmesine sebep olacaktır. Uygulama alanı çok geniş ve hukukumuzda da vazgeçilmez bir yere sahip olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğru uygulandığı ve doğru anlaşıldığı takdirde adalet sistemine ve hukuka hizmet edebilir.

Ceza muhakemesinin en temel ilkelerinden birisi olan 'şüpheden sanık yararlanır' kuralı gereğince; somut olayımızda sanığın, üvey kızı olan mağdureye karşı cinsel istismar ya da sarkıntılık suçunu işlediğine dair savunmasının aksini ispatlayacak şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi gerek mağdurenin annesi olan katılanın gerekse tanık olarak dinlenen bazı akrabalarının mağdureye karşı gerçekleştirildiği iddia edilen ahlak dışı davranışlara rağmen uzunca sayılabilecek bir süre suskun kalmalarının ya da bu tür davranışların tekrarlanmaması için en azından gerekli önlemleri almama nedenlerini makul şekilde açıklayamamışlardır. İspatlanması son derece zor suçlardan olan cinsel istismar suçunda tarafların birbirlerini tanımaması ve buna bağlı olarak iftira etmesi için hiçbir neden bulunmaması hâlinde; müştekinin iddialarının maddi olay ile desteklenmesi koşuluyla; cinsel istismar suçunun sübuta ereceğinin dair içtihatların zaman içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmesine karşın, taraflar arasında önceye dayalı bir ihtilafın mevcut olması hâlinde mahkûmiyet yönünde oluşan şüphelerin tereddüde yer vermeyecek şekilde yenilmesi gerektiği hususunda çok sayıda içtihat mevcuttur. Somut olayımızda mağdurenin annesi olan katılan ile resmî nikahlı eşi olan sanık arasında evin mülkiyeti konusunda ihtilafın bulunduğu gibi boşanmaya karar verdikten sonra bu tür iddiaların ileri sürüldüğü ayrıca mağdurenin yaşam tarzından dolayı üvey babası olan sanık ile aralarında tartışmaların da yaşandığı dosya içeriğinden anlaşılmıştır. Eylemin sübutu konusunda en küçük bir şüpheyi dahi sanık lehine yorumlayan yerleşik uygulamaların, katılan ile yakınları olan tanıkların hayatın olağan akışına uygun olmayan ifadelerinin aleyhe yorumlanarak sanığa çok ağır cezayı gerektiren cinsel istismar suçundan mahkûmiyet kararı verilmesine kayıtsız kalması beklenemez. Bu duruma çağdaş herhangi bir hukuk sisteminin izin vermesi de düşünülemez. Böyle bir uygulamanın, ceza muhakemesi hukukun en temel ilkelerini çok derinden sarsacağı gibi yukarıda örnek olarak açıklanan yerleşik uygulamalara da aykırı olacağı ve böyle bir aykırılığın ceza hukukunun temel ilkelerinden olan kanun önünde eşitlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Bütün ihtimalleri değerlendirmek zorunda olan mahkeme tarafından sanığın savunmasının aksini ispatlayacak şekilde cinsel saldırıda bulunduğuna dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtların bulunamaması karşısında; toplanan delillere ve yerleşik uygulamalara göre sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle itiraz eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerektiği," görüşüyle,

Birinci uyuşmazlık konusunda çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığa atılı suçun sabit olmadığı düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının,

1) Birinci uyuşmalık konusu bakımından REDDİNE,