muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6891, Karar No: 2023/4286, Tarih: 28.09.2023

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; velâyet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilkenin, çocuğun üstün yararı olduğu, çocuğun üstün yararını belirlerken onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gerektiği, ana ve babanın yararları ayrı yaşamadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulması gerektiği, eldeki dosyada velâyete ilişkin sosyal inceleme raporu alındığı, özellikle yaşı küçük olan ...' in anne sevgisi ve ilgisine muhtaç durumda olması, davalı annesi yanında yaşamasının yaşam güvenliği ve sürekliliğinin sağlanması açısından ortak çocuk adına daha faydalı olacağı, davalının gerekli sosyal destek sistemine sahip olması kriterleri de göz önüne alındığında ortak çocuk ... ...ın velâyetinin davalı annede kalmasının, davacı baba ile ortak çocuk arasındaki duygusal bağın kopmaması, ebeveyn-çocuk ilişkisinin sürekliliği etkenleri de düşünüldüğünde ortak çocuk ile davacı baba arasında da gün içinde kişisel ilişki kurulmasının çocuğun yüksek yararına olacağının rapor edildiği, dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde İlk Derece Mahkemesinin velâyete ilişkin kararında bir isabetsizlik bulunmadığı, tarafların boşanmalarına ilişkin Kayseri 6. Aile Mahkemesinin 2020/80 esas, 2021/731 karar sayılı ilam ile tarafların 2019 doğumlu ortak çocuk ... Bayram’ın velâyet hakkının annesine verilerek babası ile yatısız şahsi ilişki tesis edildiği, karar tarihinde çocuğun 2.5 yaşında iken şimdi 4 yaşını geçtiği, baba ile daha uzun ve yatılı kişisel ilişki tesisine ihtiyaç duyacak yaşa geldiği, bu nedenle davacı babanın babalık duygularını tatmine daha uygun, çocuğun da ruhsal ve sosyal gelişimine katkı sağlaması bakımından kişisel ilişki süresinin genişletilmesi çocuğun üstün yararına bulunduğundan kişisel ilişkiye yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesince terditli olarak istenen her iki talep yönünden davanın reddine şeklinde karar verilmiş olması nedeniyle hükmün tamamının kaldırılmasına, erkek vekilinin velâyetin değiştirilmesine yönelik istinaf başvurusunun6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine, kişisel ilişki süresinin genişletilmesine yönelik istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) inci alt bendi gereğince kabulüne velâyetin değiştirilmesi davasının reddine, kişisel ilişkinin genişletilmesine yönelik talep ve davanın kabulü ile velâyet hakkı davalı annede bulunan ortak çocuk ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. Cumartesi günü sabah saat 10.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar, her yıl dini bayramların 2. Günü sabah saat 10.00'dan 3. günü akşam 18.00'e kadar ve her yıl sömestr tatilinin 1. Günü sabah saat 10.00'dan, 7. Günü akşam 18.00' e kadar, her yıl 1 Temmuz günü sabah saat 10

. ve 3. Cumartesi günü sabah saat 10.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar, her yıl dini bayramların 2. Günü sabah saat 10.00'dan 3. günü akşam 18.00'e kadar ve her yıl sömestr tatilinin 1. Günü sabah saat 10.00'dan, 7. Günü akşam 18.00' e kadar, her yıl 1 Temmuz günü sabah saat 10.00'dan 31 Temmuz günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temyiz dilekçesinde; bilirkişi değerlendirme yaparken eğer baba ile kişisel ilişki tesisini gerekli görse idi raporunda bu hususa yer vereceğini, ancak bu durumun gerekli ve müşterek çocuğun üstün yararına olduğuna inanmamış ki bu hususu değerlendirmediğini, rapordan uzaklaşarak bu şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bir karar olmasına neden olduğunu, davacı tarafın, dava dilekçesinde bir çok iddiada bulunmuş ise de tanık ifadelerine, SİR raporuna ve toplanan delillere bakıldığında görüleceği üzere iddialarının hiç birini ispatlayamadığını, ayrıca Mahkemece velâyet yönünden davanın reddine, kişisel ilişkinin genişletilmesi yönünden kabulüne karar verildiği, ancak müvekkili lehine vekâlet ücreti yönünden bir karar verilmediğini belirterek kişisel ilişki süresinin genişletilmesine yönelik kararın bozularak kişisel ilişkinin gün içerisinde devam etmesine ilişkin temyiz talebinin kabulü ile kararın kişisel ilişki düzenlemesi yönünden bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ortak çocuk ile baba arasında boşanma kararı ile düzenlenen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesini gerektirir olguların ispatlanıp ispatlanmadığı, düzenlenen kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 182 nci ve 323 üncü maddeleri. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 382 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin (13) üncü alt bendi, 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin 9 uncu maddesi ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı vekilinin davacının reddedilen velâyet davasında lehine hükmedilmeyen vekâlet ücretine yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı vekilinin davacının reddedilen velâyet davasında lehine hükmedilmeyen vekâlet ücretine yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1055, Karar No: 2022/6997, Tarih: 13.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1055 E.  ,  2022/6997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Aydın 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 13.04.2018 tarih ve 2015/86 E. - 2018/182 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 11.10.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı Ege Enerji vekili Av. ... ile Mege Mend Geothermal Elektrik Üretim A.Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketler arasındaki 02.01.2003 ve 09.07.2007 tarihleri arasındaki kira sözleşmelerinin geçersiz olduğunu, davalı şirketlerin işletme ruhsatının devrine ilişkin işlemlerinin ve yönetim kurulu kararlarının usulüne uygun olarak alınmadığını ileri sürerek, anılan sözleşme ve devir işlemleri ile kararların yok hükmünde olduklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davacının, davalı şirketin ortağı ve pay sahibi olmadığından dava açamayacağını, kira sözleşmelerinin geçerli olduğunu savunarak davanın reddini istmişlerdir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davaya konu kira sözleşmelerinin yapıldığı tarih itibariyle davalı her iki şirketin hakim ortağının diğer davalı ... olduğu, ortada henüz davacının davalı Ege Enerji A.Ş.'deki hisselerini satışının geçersizliğine ilişkin bir dava bulunmadığından, bahse konu kira sözleşmelerinde muvazaadan söz edilemeyeceği, salt kira sözleşmelerinin düşük bedelle yapılmış olmasının tek başına muvazaanın delili olamayacağı, davalı Ege Enerji A.Ş. yönünden kira sözleşmeleri nedeni ile genel kuruldan izin alınmaması nedeni ile yetkisiz temsilden bahsedilse dahi bu durumu ortağın değil sadece şirketin ileri sürebileceği, davalı Ege Enerji A.Ş.'ne ait işletme ruhsatının diğer davalı Mege Şirketine devrine ilişkin anılan şirket yönetim kurullarının iptali istenen 08.05.2009 ve 09.05.2009 tarihli kararlarının icrai kararlar olmayıp hazırlık niteliğinde kararlar olmaları nedeniyle iptallerinin istenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar Ege Enerji Entegre Tarım Ürünleri Üretim Gıda San. ve Tic. A.Ş. ve Mege Mend Geothermal Elektrik Üretim A.Ş.'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8644, Karar No: 2014/4016, Tarih: 18.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8644 E.  ,  2014/4016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/42614

Mahkemesi : İskenderun 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 15/11/2011

Numarası :2009/152 - 2011/476

Suç :Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İskenderun Devlet Hastanesi Acil Servisinde görevli pratisyen hekim olan sanık M.. Ş..’ın olay günü saat 23:00 sıralarında “kasık bölgesinde şişlik ve sürekli ağlama” şikayeti nedeniyle İskenderun Doğum ve Çocuk Hastanesinden sevkle getirilen 35 günlük A.. V..’a, sağ inguinal herni(kasık fıtığı) teşhisi koyup, kendisinden daha tecrübeli olan pratisyen hekim sanık S.. D..’a danıştığı, sanık Dr. S.. D..’ın herniyi redükte etmeye çalıştığı(fıtığı elle yerleştirme) ancak başaramadığı, bu sırada sanık Dr. M.. Ş..’ın icapçı çocuk cerrahisi uzmanı Ş.. S..’e telefon edip, durumu bildirerek önerilerini aldığı, Dr. Ş.. S..’in “redüksiyonu tekrar denemelerini olmazsa geleceğini söylediği”, sanık Dr. S.. D..’ın talimatı ve sanık Dr. M.. Ş..’ın onayı ile hasta bebeğe 2.5 mgl rektal diazem uygulanmasını temyize gelmeyen sanık hemşire M.. A..’dan istedikleri, onun da uygulamayı gerçekleştirdiği, akabinde sanık Dr. S.. D..’ın ikinci kez herniyi redükte etmeye çalıştığı, beyanlara göre başarılı olmasından sonra hasta bebeğin bir müddet gözlem altında tutulup, Dr. Ş.. S..’in istemi üzerine ertesi gün bebeğin polikliniğe getirilmek üzere taburcu edildiği, ikinci kez müdahale edilmesinden itibaren sustuğu ve vücudunun gevşediği bildirilen bebeğin ertesi gün saat 08:30 sıralarında acil servise getirildiğinde öldüğünün tespit edildiği olayda; Adli Tıp Kurumu Adana Grup Başkanlığı’nca yapılan otopsi sonucu düzenlenen 07.04.2007 tarihli raporda; otopside bildirilen anormal patolojik tespitlerden, bunların sebeplerinden bahsetmeksizin “bebeğin ölüm nedeninin belirlenemediğini” bildiren Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu’nun 26.12.2007 tarihli raporu ile “hastanede yapılan işlemlerle bebeğin ölümü arasında illiyet olup olmadığı konusunda görüş bildirilemeyeceğini, ancak yapılan tıbbi işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğunu” bildiren Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu’nun 10.10.2008 tarihli raporuna rağmen ölüm sebebine ve illiyet bağına ilişkin herhangi bir mütalaada bulunmaksızın “sanıkların hastaya sistemik muayene yapmamaları nedeniyle kusurlu olduklarını” bildiren Yüksek Sağlık Şurasının 5-8.5.2011 tarihli raporuna itibar edilerek sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de; öncelikle Yüksek Sağlık Şurası raporunda bebeğin redüksiyonunu pratisyen hekimlere bırakması ve hastaneye gitmemesi sebebiyle kusurlu olduğu bildirildiğinden hakkında suç duyurusunda bulunulan Dr. Ş.. S.. hakkında dava açılmışsa birleştirilmesi, açılmamışsa dava açılmasının sağlanması ile dava dosyalarının birleştirilip bebeğin cesedine uygulanan otopsi neticesinde tespit edilen patolojik bulguların açıklamasını, ölüm sebebini ve zamanını, teşhis ve tedavinin yerinde olup olmadığını ve sanıkların eylemleri ile ölüm arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınarak sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayini yerine eksik inceleme sonucu sanıklar hakkında mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3122, Karar No: 2015/6424, Tarih: 30.09.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/3122 E.  ,  2015/6424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafiiinin temyiz dilekçesi ekinde ibraz ettiği Uzman Dr. imzalı belgede kleptomani rahatsızlığı tanısıyla sanığın tedavi olduğunun belirtilmesi ve sanığın savunmasında kleptomani rahatsızlığı nedeniyle çaldığını beyan etmesi karşısında; sanığın TCK'nın 32. maddesi gereğince "akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı" hususunda rapor alınmasından sonra, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7709, Karar No: 2010/16236, Tarih: 30.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7709 E.  ,  2010/16236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi gereğince kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup Iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi gereğince kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ve bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibareyle doğrudur.

Dosyada bulunan delil ve belgelere göre, davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyizine gelince;

Aynı kamulaştırma nedeniyle dava konusu taşınmaza bitişik 9 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine, Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/186 esas sayılı dosyasında aynı değerlendirme tarihi olan 2006 yılı Ağustos ayı itibariyle 1.525,00-TL değer belirlendiği, bu durumun güçlü delil niteliğinde olduğu gözetilerek bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile aza hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15307, Karar No: 2012/23778, Tarih: 26.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/15307 E.  ,  2012/23778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesi yöntem itibari ile doğrudur. Ancak;

Fen bilirkişi ... , 14.12.2010 tarihli ilk raporunda; dava konusu taşınmazlardan 919 sayılı parselin 1.776,5 m2'lik kısmının dere koruma alanında kaldığını belirttiği halde, 21.11.2011 havale tarihli ek raporunda, herhangi bir açıklama yapmaksızın 919 parselin 1834 m2'lik kısmının dere koruma alanında kaldığını belirtmiştir. Bu nedenle;

919 parselde el atılan kısımların yüzölçümlerinin miktarı yönünden raporlar arasında meydana gelen çelişki giderilmeden, fazla yüzölçümlü rapor esas alınarak eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1808, Karar No: 2021/7553, Tarih: 28.12.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/1808 E.  ,  2021/7553 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre zimmet suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve vekilinin katılma talebini içerir dilekçe sunması karşısında, 3628 sayılı Yasa’nın 18 ve CMK'nın 237/2. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak katılma isteminin zimmet suçu ile sınırlı olarak KABULÜNE, suç uydurma suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle bahse konu suçtan kurulan hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan Hazinenin vekili aracılığı ile bu suça yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, CMK'nın 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup, temyizi mümkün bulunmadığından, aynı Kanun'un 264. maddesi de gözetilerek Hazine vekilinin temyiz talebinin itiraz mahiyetinde kabulü ile mercince değerlendirilip gerekli kararın verilmesi mümkün görüldüğünden, dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin katılan ... vekilinin sanık hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne, müdafin ise müvekkili hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında suç uydurma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen suç uydurma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesine göre 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımını kesen son işlem olan 26/12/2013 tarihli mahkumiyet hükmü ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasa'nın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Sanık ... hakkında zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;