muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20486, Karar No: 2018/1167, Tarih: 22.02.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/20486 E.  ,  2018/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "çekişme konusu taşınmaz bölümünün yol ve dere olarak tespit harici bırakıldığı, taşınmazın içerisindeki derenin 4-5 yıl öncesinde kuruduğu, ziraat bilirkişisi raporuna göre taşınmazın dere halinde ve toprak işlemesi yapılmamış olduğu, yine dosya içerisindeki çekişme konusu taşınmaza ait olduğu anlaşılan fotoğraflardan da taşınmaz üzerinde imar-ihya faaliyetlerinin olmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın 4721 sayılı TMK'nın 713 ve 3402 sayılı Kadasto Kanunu’nun 12/3. maddeleri gereğince reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava konusu yer tescil harici yer olup bu gibi davalarda Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığı halde gerekçe ve hüküm fıkrasında bu hususa değinilmiş olmasının maddi hatadan kaynaklandığının dosya kapsamından anlaşılmış olmasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 35,90 TL temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 22.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3302, Karar No: 2009/4177, Tarih: 02.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3302 E.  ,  2009/4177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair 24.07.2007 verilen günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil, kademeli istek ise tazminat ödetilmesine ilişkindir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmış, kararı davalılar temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyi niyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşın bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder. Malzeme malikinin tescil istemi ile açtığı davada iyi niyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarih, 17/1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötü niyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyi niyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olaya gelince; davacı ve davalılar çekişme konusu 47 ve 57 parsel sayılı taşınmazların tapu maliki ... ...’nın mirasçılarıdır. Davacı, babasının 1981 yılında ölümünden sonra davalı annesi ... ve kardeşi ...’un rızası ile kendisine gösterilen alana, babasından intikal etmiş olması ve bu hususta anlaşma sağlandığına inanarak ve tamamen iyi niyetle kendi olanakları ile bir ev ve iki adet odunluk yaptığını, bir kısım meyve ağaçları dikerek araziye değer kazandırdığını, yaptığı evde 16 yıldır oturduğunu, yapı değerinin arazi değerinden fazla olduğunu belirterek, yapının bulunduğu arazinin uygun bedel karşılığında adına tescilini, bu mümkün olmadığı takdirde söz konusu gayrimenkul ve ağaçlar sebebi ile davalıların sebepsiz zenginleşeceği gerekçesiyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 8.000,00 TL tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.

Dinlenen tanıklardan bir kısmı binanın davacı tarafından yapıldığını ifadelerinde belirtmişler, bir kısım tanıklar da davalıların maddi desteği ile bu ... yapımında katkıda bulunduklarını söylemişlerdir. Görülüyor ki; davacı dava konusu taşınmazın tapuda muris babası adına kayıtlı olduğunu bilerek, ancak davalıların rızası dahilinde bu yapıları yaptığını iddia etmektedir. Binanın yapımında davacının masraf ve emek harcamış olması arsanın mülkiyetinin de devredildiği veya devredilebileceği sonucunu doğurmaz. Davacı, binanın arsasının mülkiyetinin davalı annesi ve kardeşi tarafından kendisine verildiğine veya ilerde mülkiyetin kendisine geçirileceği inancıyla hareket ettiğine dair yeterli delil ibraz edememiştir. Çaplı taşınmazda mülkiyetin ne şekilde devredileceği kanunda belirtilmiştir. O halde, olayda temliken tescil isteminin, zorunlu koşullarından olan sübjektif unsur gerçekleşmemiştir. Mahkemece davanın reddi yerine, yazılı gerekçe ile kabulü doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabulü göre de; hükme dayanak yapılan teknik bilirkişi ... ...’a tarafından düzenlenmiş 10.07.2006 tarihli krokinin ölçeksiz olup, infaza elverişli bulunmayan bir kroki olduğunun gözetilmemesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.04.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1776, Karar No: 2011/3015, Tarih: 17.10.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/1776 E.  ,  2011/3015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2010

Davacı vekili davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, işletmesel bir karar alındığını ve bu karar sonucu da otelin pasta imalat bölümünün kapatıldığını, ürünleri dışarıdan satın alarak temin etme kararı alındığını, pasta imalat  departmanında çalışan işçilerin istihdam kadrosunun bulunmadığını, nitelikleri itibariyle başka bölümlerde çalıştırılamadığı için iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı şirketin, davacının eğitimi, yaptığı işler ve iş yerinde uzun süredir çalışıyor olmasını da göz önüne alarak kısa süreli bir eğitimle davacıdan işletmenin dışarıdan satın alınacak mamullerin takip, tasnif ve teşhir işlemleri ile ilgili biriminde ya da işletmenin başka bir bölümünde kısmi zamanlı görev vermek suretiyle fayda sağlayabileceği, buna rağmen davalı şirketin, işletmenin diğer bölümlerinde uygun bir pozisyon olmadığını beyan ettiği, sonradan kat hizmetlerinde ortaya çıkan oda görevlisi kadrosu için de davalıyı bilgilendirdiği ancak toplu iş sözleşmesinde bulunan 15 günlük sürenin dolmasını beklemeden bu pozisyona başka birisini aldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya

işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2. maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre pasta imalat bölümünün kapatılması nedeni ile ürünlerin başka firmalardan satın alındığı gerekçesi ile davacının iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre pasta imalat bölümünün kapatılması nedeni ile ürünlerin başka firmalardan satın alındığı gerekçesi ile davacının iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, işyerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi heyeti raporu esas alınarak davacının başka bir işte değerlendirilebileceği sonucuna varılmış ise de, davalı işveren, davacının başka bir bölümde değerlendirilme olanağının bulunmadığını savunmuştur. Mahkeme gerekçesinde de belirtildiği gibi, davalı işveren tarafından davacı işçiye “kat hizmetleri departmanında, kat hizmetleri görevlisi (kısmi süreli) olarak 3 aylık süre zarfında çalışacak iki takım arkadaşına ihtiyaç  olduğunu”  28.09.2009  tarihli  yazısı  ile bildirmiştir. Ancak, söz konusu yazı davacıya tebliğ edilememiş ve iade edilmiştir. Mahkemece, davalı işveren tarafından teklif edilen bu görevi kabul edip etmeyeceği Turizm ve Otelcilik Meslek Yüksekokulu mezunu olan davacı asile sorulmaksızın karar verilmiştir. Ayrıca, yine mahkeme gerekçesinde, davacıdan işletmenin dışarıdan satın alınacak mamullerin takip, tasnif ve teşhir işlemleri ile ilgili biriminde ya da işletmenin başka bir bölümünde kısmi zamanlı görev vermek suretiyle fayda sağlayabileceği belirtilmiş ise de, bahsedilen bölüm ve işlerde işçi ihtiyacı olup olmadığı araştırılmadan karar verilmiştir. Bu durumda, feshin son çare olması ilkesine de uyulup uyulmadığı somut olarak araştırılmış değildir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından teklif edilen kat hizmetlisi görevini kabul edip etmeyeceği Turizm ve Otelcilik Meslek Yüksekokulu mezunu olan davacı A. sorulmalı ve davacının başka bir bölümde çalıştırılmasının mümkün  olup  olmadığı hususu somut olarak  belirlenmeli ve feshin son çare olması ilkesine uyulup  uyulmadığı araştırılmalı, sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2926, Karar No: 2014/6148, Tarih: 03.04.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/2926 E.  ,  2014/6148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, itirazın iptali ile davalıya %40 icra inkar tazminatı yükletilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Takibe konu mantolama yapılması, mantolama bedeli ve ödeme şekliyle ilgili kat malikleri kurul kararı alınıp alınmadığının, karar alınmış ise bu kararın alındığı kat malikleri kurulu toplantılarına davalının katılıp katılmadığı, katılmamış ise bu kararların davalıya tebliğ edilip edilmediği, edilmiş ise buna ilişkin belgelerin ve bu toplantılara ait hazırun cetveli ile varsa bu dönemlere ilişkin işletme projesinin aslı veya onaylı örneği ile işletme projesinin varsa davalıya tebliğine ilişkin belgelerin davacı yönetimden getirtilerek,

2-Dava konu sitede bulunan bloklardan hangisi için mantolama kararı alındığının tarafların bilgisine başvurularak ilgili belgelerin,

Dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1633, Karar No: 2015/11226, Tarih: 19.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/1633 E.  ,  2015/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, iş sözleşmesine göre Enstitü Müdürü (Merkez Başkan V.) olarak çalışan davacının işveren vekili ve yardımcısı olduğundan iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı Kuruma bağlı ....’nde (...) danışman olarak çalışmakta iken iş akdinin haklı ve geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini iddia etmiştir.

Mahkemece, dosyaya mübrez iş sözleşmesi esas alınarak Enstitü Müdürü (Merkez Başkan V.) olduğu kabul edilen davacının işveren vekili ve yardımcısı olduğundan iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; bu karar dosya içeriğine uygun değildir.

Dosya kapsamından; davacının vekâleten yürüttüğü davalı Kurumun Başkan Yardımcılığı görevinin ...’nın 30.01.2014 tarihli ve 40 sayılı Olur’u ile kaldırıldığı, keza anılan ... görevinin ise 05.02.2014 tarihli ve 904-62 sayılı Başkanlık Olur’u ile kaldırılarak bu Merkez’e danışman olarak atanmasına karar verildiği görülmüştür.

Buna bağlı olarak, işveren feshinin gerçekleştiği 21.02.2014 tarihi itibariyle sadece danışman kadrosunda istihdam edildiği anlaşılan davacının işveren vekili ya da yardımcısı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Mahkemece davalının geçerli ve haklı fesih nedeni üzerinde durulmalı delilleri toplanmalı, karşı deliller de değerlendirilmeli ve sonucuna göre esas hakkında karar verilmelidir.

Eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2474, Karar No: 2020/29, Tarih: 14.01.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/2474 E.  ,  2020/29 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... 2-... vekili Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 02/12/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/07/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Dava, internetteki yayın nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; www.....com isimli sitede 06/11/2015, 07/11/2015 ve 11/11/2015 tarihlerinde "... yine din istismarı yaptı!", "... dalavere peşinde", "... haber merkezimizi susturabileceğini zannediyor" başlığıyla yapılan haberler ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu, iddiaların tamamının gerçek dışı ve hakaret içerikli olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davaya konu haberde davacının kişilik haklarını zedeleyen unsurların bulunmadığını, haberin görünür gerçeğe uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazıda kullanılan ifadelerin basın, düşünce ve kanaat özgürlüğü kapsamında değelendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.