muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1333, Karar No: 2023/1267, Tarih: 03.05.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı özel hastane ve doktorun vekalet sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırı davranması nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1- Davanın temeli vekalet sözleşmesidir. (BK 386-390)(TBK 502.506)

2- Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md) (TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

3- Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, TBK 510 (BK 394/1) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

3. Değerlendirme

Karar düzeltme yoluyla incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine ve özellikle hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu olayda davalı doktorun kusurlu bir davranışının olmadığının tespit edilmiş olmasına, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve bozma kararlarının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin davacı vekilince ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

VII.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde bulunmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aşağıda yazılı para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine,

03.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4541, Karar No: 2024/2947, Tarih: 29.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4541 E.  ,  2024/2947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/137 E., 2023/308 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/156 E., 2021/803 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, ziynet alacağı davasının tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; evlendikten sonra erkeğin ailesi ile birlikte yaşam sürüldüğünü, bağımsız ev açılmadığını, ikinci çocuğun doğumundan sonra erkeğin davranışlarının değiştiğini, eve geç saatlerde gelmeye ve kadına soğuk davranmaya başladığını, erkeğin ahırında çalışan Özbek asıllı kadına ilgisinin olduğunu ve imam nikahı kıyacağını söylediğini, erkeğin telefonunu kontrol eden kadının erkek ile işçi kadın arasında uzun süreden beri mesajlaşma olduğunu ve birbirlerine "karcığım, kocacığım" dediklerini gördüğünü, kadın erkeğe durumu sorunca erkeğin sadece işçi kadını koruyup kollamak için imam nikahı kıymak istediğini söylediğini, kadına da "istemiyorsan gidebilirsin" diyerek kapıyı gösterdiğini, erkeğin düğüne ve oradan da hamama gideceğin diye evden ayrıldıktan sonra işçi kadın ile birlikte başka bir yerde arabanın içinde yakalandığını, bu olayın ortaya çıkmasından sonra evden kovulan kadının babaevine gittiğini, erkeğin pişman olduğuna dair çok sayıda mesaj attığını, af dilediğini belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 161 inci maddesi ve 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî ve100.000,00 TL manevî tazminata, ziynet eşyalarının aynen iadesine mümkün olmazsa bedelinin erkekten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, kadının evliliğin sona ermesinde kusurlu olduğunu, kadının dilekçesinde geçen Özbek asıllı işçi ile arasında işçi-işveren ilişkisinden başka ilişki bulunmadığını, imam nikahı yapmak istemesi gibi bir durumun olmadığını, kadını evden kovmadığını, kadının babaannesinin hasta olduğunu söyleyerek onun yanına gitmek istediğini, erkeğin de bu durumu olumlu karşılayarak harçlık vererek kadının ailesi ile gitmesine izin verdiğini, erkeğin zina iftiralarını dava dilekçesi ile öğrenerek hayretler içinde kaldığını, kadının aile mahremini erkeğin ortağına anlattığını, bu nedenle tartışmalar yaşandığını, kadının zina iddiasını süresinde ileri sürmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık beyanlarına göre erkeğin ... isimli kadınla imam nikahı ile evlendiğini söylediğinin, bu kadınla araç içinde birlikte görüldüğünün, yanında çalışan yabancı uyruklu kadın ile birlikteliğini kabul ettiğinin sabit olduğu, erkeğin "pişmanım, müşterek yaşantıyı tekrar kurmak istiyorum, yardımcı olun" şeklindeki müşterek yaşamı tekrar kurmaya yönelik sözlerinin barış girişimi niteliğinde bulunduğu, af olarak değerlendirilemeyeceği, kadının zina ve evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayalı davalarının kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne, 4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi ve 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocukların her biri yararına ayrı ayrı aylık 500.00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500.000 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 25.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata, kadının ziynet eşyası alacağının tefrikine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; ortak çocuklar ile baba arasında kurulan kişisel ilişki sürelerinin çok sık ve yatılı olarak kurulmasının çocukları olumsuz etkileyeceğini, çocukların iki yiıldır anne yanında yaşadığını ve yaşlarının küçük olduğunu, erkeğin ekonomik ve sosyal durumuna göre hükmedilen iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatların miktarının düşük kaldığını belirterek kişisel ilişkinin süresi, iştirak ve yoksulluk nafakaları ile tazminatların miktarı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının dayandığı vakıaların ispat edelediğini, zina iddiasının da ispat edilemediğini, zina iddiasına ilişkin dinlenen tanıkların beyanlarının hiçbirisinin görgüye dayalı olmadığını, tanık beyanlarının zinayı ispat açısından yeterli olmadığını, kadının zina iddiasını süresinde ileri sürmediğini, hükmedilen tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakaları ile tazminatların kaldırılması gerketiğini belirterek davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakaları ile maddî ve manevî tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ortak çocuklar yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakalarının, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatların miktarının az olduğu gerekçesi ile kadının tedbir, iştirak, yoksulluk nafakaları ile maddî ve manevî tazminatlara ilişkin istinaf talebinin kabulü ile kararın hüküm kısmının ilgili bentlerinin kaldırılmasına, yerlerine yeniden hüküm kurulmasına, ortak çocukların her biri yararına ayrı ayrı olmak üzere dava tarihinden işbu karar tarihine kadar aylık 500,00 TL TL, işbu karar tarihinden boşanma hükmünün kesinleşme tarihine kadar geçerli olmak üzere 750,00 TL tedbir nafakasına, aylık 750,00 TL'nin iştirak nafakası olarak devamına, kadın yararına aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, kadının sair, erkeğin ise tüm istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak çocuklara hükmedilen tedbir nafakası haricindeki istinaf dilekçesindeki itirazları tekrarlamış olup bu itirazlara ek olarak kadının çalışmaya başladığına ilişkin duyumları olduğunu, hükmedilen nafaka ve tazminatların erkeğin maddî gücünü aştığını belirterek davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen iştirak ve yoksulluk nafakaları ile maddî ve manevî tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikteki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, davanın kabulü ile kadın yararına maddî ve manevî tazminat ve yoksulluk nafakası ile ortak çocuklar yararına iştirak nafakası verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikteki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, davanın kabulü ile kadın yararına maddî ve manevî tazminat ve yoksulluk nafakası ile ortak çocuklar yararına iştirak nafakası verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10288, Karar No: 2018/11022, Tarih: 24.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10288 E.  ,  2018/11022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir, ödenen geçici işgöremezlik ödeneği ve tedavi masrafları nedeniyle uğranılan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde ölen ... ve birleşen davadaki mirasçıları davalılar yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... Sigortalar Kurumu Başkanlığı vekili ve davalı ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 19.06.2008 tarihli iş kazası sonucu % 10,2 oranında malul kalan sigortalıya bağlanan gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi masraflarının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

506 sayılı Kanunun 26. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı Kurumca işverene ödettirilir. İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasanın 26. (5510 sayılı yasa 21), 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Somut olayın incelenmesinde; meydana gelen kaza sebebiyle sanıklar ..., ... ve ... hakkında ... 1.Sulh Ceza Mahkemesinde açılıp sonuçlandırılan 2009/512 E. - 2011/1194 K. sayılı davada alınan bilirkişi raporunda kepçe operatörü ... ve kazalı işçiye asli kusur, işveren vekili olarak kabul edilen ... ve ölen ...'a ise tali kusur verilmiş, kazalı işçi tarafından işbu davanın davalılarıyla birlikte ... Büyükşehir Belediyesi Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü aleyhinde açılan ... 3. İş Mahkemesinin 2010/370 Esas sayılı tazminat davasında alınan kusur raporunda, ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'ne %65, ...'a %5, ...'a %10 ve kazalı işçiye %20 oranında kusur izafe edilmiştir.

Eldeki davada mahkemece aldırılan ve hükme esas alınan 04.11.2014 tarihli kusur raporunda ...'ın sorumluluğu bakımından ikili bir ayrıma gidilerek tazminat davasındaki kusur oranları aynen benimsenmiş, ...'ın da sorumluğuna gidilecekse ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne verilen %65 kusurun %60 olacağı ve %5'lik kusurun ...'a ait olacağı şeklinde rapor verilmiştir.

Eldeki davada mahkemece aldırılan ve hükme esas alınan 04.11.2014 tarihli kusur raporunda ...'ın sorumluluğu bakımından ikili bir ayrıma gidilerek tazminat davasındaki kusur oranları aynen benimsenmiş, ...'ın da sorumluğuna gidilecekse ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne verilen %65 kusurun %60 olacağı ve %5'lik kusurun ...'a ait olacağı şeklinde rapor verilmiştir.

Kusura ilişkin tüm bu tespitler incelendiğinde; ...'a tali kusur verildiği, ceza davasındaki kusur raporu ile eldeki davada hükme esas alınan raporlar arasında açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, ...'ın şantiyede ... adına görev yaptığı gözetilerek, ... 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/512 E. - 2011/1194 K. sayılı davasındaki kusur raporu ve eldeki davada alınan kusur raporları da dikkate alınarak dosya kapsamındaki raporlar arasındaki çelişki giderilmek üzere yeni oluşturulacak uzman bilirkişi heyetinden yeniden sorumluların kusurunun, aidiyetinin ve oranlarının belirlenmesi için rapor alınmalı ve raporlar arasındaki çelişki giderilmelidir.

Öte yandan, ... Büyükşehir Belediyesi Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğünün kanal bakım, onarım ve yenileme işlerinin bir kısmının ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne ihale edildiği anlaşılmaktadır. Ancak dosya kapsamında ... ile ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki ilişki net olarak tespit edilememektedir ve bu husus hükme esas alınan bilirkişi raporunda irdelenmemiştir. Bu nedenle ... ile ... İnş. Taah. Deri. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki sözleşmeler incelenip, sorumlulukları bu çerçevede tespit edilmek ve irdelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı şirket vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmünün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 24.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6625, Karar No: 2025/2510, Tarih: 11.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/6625 E.  ,  2025/2510 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/246 E., 2020/367 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.