muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/57, Karar No: 2013/330, Tarih: 18.06.2013

Sanık D.savunmasında, 'olay gecesi arkadaşım olan G. A.ın oturduğu mahalleye gittim ve kendisine olan borcumu ödedim. Sonra birlikte bir kahveye gittik, çay içtik. G.eve gideceğini söyleyerek ayrıldı. Ben kahvede televizyon izlediğim sırada polisler geldiler, adını sonradan öğrendiğim Ö.A. A. ve beni yakaladılar. Ben polislerin esrar ve hapları nerede ele geçirdiklerini bilmiyorum. Bu esrar ve haplarla ilgim yoktur, kime ait olduğunu bilmiyorum' demiştir.

Sanık M.M.savunmasında, 'olay gecesi evimden süt ve kola almak için çıktım, Sakalar kavşağındaki bakkaldan alışveriş yaptım, eve dönerken polislerin, M.M. isimli kişiyi benim oturduğum evin yan tarafındaki evin çatısından aşağı indirdiklerini gördüm. Ayrıca adını sonradan öğrendiğim O.T.isimli kişiyi polis otosunun içinde gördüm. Evime girerken polisler beni yakaladılar. Bana Kartallar Kıraathanesini sordular, gösterdim. Polisler bu kıraathanede oturan D.G. ve Ö.A.A.'ı da yakaladılar. Ben o çatıya hiç girip çıkmadım. Ele geçirilen esrar ve haplarla ilgim yoktur. Kime ait olduğunu bilmiyorum. Ben bu eve 2-3 gün önce taşındım' demiştir.

Diğer sanıklardan M.M., tüm aşamalarda birbiriyle çelişen farklı beyanlarda bulunmuştur. Kolluk ifadesinde, kendisinde ele geçirilen esrarı sanık M. M.dan satın aldığını; hâkim tarafından alınan ifadesinde, O. isimli çocuğun çatıdan çıkardığı esrarı satın aldığını, olaydan önceki gün bu çatıya çıkarak kendisinde ele geçirilen esrarı oradan aldığını; duruşmadaki ilk ifadesinde esrarı S. K.'ndan aldığını; duruşmadaki ikinci ifadesinde esrarı M.M.ın paketlediğini ve kendisinin sattığını; çocuk sanıkların yargılandığı Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nde tanık olarak alınan ifadesinde ise, polis ifadesini kabul etmediğini, polislerin baskı ile ifade aldıklarını söylemiştir.

Çocuk sanık O. T.'olay gecesi amcamın evinden çıktıktan sonra polisler beni yakaladılar. Ele geçirilen esrar ve haplar bana ait değildir. Kime ait olduğunu bilmiyorum. M.M..daha önce görmüştüm, ancak samimiyetim yoktur. Diğer sanıkları tanımam. Yakalama tutanağını kabul etmiyorum' demiştir.

Diğer çocuk sanık Ö.A. A., 'K.kıraathanesinde televizyon izlediğim sırada polisler gelerek beni yakaladılar. Polislerin buldukları kenevir ve haplar bana ait değildir. Kime ait olduğunu bilmiyorum. Tutanak içeriğini kabul etmiyorum' demiştir.

Olayla ilgili tutanakta 18 görevlinin imzası bulunmaktadır. Bunlardan iki tanesi bu davayla ilgili olarak duruşmada dinlenmiş, bunlardan biri ekip otosundan ayrılmadığı için diğeri ise çevre güvenliğinde görev aldığı için çatıya girip çıkanları görmediklerini söylemişlerdir. Dört görevli Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nde dinlenmiş, bunlardan birisi çevre güvenliğinde görev aldığını ve sanıkları yakalayan ekipte bulunmadığını söylemiş; diğerleri tutanağın doğru olduğunu belirtmişler, ancak çocuklar hakkındaki davada dinlendikleri için bu tanıklara çatıya çıkıp inenlerin sanıklar M. ve D.olup olmadığı sorulamamıştır.

Diğer sanık M. M.kolluk ifadesinde sanık M.M.aleyhinde beyanda bulunmuş ise de aşamalardaki ifadeleri farklı ve çelişkili olduğu gibi olay tutanağına da uymamaktadır. Bu nedenle hükme esas alınması mümkün değildir.

Sanıkların belirtilen şekildeki savunmaları karşısında; Özel Dairenin bozma kararında belirtildiği şekilde, çatı katına çıkıp inenleri gören görevlilerin tanık olarak dinlenmesi ve kendilerine sanıklar gösterilerek, çatı katına çıkıp inenlerin bu sanıklar olup olmadığının sorulması zorunludur.

CMK'nın 217. maddesinin 1. fıkrasına göre 'hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir'.

Öte yandan, CMK'nın 7. maddesinde, yenilenmesi mümkün olmayanlar dışında, görevli olmayan hâkim veya mahkemece yapılan işlemlerin hükümsüz olduğu belirtilmiş; bu işlemlerin görevli mahkeme tarafından yeniden yapılması öngörülmüştür. Böylece 'doğrudanlık ve yüz yüzelik ilkeleri' gereğince, hükmü veren mahkemenin delillerle doğrudan irtibat kurmasının ve delillerin duruşmada tartışılmasının zorunlu olduğu kabul edilmiştir.

Bu hükümlere göre, olayla ilgili tutanağa itiraz ediliyor ve tutanaktan farklı savunmada bulunuluyorsa, tutanağı düzenleyen görevliler, sanıklara ve müdafilerine soru sorma olanağı da tanınmak suretiyle duruşmada tanık olarak dinlenmelidir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin, tanıkların sanıklara ve müdafilerine soru sorma olanağı tanınarak dinlenmesi gerektiğine, aksi durumun adil yargılama ilkesine aykırı olduğuna ilişkin çok sayıda kararı mevcuttur (Kostovski/Hollanda davası, StV 1990, s. 481; Windisch/Avusturya davası, StV 1991, s. 193; Lüdi/İsviçre davası, StV 1992, s. 499; van Mechelen/Hollanda davası, StV 1997, s. 617, 619; Delta/Fransa davası, ÖJZ 1991, s. 425) (Cumhur Şahin; Türk Hukukunda Tanık Koruma Hükümlerinin Değerlendirilmesi; Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, cilt 6, sayı 1-2).

Görevlilerin dinlenmesine gerek görülmemesi; sanıklar nasıl savunma yaparlarsa yapsınlar, düzenlenen tutanağa göre karar verileceğinin kabul edilmesi anlamına gelecektir. Savunmayı sadece şeklî bir işlemden ibaret sayan bu düşüncenin kabulü mümkün değildir.

Soruşturmayı yapan da olayın tanıkları da kolluk görevlileridir. Düzenledikleri tutanak 'beyan delili' niteliğindedir. Sanıklar bu tutanağın doğru olmadığını söyleyip tutanağın aksini savunduklarına göre, tutanağı düzenleyen ve olayı doğrudan gören görevlilerin, sanıklara ve müdafilerine soru sorma hakkı da tanınmak suretiyle duruşmada tanık olarak dinlenmeleri zorunludur. Görevliler dinlenmeden düzenledikleri tutanağın hükme esas alınması durumunda, ceza muhakemesinde geçerli olan 'doğrudanlık ve yüz yüzelik ilkeleri' çiğnenmiş; CMK'nın 217. maddesinin 1. fıkrası, sanıkların savunma hakkı ve dolayısıyla 'adil yargılama ilkesi' ihlal edilmiş olur.

Ceza Genel Kurulu çoğunluğu tarafından, olayla ilgili tutanağı düzenleyen kolluk görevlilerinin dinlenmesine gerek bulunmadığı ve Ceza Genel Kurulu tarafından hükmün esasının incelenmesi kabul edildiğinden, sanıkların hukukî durumlarının mevcut delillere göre belirlenmesi gerekmektedir.

Olayla ilgili tutanağı düzenleyenlerden, olayı gören görevliler duruşmada dinlenmediklerinden, sanıkların itiraz ettikleri bu tutanak hükme esas alınamaz. Aşamalardaki ifadeleri birbiriyle çelişen diğer sanık M.'nın sanık M.aleyhindeki beyanının ise delil değeri yoktur. Sanıkların atılı suçu işlediklerine ilişkin, savunmalarının aksine, kuşkuyu aşan delil bulunmadığından, sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin bozulması gerekir.

Sonuç olarak;

a) Olayla ilgili tutanağı düzenleyenlerden olayı gören kolluk görevlilerinin tanık olarak dinlenmesi zorunlu ve Özel Daire'nin bozma kararı yerinde olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının reddine,

b) Ceza Genel Kurulu çoğunluğu tarafından, olayla ilgili tutanağı düzenleyen görevlilerin tanık olarak dinlenmesine gerek olmadığının kabul edilmesi karşısında; mevcut delillere göre sanıklar hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulmasının yasaya aykırı olması nedeniyle hükümlerin bozulmasına,

Karar verilmesi gerektiği kanısını taşıdığımdan, çoğunluğun aksi görüşüne katılmıyorum" düşüncesiyle;

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı ve onbir Genel kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 20.06.2012 gün ve 3924-12571 sayılı bozma kararının sanıklar D. G. ve M. M..yönünden KALDIRILMASINA,

3- Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.09.2010 gün ve 120-264 sayılı kararının sanık Davut Gökalp hakkındaki mahkûmiyet hükmüne ilişkin olarak ONANMASINA,

4- Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.09.2010 gün ve 120-264 sayılı kararının sanık Mehmet Manaz hakkındaki hüküm yönünden;

a-) 5237 sayılı TCK'nun 188/4. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığının gözetilmemesi,

b-) Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı'nda tanık numune olarak alınan esrarın da müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

5- Ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 322. maddesindeki yetkiye istinaden,

a-) Hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK’nun 188/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak, "6 yıl 3 ay hapis ve 75 gün" ibaresinin "4 yıl 2 ay hapis ve 50 gün"; "1.500 TL adli para cezası" ibaresinin de "1000 TL adli para cezası" olarak değiştirilmesi, böylece sanık M. M.hakkındaki sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

a-) Hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK’nun 188/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak, "6 yıl 3 ay hapis ve 75 gün" ibaresinin "4 yıl 2 ay hapis ve 50 gün"; "1.500 TL adli para cezası" ibaresinin de "1000 TL adli para cezası" olarak değiştirilmesi, böylece sanık M. M.hakkındaki sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

b-) "Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı'nda tanık numune olarak alınan esrarın 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine"cümlesinin hüküm fıkrasına eklenmesi,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

6- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.06.2013 günü yapılan ilk müzakerede gerekli çoğunluk sağlanamadığından, 25.06.2013 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12232, Karar No: 2015/16508, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/12232 E.  ,  2015/16508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Erzurum İş Mahkemesi

Tarihi :19.02.2015

No :2013/209-2015/138

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle “1-Davalı .... Gıda San. Ltd. Şirketi aleyhine açılan davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile; 1-)Kurum tarafından hak sahibinin eşi ve çocuklarına bağlanan 38.034,34 TL peşin değerli gelir ile 78,80 TL cenaze masrafından Borçlar Kanunu'nun 43 - 44 maddeleri gereğince % 80 indirim yapılmak suretiyle 7.606,86 TL'nin 14/05/2003 tarihinden, 15,76 TL'nin 16/05/2003 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa'nın 10. maddesi gereğince yasal faizi ile birlikte tahsilde tekerrüre yol açmamak suretiyle davalı Tanoğlu Gıda San. Ltd. Şirketi'nden alınarak davacıya verilmesine,

2-)S.. B.. vekilinin 14/05/2008 tarihli yazısı ile önceki verilen karar nedeniyle temyiz talebinden vazgeçtiği, kararı sadece davalı .... Gıda Sanayi Tic. Ltd. Şti'nin temyiz ettiği, bu nedenle .... ... şirketi ile M. D. Mirasçıları hakkında verilen Mahkememizin 2003/274 Esas - 2008/142 Karar sayılı kararı bu kişiler açısından kesinleştiği anlaşıldığından, bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, ” karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, 2003/274 Esas - 2008/142 Karar sayılı kararı davacı vekilinin temyiz etmemesi nedeni ile davalılar .... ... şirketi ile M. D. Mirasçıları hakkında verilen 2003/274 Esas - 2008/142 Karar sayılı kesinleşmesi nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, mahkemenin 17.04.2008 tarihli kararında ..... Sigorta Şirketi aleyhine açılan davanın reddine, 30.427, 47 TL. gelirin peşin sermaye değerinin 14.05.2003 tarihinden itibaren, 63,04 TL. cenaze masrafının 16.05.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile sigorta şirketi haricindeki davalılardan müteselsilen tahsiline yönelik karar hakkında Dairimizin 25.03.2013 tarih 2013/4670 E. 5745 K. sayılı ilamında onama hükmünün bulunmaması nedeni ile anılan davalılar yönünden hüküm kurulması gerekirken, hükmün infazında tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin (1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

(2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” hükmü gözetilerek, davacı Kurum lehine kabul edilen tutar da göz önünde bulundurularak, maktu ücretin altında kalmayacak şekilde vekalet ücreti takdiri gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının 1 ve 2. bendinin silinerek yerine, “1- ..... Sigorta Şirketi aleyhine açılan davanın reddine,

2- Davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G. D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.. , İ.. D.. ve .... Gıda San. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile 30.427, 47 TL. gelirin peşin sermaye değerinin 14.05.2003 tarihinden itibaren, 63,04 TL. cenaze masrafının 16.05.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G. D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.., İ.. D.. ve .... Gıda San. Ltd. Şti’den (anılan şirketin Borçlar Kanunu'nun 43 - 44 maddeleri gereğince tazminat tutarından % 80 indirim yapılmak suretiyle gelirler yönünden 7.606,86 TL. cenaze gideri yönünden 15,76 TL ile sınırlı olarak sorumlu olmak üzere) müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına, 3. bendin silinerek yerine “3-27,70 TL başvurma harcı ile 519,62 TL nispi ilam harcının davalı .... Gıda San. Ltd. Şirketi ile davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G.D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.. ve İ.. D..’ten müteselsilen alınarak hazineye gelir yazılmasına, 1563,18 TL. nispi karar ve ilam harcının davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G. D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.. ve İ.. D..’ten müteselsilen alınarak hazineye gelir yazılmasına,” sözcüklerinin yazılmasına, 4. bendin silinerek yerine “4-Bozmadan önce yapılan 636,00 TL yargılama gideri ile bozmadan sonra yapılan 123,00 TL olmak üzere toplam 759,00 TL yargılama giderlerinden kabul ret oranına göre 636,00 TL sinin davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G. D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.., İ.. D.. ve ..... Gıda San. Ltd. Şti’den (anılan şirketin 303,60 TL. ile sınırlı olarak sorumlu olmak üzere) müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, artan giderin davacı üzerinde bırakılmasına,” sözcüklerinin yazılmasına, 5. bendin silinerek yerine “5-AAÜT gereğince hesaplanan 3653,95 TL nispi vekalet ücretinin davalılar K.. D.., R. D., A. D., Z.. D.., G.D., S.. D.., M.. D.., N.. D.., S.. D.., İ.. D.. ve .... Gıda San. Ltd. Şti’den (anılan şirketin 1500,00 TL. ile sınırlı olarak sorumlu olmak üzere) müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibarelerinin Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas, 2006/106 Karar numaralı kararı ile iptali sonrası oluşan hukuki duruma göre, davacının davalılardan talep edebileceği tazminat tutarı sınırının gelirler yönünden 15.490,17 TL. ile sınırlı olup bu tutarı aşan talebin dava tarihi sonrasında söz konusu iptal hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum nedeni ile ret edilmesinde tarafların sorumluluğu bulunmaması karşısında, bu tutar gözetilerek ret edilen miktara göre hesaplanan 1500,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak ..... Gıda San. Ltd. Şti.’ne verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10

.490,17 TL. ile sınırlı olup bu tutarı aşan talebin dava tarihi sonrasında söz konusu iptal hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum nedeni ile ret edilmesinde tarafların sorumluluğu bulunmaması karşısında, bu tutar gözetilerek ret edilen miktara göre hesaplanan 1500,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak ..... Gıda San. Ltd. Şti.’ne verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9592, Karar No: 2013/2172, Tarih: 04.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/9592 E.  ,  2013/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerde 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastrosu sırasında, .... Köyü, 227 ada 8 parsel sayılı 1227,74 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereği orman niteliğini kaybedip, orman kadastro komisyonlarınca orman alanı dışına çıkarılan yerlerden olduğu gerekçesiyle, tutanağın beyanlar hanesine 2/B madde ve dahili davalı gerçek kişi lehine kullanım şerhi verilerek Hazine adına tarla niteliğiyle tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi vekili, çekişmeli taşınmazın eylemli orman niteliğinde olduğu, 2/B madde koşullarını taşımadığı halde, Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, orman sınırları dışına çıkarma işleminin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili ve beyanlar hanesindeki şerhlerin silinmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın Hazine adına orman rejimi dışına çıkarma işleminin kesinleştiği, 2010 yılında yapılan kadastro tesbitinde, kesinleşen 2/B madde alanında 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen ek 4. maddesi uyarınca fiilî kullanım durumunun tesbitinin yapıldığı, orman sınırları dışına çıkarılan ve bu işlemin kesinleştiği yerlere ilişkin açılan davalarda kadastro mahkemesinin görevli olmadığı gerekçesiyle davanın görev yönünden reddine, karar kesinleştiğinde dosyanın görevli ve yetkili sulh hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, davacı Orman Yönetimi vekilinin temyizi üzerine hüküm Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 27.04.2011 tarih ve 2011/1147-5067 sayılı bozma kararında özetle; “Somut uyuşmazlıkta çekişmeli taşınmaz hakkında 06.04.2010 tarihinde kadastro tesbit tutanağı düzenlenmiş olup, Orman Yönetimi tarafından 3402 sayılı Kanunun 12/1 ve 26/B maddelerinde belirtilen 30 günlük askı süresi içinde dava açıldığına göre 3402 sayılı Kanunun 25/1. maddesi uyarınca davaya bakma görevi kadastro mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle, davanın esası hakkında karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın reddine ve dava konusu .... Köyü, 227 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 5831 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın reddine ve dava konusu .... Köyü, 227 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 5831 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 08.12.1945 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp sonuçları 07.03.1978 tarihinde itirazları inceleme sonuçları ise 24.09.1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 3402 sayılı

Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılıp sonuçları 26.11.2002 - 25.12.2002 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşen aplikasyon, sınırlaması yapılmamış yerlerde orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın eylemli biçimde orman olmadığı gerekçesiyle davacı Orman Yönetiminin davasının reddine ve dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ise de, verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; dava konusu taşınmaz üzerinde 40 - 45 yaşlarında 16 adet aşılı zeytin ağacı, 17 adet 15 - 20 yaşlarında delice zeytin ağacı, 80 - 90 yaşlarında 1 adet kızılçam ağacı, 50 - 55 yaşlarında 3 adet melengiç ağaçları bulunduğu, ayrıca ağaçların araları seyrek ve küçük makilik ve otlarla kaplı, toprak yapısının taşlık ve kayalık yapıda ve eğiminin % 45 olduğu mahkemece mahallinde yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporları ile belirlenmiştir.

Taşınmaz üzerindeki delice zeytinleri aşılanarak mahsuldar duruma getirilmediği müddetçe taşınmazın zeytinlik vasfında olduğunun kabulüne ve yabani zeytin ağaçlarını (delice) kültür ağacı saymaya olanak yoktur. Mahkemece toplanan deliller, bilirkişi raporları ile keşif tutanağına yansıyan bilgilere göre, çekişmeli taşınmazın hakim ağaç türü itibariyle de aşılı zeytin ağaçları ile kaplı olmadığı ve zeytinlik vasfında olmadığı, üzerinde bulunan delice, kızılçam, melengiç ağaçları ve toprak yapısıyla eylemli biçimde orman olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca; çekişmeli taşınmaz Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmış yerlerden olup, bu niteliği itirazsız kesinleşmiş ise de, 4999 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 6831 sayılı Kanunun 11/5. maddesinde, “6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanunla değişik 2. maddesi ile 2896 sayılı ve 3302 sayılı kanunlarla değişik 2/B madde uygulamaları ile orman sınırları dışına çıkarılan, ancak fiilen orman olduğu Orman Genel Müdürlüğünce tesbit edilen yerler, talep üzerine Maliye Bakanlığınca Orman Genel Müdürlüğüne tahsis edilir. Tahsisi yapılan bu yerler Hazine adına tapuya orman vasfıyla tescil edilir.” hükmü mevcuttur. Kanunî düzenleme ve taşınmazın eylemli durumu gözetildiğinde, davacı Orman Yönetiminin davasının kabulü ile dava konusu taşınmazın orman vasfıyla tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek davacı Orman Yönetiminin davasının reddi yolunda hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.