ไฮบริดทีโอรี
ไฮบริดทีโอรี () เป็นอัลบั้มเปิดตัว ของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2543 โดยวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จในเชิงการค้า ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ สำหรับยอดจำหน่ายกว่า 10 ล้านชุดเฉพาะประเทศสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2553 เข้าสู่อันดับสองในบิลบอร์ด 200 และอยู่ในอันดับต้นๆ ในชาร์ตอื่นๆ ทั่วโลก โดยสามารถทะยานเข้าสู่ ท็อป 20 ของบิลบอร์ด ได้ในสัปดาห์แรก[1]
อัลบั้มนี้ได้บันทึกที่สตูดิโอเอ็นอาร์จีเรเคิดดิงส์ ในนอร์ทฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยมี ดอน กิลมอร์ เป็นโปรดิวเซอร์ เนื้อหาของเพลงในอัลบั้มส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับปัญหาและประสบการณ์ในช่วงวัยรุ่นของนักร้องนำของวง เชสเตอร์ เบนนิงตัน ชื่ออัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี เป็นชื่อที่หยิบยกจากชื่อเดิมของวง เนื่องจากได้มีการเปลี่ยนชื่อวงเป็น ลิงคินพาร์ค ซึ่งชื่ออัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี หมายความว่า 'ทฤษฎีลูกผสม' แสดงถึงแนวคิดในการผสมผสานแนวเพลง การนำแนวเพลงหลายๆ แนวเพลงมารวมเข้าด้วยกัน ได้แก่ อัลเทอร์เนทีฟเมทัล นูเมทัล ป็อป ฮิปฮอป อัลเทอร์เนทีฟ และเพิ่มโปรแกรมคอมพิวเตอร์แต่งเสียง ช่วยเพิ่มรูปแบบเสียงที่มีความแปลกใหม่ ทำให้เป็นแนวเพลงที่ไม่ซ้ำแบบใคร
เพลงที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิล ในอัลบั้มนี้ มีทั้งหมด 4 เพลง ได้แก่ "วันสเต็ปโคลสเซอร์", "ครอว์ลิง", "เปเปอร์คัต" และ "อินดิเอ็นด์"[2] ทั้งหมดนั้นเป็นเพลงเปิดตัวของลิงคินพาร์กที่ได้รับความนิยม โดยเฉพาะเพลง "อินดิเอ็นด์" เป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในสี่เพลงนี้ นอกจากเพลงที่เป็นซิงเกิลอย่างเพลงอื่นๆ ในอัลบั้มก็ได้รับความสำเร็จเช่นเดียวกัน เช่น "รันอะเวย์" "พอยส์ออฟออทอริตี" รวมถึงเพลงที่อยู่ในโบนัสแทร็กและไม่ได้ออกเป็นซิงเกิลอย่างเพลง "มายดีเซมเบอร์" ด้วย เพลงในอัลบั้มยังเป็นเพลงเด่นในสถานีวิทยุเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอีกด้วย ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 44 ไฮบริดทีโอรี ได้เสนอชื่อเข้าชิงในสาขาอัลบั้มเพลงร็อกยอดเยี่ยม อัลบั้มนี้ติดอันดับที่ 11 ใน 200 อัลบั้มฮอตแห่งทศวรรษ ของบิลบอร์ด ฉบับพิเศษของอัลบั้มนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2545 ไฮบริดทีโอรี</i>จำหน่ายได้ 27 ล้านชุดทั่วโลก ภายในหนึ่งปีครึ่งหลังจากออกจำหน่ายครั้งแรก[3] ซึ่งทำให้เป็นอัลบั้มเปิดตัวที่มียอดจำหน่ายสูงสุดแห่งศตวรรษที่ 21[4] ลิงคินพาร์กได้ทำการแสดงสดโดยเล่นเพลงทั้งหมดในอัลบั้มนี้ครบเป็นครั้งแรกที่งานดาวน์โหลดเฟสติวัล ในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2557[5]
ลิงคินพาร์กก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2539 เป็นวงดนตรีแนวแร็ปร็อกในชื่อ ซีโร สมากชิกในวงขณะก่อตั้งวง ได้แก่ กีตาร์นำ แบรด เดลสัน, นักร้องนำและจังหวะกีตาร์ ไมค์ ชิโนะดะ, มือกลอง รอบ บัวร์ดอน, นักเทิร์นเทเบิล โจ ฮาห์น, นักร้องนำ มาร์ก เวกฟิลด์ และกีตาร์เบส เดฟ ฟาร์เรล หลังจากที่มาร์กได้ออกจากวงในปี พ.ศ. 2542 นักร้องนำคนใหม่ เชสเตอร์ เบนนิงตัน ได้เข้าร่วมมาเป็นสมาชิกวงซีโร โดยเรื่องเริ่มต้นที่วงดนตรีเก่าที่เชสเตอร์ได้เคยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำนั้นได้ประกาศยุบวง ทนายของเขาจึงได้แนะนำให้เขาไปหา เจฟฟ์ บลู รองประธานผู้ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปินแห่งซอมบามิวสิกกรุ๊ป ซึ่งในขณะนั้นเจฟฟ์กำลังมองหาสมาชิกใหม่เพิ่มในตำแหน่งนักร้องนำให้กับวงซีโร จึงให้เทปตัวอย่างของซีโรให้กับเชสเตอร์ ในเทปประกอบไปด้วยเพลงที่มีเสียงร้องของอดีตนักร้องนำของซีโร และเพลงที่มีแต่ดนตรีบรรเลง[6] แล้วเขาจึงได้แต่งคำร้องและบันทึกเสียงร้องใหม่บนเสียงดนตรีเดิมที่มีอยู่ลงเทปตัวอย่างและส่งกลับไปให้เจฟฟ์[7][8] หลังจากที่เชสเตอร์ได้เข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกในวง ซีโรก็ได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น ไฮบริดทีโอรี และออกจำหน่ายอีพีที่มีชื่อเดียวกันกับชื่อวง ไฮบริดทีโอรี แต่ไปซ้ำกับชื่อวงดนตรีของกลุ่มศิลปินดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ชาวเวลส์ ทำให้ต้องตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวงมาเป็น "ลิงคินพาร์ก"[6][9] หลังจากนั้นตลอดปี พ.ศ. 2542 ลิงคินพาร์กได้ทำการแสดงที่วิสกีอะโกโก คลับในลอสแอนเจลิสเป็นประจำ[10]
ก่อนที่จะกลายเป็นอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี นั้น ลิงคินพาร์กได้ผลิตเทปตัวอย่าง 9 แทร็ก ในปี พ.ศ. 2542 แล้วได้นำเทปนี้ไปเสนอให้กับบริษัทบันทึกเสียงหรือค่ายเพลงไปจำนวนหลายแห่ง โดยได้บันทึกเพลงเดิมที่แตกต่างกันถึง 42 ครั้ง รวมถึงการแสดงให้กับนักประชาสัมพันธ์เพลงแห่งลอสแอนเจลิส และผู้จัดการแสดง ไมค์ กาแลกซี ที่เดอะกิกออนเมลโรส[7][11] อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้กลับมาเริ่มต้นกับค่ายเพลงขนาดใหญ่ และค่ายเพลงอิสระหลายแห่ง[6] ต่อมาลิงคินพาร์กได้เซ็นสัญญากับ วอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ ในปี พ.ศ. 2542 เนื่องมาจากส่วนสำคัญในการผลักดันและในการให้คำแนะนำของ เจฟฟ์ บลู ซึ่งเขาได้ย้ายตามมาทำงานร่วมกับค่ายเพลงนี้ด้วย หลังจากลาออกจากซอมบามิวสิกพับลิชชิง[6][7][8]
แม้แรกเริ่มจะมีปัญหาในการค้นหาโปรดิวเซอร์ที่จะมารับผิดชอบงานให้กับอัลบั้มเปิดตัวของวงดนตรีใหม่ในค่ายเพลง แต่ในที่สุดก็ได้ ดอน กิลมอร์ ซึ่งตกลงที่จะมาร่วมเริ่มผลิตผลงานเพลงกับลิงคินพาร์ก[7] ด้วยกันกับ แอนดี วอลเลซ ที่ทำหน้าที่เป็นมิกเซอร์ ในช่วงการบันทึกเสียงนั้น เริ่มต้นขึ้นที่สตูดิโอเอ็นอาร์จีเรเคิดดิงส์ ในนอร์ทฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2543 และใช้เวลาต่ออีก 4 สัปดาห์[7] ส่วนใหญ่จะนำเพลงจากเทปตัวอย่างมาบันทึกเสียงใหม่ โดยจะมีในส่วนท่อนแร็ปของไมค์ที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ในขณะที่คำร้องท่อนคอรัสของเชสเตอร์ไม่มีการเปลี่ยนแปลง[12] จากการขาดหายไปของเดฟ ฟาร์เรล และไคล์ คริสเทเนอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวงในการทำผลงานอีพีเมื่อปี พ.ศ. 2542 ลิงคินพาร์กจึงได้คว้าตัว สกอตต์ โคซิโอล และเอียน ฮอร์นเบ็ก มาเป็นมือกีตาร์เบส และแบรด เดลสัน ก็ได้ทำหน้าที่บันทึกเสียงกีตาร์เบสให้กับอัลบั้มนี้เกือบจะทั้งหมด นอกจากนี้ ยังมี เดอะดัสต์บราเธอร์ส มาทำหน้าที่ให้จังหวะบีทให้กับเพลง "วิทยู" อีกด้วย
เชสเตอร์และไมค์เป็นผู้ประพันธ์คำร้องในอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี และได้มาจากส่วนหนึ่งของเพลงในเทปตัวอย่างในสมัยที่มี มาร์ก เวกฟิลด์ เป็นนักร้องนำ[6] ไมค์ได้แสดงลักษณะของเนื้อเพลงว่าเป็นการอธิบายความรู้สึกอันหลากหลาย รวมทั้งอารมณ์ และประสบการณ์ และเป็น “อารมณ์ในทุก ๆ วันที่คุณได้กล่าวถึงและได้นึกคิด”[13][14] ต่อมา เชสเตอร์ได้อธิบายเกี่ยวกับประสบการณ์การประพันธ์เพลงให้กับนิตยสาร โรลลิงสโตน เมื่อต้นปี พ.ศ. 2545 เชสเตอร์ได้กล่าวว่า
“มันง่ายที่จะหลงเชื่อสิ่งเหล่านั้น 'น่าสงสารตัวเอง' ความหมายจากเพลง 'ครอว์ลิง' มาจากความรู้สึกที่ว่า ผมไม่สามารถควบคุมตัวเอง แต่เพลงนี้มีความหมายเกี่ยวกับความรับผิดชอบกับการกระทำของคุณ ผมได้ไม่พูดคำว่า 'คุณ' ตรงไหนเลย มันนั่นเป็นเหตุผลที่ว่าผมรู้สึกอย่างไร ที่มีบางสิ่งบางอย่างจากข้างในตัวผมฉุดกระฉากตัวผมลงไป”—เชสเตอร์ เบนนิงตัน, นิตยสารโรลลิงสโตน, 2545[6]
ดนตรีของอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี นำมาจากแรงบันดาลใจที่หลากหลาย สไตล์การร้องเพลงของเชสเตอร์ได้รับอิทธิพลมาจากศิลปินต่าง ๆ เช่น ดีเพชเชโมด และ สโตนเทมเพิลไพล็อตส์[6] ลักษณะและเทคนิคการเล่นของมือกีตาร์ แบรด เดลสัน นำแบบอย่างมาจาก เดฟโทนส์, กันส์แอนด์โรสเซส,[7] ยูทู และ เดอะสมิธส์[6] ส่วนการ้องแร็ปของไมค์ ชิโนะดะ ตัวอย่างเช่นแทร็กที่เจ็ดในอัลบั้ม "บายมายเซลฟ์" มีลักษณะคล้ายกับ เดอะรูตส์ เป็นอย่างมาก เนื้อหาของเพลงในอัลบั้มมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาที่เชสเตอร์ได้ประสบพบเจอในวัยเด็กของเขา รวมไปถึงการทารุณกรรมเด็ก ปัญหาการเสพสารเสพติดและการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างต่อเนื่อง[6] การหย่าร้างของพ่อแม่ของเขา การแตกแยกออกจากสังคม[15] ความผิดหวัง และผลสุดท้ายของความรู้สึก ในเรื่องความสัมพันธ์ที่เคยได้ไว้วางใจกัน แต่กลับล้มเหลวในภายหลัง[16]
อัลบั้มนี้ได้ผลิตซิงเกิลออกมาทั้งหมด 4 เพลง ได้แก่ "วันสเต็ปโคลสเซอร์" เป็นเพลงลำดับที่สองในอัลบั้ม และเป็นซิงเกิลแรก เป็นเพลงที่มีการริฟกีตาร์ และมีเสียงกลองหรือเพอร์คัชชันอิเล็กทรอนิกส์ในช่วงอินโทร และช่วงเข้าสู่ท่อนบริดจ์ ด้วยเสียงกีตาร์ที่หนักแน่นและเสียงกลองที่ดุดัน[17] เพลงนี้ยังมีส่วนที่น่าสนใจในช่วงที่ร้องว่า "Shut up when I'm talkin' to you!" ซึ่งเป็นท่อนตะโกนร้องของเชสเตอร์ ด้วยความยาว 1 นาที 48 วินาที[17][18] มิวสิกวิดีโอของเพลง "วันสเต็ปโคลสเซอร์" ถ่ายทำที่ทางรถไฟใต้ดิน ที่ลอสแอนเจลิส[19] โดยได้เป็นเพลงที่เป็นที่รู้จักโดยทันที และได้ออกอากาศในเอ็มทีวี และเครือข่ายช่องโทรทัศน์เพลงอื่น ๆ[7] และมีตัวแทนมือเบส สกอตต์ โคซิโอล ได้มาแสดงดนตรีให้เห็นในมิวสิกวิดีโอ[19]
ซิงเกิลที่ 2 คือ "ครอว์ลิง" เป็นเพลงที่มีความหมายมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์ส่วนตัวของเชสเตอร์ ในส่วนของการทารุณกรรมเด็ก ในด้านความรุนแรงทางร่างกาย ความยากลำบากในการออกจากวังวนของปัญหา และการสูญเสียที่ตามมาของการเชื่อถือตนเอง การสะท้อนแนวคิดนี้ได้แสดงออกมาทางมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ โดยหญิงสาวคนหนึ่ง (แสดงโดย เคตลิน โรซาเซน) ถูกทำร้ายโดยพ่อของเธอ โดยเห็นได้ในช่วงเริ่มวิดีโอ ซึ่งมีรอยฟกช้ำที่มองเห็นได้ชัด[20]
เพลง "เปเปอร์คัต" เป็นซิงเกิลที่ 3 ของอัลบั้มนี้ มีเนื้อเพลงที่อธิบายถึงความหวาดระแวง มิวสิกวิดีโอของเพลง "เปเปอร์คัต" แสดงให้เห็นลิงคินพาร์กเล่นดนตรีในห้องโถงที่อยู่ตรงข้ามกับห้องมืดสนิท โดยมีผนังกั้นระหว่างกลาง ซึ่งเป็นการอธิบายความหมายของเพลงนี้ ความเป็นเหนือธรรมชาติต่าง ๆ ได้แสดงให้เห็นในมิวสิกวิดีโอ และมีเอฟเฟ็กพิเศษที่ใช้ในการสร้างให้น่าขนลุก เช่น "นิ้วยืดได้" ของไมค์ ชิโนะดะ และ "หน้าบูดเบี้ยว" ของร็อบ บัวร์ดอน[21]
ซิงเกิลที่ 4 จากอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี คือเพลง "อินดิเอ็นด์" ซึ่งเป็นที่เด่นชัดคือมีเสียงเปียโนที่เล่นโดยไมค์ และท่อนแร็ปของเขาที่อยู่ในท่อนแรกของเพลง และมีเสียงร้องเชสเตอร์มาร่วมด้วยในท่อนคอรัส แนวคิดของเพลงมาจากความล้มเหลวของคนคนหนึ่ง และเครื่องหมายของความสัมพันธ์ที่สิ้นสุดลง มิวสิกวิดีโอของเพลง "อินดิเอ็นด์" ได้ถ่ายทำในที่ต่าง ๆ พร้อมกับทัวร์ออซซ์เฟสต์ปี พ.ศ. 2554 และกำกับโดย นาธาน "คาร์มา" ค็อกซ์ และโจ ฮาห์น ดีเจของลิงคินพาร์ก คนที่กำกับมิวสิกวิดีโอหลาย ๆ วิดีโอให้ลิงคินพาร์ก (สองคนนี้ได้กำกับมิวสิกวิดีโอของเพลง "เปเปอร์คัต")[22][23] เบื้องหลังของวิดีโอเพลง "อินดิเอ็นด์" ได้ถ่ายทำที่ทะเลทรายในแคลิฟอร์เนีย และถ่ายทำการแสดงดนตรีของวงที่สตูดิโอในลอสแอนเจลิส ด้วยเอฟเฟ็กส์อันโดดเด่นจากภาพที่คอมพิวเตอร์สร้างขึ้น มิวสิกวิดีโอได้ชนะในงานประกาศผลรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ ประจำปี พ.ศ. 2545 สาขาวิดีโอเพลงร็อกยอดเยี่ยม[24]
เพลง "พอยส์ออฟออทอริตี" เป็นเพลงลำดับที่ 4 ในอัลบั้ม มีมิวสิกวิดีโอรวมอยู่ในผลงานดีวีดีชุดแรกของวง แฟรตปาร์ตีแอตเดอะแพนเค้กเฟสติวัล ร็อบ บัวร์ดอน มือกลองของวง อธิบายถึงกระบวนการบันทึกของเพลงนี้ว่า "แบรดแต่งริฟ แล้วก็ให้ไมค์นำมาตัดต่อลงในคอมพิวเตอร์ ทำให้แบรดต้องเรียนรู้ในส่วนของเขาจากคอมพิวเตอร์" ในเรื่องของเพลง แบรดได้ยกย่องทักษะของไมค์ และบอกว่าเขาเป็น "อัจฉริยะ" และ "มีความสามารถเหมือนเทรนต์ เรซเนอร์"[6] ในการแสดงสดของเพลงนี้ เมื่อไมค์แร็ปเนื้อเพลงที่ว่า "Forfeit the game" เป็นครั้งที่ 3 ของเพลง เชสเตอร์จะแร็ปท่อนนี้ไปพร้อมกับไมค์ด้วย
ด้วยอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี ที่เป็นอัลบั้มแรกของลิงคินพาร์ก ไมค์ ชิโนะดะ ที่เคยทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ ก่อนที่จะมาเป็นนักดนตรีอาชีพ เขากล่าวว่าวงได้ดูหนังสือหลายเล่มเพื่อหาวิธีการนำเสนอผลงานที่เป็นครั้งแรกของวง และแนวคิดที่ได้คือ รูปทหารมีปีก ตามที่ไมค์ได้เข้าใจ ส่วนของเชสเตอร์ เบนนิงตัน มีแนวคิดคือ รูปทหารที่มีปีกของแมลงปอ ซึ่งอธิบายถึงการผสมผสานองค์ประกอบทางดนตรีทั้งหนักและเบา โดยใช้รูปทหารแทนความหนักลำบาก และความอ่อนบางแทนปีกของแมลงปอ[25] หน้าปกอัลบั้มยังมีเนื้อเพลงเลือน ๆ ของเพลงในอัลบั้มเป็นพื้นหลังด้วย โดยเนื้อเพลงของเพลง "วันสเต็ปโคลสเซอร์" เป็นที่มองเห็นเด่นชัดที่สุด และยังมีรูปทหารที่แตกต่างจากนี้อีก โดยสามารถเห็นในรูปหน้าปกซิงเกิลต่าง ๆ ของอัลบั้มนี้ รวมทั้งภาพปกอัลบั้มของ รีแอนิเมชัน ซึ่งเป็นอัลบั้มรีมิกซ์ของ ไฮบริดทีโอรี แต่จะแสดงเป็นรูปทหารในรูปแบบหุ่นยนต์ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันกับโมบิลสูทกันดั้ม หุ่นยนต์ต่อสู้ในอะมิเมะซีรีส์ กันดั้มวิง ซึ่งประสบความสำเร็จด้วยความนิยมสูงในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะอัลบั้มออกจำหน่าย
อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี ออกจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ตามด้วยการออกอากาศเพลง "วันสเต็ปโคลสเซอร์" ทางวิทยุ[2] ในสัปดาห์แรก ไฮบริดทีโอรี จำหน่ายได้ 50,000 ชุด[26] เข้าสู่ชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐอเมริกาในอันดับที่ 16 ในปลายปี พ.ศ. 2543[1] และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำโดยอาร์ไอเอเอ หลังจากที่ออกจำหน่ายได้ 5 สัปดาห์[7] ในปี พ.ศ. 2544 ไฮบริดทีโอรี จำหน่ายได้ 4.8 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา ทำให้เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดแห่งปี[27][28] และในต้นปี พ.ศ. 2545 ได้มีการประมาณไว้ว่าอัลบั้มจะมียอดจำหน่ายปีละ 100,000 ชุด[6] ปีต่อ ๆ มา อัลบั้มนี้ยังคงมียอดจำหน่ายที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และได้รับรางวัลแผ่นเสียงเพชรโดยอาร์ไอเอเอในปี พ.ศ. 2548 สำหรับการจัดส่งจำหน่าย 10 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา[29] ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 อัลบั้มนี้มียอดจำหน่ายถึง 10,222,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา[30]
ซิงเกิลทั้งสี่จากอัลบั้มนี้ได้ออกจำหน่ายตลอดปี พ.ศ. 2544 (รวมทั้ง "พอยส์ออฟออทอริตี" ที่ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลโปรโมต) และมีสามซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จในชาร์ตโมเดิร์นร็อกแทร็กของบิลบอร์ด ในสหรัฐอเมริกา[31] โดยเพลง "อินดิเอ็นด์" เป็นซิงเกิลในอัลบั้มที่ติดชาร์ตในอันดับที่สูงที่สุด คืออันดับ 1 ในชาร์ตโมเดิร์นร็อกแทร็ก และปรากฏบนชาร์ตประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก ความสำเร็จของซิงเกิล "อินดิเอ็นด์" เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จในการติดชาร์ตของอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี โดยติดอันดับที่ 2 ในชาร์ตบิลบอร์ด 200 ในต้นปี พ.ศ. 2545 ตามหลังอัลบั้ม เวทเทอด์ ของวงครีด และอัลบั้ม เจทูดาแอล–โอ!: เดอะรีมิกซ์ ของเจนนิเฟอร์ โลเปซ อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี เป็นอัลบั้มการแสดงดนตรียอดเยี่ยมอันดับที่ 11 ในบิลบอร์ด 200 ในช่วงทศวรรษนั้น และอัลบั้มนี้ได้เข้าสู่สิบอันดับแรกในชาร์ตในสัปดาห์ที่ 38 นาน 34 สัปดาห์ และอยู่บนชาร์ตเป็นเวลา 105 สัปดาห์ (ประมาณ 2 ปี) และกลับมาขึ้นชาร์ตอีกครั้งในอันดับที่ 167 ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554[32] อัลบั้มนี้ยังได้ติดชาร์ตในอีก 11 ประเทศในอันดับที่สูงพอสมควร และติดสิบอันดับแรกในชาร์ตของสหราชอาณาจักร, สวีเดน, นิวซีแลนด์, ออสเตรีย, ฟินแลนด์ และสวิตเซอร์แลนด์[33] ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีครั้งที่ 44 ในปี พ.ศ. 2545 ลิงคินพาร์กได้ชนะในสาขาการแสดงเพลงฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยมสำหรับเพลง "ครอว์ลิง" และได้เข้าชิงเพิ่มเติมในสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และสาขาอัลบั้มร็อกยอดเยี่ยม โดยแพ้ให้กับอลิเชีย คียส์ และอัลบั้ม ออลแดตยูแคนต์ลีฟบีไฮด์ ของวงยูทู[34]
หลังจากความสำเร็จของอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี ลิงคินพาร์กได้รับเชิญให้ไปแสดงตามคอนเสิร์ตทัวร์ต่าง ๆ ได้แก่ ออซเฟสต์, แฟมิลีแวลูส์ทัวร์, ออลโมสต์อะคูสติกคริสต์มาส ของเคอาร์โอคิว-เอฟเอ็ม, และทัวร์ที่วงก่อตั้งขึ้นเอง พรอเจกต์เรโวลูชัน ซึ่งมีศิลปินแสดงหลัก คือ ลิงคินพาร์ก และวงดนตรีอื่น เช่น ไซเพรสฮิลล์ และอะดีมา[6][8] ในเวลานั้น ลิงคินพาร์กได้ชักชวนให้ฟีนิกซ์ มือกีตาร์เบสของวงกลับเข้าร่วมงานด้วยกัน[6] ลิงคินพาร์กได้จัดเก็บข่าวสารของวงออนไลน์ในเว็บไซต์ของวงตลอดช่วงการเดินทางออกทัวร์ปี พ.ศ. 2544 และ 2545 ที่สมาชิกวงแต่ละคนต่างก็ได้ทำบันทึกไว้ ถึงแม้ว่าบันทึกนี้จะไม่มีในเว็บไซต์ของวงแล้ว แต่ก็ยังสามารถหาได้ในเว็บไซต์ของแฟนคลับ[35] โดยลิงคินพาร์กได้ออกแสดงคอนเสิร์ตทั้งหมด 324 ครั้งในปี พ.ศ. 2544[6]
ฉบับพิเศษของอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี ที่ประกอบด้วยซีดีจำนวนสองแผ่น ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2545 ในเอเชีย[36] แผ่นแรกประกอบด้วยอัลบั้มฉบับมาตรฐาน และแผ่นที่สองประกอบด้วยการแสดงสดของเพลง "เปเปอร์คัต", "พอยส์ออฟออทอริตี" และ "อะเพลซฟอร์มายเฮด" บันทึกที่ด็อกแลนส์อาเรนา สำหรับบีบีซีเรดิโอ 1 และยังมีเพลงสตูดิโอ 2 เพลง ได้แก่ "มายดีเซมเบอร์" เพลงที่ประพันธ์ขึ้นมาหลังจากออกอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี เพื่อรวมอยู่ในซีดี "สลิมซานตา" ของเคอาร์โอคิว และอีกเพลงคือ "ไฮโวลเทจ" เพลงที่ทำขึ้นใหม่จากเพลงเดิมที่รวมอยู่ในอีพี ไฮบริดทีโอรี
ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ลิงคินพาร์กได้ออกจำหน่ายซีดีบันทึกการแสดงสดจากการแสดงที่งานดาวน์โหลดเฟสติวัลปี 2557 ชื่ออัลบั้มว่า "ไฮบริดทีโอรี: ไลฟ์แอตดาวน์โหลดเฟสติวัล 2014" ซึ่งลิงคินพาร์กเล่นเพลงครบทุกเพลงในอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี
อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี ได้รับการวิจารณ์โดยนักวิจารณ์เพลงในด้านบวกเป็นส่วนมาก สเตฟานี ดิกคิสัน จากป็อปแมทเทอส์ ได้ให้ความเห็นว่าลิงคินพาร์กเป็น "กลุ่มดนตรีที่มีความสามารถเหนือกว่าวงดนตรีฮาร์ดร็อกสมัยนี้มาก" และบอกอีกว่า "เพลงของลิงคินพาร์กจะต้องเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจด้วยเสียงดนตรีอันท้าทายที่เป็นตัวของพวกเขา"[18] นิตยสาร คิว ให้ดาวแก่อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี 4 จาก 5 ดาว[37] โรเบิร์ต คริสต์เกา จาก เดอะวิลเลจวอยซ์ เขียนบทวิจารณ์ว่า "ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจในสิ่งที่หนุ่มขี้โมโหรู้สึก" และให้ดาวแก่อัลบั้มนี้ "อันดับความนิยมในระดับชมเชย 2 ดาว" และกล่าวถึงเพลง "เปเปอร์คัต" และ "พอยส์ออฟออทอริตี" ว่าเป็นจุดเด่นของอัลบั้มอีกด้วย[38] เจนนี เอลลิชู จาก โรลลิงสโตน ให้ดาวแก่อัลบั้มนี้ 2 ดวงครึ่ง และให้ความเห็นว่าอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี เป็น "อัลบั้มที่มีศักยภาพมากเท่าเทียมกับอัลบั้มของลิมป์บิซกิต หรือคอร์น" และเรียกมันว่าเป็นอัลบั้มที่ "สะท้อนให้เห็นถึงความผิดหวังของชีวิต"[39]
วิลเลียม รูห์ลมันน์ นักวิจารณ์จาก ออลมิวสิก กล่าวว่า "ลิงคินพาร์กเป็นวงดนตรีที่เพิ่งจะเริ่มทำผลงานดนตรี แต่พวกเขาประสบความสำเร็จด้วยแนวดนตรีอันแรงกล้าในตัวของพวกเขา" และเรียกเพลง "วันสเต็ปโคลสเซอร์" ว่าเป็น "สัญลักษณ์แห่งการทุ่มเท" โดยอ้างถึงเนื้อเพลงในท่อนคอรัสของเพลง[2] โยฮัน วิปส์สัน จาก เมโลดิก ได้ยกย่องการผลิตของดอน กิลมอร์ และให้คำอธิบายไว้ว่า "เป็นอัลบั้มที่เอาความรู้สึกจากการทำร้ายและความโกรธที่ได้เจอมาทำเป็นท่วงทำนอง"[40] โนล การ์ดเนอร์ จาก เอ็นเอ็มอี ให้คะแนนแก่อัลบั้มนี้ 6 คะแนนจากเต็ม 10 คะแนน[41] ไทเลอร์ ฟิชเชอร์ จาก สปุตนิกมิวสิก ให้คะแนนแก่อัลบั้มนี้ 3.0 คะแนนจากเต็ม 5 คะแนน และบอกว่า "ไฮบริดทีโอรีเป็นอัลบั้มที่ออกมาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างศตวรรษพอดี" แต่กล่าวถึงการริฟกีตาร์ว่า "ยังขาดรสชาติและยังไม่แปลกใหม่"[42] ไมค์ รอสส์ จาก แจม! เปิดเผยว่าอัลบั้มนี้เป็นการผสมผสานของความยอดเยี่ยมของฮิปฮอปกับเฮฟวีเมทัล และกล่าวว่า "...พวกเขาแร็ปได้จริง พวกเขาโยกหัวเหวี่ยงความป่าเถื่อนออกมาได้จริง แต่งเนื้อเพลงด้วยความเฉลียวฉลาด และเป็นหนึ่งในวงดนตรีแร็ปเมทัลหน้าใหม่ที่ดีที่สุด ที่ผมเคยได้ยินมา"[43]
ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ลิงคินพาร์กได้ออกจำหน่ายอัลบั้มที่มีชื่อว่า รีแอนิเมชัน ประกอบด้วยเพลงรีมิกซ์จากเพลงในอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี และนำมาทำใหม่โดยศิลปินแนวนูเมทัล และอันเดอร์กราวด์ฮิปฮอป[44] ผู้มีส่วนร่วมในอัลบั้มนี้ ได้แก่ แบล็ก ทอต, แฟโรห์ มอนช์, โจนาธาน เดวิส, สตีเฟน คาร์เพนเตอร์, และ แอรอน ลูอิส อัลบั้มรีมิกซ์นี้มีความเกี่ยวข้องถึงการทดลองเสียงดนตรีด้วยเครื่องดนตรีคลาสสิก เช่น เครื่องสาย และเปียโน พร้อมกับองค์ประกอบที่เหมือนกันของอิเล็กทรอนิกาจากอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี โดยเห็นได้ชัดในอัลบั้ม เมทีโอรา สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของวงที่มีองค์ประกอบดนตรีดังกล่าวเข้าไปร่วมด้วย[45] ขณะที่ไมค์อธิบายถึงความแตกต่างของเสียงดนตรีระหว่าง ไฮบริดทีโอรี และ เมทีโอรา ว่า "องค์ประกอบที่เป็นอิเล็กทรอนิกส์นั้นมีอยู่ในตัวของวงเองอยู่แล้ว แค่เราหยิบมันออกมาทำให้มันโดดเด่นขึ้นเท่านั้น"[46]
อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี กลายเป็นอัลบั้มที่มักจะต้องติดอยู่ในรายชื่อที่รวบรวมโดยสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ และในสื่ออื่น ๆ โดยในปี พ.ศ. 2555 ร็อกซาวด์ ได้จัดให้อัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี เป็นอัลบั้มเพลงโมเดิร์นคลาสสิกยอดเยี่ยมของ 15 ปีที่ผ่านมา ในปี พ.ศ. 2556 เลาด์ไวร์ ได้จัดให้อยู่ในอันดับที่ 10 ในรายชื่ออัลบั้มเปิดตัวแนวฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม[47] และการจัดอันดับที่สำคัญของอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี แสดงให้เห็นในตารางด้านล่าง[48]
* หมายถึง รายการที่ไม่ได้จัดอันดับ
ไฮบริดทีโอรี – ฉบับมาตรฐานNo.TitleWriter(s)Length1."Papercut"Linkin Park3:042."One Step Closer"Linkin Park2:353."With You" Linkin Park Michael Simpson John King 3:234."Points of Authority"Linkin Park3:205."Crawling"Linkin Park3:296."Runaway" Linkin Park Mark Wakefield 3:037."By Myself"Linkin Park3:098."In the End"Linkin Park3:369."A Place for My Head" Linkin Park Mark Wakefield Dave Farrell 3:0410."Forgotten" Linkin Park Mark Wakefield Dave Farrell 3:1411."Cure for the Itch"Linkin Park2:3712."Pushing Me Away"Linkin Park3:11Total length:37:45
โบนัสแทร็กในฉบับญี่ปุ่นNo.TitleWriter(s)Length13."My December"Mike Shinoda4:2014."High Voltage"Linkin Park3:4515."One Step Closer" (video)Linkin Park2:55
โบนัสแทร็กในไอทูนส์No.TitleWriter(s)Length13."My December"Mike Shinoda4:2214."High Voltage"Linkin Park3:4715."Papercut" (บันทึกสดที่บีบีซี 1)Linkin Park3:09
โบนัสแทร็กในฉบับพิเศษร้านไอทูนส์ 2013No.TitleWriter(s)Length13."High Voltage" (Live)Linkin Park3:3814."My December"Mike Shinoda4:1915."Points of Authority" (Crystal Method Remix)Linkin Park4:5616."Papercut" (Live at Milton Keynes)Linkin Park3:50
แผ่นโบนัสในฉบับพิเศษNo.TitleWriter(s)Length1."Papercut" (Live at Docklands Arena, London)Linkin Park3:132."Points of Authority" (Live at Docklands Arena, London)Linkin Park3:303."A Place for My Head" (Live at Docklands Arena, London) Linkin Park Mark Wakefield Dave Farrell 3:114."My December"Mike Shinoda4:205."High Voltage"Linkin Park3:45
โบนัสไวนิลผลิตใหม่ปี 2013[58][59][60]No.TitleWriter(s)Length1."One Step Closer"Linkin Park2:392."My December"Mike Shinoda4:21
ไฮบริดทีโอรี – ไลฟ์แอตดาวน์โหลดเฟสติวัล 2014No.TitleWriter(s)Length1."Papercut"Linkin Park3:132."One Step Closer"Linkin Park3:133."With You" Linkin Park Michael Simpson John King 3:344."Points of Authority"Linkin Park5:005."Crawling"Linkin Park3:296."Runaway" Linkin Park Mark Wakefield 3:167."By Myself"Linkin Park3:248."In the End"Linkin Park3:409."A Place for My Head" Linkin Park Mark Wakefield Dave Farrell 3:4410."Forgotten" Linkin Park Mark Wakefield Dave Farrell 3:2611."Cure for the Itch"Linkin Park2:5012."Pushing Me Away"Linkin Park3:29
ไฮบริดทีโอรี – ไลฟ์อะราวด์เดอะเวิลด์No.TitleLength1."Papercut" (Live from Paris, 2010)3:082."One Step Closer" (Live from Frankfurt, 2008)4:133."Points of Authority" (Live from Sydney, 2007)4:074."Crawling" (Live from Athens, 2009)4:415."In the End" (Live from Melbourne, 2010)3:336."A Place for My Head" (Live from Koln, 2008)3:577."Cure for the Itch" (Live from Perth, 2007)1:438."Pushing Me Away" (Live from Dallas, 2007)3:41
ลิงคินพาร์ก เชสเตอร์ เบนนิงตัน – ร้องนำ ไมค์ ชิโนะดะ – เสียงร้อง, จังหวะกีตาร์, คีย์บอร์ด, เปียโน แบรด เดลสัน – กีตาร์, กีตาร์เบส โจ ฮาห์น – เทิร์นเทเบิล, แซมพลิง, โปรแกรมคอมพิวเตอร์แต่งเสียง เดฟ "ฟีนิกซ์" ฟาร์เรล – กีตาร์เบส (ปรากฏชื่อในอัลบั้ม) รอบ บัวร์ดอน – กลอง, เพอร์คัชชัน ศิลปินเพิ่มเติม เอียน ฮอร์นเบ็ก – กีตาร์เบสเพิ่มเติม (ในแทร็ก 1, 9 และ 10) สกอตต์ โคซิโอล – กีตาร์เบสเพิ่มเติม (ในเพลง "วันสเต็ปโคลสเซอร์") มาร์ก เวกฟิลด์ – ร้องนำ (ปรากฏชื่อในแทร็ก 6, 9 และ 10) เดอะดัสต์บราเธอร์ส – แซมพลิง (ในแทร็ก 3) งานศิลปะ แฟรงก์ แมดด็อกส์ – กราฟิกดีไซน์ เจมส์ มินชิน ที่สาม – ช่างภาพ ไมค์ ชิโนะดะ – วาดภาพ, สเก็ตช์เส้น โจ ฮาห์น – วาดภาพ, สเก็ตช์เส้น การผลิต ดอน กิลมอร์ – โปรดิวเซอร์เพลง, วิศวกรเสียง สตีฟ ซิสโก – วิศวกรเสียง จอห์น อีวิง จูเนียร์ – วิศวกรเสียงสมทบ, โปรทูลส์ แมตต์ กริฟฟิน – ผู้ช่วยวิศวกรเสียง แอนดี วอลเลซ – ผสมเสียง ไบรอัน การ์ดเนอร์ – ควบคุมเสียง, ตัดต่อดิจิทัล การจัดการ เจฟฟ์ บลู – ฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปิน, ผู้อำนวยการผลิต นาตาลี เพรสตัน และ อาร์เรียนา เมอร์เรย์ – ประสานงานฝ่ายคัดสรรและพัฒนาศิลปิน ไมเคิล อาร์ฟิน – ตัวแทนจองสำหรับกลุ่มศิลปิน ไมเคิล ออปเพนไฮน์ และ โจนาธาน ชวอร์ต – ผู้จัดการธุรกิจสำหรับ Gudvi, Chapnik และ Oppenhein แดนนี เฮย์ส – กฎหมายสำหรับ Selverne, Mandelbaum และ Mintz เพตเตอร์ สแตนดิช – ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด ร็อบ แม็กเดอร์มอตต์ – ผู้แทนของบริษัทเดอะเฟิร์ม (The Firm)
ชาร์ต ชาร์ตสิ้นปี การรับรอง
"–" หมายถึง ซิงเกิลที่ไม่ติดชาร์ต หรือไม่ได้ออกจำหน่ายในประเทศนั้น
ที่ มิวสิกเบรนซ์ (รายชื่อการออกจำหน่าย)
หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงของลิงคินพาร์ก หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ หมวดหมู่:อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2543 หมวดหมู่:อัลบั้มเปิดตัว