กฎของโอห์ม
กฎของโอห์ม ใช้อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างกระแสไฟฟ้ากับความต่างศักย์ไฟฟ้า และกระแสไฟฟ้ากับความต้านทาน กล่าวคือ กระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านตัวนำใด ๆ แปรผันโดยตรงกับความต่างศักย์ (แรงดันไฟฟ้าหรือแรงดันตกคร่อม คือกระแสมีค่ามากหรือน้อยตามความต่างศักย์นั้น) เขียนเป็นสมการได้ว่า
I {\displaystyle I} ∝ V {\displaystyle V}
และกระแสไฟฟ้าจะแปรผกผันกับความต้านทานระหว่างสองจุดนั้น(คือถ้าความต้านทานมากจะทำให้กระแสไหลผ่านน้อย, ถ้าความต้านทานน้อยจะทำให้มีกระแสมาก) เขียนเป็นสมการได้ว่า
I {\displaystyle I} ∝ 1 {\displaystyle 1} / R {\displaystyle R}
นำสูตรสมการทางคณิตศาสตร์ทั้งสองมารวมกัน, เขียนได้ดังนี้:
I = V R {\displaystyle I={\frac {V}{R}}}
โดยที่ V {\displaystyle V} คือความต่างศักย์ มีหน่วยเป็น โวลต์, I {\displaystyle I} คือกระแสในวงจร หน่วยเป็น แอมแปร์ และ R {\displaystyle R} คือความต้านทานในวงจร หน่วยเป็น โอห์ม
กฎดังกล่าวตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่เกออร์ค ซีม็อน โอห์ม นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ผู้ที่ตีพิมพ์ผลงานใน ค.ศ. 1827 บรรยายการทดลองวัดค่าแรงดันและกระแสผ่านลวดความยาวต่าง ๆ กัน และอธิบายผลด้วยสมการ (ซึ่งซับซ้อนกว่าสมการบนเล็กน้อย)
William F. Smith,1993, Foundation of Materials Science and Engineering
หมวดหมู่:วิศวกรรมไฟฟ้า หมวดหมู่:ทฤษฎีบทวงจรไฟฟ้า หมวดหมู่:ฟิสิกส์เบื้องต้น หมวดหมู่:วิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์