ทัศนมิติ
ทัศนมิติ[1] (English: perspective) หรือทับศัพท์ว่า<b data-parsoid='{"dsr":[211,229,3,3]}'>เพอร์สเปกทีฟ คือการเขียนภาพให้ปรากฏออกมาในลักษณะที่เหมือนการมองเห็นจริง โดยปรกติมักจะใช้เพื่อการนำเสนอภาพจำลองของแนวความคิดในการออกแบบผลงาน เช่นภาพงานอาคารในงานสถาปัตยกรรม ภาพการตกแต่งภายในสำหรับงานมัณฑนศิลป เป็นต้น
ทัศนมิติแบบจุดเดียวจะมีจุดสุดสายตา (Vanishing point) จุดเดียว อาจอยู่ด้านซ้าย หรือขวา บนหรือล่าง หรืออยู่กึ่งกลางของภาพก็ได้ จุดลับตาหรือจุดอันตธาน คือจุดรวมของเส้นฉายของภาพ ทัศนมิติแบบสองจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ ทัศนมิติแบบสามจุด จะมีจุดสุดสายตา สองจุด อยู่ทางด้านซ้ายและขวาของภาพ อีกหนึ่งจุดอาจอยู่ด้านบนหรือด้านล่างของภาพก็ได้
มองแบบนก (Bird’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองจากที่สูงลงมา มองในระดับสายตา (Human’s eye view) เป็นภาพการมองในลักษณะระดับสายตาของคนทั่วไป มองแบบหนอน (Worm’s eye view) เป็นภาพในลักษณะมองขึ้นไปที่สูง
จุดสุดสายตา (Vanishing Point) เส้นระดับสายตา (Horizon Line)
ชวลิต ดาบแก้ว และ สุภาวดี เหมทานนท์ การเขียนทัศนียภาพ. ดีแอล เอส. พ.ศ. 2541. Gwen White. Perspective: A Guide for Artists, Architects and Designers B.T. Batsford Ltd. 1982. ISBN 978-0713-4341-25