Evliya Çelebi’nin seyahatnamesinde buğdaydan sonra en çok bahsedilen bakliyat pirinçtir. Sarayın pirinç deposu da Dimyat’taydı. Osmanlı pilavlarına, ilk olarak, II. Murat döneminde yaşayan Osmanlı hekimi Muhammed bin Mahmud Şirvani’nin yazılarında rastlanmıştır. İlk tarifler badem, tavuk, safran ve şekerle hazırlanan muzafferiye pilavı ve etli nohutla yapılan baharatlı kabuni pilavıdır. 16. asırda sarımsaklı, kuru üzümlü, etli, lahanalı, meyveli ve biberli pilavlar yapılmış; ayrıca sade pilavların üzerine kuru meyveler ve kuruyemiş kavrularak dökülürmüş. Tatlı gibi üzerine şeker konularak sunulan kaymaklı ve peynirli pilavlar da vardı. 16. ve 17. asırlarda renkli sebze ve meyvelerin sularıyla değişik renklerde pilavlar yapılırdı. Pilav daima yemek bitince, yanında veya sonrasında hoşaf ile sunulurdu. Pilav, üstüne yağda kavrulmuş veya suda haşlanmış yumurta, koyun eti veya haşlanmış tavuk konularak da yenilirmiş. Pirinç pahalı olduğundan 18. asıra değin halkın mutfağında pek yer almasa da saray davetlerinde sürekli bulunmuş. 18. Asır ve sonrasında pirinç üretimi bollaşınca fiyatı düşmüş ve halk tarafından da buğday kadar yenilmeye başlanmış. Pilav daima tahta kaşıkla yenilirmiş. Sarayda “pilavcı” denilen ve çok iyi pilav yapan usta aşçılar yer alırdı. Osmanlı Usulü İç Pilav kuru meyveli, yemişli, baharatlı olarak hazırlanırdı. Et veya ciğer yanında kuru soğan, tereyağı, ceviz, soyulmuş yağda kavrulmuş badem, sıcak suda bekleyip doğranmış kayısı, kuş üzümü, dolmalık fıstık, tarçın, karabiber, haşlanıp bölünmüş kestane, et suyu, dereotu, yenibahar yemeğe katılabilirdi.