Sütlaç kelimesi aslında “sütlü aş” ifadesinden kaynaklandığı söylenir. Bosna'da sutliya şeklinde okunan “sutlija” olarak bilinir. Divanü Lugati’t Türk'te yer alan 'Soğukluk olarak yenen bir tür şekerli pirinç yemeği' olarak tanımlanan "uwa" kelimesi sütlacın atası olabilir. Sütlaç, 15. asır tıp kitaplarında da geçer. Şeker enerji verirken sütün de sıhhatli olması sebebiyle sütlaç, bir devir en sağlıklı yemekler arasında yer almıştır. Zamanla geçtiği İtalyan mutfağında adı "Riso Turchesco", yani "Türk usulü pirinç"tir. 16. asırda Avrupa asillerinin düğünlerinde ikram edilmiştir. Çünkü o devirde sütlaç için gereken şeker, şeker kamışından imal edilen çok pahalı (Osmanlı'daki en iyi balın fiyatının 2-3 katı fiyatta) bir malzeme, bu sebeple sütlaç da çok değerli bir yemekti. Devrin şöhretli İtalyan aşçısı Cristoforo di Messisbugo 1549'da yazdığı kitabında sütlaçtan bahisle "Pirinç, süt ve şekerle yapılan Türk usulü pirinç çorbası" yazmıştır. "Çorba" ifadesi o devirde sütlacın sıcak içildiğine ve daha sulu bir kıvamda olduğuna delalet eder. Ayrıca şeker pişirilirken sütlacın içine konulmayıp üzerine serpilirmiş. 16. asra ait bazı İtalyan kayıtları da sütlacı, "Pirinç, şeker, süt, tereyağı, gül suyu ve tarçın kullanılarak hazırlanan bir yemek" biçiminde ifade ediyor. Zamanında sütlaç o kadar çok beğeniliyor ki Papa 5. Pius'un aşçısı Bartolomeo Scappi de 1570'te yayınladığı menülerinden birinde sütlaç "Üzerine şeker ve tarçın serpilen Türk usulü pirinç" olarak tanımlanıyor. Çağlar geçerken şartlar ve mutfak anlayışları değişir ve bugünkü sütlaç ortaya çıkar.