ภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกลั้น เกิดจากกล้ามเนื้อบริเวณช่วงลำคอผ่อนคลายและตีบแคบในระหว่างที่เรานอนหลับ ทำให้การหายใจแบบปกติเกิดการติดขัด บางครั้งอาจมีการหยุดหายใจ 10 ถึง 20 วินาทีต่อครั้ง และสามารถเกิดขึ้นได้หลายร้อยครั้ง/คืน ซึ่งจะส่งผลให้ระดับความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดลดน้อยลง ซึ่งสมองก็จะได้รับออกซิเจนน้อยลงไปด้วย เมื่อสมองขาดออกซิเจนก็จะต้องคอยปลุกให้ผู้ป่วยตื่นเพื่อเริ่มหายใจใหม่ และเมื่อสมองได้รับออกซิเจนเพียงพอแล้ว ผู้ป่วยก็จะสามารถหลับลึกได้อีกครั้ง แต่ต่อมาการหายใจก็จะเริ่มขัดขึ้นอีก สมองก็ต้องปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นใหม่ วนเวียนเช่นนี้ตลอดคืน เป็นผลให้ผู้ป่วยนอนหลับได้ไม่เต็มที่  ระดับความรุนแรงของภาวะหยุดหายใจขณะหลับ แบ่งได้เป็น 3 ระดับ คือ   – ระดับน้อย (mild) มีค่าดัชนีหยุดหายใจและหายใจแผ่วเบา (AHI) 5 -14 ครั้ง/ชั่วโมง และมีระดับออกซิเจนในเลือดที่ต่ำที่สุดขณะนอนหลับอยู่ในช่วง 86 – 90 – ระดับปานกลาง (moderate) มีค่าดัชนีหยุดหายใจและหายใจแผ่วเบา (AHI) 15 – 29 ครั้ง/ชั่วโมง และมีระดับออกซิเจนในเลือดที่ต่ำที่สุดขณะนอนหลับอยู่ในช่วง 70 – 85 – ระดับรุนแรง (severe) มีค่าดัชนีหยุดหายใจและหายใจแผ่วเบา (AHI) ≥ 30 ครั้ง/ชั่วโมง และมีระดับออกซิเจนในเลือดที่ต่ำที่สุดขณะนอนหลับ ≤ 69 หมายเหตุ: ท่านสามารถตรวจหาระดับความรุนแรงของภาวะหยุดหายใจขณะหลับได้จากการตรวจการนอนหลับ (sleep test)  ผลกระทบของโรคนอนกรนและภาวะหยุดหายใจขณะหลับ สามารถแบ่งได้เป็น   ระยะสั้น – ออกซิเจนในเลือดต่ำ – ประสิทธิภาพการทำงานลดลง – ความจำไม่ดี สมาธิสั้น – หงุดหงิดง่าย – อุบัติเหตุรถยนต์เนื่องจากความง่วง หลับใน – อ่อนเพลีย อาการซึมเศร้า – สมรรถภาพทางเพศลดลง – นอนไม่หลับ – ปัญหาชีวิตครอบครัว ระยะยาว ร่างกายต้องการออกซิเจนทุกวินาที แต่ภาวะหยุดหายใจขณะหลับจะส่งผลให้ออกซิเจนเข้าสู่ร่างกายน้อยลง ซึ่งจะส่งผลทำให้มีโอกาสเกิดโรคเหล่านี้มากกว่าคนปกติ 3 เท่า – โรคความดันโลหิตสูง – โรคหัวใจ – โรคหลอดเลือดสมอง อัมพฤกษ์ อัมพาต – โรคซึมเศร้า – โรคเบาหวาน