การระเบิดของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิลในรัสเซียในปี 1986 อาจเรียกได้ว่าเป็นภัยพิบัติด้านสิ่งแวดล้อมที่ร้ายแรงที่สุดที่เกิดจากมนุษย์ โดยเริ่มจากวิศวกรที่ทำการทดลองเพื่อตรวจสอบว่าระบบระบายความร้อนด้วยน้ำฉุกเฉินของโรงงานจะทำงานในระหว่างที่ไฟฟ้าดับหรือไม่ ระหว่างปฏิบัติการ เกิดไฟกระชากและวิศวกรไม่สามารถปิดเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ของเชอร์โนบิลได้ ไอน้ำที่สะสมอยู่ในเครื่องปฏิกรณ์เครื่องเดียว หลังคาก็ระเบิดออก และแกนกลางก็เปิดออก เนื่องจากแกนกลางระเบิดอย่างรุนแรง พลูโทเนียมจำนวนมากจึงถูกปล่อยออกมาอย่างแรง และเป็นผลให้ “ผลิตภัณฑ์ฟิชชันถูกปล่อยออกมาจากแกนเชอร์โนบิลเพียงแกนเดียวมากขึ้น” - Edwin Lyman นักวิทยาศาสตร์อาวุโส Union of Concerned Scientists Nuclear Safety ทำให้ปล่อยสารเคมีจำนวนมากสู่สิ่งแวดล้อม มันไปไกลกว่าการทำลายสิ่งแวดล้อมในบริเวณใกล้เคียงจนถึงเบลารุสที่อยู่ห่างออกไป 16 กิโลเมตร เกาะอังกฤษ และส่วนอื่นๆ ของสหภาพโซเวียต ในปีต่อๆ มา ผู้คนหลายพันเสียชีวิตจากการได้รับรังสี หลายพันคนเสียชีวิตจากโรคทางรังสี และอีกหลายพันคนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง การตอบสนองฉุกเฉินในเบื้องต้นและการขจัดสิ่งปนเปื้อนในสิ่งแวดล้อมที่ตามมานั้นเกี่ยวข้องกับบุคลากรมากกว่า 500,000 คนและมีมูลค่าประมาณ 68 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2019 ที่จริงแล้ว คาดว่าความพยายามในการกักกันและการทำความสะอาดจะดำเนินต่อไปจนถึงปี 2065 ทำให้เป็นหนึ่งในสิ่งแวดล้อมที่แพงที่สุด ภัยพิบัติ อุบัติเหตุครั้งนี้ได้รับการจัดอันดับว่าเป็นเหตุการณ์นิวเคลียร์ที่ร้ายแรงที่สุดในระดับสากล จนถึงปัจจุบัน จำนวนผู้เสียชีวิตจากการได้รับรังสียังไม่แน่นอน