ความหมายของการขายฝาก ปี 2567 การขายฝากในปี 2567 ยังคงมีหลักการสำคัญคล้ายคลึงกับปีก่อนๆ คือ เป็นการทำนิติกรรมสัญญาที่ผู้ขายฝาก (เจ้าของทรัพย์สิน) โอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน (เช่น ที่ดิน บ้าน รถยนต์) ให้แก่ผู้รับซื้อฝาก โดยมีเงื่อนไขสำคัญ 2 ประการ: ผู้ขายฝากมีสิทธิไถ่ทรัพย์สินคืนได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด ซึ่งระยะเวลาขั้นต่ำตามกฎหมายคือ 1 ปี และขั้นสูงไม่เกิน 10 ปี ผู้รับซื้อฝากมีสิทธิครอบครองและใช้ประโยชน์จากทรัพย์สิน เพิ่มเติมในปี 2567 มีการปรับปรุงกฎหมายเกี่ยวกับการขายฝาก ดังนี้ เพิ่มบทลงโทษสำหรับผู้รับซื้อฝากที่เอาเปรียบผู้ขายฝาก เช่น การเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา กีดกันการไถ่ถอน กำหนดให้ผู้รับซื้อฝากแจ้งข้อมูลการขายฝากต่อกรมที่ดิน เปิดช่องทางให้ผู้ขายฝากร้องเรียนออนไลน์ ข้อดีของการขายฝาก: ผู้ขายฝากได้รับเงินทุน ผู้ขายฝากมีสิทธิไถ่ทรัพย์สินคืน ผู้รับซื้อฝากมีสิทธิครอบครองและใช้ประโยชน์จากทรัพย์สิน ข้อเสียของการขายฝาก: ผู้ขายฝากอาจสูญเสียกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ผู้ขายฝากอาจถูกเอาเปรียบ ผู้รับซื้อฝากอาจสูญเสียเงินทุน สรุป: การขายฝากเป็นทางเลือกหนึ่งในการหาเงินทุน แต่ผู้ขายฝากควรศึกษาข้อมูลและเงื่อนไขต่างๆ ให้ละเอียดก่อนตัดสินใจ เพื่อป้องกันความเสี่ยง แหล่งข้อมูล: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 453 - 484 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 28) พ.ศ. 2560 เว็บไซต์กรมที่ดิน: https://dol.go.th/