การแทรกแทรกแซงสื่อก็เป็นอีกประเด็นที่ทำให้สื่อเซ็นเซอร์ตัวเอง หรือรับใช้ทุนมากจนเกินไป และได้พูดถึงการกำกับกันเองมานาน ซึ่งในสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงนี้มีคำถามเช่นกันว่าสมาคมวิชาชีพสื่อควรมีบทบาทอย่างไร ทั้งเรื่องความน่าเชื่อถือ เรื่องจริยธรรม และจรรยาบรรณ “ปัญหาของเขาคือเรื่องคนแต่ละรุ่น และแก่นของมันคือ freedom of speech (เสรีภาพในการพูด) เรายังพูดกันไม่ได้เรื่องการตรวจสอบกันเอง เรื่อง พ.ร.บ.สื่อก็ยังเถียงกันอยู่
“ในแง่องค์กรวิชาชีพสื่อต้องมาถามตัวเองเหมือนกัน เพราะเขายังเทศนาเด็กกันอยู่เลย นักข่าวด้วยซ้ำที่ไปยื่นหนังสือถึงรัฐบาล (เรื่องความปลอดภัยการทำข่าวม็อบ) ไม่ใช่ให้มันเจ็บก่อนจะได้เป็นหลักฐาน  เขา (สมาคมวิชาชีพ) ต้องทันกับการ disrupt ด้วย องค์กรวิชาชีพสื่อต้องขยาย mind set ตัวเองในการทำงานกับคนรุ่นใหม่หรือสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนยังไง...ไม่ใช่นั่งคุยกันเอง แต่ต้องเชิญนักวิชาการที่หลากหลายเข้ามาด้วย ไม่ใช่กลุ่มซ้ำ ๆ”
หมายถึงถ้าไม่ขยับเรื่องนี้สมาคมวิชาชีพก็เลิกพูดเรื่องจรรณยาบรรณ “เรื่องจรรยาบรรณก็ต้องดูว่าพูดบนฐานอะไร เช่น เรื่องความเป็นกลาง บางเรื่องก็เห็นชัดอยู่ เราต้องรักษา marginal voice (เสียงข้างน้อย) ด้วย สื่ออยู่ภายใต้ระบอบประชาธิปไตย และต้องผลักดันเรื่องนี้ คุณต้องคิดตรงนี้ก่อน
“คำว่า Democratization นักวิชาการเรียกว่า กระบวนการทำให้มันเป็นประชาธิปไตย แล้วมันจะขึ้นเป็นเวฟ นักวิชาการทั่วโลกเขาทำ ซึ่งประเทศไทยถอยหลังและเสรีภาพสื่อก็ถอยหลัง มีงานวิชาการศึกษาบอกว่าประเทศไทย reverse ซึ่งขาสำคัญคือ สื่อมวลชนต้องพูดให้สมดุล พูดเรื่องจริยธรรมก็ต้องพูดเรื่อง freedom of speech ด้วย และต้องเปิดพื้นที่ให้หลากหลาย
“ถ้าอ่านหนังสือน้อยเมื่อไหร่ ตัวเราก็มีปัญหาเหมือนกัน นักวิชาการทั่วโลกที่เขาพูดกัน มันจะมีเปเปอร์ใหม่ ๆ มีนักข่าวรุ่นใหม่ ๆ อย่างที่เซียร์ราลีโอนทำงานเข้มข้น สื่อมีเกียรติ นักข่าวแก่ ๆ ยังวิ่งภาคสนามอยู่ ของเราพอแก่หน่อย ใส่สูท กินไวน์แล้ว นักข่าวก็คือนักข่าว”
อะไรเป็นเงื่อนไขให้เสรีภาพสื่อบ้านเราแย่ลง “อยู่ที่จะให้น้ำหนักอย่างไร พอมีเรื่องทุน เขา (ยกตัวอย่างนักข่าวบางคน) ก็ไม่เอา เพราะไม่อิสระ มันเกิดอะไรขึ้นที่สื่อไม่ทำหน้าที่ในระบอบประชาธิปไตย คำตอบก็คือ ประชาธิปไตยไทยมันกำลังถอยหลัง สมัยก่อนดาไลลามะ อองซานซูจีก็มาเมืองไทย ใคร ๆ ก็มาเมืองไทย มาเจรจา peace talk เดี๋ยวนี้เขาไม่มา มาแล้วโดน...หมด
“ประเทศไทยมันไม่ได้เป็นเจ้าแม่ด้านประชาธิปไตย อินโดนีเซียมันเอาไปแล้ว ประเทศไทยมันอยู่ที่เดิมมา 10 กว่าปี เราไปเรียนสิงคโปร์ สิ่งที่สิงคโปร์กลัวคือ คนไทยสามัคคีกัน เราสามัคคีกันเมื่อไหร่มันสู้ไม่ได้ มันดีใจมากที่เราทะเลาะกันอยู่อย่างนี้ ไม่ไปไหน นักข่าวก็ต้องคุยกับคนที่หลากหลาย คุณไปอยู่ในกลุ่มชนชั้นนำหมดแล้ว ใส่สูทผูกไท แก่นของคุณต้องอยู่กับผู้คน นี่คือนักข่าว”
แม้สื่อจะมีข้อจำกัดเรื่องทุน แต่อาจารย์สังกมาย้ำว่า สื่อต้องมีบทบาทส่งเสริมประชาธิปไตย เพราะถือเป็นหน้าที่ ส่วนเรื่องทุนเป็นหน้าที่ กสทช. กองทุนสื่อฯ หรือ สสส. ที่จะต้องสนับสนุนสื่อที่มีคุณภาพ นี่คือโจทย์ที่สมาคมวิชีพสื่อต้องมาคุยกันในเรื่องนี้