Celtycka unia plemienna, która przekroczyła Hellespont w 278 r. p.n.e. i osiedliła się w Azji Mniejszej, była nazywana Galatami (Galatae).
Galacjanie zostali wezwani do kraju przez króla Bityni. Król przydzielił plemionom celtyckim rezydencje na obszarze, który leżał na pograniczu Bityni i Imperium Seleucydów, na spornej ziemi niczyjej obu stanów. Ten obszar od tego czasu nazywany jest Galatią.
Władza polityczna Galatów została złamana w 189 r. p.n.e. po tym, jak Rzymianie pokonali sprzymierzoną armię Seleucydów Galatańskich. Jedna część Galacjan została zabrana jako niewolnicy, druga część pozostała na swoim terenie osadniczym, ale od tego czasu nie zdobyła żadnych wpływów wojskowych ani politycznych.
Galacjanie przejęli znaczną część kultury swojego środowiska już po kilku pokoleniach i częściowo zasymilowali się językowo. Niemniej jednak, dla apostoła Pawła Galacjan jako ludu była jeszcze rzeczywistością ("List do Galacjan" w Nowym Testamencie). Jeszcze w IV wieku n.e. święty Hieronim donosi, że Galacjanie mówili w podobny sposób, jak Trewerianie w Trewirze.