W środowisku naukowym intensywnie dyskutuje się również o tym, w jaki sposób język i kultura ludności indogermańskiej rozpowszechniają się na późniejszym obszarze języka indogermańskiego lub indogermańskiego (kontakt językowy). Idee te sięgają od inwazji ludów indyjsko-germańskich na Europę i Indie, poprzez stopniową infiltrację i mieszanie, aż po zwykłe przekazywanie osiągnięć językowych i kulturowych bez znaczącej wymiany genetycznej.
Zgodnie z Hipotezą Kurgańską Mariji Gimbutas, ludność indyjsko-germańska przemieszczała się na zachód, na południe i wschód w kilku falach między 4400 a 2200 r. p.n.e. Ona widzi długą suszę jako spust.
Wszędzie w Europie Środkowej i Zachodniej migranci wewnątrzgermańscy spotykali się z populacją inną niż hindusko-germańska. Zostały one stopniowo wysiedlone, zasymilowane lub pojawiły się regionalne kultury mieszane, takie jak celtyberska, z połączeniem elementów nie-Indo-europejskich (Iberyjczyków) i indoeuropejskich (Celtów).