Właściwym w przedmiocie orzekania przerwy w odbywaniu kary jest sąd penitencjarny. Należy podkreślić, że przerwa w odbywaniu kary przysługuje wyłącznie skazanemu, który rozpoczął już wykonywanie kary pozbawienia wolności.
Orzeczenie przerwy może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny. Podobnie jak w przypadku odroczenia wykonania kary, sąd udziela przerwy wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary sąd odracza do czasu ustania przeszkody. Natomiast sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste.
Należy pamietać o zasadzie ciągłości wykonywania kary, zatem udzielenie przerwy ma charakter wyjątkowy. Jak wskazał Sąd Apelacyjny. w Lublinie (postanowienie z dnia z 25.03.2009 r., sygn. akt II AKzw 223/09, KZS 2009/7–8, poz. 103, LEX nr 530890) istnieje przekonanie, że obecność skazanego na wolności nie jest absolutnie konieczna, lecz jedynie wskazana do realizacji określonych celów, dopóty udzielenie przerwy nie jest uzasadnione.
Przesłanki udzielenia przerwy mają charakter ściśle określony. Inaczej niż w przypadku odroczenia kary okolicznością przemawiającą na korzyść skazanego nie będzie obowiązek wykonywania plac polowych. Sąd Apelacyjny w Lublinie podniósł, że fakt, że skazany nie może zajmować się działalnością rolniczą, stanowi bowiem naturalną konsekwencję odbywania przez niego kary pozbawienia wolności (postanowienie 23.09.2009 r., sygn. akt, II AKzw 758/09, KZS 2010/1, poz. 76, LEX nr 575773). Za udzieleniem przerwy mogą przemawiać np. ciężka choroba osoby bliskiej czy konieczność dokończenia nauki.