Zaburzenia snu są często jednym z objawów innego schorzenia psychicznego lub somatycznego. Zaburzenia snu należy klasyfikować jako pierwotne lub jako jeden z objawów schorzenia wymienionego gdzie indziej, w tym lub innych rozdziałach, na podstawie obrazu i przebiegu klinicznego, jak również w oparciu o względy terapeutyczne i priorytety w chwili konsultacji. Jeżeli zaburzenia snu stanowią jedną z głównych dolegliwości i są postrzegane jako odrębne schorzenie, wówczas zazwyczaj należy posługiwać się kodem nieorganicznych zaburzeń snu łącznie z innymi odpowiednimi rozpoznaniami, opisującymi objawy psychopatologiczne i stan patofizjologiczny stwierdzane w konkretnym przypadku. Rozpoznaniem nieorganicznych zaburzeń snu należy się posługiwać tylko wówczas, gdy pierwotną przyczynę stanowią czynniki emocjonalne. Rozpoznanie to nie obejmuje zaburzeń snu spowodowanych zdiagnozowanymi schorzeniami somatycznymi sklasyfikowanymi gdzie indziej.