W okresie starożytnym obszary Omanu były miejscem, gdzie przenikały się kultury ludów Mezopotamii, Arabii Południowej, Persji i doliny Indusu. Przez większą część czasu tereny te były pod silnymi wpływami perskimi, ale w I w. n.e. zaczęły tu napływać liczne plemiona arabskie z różnych części Półwyspu Arabskiego, które z czasem zaczęły rywalizować o wpływy.
Po powstaniu islamu (VII w.) mieszkańcy dzisiejszego Omanu przyjęli nową religię, ale szybko (VIII w.) zaczęli wyznawać charydżyzm (jeden z odłamów islamu, z którego później wyodrębnił się ibadytyzm, dominujący dziś Omanie). Dzięki temu uniezależnili się od dynastii rządzących w świecie islamu i obierając własnego imama (przywódca religijny i państwowy), przez kolejne wieki prowadzili odrębną politykę.
W 1507 r. wybrzeża Omanu podbili Portugalczycy, ale w kolejnym wieku tutejsze plemiona pod wodzą imama z plemienia Jariba usunęły Portugalczyków z własnego wybrzeża, a następnie podbiły portugalskie posiadłości na wschodnim wybrzeżu Afryki (m.in. Mombasę, Mogadiszu i Zanzibar, gdzie z czasem przeniósł władzę sułtan Omanu).
W połowie XVIII w., do władzy doszedł Ahmad Ibn Sa’id, założyciel dynastii Bu Sa’id (która rządzi w Omanie do dziś). Jego następcy przenieśli swoją siedzibę z głębi kraju do Maskatu, co spowodowało, że w kolejnych latach na terenie dzisiejszego Omanu funkcjonowały właściwie dwa oddzielne organizmy państwowe – Sułtanat Maskatu, skupiony wzdłuż wybrzeża oraz Imamat Omanu, obejmujący pozostałą część dzisiejszego kraju.
Wiek XIX i początek XX to okres rosnących wpływów Wielkiej Brytanii, która podpisała liczne traktaty o przyjaźni, handlu i nawigacji umożliwiające jej obecność wojskową na terytorium omańskiego wybrzeża. W 1954 r. wojska sułtana Maskatu, z pomocą oddziałów brytyjskich, opanowały cały imamat Omanu, co spowodowało wybuch wojny domowej. Przez kolejne lata w kraju toczyła się walka partyzancka przeciwko sułtanowi i wojskom brytyjskim, pojawiały się też dążenia do oderwania południowych części kraju (Zofaru) od Omanu wspierane przez Jemen Południowy. Rebelia ostatecznie upadła w 1976 r. na skutek irańskiej i brytyjskiej interwencji zbrojnej.
W międzyczasie, w 1970 r. doszło do przewrotu pałacowego – urzędującego sułtana Saīda obalił jego własny syn – Kabus Ibn Sa’id, który ogłosił program modernizacji państwa. W 1971 r. Oman został uznany za państwo w pełni niepodległe, a rok później został przyjęty do ONZ. Pod władzą Kabusa, kraj przeszedł gruntowne przemiany (możliwe dzięki funduszom pozyskanym z wydobycia ropy naftowej) - powstały szkoły i szpitale, utworzono sieć dróg, rozwinięto rolnictwo oraz liczne gałęzie przemysłu.
W styczniu 2020 r., po śmierci Kabusa Ibn Sa’ida władzę w kraju przejął jego kuzyn Haitham bin Tariq Al Said.