Pierwsi ludzie przybyli na teren Kanady 12 tys. lat temu z Azji, prawdopodobnie przywędrowali tu przez most lądowy łączący wówczas Alaskę z Syberią. Pierwszymi osadnikami byli Inuici, później dołączyły też inne ludy posługujące się językami algonkiańskimi, irokiańskimi, siouańskimi i atapaskańskimi. Na początku XI w. do wschodnich brzegów Kanady przybyli wikingowie pod dowództwem Leifura Erikssona – najpierw dopłynęli do Ziemi Baffina, potem do Labradoru, by wreszcie założyć osadę, zwaną L’Anse aux Meadows, w Nowej Fundlandii, która jednak istniała tylko niecałe sto lat.
Kanada została ponownie odkryta dla Europy przez Johna Cabota – włoskiego żeglarza w służbie brytyjskiej, później tymi terenami zainteresowali się też Portugalczycy i Francuzi. Ekspedycja Francuza Jacquesa Cartiera doprowadziła do kolonizacji części terenów Kanady, założenia Quebecu i utworzenia Nowej Francji.
W XVIII w. Wielka Brytania przejęła prawie wszystkie posiadłości francuskie na terenie Kanady.  Mieszkańcy postanowili nie pójść śladem 13 południowych kolonii, które wypowiedziały posłuszeństwo Wielkiej Brytanii, tworząc niepodległe Stany Zjednoczone i pozostali pod kontrolą korony.
W 1867 r. utworzono federację 4 prowincji kanadyjskich pod nazwą Dominium Kanadyjskie, składającą się z Quebecu, Ontario, Nowej Szkocji i Nowego Brunszwiku, do której stopniowo dołączały kolejne prowincje.
W 1931 r. Kanada stała się suwerennym krajem, 18 lat później do federacji dołączyła Nowa Fundlandia i Labrador i tym samym proces kształtowania się terytorium państwa został zakończony.