Przede wszystkim umowa frankowa musi mieć charakter kredytu konsumenckiego. W okresie największej popularności kredytów z elementem waluty obcej kwestię ta regulowała ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim. Zgodnie z jej treścią za kredyt konsumencki uważa się na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, zwany dalej „kredytodawcą”, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci. Ustawy nie stosuje się do kredytów o wysokości mniejszej niż 500 zł i większej niż 80 000 zł albo równowartości tych kwot w innej walucie niż waluta polska.
Zatem reasumując umowa kredytu musi być zaciągnięta na kwotę nie większą niż (1) 80 000 zł (lub jego równowartość w walucie obcej) oraz (2) zawarta z konsumentem w rozumieniu kodeksu cywilnego.