Warto zadbać o warunki, które pomagają rozmawiać. Rodzice lub opiekunowie są w „komplecie”: mama i tata. Dobrze jest znaleźć moment, gdy my i dziecko jesteśmy w dobrej kondycji i jest czas na rozmowę. O rzeczach trudnych rozmawiajmy, gdy jest dobrze. Nie zepsujemy atmosfery, ale jest szansa, że zostaniemy lepiej wysłuchani. Dbajmy o szczerość i mówmy wprost, o tym co nas martwi.
Nie oceniajmy – mówimy o swoich uczuciach:
„Martwię się o Ciebie, Zależy mi na Tobie.”
Głównie słuchajmy, nie oceniajmy. Odwołujemy się do konkretnych sytuacji popartych przykładami, np.:
„smuci mnie kiedy trzaskasz drzwiami i krzyczysz na mnie…”,
„martwię się o Ciebie ze względu na to, że widzę mało motywacji do nauki/ aktywności, lub wychodzenia z domu…”,
„martwi mnie to, że się izolujesz…”
Nie boimy się przyznać do swojej niewiedzy. Nawet jeśli problem dziecka wydaje nam się trudny, skomplikowany, lub “nie mieści nam się w głowie”.
Słuchamy!!! Nie komentujemy! Zapraszamy dziecko do szukania wspólnej przestrzeni na uzyskanie pomocy od specjalisty. Proponujemy rozmowę ze specjalistą:
„Martwię się Ciebie i chcę dla Ciebie jak najlepiej. Nie potrafię Ci pomóc, ale zasługujesz na to, aby lepiej sobie radzić. Chcę/chcemy Ci zaproponować spotkanie z psychoterapeutą.”