Dacianie byli narodem indoeuropejskim i blisko spokrewnionym z Trakami. Stanowili oni większość populacji w Transylwanii (Transylwania). Odrębna tożsamość etniczna Daków powstała około połowy I tysiąclecia p.n.e.. Etnogeneza okazuje się być procesem rozdzielania młodszej tożsamości Daków na podstawie starszego Traka "totalnego człowieka". Do czasów rzymskich Dokejowie nie byli zjednoczonym ludem. Poszczególne grupy plemienne Daków zawierały raczej sojusze, które albo trwały przez krótki czas, albo były bardziej trwałe.
Dacjanie byli najsilniejszymi przeciwnikami Rzymian na Bałkanach. Tylko cesarzowi Trajanowi udało się podporządkować Daków w dwóch wojnach (101-102 i 105-106 n.e.). Zwycięstwo Rzymian świętuje się we fryzach Kolumny Trajana w Rzymie. Rzymianie założyli liczne kolonie w nowo zdobytej prowincji Dacia. W krótkim czasie Dokejczycy zasymilowali się wśród zromanizowanej ludności Bałkanów. Dacia należała do Imperium Rzymskiego do 271 r. n.e.
Pamięć o kulturowym dziedzictwie Daków żyje wśród Rumunów do dziś. W ich tożsamości świadomość taocjańskiego pochodzenia ich narodu jest ściśle związana z dumą z przynależności do kręgu cywilizacji rzymskiej.
Dlatego zwolennicy tadiańsko-romańskiej teorii ciągłości zakładają, że we współczesnym języku rumuńskim co najmniej 160 leksykalnych spadków składa się z języka Traków tadiańskich, języka Daków, którzy zostali podporządkowani przez Rzymian. Odpowiednie słowa, np. balaur (smok) lub brânza (ser), są uważane za dacjiańskie podłoże rumuńskiego słownictwa. Około 90 z tych słów znajduje się również w języku albańskim.