Aby umożliwić przetrwanie gatunku, samice komarów są wyposażone w skomplikowany system sensoryczny. Oczy złożone umożliwiają im orientację wizualną (wg kształtów, kolorów, ruchu), a za pomocą zmysłów chemicznych – owady orientują się wg  ciepła, wilgotności, stężenia dwutlenku węgla i potu. Pot zawiera różne aminokwasy, amoniak, kwas mlekowy i masłowy, które są wydzielane przez skórę człowieka. Samica komara odnajduje swoją ofiarę lecąc w kierunku narastającego stężenia atrakcyjnych składników w powietrzu. Jeżeli owad nie będzie niepokojony, usiądzie na skórze i rozpocznie pobieranie krwi. Skóra jest przebijana kłujką; ofiara nie zawsze to odczuwa, gdyż koniec kłujki może omijać zakończenia nerwów. Do ranki jest wprowadzana ślina, która zawiera substancje zapobiegające krzepnięciu krwi; jest ona wciągana do kłujki. Jeżeli samica komara nassie się do syta, nie poszukuje już nowej ofiary. Jeżeli ssanie krwi nie było wystarczające, poszukuje ona następnej możliwości pobrania krwi. Kleszcz lokalizuje potencjalnego żywiciela kierując się bodźcami chemicznymi, podobnie jak komar, ale także termodetekcją oraz za pomocą „czujnika ruchu”. Kiedy dostanie się on na żywiciela, aktywnie poszukuje miejsca do ssania krwi. W przypadku człowieka, będą to wilgotne, ciepłe partie ciała, takie, jak głowa, pachy, okolice krocza. Po przekłuciu skóry kłujka otwiera się jak parasolka i „zakotwicza” kleszcza na żywicielu. Ofiara rzadko czuje ukłucie, gdyż ślina kleszczy zawiera substancje znieczulające. Jeżeli kleszcz nie jest niepokojony, ssanie krwi może trwać do 9 dni. W tym czasie kleszcz zmienia wielkość – stopniowo staje się większy, aby pod koniec ssania osiągnąć rozmiar kilkukrotnie większy od początkowego.