Belcanto opisuje włoską technikę wokalną przed 1900 rokiem, która obejmuje czystość i delikatność tonu, przepływ (legato), śpiew z oddechem (canto sul fiato), a także dalszą dynamiczną elastyczność (messa di voce) i zwinność w ornamentacji. Słynnymi (klasycznymi) kompozytorami bel canto byli Donizetti, Bellini i Rossini, ale również Verdi komponował głównie w stylu bel canto.
Ten styl bel canto został udoskonalony przez kastratów w XVIII wieku (zobacz rozdział opera seria). W tych rozdziałach mówimy o klasycznym belcanto, które od 1800 roku kojarzy się głównie z Donizettim, Bellinim i Rossinim i jest uważane za szczyt kultury belcantowej. Verdi również komponował głównie w stylu bel canto, ale pod względem historii muzyki można go przypisać do okresu wysokiego romantyzmu. W epoce klasycznego bel canto gwiazdą nie był już kastrat, ale sopran koloraturowy (mezzo) Kompozytorzy belcanta pisali arie w gardle primadonny, która w ten sposób weszła do historii. Nazwiska takie jak Isabella Colbran (która przez pewien czas była żoną Rossiniego), Giuditta Pasta (przez pewien czas kochanka Belliniego) czy Giuditta Grisi do dziś kojarzone są z dziełami wielkiej trójki. Obok Neapolu, Rzymu i Mediolanu, Paryż wyrósł na międzynarodowe centrum operowe Wszyscy trzej wielcy włoscy kompozytorzy belcanta przenieśli się do Paryża i napisali dla stolicy Francji swoje późne dzieła (np. Guillaume Tell, Don Pasquale, I puritani). Przełom nastąpił na początku lat trzydziestych. Tenore di grazia (tenor liryczny) i sopran koloraturowy epoki belcanta zostały zastąpione przez tenora dramatycznego spinto i mezzosopran dramatyczny. Wraz z większymi teatrami (Grand Opera, La Fenice, La Scale, etc.), przenikliwa siła głosu i potencjał dramatyczny stały się kryterium numer jeden dla kompozytorów takich jak Verdi i Wagner.