Na terenie Nepalu jako pierwsze osiedliły się plemiona tybetańskie i indyjskie. Od III w p.n.e., kraj znajdował się pod panowaniem indyjskiej dynastii Maurjów, a po jej upadku był zależny od sąsiadów, przede wszystkim od Tybetu. W XIII w. do władzy doszła miejscowa dynastia Malla, a później dynastia Szah.
W pierwszej połowie XVIII w. Nepal przegrał wojnę z Wielką Brytanią i w konsekwencji stracił 30 proc. swojego terytorium. W tym okresie również władzę w kraju przejęła dynastia Rana (monarchia nie została obalona, ale de facto król nie miał żadnej władzy – cała spoczywała w rękach premiera).
Panowanie dynastii Ranów zakończyło się w 1950 r., a kraj został demokracją parlamentarną, jednak już po 10 latach król postanowił ukrócić swobodę polityczną i nakazał rozwiązanie wszystkich partii. W 1996 r. Komunistyczna Partia Nepalu zaczęła nawoływać do obalenia monarchii i w konsekwencji wybuchła krwawa wojna domowa.  W 2001 r. króla Birendrę (i część jego najbliższej rodziny) zamordował jego własny syn Dipendra. Zabójca został następnie proklamowany monarchą, jednak tym tytułem cieszył się zaledwie 3 dni (podczas zamachu został ranny i ostatecznie zmarł). Po tych dramatycznych wydarzeniach kolejnym królem został brat Birendry – Gyanendra, który szybko wprowadził w kraju rządy autorytarne.
Wojna domowa zakończyła się porozumieniem w 2006 r., a rok później parlament zatwierdził wniosek o zniesienie monarchii. W 2015 r. kraj uchwalił swoją pierwszą konstytucję i stał się federalną republiką demokratyczną.