Wskaźnik ten jest wadliwy w opinii wielu ekspertów z kilku powodów:  po pierwsze: brak informacji. Kredytobiorcy nie byli informowani o tym, w jaki sposób jest ustalany ten wskaźnik. W szczególności klienci nie otrzymywali dokumentów, w których byłaby opisana cała ta procedura. Tym samym konsumenci godzili się w zasadzie na to, aby w ich umowie znalazł się wskaźnik, o którym większość z nich nie miała żadnej wiedzy. po drugie: nadużycia banków przy ustalaniu tego wskaźnika. Opisany powyżej sposób ustalania wysokości wskaźnika WIBOR dowodzi, że to banki decydują, czy wskaźnik ten ma rosnąć, czy spadać. Oczywiście im wyższy wskaźnik, tym wyższe zarobki banków.  Tym samym nie dziwi fakt, że obecnie wskaźnik ten jest zdecydowanie wyższy od stóp procentowych, jakie publikuje Narodowy Bank Polski. W zasadzie banki mają całkowitą dowolność w ustalaniu jego wysokości i jeśli doszłyby do przekonania, że chcą go znacząco podnieść, to nic ich przed tym nie powstrzyma.  po trzecie: podwójny zarobek banków. Co do zasady banki powinny zarabiać na marży kredytu. Obecnie mamy jednak do czynienia z sytuacją, w której banki zarabiają nie tylko na marży, ale również na podwyższonym wskaźniku WIBOR.  Tak naprawdę koszt pozyskania środków pieniężnych dla banków jest zdecydowanie niższy, aniżeli wskaźnik WIBOR. Świadczy o tym, chociażby fakt, że Banki pomimo wysokiego wskaźnika WIBOR przez miesiące oferowały „groszowe” lokaty  i obligacje. Obecnie sytuacja ta się nieco poprawiła, niemniej jednak nadal jest ciężko znaleźć bank, który oferowałby lokatę długoterminową na poziomie wskaźnika WIBOR.   Po czwarte: wystawienie kredytobiorców na nieograniczone ryzyko wzrostu poziomu stóp procentowych. W tym przypadku sytuacja jest analogiczna jak u kredytobiorców frankowych. Banki nie zaoferowały kredytobiorcom żadnego mechanizmu, który chroniłby ich przed nagłym i znaczącym wzrostem wysokości oprocentowania.  Co istotne do czerwca 2021 r. polskie banki w zasadzie nie oferowały kredytów ze stałą stopą procentową. W konsekwencji ok. 99% udzielanych kredytów było oparte na zmiennej stopie procentowej, co prowadziło do tego, że niemalże wszyscy kredytobiorcy byli narażeni na wzrost wskaźnika WIBOR.  W tym miejscu można wskazać, że na zachodzie Europy poradzono sobie z tym problemem i dla przykładu 98% kredytów udzielanych w Belgii ma stałą stopę procentową. Podobnie sytuacja wygląda w Niemczech (89%), Holandii (87%), czy też Danii (81%). Nawet nasi południowi sąsiedzi – Czesi udzielali kredytów o stałej stopie procentowej w 80% przypadków. W konsekwencji ich oprocentowanie kredytów jest obecnie znacznie niższe, aniżeli te, które występuje u nas.  Po piąte: zarobek banków, a raty kredytów. Banki będą zarabiały niezależnie od tego, czy WIBOR będzie równy 0,25%, czy też będzie wynosił 15%. Zysk banków będzie wynikał z marży, która znajduje się w każdej umowie kredytu i zwykle ma stały charakter. Niestety wzrost wskaźnika WIBOR, skutkował również wzrostem rat kredytu. W konsekwencji wiele osób, które byłyby zainteresowane przejściem na oprocentowanie stałe, nie miało takiej możliwości, gdyż utraciło zdolność kredytową.