Doskonałą ilustracją zręcznego użycia przez Antoniusza tych retorycznych argumentów jest jego pochwała na cześć Cezara. Antoniusz wykorzystuje swoją reputację przyjaciela Cezara, aby zapewnić publiczność, że zawsze był mu wierny. Podkreśla dobroć Cezara i dzikość jego zabójstwa, używając emocjonalnego języka i obrazów, aby wywołać u widzów uczucia litości i gniewu. Antoniusz ukazuje racjonalne uzasadnienie poparcia sprawy Cezara, przedstawiając dowód woli Cezara i korzyści, jakie Cezar wniósł do Rzymu.