Historia ludu punickiego rozumiana jest jako historyczne losy fenickich fundacji Kartaginy oraz kartagińsko-fenickich osad w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego, które coraz bardziej stawały się częścią "imperium" kartagińskiego z końca VI wieku p.n.e.. Termin "historia punicka" służy zatem przede wszystkim historycznemu usystematyzowaniu historii Fenicjan i jest mało pomocny w klasyfikowaniu znalezisk archeologicznych oraz jako pomoc klasyfikacyjna w historii religii, języka i kultury.
Profil etniczny ludu punickiego jako narodu odmiennego od Fenicjan pojawił się dopiero późno, w czasie ekspansji Kartaginy w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego od V wieku przed naszą erą.
Miasto Kartagina zostało założone w 814 r. p.n.e. przez Fenicjan z Tyrosu. Od VII wieku p.n.e. lud punicki przejął wojskową opiekę nad koloniami fenickimi na terenie głównie śródziemnomorskim i utrzymywał kontakty handlowe. W naprzemiennych sojuszach z Etruskami i początkowo także z Rzymianami (V i IV wiek p.n.e.), plemiona punickie ograniczyły wpływy kolonii greckich do Sycylii i południowej Francji. Pod koniec V wieku p.n.e. stały się one najsilniejszą siłą polityczną krajów śródziemnomorskich na zachód od Sycylii.
Tworzenie imperium", czyli polityczna dominacja Kartaginy nad innymi osadami i regionami fenicko-kartagińskimi, jest widoczne od drugiej połowy VI wieku p.n.e. w interwencjach wojskowych, które Kartagina podjęła na Sycylii, Sardynii i u wybrzeży Korsyki w celu zapewnienia obecności fenicko-punickiej i swobody przemieszczania się na morzu.
W wojnach punickich (264-241, 218-201, 149-146 p.n.e.) wyższość polityczna ludu punickiego została złamana przez Rzymian.
Język, religia, tożsamość etniczna, a częściowo także instytucje polityczne ludu punickiego pozostawały formacyjne lub przynajmniej obecne nawet po zniszczeniu Kartaginy (146 p.n.e.) - tak jak w silnie ukaranych imperium jak Sardynia, przynajmniej do końca III wieku naszej ery.
Rok zniszczenia Kartaginy (146 p.n.e.) jest uważany za początek okresu języka neupnijskiego. Od tego czasu Punic rozwijał się niezależnie od Fenika. Podobnie jak Fenicjan, był on również używany jako język pisany. Jako język mówiony pozostał aż do VI wieku naszej ery.