Chroniczny deficyt snu w przypadku osób dorosłych jest bardzo dobrze udokumentowany licznymi badaniami. Wiemy, że niedobór snu prowadzi do pogorszenia ogólnego samopoczucia, gorszej koncentracji, zakłóceń widzenia, wolniejszych reakcji, mikroepizodów snu w czasie aktywnym, co może zakłócać funkcjonowanie a nawet nieść zagrożenia (np. w czasie prowadzenia pojazdu mechanicznego), pogorszenia pamięci, schematycznego myślenia prowadzącego do podejmowania błędnych decyzji oraz zaburzeń emocjonalnych takich jak zakłócone reakcje interpersonalne oraz zwiększony poziom agresji. Na skutek braku snu często dochodzi do niekorzystnych zmian w systemie odpornościowym organizmu, wzrasta ryzyko otyłości, cukrzycy oraz chorób serca. Pogorszenie wydajności organizmu na skutek 20-25 godzin bezsenności jest porównywalne do poziomu 0.10% stężenia alkoholu we krwi. Konsekwencje chronicznego niedoboru snu lub snu płytkiego przez kilka dni, kumulują się i dają podobne efekty jak jednorazowy brak snu przez kilkadziesiąt godzin.
Coraz więcej badań pokazuje również, że sen przerywany i w niewystarczającej ilości może mieć równie poważne i rozległe skutki (po części podobne jak u dorosłych) w przypadku małych dzieci: negatywny wpływ na ich rozwój poznawczy (np. uczenie się, konsolidację pamięci), regulacja nastrojów (np. chroniczna drażliwość, słaba regulacja emocji), uwaga i zachowanie (np. agresja, hiperaktywność, słaba kontrola impulsów) jak również zdrowie (metabolizm i odporność organizmu, przypadkowe zranienia) i ogólną jakość życia.