Położenie geograficzne i polityka izolacji pozwoliły Tybetańczykom na utrzymanie prawie średniowiecznego stylu życia do połowy XX wieku. Ich kultura wywodzi się ze stosunkowo żyznego południa płaskowyżu, gdzie możliwa była uprawa jęczmienia, natomiast na dalekiej północy koczownicy mieszkający w czarnych namiotach hodowali bydło, zwłaszcza wszechobecny jak. W VII wieku buddyzm pochodził z Chin, a wkrótce po nim pojawili się buddyjscy misjonarze z północnych Chin. Instytucje religijne i świeckie połączyły się i przenikały przez wszystkie dziedziny życia. W kraju było 6000 klasztorów, a co najmniej jeden syn z każdej rodziny został mnichem.
Chociaż buddyzm tybetański ma wiele gałęzi, sekta Gelukpa dominuje od XVII wieku, kiedy to piąty Dalajlama dotarł na szczyt teokracji. Na bazie buddyzmu rozwinęła się kosmopolityczna filozofia, dążenie do wiedzy, która w dużej mierze przetrwała do dziś. Faktyczna niepodległość Tybetu w latach 1912-1950 zakończyła się wraz z okupowaniem kraju przez Chiny, a w 1959 r. zmusiła do wygnania Dalajlamę i 80 000 jego zwolenników w północnych Indiach. Następnie nastąpił religijny ucisk i zniszczenie klasztorów, a stały napływ Chińczyków skonfrontował Tybetańczyków z obcymi wpływami kulturowymi.