Spawanie metodą TIG może być przeprowadzane za pomocą prądu stałego (TIG DC) lub prądu przemiennego (TIG AC). Każdy z tych trybów ma swoje specyficzne zastosowania i korzyści.
TIG DC (prąd stały):
Gdy spawanie odbywa się prądem stałym, około 70% całkowitego ciepła generowanego w łuku koncentruje się na biegunie dodatnim.
Aby zapobiec nadmiernemu nagrzewaniu uchwytu i przedłużyć trwałość elektrody wolframowej, elektrodę ustawia się na biegunowość ujemną.
Prąd stały z biegunowością ujemną na elektrodzie nie jest odpowiedni do spawania aluminium, magnezu i ich stopów - w tych przypadkach używa się prądu przemiennego.
Współczesne technologie TIG DC często wykorzystują jednokierunkowy prąd pulsujący, co pozwala na precyzyjne kontrolowanie procesu spawania, zwłaszcza przy cienkich materiałach.
TIG AC (prąd przemienny):
Prąd przemienny jest kluczowy przy spawaniu materiałów takich jak aluminium i magnez oraz ich stopów.
Zamiast tradycyjnego sinusoidalnego prądu przemiennego 50 Hz, obecnie częściej stosuje się prąd przemienny o charakterystyce prostokątnej. Daje to większą stabilność łuku i lepszą kontrolę nad procesem spawania.
Wybór między TIG DC a TIG AC oraz wykorzystanie konkretnych technologii prądu zależy od materiału, który ma być spawany, oraz od wymagań stawianych procesowi spawania.