We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego mesalazyna ma potwierdzone w badaniach klinicznych działanie - indukuje i podtrzymuje remisję oraz zapewnia chemoprewencję, czyli zapobiega rozwojowi raka jelita grubego, dlatego należy przyjmować ją stale, również w remisji, w odpowiednich dawkach. Wykazano, że pacjenci z WZJG stosujący stale mesalazynę czterokrotnie rzadziej mają nawrót choroby.
W chorobie Leśniowskiego-Crohna natomiast stosowanie mesalazyny jest dyskusyjne - jej rola nie została wystarczająco dobrze udokumentowana. W licznych badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na korzystne działanie mesalazyny w chorobie Crohna, ani w indukcji remisji, ani w leczeniu podtrzymującym, niezależnie od lokalizacji zmian zapalnych. Na podstawie tych danych aktualne wytyczne nie zalecają tego leku w leczeniu choroby Crohna. W praktyce są to kwestie indywidualne, stąd niektórym może pomagać, zależnie od przebiegu choroby. Istnieją doniesienia, że mesalazyna w wysokich dawkach zapobiega kolejnemu zabiegowi chirurgicznemu po resekcji końcowego odcinka jelita cienkiego (a dokładniej: krętego) - jest o tym mowa w wytycznych ECCO-EFCCA z 2017 roku. Wiele badań wskazuje ponadto na chemoprewencyjne działanie mesalazyny w chorobie Crohna z zajęciem jelita grubego. Należy więc rozważyć przyjmowanie tego leku w celu zapobiegania rozwojowi raka jelita grubego, pamiętając przy tym o badaniach kontrolnych, zwłaszcza kontroli czynności nerek. Nie ma wystarczających danych na temat miejscowego - tzn. w postaci czopków, pianek lub wlewek doodbytniczych - stosowania mesalazyny w chorobie Crohna.
Autorzy tej strony zasilani są kawą.
 Postaw nam kawę