Wybierając najbardziej odpowiedni lek biologiczny dla konkretnego chorego należy brać pod uwagę przede wszystkim aktywność choroby i jak szybko trzeba uzyskać istotną poprawę - czasami taką poprawę musimy uzyskać w ciągu kilku dni, a niekiedy (w przypadku postaci mniej aktywnych) można poczekać trochę dłużej. Drugą kwestią jest bezpieczeństwo leczenia - trzeba zidentyfikować czynniki ryzyka działań niepożądanych leków biologicznych, są to m. in. wiek pacjenta i obecność chorób współtowarzyszących.
Dla chorego z bardzo aktywną chorobą, manifestacjami pozajelitowymi (np. stawowymi, skórnymi) czy przetokami okołoodbytowymi najbardziej efektywne będą inhibitory TNF-alfa, czyli infliximab (Flixabi, Remsima, Zessly, Inflectra) lub ewentualnie adalimumab (Humira, Hyrimoz, Hulio, Imraldi).
Dla pacjenta obciążonego, np. w podeszłym wieku czy z chorobami współistniejącymi, lub jeśli aktywność choroby nie jest aż tak bardzo wysoka, preferuje się leki o lepszym profilu bezpieczeństwa, równie skuteczne, ale potrzebujące nieco więcej czasu na uzyskanie optymalnego efektu leczniczego - czyli wedolizumab (Entyvio) lub ustekinumab (Stelara).
Istnieją badania, z których wynika, że wedolizumab (Entyvio) stosowany u pacjentów uprzednio leczonych infliximabem może być mniej skuteczny niż gdyby był stosowany jako pierwszy lek biologiczny. Jest to argument za tym, aby stosować wedolizumab jako lek pierwszego wyboru, zwłaszcza u chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
Autorzy tej strony zasilani są kawą.
 Postaw nam kawę