Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 11/01 wskazał, że uznanie długu następuje w razie takiego jednoznacznego zachowania się dłużnika wobec wierzyciela, z którego to zachowania wynika, że wierzyciel wie, iż dłużnik uważa jego roszczenie za istniejące i przyznane. Innymi słowy, oświadczenie musi być skierowane do dłużnika i musi do niego dotrzeć tak, aby mógł się on z nim zapoznać. W przypadku kiedy wierzyciel nie zapoznał się z oświadczeniem ze swojej winy, zarzut przedawnienia można uznać za trafny.