Dobra wiara polega na błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu posiadacza nieruchomości, że przysługuje mu prawo do rzeczy (nieruchomości) względem, której prawo to wykonuje. Do oceny, czy posiadacz był w dobrej bądź w złej wierze, decydujący jest moment wejścia w posiadanie nieruchomości. Zatem okoliczność, że posiadacz po objęciu posiadania dowiedział się o tym, że nie jest właścicielem nieruchomości, nie wpływa kwalifikację, tj. przyjęcia dobrej albo złej wiary.