Na rozwój otyłości wpływa wiele czynników, w tym m.in. genetyczne, środowiskowe, socjoekonomiczne i psychologiczne. Uważa się, że czynniki genetyczne są odpowiedzialne za występowanie otyłości w 25-45%. Dotychczas nie wykryto jednego genu odpowiedzialnego za występowanie zwiększonej masy ciała. Jak wykazują badania, dziedziczenie tego schorzenia ma charakter wielogenowy. Wykazano, że otyłość występuje u 2/3 potomstwa, jeżeli otyli są oboje rodzice, u 50% – jeżeli otyłe jest jedno z rodziców i tylko u 9% dzieci osób szczupłych. Najistotniejszy wpływ na rozwój otyłości wywierają jednak czynniki pozagenowe, w szczególności czynniki środowiskowe, takie jak: nieprawidłowe nawyki żywieniowe, a w szczególności spożywanie zbyt dużych ilości żywności w stosunku do zapotrzebowania; zwiększenie spożycia wysokoenergetycznych, wysokoprzetworzonych posiłków obfitujących dodatkowo w cukry proste i tłuszcze nasycone, (np. częste spożywanie produktów gotowych, żywności typu „fast food”) mała aktywność fizyczna i rozpowszechnienie siedzącego trybu życia; problemy emocjonalne, nieprawidłowe relacje rodzinne, wykorzystywanie seksualne, stresujący tryb życia z dużym obciążeniem psychicznym; nieprawidłowe odżywianie się kobiety ciężarnej. Okres życia płodowego jest niezwykle istotny dla kształtowania prawidłowej masy ciała dziecka po porodzie i w wieku późniejszym. Wyniki badań wskazują, że nadwaga u matki i nadmierne spożycie energii w okresie prenatalnym sprzyjają otyłości dziecięcej, zwiększając m.in. ryzyko zespołu metabolicznego.