Węgierski jest jednym z głównych języków ugrofińskiej gałęzi i należy do grupy języków ugrofińskich. Od około 3000 lat język węgierski rozwija się w oderwaniu od innych języków ugrofińskich.
Zgodnie z dominującą teorią, Węgrzy pochodzą z koczowniczego ludu, którego "pierwotny dom" jest uważany za region Uralu. Węgierskie grupy plemienne przemieszczały się wraz z tureckimi Bułgarami z Wołgi w VII wieku przez rosyjskie stepy na zachód do Równiny Panońskiej. Główna grabież ziemi Węgrów miała jednak miejsce dopiero w 896 r., kiedy to w Kotlinie Karpackiej walczyło w sumie 7 plemion Węgrów. Awary i
Mieszkający tam wówczas Słowianie szybko się asymilowali w następnym okresie. Ta teoria ciągłości została jednak powtórzona i do dziś jest kwestionowana.
Według opinii większości akademickiej można mówić o etnicznej jedności Węgrów (magów) w dzisiejszym rozumieniu tylko od czasu zajęcia przez Węgry ziemi w Kotlinie Karpackiej, ponieważ ich konfederacja plemienna dopiero niedawno powstała z grup o różnym pochodzeniu. Proto-magiarowie ugrofińscy pochodzący z Uralu są więc tylko jednym z elementów, z których uformowali się później Węgrzy.
Po pokonaniu Węgrów w bitwie pod Lechfeld w 955 r., wycofali się oni z terytorium dzisiejszej Austrii (z wyjątkiem obecnego Burgenlandu) i osiedlili się na obecnych zachodnich Węgrzech. Stopniowo koczowniczy naród węgierski osiedlił się. Od ostatniej ćwierci X w. Węgrzy byli chrystianizowani pod rządami księcia Gézy i Stephena I. Ten ostatni uważany jest za pierwszego króla Królestwa Węgier, założonego w 1000 roku.
Od XII wieku język węgierski pisany jest alfabetem łacińskim.