Tradycyjna kosa spotykana na polskiej wsi (zwana “karpacką”) wymagała “silnego chłopa”, a koszenie należało do ciężkich prac fizycznych. Nie wszędzie jednak tak było. W wielu krajach Europy i na Bliskim Wschodzie regularne koszenie było aktywnością nastolatków i kobiet. Ostrza ich kos były zazwyczaj znacznie lżejsze a kosiska lepiej zaprojektowane. Cienko i często klepane ostrza cięły znacznie swobodniej, a obarczenie główną pracą nóg pozwoliło na długotrwałą pracę bez przeciążeń. Ta wersja kosy, której rodowód wywodzi się z Alp, a którą mamy nadzieję weźmiecie kiedyś do rąk, to narzędzie, którym dosłownie dziesięciolatek jest w stanie posługiwać się bez wysiłku. W porównaniu do kosy “zwykłej” kosa alpejska jest: znacznie lżejsza; ostrze + kosisko potrafią ważyć mniej jak 1kg. Przy koszeniu 10m² nie ma to większego znaczenia, ale przy większym areale oszczędności energii i wynikający z nich mniejszy wysiłek zaczynają być znaczące. symetryczna; w technice, której uczymy, obciąża równomiernie obie ręce ustawione w takiej samej pozycji a ruch kosiarza jest symetryczny w obie strony. Każda asymetria prowadzi do jednostronnego przeciążenia niektórych mięśni i z punktu widzenia ergonomii użytkowania jest wybitnie niekorzystna. dostosowana do kosiarza; kształt kosiska i pozycja rączek dobrana jest indywidualnie do budowy koszącego tak aby zapewnić maksymalną ergonomię. Podczas warsztatów uczymy konstruowania kosisk dopasowanych do użytkownika.