Termin Ilirowie jest rozumiany inaczej i używany niespójnie. W okresie od początków do upadku królestwa iliryjskiego, Ilirowie pokazali się w różnych sojuszach z plemionami wspólnego lub podobnego pochodzenia i języka. Ale tylko południowo-wschodnie regiony wybrzeża Adriatyku z zapleczem mogą być słusznie nazywane iliryjskimi.
Nazwa Ilirów stała się nazwą dla wielu sąsiednich plemion, które były z nimi tylko luźno związane.
Rzymski podbój Półwyspu Bałkańskiego i utworzenie prowincji Illyricum przyspieszyło masowe używanie nazwy Ilirianie.
Termin "Illyria" był dalej używany w późnej starożytności do określenia zachodniego półwyspu bałkańskiego.
Centralnym problemem badawczym jest kwestia iliryjskiego plemienia, ponieważ od samego początku słowo "Ilirowie" było używane przez starożytnych autorów w znaczeniu stowarzyszenia plemiennego. Jednak Ilirowie byli mało znani w świecie greckim, ponieważ grecka kolonizacja na wschodnim wybrzeżu Adriatyku rozpoczęła się bardzo późno lub w bardzo ograniczonym stopniu.
Ze względu na swój półlegendarny charakter, Ilirowie dobrze nadawali się jako punkt wyjścia do budowania tożsamości narodowej. Od lat trzydziestych XIX wieku na Półwyspie Bałkańskim podejmowane są wysiłki mające na celu prześledzenie pochodzenia ich własnych ludzi od starożytnych ludów. Zwolennicy południowosłowiańskich ruchów narodowych (zwłaszcza wśród Chorwatów) twierdzili, że ich narody pochodzą z Ilirów i propagują kulturową, etniczną i polityczną jedność wszystkich Słowian Południowych. Iliryjskie wysiłki językowe doprowadziły do pojawienia się języka serbsko-chorwackiego, odpowiednio serbsko-chorwackiego i jugosłowiańskiego.