Ich łacińska nazwa to Camellia sinensis. Pierwszy człon nazwy został nadany roślinie przez Karola Linneusza w hołdzie za wkład dla nauki misjonarzowi i farmaceucie jezuickiemu George’owi Kamelowi. Słowo „sinensis” w języku łacińskim oznacza „chiński”. Tak więc Camellia sinensis to po prostu kamelia/herbata chińska.
Kamelia/herbata chińska to roślina wiecznie zielona wywodząca się z górskich terenów na pograniczu Chin, Indii i Mjanmy (dawnej Birmy). Może przyjmować formę krzewów lub niewielkich drzew.
Jej dwie główne odmiany to:
małolistna C. sinensis v. sinensis (czyli herbata chińska),
wielkolistna C. sinensis v. assamica (pochodząca z regionu Yunnan w Chinach lub z Indii).
Do produkcji herbaty wykorzystywane są liście kamelii. Im młodsze i wyżej położone na krzewie, tym większa jest ich jakość. Najdroższe i najbardziej ekskluzywne rodzaje chińskiej herbaty są wyrabiane z samych wiosennych pąków – ręcznie zbieranych i dokładnie segregowanych w trakcie produkcji.