Z historycznego punktu widzenia, Inkowie około 1200 osób w okolicach Cuzco w południowym Peru stają się namacalni. Początkowo nazwa "Inkowie" kojarzyła się z lokalnym klanem lub klanem lub z elitą rządzącą; dopiero później była używana jako popularna nazwa.
W połowie XV wieku Inkowie rozpoczęli systematyczną politykę podboju, której kulminacją było stworzenie największego państwa terytorialnego w Ameryce przedkolumbijskiej. Wreszcie, około 1500 r., granice cesarskie rozszerzyły się na północy do Pasto (północny Ekwador), a na południu do Concepción (centralne Chile). Na zachodzie, wybrzeże Pacyfiku stanowiło naturalną granicę. Na wschodzie terytorium to obejmowało większą część Boliwii i rozciągało się aż do Argentyny.
Pomimo kultury miejskiej i znanych zabytków kamiennych, kultura Inków była w przeważającej mierze cywilizacją chłopską, opartą na technikach rolniczych, kulturowych i rządzących, z których część była rozwijana od pokoleń, w krajobrazie kulturowym liczącym tysiące lat, i która pozwalała jedynie bardzo małej, arystokratycznej elicie rządzącej cieszyć się wyrafinowanym, miejskim stylem życia.
Inkowie wybudowali miasto Machu Picchu w XV wieku na wysokości 2430 metrów na grzbiecie pomiędzy szczytami Huayna Picchu a górą o tej samej nazwie (Machu Picchu) w Andach. Miasto składało się z 216 kamiennych budynków, usytuowanych na tarasach i połączonych systemem schodów. Dzisiejsze badania zakładają, że miasto w swoim rozkwicie może pomieścić i zapewnić nawet 1000 osób. Opracowano różne teorie na temat sensu i przeznaczenia tego miasta. Znaleziska archeologiczne świadczą o w dużej mierze rozwiniętym i niegdyś w pełni funkcjonalnym mieście, w którym ludzie mieszkali przez długi czas. Posiada on na przykład nadal w pełni funkcjonalne zaopatrzenie w wodę i rozbudowany system odprowadzania wody deszczowej.
Imperium Inków zostało zniszczone przez Hiszpanów w 1537 roku. Do 1650 r. liczba ludności Ameryki Południowej zmniejszyła się o około 14 milionów z około 18-20 milionów, używając głównie środków demolicyjnych, takich jak eksterminacja przez pracę i wyciskanie na biednych ziemiach, podczas gdy ludobójcze masakry pozostały wyjątkiem.
Społeczeństwo Inków było zorganizowane społecznie ściśle hierarchicznie. Na szczycie znajdował się absolutny władca, Sapa Inca, którego nieograniczona władza stała się absolutna w skomplikowanej ceremonii. Godność władcy była dziedziczna.