Fizjoterapeuci odradzają korzystania z leżaczka, a jeżeli już rodzice muszą z niego skorzystać (aby choć na chwilę odłożyć marudzące niemowlę), ważne, aby było to nie więcej niż 20 minut dziennie, a zaraz po wyjęciu z leżaczka należy położyć dziecko na podłodze. Najważniejsze jest zachowanie różnorodności. Dziecko powinno trochę przebywać w wózku, trochę w chuście, trochę na rękach i trochę na podłodze. Niebezpiecznie jest, gdy dziecko spędza czas wyłącznie lub w większości w jednym miejscu, np. na leżaczku, w chuście, na rękach – i to stale w tej samej pozycji, gdyż otrzymuje z zewnątrz narzucone rodzaje stabilizacji. Chusta np. daje stabilizację i dziecko czuje bliskość. Z kolei gdy wkładamy je do leżaczka, tam dziecko również jest przeszczęśliwe, gdyż nie musi zbyt wiele robić – wystarczy, że lekko poruszy nogą i już się buja i zyskuje wiele bodźców wzrokowych. Jeżeli rodzic daje dziecku możliwość przebywania wyłącznie w tych dwóch środowiskach, dziecko położone na podłodze czy w łóżeczku zaczyna się frustrować, gdyż musi zmierzyć się samo ze swoim ciałem.