Zależy to przede wszystkim od osobistego postrzegania ciepła, od tego, czy czujemy się komfortowo w określonej temperaturze, czy też postrzegamy ją jako zbyt gorącą lub zbyt zimną. Sytuacja na plaży jest dobrze znana: jedna osoba chodzi boso po ciepłym piasku i czuje się dobrze, druga natomiast wkłada buty, w przeciwnym razie ma wrażenie, że piasek pali jej stopy.
Oczywiście, absorpcję ciepła można również mierzyć obiektywnie. W fizyce istnieje wartość pojemności cieplnej, która opisuje zależność pomiędzy dostarczanym ciepłem a wzrostem temperatury, jaki powoduje. W przypadku gumy wartość ta wynosi 1,6 kJ/(kg-K), a więc prawie tyle samo, co w przypadku typowego materiału izolacyjnego tj. styropian (polistyren) z 1,5 kJ/(kg-K). Dla marmuru natomiast wartość ta wynosi tylko 0,8 kJ/(kg-K), więc do podniesienia temperatury o 1°K marmuru wystarczy znacznie mniejsza ilość ciepła niż dla gumy.
Inną ważną wartością jest przewodność cieplna λ. Im wyższa wartość, tym lepiej materiał przewodzi ciepło i tym szybciej i głębiej nagrzewa się np. nawierzchnia podłogowa. Przewodność cieplna dla gumy wynosi 0,16 W/(m-K), dla styropianu (polistyrenu) 0,03 W/(m-K) (doskonały izolator), ale dla marmuru jest to już 2,8 W/(m-K).
Ciepło przedmiotu (np. nawierzchni podłogowej) wystawionego na działanie słońca zależy m.in. od materiału, z którego jest wykonany, jego koloru, natężenia promieniowania słonecznego oraz sposobu, w jaki ciepło to jest odprowadzane. W przypadku produktów WARCO, wartości te są bardzo korzystne dla użytkownika. Dlatego płyty WARCO nagrzewają się tylko powierzchownie i umiarkowanie w słońcu; stosunkowo niewiele ciepła przenika do ich wnętrza.
W upalny letni dzień nawierzchnia podłogowa jest zatem chłodniejsza na powierzchni niż inne pokrycia podłogowe, a przede wszystkim nie wydziela nieprzyjemnego ciepła przez wiele godzin po zachodzie słońca lub zacienieniu powierzchni, jak to ma miejsce w przypadku płytek ceramicznych, kamienia naturalnego lub drewna kompozytowego.