Są to określenia sposobów zajarzania łuku spawalniczego w metodzie TIG.
Oto krótkie porównanie:
Scratch (zadrapanie): Polega na tarciu elektrody o materiał bazowy, podobnie jak zapalanie zapałki. Choć to prosta metoda, niesie ze sobą ryzyko zanieczyszczenia spoiny cząstkami wolframu.
Lift (podnoszenie): Chociaż zasadniczo jest to również metoda opierająca się na kontakcie, elektroda jest szybko zetknięta i podniesiona, inicjując łuk spawalniczy. Mniej inwazyjna niż metoda Scratch, ale nadal z pewnymi ograniczeniami, zwłaszcza przy spawaniu aluminium.
HF (wysoka częstotliwość): Bezdotykowa metoda zajarzenia łuku, która eliminuje ryzyko zanieczyszczenia spoiny. Uznawana za najczystszy i najbardziej precyzyjny sposób zapłonu łuku w spawaniu TIG.
Wybór metody zajarzenia łuku zależy od typu spawarki, materiału, który ma być spawany, oraz indywidualnych preferencji spawacza. HF jest uważana za najbardziej zaawansowaną i precyzyjną, ale wymaga odpowiedniego sprzętu i jest często droższa. Metody Scratch i Lift są bardziej uniwersalne i dostępne w prostszych spawarkach TIG.