W przypadku leczenia stacjonarnego pacjenci są zwykle przyjmowani do kliniki, gdzie przebywają przez całą dobę. Dzięki temu w razie kryzysu otrzymają natychmiastową pomoc zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy.
Leczenie stacjonarne może być konieczne, gdy choroba psychiczna jest szczególnie poważna, a na przykład leczenie ambulatoryjne nie prowadzi do uzyskania poprawy. Albo gdy choroba psychiczna zaostrza się kryzysowo, ktoś nie radzi sobie już z codziennością lub przez dłuższy czas nie jest już w stanie iść do pracy.
Istnieje przy tym jednak ryzyko, że po zakończeniu pobytu stacjonarnego i powrocie do domu osoba pokrzywdzona znów wpadnie w dawne schematy myślenia i zachowania. Po pobycie w klinice znów zostanie skonfrontowana ze swoją codziennością i jej wyzwaniami. Z tego względu zazwyczaj jeszcze w trakcie pobytu stacjonarnego należy zadbać o dobre przygotowanie na okres po wyjściu z kliniki. Dodatkowo do leczenia stacjonarnego od 2018 roku dostępne jest leczenie domowe. Jest to metoda odpowiadająca leczeniu stacjonarnemu, ale realizowana w warunkach domowych.
W przypadku leczenia częściowo stacjonarnego lub w trybie dziennym pacjenci spędzają dzień w klinice, a wieczorami wracają do domu. Zaletą tego rozwiązania jest możliwość zapewnienia im intensywnej opieki. Jednocześnie pacjenci spędzają także czas w domu, dzięki czemu powrót do codzienności po wyjściu z kliniki może być dla nich łatwiejszy.