Do XVI w. główna wyspa kraju była niezamieszkana (ale od X w. prawdopodobnie znana arabskim żeglarzom). W 1507 r. Mauritius odkryli Portugalczycy, ale pod koniec wieku (1598 r.) zajęli ją Holendrzy, którzy na przełomie XVII i XVIII w. zaczęli tu rozwijać osadnictwo. W 1721 r. Mauritius przejęła Francuska Kompania Wschodnioindyjska, która w 1767 r. odsprzedała ją Francji. W tamtym okrasie upowszechniono uprawę trzciny cukrowej, czemu towarzyszył handel niewolnikami potrzebnymi do pracy na plantacjach. W 1810 r. wyspa znalazła się pod kontrolą brytyjską.  Po zniesieniu w 1835 r. niewolnictwa zaczęto tu sprowadzać robotników kontraktowych z Azji – głównie z Indii i Chin.
Z końcem latach 30. ub. wieku zaczęły się pojawiać dążenia do uniezależnienia się od korony brytyjskiej, czego skutkiem był szereg reform ekonomicznych, politycznych i administracyjnych przeprowadzonych przez władze brytyjskie po zakończeniu II Wojny Światowej. W 1961 r. kolonia otrzymała pełną autonomię, a siedem lat później Mauritius stał się niepodległym państwem w ramach brytyjskiej Wspólnoty Narodów, który uznał za głowę państwa królową brytyjską (reprezentowaną tu przez gubernatora generalnego). W 1992 r. przyjęto poprawki do konstytucji ustanawiające ustrój republikański, który spowodował, że na czele państwa stoi prezydent.
Mauritius rości sobie prawa do archipelagu Czagos, który w czasach kolonialnych był powiązany z tą wyspą. Po uzyskaniu niepodległości wyspy Czagos zostały przy Wielkiej Brytanii jako Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego. Brytyjczycy wydzierżawili największą z wysp Stanom Zjednoczonym, które założyły tam działającą do dziś bazę wojskową Diego Garcia.