W trzecim tysiącleciu p.n.e. cywilizacja Doliny Indusu zaczęła przemieszczać się z terenów dzisiejszego Pakistanu do północno-zachodnich Indii. Tysiąc lat później osiedliły się tu pastersko-rolnicze plemiona Ariów, które narzuciły miejscowym swoją kulturę i religię. Wówczas też wyodrębniły się stany społeczne, które później przekształciły się w system kastowy. Liczne indyjskie królestwa zostały zjednoczone w IV w. p.n.e. za sprawą dynastii Maurjów, której najwybitniejszym władcą był Aśoka. Kolejny okres rozkwitu Indii nastąpił w IV w. n.e. za panowania dynastii Guptów.
W VIII w. rozpoczęły się najazdy muzułmanów, którym udało się ostatecznie utworzyć sułtanat ze stolicą w Delhi. Pod koniec XIV w. kraj został podbity przez Tamerlana. W 1498 r. Indie zostały odkryte przez Vasco da Gamę, a Portugalczycy szybko zdobyli kontrolę nad częścią zachodniego wybrzeża.  Tymczasem północ kraju została podbita przez Babura – założyciela dynastii Mogołów.
W połowie XVI w. Indiami zainteresowali się Brytyjczycy i do połowy XIX w. utworzona przez nich Kompania Wschodnioindyjska kontrolowała praktycznie cały kraj. Na przełomie XIX i XX w. przybrały na sile nastroje niepodległościowe – najsłynniejszym orędownikiem uniezależnienia się od Wielkiej Brytanii był Mahatma Gandhi.
Indie uzyskały niepodległość w 1947 r., z tym że na części jej terytorium utworzono muzułmańskie państwo Pakistan, z którego następnie wyodrębnił się Bangladesz. Do dziś trwa spór między Indiami a Pakistanem o Kaszmir.