Terapia HAART (Highly Active Antiretrovival Therapy) jest agresywną terapią antyretrowirusową stosowaną przy leczeniu HIV. Polega na podawaniu pacjentowi mieszanki trzech leków antyretrowirusowych z pięciu grup: Inhibitory proteazy;  nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy;  nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy;  inhibitory integrazy;  Inhibitory wejścia.  Istnieją dwa schematy podawania leków: Dwa nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy w połączeniu z nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy;  Dwa nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy w połączeniu z inhibitorem proteazy.  Główną zaletą stosowania terapii HAART u osób zarażonych wirusem HIV jest uniemożliwienie namnażanie się wirusa, a także zauważalny wzrost liczby limfocytów CD4 przy jednoczesnym odbudowywaniu się układu immunologicznego. Terapia HAART jest jednak bardzo kosztowna. Niemożliwe jest także całkowite wyeliminowanie wirusa. Poza tym istnieje szereg skutków ubocznych, które są zauważalne. Zaliczymy do nich przewlekłą biegunkę, problemy ze snem oraz notoryczne zmęczenie. Wymienione objawy po kilku tygodniach mogą ustąpić samoistnie, jednak inne (oporność na insulinę czy kwasica mleczanowa) nie będą możliwe do wyleczenia.