Tereny dzisiejszych Zjednoczonych Emiratów Arabskich są zamieszkiwane już od czasów neolitu. Dopiero jednak po odkryciu morskiej drogi do Indii, północna część Półwyspu Arabskiego zyskała na znaczeniu. Na początku XVI wieku tereny te podbili Portugalczycy, później na krótko Holendrzy, aż w końcu dostały się pod kontrolę Brytyjczyków (pocz. XVIII w.). Wielką Brytanię interesowało głównie zapewnienie sobie bezpiecznej drogi morskiej do swoich kolonii w Indiach. Władza pozostawała w rękach lokalnych plemion, jednak polityka zagraniczna była całkowicie kontrolowana przez Londyn. Wielka Brytania podpisywała traktaty morskie z wybranymi władcami (faworyzując niektóre rodziny, jak al Nahajan i al Maktoum, a zwalczając inne, jak al Qasimi), stąd te tereny znane były jako Traktatowe Wybrzeże. Lokalna ludność żyła na bardzo niskim poziomie – zajmowano się głównie pasterstwem, rolnictwem i połowem pereł, nie było dróg, szpitali i elektryczności. W 1958 roku odkryto pierwsze złoża ropy.
Kiedy Wielka Brytania zaczęła wycofywać się ze swoich posiadłości zamorskich, szejkowie poszczególnych emiratów zaczęli rozważać utworzenie jednego państwa (ogromną rolę w tym procesie odegrał władca Abu Dhabi i przyszły prezydent ZEA – szejk Zayed). 2 grudnia 1971 roku doszło do podpisania traktatu zjednoczeniowego i powstania wspólnego państwa (początkowo w jego skład weszło sześć emiratów, Ras al Chajma dołączyła kilka miesięcy później). Od tego czasu kraj zaczął błyskawicznie się modernizować, aż stał się jednym z najbogatszych i najnowocześniejszych krajów świata.