Działanie detektorów gazu opiera się na zjawisku dyfuzji, czyli samorzutnym rozprzestrzenianiu się jednej substancji w głąb drugiej na skutek bezwładnego ruchu cieplnego cząsteczek – w tym przypadku gazu w otaczającym powietrzu. Z tego względu określenie obszaru detekcji pojedynczego urządzenia jest wartością przybliżoną, pewnym uproszczeniem projektowym ułatwiającym wyznaczenie lokalizacji detektorów.
Sprawdzonym i praktykowanym od lat jest rozwiązanie przyjęte dla detektorów CO i LPG w garażach podziemnych. Przyjmuje się, że obszar detekcji pojedynczego urządzenia to okrąg o promieniu 8 m.
Zastosowanie tego rozwiązania dla innych gazów może być zbyt dalekim uproszczeniem, zwłaszcza dla gazów cięższych od powietrza. Detektory należy montować w miejscach potencjalnego gromadzenia się gazu. Ich lokalizacja powinna być poprzedzona analizą architektury danego obiektu z uwzględnieniem lokalizacji otworów okiennych i drzwiowych, otworów nawiewnych i wywiewnych instalacji wentylacyjnej, zagłębień w posadzce (gazy o gęstości względnej >1), barier architektonicznych/konstrukcyjnych tworzących pod stropem zamknięte przestrzenie zakłócające swobodny przepływ gazów (gazy o gęstości względnej <1).