Każda kancelaria ma własny system rozliczania się z klientem, dlatego też trudno jednoznacznie wskazać, ile kosztuje wynagrodzenie pełnomocnika. Oczywiście ważnym aspektem jest również doświadczenie oraz lokalizacja kancelarii. Trudno oczekiwać, aby prawnicy mający kilkanaście lat doświadczenia w sporach bankowych oraz mający swoje kancelarie w miastach wojewódzkich oferowali takie same stawki, jak pełnomocnicy z mniejszych miast, którzy w zasadzie zajmują się wszystkimi sprawami sądowymi i nie są wyspecjalizowani w jakieś konkretnej dziedzinie prawa. W tym przypadku taniej, nie oznacza lepiej.   Niezależnie od powyższego rozmawiając o wynagrodzeniu kancelarii, powinniśmy zwrócić uwagę na to, aby: przed zawarciem umowy, pełnomocnik poinformował nas o wszystkich składnikach swojego wynagrodzenia, jakie zostaną od nas pobrane; opłaty te powinny zostać wyszczególnione w taki sposób, aby umożliwić nam ustalenie łącznej kwoty, jaką będziemy musieli zapłacić na rzecz pełnomocnika za reprezentację w sprawie; wynagrodzenie było przedstawione w sposób przejrzysty i niebudzący wątpliwości. Jeśli coś jest dla nas niejasne lub niezrozumiałe, to pełnomocnik powinien nam to szczegółowo wyjaśnić.  w sytuacji ustalania wynagrodzenia procentowego, pełnomocnik przekazał informację o tym,  ile ono szacunkowo wyniesie. W przypadku spraw wiborowych dominują obecnie dwa systemy rozliczeń: system bez success fee (bez premii za zwycięstwo) – model ten zakłada, że kredytobiorca płaci z góry (ewentualnie w ratach) za prowadzenie sprawy w I i w II instancji. Wynagrodzenie pełnomocnika jest płatne niezależnie od tego, czy sprawa zostanie wygrana, czy też przegrana. To klient ponosi ryzyko powodzenia w sprawie.  System z success fee (z premią za zwycięstwo) – model ten zakłada, że kredytobiorca płaci tylko część wynagrodzenia z góry, a pozostałą część zapłaci wyłącznie w sytuacji, w które pełnomocnik wygra dla niego sprawę. W ten sposób część ryzyka jest przenoszona na kancelarię. Wielu klientów zastanawia się, dlaczego profesjonalni pełnomocnicy nie chcą zgodzić się na to, że klient zapłaci im (nawet więcej niż żąda tego prawnik), ale dopiero po wygranym procesie. Odpowiedź jest prosta. Zabrania im tego kodeks etyki zawodowej. Przykładowo w art. 36 u.k.e.r.p. znajduje się przepis wskazujący, że: „Radcy prawnemu nie wolno zawierać z klientem umowy, na mocy której klient zobowiązuje się zapłacić honorarium za prowadzenie sprawy wyłącznie w razie osiągnięcia pomyślnego jej wyniku (…).” Tym samym, gdyby pełnomocnik się na to zgodził, to dopuściłby się deliktu dyscyplinarnego i wówczas naraziłby się na tzw. dyscyplinarkę.