Wadliwy wskaźnik WIBOR jest podstawą do domagania się unieważnienia umowy kredytu hipotecznego. Jeśli sąd przychyli się do takiego żądania i faktycznie unieważni umowę kredytu, to wówczas strony są zobowiązane zwrócić sobie to, co wzajemnie świadczyły. To znaczy, że kredytobiorca musi oddać na rzecz Banku jedynie kwotę kredytu, a Bank musi zwrócić kredytobiorcy wszystkie pobrane raty kapitałowo – odsetkowe oraz opłaty okołokredytowe. Należy jednak podkreślić, iż orzecznictwo sądowe potwierdzające wadliwość umów kredytów złotych, jest w tym zakresie na bardzo wstępnym etapie. Nie wiadomo jak w przyszłości sądy orzekną o roszczeniach złotówkowiczów. Jeżeli sądy faktycznie uznają, że można unieważnić umowę kredytu złotowego, rozwiązanie to może się okazać korzystne dla osób, które spłacają raty kredytu złotówkowego już od dłuższego czasu (ok. 10-20 lat). W takich przypadkach występuje już niewielka różnica pomiędzy tym, co kredytobiorcy pożyczyli, a tym, co do tej pory oddali. Czasami zdarza się również, że kredytobiorcy mają już spłacony kapitał.  Niewątpliwą zaletą takiego rozwiązania jest to, że kredytobiorca uzyskuje w zasadzie darmowy kredyt. Nie musi zatem płacić żadnych odsetek, czy też opłat. Niestety jest z tym związane również pewne ryzyko. Otóż jak pokazały sprawy frankowe, w razie unieważnienia umowy kredytu, banki odgrażają się, że będą pozywać kredytobiorców o roszczenia kondycyjne, czyli tzw. roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału. W sprawach frankowych takie powództwa się już pojawiły, a zatem zachodzi ryzyko, że również i w sprawach wiborowych takie powództwa mogą wystąpić. Decydując się na unieważnienie umowy kredytu, należy się liczyć z takim ryzykiem. Nie można również z góry zakładać, iż każda umowa jest wadliwa. Trzeba dokładanie przeanalizować czy bank wypełnić należycie ciążący na nim obowiązek informacyjny.