Neodymowe magnesy to obecnie najmocniejsze magnesy, jakie udało się do tej pory stworzyć. Blisko 30 lat temu w Trinity College w Dublinie naukowiec Michael Coey wymyślił nieznany do tej pory materiał magnetyczny wzorze chemicznym Sm2Fe17N2. Proces jego produkcji wykorzystywał syntezę proszków samaru i żelaza, które poddane sprasowaniu w mocnym polu magnetycznym wraz z dodatkiem azotu, osiągnęły temperaturę Curie aż do 470oC i namagnesowanie w okolicach 0,9T. Nie są to wyniki zbliżone do poziomu neodymowych magnesów, ale wymyślony skład samaru znacząco przewyższał pierwsze magnesy oparte o ten pierwiastek. Ostatnie lata minionego wieku przyniosły coraz to nowe pomysły w zakresie magnesów o dużej sile oraz metod ich tworzenia.
Opracowany został materiał i strukturze nano-krystalicznej, składający się z malutkich ziaren o wielkości mniejszej niż 100 nm. Odkryte w czasie badań ziarna nano-kryształów, w przeciwieństwie do monokryształów są od siebie oddzielone o wiele większymi granicami o wyższym napięciu powierzchniowym oraz nieuporządkowanej strukturze wewnętrznej. Poprzez użycie, w czasie wytwarzania stopów pierwiastków z grupy ziem rzadkich w połączeniu z żelazem, charakteryzują się dużą wartością remanencji magnetycznej. Bardzo dobre magnetyczne właściwości biorą się też z jednej istotnej rzeczy, to znaczy połączenia magnetycznych momentów neodymu z żelazem. Umożliwia to bardzo dobre namagnesowanie przedstawianych magnesów.