Zgodnie z art. 233 § 1 k.k. do przestępstwa dochodzi, gdy osoba składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Przykładem może być składanie fałszywych zeznań na policji w związku z wezwaniem w charakterze świadka.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 2.02.2004 r. (V KK 168/03, OSNKW 2004/3, poz. 2) „zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy przez świadka w postępowaniu innym niż sądowe wypełnia znamię czynności sprawczej przestępstwa określonego w art. 233 § 1 k.k. wtedy, gdy toczy się ono na podstawie ustawy, której przepisy stanowią, że zeznanie świadka służy za dowód w tym postępowaniu i uprawniają zarazem przyjmującego zeznanie do uprzedzenia świadka o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania”.
Zatem warunkiem odpowiedzialności karnej jest stosowne pouczenie przez przyjmującego zeznania, że w przypadku świadczenia nieprawdy lub zatajenia prawnej o skutkach prawnych takiego działania. W praktyce zdarza się, że organ zapomina o tej czynności, więc w takiej sytuacji nie można mówić o składaniu fałszywych zeznań.