Wymienione wyżej metody zarządzania zapasami może uzupełniać tzw. analiza ABC, która pomaga w klasyfikacji towaru wg jego wartości i wielkości obrotu. W jej wyniku uzyskuje się informacje o procentowym udziale danego towaru w całym asortymencie, dochodach, jakie generuje, oraz wartości zużycia (koszt składowania/produkcji).
Wówczas w przypadku stosowania FEFO, produkty o najkrótszym terminie ważności przydziela się dodatkowo do jednej z 3 grup:
Grupa A: tzw. zapasy cenne (vital few). Inaczej towar o największej wartości zużycia, który generuje około 80% poziomu rocznej sprzedaży (najwięcej zamówień klientów). Zazwyczaj stanowi od 5% do 20% całkowitych zapasów.
Grupa B: symbolizuje mniej liczną kategorię towaru - 30% zapasów - o mniejszym poziomie zużycia. Udział tej grupy produktów w całkowitej rocznej sprzedaży wynosi od 15% do 20%.
Grupa C: obejmuje zapasy o charakterze masowym - od 60% do 80% całości asortymentu - lecz niskim poziomie zużycia oraz udziale w rocznej sprzedaży - ok 5%.
Bazując na wynikach analizy ABC, można dokonać optymalnego rozkładu towaru na hali magazynowej. Produkty z grupy A powinny trafić najbliżej strefy wydań. Z kolei C, ze względu na mniejszą rotowalność, warto umieszczać w obszarach hali położonych najdalej od strefy kompletacji i wysyłki. Zgodnie z tą zasadą grupę B lokuje się gdzieś pośrodku pozostałych dwóch. Taki rozkład gwarantuje sprawny przepływ towaru przez halę u producentów z szeroką ofertą produktową o różnej wartości.