Podobnie jak inni chrześcijanie czujemy się związani duchowo ze wspólnotą chrześcijańską, która w pierwszym wieku dostrzegła w osobie Jezusa obraz samego Boga. W wyniku tego doświadczenia założono pierwsze zbory i spisano Nowy Testament, umożliwiając funkcjonowanie Kościoła. Rozwijająca się instytucja kościelna powiększała swoje grono, głosząc wszystkim narodom zbawienie, które w sposób wyjątkowy objawiło się w Chrystusie. Jako Kościół Ewangelicko-Reformowany jesteśmy częścią Kościoła powszechnego, która narodziła się wewnątrz chrześcijaństwa zachodniego w XVI w. wraz z reformacją. Konieczność odnowy skompromitowanej wówczas instytucji kościelnej oraz krytyka jej nadużyć dała początek protestantyzmowi, którego ważnymi inicjatorami w Niemczech oraz Szwajcarii byli Marcin Luter, Huldrych Zwingli i Jan Kalwin. Z ewangelikami reformowanymi związały się również wcześniejsze ruchy reformatorskie jak waldensi czy bracia czescy. W Polsce idee reformowania instytucji kościelnej propagował wybitny teolog Jan Łaski, który z pomocą szlachty przyczynił się do powstania zorganizowanego Kościoła reformowanego. Polskimi ewangelikami byli m.in.: Mikołaj Rej, Wacław z Szamotuł, Mikołaj Gomółka, Andrzej Frycz-Modrzewski, Anna Wazówna, Samuel Bogumił Linde, Oskar Kolberg, rodzina Wedlów, Józef Piłsudski, Stefan Żeromski, Paweł Hulka-Laskowski, Eugeniusz Bodo, Stefan Starzyński, Władysław Anders, Hanna Skarżanka, Jeremi Przybora, Barbara Skarga, Michalina Wisłocka, Jerzy Pilch.