Późny romantyzm: Ważną cechą było znaczne zwiększenie rozmiarów orkiestry Dodatkowe instrumenty, takie jak czelesta, dodały orkiestrze nowych barw. Rozszerzono tonalność, inspirowaną wzorcową harmonią Tristana, ale muzyka pozostała tonalna. Pismo orkiestrowe stało się bardziej złożone z ogromną gęstością motywów, bardziej złożonymi rytmami i harmoniami. Modernizm / ekspresjonizm: Modernizm wyzyskał środki polytonalności i atonalności Co istotne, Berg miał jasny pogląd na to, jak śpiewacy mają śpiewać, jego instrukcje brzmiały: “Bynajmniej nie śpiewać! Ale mimo to wysokość dźwięku ma być wskazana i zapisana w wysokości śpiewu (dokładnie według nut); ten ostatni jednak z rezonansem mowy.”