Przodkowie Uralijczyków (Finów-Ugryjczyków i Samojedów) mogą być kojarzeni z rdzennymi mieszkańcami całej północnej Europy Wschodniej, w tym regionów nadwołżańskich i uralskich. Wpływy Uralu sięgają aż do Syberii, a nawet wśród Jukagiri w północno-wschodniej Eurazji istnieją oznaki kontaktów kulturowych i językowych. Prawdopodobnie w dużych częściach północnej Eurazji istniała ciągłość populacji Uralu od czasów kultur neolitu (III tysiąclecie p.n.e.). Istnieją również oznaki imigracji, nakładających się na siebie i kulturowych wpływów z euroazjatyckich stepów. Kultury chłopskie południowych Uralijczyków Europy rozprzestrzeniają się na północ kosztem kultur myśliwych-zbieraczy, hodowli reniferów i rybołówstwa północnych Uralijczyków (przodków Lapończyków i Samojedów).
Ludy ugrofińskie osiedliły się w 6-4 tysiącleciu p.n.e. wokół Uralu, głównie po ich wschodniej stronie, oraz nad rzeką Ob. Poszczególne grupy wyruszają w kierunku wschodnim i zachodnim między 4000 a 3000 p.n.e. Gałąź ugrofińskiej rodziny językowej składa się z języków dwóch ugrofińskich ludów: Chanty (wschodni Jaks) i Mansi (Voguls) oraz Węgier (Magyar). Po rozwiązaniu wspólnoty ugrofińskiej oddział ugrofiński przeniósł się z zachodniosyberyjskiego obszaru osadniczego w kierunku południowo-wschodnim.