Een dier dat in het wild leeft, heeft altijd voldoende beweging gehad. Het vlees is daardoor goed doorbloed. Hierdoor is het een uitmuntend scharrelproduct. Doordat een dier in het wild zijn eigen voedsel zoekt, selecteert het zelf. Het zal laten staan wat niet goed is. De smaak staat in verbinding met hetgeen het dier heeft gegeten. Zo brengt het dier zelf zijn vlees op smaak. Een boskonijn smaakt anders dan een duinkonijn en het vlees van een fazant uit het bietenveld is lichter van kleur dan een soortgenoot die veel bessen heeft gegeten. Wilde zwijnen eten zeer gevarieerd. Denkt u aan eikels, beukennootjes, paddenstoelen, vruchten, wortels van planten, bladeren en gras. Daardoor hebben ze die bijzondere wildsmaak en is het vlees veel steviger en magerder dan dat van gefokte varkens.