In het Burgerlijk Wetboek staat dat elke werknemer per jaar recht heeft op minstens vier keer zijn wekelijkse arbeidsduur aan betaalde wettelijke vakantie-uren. Een werknemer die dertig uur per week werkt, krijgt dus 120 vakantie-uren en een werknemer die veertig uur werkt, krijgt er 160. Deze wettelijke vakantiedagen vervallen in principe zes maanden na afloop van het jaar waarin ze opgebouwd zijn.
Bovenwettelijke vakantiedagen
Naast deze wettelijke vakantiedagen zijn er in veel (collectieve) arbeidsovereenkomsten extra dagen overeengekomen: de bovenwettelijke vakantiedagen. Die verjaren in principe vijf jaar na afloop van het kalenderjaar waarin ze opgebouwd zijn. Voor vakantie-uren – of die nu wettelijk of bovenwettelijk zijn – geldt dat de werkgever ze moet uitbetalen als de werknemer gedurende het jaar uit dienst gaat. Als een werknemer vakantie opneemt, moet de werkgever die vakantie afboeken van de uren die als eerste komen te vervallen of verjaren.
Wet arbeid en zorg
Verlof heeft te maken met een gebeurtenis in het leven van de werknemer: denk bijvoorbeeld aan zwangerschaps- en bevallingsverlof, (aanvullend) geboorteverlof, kort- en langdurend zorgverlof, ouderschapsverlof, geboorteverlof, adoptieverlof en calamiteitenverlof. Voor al deze verlofvormen gelden aparte regels en voorwaarden. De meeste vormen van verlof zijn vastgelegd in de Wet arbeid en zorg (WAZO). Soms staan erin de cao nog aanvullende vormen van verlof, zoals bijvoorbeeld bij een huwelijk of een overlijden.
In tegenstelling tot vakantie-uren zijn niet alle verlofuren doorbetaald. Tijdens langdurig zorgverlof bijvooorbeeld. Dit kan anders zijn als in de cao of het personeelsreglement staat dat u wél moet doorbetalen.