De geschiedenis van Tunesië begint met de komst van de Feniciërs, rond 1100 voor Christus. Dit machtigste zeevarende volk van de Middellandse Zee is verantwoordelijk voor de stichting van de stad Carthago en heeft er een bloeiend handelscentrum van gemaakt. In 647 vallen de Arabieren voor het eerst Tunesië binnen, waarbij ze een spoor van vernielingen achterlaten. Tientallen jaren later vallen ze opnieuw Tunesië aan, in de eeuwen die volgen gaat de bevolking over op de islam en nemen ze ook de Arabische cultuur en taal over.
Vanaf 1228, na veroveringen van onder meer de Almohaden, kent het land 3 eeuwen van welvaart en culturele bloei. In 1574 heroveren de Ottomanen Tunesië en wordt het land een Ottomaanse provincie. Het begin van de 18e eeuw is een periode van opnieuw grote welvaart; landbouw, handel en zeeroverij zorgen voor veel inkomsten, maar door afschaffing van zeeroverij in de 19e eeuw valt het land terug in armoede.
Aan het einde van de 19e eeuw wordt Tunesië veroverd door de Fransen en wordt het land een Franse kolonie. Pas in 1956 wordt het land onafhankelijk verklaard en in 1963 trekken alle Fransen zich terug en begint de wederopbouw om van Tunesië een modern land te maken.