Om die vraag te beantwoorden moet eerst duidelijk zijn of het gaat om een woning in de gereguleerde of vrije sector. Daarvoor is de zogeheten aanvangshuur belangrijk: is de kale huur die bij het aangaan van de huurovereenkomst lager dan de dan geldende liberalisatiegrens, dan gaat het om een woning in het gereguleerde segment. In dat geval bepaalt de overheid jaarlijks de maximale huurverhoging. Ligt de aanvangshuur boven die grens, dan mogen huurder en verhuurder afspreken wat zij willen. In de meeste gevallen wordt een indexeringsclausule opgenomen. Die bepaalt dat de huur jaarlijks met een x-percentage wordt verhoogd. De huurder wordt geacht die verhoging uit zichzelf te betalen – een voorstel van de verhuurder is niet nodig. Zijn er geen afspraken gemaakt, dan mag de verhuurder in principe elke verhoging aan de huurder opleggen. Is die laatste het daar niet mee eens, dan zal hij zich tot de rechter moeten wenden.