De tekst gaat over de omgang met het lijden in ons leven. We denken daar natuurlijk direct aan het grote leed van oorlog, van dodelijke ziektes, van totaal verziekte relaties. Maar er is ook kleiner leed, dat af en toe behoorlijk lastig te verdragen is. Een broeder die uit de hoogte doet tegen je. Een kind dat zich moeilijk kan concentreren en dus slechte toetsen maakt op school. Een buur die net wat teveel lawaai maakt en niet erg vatbaar is voor de vraag of het wat minder kan. Everardus heeft in ons citaat vooral dat kleinere leed op het oog: het zijn “kruisjes” die je te dragen krijgt.
Het citaat zegt dat die kruisjes over ons zendt. Het is voor hem de God die in ons is, dus de liefhebbende God met wie we vertrouwd zijn. Het lijkt op de taal, die we ook in de Bijbel aantreffen, dat God ons beproeft, op de proeft stelt. Je mag dus zo spreken. Tegelijk zegt de Bijbel in de brief van Jakobus (Jak. 1,12-13) ook dat God ons niet beproeft of bekoort of verzoekt, maar dat de bekoring voortkomt uit onze eigen neigingen en begeertes. Dus moet je ook weer voorzichtig zijn in dezen. Maar als je God als vriend beleeft en je ziet ook de positieve kansen van de kruisjes, dan mag je het zo zeggen als het citaat van Everardus het doet.
De kans die de beproeving biedt is, dat je het (kleine) leed dat jou overkomt geduldig draagt. Dat is in onze samenleving geen populair advies. We willen graag alle problemen opgelost zien, liefst vandaag nog. Ik denk wel eens dat we daardoor meer lijden dan wanneer we geduldiger zouden zijn en dat ook de mensen die met ons samen moeten leven zo meer van ons lijden dan als we wat geduldiger zouden zijn. Maar wie de kruisjes geduldig draagt als beproeving van ons geduld, die maakt ze meteen tot deel van de omgang met de vriend die God is. Die vriend zal je niet laten vallen.
Dr. Jozef Wissink, pr.