De minister argumenteert dat een stijging van het budget voor de sector van de medische huizen met 10% tegenover 2016 onwenselijk is en wenst door het inperken van die groei een besparing te realiseren.  Ze stelt daarvoor een moratorium in op de oprichting van nieuwe forfaitaire praktijken gedurende 6 maanden, en vermindert het budget met 7 miljoen €.   Daarnaast moet een audit van de sector informatie opleveren om “werking, organisatie en kostenstructuur te optimaliseren”. De groei in het budget van de medische huizen wordt echter uitsluitend veroorzaakt door de  toename van het aantal patiënten die verzorgd worden in het systeem (nieuwe patiënten in bestaande medische huizen en nieuwe medische huizen die worden opgericht).   Indien deze mensen niet in medische huizen verzorgd worden, worden ze verzorgd in het systeem van betaling per prestatie.  En aangezien het KCE (KCE rapport 85A) tot de slotsom kwam dat de kostprijs van beide systemen zeer vergelijkbaar is, houdt deze maatregel geen besparing in.   Integendeel, een  toename van de kosten op de tweede lijn, door meer ziekenhuisopnames en meer specialistische zorg,  zal waarschijnlijk het gevolg zijn. Wat de maatregel vooral onbegrijpelijk maakt, is dat op die manier de toegang voor kwetsbare groepen tot de eerstelijn wordt beperkt.  Dat forfaitair werkende praktijken toegankelijker zijn voor deze patiënten, bleek uit het hierboven geciteerde rapport van het KCE. Wat de audit betreft zijn de Vereniging van Wijkgezondheidscentra en de andere federaties van medische huizen vragende partij naar een grondig onderzoek zoals dat zoals dat door het KCE in 2008 werd gerealiseerd.  Ze wensen dat kostenstructuur, kwaliteit en performantie van de twee betalingssystemen worden geëvalueerd.