De theoretische achtergrond is hetzelfde, maar de praktische vertaling in ondernemingen is anders. Beide begrippen gaan over ondernemen met gezond verstand waarbij beslissingen en economische prestaties rekening houden met de sociale kant en de ecologische randvoorwaarden.
De belangrijkste pijlers hierbij zijn: people (uw eigen werknemers en de maatschappij als geheel), planet (de impact op het milieu) en profit (ondernemen met winst). Het feitelijke verschil tussen beide is dat MVO een sociale achtergrond heeft en duurzaam ondernemen een ecologische, milieu-achtergrond heeft (wat willen de stakeholders).
Richtlijnen voor MVO
Voor MVO zijn internationale richtlijnen opgesteld, deze staan beschreven in de ISO26000. De richtlijnen zijn een hulpmiddel voor ondernemingen bij de implementatie van MVO. Het is geen norm die eisen stelt en kan dus niet worden gebruikt voor certificering. De NPR9026 is een bewijs dat een organisatie kan halen voor het toepassen van de ISO26000. Naast dit bewijs is er sinds 2010 de MVO-prestatieladder. Dit is een certificatienorm waarmee organisaties hun inspanningen op het gebied van MVO erkend kunnen krijgen.
Duurzame ontwikkeling
Duurzaam ondernemen komt van het begrip duurzame ontwikkeling, waarbij iedereen op een manier leeft zonder dat de natuurlijke bronnen voor de toekomst uitgeput raken. Vooral mkb-ondernemingen spreken liever over ‘duurzaam’ ondernemen dan over MVO. De nadruk ligt vooral op de eigen onderneming, de eigen werknemers en de eigen impact op het milieu. Pas later besteedt de onderneming aandacht aan de maatschappelijke kant zoals communicatie (duurzaamheidsverslagen) of overleg met stakeholders (klanten en leveranciers). MVO op iets kleinere schaal dus, wat ook minder verwachtingen schept.