Voor het eerst in de geschiedenis ligt er een akkoord dat het einde inluidt van een op fossiele brandstoffen gebaseerde economie. Bijna alle landen van de wereld hebben zich eraan gecommitteerd en hebben beloofd in eigen land de uitstoot van broeikasgassen fors terug te dringen. Eerdere internationale afspraken, zoals het Kyoto-protocol uit 1997, gingen altijd uit van verplichte emissie-reducties. Op klimaattoppen werd onderhandeld over de vraag wie hoeveel CO zou reduceren. In Parijs is besloten dat voortaan aan ieder land zelf over te laten. Alleen het einddoel ligt vast: het beperken van de opwarming aan het einde van deze eeuw tot ruim onder de twee graden – en liefst tot anderhalve graad. En ook wat dat betekent ligt vast: een ‘klimaatneutrale’ wereldeconomie, meestal omschreven als ‘netto nul uitstoot’, zo snel mogelijk na het midden van de eeuw.
Deze vaagheid over de bijdrage van individuele landen is de zwakte van het akkoord. Het zou zinnig zijn om landen op hun beleid te kunnen afrekenen. Maar dan zouden ze soevereiniteit moeten inleveren, en daartoe is niemand bereid. Het is al heel wat dat er internationale controle op het beleid komt, al wordt er nog steeds gesteggeld over de precieze invulling. De kracht van het akkoord is dat er niet langer een onderscheid wordt gemaakt tussen rijke landen – van oudsher gezien als veroorzaker van het klimaatprobleem en daarmee als verantwoordelijke voor de oplossing – en ontwikkelingslanden, die geen enkele verplichting hadden. Juist dit onderscheid leidde jarenlang tot een verlammende confrontatie tussen die twee categorieën landen.