In Mozart's tijd waren de nootjes nog separaat, terwijl de romantiek zich kenmerkt door klankwolken. Kijk maar eens hoe de handen zich bij Chopin over de toetsen bewegen. Mozart zo [handen rechtvooruit bewegen] tegenover Chopin zo [wrijvende bewegingen maken] Ook de klankkleur van de piano ontwikkelt zich van het geluid, dat lijkt op een klavecimbel, naar een steeds vollere klank en uiteindelijk naar het meer wollige geluid van de moderne piano. Opmerkelijk genoeg is de klankkleur van de piano van het eind van de 19e eeuw nog steeds min of meer de norm, ook voor pianomuziek van één of anderhalve eeuw eerder. Dat is eigenlijk heel vreemd, want op basis van onderzoek naar vroege piano's weten we nu veel meer over de specifieke klankkleur, die toenmalige componisten, zoals Mozart en Beethoven die gekend hebben. Ook de techniek om een vroege piano te bespelen is heel anders, dan bij een moderne piano. Kortom, wil je echt een beeld hebben van de wisselwerking tussen de componist en zijn piano, dan moet je kunnen spelen op een vergelijkbaar instrument als waarover hij toen de beschikking had. Dat is precies wat we in dit festival doen.   Omdat vroege piano's een heel eigen klankkleur hebben, vormen zij ook een bron van inspiratie voor eigentijdse componisten. In ons festival hoort u dan ook nieuw werk geschreven voor vroege piano's.