De bananen die we kennen uit onze plaatselijke supermarkten worden niet in Duitsland geteeld. In plaats daarvan worden ze vooral uit Zuid-Amerika ingevoerd. De landen waaruit de meeste bananen in Duitsland worden ingevoerd zijn Ecuador, Colombia en Costa Rica. Maar er worden ook bananen ingevoerd uit de Dominicaanse Republiek en Guatemala. (4)
Om te groeien hebben bananen veel zon en een warm klimaat nodig – in de zojuist genoemde Zuid- en Midden-Amerikaanse landen is er van beide ruim voldoende. De vrucht legt zo’n 10.000 km af voor hij ons bereikt. De bananen worden geoogst terwijl ze nog groen zijn op de plantages en rijpen dan tijdens het vervoer.
Ze bereiken ons uiteindelijk na een reis van 10 tot 20 dagen. Als ze nog niet rijp zijn voor de verkoop, wordt vaak het gas etheen gebruikt om het rijpingsproces te stimuleren en voor een rijke, gelige kleur te zorgen. Ecuador, de grootste bananenexporteur van Duitsland, is economisch sterk afhankelijk van de vrucht. Na olie is de banaan Ecuadors belangrijkste exportproduct: in 2020 exporteerde het land maar liefst 315 miljoen dozen bananen(5), een nieuw record.
De Ecuadoraanse bananenhandel heeft echter ook zijn schaduwzijden: de plantagearbeiders worden afgescheept met een hongerloon, het massale gebruik van pesticiden schaadt hun gezondheid, en de wijdverbreide bananen-monocultuur is ook niet goed voor het milieu. De sterke afhankelijkheid van de bananenexport, die landen als Ecuador politiek en globaal aan banden legt, is de werkelijke reden voor het ontstaan van de term “bananenrepubliek” (of in het origineel: banana republic) die wordt toegepast op politiek en economisch zwakke landen.