[list]
[*]Röntgenonderzoek: er wordt een foto gemaakt van je gewricht met behulp van röntgenstralen. Op de foto zijn je botten en de eventuele schade daaraan goed zichtbaar. Tijdens het maken van de foto mag je niet bewegen, je moet stilstaan of liggen. De foto wordt heel snel gemaakt en is zo klaar.
[*]Echografie: hierbij wordt gebruikgemaakt van geluidsgolven. Zo kun je bijvoorbeeld de zwelling zien die aan het gewricht voelbaar is. De grootte, de plaats (waar zit de afwijking en om welk weefsel gaat het) en de doorbloeding kunnen bepaald worden. Ook kan echografie helpen bij het aanprikken van een gewricht dat moeilijk bereikbaar is (zoals een schouder of heup).
[*]CT-scan (computer tomografie): een onderzoek dat vooral de botten en in mindere mate ook de weke delen (spieren, kapsels of vocht) goed in beeld brengt. Door heel veel beelden vlak naast elkaar te maken krijg je plakjes (coupes) van een lichaamsdeel of gewricht. Je kunt iedere coupe apart beoordelen zodat je goed kunt zien waar de afwijking zit en hoe uitgebreid het is. Tegenwoordig kun je zelfs een driedimensionaal beeld maken. Bij dit onderzoek wordt gebruikgemaakt van een relatief grote hoeveelheid röntgenstraling.
[*]MRI-scan (Magnetic Resonance Imaging): met dit onderzoek kunnen de weke delen, zoals bijvoorbeeld synovium, kraakbeen en gewrichtsbanden, goed in beeld worden gebracht. Door heel veel beelden vlak naast elkaar te maken, krijg je plakjes (coupes) van een lichaamsdeel of gewricht. Deze coupes kun je apart beoordelen zodat je goed kunt zien waar de afwijking zit en hoe uitgebreid het is. Bij dit onderzoek wordt geen gebruikgemaakt van röntgenstraling maar van magnetische straling. Hierbij moet je best lang stilliggen, kleine kinderen krijgen daarom soms narcose.
[/list]