De Keltische stamvereniging die in 278 voor Christus de Hellespont overstak en zich in Klein-Azië vestigde, werd de Galaten (Galatae) genoemd.
De Galaten waren door de koning van Bithynië het land binnengeroepen. De koning wees de Keltische stammen residenties toe in een gebied dat in het grensgebied tussen Bithynië en het Seleucide Rijk lag, in het betwiste niemandsland van beide staten. Dit gebied heet sindsdien Galatia.
De politieke macht van de Galaten werd in 189 voor Christus gebroken nadat de Romeinen het geallieerde Seleucidische leger hadden verslagen. Een deel van de Galaten werd als slaven meegenomen, het andere deel bleef in het vestigingsgebied, maar nam vanaf dat moment geen enkele militaire of politieke invloed meer aan.
De Galaten hadden al na enkele generaties een groot deel van de cultuur van hun omgeving geadopteerd en hadden zich gedeeltelijk taalkundig geassimileerd. Voor de apostel Paulus waren de Galaten als volk echter nog steeds een realiteit ("Brief aan de Galaten" in het Nieuwe Testament). Al in de 4e eeuw na Christus meldt de heilige Hiëronymus dat de Galaten op dezelfde manier spraken als de Treverianen in Trier.