De hoeveelheid urinezuur in het bloed blijft relatief constant, maar stijgt als de aanvoer van urinezuur toeneemt of de uitscheiding ervan afneemt. Overconsumptie van eiwitten, suikers en purinehoudende voedingsstoffen leidt tot een overproductie van urinezuur. Een overconsumptie van vetten daarentegen doet de uitscheiding van urinezuur via de urine afnemen. In beide gevallen krijgt men dus hyperuricemie. Vervolgens zet het urinezuur zich in de vorm van kristallen af op verschillende weefsels zoals gewrichten en nieren, waardoor men na verloop van tijd (soms meerdere jaren) een eerste jichtaanval of nierstenen krijgt.