In zijn algemeenheid geldt dat een werkgever niet mag discrimineren op bijvoorbeeld (verslavings)ziekte en dat de werkgever de persoonlijke levenssfeer (rookgedrag) van de werknemer dient te eerbiedigen. Slechts indien aan de vervulling van een functie bijzondere eisen op het punt van de medische geschiktheid moeten worden gesteld, kan een werkgever besluiten om bij voorkeur een niet-roker te werven.  Denkbaar is dat een instelling die cliënten met een rookverslaving behandelt er een dringend belang bij heeft dat haar medewerkers zelf ook niet roken of naar rook ruiken om het goede voorbeeld te geven en om de verslaving bij cliënten niet opnieuw te triggeren.   Roken in de privésfeer is in beginsel dus onvoldoende reden voor afwijzing van een sollicitant. Als een werkgever sollicitanten wil afwijzen op het feit dat ze roken, dan kan dat in principe alleen wanneer de functie waarop wordt gesolliciteerd dit met zich meebrengt. Dat zal een werkgever dan dienen aan te tonen. Daarbij is het belangrijk om op te merken dat in een individueel geval het laatste woord aan de rechter is. Het kan om die reden van belang zijn om specifiek voor de eigen instelling een juridisch advies te vragen op dit punt.