Het intelligentiequotiënt dient als een maat die bij een Gaussische normale verdeling (belkromme van de dichtheidsfunctie) juist de plaats aangeeft die de testpersoon inneemt binnen de gehele populatie van zijn of haar leeftijd. De waarde die het meest voorkomt in de populatie wordt gesteld op 100. Dit is dus het normale intelligentiequotiënt.
Deze waarde is zuiver willekeurig gekozen; men had net zo goed 50 of 311 kunnen nemen. Maar er moest een waarde worden vastgesteld.
Toen de waarde van 100 eenmaal was vastgesteld, moest men nadenken over de verdere verdeling van de schaal.
Je ziet dat de (willekeurig gekozen) gemiddelde waarde van 100 de proefpersonen verticaal "in twee helften" verdeelt. Namelijk in degenen die een IQ-score hebben die kleiner of gelijk is aan 100 en degenen wier IQ groter is dan 100.
68,2% van de testnemers heeft een IQ tussen 85 en 115. Slechts 0,2% van de testnemers heeft een zeer lage intelligentie met een IQ van minder dan 55 en ook slechts 0,2% heeft een extreem hoog IQ van meer dan 145. Statistisch gezien is het dus onwaarschijnlijk dat je resultaat sterk afwijkt van de norm - maar het is niet nul!