Historisch gezien is het Inca-volk rond 1200 in het gebied van Cuzco in het zuiden van Peru tastbaar geworden. Oorspronkelijk werd de naam "Inca" geassocieerd met een lokale clan of clan of met de heersende elite; pas later werd het gebruikt als een populaire naam.
In het midden van de 15e eeuw begonnen de Inca's met een systematische veroveringspolitiek, met als hoogtepunt de oprichting van de grootste territoriale staat in pre-Columbiaans Amerika. Tenslotte breidde de keizerlijke grens zich rond 1500 in het noorden uit tot Pasto (Noord-Ecuador) en in het zuiden tot Concepción (Centraal-Chili). In het westen vormde de Pacifische kust een natuurlijke grens. In het oosten bestreek het grondgebied het grootste deel van Bolivia en strekte het zich uit tot Argentinië.
Ondanks een stedelijke cultuur en de bekende stenen monumenten was de Inca-cultuur een overwegend boerencultuur, gebaseerd op agrarische, culturele en heersende technieken, waarvan sommige al generaties lang waren ontwikkeld, in een duizenden jaren oud cultuurlandschap, en die slechts een zeer kleine, aristocratische heersende elite toestond om te genieten van een uitgebreide stedelijke levensstijl.
De Inca's bouwden de stad Machu Picchu in de 15e eeuw op een hoogte van 2430 meter op een heuvelrug tussen de toppen van Huayna Picchu en de gelijknamige berg (Machu Picchu) in de Andes. De stad bestond uit 216 stenen gebouwen, gelegen op terrassen en verbonden door een systeem van trappen. Onderzoek gaat er vandaag de dag van uit dat de stad in haar hoogtijdagen tot 1000 mensen zou kunnen huisvesten en voorzien. Er zijn verschillende theorieën ontwikkeld over de zin en het doel van deze stad. De archeologische vondsten getuigen van een grotendeels ontwikkelde en ooit volledig functionerende stad waar men lange tijd heeft gewoond. Het heeft bijvoorbeeld een nog volledig functionerende watervoorziening en een uitgebreid regenwaterafvoersysteem.
Het rijk van de Inca's werd in 1537 door de Spanjaarden vernietigd. Tegen 1650 was de bevolking van Zuid-Amerika met ongeveer 14 miljoen afgenomen van misschien 18-20 miljoen, waarbij voornamelijk democratische middelen werden gebruikt, zoals uitroeiing door arbeid en knijpen op arme grond, terwijl genocidale slachtpartijen de uitzondering bleven.
De Inca maatschappij was sociaal strikt hiërarchisch. Aan de top stond de absolute heerser, de Sapa Inca, wiens onbeperkte gezag in een uitgebreide ceremonie absoluut werd gemaakt. De waardigheid van de heerser was erfelijk.