Veel mensen vinden het lastig te onderkennen dat hun jeugd niet zo rooskleurig was als het lijkt. Emotionele verwaarlozing is bijvoorbeeld een veel voorkomend fenomeen wat vaak niet als zodanig herkend wordt, omdat we niet beter weten. Er was iets niet of nauwelijks, maar omdat we dat gewend zijn, vinden we dat normaal. Ook voelen we ons vaak loyaal naar onze ouders en is het pijnlijk om onder ogen te zien dat er dingen (vaak onbedoeld) mis zijn gegaan in de emotionele begeleiding . Het kan ook zijn dat er trauma’s van ouders of grootouders meespelen waar wij geen of onvoldoende weet van hebben, maar die toch van invloed zijn geweest in de manier van hechten. Het is belangrijk om te weten, dat als je jeugdtrauma gaat verwerken, het er niet om gaat dat we ouders of opvoeders schuld willen geven of willen beklagen. Het gaat er wel om dat we recht doen aan wat er met jou is gebeurd of niet is gebeurd en wat maakt dat je het nu zo moeilijk vindt om gezonde relaties te hebben, zodat we die patronen kunnen doorbreken.