Over het algemeen zijn er drie problemen met de elektrode of sensor bij de uitvoering van een niet-waterige titratie. Het eerste probleem is een waterige elektrolyt met een niet-waterig oplosmiddel. Dit probleem wordt eenvoudig opgelost door de elektrolyt in de elektrode te vervangen. Het tweede probleem heeft te maken met het feit dat het monster niet geleidend is, wat resulteert in een slecht elektrisch circuit tussen de meet- en referentie-halfcellen of delen van de elektrode, indien gecombineerd. Het gevolg hiervan is signaalruis, vooral bij gebruik van een sensor met een standaard keramische junction in de referentie. Dit probleem probleem wordt deels opgelost door een sensor met een sleeve junction te gebruiken, zoals een DGi113 sensor. Deze sensor heeft LiCl in ethanol als de standaard elektrolyt en in plaats van een keramische junction een sleeve junction van polymeer, met als gevolg een groter contactgebied tussen de werkende en referentie-onderdelen en daardoor minder ruis. Het derde probleem is geen probleem van de elektrode zelf, maar een probleem bij het hanteren van de sensor. Wil een glazen (pH) sensor goed functioneren, dan moet het glazen membraan (de bol van de elektrode) gehydrateerd zijn. Dit gebeurt door de elektrode in gedeïoniseerd water te conditioneren. Tijdens de niet-watering titratie droogt dit membraan geleidelijk uit, wat de respons van de elektrode reduceert. Als u dit probleem wilt voorkomen of verhelpen, moet de elektrode regelmatig opnieuw geconditioneerd worden door hem in water onder te dompelen.