Sinds het midden van de 6e eeuw zijn West-Slavische groepen in verschillende immigratiegolven het grondgebied van het huidige Duitsland binnengedrongen.
Vanaf het einde van de 6e eeuw en in de loop van de 7e eeuw immigreerden de Lausitzstammen en de voorlopers van de Wilzes naar het grondgebied van de latere voormalige DDR. Vanaf de 7e eeuw ontwikkelden zich verschillende stammenverenigingen uit de verschillende immigranten, met name de Milzener en Lusitzi in Lausitz, de Heveller an der Havel in het huidige Brandenburg en de Wilzen/Liutizen in West-Pommeren en Noord-Brandenburg, evenals de Abodrieten in Mecklenburg. Enigszins geïsoleerd leefde op Rügen en op het aangrenzende vasteland de Rugans. Nog verder naar het westen vestigde de Wagrier (Waigri) zich in het oosten van Holstein (tot aan Schwentine aan de Kiel Fjord) en de Drewaner in Lüneburg. De Slavische verenigingen in Noordoost-Duitsland worden door onderzoekers samengevat onder de termen Wends, Polaben of Elbslavs.
De Elbe was de natuurlijke grens waartoe de Slaven in de loop van hun middeleeuwse expansie in het westen reikten. Op de middelste Elbe ontwikkelde zich in de loop der tijd een vreedzame co-existentie tussen Elbslaven en Saksen. Op de benedenloop van de Elbe waren Slaven en Saksen echter eeuwenlang vijandig tegenover elkaar. Sinds de tweede helft van de 10e eeuw zijn de Saksisch-Abslavische contacten uitgebreid met Duits-Slavische relaties.
Tot de 12e eeuw zagen Duitse hertogen en vorsten in de Duits-Slavische contactzone hun belangrijkste taak in het onderwerpen en kerstenen van de Slaven (in de Middeleeuwen door de Duitsers meestal "Wenden" genoemd) ten oosten van de Elbe.
In de loop van de latere Duitse nederzetting in het oosten werden de meeste Slavische kleine volkeren tussen de Elbe en de Oder geassimileerd. De Sorben zijn de enige etnische groep in de regio die zijn etnische identiteit tot op de dag van vandaag heeft behouden. Tot de verloren gegane volkeren behoren de Rugiërs, Pomoranen en Dadosanen, maar ook Elbslavs zoals de Obodrieten en Lutsburgers en de Polabiërs, voor het eerst genoemd in de 11e eeuw, die in de districten Lüchow-Dannenberg en Wustrow in het Lüneburgse Wendland tot het begin van de 18e eeuw hun moedertaal en -cultuur hebben behouden. Daarna is deze lokale bevolking van Slavische afkomst geassimileerd met de omringende Duitse meerderheidsbevolking.