Een vaste definitie is er niet, maar over het algemeen spreek je van een handelsoorlog als er een patroon ontstaat van vergelding. Dus: land A voert importheffingen in tegen land B, land B slaat terug met heffingen tegen land A, waarop land A weer reageert, enzovoort. Denk aan de confrontatie tussen de Verenigde Staten en China. Dat nog een ‘handelsconflict’ noemen zou eufemistisch zijn. Begin 2017 begon het met bescheiden Amerikaanse tarieven op Chinese en andere buitenlandse zonnepanelen en wasmachines, ter waarde van 10,6 miljard dollar (9,7 miljard euro). Inmiddels hebben de Verenigde Staten 550 miljard dollar aan Chinese goederen geraakt met heffingen. Andersom gaat het om 185 miljard dollar. Tot dusver was van zo’n patroon tussen de VS en de EU geen sprake. Weliswaar trof president Donald Trump aluminium en staal uit de EU (maar niet alleen de EU) vorig jaar met heffingen van 10 respectievelijk 25 procent. Zo’n 6,4 miljard euro aan Europees staal en aluminium werd getroffen; Brussel sloeg terug met 2,8 miljard aan tegensancties. Maar daar bleef het bij – tot deze week. Wellicht valt te concluderen dat de EU nu op het randje van een handelsoorlog met haar belangrijkste handelspartner verkeert. Direct na de goedkeuring door de WTO van de Amerikaanse sanctiemiljarden vanwege de subsidies voor Airbus dreigde Brussel met represailles vanwege een soortgelijke zaak rondom Boeing.
Het spel wordt in ieder geval hard gespeeld en escalatie is niet uitgesloten. Trumps handelsgezant Robert Lighthizer maakte woensdagavond duidelijk dat de heffingen op EU-producten kunnen worden opgevoerd van de huidige 10 procent (vliegtuigen) en 25 procent (overige producten) naar maar liefst 100 procent. Verder hangen, los van de Airbus-zaak, Amerikaanse heffingen tegen Europese auto’s in de lucht. Als die er komen, kun je gerust van een handelsoorlog spreken.