Zink bestaat in verschillende vormen. Een mineraal of spoorelement, zoals zink, zit gebonden aan een stof. Je kan zink binden aan een organische stof of een anorganische stof. De organische verbindingen worden beter opgenomen door het lichaam, omdat ze beter herkend worden.
Zo heb je de volgende organische verbindingen van zink:
Zink gebonden aan aminozuren zoals zinkmethionine of zinkbisglycinaat. Deze aminozuurgebonden vormen vermijden mineralencompetitie en worden het beste opgenomen in het lichaam.
Zink gebonden aan organische zuren, zinkcitraat, zinkorotaat, zinkgluconaat en zinkpicolinaat. Deze bindingen zitten vaak in bijvoorbeeld een multivitamine.
Zink gebonden aan vitamine C (zinkascorbaat). Door vitamine C aan zink te binden wordt vitamine C minder zuur en krijg je tegelijkertijd extra zink binnen.
Naast organische bindingen zijn er ook anorganische verbindingen:
Zinkzouten, zoals zinkoxide en zinksulfaat. Het nadeel van zinkzouten is dat ze niet goed worden opgenomen in het lichaam.