Elke nieuwe ontdekking op medisch vlak doorloopt eerst een heleboel stadia voor ze tot een nieuw soort behandeling leidt. Die fasen zijn nodig om zeker te zijn dat een behandeling werkt en veilig is. De eerste fase (2-3 jaar) is gewijd aan preklinisch onderzoek: de onderzoekers testen de werking en de veiligheid in proefbuizen en op proefdieren. Daarna volgt een fase van klinisch onderzoek: dat is onderzoek dat in het ziekenhuis of in de polikliniek plaatsvindt en waar mensen bij betrokken zijn. Ook dat vraagt nog veel tijd. Eerst (1-2 jaar) wordt de veiligheid van de therapie getest en wordt ze in toenemende hoeveelheden aan gezonde proefpersonen of patiënten toegediend. Daarna (2-3 jaar) zoekt men naar de optimale dosis. Ten slotte (2-3 jaar) wordt de therapie op werkzaamheid getest bij een grote groep patiënten en wordt de nieuwe therapie vergeleken met de tot dan toe beste behandeling.
Als een middel deze fasen met succes doorloopt, duurt het nog eens 1 tot 2 jaar vooraleer het bij de overheid geregistreerd is en terugbetaald wordt en het deel kan uitmaken van de standaardtherapie. Het spreekt voor zich dat er onderweg veel nieuwe therapieën afvallen omdat ze niet aan de verwachtingen voldoen. Gemiddeld duurt het dan ook 10 tot 12 jaar vooraleer een behandeling echt ruim wordt toegepast. Een krantenbericht dat je vandaag leest, kan in die zin wel eens valse hoop geven. De media melden vaak niet in welke fase het onderzoek zich bevindt of gaan wel eens slordig met gegevens om. Vraag dus altijd bijkomende informatie aan uw oncoloog wanneer u een bericht leest dat u nieuwe hoop geeft.