In de loop der jaren ontstaan er barsten in de tussenwervelschijven. Door verkeerde bewegingen stulpen ze uit en raken de zenuwen bekneld. Dit heeft niet alleen pijn tot gevolg. In sommige gevallen kan het zelfs leiden tot verlammingen. De tussenwervelschijven hebben een dempende functie. Ze liggen als waterkussentjes tussen de afzonderlijke wervels. De 23 schijven bestaan uit bindweefsel en verdelen de druk die op de wervelkolom wordt uitgeoefend. Vaak hangt een hernia samen met de leeftijd. Omdat de schokdempers te zeer belast worden, slijten ze. De zachte kern kan na verloop van tijd steeds minder water opslaan waardoor de tussenwervelschijven dunner worden. Door deze scheurtjes vinden water en weefsel hun weg naar buiten waardoor de schijven steeds dunner worden. Wanneer de wervelkolom belast wordt, drukt de zachte kern steeds weer tegen de vezelachtige, harde ring en puilt de inhoud van de tussenwervelschijf uit. Blijft de vezelachtige ring daarbij gesloten, dan verschuift de hele tussenwervelschijf. We spreken van een hernia wanneer de geleiachtige inhoud door de ring naar buiten steekt. In zeldzame gevallen raakt het naar achter verschoven weefsel los van de rest van de tussenwervelschijf en komt het in de het wervelkanaal terecht. Wanneer delen van de tussenwervelschijf op een zenuw drukken, ontstaat een hevige pijn. In theorie kan iedere tussenwervelschijf van zijn plek glijden, maar in de realiteit is de kans per schijf nogal verschillend. De tussenwervelschijven van de lumbale wervelkolom, in het onderste gedeelte van de rug, hebben hiermee het vaakst te maken. Tussenwervelschijven tussen de halswervels glijden minder vaak van hun plaats en een hernia aan de borstwervels komt extreem zelden voor.