Er ontstonden binnen het behaviorisme al snel verschillende opvattingen over de mate waarin binnen het leerproces plaats moest zijn voor factoren die zich binnen in het organisme bevinden, de niet direct waarneembare O factoren. Deze zouden dan medieren tussen de waarneembare stimuli (S) en responsen (R). In eerste instantie werd de O gebruikt om plaats te bieden aan sterk biologisch en motivationeel gekleurde toestanden als honger, dorst en vermoeidheid.