Bij een kleine bloedtelling worden de rode en witte bloedcellen (erytrocyten en leukocyten) en de bloedplaatjes (trombocyten) onderzocht en vergeleken met het rode bloedpigment hemoglobine. (1)
Het kleine bloedbeeld wordt gewoonlijk routinematig gedaan. Het kan gebruikt worden om veranderingen in het bloed te verklaren die het gevolg zijn van tekorten aan voedingsstoffen. Het wordt ook uitgevoerd bij verdenking van infecties, ontstekingen, bloedarmoede, tumoren, stollingsstoornissen, zeldzame bloedziekten en om het beloop van ziekten na te gaan. (1)
In een klein bloedbeeld worden de waarden van de erytrocyten, de leukocyten, de trombocyten, de hemoglobine, de hematocriet en ook de MCH, MCHC en MCV waarden bepaald. Bij een groot bloedbeeld worden niet meer waarden geanalyseerd, maar worden alleen de subtypes van de leukocyten nader onderzocht. Leukocyten als onderdeel van de strijd tegen vreemde stoffen en ziekteverwekkers. (2)
Een groter aantal voorkomende subtypes geeft dus informatie over de oorzaken van ziekten. Het grote bloedbeeld wordt daarom ook wel differentieel bloedbeeld genoemd. De subtypes van leukocyten zijn staafnucleaire (neutrofiele) granulocyten, segmentnucleaire (neutrofiele) granulocyten, eosinofiele granulocyten, basofiele granulocyten, lymfocyten en monocyten.