De onderhandelingen gaan na 2015 vooral over de uitvoering van het akkoord, zoals het monitoringsysteem en de vraag wat te doen met emissierechten uit de tijd vóór Parijs. Ook is in het akkoord vastgelegd dat landen eens in de vijf jaar hun klimaatbeloftes zo nodig aanscherpen. De komende klimaattop in Glasgow, die wegens corona is verzet van dit jaar naar eind 2021, is zo’n ijkpunt. Dat aanscherpingen hard nodig zijn, blijkt wel uit de cijfers van Climate Action Tracker, waarvoor klimaatwetenschappers regelmatig een optelsom maken van de per land vastgelegde klimaatbijdragen. Ze berekenden dat de plannen uit 2015 de planeet ongeveer 2,7 graden warmer zouden maken ten opzichte van de pre-industriële tijd. Veel te veel dus. En omdat beloftes lang niet allemaal worden nagekomen, stevenen we met het beleid van nu af op +2,9 graden Celsius. Met onzekerheidsmarges kan dat 2,1 maar ook 3,9 graden worden.
Inmiddels hebben de EU, Japan en Zuid-Korea een aanscherping aangekondigd: klimaatneutraal in 2050. China hoopt in 2060 zover te zijn. Het wachten is nu op aanstaand president van de VS Joe Biden, die met soortgelijke plannen wil komen. Bij elkaar zou dat de opwarming terugbrengen tot net iets boven de 2 graden. Dat is niet genoeg, maar wel een stap in de goede richting. Ook daarom zijn klimaattoppen belangrijk. Landen moeten elkaar blijven aanspreken op hun gedrag. Daarnaast functioneren klimaatconferenties als jaarmarkten voor nieuwe ontwikkelingen. De hoop bestaat dat het reduceren van broeikasgassen op termijn eenvoudiger en goedkoper wordt. Landen leren van elkaar en technologie ontwikkelt zich snel – kijk maar naar de snelle prijsdalingen van zonnepanelen en windmolens. Dat was ook een reden om niet al in 2015 alle plannen voor reductie van broeikasgassen helemaal vast te leggen.