Als gevolg van de bevolkingsgroei en de verslechtering van het klimaat was er sprake van een toegenomen migratie en landinname, onder meer door stammen uit Scandinavië, en de vorming van moeilijk van elkaar te onderscheiden stammenverenigingen in de Oost- en Midden-Europese regio. Een zuidoostelijke drift (Goten, Heruls) bracht, na Bastarnen en Skiren als voorlopers, Germaanse stammen naar de Zwarte Zee in de 3e en 4e eeuw, nadat de noordelijke grensgebieden van het Romeinse Rijk al voor het eerst waren getroffen door een voortdurende golf van invasies onder keizer Marcus Aurelius (Marcomanni, Quades). Voortgezette en geïntensiveerde invasies in de 3e eeuw waren een beslissende catastrofe voor Rome (Alemanni, Franken).
De vernietiging van de Visigotische en Visigotische staatsstructuren in Zuidoost-Europa na 375 door de Hunnen leidde tot een zich uitbreidende nieuwe migratiebeweging die met een nieuwe intensieve vermenging in de volgende eeuw de westelijke helft van het Romeinse Rijk in Germaanse handen bracht en in het bijzonder de meerderheid van de Ostrogoten naar Gallië. Spanje (Bourgondiërs, Visigoten, Suebi) en Afrika (Vandalen), waar nieuwe Germaanse immigranten (Heruls, Rugiërs, Lombarden) of buitenlanders (Bulgaren, Slaven, Avaren) naartoe zijn gevlogen. Tegelijk met de Frankische landgreep in Gallië, die aan het begin van de 6e eeuw werd voltooid, begon een proces van germanisering met een Noord-Germaanse invasie (Saksen, Angelsaksen, Angelsaksen) in Engeland. De Germaanse stammenbewegingen eindigden met de Longobardische landjepik in Italië vanaf 568.
Het is duidelijk dat Germaanse stameenheden (Goten, Franken) zich in de loop van de ontwikkeling vanaf 375 als gefedereerde gevechtseenheden binnen het Romeinse Rijk hebben gevestigd. Dit, maar ook de verbinding van uiteindelijk gevestigde Teutonen met bestaande verwante (Beieren) of geromaniseerde substraten (Leges) leidde tot de staatsontwikkeling van de Middeleeuwen.