Spitsnuitdolfijnen duiken diep, gemiddeld vijfhonderd tot duizend of zelfs tot 4000 meter voor lange periodes, om inktvissen en vissen te vangen. Wetenschappers vermoeden dat dit een strategie is om te voorkomen dat ze zelf worden aangevallen door orka’s, hun belangrijkste vijanden. De meeste spitssnuitdolfijnen lijken hun echolocatie alleen te gebruiken voor het vinden van voedsel wanneer ze diep genoeg zijn en buiten het bereik van orka’s. Verder zijn ze tijdens de duik stil. Door experimenten met sonar en het afspelen van geluiden van orka’s vermoeden wetenschappers dat spitssnuitdolfijnen dit in beide gevallen als gevaar interpreteren en wegvluchten of langer onder water blijven. Het langer onder water blijven kan leiden tot decompressie-verschijnselen en desoriëntatie, met mogelijke strandingen tot gevolg. Strandingen op de Nederlandse kust De zuidelijke Noordzee is te ondiep voor spitssnuitdolfijnen en onderzeeboten. Tot nu toe zijn bij de enkele spitssnuitdolfijnen die gestrand op onze kusten, en die vers genoeg waren om nader te onderzoeken, geen aanwijzingen voor schade door sonar aangetroffen. Vaak zijn het vermagerde dieren, die in de ondiepe Noordzee geen voedsel meer hebben kunnen vinden en overlijden door verhongering of verdrinking. Bron: zoogdiervereninging.nl