Rond de tijd dat de Sarmaten, verwant aan de Scythen, over de steppen van Oost-Europa regeerden, sloten de Goten zich in de 3de eeuw bij hen aan. Vervolgens hebben de Zwarte Hunnen in de jaren '70 van de 4e eeuw een grote volksverhuizing op gang gebracht. Een verandering in het klimaat zorgde ervoor dat het voedsel voor de kuddes schaars werd. Dit alles is echter slechts speculatief. Onder hun leider Balamir staken de Hunnen de Wolga over. In 374 versloegen ze het Alanyaanse Rijk en vormden ze een bondgenootschap met hen. Op het schiereiland Tauris, de Krim, vernietigden ze in 375 het rijk van de Greutaties van Ermanarich (vgl. vooral Ammianus Marcellinus, 31, 2f.). Een deel van de wreedheden vluchtte naar het westen (5).
Toen de Hunnen de grenzen van het Oost-Romeinse Rijk bereikten, ontvluchtten de Terwings in 394 het Zwarte Zeegebied. De Oost-Romeinse bevolking noemde de Zwarte Hunnen Tartaren, die later van toepassing waren op alle Aziatische ruitervolken. Het woord Tartaros is vertaald met het duivelse, afgeleid van de Griekse hel of onderwereld. De Hunnen brachten een Aziatische ziekte naar Europa: pokken.
De Zwarte Hunnen maakten een duivelse indruk op hun vijanden. Ze snijden - volgens de Jordaan - de gezichten van de mannelijke zuigelingen af om te voorkomen dat ze baarden krijgen. De krijgers smeerden zwarte aarde in hun strijdwonden om littekens met een dikke huid te vormen. Ze vormden ook hoge torenschedels. Dergelijke schedels werden gevonden in Thüringen en in Talas (Kirgizië). De Zwarte Hunnen werden kaal geschoren - een teken van onderwerping - alleen de "Khagan", de leider van de horde, mocht lang haar dragen.