Om de uiteindelijke belasting over de grondslag sparen en beleggen te berekenen, hanteert de Belastingdienst een forfaitair rendement. Dit forfaitair rendement bestaat uit twee delen, een spaardeel en een beleggingsdeel.
De Belastingdienst gaat ervan uit dat je een hoger rendement behaalt op beleggingen. In het oude stelsel werd aangenomen dat het beleggingsdeel met iedere schijf hoger wordt. Hierdoor steeg ook de belastingdruk (in procent) naarmate je meer vermogen hebt – of je nu belegde of niet.
In de spaarvariant wordt enkel gekeken naar de daadwerkelijke verdeling tussen spaargeld en overig vermogen (beleggingsdeel). Dit pakt ontzettend voordelig uit voor spaarders, tenminste, ten opzichte van het oude stelsel dat volgens veel fiscaal experts en de Hoge Raad spaarders veel te hoog belastte.
Klinkt wellicht ingewikkeld, maar het is relatief eenvoudig. In de onderstaande tabellen verduidelijken we de vork precies in de steel zit. De getallen hieronder gelden overigens voor het totale vermogen, dus zonder aftrek van het heffingsvrij vermogen.