Nederland heeft een lange geschiedenis. Al in de Jonge Steentijd werd Nederland bewoond door de hunebedbouwers. Rond 600 voor Christus vestigden de Germanen en Kelten zich in de Lage Landen. Zij werden vanuit het zuiden verdrongen door de Romeinen, die weinig belangstelling hadden voor Noord-Nederland. Omstreeks 50 na Christus werd de Rijn tot de noordgrens van het Romeinse Rijk verklaard. In diverse plaatsen langs de Oude Rijn vind je nog overblijfselen uit de prehistorische en Romeinse tijd.
Aan het einde van de 4e eeuw verlieten de Romeinen de Lage Landen en werd hun plaats ingenomen door de Friezen, Franken en Saksen. De belangrijkste handelsnederzetting in het noorden was Dorestad op de plaats waar nu Wijk bij Duurstede ligt. Rond 700 breidden de Franken hun terrein uit, zij verspreidden het christendom onder leiding van Karel de Grote. Een belangrijke persoon in deze verspreiding was de Brit Bonifatius, die in 754 bij Dokkum wordt vermoord door plunderaars. In 925 vielen de Lage Landen onder het Duitse Rijk.
In de 13e eeuw kwamen de steden op. Zij speelden een belangrijke economische rol. Hoewel de Lage Landen onder het gezag van de Duitse koning vielen, maakten de lokale edelen de dienst uit. In het noorden hadden de graven van Holland de macht. Zij verloren de macht in de 14e eeuw aan het Beierse Huis. Dit was het begin van de raadselachtige Hoekse en Kabeljauwse Twisten die anderhalve eeuw zorgden voor verdeeldheid tussen de edelen en de steden.
In de 15e eeuw kwam de lakenindustrie in Leiden en ’s-Hertogenbosch tot bloei. Holland en Zeeland kwamen onder het Habsburgse Huis te vallen. In 1517 maakt Luther zijn 95 stellingen bekend, het protestantisme drong ook door in Nederland. In de tweede helft van de 16e eeuw kwamen de noordelijke Nederlanden in opstand tegen de Spanjaarden die het Habsburgse Huis vertegenwoordigden, het begin van de Tachtigjarige Oorlog die eindigde in 1648 met de Vrede van Münster.
Aan het einde van de 16e eeuw kreeg het Calvinisme voet aan de grond als protest tegen de katholieke Spaanse overheersing. Fanatieke calvinisten ontdeden de katholieke kerken hier en daar met grof geweld van hun beelden en andere kunst tijdens de Beeldenstorm in 1566.
Aan het begin van de 17e eeuw breidden de noordelijke Nederlanden de handel wereldwijd uit. Gebieden als China, Oost-Indië, Noord- en Zuid-Amerika werden opgenomen in de Hollandse handelsroutes. De koopvaardijvloot van de Republiek werd de grootste ter wereld. In 1602 werd de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) opgericht, die de handel met Azië beheerste. De in 1621 opgerichte West-Indische Compagnie richtte zich op de Nieuwe Wereld en de slavenhandel.
De 17e eeuw, beter bekend als Gouden Eeuw, betekende in de noordelijke Nederlanden een periode van enorme bloei op het gebied van handel, kunst en wetenschap. De handelsvloot zorgde voor grote welvaart en Amsterdam werd het financiële centrum van de wereld.
Na de dood van de kinderloos gebleven stadhouder Willem III in 1702 speelde de Republiek geen grote rol meer in Europa. Aan het einde van de 18e eeuw ontstond er een strijd tussen de Oranjegezinden en de Patriotten, de republikeinse politici. Het was een strijd met weinig wapengekletter. De Patriotten - de ‘Bataven’ - stichtten in 1795 de Bataafse Republiek (Nederland was al twee eeuwen een republiek). De Fransen, onder leiding van Napoleon, rukten vanuit het zuiden op. Lodewijk Napoleon werd de eerste koning van Nederland. In 1813 keerde erfprins Willem terug naar Nederland en werd hij ingehuldigd als Soeverein Vorst Willem I. In 1815 eiste hij ook het huidige België op en riep hij zichzelf uit tot Koning der Nederlanden. In 1839 werden de grenzen van het huidige Nederland vastgesteld.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleef Nederland neutraal waardoor het land de eerste jaren van de 20ste eeuw ongeschonden doorkwam. De jaren ‘30 stonden echter in het teken van een grote economis