Als er consensus is over de borging van veiligheid op (minimaal) het niveau van een 6 op de veiligheidsschaal, is sprake van directe veiligheid. Hiermee is een belangrijke voorwaarde gerealiseerd om te gaan werken aan de veiligheid op de lange termijn: stabiele veiligheid. Nu kan er met het gezin, de deelnemende hulpverleners en de casusregisseur gekeken worden naar de onderliggende factoren die de onveiligheid in stand houden. Het opstellen en uitvoeren van een hulpverleningsplan heet risicogestuurde zorg. Stabiele veiligheid ontstaat wanneer we met elkaar met tussenpozen meerdere malen beoordelen dat de veiligheid in het systeem goed genoeg is. ‘Goed genoeg’ operationaliseren we als een 6 op de veiligheidsschaal. Hiertoe moet het hulpverleningsplan tussentijds geëvalueerd en zo nodig bijgesteld worden (Vogtländer & Van Arum, 2016). Een voorbeeld: een meneer heeft een alcoholprobleem en maakt vanuit deze problematiek ruzie thuis, waardoor de kinderen blootgesteld worden aan huiselijk geweld. We organiseren dan directe veiligheid door met deze betreffende persoon afspraken te maken over waar hij is wanneer hij gedronken heeft. Werken aan risicogestuurde zorg doet de hulpverlening door met deze meneer te kijken naar wat hij nodig heeft om iets aan zijn alcoholprobleem te doen (bijvoorbeeld naar de verslavingszorg).