De verantwoordelijkheid voor je zelfredzaamheid ligt vooral bij de therapeut. Het gebeurt dus wel, maar dat komt door gebrek aan goede interventies van de therapeut. Hij/zij moet je voldoende steunen in je eigen kracht, en als je de therapie minder nodig vindt, dat respecteren. Alles heeft zijn tijd nodig. Wanneer iemand welke inhoud brengt, hoeveel sessies iemand wil of kan doen, wat het tempo van die sessies is. Een therapeut die in een soort goeroe- of godcomplex zit is een no-go in elk geval. Je volgt de cliënt en steunt die. Je bent niet z'n absolute leider die alles beter weet. Anderzijds is het wel logisch dat je confrontaties graag vermijdt. Daarom haken cliënten soms te vroeg af, stellen ze het uit, praten ze over andere of oppervlakkerige problemen, enzoverder. De opdracht van de therapeut is veiligheid bieden om te komen met wat er echt dwars zit. Dat vraagt soms tijd. Maar eigenlijk is het inherent aan een goede psychologische begeleiding dat je meer en meer zelf je weg kunt gaan en je dus minder en minder afhankelijk wordt van je therapeut.