China is één van de oudste beschavingen ter wereld. Al ver in de prehistorie was dit gebied bewoond; fossielen van de 'Peking-mens' dateren van 500.000 voor Christus.
De Chinese geschiedenis wordt verdeeld in dynastieën die elkaar opvolgen. De oudste dynastie is de Shang-dynastie, vooral bekend door de bronzen voorwerpen. De eerste dynastie waaronder een groot deel van het huidige China verenigd werd, was de Qin-dynastie, die in 221 voor Christus begon. De Qin-dynastie is vooral bekend geworden door de eerste keizer, en dan vooral door diens graf. Dit graf, dat in de jaren ‘70 van de vorige eeuw is ontdekt, bevatte het beroemde terracottaleger, duizenden aardewerken soldaten en paarden die in slagorde stonden opgesteld.
Na de Qin-dynastie ontwikkelde zich de Han-dynastie (ongeveer 200 voor tot 200 na Christus), één van de belangrijkste Chinese dynastieën. Etnische Chinezen worden nog steeds 'Han-Chinezen' genoemd. Tijdens deze dynastie kreeg het centrale bestuur vorm, op basis van de leer van Confucius. In deze periode ontstond ook de zijderoute en kreeg China de eerste contacten met het westen.
Van de 7e tot en met de 9e eeuw bloeide de Tang-dynastie. Dit was een periode van welvaart en culturele bloei. De handel zorgde voor grote steden: zo telde de hoofdstad Chang'an (het huidige Xian) ruim 2 miljoen inwoners. Waarschijnlijk was dit toen de grootste stad ter wereld. Tijdens de Tang-dynastie bloeide ook het boeddhisme in China.
In de 13e eeuw veroverden de Mongolen onder Djengis Khan China. Diens kleinzoon, Kublai Khan, vestigde in 1279 zijn eigen dynastie, de Yuan-dynastie. De Chinezen moesten zich aanpassen aan de Mongoolse gebruiken, cultuur en eetgewoonten. Tijdens deze periode werden de contacten met het westen intensiever. Onder meer Marco Polo bezocht het Mongoolse hof.
In 1368 zijn de Mongolen verdreven; deze gebeurtenis markeerde het begin van de Ming-dynastie (tot 1644). De hoofdstad werd eerst verplaatst naar Nanjing, later naar Beijing. Uit deze periode dateert de 'Verboden Stad' in Beijing. Aan het einde van de Ming-periode keerde het Chinese rijk zich steeds meer naar binnen. Burgers mochten niet meer naar het buitenland reizen.
In 1644 veroverden de Mantjoes (uit Mantsjoerije) Peking. Deze gebeurtenis markeerde het begin van de Qing-dynastie. Dit was een tamelijk rustige tijd voor China. Bij het verdrag van Nanjing werd een aantal havens opengesteld voor westerse landen en de handel nam toe. Mede onder westerse invloed begon China zich technologisch te vernieuwen, onder andere door de aanleg van spoorlijnen en telegraafverbindingen. Steeds meer jongeren drongen aan op politieke hervormingen.
In 1912 deed de laatste keizer afstand van de troon. Sun Yatsen werd de eerste president. Na zijn dood in 1925 werd hij opgevolgd door de voorman van de Nationalistische Partij, Chiang Kaishek. De communistische partij werd echter steeds sterker en een conflict tussen nationalisten en communisten bleef dan ook niet uit. In 1935 begonnen de communisten onder leiding van Mao Zedong aan de zogenaamde 'lange mars'. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloten beide groeperingen een tijdelijk verbond tegen de Japanners, maar daarna werden de vijandelijkheden hervat. Van 1946 tot 1949 verkeerde het land in burgeroorlog. In 1949 nam Mao Beijing in en riep de Volksrepubliek China uit. Chaing Kaishek vluchtte naar Taiwan en vestigde daar zijn eigen regering.
Het Chinese communisme wordt gekenmerkt door een voortdurende machtsstrijd. De leiders gebruikten ingrijpende politieke veranderingen om hun machtsbasis te versterken, vaak ten koste van de bevolking. De landbouwhervormingen tijdens de 'Grote Sprong Voorwaarts' veroorzaakten honger op grote schaal en kostten naar schatting miljoenen boeren het leven. Ook de Culturele Revolutie (1966 - 1970) maakte veel slachtoffers. Voorafgaand aan deze revolutie, in 1959, heroverde China Tibet, dat in 1912 onafh