Een echte openbaring voor mij was niet het feit dat ik, 20 jaar lang aangesloten op een medisch systeem van Harvard, een pessimistisch "niets te doen"-oordeel kreeg van een grote chirurg. Het was ook niet het feit dat ik een heel ander beoordelings- en actieplan kreeg van een andere expert die naast de eerste werkte, in hetzelfde ziekenhuissysteem. Een ware openbaring voor mij was de specifieke reden waarom de tweede chirurg de voorkeur gaf aan resectie van de primaire tumor. Hij legde uit: “Als we de tumor niet wegsnijden en laten groeien, hoe langzaam hij ook groeit, loopt het risico op interne transformatie van dit type tumor in een meer agressieve "klassieke" longkanker zou bijna zeker worden. Terwijl voor andere kleine laesies dit risico erg klein is. Dus we moeten de primaire tumor verwijderen.” Deze verklaring werd bevestigd door een andere medisch oncoloog die het gedrag van dit type longtumoren bestudeerde. Dat alles heeft ons ervan overtuigd dat we snel moeten handelen en de risico's van chirurgische ingrepen en algehele anesthesie moeten accepteren.