Aangezien de term Chinees in het Duits geen duidelijk onderscheid maakt tussen onderdanen van China en leden van de Han-nationaliteit, d.w.z. "etnisch Chinees", is de term "Han-Chinees" of kortweg Han steeds meer ingeburgerd geraakt. In het Chinees wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de "Chinezen" als burgers (Zhongguoren, "mensen uit het land van het midden") en de "etnische Chinezen" (Hanzuren of Hanren, "mensen van het Han-volk"). De Hakka's vertegenwoordigen op hun beurt een subgroep van de Han-Chinezen volgens de Chinese visie.
Ongeveer 91,6% van de bevolking van de Volksrepubliek China en ongeveer 98% van de totale bevolking van de Republiek China (Taiwan) is Han. Naast de Han-Chinezen zijn er 55 officieel erkende volkeren in de Volksrepubliek en 12 in de Republiek. Daarnaast zijn er 15-20 etnische groepen die niet officieel erkend zijn als onafhankelijke etnische groepen.
Maar in feite zijn zelfs de Han-Chinezen niet zo'n homogene groep als de moderne staatsinstellingen graag denken. De heterogeniteit komt bijvoorbeeld tot uiting in de verschillende talen binnen het Chinees en in de namen van regio's en hun inwoners die ouder zijn dan de Han-dynastie (bijv. Wu of Shu). Andere dynastieën worden ook gebruikt voor de naamgeving, bijvoorbeeld de Zuid-Chinezen noemden zichzelf Tang en niet Han (en doen dat nog steeds in Zuidoost-Azië), omdat hun gebieden alleen vanuit het noorden werden bewoond ten tijde van de Tang, de autochtone bevolking werd ontheemd of geassimileerd.
De meeste "buitenlandse Chinezen" stammen af van de Han. De eigenlijke cultuurvormende elementen zijn het gemeenschappelijke schrijven in soms zeer verschillende dialecten en het besef van een gemeenschappelijke geschiedenis en traditie.