Vroeger werden voornamelijk de gelovigen begraven. Ze werden in een kist gelegd en na de begrafenisdienst onder de grond gelegd, in deze kist. De ongelovigen werden gecremeerd. Zij worden in een verwarmingsoven gestopt en vergaan tot as. De as van het lichaam van de overledene wordt in een pot (officieel een urn genoemd) gestopt en de as wordt aan de nabestaanden, de familie en vrienden, van de overledene gegeven. Dit is dus een crematie.
Tegenwoordig is die scheidslijn tussen wie er wordt begraven en wie er wordt gecremeerd (de gelovigen en de ongelovigen) minder aanwezig. De keuze om begraven of gecremeerd te worden is vooral een persoonlijke keuze van de overledene zelf en als die onverwacht is overleden, wordt het een keuze die de nabestaanden moeten maken. Het heeft in beide gevallen voor – en nadelen. Bij een begrafenis heb je een vaste plek die je kunt bezoeken. Bij een crematie kun je de as uitstrooien op een voor de overledene bijzondere plek of locatie.