Dat kan verschillende redenen hebben. Sommige mensen hebben in hun jeugd een pijnlijke ervaring gehad door afwijzing. Afwijzing door een ouder, verzorger of andere belangrijke volwassene kan voor een kind zó pijnlijk en bedreigend zijn, dat ze het niet aankunnen. Het gevoel wordt dus weggestopt en soms gaat een kind overcompenseren. Ze gedragen zich voorbeeldig, om maar de liefde en aandacht die ze zo missen, terug te verdienen. Misschien levert dat best wat op, want mogelijk krijg je ineens wél waardering, een compliment, of word je gezien in wat je doet. Maar je wordt dan niet werkelijk gezien voor wie je bent. Als je dit gedragspatroon meeneemt naar je volwassen leven, dan vertoon je veel pleasegedrag. Je wilt het de ander naar de zin maken, want zo hoop je liefde, waardering of erkenning te verdienen. Ook dat werkt soms best wel. Tijdelijk. Een andere reden waardoor jij jezelf mogelijk niet de moeite waard vindt, kan zijn dat je dit altijd verteld werd als kind. Je werd vergeleken met een broertje of zusje die het altijd beter deed op school. Of je was altijd ‘te druk’. En ga zo maar door. Je kunt vast haarscherp terughalen wat tegen jou gezegd werd. Trauma met een grote T of kleine t, dat laat zijn sporen achter.