Uit een analyse blijkt dat intelligentie zowel door genen als door omgevingsinvloeden wordt gevormd.
Uitgangspunt zijn processen die zich vooral in de hersenschors afspelen. Impulsen worden getriggerd die worden verzonden of ontvangen door de zenuwcellen van de hersenen. Hierdoor kunnen we informatie verwerken en opslaan, denken en bewegingen beheersen. Hoewel de frontale en laterale kwabben van de hersenen bijzonder belangrijk zijn voor intelligentie, speelt ook de onderlinge verbinding van de afzonderlijke hersengebieden een essentiële rol.
Om het brein in een computersysteem na te bootsen, is het nodig te weten hoe het werkt. Het bestaat uit ongeveer 100 miljard zenuwcellen, waarbij elke zenuwcel via wel duizend synapsen verbonden is met andere zenuwcellen. De hersenen voeren hun taken uit door informatie door te geven via de synapsen. Er wordt gesteld dat er vele quadriljoenen impulsen per seconde zijn.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen exciterende synapsen voor de overdracht van informatie en remmende synapsen, waardoor de informatiestroom wordt beperkt en veranderd.
Kunstmatige neurale netwerken worden bij AI-onderzoek gebruikt in een poging de biologische processen in de hersenen technisch na te bootsen. De interactie van zenuwcellen en synapsen moet worden gesimuleerd door neuronen en hun verbindingen.
Een neuron is een eenvoudige informatieverwerker. Door een groot aantal neuronen met elkaar te verbinden ontstaat een complex netwerk. Daarbij ontvangen de neuronen signalen die ze via de verbindingen kunnen doorgeven aan andere neuronen. Dit maakt duidelijk, alleen al door het aantal hersencellen en synapsen te vergelijken, dat de huidige computersystemen en ontwikkelde neurale netwerken nog mijlenver verwijderd zijn van het kunnen nabootsen van zelfs maar delen van de hersenen.
Het lijkt dus onmogelijk om intelligentie technisch na te bootsen, zoals die gemeten kan worden in de hersenen.
De meest geavanceerde schijnt een door Intel ontwikkelde chip te zijn die 130.000 neuronen van silicium zou bevatten die onafhankelijk van elkaar verbinding maken, afhankelijk van de taak.
Toch kunnen onderzoekers neurale netwerken al gebruiken om een breed scala aan problemen op te lossen. Bijvoorbeeld voor beeldverwerking of spraakherkenning, voor systemen voor vroegtijdige waarschuwing of in het kader van procesoptimalisatie.
Wat alle computersystemen echter missen is zelfbewustzijn met het vermogen om te abstraheren.