In 212 na Christus verleende het Constitutio Antoniniana van keizer Caracallas het Romeinse staatsburgerschap aan alle vrije burgers van het rijk. Het woord Romios ("Romeinen") werd de gangbare naam voor de Grieken van het Oost-Romeinse Rijk.
Het aantal moedertaalsprekers van het Grieks wordt geschat op ongeveer 600, wat neerkomt op een goed derde van de Oost-Romeinse bevolking, d.w.z. ongeveer 10 tot 15 miljoen mensen. Het kerngebied van de taal lag in de oude nederzettingsgebieden van de Grieken, voornamelijk op het schiereiland van de zuidelijke Balkan en in het westelijke deel van Klein-Azië. Het aantal mensen dat wist hoe ze in het Grieks moesten communiceren was echter waarschijnlijk veel groter. Ook de Oost-Romeinse steden waren nog sterk beïnvloed door de Grieken.
De invasies van de Longobarden en Arabieren in de 7e eeuw leidden tot het verlies van de meeste provincies, waaronder de Italiaanse en Aziatische, met uitzondering van Anatolië. De overige gebieden waren overwegend Grieks, waardoor de bevolking van het rijk zichzelf nu als een meer samenhangende eenheid zag en uiteindelijk een bewuste identiteit ontwikkelde.
Grieks was vanaf de 7e eeuw de enige bestuurs- en staatstaal van het Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk. Het Oost-Romeinse Rijk werd een soort "Heilig (=Orthodox) Romeins Rijk van de Griekse Natie" (Ralf G. Jahn).