Er zijn drie hoofdgroepen van Joodse bevolkingsgroepen: Oosterse, Sefardische en Hoogduitse Joden.
A) De Sefards zijn afkomstig van het Pyreneese schiereiland (Spanje, Portugal). Hun moedertaal is Ladino (Joods Spaans). In 1492 begon de grote uittocht van de Sefards. Ze werden geabsorbeerd in de Balkan en in Nederland.
B) Asjkenazim werden in de Middeleeuwen over het algemeen aangeduid als de Joden van Midden-Europa (Duitsland, Frankrijk, Engeland). Tussen 1050 en 1300 domineerden de Joden in de Duitstalige landen in termen van bevolking en culturele activiteiten. Hun moedertaal is Jiddisch. Het aantal etnische Asjkenazim is vandaag de dag echter aanzienlijk groter dan het aantal sprekers van het Jiddisch.
C) Alle Joodse bevolkingsgroepen die niet Sefardisch of Asjkenazisch zijn, worden Oosterse Joden genoemd. Hun nederzettingen zijn te vinden van Marokko in het westen tot Iran in het oosten, van Georgië in het noorden tot Jemen in het zuiden. Oosterse Joden spreken een grote verscheidenheid aan talen: Joods-Marokkaans, Joods-Tajiek of Bukharian, Joods-Tatarisch, etc. Dit zijn fusietalen. Over het geheel genomen hebben de Oosterse Joden minder geleden onder het antisemitisme van hun contactvolkeren dan de Sefardische en vooral de Asjkenazische.