Dit zijn termen die eigenlijk niets anders zeggen dan de manier van (software) transport van en naar de ECU (electronic/engine control unit) toe. Vroeger was het grotendeels allemaal ‘’bootmode’’. Daarvoor diende de ECU zowel gedemonteerd als geopend te worden om zo van software te kunnen wisselen. Transport van software ging dan letterlijk rechtstreeks via de printplaat.
Tegenwoordig (anno 2020) is dat niet meer nodig. De tools waarmee de software van en naar het regelapparaat toe zoeken constant een manier om het voor ons tuners zo makkelijk mogelijk te maken. Circa 90% gaat via de obd (makkelijkste methode) m.a.w. de stekker waarmee ook storingen uitgelezen worden en de rest gaat via de zogenaamde bench methode. Laatstgenoemde is het lezen en (her)programmeren aan de voorzijde van de ecu waar normaal gesproken de stekkers van het voertuig zelf aan gekoppeld zijn. Software wisselen van en naar de auto toe is dus tegenwoordig kinderspel.
Vandaar ook tegenwoordig de vele aanbieders die al voor €249,- met een busje bij u op de stoep staan om uw auto even te chiptunen. Het gevaar zit hem alleen in het gebruikte softwarebestand dat de auto in gaat. Om u een zo voordelig mogelijk product aan te kunnen bieden laten zij deze bestanden ook vaak door onprofessionele aanbieders aanpassen met alle gevolgen van dien. Bestanden (files) die vaak van niet goede kwaliteit zijn worden teven geregeld alleen aangepast bij 100% motorvraag. Met andere woorden zal het vermogen van de auto alleen maar verbeterd zijn wanneer u vol gas geeft. Iets wat u waarschijnlijk maar zelden zal doen. Het is veel belangrijker om het verbeterde vermogen over het gehele gaspedaal verdeeld te hebben. Echter zit hier een stuk meer werk in en zie je dit bij goedkope softwarefiles/leveranciers die circuleren op het web vaak niet.