De oorsprong van de Hunnen was door ouder onderzoek verbonden met de val van het Hsiung-nu Rijk. Het Hsiung-nu-rijk is rond het midden van de 1e eeuw verdeeld in een zuidelijk en een noordelijk deel. Het zuidelijke deel werd een Chinees protectoraat, terwijl het noordelijke deel tegen het einde van de 1ste eeuw verdween.
De echte "Hun-storm" begon in de 4e eeuw: in 350 jaar begonnen de Chionieten, een Hun-groep, het Sassanid-imperium onder Shapur II aan te vallen. Ze veroverden Bactria en duwden de Kidarieten (dit zijn overblijfselen van de Yüe-tschi onder Kidara) naar Afghanistan en Noord-India. Shapur II versloeg de Khionieten, die in 359 als helpers in de Romeins-Perzische oorlog dienden en deelnamen aan de belegering van de vesting van Amida. Zij werden gevolgd door de Hephtalieten (Witte Hunnen, maar geen Europeanen), die in 425 de Syr-daja overstaken en tot 450 jaar over de Chionieten regeerden. In 451 of 484 eindigde ook de tijd van de Kidarieten. De Witte Hunnen waren betrokken bij het verval van het Indiase Grote Rijk van de Gupta en hadden ook meningsverschillen met Perzië (in 484 stierf de Sassanide Peroz I, in 498/99 waren ze betrokken bij de Sassanidische troongeschillen).