Praktijken die een akkoord voor forfaitaire betaling afsluiten nemen een verantwoordelijkheid op om zorgen te verlenen in een door hen afgebakend werkingsgebied.  Iedereen die in dat gebied woont kan zich inschrijven. Het is niet wenselijk om een apart gezondheidszorgcircuit te organiseren voor wie het niet kan betalen, of om een andere reden zijn weg niet vindt naar de eerstelijnspraktijk.  Het is stigmatiserend voor de patiënten in kwestie, de leefbaarheid van centra met alleen maatschappelijk kwetsbare patiënten komt in het gedrang (omdat ze meer zorgbehoeften hebben), en vanuit maatschappelijk oogpunt is het ook niet wenselijk: gezondheidszorg is een basisrecht dat op een gelijke manier moet gegarandeerd zijn voor iedereen.  Een tweesporengezondheidszorg is dus geen optie. De meeste internationale rapporten (o.a. The marmot review in het Verenigd Koninkrijk), pleiten zeer sterk voor een universele benadering gericht op de totale bevolking als strategie voor het terugdringen van sociaaleconomische gezondheidsverschillen.