Het verhaal in historische romans is een uitstekend hulpmiddel om geschiedenis te leren, dus moet je goed opletten of ze in een algemene context verteld worden of op een specifiek gebied gericht zijn.
Hoewel het waar is dat je door deze werken veel kunt leren, is de waarheid dat als je geen onderscheid maakt tussen universele en nationale geschiedenis, je kunt verdwalen, want het ene is gericht op een gevarieerd publiek, terwijl het andere heel specifieke verwijzingen naar hun natie kan maken, waarvan je je bij het lezen misschien niet bewust bent.
Universele historische roman. Dit neemt heel algemene gebeurtenissen in de geschiedenis, die wereldwijd bekend zijn en betrekkelijk populair, zoals de Tweede Wereldoorlog. Deze soorten romans ontwikkelen hun verhaal op zo’n manier dat zelfs wie niet veel over de context weet het kan begrijpen en erover kan leren.
Werken over de Koude Oorlog, het Romeinse Rijk, het Oude Griekenland, de nazitijd of de kruistochten zijn thema’s die geacht worden in deze categorie te vallen, en die zonder al te veel moeite door de lezer begrepen kunnen worden, omdat het algemene cultuurthema’s zijn.
Nationale historische roman. Deze nationalistische literatuur is gericht op het geïnteresseerde publiek, maar heeft bepaalde kenmerken die je vóór het lezen in overweging moet nemen. Zo zijn deze werken meestal vooral gericht op het land waar het verhaal zich afspeelt, en kunnen ze daarom gebruik maken van spreektaal.
Verwijzen naar andere gebeurtenissen of gebruiken van dat land is in deze werken geldig, want de burgers die het lezen zullen het begrijpen. Bijvoorbeeld, een historische roman over Mexico kan personages voorstellen met een typisch dialect en uitdrukkingen gebruiken die in andere landen niet begrepen worden.