در ماده۱۴ قانون تجارت الكترونیكی ایران مصوب۱۳۸۲ اینگونه بیان میشود که: “کلیه« داده پیام» هائی که به طریق مطمئن ایجاد و نگهداری شده اند ازحیث محتویات و امضای مندرج در آن، تعهدات طرفین یا طرفی که تعهد کرده و کلیه اشخاصی که قائم مقام قانونی آنان محسوب می شوند، اجرای مفاد آن و سایر آثار در حکم اسناد معتبر و قابل استناد در مراجع قضائی و حقوقی است.”همچنین در ماده۱۵ قانون تجارت الكترونیكی ایران مصوب۱۳۸۲ بیان شده است: “نسبت به« داده پیام» مطمئن، سوابق الکترونیکی مطمئن و امضای الکترونیک مطمئن انکار و تردید مسموع نیست و تنها می توان ادعای جعلیت به« داده پیام» مزبور وارد و یا ثابت نمود که« داده پیام» مزبور به جهتی از جهات قانونی ازاعتبار افتاده است.” <
/p