بیشتر موارد تشنج دارای علت ایدیوپاتیک / کریپتوژنیک هستند. سایر علل عبارتند از : علل عروقی، تروما، تکاملی (بیماری هایی که با عقب ماندگی ذهنی و / یا فلج مغزی همراه هستند. ) عفونت، نئوپلاسم و علل دژنراتیو. تشنج های لوکال به دلیل پاتولوژی های مغزی مثل : سکسه مغزی، ضایعات توموری، اشکالات رشدی یا سندرم های ژنتیکی رخ می دهند. تشنج های با علت نامعلوم ممکن است وابسته به سن باشند . تشنج در کودکان ممکن است شروع کننده تشنج های مکرر باشند ،ولی صرع محسوب نمی شوند . تشنج از هر بخشی از مغز نشات می گیرد اما معمولا در ماده خاکستری کورتکس جدید در سیستم لیمبی، به ویژه هیپوکامپ و امیگدال محدود می شود. به طور کلی هر سال از هر صد هزار کودک از بدو تولد تا 16 سالگی، تقریبا 40 نفر دچار تشنج می شوند. یک درصد کودکان حداقل یکبار تشنج تب دار را تا 14 سالگی تجربه می کنند. تشنج های تونیک –کلونیک یا تشنج های پارشیال 75 درصد موارد و تشنج های ابسنس 15 درصد موارد را شامل می شوند.