زغال سنگ های قیری نام خود را از این واقعیت گرفته اند که هنگام گرم شدن، اغلب به یک توده چسبنده و چسبنده تبدیل می شوند. محتوای کربن آنها کمتر از آنتراسیت است، اما مواد فرار بیشتری دارند. ویژگی مواد فرار آنها پیچیده تر از آنتراسیت ها است و ارزش حرارتی آنها بالاتر است. آنها به راحتی می سوزند، به خصوص به صورت پودر شده، و محتوای فرار بالای آنها آنها را برای تولید گاز مناسب می کند. ماهیت اتصال آنها آنها را قادر می سازد تا در ساخت کک استفاده شوند، در حالی که نیتروژن موجود در آنها در پردازش آمونیاک استفاده می شود.