کودکانی که کمرو هستند، در اظهار نظر یا مشارکت مشکل دارند و به سختی دوست پیدا می‌کنند. اغلب این کودکان از دوران اولیه زندگی خود ایزوله بار آمده‌اند.
کودکانی که هوش بالایی دارند نیز در دوستیابی مشکل دارند. زیرا هوش زبانی آن‌ها از هم سن و سالانشان بهتر است. بنابراین درک آن‌ها برای سایر کودکان دشوار است.
کودکانی که اختلالات سلامتی قابل توجهی دارند، معمولاً از طرف هم سن و سالان خود طرد می‌شوند یا مورد تبعیض قرار می‌گیرند.
بچه‌های بیش‌فعال نیز پتانسیل دوست یابی محدودتری دارند. با این حال شرکت در یک تیم ورزشی می‌تواند به آن‌ها این فرصت را بدهد که دوستان پرانرژی مانند خود پیدا کنند.