قورنه درباره راه های جدید انسان ها برای پیدا کردن «خود» شان در تبعید می نویسد: تبعید از خانه، خانواده و اجتماع و شاید مهم تر از همه، تبعید از «خود» خودشان. قصه های او از فضاهایی صمیمانه شروع می شوند؛ فضاهایی که خانواده، معاشرت ها و دوستی ها به آن شکل می دهند؛ فضاهایی سرشار از عشق اما ــ‌بنا به طبیعت شان‌ــ آسیب پذیر.