میدان دید حداکثر منطقه‌ای است که بدون حرکت سر یا چشم‌ها دیده می‌شود. برای تعیین میدان دید هر دو چشم به یک نقطه خیره می‌شوند و تمام اجسام بالا، پایین، چپ و راست چشم‌ها در میدان دید قرار دارد، اما اجسامی که در مرکز میدان دید قرار دارند معمولا واضح‌تر دیده می‌شوند. به سنجش میدان دید در اپتومتری، پریمتری یا تورینه سنجی گفته می‌شود. در زمان انجام پریمتری که چشم به یک نقطه خیره شده است، میدان دید را می‌توان مخروطی در نظر گرفت که راس آن فوآ با بیشترین حساسیت به نور و قاعده آن بخش‌هایی است که کمترین حساسیت به نور را دارند. قاعده این هرم در بالا، پایین و بخش نزدیک بینی شبکیه زاویه‌ای حدود ۶۰ درجه و در بخش نزدیک گیجگاه زاویه‌ای حدود ۱۰۰ درجه با راس (فوآ) دارد.