در گذشته باتری‌ها از جنس نیکل و کادمیوم تولید می‌شدند و اصطلاح اثر حافظه در مورد آنها کاربرد داشت. عبارت حافظه به این دلیل است که ظاهرا باتری‌ها، کمترین و بیشترین مقدار شارژ را به عنوان ظرفیت خود شناسایی می‌کردند و توصیه می‌شد تا باتری زمانی که برای اولین بار استفاده می‌شود به طور کامل تخلیه شود تا کمترین ظرفیت خود را بشناسد و وقتی دوباره شارژ می‌شود ساعت‌ها در حالت شارژ کامل بماند تا بیشترین مقدار ظرفیت نیز مشخص شود.
از سوی دیگر گفته می‌شد باتری‌ها را می‌توان تا دفعات مشخصی شارژ کرد و تفاوتی ندارد شارژ ۹۹ درصد باشد یا یک درصد. اغلب کاربران برای افزایش دوام باتری شارژ آن را تا انتها استفاده و بعد آن را به طور کامل شارژ می‌کردند.
باتری‌های امروزی از جنس لیتیوم است و در آن یون‌های لیتیوم برای نگهداری شارژ کاربرد دارند. در نتیجه استفاده از این روش‌ها می‌تواند استرس زیادی به باتری وارد کند. باتری‌های لیتیومی بر اساس درصد باقی مانده از فضای انرژی شارژ می‌شوند و میزان شارژ تاثیری روی کارایی آنها ندارد.