ر آن زمان، بر این تصور بودند که خلقت هر گاهنبار در واقع، آغاز جشن کشاورزان است. زیرا این خلقت به زندگی دامداران و کشاورزان رونقی داد، که در هر فصل سال یک پدیده جالبی خلق شد و باعث برقراری زندگی کشاورزان و تمدن بشری شد. به همین دلیل در زمان‌های گذشته، مرسوم بود که این روزها را به جشن و شادی می‌پرداختند و در تک تک این شش گاهنبار، جشنی برپا می‌کردند. مدت زمان این جشن‌ها پنج روز به طور متمادی بود، که آخرین روز این جشن، جزو ضروری‌ترین زمان جشن میانه زمستان به شمار می‌رفت. اصلی‌ترین عاملی که این روزها را با ارزش و مهم می‌شمرد، خلقت و آفرینش پروردگار بوده است. همانطور که در مقدمه عنوان شد، جشن میانه زمستان(گاهنباری) در ایران باستان به طور کامل به دست فراموشی سپرده شده است و دلیل قانع کننده‌ای برای فراموشی این گاهنبارها و برگزار نشدن جشن‌هایش شناخته نشده است