مرتضی کیوان در وهله اول مردی ادیب و عاشق بود و در وهله بعد، همین ادب و عشق او را به جنبش و حرکت وامی داشت؛ حرکتی که خواستار اعتماد و احترام بود. برای کیوان میان عشق و مبارزه، فاصله ای نبود؛ برای کیوان این دو به مدد یکدیگر معنا پیدا می کردند.