سیاست‌ انقباضی، سیاستی است که توسط بانک مرکزی، آن هم در زمانی که اقتصاد رشد بسیار سریعی را ثبت کرده و یا تورم بسیار بالایی دارد، اتخاذ می‌شود تا میزان حجم پول در گردش و رشد اقتصادی را کنترل کند. بانک مرکزی با افزایش نرخ بهره و استفاده از سایر ابزارهای خود، سیاست‌های پولی را منقبض می‌کند. فدرال رزرو همچنین ممکن است دارایی‌های موجود در ترازنامه خود را از طریق عملیات بازار باز بفروشد.
سیاست‌های پولی انقباضی نقطه مقابل سیاست‌های پولی انبساطی است. سیاست انبساطی یا تسهیلی، به دنبال تحریک اقتصاد به وسیله محرک‌های پولی و مالی است. QE یکی از ابزارهای سیاست انبساطی است. بنابراین، تیپرینگ به معکوس‌شدن سیاست‌های پولی تسهیلی یا QE اشاره دارد در حالی که سیاست انقباضی به سخت شدن شرایط تامین مالی اشاره می‌کند. تیپرینگ می‌تواند همزمان با تسهیل کمی اتفاق بیفتد یعنی همزمان هم تیپرینگ در حال انجام باشد و هم برنامه QE. اگرچه تیپرینگ و سیاست‌های انقباضی هردو به هدف افزایش نرخ بهره انجام می‌شوند و نتیجه نزدیکی نسبت به هم دارند، اما همیشه با هم اتفاق نمی‌افتند و با هم تفاوت دارند.