قانون گذار در ماده ۱۹۰ قانون مدنی رضا (رضایت داشتن و راضی بودن) را شرط صحت دانسته است ولی باید رضا را شرط نفوذ بدانیم. زیرا که در صورت عدم رضای عقد (عقد از روی اکراه یا عقد فضولی) عقد صحیح و غیرنافذ می‌باشد. پس رضایت داشتن شرط نافذ بودن عقد است و نه صحت آن.