شعر مشیری چند شاخصه اصلی دارد: سادگی و روانی، کهن‌گرایی و بن مایه های رمانتیک. زبان مشیری زبان مردم است؛ همان قدر ساده و زودفهم. اغلب از پیچیدگی های لفظی استفاده نمی کند، با زبان درگیر نمی شود و اندیشه اش را در کمال روشنی به مخاطب عرضه می کند؛ شاید این ویژگی را بتوان مهم ترین عامل اقبال عمومی به سروده های او دانست.تمایل به کهن‌گرایی به خصوص در قالب و وزن در اغلب اشعار مشیری مشهود است؛عمده مضامین اشعار مشیری را بن مایه های عاشقانه تشکیل می دهد و به ندرت و به شکلی مقطعی و موقتی به مسائل اجتماعی و سیاسی توجه دارد.