هورنای در «عصبانی های عصر ما» از آدمیانی سخن می گوید که ارزش و اعتماد به خودشان را در تحسین و توجه دیگران می جویند؛ آدمیانی که حساسیت های شدیدشان زندگی را برایشان دشوار ساخته؛ آدمیانی که برای رهایی از زیر بار شلاق فقر درونی، یأس، حقارت و خودناچیز‌پنداری در عطش قدرت، ثروت، زیبایی، تملک و عزلت غوطه ورند؛ ولی تشخیص عصبیت تنها و تنها بر پایه مؤلفه ها و چارچوبی معین از اساس ناممکن است چراکه چه بسیار مردمانی که چه‌بسا رهروی روند معمول اجتماع اند اما به‌ دام ‌افتاده روانی ناآرام و کشمکش هایی بی تمام اند؛ مردمانی از جنس ما؛ ما مردمانی که کودکی های ویرانگرمان گویی ما را برای همیشه در خود بلعید.