قبل از آنکه بخواهیم در مورد نحوه ارائه درخواست توقیف برای جلوگیری از وصول چک صحبت کنیم باید به این نکته توجه داشته باشید که چک ها به انواع مختلفی تقسیم میشوند و در تمامی این چک ها، اعتبار صادر کننده مهم ترین و اصلی ترین پشتوانه ی چک می‌باشد اما در چک های تضمینی پشتوانه بانک می باشد.
با استناد به ماده 1 قانون چک می‌توان انواع چک را به موارد زیر تقسیم کرد:
چک عادی،‌ چکی است که اشخاص عهده بانک‌ها به حساب جاری خود صادر می‌کنند و دارنده آن تضمینی جز اعتبار صادر کننده آن ندارد.
چک تایید شده، چکی است که اشخاص عهده بانک‌ها به حساب جاری خود صادر و توسط بانک محال علیه پرداخت وجه آن تایید می‌شود.
چک تضمین‌شده، چکی است که توسط بانک به عهده همان بانک به درخواست مشتری صادر و پرداخت وجه آن توسط بانک تضمین می‌شود.
چک مسافرتی، چکی است که توسط بانک صادر و وجه آن در هریک از شعب این بانک توسط نمایندگان و کارگزاران آن پرداخت می‌گردد.
به عنوان یک قاعده ی کلی در رابطه با تمامی انواع چک ها میتوان گفت که فرد صادر کننده‌ی چک و یا ذی نفع،  هر زمان که متوجه شد که چک صادر شده توسط او به سرقت رفته است و یا خیانت در امانت و کلاهبرداری اتفاق افتاده است باید بلافاصله به بانک محال علیه ( بانکی که فرد در آن حساب دارد) مراجعه کند و درخواست توقیف چک را به بانک تحویل دهد تا از طریق مراجع قضایی دستور توقیف چک به بانک صادر شود.