با خواندن روایات دوستان کیوان، فصل مشترکی درباره او نمایان می شود؛ نقطه ای که تمام خصایص او به یکپارچگی و وحدت می رسد: او با معرفت و بخشنده بود. روابط او سرشار از توجهات ریزبینانه و دلگرمی های بزرگ بود. در کتاب، خاطره مسکوب را می خوانیم که در آن کیوان با جعبه ای شیرینی به بدرقه اش در ایستگاه قطار می رود؛ «حرکتی که آن زمان بورژوایی محسوب می شد».