واژه ارگونومی(Ergonomy) از ترکیب دو کلمه یونانی "ergon" به معنای "کار" و "nomos" به معنای "قانون طبیعی" تشکیل شده است. ارگونومی شاخه‌ای از علوم کاربردی است که به بررسی رابطه انسان با محیط کاری وی می‌پردازد. طراحی و ارزیابی کارها، محصولات، محیط و سیستم کاری اپراتور برای سازگار ساختن آنها با نیازها، توانایی‌ها و محدودیت‌های افراد از وظایف یک ارگونومیست است.
متخصصان ارگونومی تلاش می‌کنند تا با ایجاد تغییرات مطلوب در سیستم‌های کاری از طریق جایگزینی تجهیزات، کنترل فاکتورهای فیزیکی (دما، نور، ارتعاش و صدا)، چیدمان صحیح ابزارهای مورد نیاز اپراتور و ... کیفیت زندگی کاری کارکنان را ارتقا بخشند.
ارگونومی در حقیقت ترکیبی است از رشته‌های بیومکانیک، فیزیولوژی، آنتروپومتری و روانشناسی صنعتی که به بررسی تناسب محیط کاری اپراتور با شرایط وی می‌پردازد.
رعایت دقیق اصول مهندسی فاکتورهای انسانی نه تنها به انگیزش کارگران می‌انجامد، بلکه از طریق کاهش خطاهای انسانی کیفیت محصول را بهبود داده و استفاده بهینه از فضاهای کاری را نیز به دنبال دارد. به علاوه آسیب‌های جسمی اپراتورها نیز به حداقل می‌رسد.
بی‌توجهی به اصول ارگونومیک در طراحی فضاهای کاری می‌تواند سلامتی کارکنان را با خطرات جدی مواجه ساخته و عملکرد کل سیستم را تحت تأثیر قرار دهد. به طوری که امروزه آسیب‌های ناشی از شرایط کاری نامناسب از مهمترین تهدیدات علیه ایمنی شغلی کارکنان کارکنان محسوب می‌شود. تنها در کشور آمریکا سالانه 600000 کارگر دچار آسیب‌های شغلی ناشی از انجام حرکات تکراری و حمل بارهای سنگین می‌شوند (1.8 میلیون آسیب در سال) که این امر هر سال 45 تا 54 میلیارد دلار هزینه به دنبال دارد.
با توجه به اهمیت ارگونومی در افزایش بهره‌وری فرآیندها و جلوگیری از آسیب‌های شغلی، به‌کارگیری ابزارهایی که قادر به انجام تحلیل‌های ارگونومیک در فضاهای کاری باشند می‌تواند سازمان را در کسب مزیت‌های رقابتی یاری نماید.