برای یافتن جفت، پرندگان به یک سری سیگنال متوسل می‌شوند که بسته به گونه می‌تواند ساده یا پیچیده باشد. علائم می‌تواند مانند آوازها و صداها، ارتعاشات پرها، نمایش‌های طبل‌زنی یا به صورت شنوایی باشد. سیگنال‌ها همچنین می‌توانند مانند تاج‌های عجیب و غریب، کیسه‌های هوایی و پرهای زینتی روشن بصری باشند. علاوه بر این‌ها علائم رفتاری مانند رقصیدن، پروازهای آکروباتیک دیدنی، حرکت بال‌ها و دم‌ها و ارائه اقلام غذایی و آشیانه‌سازی و مکان‌های آشیانه نیز می‌توانند منجر به جلب نظر جنس ماده و جفت‌گیری صحیح شوند. به طور کلی، این نرها هستند که این سیگنال‌ها را نشان می‌دهند و برای جذب ماده‌ها و ارائه اطلاعات در مورد قدرت، توانایی‌ها و سلامت خود و همچنین برای نشان دادن اینکه آن‌ها مناسب‌ترین کاندیدایی هستند که می‌توانند جفت خوبی باشند و فرزندانی قوی و سالم با شانس بیشتری برای بقا داشته باشند.