رفتار بی‌تحرکی یا همان کم‌تحرکی به‌عنوان فعالیتی با صرف انرژی بسیار کم تعریف می‌شود که در درجه اول با نشستن یا دراز کشیدن انجام می‌شود. کم‌تحرکی در طیف وسیعی از محیط‌ها و شرایط ازجمله مدرسه، خانه، مسافرت و اوقات فراغت مشاهده می‌شود و شامل زمان‌های نشستن در جلوی یک صفحه نمایش تماشای تلویزیون، استفاده از رایانه، بازی‌های ویدئویی، جا به جایی و رفتن به جایی با وسایل نقلیه و نشستن برای خواندن، صحبت کردن و انجام تکالیف یا گوش دادن به موسیقی می‌باشد. همان‌طور که در بزرگ‌سالان وجود دارد، شواهد روبه رشدی وجود دارد که حاکی از آن است که بی‌تحرکی، جدای از فعالیت‌های بدنی، به‌ خودی‌ خود برای سلامتی ضرر دارد. بی‌تحرکی و یکجانشینی از کودکی تا بزرگ‌سالی تغییر چندانی نخواهد کرد و روندی از پایین تا متوسط خواهد داشت خصوصاً برای نگاه کردن به تلویزیون. کودکانی که کم‌تحرک‌تر هستند به‌احتمال‌زیاد چاق می‌شوند و در بزرگ‌سالان چاق می‌مانند.