طبق ماده ۱۴۰ اصلاحیه قانون تجارت، به بخشی از سود خالص هر سال، عنوان ذخیره قانونی اطلاق می‌شود. بر اساس این قانون، به منظور اندوخته قانونی، لازم است تا معادل ۵% سود شرکت به صورت سالانه ذخیره شود تا مبلغ آن به میزان ۱۰% سرمایه رسانده شود. پس از برابر شدن مبلغ اندوخته قانونی با 10 درصد سرمایه شرکت، ضرورتی برای افزایش بیشتر آن وجود نداشته و به صورت اختیاری خواهد بود.
علاوه بر مطالب بیان شده، بر اساس ماده ۲۳۸ اصلاحیه قانون تجارت، سود خالص پس از زیان‌های وارده شده در سال‌های گذشته، مبنای محاسبه اندوخته قانونی خواهد بود. به عبارتی، چنانچه شرکت دارای زیان انباشته باشد، مبنای محاسبه اندوخته قانونی را نباید سود خالص سال جاری قرار دهید، بلکه باید مواردی از قبیل زیان سنواتی از مبلغ سود خالص سال فعلی کاسته شود. در نهایت، لازم است تا به میزان یک بیستم مازاد تحت عنوان اندوخته قانونی لحاظ شود. خوب است بدانید که شما می‌توانید به صورت اختیاری سایر اندوخته‌های عمومی و احتیاطی را با توجه به تصمیم هیات مدیره در نظر بگیرید.
با توجه به مطالب بیان شده، میزان سود خالص قبل از کسر مالیات، مبنای محاسبه اندوخته‌ها، می‌باشد. مانده حساب‌های موقت به همراه حساب‌های دائمی، مستقیما به دوره مالی بعد انتقال می‌یابد. بدین منظور، باید از حساب “تراز اختتامیه” استفاده کنید. در واقع، کلیه حساب‌های دائم دارای مانده بستانکار، را به صورت بدهکار در نظر گرفته و به بستانکار کردن حساب تراز اختتامیه بپردازید. در نهایت باید به میزان مانده حساب‌های دارای بدهکاری، نسبت به بدهکار کردن تراز اختتامیه اقدام کنید. همچنین، بستانکار کردن کلیه حساب‌های دارای مانده بدهکاری، نیز باید انجام شود.