به طور معمول، یک خازن از دو یا چند صفحه رسانا فلزی موازی تشکیل شده است که به هم متصل نیستند یا با یکدیگر تماس ندارند، اما به صورت الکتریکی یا توسط هوا یا توسط نوعی ماده عایق مانند کاغذ مومی و یا میکا، جدا می‌شوند. سرامیک، پلاستیک یا نوعی ژل مایع که در خازن‌های الکترولیتی استفاده می‌شود نیز همین کارکرد را دارند. لایه عایق بین صفحات خازن معمولا «دی الکتریک» نامیده می‌شود.
واردات خازن از آن جهت بسیار مهم است که خازن کمی شبیه باتری است، اما کارکرد متفاوتی دارد. یک باتری از مواد شیمیایی برای ذخیره انرژی الکتریکی استفاده می‌کند و آن را به آرامی از طریق یک مدار، آزاد می‌کند. آزاد شدن این انرژی گاهی اوقات به عنوان مثال در مورد یک ساعت کوارتز، ممکن است چندین سال طول بکشد. یک خازن معمولاً انرژی خود را با سرعت بسیار بیشتری مثلا در چند ثانیه یا کمتر، آزاد می‌کند. برای مثال، اگر در حال عکاسی با فلاش هستید، به دوربین خود نیاز دارید که در کسری از ثانیه یک پرتو بزرگ نور تولید کند. خازن متصل به فلاش با استفاده از انرژی باتری‌های دوربین شما برای چند ثانیه شارژ می شود. هنگامی که خازن به طور کامل شارژ شد، می‌تواند تمام انرژی را در یک لحظه از طریق خازن آزاد کند.