در هند قدم هایی برداشته شده است تا فروش اسیدها به صورت قانونی محدود شود و اسیدپاشی به عنوان یک جرم و سلاح غیرقابل حمل شناخته شود، اما با توجه به تداوم این حملات اثربخشی این مورد زیر سوال رفته است. با توجه به محدودیت منابع مراقبت های بهداشتی در کشورهای در حال توسعه، هزینه انسانی غم انگیز این حملات کافی نیست، بار جراحی، پزشکی و اقتصادی قابل توجه و هزینه های گزاف باید این را در نظر داشت که در بسیاری از کشورها این خدمات در قالب خدمات عمومی و دولتی نبوده و بار مالی زیادی را علاوه بر مشکلات روحی حمله به قربانی وارد می کند. با این حال، تا به امروز، بیشتر مطالعات مربوط به اسیدپاشی روی جمعیت شناسی قربانیان و مهاجمان، انگیزه ها، محل و میزان سوختگی متمرکز شده است و مطالعات در خصوص نحوه درمان و رسیدگی های پزشکی به این بیماران و اختصاص محل تامین هزینه های درمان برای حمایت از این بیماران بسیار کم است. به عنوان نمونه در دیوان عالی هند تصویب گردید که، قربانیان حملات اسیدپاشی دارای حقوق یکسان با افراد معلول باشند، دیوان عالی هند به دولت های مرکزی و ایالتی این کشور دستور داده است که قربانیان حملات اسیدپاشی را در مزایای معلولیت قرار دهند تا بتوانند به طرح های مختلف رفاهی از جمله دسترسی به مشاغل دولتی دسترسی داشته باشند. در ایران نیز در سال 98 در راستای حمایت از قربانیان اسیدپاشی و مقابله جدی با این تهاجم قانون تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزه دیدگان ناشی از آن مورد تصویب مجلس شورای اسلامی قرار گرفت. حملات اسیدپاشی باید پوشش وسیع تری از رسانه های فعلی داشته باشد: اطلاعات دقیق در مورد پیامدهای برگشت ناپذیر و وحشتناک جنایت و مجازات های قانونی باید برای عموم تأکید شود. علاوه بر این، آموزش در مورد مسائل ایمنی می تواند میزان سوختگی های شیمیایی و پیامدهای آن را کاهش دهد. استراتژی های پیشگیری باید در سطح ملی هماهنگ شوند. قربانیان - اغلب از مناطق کم بهره اجتماعی - اقتصادی – می باشند که باید بهترین مراقبت های پزشکی ممکن را، ابتدا در محل و سپس در یک مرکز تخصصی دریافت کنند.