مصرف مواد قندی به طور عام و مصرف شکر به طور خاص یکی از عوامل اساسی در ایجاد پوسیدگی و همچنین کنترل مصرف این مواد یکی از راههای موثر در پیشگیری و کنترل پوسیدگی است . مسلما این امکان وجود ندارد که ما کاملا از استفاده از شیرینی و شکلات توسط کودک جلوگیری کنیم؛ به چند دلیل: اولا کربوهیدراتها (شامل قندها) به همراه چربی و تا حدودی پروتیین ها از منابع انرژی بدن هستند و بدن یک کودک باید بطور متعادل از این سه منبع برای رشد و انجام فعالیت روزانه استفاده کند. دوما؛ متاسفانه طعم شیرینی اکتسابی نیست بلکه یک کودک به طور ذاتی مزه شیرینی را به عنوان یک طعم مطلوب می شناسد. اما به عنوان مثال، طعم شوری (نمک) اکتسابی است و اگر به یک کودک نمک داده نشود طعم شوری را نخواهد شناخت. مشکل دیگر این است که احساس طعم مطلوب شیرینی پس از مدتی وابسته به مقدار مورد مصرف می شود و پس از هربار برایایجاد احساس مطلوب باید مقدار بیشتری ماده شیرین مصرف گردد (به همین خاطر از شکر در بعضی از منابع به عنوان یک ماده اعتیاد آور یاد می شود). مورد سوم، فرهنگ غذایی غالب است که در زمان شادی و مناسبتهای مختلف شیرینی مصرف شده، به کودک بعنوان پاداش شکلات داده می شود و همچنین مواد قندی و کربوهیدراتها به وفور و به آسانی در دسترس هستند. به این دلایل عدم جلوگیری کامل از مصرف " شیرینی و شکلات " به صورت یک چالش بین والدین و کودک و نیز عامل احساس گناه در والدین در آمده است. هنوز راه حل قطعی و جامعی برای حل مشکل مصرف مواد شیرین و ایجاد پوسیدگی و نیز بیماری های غیر واگیر دیگر مثل دیابت و چاقی در نتیجه آن پیدا نشده است. اما موارد زیر برای پیشگیری از پوسیدگی درارتباط با مصرف مواد شیرین توصیه می گردد: میزان مصرف شکر در غذاهای دوره نوپایی یا کاملا به صفر و یا به حداقل ممکن برسد. "تکرر مصرف" از میزان کلی مصرف در سلامت دندانی کودک مهمتر است. علاوه بر "کاهش" میزان مصرف مواد شیرین، بهتر است کودک "به یکباره" مواد شیرین را مصرف کرده و بعد از آن دندانهایش تمیز شود. (نه اینکه مدام شکلات و شیرینی به میزان زیادی مصرف کند). وضعیت فیزیکی کربوهیدرات پوسیدگی زا اهمیت بسیار زیادی دارد. به عنوان مثال یک آب نبات 5 گرمی از یک تافی 5 گرمی چسبنده کمتر پوسیدگی زاست؛ و یا در صورت حل کردن یک قند 2 گرمی در چایی نسبت به جویدن قند، پوسیدگی کمتری ایجاد می گردد. زمان مصرف شیرینی جات اهمیت زیادی دارد . به عنوان مثال اگر یک شکلات به همراه ناهار مصرف شود نسبت به زمانی که به تنهایی در بین وعده های اصلی غذا ( صبحانه، ناهار و شام ) میل می‌گردد،کمتر پوسیدگی زاست.همچنین اگر پس از مصرف ماده پوسیدگی زا از مواد حاوی کلسیم و یا مواد سخت که نیاز به جویدن بیشتر دارند (مثل کشک جامد) و یا آدامس فاقد شکر استفاده شود، خطر پوسیدگی کاهش می یابد. کربوهیدراتهایی که در کارخانه جات تولید می شوند (فرایندهای بیشتری روی آنها انجام میشود؛ به عنوان مثال شکر با دانه های کوچکتر و یا آردهای با دانه های کوچکتر) بیشتر از کربوهیدراتهایی که به صورت سنتی طبخ می شوند پوسیدگی زا هستند. (مثلا نان سنگکی که در تنور طبخ می شود از نان سفیدی که در فرهای نان پزی طبخ می شود پوسیدگی زایی کمتری دارد) می‌توان از محصولات حاوی قندهای جایگزین شکر (که البته مورد تایید باشند) استفاده نمود. در کل به دلیل اینکه امروزه کاملا اثبات شده که عوامل ایجاد بیماری‌های دهان و پوسیدگی و بیماری‌های غیر واگیر دیگر مثل دیابت، بیماری قلبی و تعدادی از سرطانها با چاقی و رژیم غذایی ارتباط تنگاتنگی دارد، باید میزان کلی مصرف کربوهیدراتها (از جمله قندها) به حداقل ممکن برسد. نباید در اینجا فراموش نمود که میوه های خشک و مواد طبیعی شیرین (حاوی قندهای طبیعی) مثل خرما و عسل و مواد مشابه هم پوسیدگی زا هستند و اگرچه می توانند جایگزین خوبی برای قندهای صنعتی (مثل شکر) باشند، در خصوص آنها نیز بایستی تمهیدات پیشگیری از پوسیدگی را در نظر داشت. کاملا اثبات شده که مصرف مناسب فلوراید تاثیر قندها را در ایجاد پوسیدگی به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می دهد. بنابراین نباید نقش فلوراید را در این خصوص از یاد برد.