با بالاتر رفتن سن و کسب تجربه نوجوانان به واسطه ی بلوغ فکری احساس می کنند بیش از پیش منطقی تصمیم می گیرند و احساسات کمتر در انتخاب هایشان دخیل است. البته که حقیقتا نوجوان در مسیر تفکر منطقی تر قرار دارد اما تازگی این حس باعث می شود که خود را ازین پس فرد بالغی در نظر گرفته و در جمع های بزرگ تر ها حاضر شده، نظر داده و انتظار داشته باشند که نظراتشان مورد توجه بقیه قرار بگیرد. این تغییر نگرش باعث می شود نوجوان به سایر خصوصیت های جذاب افراد بالغ مثل استقلال و آزادی در تصمیم گیری علاقه مند شود و از دیگران انتظار به رسمیت شناختن این استقلال و بلوغ را داشته باشد.
همین نیاز به توجه و استقلال طلبی اما معمولا توسط بزرگسالان نادیده گرفته می شود و باعث می شود نوجوان برای تامین نیاز های خود به افزایش روابط خود با دوستان هم سن و سال و اقدام به تصمیمات پر ریسک و خطرناک روی بیاورند.
والدین اما معمولا نمی توانند به سرعت خود را با این تغییرات تطبیق بدهند و احساسات و خواسته های نوجوان را درک کنند. از طرفی ضعف نوجوانان در دیدن تهدید ها و خطراتی است که به واسطه ی این میل استقلال و توجه و به رسمیت شناخته شدن آنها را تهدید می کند. این عدم درک متقابل مهم ترین زمینه ساز تنش های والدین و نوجوانان است.