در سازمان جهانی تجارت حق عضویت اعضا براساس سهم آنها از تجارت جهانی تعیین و پرداخت می‌شود. بنابر این قدرتهای بزرگ اقتصادی بدلیل سهم بالاتری که معمولاً در تجارت جهانی دارند، حق عضویت بالاتری را برای تأمین هزینه‌های سازمان جهانی تجارت می‌پردازند. اما خوشبختانه در تصمیم‌گیری ها هر کشور صرفاً دارای یک رای می‌باشد و چنین نیست که کشورها و قدرتهای بزرگ حقوق ویژه‌ای داشته باشند و کشورهای ضعیف برعکس.
بلکه در واقع قدرتهای بزرگ تعهدات بالاتری در پرداخت هزینه و حق عضویت دارند. اما در عین حال حقوق آنها برابر با حقوق سایر کشورهاست. از این نظر سازمان جهانی تجارت در واقع فاقد حق وتو بوده و نظام تصمیم‌گیری در آن دموکراتیک تر و اصولی‌تر است.
گرچه براساس نظام تصمیم‌گیری در سازمان جهانی تجارت قدرتهای بزرگ و قدرتهای کوچک از شرایط مساوی برخوردارند.اما باید اشاره نمود که فضای حاکم بر روابط بین‌الملل طبعاً در سازمان جهانی تجارت هم اثرات خود را بجا می‌گذارد . از این حیث با توجه به اینکه" قدرت" عامل مهمی در مناسبات جهانی به شمار می‌رود، در عمل قدرتهای بزرگ از تأثیر‌گذاری بیشتری نسبت به کشورها و قدرتهای کوچک برخوردارند و این چیزی نیست که سازمان جهانی تجارت خواهان آن باشد بلکه در چارچوب مناسبات و روابط بین‌المللی موجود گرچه ممکن است قابل دفاع نباشد اما قابل فهم است. بدین ترتیب باید گفت با وجود اینکه در نظام تصمیم‌گیری سازمان جهانی تجارت حقوق کشورها مساوی است و حق ویژه‌ای به قدرتهای بزرگ اعطاء نشده است اما این به معنی تاثیر واحد همه کشورها در تصمیم‌گیری‌ها نیست