تالستوی به هیچ وجه ساده نمی نویسد. او به هنگام توصیف هر امری، با پیشروی در کناره ها و حاشیه های آن امر، به بازآفرینی آن می رسد: او با آوردن رشته ای فشرده از گزاره های تکراری، آن هم بلافاصله و پشت سر یکدیگر، به معنایی که در نظر دارد مدام نزدیک و نزدیک تر می شود.