Snuff film ονομάζεται οποιοδήποτε βίντεο περιέχει πραγματικούς φόνους ανθρώπων χωρίς την χρήση ειδικών εφέ με σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση ή την «ψυχαγωγία». Ο όρος πρωτοεμφανίζεται το 1971 στο βιβλίο «The Family: The Story of Charles Manson's Dune Buggy Attack Battalion» του Αμερικανού συγγραφέα, ακτιβιστή και τραγουδιστή Ed Sanders ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Οικογένεια Manson είχε φτιάξει βίντεο με τους φόνους που διέπραξε. Ετυμολογικά ο όρος snuff προέρχεται από την αρχαία αγγλική λέξη «snithan» που σήμαινε «σφάζω και διαμελίζω» και χρησιμοποιούταν για δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια από τα λαϊκά στρώματα του Λονδίνου. Παρότι έχουν υπάρξει ερασιτεχνικά βίντεο με αληθινούς θανάτους και δολοφονίες, συνήθως δεν θεωρούνται snuff films καθώς δεν είχαν εμπορικό προσανατολισμό. Στον κινηματογράφο το πρώτο φιλμ που παίζει με την έννοια του snuff είναι το «Peeping Tom» (1960) του Michael Powell στο οποίο ο πρωταγωνιστής-δολοφόνος φτιάχνει «ντοκιμαντέρ» που περιέχουν τα ειδεχθή εγκλήματά του. Ωστόσο, το πρώτο φιλμ που γνωστοποίησε σε ευρύτερο κοινό την έννοια του snuff ήταν το ομότιτλο με την συγκεκριμένη έννοια φιλμ «Snuff» (1976) του Michael Findlay. Το εν λόγω φιλμ διαφημίστηκε ως snuff εκμεταλλευόμενο την διάδοση της συγκεκριμένης έννοιας και λόγω του ψεύτικου θανάτου μιας ηθοποιού σ’ ένα υποτιθέμενο studio εντός της ταινίας, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις πολιτών. Στο χώρο του τρόμου μερικές διάσημες ταινίες που χρησιμοποιούν την ιδέα του snuff ως βασικό άξονα της πλοκής τους είναι τα «Last House on Dead End Street» (1977), «Cannibal Holocaust» (1980), «Videodrome» (1983), «Henry: Portrait of a Serial Killer» (1986), «Mute Witness» (1994), «Tesis» (1996), «Vacancy» (2007) και «Sinister» (2012). Παρά τις σποραδικές φήμες, κανένα φιλμ μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχτεί πραγματικό snuff. Δύο φιλμ που κατηγορήθηκαν ότι περιείχαν αληθινούς φόνους ήταν το ιταλικό «Cannibal Holocaust» (1980) του Ruggero Deodato και το ιαπωνικό «Flowers of Flesh and Blood» (1985) του Hideshi Hino, δεύτερο μέρος της σειράς ταινιών ακραίου gore υπό την γενική ονομασία «Guinea Pig». Στο πρώτο παρότι έλαβαν χώρα πραγματικοί σκοτωμοί ζώων, κανένας ηθοποιός δεν σκοτώθηκε στ’ αλήθεια. Στο δεύτερο, παρότι κινητοποιήθηκε μέχρι και το FBI ύστερα από καταγγελίες του ηθοποιού Charlie Sheen, επίσης δεν υπήρξε πραγματικός φόνος και τα εξαιρετικά ρεαλιστικά ειδικά εφέ του εξηγήθηκαν στο ντοκιμαντέρ του 1986 «Making of Guinea Pig».