Τα splatter είναι φιλμ με εκτεταμένη βία και λεπτομερή απεικόνισή της. Ουσιαστικά επικεντρώνονται στην ανάδειξη της καταστροφής του ανθρώπινου σώματος μέσα από σφαγές και άλλες πράξεις βίας. Οι απαρχές του splatter εντοπίζονται στο παλιό γαλλικό θέατρο Grand Guignol του Παρισιού (1897-1962) του οποίου οι παραστάσεις περιλάμβαναν αιματηρές σκηνές, ρεαλιστική απεικόνιση φόνων και εικόνες ακραίου τρόμου. Ως πρώτο splatter θεωρείται το «Blood Feast» του 1963, σκηνοθετημένο από τον Αμερικανό κινηματογραφιστή Herschell Gordon Lewis ο οποίος δημιούργησε κι άλλα παρόμοια φιλμ τα επόμενα χρόνια. Το κλασικό «Night of the Living Dead» (1969) του George Romero βοήθησε το splatter ιδίωμα να γίνει δημοφιλές ενώ ο ίδιος ασχολήθηκε ξανά με splatter μοτίβα και στην επόμενη δεκαετία με το επίσης κλασικό «Dawn of the Dead» του 1978 το οποίο γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία. Στοιχεία splatter απαντούν και σε πολλές ταινίες με κανιβάλους όπως το κακόφημο «Cannibal Holocaust» του 1979, σε ταινίες με ζόμπι πέραν αυτών του Romero όπως το «Zombi 2» (1979) του Ιταλού Lucio Fulci καθώς και σε πολυάριθμα slasher της δεκαετίας του 80 με χαρακτηριστικά δείγματα τα επίσης κακόφημα «Maniac» (1980) και «The New York Ripper» (1982), το «Intruder» (1989) κ.α. Μετά από μια σχετική υποχώρηση στα 90s το splatter γνώρισε μια αναγέννηση στη δεκαετία 2000-2009. Πετυχημένα franchise όπως το «Final Destination», το «Saw» και το «Hostel» πρωταγωνίστησαν στην αναβίωση αυτή. Μερικά απ’ αυτά τα νεότερα φιλμ χαρακτηρίστηκαν και ως «Torture Porn» -προφανώς λόγω πολλών σκηνών με βασανιστήρια και γυμνότητα- αλλά αυτός ο όρος δεν γίνεται πάντοτε αποδεκτός από τους σκηνοθέτες τους.