Μία ανοιχτή ρινοπλαστική λέγεται έτσι επειδή ο γιατρός «ανοίγει» τη μύτη και φανερώνει τους χόνδρους και τα οστά και είναι η επέμβαση που δίνει και τα πιο μεγάλα και θεαματικά αισθητικά αποτελέσματα. Μπορούμε να πούμε ότι έχει δύο στάδια, το πρώτο αφορά την αλλαγή της στηρικτικής δομής της μύτης, δηλαδή τα οστά και τους χόνδρους και είναι και το πιο δύσκολο αφού στην ουσία είναι και αυτό στο οποίο «κατασκευάζεται» ο σκελετός ή το πλαίσιο πάνω στο οποίο θα κτισθεί η νέα μύτη του ασθενή.
Αφού ο χειρουργός τελειώσει με την αναδόμηση των στηρικτικών δομών της μύτης, θα περάσει στο επόμενο στάδιο της επέμβασης, κατά το οποίο θα επανατοποθετήσει τους ιστούς πάνω στις στηρικτικές δομές, οι οποίες κι έχουν πλέον αλλάξει. Τέλος, εννοείται ότι ο γιατρός θα κλείσει τις όποιες τομές έχουν γίνει με ράμματα τα οποία θα γίνουν με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αόρατα και να μοιάζει το αποτέλεσμα πιο φυσικό.
Αφού τελειώσει στην ουσία η επέμβαση, τοποθετείται ένας μικρός πλαστικός νάρθηκας πάνω στη μύτη προκειμένου για να ελαχιστοποιηθεί το πρήξιμο της περιοχής της επέμβασης. Εννοείται πως ο εν λόγω νάρθηκας βοηθά τόσο στη διατήρηση του νέου σχήματος της μύτης, όσο και στην επούλωσή της. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να τοποθετηθεί κι ένα ειδικό μαλακό και απορροφητικό υλικό στο εσωτερικό της μύτης για να διατηρηθεί η σταθερότητα κατά μήκος του διαχωριστικού τοιχώματος των αεραγωγών, δηλαδή του διαφράγματος.
Μπορεί όλα τα παραπάνω να ακούγονται λίγο τρομακτικά ή και επώδυνα, ωστόσο σχεδόν όλοι οι ασθενείς αναφέρουν ελάχιστο ή καθόλου πόνο μετά από μια ρινοπλαστική χειρουργική επέμβαση. Παρόλα αυτά, αν παρουσιαστεί πόνος, καταπολεμείται κι ελέγχεται εύκολα με ήπια παυσίπονα.