Η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί μία ιδιαίτερα απαιτητική και λεπτή χειρουργική επέμβαση, εξαιτίας της στενής ανατομικής σχέσης του θυρεοειδή αδένα με τους παραθυρεοειδείς αδένες και με τα παλίνδρομα λαρυγγικά νεύρα.
Οι βλάβες του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου (3 – 4% προσωρινή πάρεση ενός παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου) ή των παραθυρεοειδών αδένων (<10% προσωρινός υποπαραθυρεοειδισμός) είναι συνήθως προσωρινές και συνεπώς υποχωρούν αυτόματα εντός μερικών μηνών από τη χειρουργική επέμβαση.
Διεθνείς επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει πως η ολική θυρεοειδεκτομή συνοδεύεται από εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά μόνιμης παράλυσης του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου (< 1% των περιπτώσεων) και μόνιμου υποπαραθυρεοειδισμού (<1% των περιπτώσεων), όταν εκτελείται από χειρουργό εξειδικευμένο στη χειρουργική των ενδοκρινών αδένων.
Κάθε παλίνδρομο λαρυγγικό νεύρο είναι υπεύθυνο για την κινητικότητα της σύστοιχης φωνητικής χορδής και κατά συνέπεια καθοριστικό για την ομιλία και την αναπνοή. Βλάβη του ενός νεύρου μπορεί να οδηγήσει σε βράγχος φωνής. Αντιθέτως, η κάκωση και των δύο παλίνδρομων λαρυγγικών νεύρων μπορεί να προκαλέσει μόνιμη απώλεια της φωνής (αφωνία).
Λειτουργικά, οι παραθυρεοειδείς αδένες συνθέτουν και εκκρίνουν στην κυκλοφορία του αίματος μία ορμόνη, την παραθορμόνη (Parathyroid Hormone – PTH). Η παραθορμόνη αποτελεί τον κύριο παράγοντα διατήρησης της ομοιοστασίας του ασβεστίου στο ανθρώπινο σώμα. Η αντιμετώπιση του προσωρινού υποπαραθυρεοειδισμού περιλαμβάνει τη χορήγηση συμπληρωμάτων ασβεστίου ή/και βιταμίνης D για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Σπανιότατα, ωστόσο, οι περιπτώσεις μόνιμου υποπαραθυρεοειδισμού χρήζουν τη λήψη συμπληρωμάτων ασβεστίου ή/και βιταμίνης D, ενδεχομένως εφ’όρου ζωής.