Ανάλογα με τη χρόνια ηπατική νόσο που καλείται να αντιμετωπίσει ο ηπατολόγος, ακολουθεί και έναν συγκεκριμένο τρόπο θεραπείας. Στόχος της θεραπείας είναι η διακοπή της εξέλιξης της νόσου και η διαχείριση των επιπλοκών της.  Πιο κάτω αναφέρονται ορισμένες χρόνιες ηπατικές ασθένειες και ο τρόπος αντιμετώπισής τους: Ιογενής ηπατίτιδα: Χρήση αντιιικών φαρμάκων, για ιική καταστολή. Αλκοολική ηπατική νόσος: Διακοπή αλκοόλ. Υπερφόρτωση χαλκού (νόσος Wilson): Χρήση χηλικών παραγόντων χαλκού. Κληρονομική αιμοχρωμάτωση: Φλεβοτομή και χρήση χηλικών παραγόντων σιδήρου. Αυτοάνοση ηπατίτιδα: Χρήση κορτικοστεροειδών και άλλων ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων. Πρωτοπαθής χολική χολαγγειίτιδα (PBC): Χρήση ουρσοδεοξυχολικού οξέος (UDCA).  Μη αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος: Θεραπεία καταστάσεων μεταβολικού συνδρόμου. Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα: Μεταμόσχευση ήπατος. Σύνδρομο Budd-Chiari: Χρήση αντιπηκτικών φαρμάκων, θρομβόλυση ή αγγειοπλαστική με ή χωρίς στεντ, TIPS ή μεταμόσχευση ήπατος. Ανεπάρκεια άλφα-1-αντιθρυψίνης: Μεταμόσχευση ήπατος.