Το μέλι περιέχει κυρίως φρουκτόζη, η οποία δεν χρειάζεται ινσουλίνη για να μεταβολιστεί και από αυτήν την άποψη είναι καλύτερο από την κοινή ζάχαρη. Την τελική απόφαση όμως εάν μπορεί ο διαβητικός να φάει μέλι η όχι και σε πόση ποσότητα θα την πάρει μόνο ο ιατρός που τoν παρακολουθεί. Υπάρχει μια σαφής διαφορά μεταξύ της κοινής ζάχαρης και του μελιού τα οποία οφείλεται στο τρόπο απορρόφησης από τον ανθρώπινο οργανισμό. Τα σάκχαρα του μελιού μεταφέρονται στο αίμα με ενεργητική απορρόφηση (active transport), δηλαδή μεταφορείς που βρίσκονται στην επιφάνεια των κυττάρων των λαχνών του εντερικού σωλήνα , συλλαμβάνουν τα μόρια της φρουκτόζης και τα μεταφέρουν μέσα στο κύτταρα, την αφήνουν και επιστρέφουν για να πάρουν άλλη. Έτσι, η ταχύτητα απορρόφησης της φρουκτόζης καθορίζεται βασικά από την διαθεσιμότητα χημικού μεταφορέα, γίνεται με βραδύτερο ρυθμό και δεν προκαλεί υπερδιέγερση για την παραγωγή ινσουλίνης. Αντίθετα, η απορρόφηση της κοινής ζάχαρης μετά από την πέψη της γίνεται μέσω ώσμωσης. Αυτό σημαίνει ότι η γλυκόζη εισέρχεται με ταχύτητα και υψηλή συγκέντρωση στη ροή του αίματος, ο οργανισμός «φορτώνεται» ξαφνικά και αυτό προκαλεί την άμεση παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας για το «καύσιμο» των σακχάρων. Στις περιπτώσεις αυτές συμβαίνει μια απότομη μεταβολή (crash back) στη χαμηλότερη συγκέντρωση ζάχαρης η οποία δημιουργείται από την υπερδιέγερση της ινσουλίνης (παραγωγή/ γρήγορη απορρόφηση ζάχαρης). Επειδή επίσης το μέλι είναι διπλασία γλυκό σε γεύση από την ζάχαρη, χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση σε μικρότερη ποσότητα. (Κοίτα ερώτηση 8) Από τα παραπάνω στοιχεία συμπεραίνεται ότι το μέλι συγκριτικά με την ζάχαρη δημιουργεί λιγότερα προβλήματα στους διαβητικούς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως γλυκαντικό μέσο πάντοτε όμως μετά από τις υποδείξεις του θεράποντα ιατρού.