Το Περιεδρικό Συρίγγιο αντιμετωπίζεται μόνο χειρουργικά και εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι να αφαιρεθεί.
Για την αντιμετώπιση των συριγγίων προτείνονται αρκετές χειρουργικές τεχνικές. Συνήθως, οι ιστοί γύρω από το εξωτερικό άνοιγμα - στόμιο και το εσωτερικό άνοιγμα αφαιρούνται μαζί με τον ινώδη ιστό του συριγγίου, αυτό ονομάζεται Συριγγιοεκτομή. Ενώ ο καθετηριασμός του συριγγίου και η διατομή των ιστών κατά μήκος αυτού, ονομάζεται Συριγγιοτομή.
Σε κάποιες περιπτώσεις, σε ασθενείς με νόσο Crohn ή ελκώδη κολίτιδα, χρησιμοποιείται η Τεχνική της Περίδεσης των ιστών που περικλείονται από τον συρίγγιο με την τοποθέτηση ενός ράμματος από μετάξι (seton), με σκοπό την παραμονή ανοιχτού του συριγγίου. Η τοποθέτηση ράμματος seton δεν θεραπεύει το συρίγγιο και δεν σε απαλλάσσει από αυτό.
Ενίοτε χρησιμοποιείται ινώδης κόλλα (Tisseel) κατά την ολοκλήρωση της επιδιόρθωσης ενός συριγγίου με την ελπίδα να μεγιστοποιηθεί το ποσοστό της επιτυχίας. Δυστυχώς, η υποτροπή είναι συχνή, και το καλύτερο που μπορεί να επιτευχθεί στη συνέχεια με τη χειρουργική επέμβαση είναι ένα ποσοστό επιτυχίας 80%. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ακράτεια σχετίζεται με τη χειρουργική επέμβαση υψηλού πρωκτικού συριγγίου και με πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις λόγω υποτροπών. Υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ ακράτειας και της ποσότητας των μυών του σφιγκτήρα που διαχωρίζονται. Ο στόχος της χειρουργικής θεραπείας πρέπει να είναι διττός: να εξαλείψει μόνιμα τη διαδικασία που προκαλεί πύον χωρίς όμως να θέσει σε κίνδυνο την πρωκτική εγκράτεια.
Όσο πιο χαμηλά είναι τα συρίγγια τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική είναι η αντιμετώπιση τους.
Παρακάτω στην εικόνα παρατηρούμε τη διαδρομή που συνήθως ακολουθούν τα χαμηλά συρίγγια, διασφιγκτηριακά ή ενδοσφιγκτηριακά. Το τμήμα του σφιγκτήρα που συμμετέχει στο συρίγγιο συνήθως είναι μικρό , με αποτέλεσμα η διατομή του για την διόρθωση του συριγγίου να μην προκαλεί συμπτώματα ακράτειας