Ο όρος εμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία το 1982 και αναφέρεται σ έναν αριθμό συγκεκριμένων ταινιών, κυρίως τρόμου, με εξαιρετικά βίαιο περιεχόμενο. Τα video nasties επικρίθηκαν από τον τύπο, διάφορους σχολιαστές και ορισμένες θρησκευτικές οργανώσεις. Το 1983 δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά η περιβόητη λίστα των video nasties και η Βρετανική Επιτροπή Λογοκρισίας Ταινιών ανέλαβε το έργο της αξιολόγησής τους. Αποτέλεσμα της σχετικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε το 1984 ήταν η απαγόρευση της κυκλοφορίας στη Μεγάλη Βρετανία αρκετών ταινιών που εντάχθηκαν στη μαύρη αυτή λίστα (κι ας είχαν κυκλοφορήσει προηγουμένως) ενώ άλλες κατάφεραν να κυκλοφορήσουν με κομμένο περιεχόμενο σε διαφορετικές χρονολογίες των επόμενων δεκαετιών και σπανιότερα μέσα στη δεκαετία του 80. Ταινίες έμπαιναν και έβγαιναν από τη λίστα ανάλογα με τα αποτελέσματα των ποινικών διώξεων. Κάποιες ταινίες δεν συμπεριελήφθησαν στη λίστα αλλά απαγορεύτηκε η προβολή τους στον κινηματογράφο κατευθείαν από την Επιτροπή. Εκείνη την εποχή θα μπορούσε να δει κανείς σκηνές απείρου κάλους στη Μεγάλη Βρετανία με την αστυνομία να εισβάλλει σε καταστήματα video clubs και να κατάσχει ταινίες, συχνά με εντελώς αυθαίρετα κριτήρια. Σήμερα η λίστα αυτή θεωρείται ξεπερασμένη και αρκετές από τις κακόφημες ταινίες έχουν κυκλοφορήσει κανονικά χωρίς περικοπές από το 2001.