Ο ασθενής με διαφραγματοκήλη και γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση θα πρέπει κατ’ αρχήν να αξιολογηθεί ως προς τη βαρύτητα των συμπτωμάτων του αλλά και το μέγεθος της διαφραγματοκήλης. Συνήθως συστήνεται μια περίοδος συντηρητικής αντιμετώπισης της κατάστασης, εκτός από τις περιπτώσεις που υπάρχει ολική μετακίνηση του στομάχου στον θώρακα, οπότε και συνιστάται άμεση επέμβαση προκειμένου να προληφθούν μείζονες επιπλοκές.
Έτσι, ζητείται από τον ασθενή να τρώει πολλά και μικρά σε ποσότητα γεύματα, να μην ξαπλώνει αμέσως μετά τη λήψη τροφής, να αποφεύγει τροφές που χαλαρώνουν τον κάτω οισοφαγικό σφιγκτήρα (όπως καφές, αλκοόλ, σοκολάτα) και να διακόψει το κάπνισμα. Παράλληλα, χορηγούνται φάρμακα που ελαττώνουν τη γαστρική οξύτητα και αυξάνουν την ταχύτητα διάβασης του γαστρικού περιεχομένου.
Αυτά μπορούν να βοηθήσουν ως έναν βαθμό τον ασθενή, αλλά αν δεν τηρεί σχολαστικά τους παραπάνω κανόνες και ενδοκοιλιακή πίεση συνεχώς αυξάνεται, η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων στην ανακούφιση των συμπτωμάτων εξανεμίζεται.