Oι εκπαιδευτές μπορεί να φανούν χρήσιμοι στο να διδάξουν το σκύλο σας κάποια συγκεκριμένη εντολή, π.χ. «κάτσε», «μείνε», «μαζί», στα πλαίσια της φυσιολογικής συμπεριφοράς του ζώου. Είναι επίσης πιθανό να μπορούν να βοηθήσουν στο να αλλάξουν κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά του, όπως το να μην πηδάει ο σκύλος πάνω στους επισκέπτες. Κάποιοι καλοί εκπαιδευτές έχουν γνώσεις πάνω στη συμπεριφορά, αλλά όχι στο βάθος και στο εύρος που απαιτείται να έχει ένας κτηνίατρος που ειδικεύεται στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς, ο οποίος έχει τις γνώσεις και την εμπειρία να  μπορεί να αξιολογήσει και να βοηθήσει κάθε είδους και ανεξαρτήτως πολυπλοκότητας πρόβλημα. Αν και η εκμάθηση μιας νέας συμπεριφοράς  αποτελεί, συχνά, μέρος της θεραπείας ακόμη και των πιο δύσκολων προβλημάτων συμπεριφοράς, ένας εκπαιδευτής δεν έχει την εμπειρία να αξιολογήσει όλες τις προεκτάσεις του προβλήματος, να εντοπίσει τα αίτια του, να αποκλείσει τυχόν συνυπάρχοντα ιατρικά προβλήματα, όπως π.χ. ο πόνος, οι ορμονικές διαταραχές ή τα νευρολογικά προβλήματα που μπορούν να επηρεάζουν τη συμπεριφορά του ζώου και να συστήσει την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση με γνώμονα την ευζωία του ζώου και σεβόμενος τη μοναδική σχέση κηδεμόνα-κατοικίδιου. Πολλές φορές, άλλωστε ακόμη και τα πιο κοινά παθολογικά προβλήματα μπορούν να παρουσιάζουν συμπτώματα που δεν είναι κλασσικά της νόσου με αποτέλεσμα όσο μεγάλη εμπειρία και αν έχει κάποιος να αδυνατεί να φτάσει στη ρίζα του προβλήματος. Τέλος, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει επίσημος φορέας που πιστοποιεί ποιός μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα του εκπαιδευτή στη χώρα μας, με αποτέλεσμα ο οποιοσδήποτε να μπορεί να χρησιμοποιήσει τον όρο «εκπαιδευτής». Συνέπεια αυτού είναι ότι κάποιοι εκπαιδευτές χρησιμοποιούν ορισμένες τεχνικές που είναι βάναυσες, ενάντια στην ευζωία των ζώων που πρέπει να αποφεύγονται.