Ο όρος αφορά κωμικές ταινίες που περιέχουν υπερβολικές και θορυβώδεις ενέργειες, πράξεις βίας, κακόγουστες φάρσες και άλλες δραστηριότητες που ξεπερνούν τα όρια της κοινής λογικής. Στοιχεία slapstick που συχνά εισάγονται σε ταινίες είναι η πρόκληση πόνου αλλά χωρίς τις αληθινές συνέπειες για το θύμα, ζωηρά zoom προς σύγχυση του θεατή, έντονοι ήχοι προς αύξηση της αγωνίας και απεικόνιση μη ρεαλιστικών και αδύνατων καταστάσεων. Ο όρος αναλύεται ως «slap stick» και αναφέρεται σ’ ένα ειδικό είδος μπαστουνιού με την ονομασία batacchio ή bataccio που χρησιμοποιούσαν οι ηθοποιοί στις παραστάσεις της Commedia dell'arte (είδος αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας) που άνθησε αρχικά στην Ιταλία μεταξύ 16ου και 18ου αιώνα. Το αντικείμενο αυτό μπορούσε να παράγει έναν χαρακτηριστικό δυνατό ήχο όταν ο ένας ηθοποιός χτυπούσε τον άλλο χωρίς πρόκληση σοβαρού πόνου ή σωματικής βλάβης. Στον χώρο του τρόμου μερικά αντιπροσωπευτικά δείγματα slapstick είναι τα δύο «Evil Dead» καθώς και το «Army Of Darkness» του Sam Raimi, το καταιγιστικό «Braindead» του Peter Jackson, πολλές κωμωδίες τρόμου με ζόμπι όπως το «Return of The Living Dead» ή το «Shaun of the Dead», ποικίλες ταινίες με τέρατα (π.χ. Gremlins, Tremors, Monster Squad) και ένας μεγάλος ακόμα αριθμός ταινιών τρόμου με κωμικά στοιχεία.