Πολλά άτομα με ακρομεγαλία δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν από την πάθηση, επειδή η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι συνήθως αργή. Όμως, εάν ο γιατρός υποπτευθεί ότι έχετε ακρομεγαλία, θα ζητήσει εξετάσεις για την επιβεβαίωση. Η ακρομεγαλία συχνά διαγιγνώσκεται σε μεσήλικες, αλλά τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε ηλικία.
Εξετάσεις αίματος
Οι εξετάσεις αίματος θα καθορίσουν εάν έχετε αυξημένα επίπεδα αυξητικής ορμόνης, αλλά δεν είναι πάντα ακριβείς, επειδή τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης παρουσιάζουν διακυμάνσεις καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Αντιθέτως, ο γιατρός θα ζητήσει ένα τεστ ανοχής στη γλυκόζη. Για αυτή την εξέταση, θα χρειαστεί να πιείτε 75 με 100 γραμμάρια γλυκόζης και στη συνέχεια θα μετρηθούν τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης. Εάν το σώμα εκκρίνει φυσιολογικά επίπεδα της ορμόνης, η υπερβολική γλυκόζη θα προκαλέσει την καταστολή της αυξητικής ορμόνης. Στα άτομα με ακρομεγαλία τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης θα παραμείνουν υψηλά.
Ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας 1 (IGF-1)
Οι γιατροί επίσης μπορεί να ζητήσουν εξετάσεις για μία πρωτεΐνη που ονομάζεται ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας 1 (IGF-1). Τα επίπεδα του IGF-1 θα αναδείξουν εάν υπάρχει μη φυσιολογική ανάπτυξη στο σώμα. Ο έλεγχος για IGF-1 μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της προόδου άλλων ορμονοθεραπειών.
Απεικονιστικές τεχνικές
Η ακτινογραφία ακτίνων-Χ και η μαγνητική τομογραφία μπορεί να κριθούν απαραίτητες για τον έλεγχο της υπερβολικής ανάπτυξης των οστών εάν ο γιατρός υποπτεύεται ακρομεγαλία. Ο γιατρός θα πραγματοποιήσει μία κλινική εξέταση και θα ζητήσει και υπερηχογραφία για τον έλεγχο του μεγέθους των εσωτερικών οργάνων.
Όταν διαγνωστείτε με ακρομεγαλία, ο γιατρός θα χρησιμοποιήσει μαγνητική ή αξονική τομογραφία ώστε να εντοπίσει τον όγκο στην υπόφυση και να καθορίσει το μέγεθός του. Εάν δεν βρει κάποιον όγκο στην υπόφυση, θα αναζητήσει όγκους στο θώρακα, την κοιλιακή χώρα ή την πύελο που μπορεί να προκαλούν υπερβολική παραγωγή αυξητικής ορμόνης.
Τα Εθνικά Κέντρα Υγείας των ΗΠΑ εκτιμούν ότι 3 με 4 στο 1.000.000 άτομα αναπτύσσουν ακρομεγαλία κάθε χρόνο και 60 στο 1.000.000 άτομα πάσχουν από την πάθηση μία δεδομένη στιγμή. Ωστόσο, από τη στιγμή που η ακρομεγαλία συχνά δεν διαγιγνώσκεται, ο πραγματικός αριθμός των ασθενών είναι αρκετά μεγαλύτερος.