Η οξεία ραγάδα μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με συντηρητική θεραπεία, που περιλαμβάνει διατροφικές τροποποιήσεις (αύξηση πρόσληψης φυτικών ινών και νερού) ή και μαλακτικά κοπράνων, προκειμένου να μειωθεί ο τραυματισμός κατά την αφόδευση. Η επαφή της περιοχής σε χλιαρό νερό για αρκετά λεπτά κατά τη διάρκεια της μέρας, αυξάνει τη ροή του αίματος και βοηθάει στην επούλωση. Το ίδιο κάνουν και ειδικές αλοιφές που εφαρμόζονται τοπικά προκειμένου να χαλαρώσουν τον έσω σφιγκτήρα και να βελτιώσουν την κυκλοφορία του αίματος (αλοιφή Νιτρογλυκερίνης ή αναστολείς διαύλων ασβεστίου). Τα παραπάνω έχουν μικρότερη αποτελεσματικότητα σε περιπτώσεις χρόνιας ραγάδας.
Η επόμενη θεραπευτική επιλογή είναι η χρήση Βοτουλινικής τοξίνης Α, του γνωστού Botox. Η έγχυση της τοξίνης πραγματοποιείται στον έσω σφιγκτήρα προκειμένου να λυθεί ο χρόνιος σπασμός του, που αποτελεί βασική αιτία της εμφάνισης της ραγάδας. Τα ποσοστά επιτυχίας της τεχνικής αυτής ανέρχονται στο 60-70%.
Οι χρόνιες ή οι υποτροπιάζουσες περιπτώσεις συνήθως απαιτούν χειρουργείο. Η κλασσική χειρουργική επέμβαση (πλάγια έσω σφιγκτηροτομή) μπορεί να προσφέρει ανακούφιση από τον πόνο και επούλωση της ραγάδας, αλλά συνοδεύεται από ένα μικρό ποσοστό κινδύνου εμφάνισης ακράτειας των κοπράνων. Με τη σύγχρονη, όμως, τεχνική αντιμετώπισης της ραγάδας με τη χρήση LASER, ο κίνδυνος αυτός παύει να υπάρχει!