Η κάθε ανθρώπινη σχέση είναι μοναδική. Έχοντας ζήσει για καιρό μαζί με τον σύντροφό /φίλο σας, ξέρετε πράγματα γι’ αυτόν που δεν τα ξέρει κανένας άλλος, ούτε και οι γιατροί. Ωστόσο, μπορεί να νιώθετε αδυναμία και αμηχανία. Τα παρακάτω μπορεί να σας βοηθήσουν:
– Ακούτε με προσοχή τον ασθενή. Περνάει μια μεγάλη δοκιμασία, θα έχει πολλά πράγματα, σκέψεις, φόβους που θα θέλει να μοιραστεί μαζί σας. Θα υπάρχουν και άλλα για τα οποία θα αποφεύγει, θα διστάζει, δεν θα θέλει να τα συζητήσει. Δώστε του/της να καταλάβει ότι είστε εκεί για να τον/την ακούσετε, όποτε είναι έτοιμος, όταν θέλει και όσο θέλει. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Άλλοι θέλουν να τα μοιράζονται όλα, άλλοι αισθάνονται καλύτερα όταν κρατούν κάποια πράγματα για τον εαυτό τους. Και ο ίδιος άνθρωπος ωστόσο, άλλοτε θέλει παρέα και άλλοτε θέλει να μείνει μόνος του, άλλοτε μιλάει για να ζητήσει συμβουλές και άλλοτε απλά για να τον ακούσουν. Ακολουθήστε σ’ αυτά τους ρυθμούς του/της. Αφήστε τον άνθρωπό σας να εκφράσει ελεύθερα τον πόνο του, να παραπονεθεί, να κλάψει.
– Παρακινήστε τον άνθρωπό σας να κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν ή που τον ευχαριστούσαν παλιότερα. Κάντε μαζί πράγματα που σας άρεσαν στο παρελθόν, ή βρείτε καινούργιες κοινές δραστηριότητες. Μην πιέζετε τον ασθενή όταν δεν θέλει. Παρακινήστε τον ξανά αργότερα. Ξεκινήστε εσείς, πιθανόν να σας ακολουθήσει.
– Μην προσπαθείτε πάντοτε να παρουσιάζετε τα πράγματα θετικά. Είναι καλύτερα να αναγνωρίζετε τις ανησυχίες του συντρόφου σας και να προσθέτετε μια νότα ελπίδας, παρά να λέτε συνέχεια ότι «όλα θα πάνε καλά». Όταν νιώθετε αμηχανία και δεν ξέρετε τι να πείτε, μην ψάχνετε απεγνωσμένα για έτοιμες φράσεις. Μπορεί να είναι καλύτερο να πείτε «δεν ξέρω τι να πω», ή και να μην πείτε τίποτα. Μεγαλύτερη σημασία έχει να μένετε στο πλευρό του.
– Μην υποκαθιστάτε τον γιατρό. Δεν έχει την ανάγκη ενός ακόμη γιατρού. Ο ασθενής χρειάζεται υποστήριξη, όχι συμβουλή, χρειάζεται κάποιον να τον ακούει, όχι κάποιον να του μιλάει.
– Μην εγκαταλείπετε τον εαυτό σας. Όσο μεγάλος και αν είναι ο κοινός δρόμο με το σύντροφό σας, θα πρέπει κι εσείς να σταθείτε δυνατός/-η και να αντέξετε. Ο/η σύντροφός σας θα νιώθει καλύτερα αν σας βλέπει να μένετε δίπλα του/της σε καλή κατάσταση, ικανή να ανταπεξέλθετε. Αν σας βλέπει να αποδιοργανώνεστε, θα αισθάνεται χειρότερα. Αν σας βλέπει να εγκαταλείπετε τον εαυτό σας, μπορεί να αισθανθεί ενοχές. Αφήστε τον/την να νοιαστεί κι αυτός για σας. Το έχει κι αυτό ανάγκη.
Κάποιες φορές συμβαίνει ο ίδιος ο/η ασθενής να αντέχει ψυχολογικά περισσότερο από τον/την σύντροφό του και γενικότερα τους φροντιστές του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για διάφορους λόγους, που εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες. Σε κάθε περίπτωση, το να έχει κάποιος καρκίνο δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χρήσιμος στους ανθρώπους που αγαπάει. Πολλές φορές μπορεί να τους βοηθήσει σημαντικά. Ακούστε τον, ενθαρρύνετέ τον, ζητήστε την βοήθειά του, όπου μπορεί.
Ορισμένες φορές ο/η ασθενής δεν δίνει μεγάλα περιθώρια να τον βοηθήσει κάποιος. Ενδέχεται να φοβάται μήπως επιβαρύνει τους φροντιστές του περισσότερο. Εξηγήστε του ότι, αφού συνεχίζετε να είστε μαζί, συνεχίζει να είναι σημαντικός για σας και συνεχίζετε να ενδιαφέρεστε να είναι καλά.
Αν αισθανθείτε ότι ο άνθρωπός σας δεν τα βγάζει πέρα ψυχολογικά, ή ότι εσείς δεν έχετε άλλα ψυχικά αποθέματα, μη διστάσετε να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικό. Το καλύτερο είναι να την αναζητήσετε μαζί. Τα περισσότερα οργανωμένα ογκολογικά κέντρα διαθέτουν υπηρεσίες υποστήριξης με εξειδικευμένους ψυχίατρους ή/και ψυχολόγους