Εκείνος που θα αναδειχθεί υπερθεματιστής στην διαδικασία του πλειστηριασμού (αυτός δηλαδή που θα υποβάλει την καλύτερη προσφορά για να αποκτήσει το πράγμα), αν διαπιστώσει ότι το πλειστηριαζόμενο ακίνητο δεν έχει τις ιδιότητες που πίστευε μπορεί να υπαναχωρήσει, προτού καταβάλει το τίμημα. Στην περίπτωση όμως που η απόφασή του αυτή στηρίζεται στην ύπαρξη πραγματικών ελαττωμάτων του ακινήτου (π.χ. το ακίνητο εμφανιζόταν να είναι 100 τ.μ., ενώ τελικά ήταν 90 τ.μ.), δεν μπορεί να πάρει πίσω τα χρήματα που είχε δώσει ως εγγύηση, καθώς αυτά θα χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν την διαφορά μεταξύ της δική του προσφοράς και της προσφοράς του επόμενου υποψήφιου πλειοδότη. Αν δεν υπήρχε τέτοιος, αυτά τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων της διαδικασίας του αναπλειστηριασμού (νέου πλειστηριασμού για την ανάδειξη νέου υπερθεματιστή). Στην περίπτωση όμως που το ακίνητο βαρύνουν νομικά ελαττώματα (π.χ. το ακίνητο βάραιναν δουλείες που δεν εξαφανίζονται παρά την διαδικασία του πλειστηριασμού), ο υπερθεματιστής μπορεί να υπαναχωρήσει και να διεκδικήσει και τα χρήματα της εγγύησης που είχε ήδη καταβάλει για να μετάσχει στην διαδικασία του πλειστηριασμού.