Σε κάθε περίπτωση stress, ο μηχανισμός που ενεργοποιείται είναι ο ίδιος κι ονομάζεται «fight or flight response», δηλαδή μηχανισμός του «πάλεψε ή φύγε». Ουσιαστικά πρόκειται για έναν μηχανισμό που εξυπηρετεί την επιβίωση, καθώς προϊστορικά βοηθούσε τον άνθρωπο να απομακρυνθεί από μια επικίνδυνη κατάσταση ή να παλέψει με μια απειλή π.χ. κάποιο ζώο. Οι ορμόνες που απελευθερώνονται στο σώμα, οδηγούν σε αύξηση της ροής του αίματος, του οξυγόνου, του καρδιακού ρυθμού και των αισθήσεων.
Όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο και συγκεκριμένα από ένα μικρό σημείο του, τον υποθάλαμο. Εκεί παράγεται η κορτικοτροπίνη, μια ορμόνη η οποία με τη σειρά της θα ειδοποιήσει τα επινεφρίδια για να απελευθερώσουν στο αίμα μία άλλη ορμόνη την αδρεναλίνη.
Η αδρεναλίνη επηρεάζει την λειτουργία πολλών οργάνων, οδηγώντας τα σε εγρήγορση. Προκαλεί πιο γρήγορη αναπνοή, αυξάνει την αρτηριακή πίεση και τον καρδιακό ρυθμό. Στη συνέχεια, ενεργοποιείται η κορτιζόλη με σκοπό να οδηγήσει σε απελευθέρωση γλυκόζης στο αίμα για να τραφεί ο εγκέφαλος αλλά και τα υπόλοιπα όργανα.
Φυσιολογικά, μόλις ο «κίνδυνος», δηλαδή το στρεσογόνο γεγονός, περάσει όλο το σύστημα επανέρχεται σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Όμως στο επεισοδιακό και στο χρόνιο stress αυτό δε συμβαίνει με αποτέλεσμα να έχουμε μια παρατεταμένη ενεργοποίηση αυτού του μηχανισμού, ο οποίος μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε προβλήματα στο σώμα μας.