Η αναπτυξιακή δυσπλασία των ισχίων, παλαιότερα ευρέως γνωστή ως συγγενές εξάρθρημα ισχίων (ΣΕΙ), αποτελεί μια συχνή πάθηση, που αφορά το 0,1% των γεννήσεων. Πρόκειται για μια πολυπαραγοντική κατάσταση, που η αντιμετώπιση της είναι απλή, εφόσον ανιχνευθεί πρώιμα (πριν τους 6 μήνες). Σε σημαντικό ποσοστό διαγιγνώσκεται με προληπτικό κλινικό έλεγχο των ισχίων από τον παιδίατρο ή εξειδικευμένο ορθοπαιδικό, όμως σ’ ένα σημαντικό ποσοστό διαλάθει της διάγνωσης για αρκετούς μήνες.Με τον υπερηχογραφικό έλεγχο αναδεικνύεται η μορφολογία της κατ’ ισχίον άρθρωσης και μπορεί να διαγνωσθεί πρώιμα και η λεγόμενη «σιωπηρή δυσπλασία» με αποτέλεσμα η θεραπεία να ξεκινά έγκαιρα. Σε ευρωπαικές χώρες που έχει εφαρμοσθεί ο καθολικός προληπτικός έλεγχος των ισχίων με υπερηχογράφημα στα νεογνά, το ποσοστό των καθυστερημένων διαγνωσθέντων περιπτώσεων δυσπλασίας έχει σχεδόν εξαλειφθεί και κατ’ επέκταση και οι περίπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις.Βιβλιογραφία:1. Diagnostic accuracy of static Graf technique of ultrasound evaluation of infant hips for developmental dysplasia . Arch ortho Trauma Surg. 2011; 131(1):53-82. Evolution of late presenting developmental dysplasia of the hip and associated surgical procedures after 14 years of neonatal ultrasound screening. JBJS(Br):2004;86-B:585-9