Η σχιζοφρένεια είχε κατηγοριοποιηθεί στο παρελθόν σε πέντε υποκατηγορίες. Το 2013, οι υποκατηγορίες αυτά καταργήθηκαν. Σήμερα υπάρχει μια μόνο κοινή διάγνωση για την σχιζοφρένεια.
Η διαφορετική ορολογία/ονομασία κάθε κατηγορίας βοηθά τους γιατρούς και τους υπόλοιπους επαγγελματίες υγείας να σχεδιάσουν θεραπείες. Ωστόσο, δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως κλινική διάγνωση.
Οι κατηγορίες αυτές περιλάμβαναν:
Την παρανοική. Το 2013, οι ιατροί αποφάσισαν ότι η παράνοια αποτελεί ένα "θετικό" σύμπτωμα της διαταραχής και όχι κάποιο ξεχωριστό είδος.
Την αποδιοργανωμένη. Αυτή η διάγνωση αναφερόταν σε άτομα που δεν βίωναν παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις, παρουσίαζαν όμως αποδιοργανωμένη ομιλία ή συμπεριφορές.
Τη μη διαφοροποιημένη. Οι ιατροί χρησιμοποιούσαν την διάγνωση αυτή για άτομα που παρουσίαζαν περισσότερα από ένα κυρίαρχο σύμπτωμα.
Την υπολειπόμενη. Η υποκατηγορία αυτή ίσως να χρησιμοποιούταν για τις περιπτώσεις ατόμων που διαγιγνώσκονταν με σχιζοφρένεια σε νεαρή ηλικία, αλλά δεν παρουσίαζαν συμπτώματα αργότερα.
Την κατατονική. Όπως υποδηλώνει το όνομα, η διάγνωση της υποκατηγορίας αυτής χρησιμοποιούταν για άτομα που εμφάνιζαν ενδείξεις αλαλίας ή ανέπτυσσαν λήθαργο.
Αν και τα είδη αυτά δεν χρησιμοποιούνται πλέον για την διάγνωση της σχιζοφρένειας, μπορείτε να μελετήσετε περισσότερο για το κάθε ένα από αυτά καθώς και για τα συμπτώματα σύμφωνα με τα οποία έγινε η κατηγοριοποίηση.