mteb/PlscClusteringP2P.v2 huggingface dataset:
Instytucje demokracji bezpośredniej w systemie samorządu lokalnego w Republice Białoruś Samorząd lokalny w Republice Białorusi jest instytucją prawa konstytucyjnego. Przewiduje się w nim funkcjonowanie instytucji demokracji pośredniej i bezpośredniej. Celem niniejszego artykułu jest omówienie prawnych aspektów funkcjonowania instytucji demokracji bezpośredniej w systemie samorządu lokalnego w Republice Białoruś, w tym referendum lokalnego, zebrania lokalnego oraz organów terytorialnego samorządu społecznego Wskazano również problemy w realizacji zasad demokracji bezpośredniej, odnosząc je do specyfiki niedemokratycznego reżimu politycznego współczesnej Białorusi.
Interpretacja ustaw kanonicznych, a nowa ewangelizacja: innowacyjna lekcja świętego Jana Pawła II Realizując podstawowy cel artykułu, jakim jest uwypuklenie wkładu Jana Pawła II w rozwój nauki kanonistycznej, Autor wychodzi od zwrócenia uwagi na podstawowe dla współczesnego kanonisty ukierunkowanie teologiczne, nakreślone z odwołaniem się do zbiegających się rocznic (wizyty Jana Pawła II w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, promulgacji Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., Objawień Fatimskich oraz ofiarowania się Miłości Miłosiernej przez św. Teresę z Lisieux). Wyjątkowe znaczenie Papieża-Polaka dla odnowy prawa kanonicznego ukazane jest przez zwrócenie uwagi na jego aktywność legislacyjną oraz wkład w rozwój metodologiczny i epistemologiczny nauki kanonistycznej. Autor wyraża przy tym przekonanie, że stworzony w ten sposób obraz powinien zostać uzupełniony o wnioski wyprowadzone z analizy związku doświadczenia mistycznego Jana Pawła II z jego aktywnością legislacyjną.
Kardynał Stefan Wyszyński wobec Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Celem artykułu było przedstawienie refleksji kardynała S. Wyszyńskiego na temat systemu komunistycznego w ZSRR, bowiem skutecznie demaskował rzeczywistość socjalistyczno-komunistyczną tego totalitarnego ustroju. W związku z tym ukazano najważniejsze publikacje dotyczące socjalizmu i komunizmu. Następnie przedstawiono ocenę tego systemu władzy, która w opinii Prymasa była zagrożeniem dla cywilizacji zbudowanej na fundamentach chrześcijańskich. Kolejno ukazano, że w trudnych latach przymusowej i powszechnej ateizacji przeprowadzanej brutalnie w ZSRR polski kardynał heroicznie wspierał tam Kościół, utrzymywał kontakty ze świeckimi i duchownymi, a nawet udzielał święceń kapłańskich i biskupich. Wśród duchownych działających w ZSRR, przeważnie w tajemnicy, był uważany i darzony wielkim szacunkiem jako ich Głowa Kościoła.
Postrzeganie ciała w średniowieczu w świetle kronik polskich Celem artykułu jest próba ukazania postrzegania ciała w średniowieczu przez pryzmat kronik polskich. W tym celu przeanalizowano Kronikę Galla Anonima, Kronikę Polską Wincentego Kadłubka, Kronikę Wielkopolską oraz Kronikę Jana z Czarnkowa, pod względem występowania wzmianek, dotyczących ciała, zarówno w wymiarze ilościowym, metaforycznym, symbolicznym, jak i werystycznym. Co prawda kroniki stanowią źródło ukazujące mentalności swoich czasów, jednak podlegały stosowanym wówczas konwencjom literackim, co trzeba mieć na uwadze przy interpretacji uzyskanych danych. W przedstawieniu wyników badań został zastosowany podział ciała na część szlachetną (głowa, serce), nieszlachetną (brzuch, ręce, genitalia) oraz filtry (oczy, usta oraz uszy). Wedle tego podziału omówiono poszczególne elementy ciała i ukazano ich sposób występowanie w kronikach. Badania wykazały, że liczba wiadomości dotyczących ciała we wszystkich czterech kronikach wynosi 213 wzmianek. Żaden kronikarz oprócz Wincentego Kadłubka nie wyłożył nam bezpośrednio swojego stosunku do ciała. Kadłubek wypowiadając się poprzez swoich bohaterów, ukazuje ciało i duszę, jako dwa integralne elementy. Metafora polityczna została odnotowana przede wszystkim w stosunku do głowy jako metafory władcy czy przywódcy. Należy zaznaczyć, że owe studia stanowią wstęp do badań nad postrzeganiem ciała w polskim średniowieczu.
Zróżnicowanie natężenia przepływu w wodach układu hydrograficznego zachodniej części Martwej Wisły i Wisły Śmiałej Celem głównym pracy jest próba określenia wielkości natężenia przepływu na całym zachodnim odcinku Martwej Wisły i Wisły Śmiałej, włącznie z basenami portowymi oraz określenie głównych uwarunkowań wpływających na zróżnicowanie wielkości przepływu. Główne prace polegały na badaniach terenowych, podczas których wykonano pomiary natężenia przepływu przy wykorzystaniu metody ADCP. Wykonano również szczegółową kwerendę materiałów źródłowych. Na podstawie uzyskanych wyników można stwierdzić, że warunki hydrologiczne obu rzek są ściśle powiązane z oddziaływaniem morza. To morze decyduje o obiegu wody wewnątrz akwenów, procesach i zjawiskach tam występujących itd. Dynamika oddziaływania morza wynika z kolei z uwarunkowań hydrometeorologicznych, takich jak wiatr czy zmiany poziomu wody. W konsekwencji mamy do czynienia z dwoma akwenami silnie ze sobą powiązanymi hydrologicznie. Prądy tam występujące mają charakter prądów „chaotycznych”, związanych z kierunkiem i prędkością wiatru wiejącego w danej chwili. W obu akwenach zdarzają się prądy dwukierunkowe tj. w kierunku morza i w głąb lądu. Pomierzone przepływy na Martwej Wiśle mieściły się w zakresie od 9,41 do 22,03 m<sup>3</sup>•s<sup>-1</sup>, a na Wiśle Śmiałej 34,41 m<sup>3</sup>•s<sup>-1</sup>. Z materiałów źródłowych wynika, że na Martwej Wiśle przepływy mogą osiągnąć nawet 178 m<sup>3</sup>•s<sup>-1</sup>, a na Wiśle Śmiałej 40 m<sup>3</sup>•s<sup>-1</sup>.
Motywy i bariery uczestnictwa kobiet w zajęciach fitnessu Cel badań. Celem badań było dokonanie diagnozy motywów, jakimi kierują się kobiety uczestniczące w zajęciach ruchowych w fitness klubach oraz postrzeganych przez nie barier takiego uczestnictwa. Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 95 kobiet w wieku 37,40 ± 12,15 roku. Zastosowano metodę sondażową jako narzędzia, wykorzystując Inwentarz Motywacji do Ćwiczeń Fizycznych EMI-2 w adaptacji Zając oraz kwestionariusz barier ćwiczeń fizycznych własnego autorstwa. Wyniki. Najsilniej odczuwaną barierą okazał się brak czasu 2,81 (± 1,35). Bardzo rzadko do rzadko odczuwane były bariery fizyczne (M = 1,59 ± 0,85) i motywacyjne (M = 1,56 ± 1,19). Wśród motywów podejmowania ćwiczeń dominowały: „pozytywne zdrowie” oraz „rewitalizacja”, natomiast motywami, które najsłabiej kierowały zachowaniami kobiet były: „rywalizacja” i „zyskiwanie uznania społecznego”. Wnioski. (1) Z powodu „braku czasu” strategie postępowania nakierowane na kształtowanie umiejętności zarządzania czasem powinny stanowić element działań wspierających uczestniczki zajęć w fitness klubach. (2) W hierarchii motywów, którymi kierują się kobiety uczęszczające na zajęcia fitnessu, najwyższą pozycję zajmowały motywy zdrowotne. (3) Ze względu na mniejszy udział motywów wewnętrznych należy dążyć do maksymalizacji takich doświadczeń osób ćwiczących, jak radość i satysfakcja płynące z samej aktywności.
Abraham – ojciec wiary odważnej Artykuł omawia i analizuje historię Abrahama i egzystencjalne implikacje, które z niej wypływają. W opinii autora historia ta ukazuje trzy szczególnie ważne aspekty: zbawienie jako wyzwolenie od lęku, głęboką wolność płynącą z takiego doświadczenia i posłuszeństwo Bogu jako przekroczenie tego, co rozumowo poznawalne. Wszystkie te (powiązane z sobą) aspekty życia chrześcijańskiego są niezwykle ważne. Dziś, kiedy kultura jest w przeważającej mierze antychrześcijańska, przekazuje i promuje anty chrześcijańskie wzorce i wartości, jest szczególnie istotne, żeby wiara była wiarą odważną.
Bezpieczeństwo w sieciach teleinformatycznych realizowane z udziałem zaufanej trzeciej strony (TTP) Zaprezentowano koncepcję oparcia bezpieczeństwa w sieciach teleinformatycznych na dwóch filarach: asymetrycznych technikach kryptograficznych oraz zaufanej trzeciej stronie. Wskazano usługi bezpieczeństwa realizowane za pomocą asymetrycznych technik kryptograficznych. Opisano sposób tworzenia podpisu cyfrowego oraz jego weryfikacji, a także strukturę zaufania do związku między kluczem publicznym a tożsamością jego właściciela. Zwrócono uwagę na inne usługi TTP, umożliwiające sprawdzenie wiarygodności podpisu w długim czasie, takie jak: usługa oznaczania czasu, notariat, archiwizacja i niezaprzeczalność. Omówiono pokrótce możliwe obszary zastosowań TTP oraz fundamenty, na których buduje się wiarygodność TTP. Przedstawiono dotychczasowe prace podjęte w Instytucie Łączności oraz zamierzenia dotyczące implementacji usług TTP.
Spinosad jako insektycyd w rolnictwie ekologicznym - możliwości stosowania i monitoring pozostałości System rolnictwa ekologicznego wymaga stosowania ściśle określonych zasad produkcji roślinnej i zwierzęcej. Zostały one zawarte w unijnych i krajowych aktach prawnych. Spinosad nie znalazł się w Załączniku IIB Rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991, w którym ujęto dozwolone substancje do ochrony upraw ekologicznych. W 2008 roku na mocy Rozporządzenia (EU) nr 404/2008 spinosad został wpisany do wspomnianego Załącznika IIB. Dotychczas w Polsce spinosad był stosowany głównie do zwalczania szkodników w szklarniowych uprawach roślin ozdobnych oraz wybranych szkodników w uprawach sadowniczych i warzywniczych. W krajach europejskich jego zastosowanie jest znacznie szersze. W artykule zamieszczono dane dotyczące możliwości stosowania spinosadu, który jest stosunkowo bezpieczny (z wyjątkiem pszczół i trzmieli) dla owadów pożytecznych. Charakteryzuje się szerokim zakresem możliwości stosowania, wykazuje jedynie ograniczoną skuteczność w stosunku do niektórych gatunków chrząszczy, szkodliwych owadów ssących, siatkoskrzydłych oraz roztoczy. Uważa się, że spinosad jest produktem ulegającym szybkiej degradacji pod wpływem promieniowania słonecznego, jednak w najnowszej literaturze pojawiły się doniesienia o wykryciu w produktach żywnościowych jego pozostałości. W celu monitorowania jego pozostałości był on (suma spinosynu A i spinosynu D) ekstrahowany z próbek gleb mieszaniną acetonitylu i wody oraz oczyszczany z wykorzystaniem ekstrakcji ciecz-ciecz na kolumienkach Chem-Elut. Natomiast z materiału roślinnego ekstrakcję spinosadu przeprowadzono metodą QuEChERS. Następnie badane związki oznaczano metodą ultrasprawnej chromatografii cieczowej z detekcją na tandemowym detektorze mas (RP-UPLC-MS/MS). Odzyski z próbek wzbogaconych dodatkiem standardu analitycznego spinosadu (średnia z sumy spinosynu A i spinosynu D) na poziomie 0,01 mg kg–1 wyniosły 93,2 i 99,8% odpowiednio dla gleby i materiału roślinnego (pomidory). Dolna granica oznaczalności dla spinosynu A i spinosynu D została ustalona na poziomie 0,01 mg kg–1 dla obu typów materiałów.
Zastosowanie metody naziemnego skaningu laserowego do oceny geodynamiki wybrzeża na przykładzie klifu Jastrzębiej Góry Od 2010 r. w Państwowym Instytucie Geologicznym – Państwowym Instytucie Badawczym jest wdrażana technologia naziemnego skaningu laserowego do monitorowania procesów geodynamicznych zachodzących na klifowych odcinkach polskiego brzegu Bałtyku. Przedstawiono metodę wykonania pomiarów za pomocą impulsowego skanera laserowego Riegl VZ-400 oraz analizę danych na przykładzie klifu Jastrzębiej Góry. Pomiary poszczególnych odcinków klifu, wykonywane od kwietnia 2010 do marca 2011 r., wykazały zróżnicowane tempo erozji. Zachodni segment masywnej zabudowy zbocza uległ odkłuciu od ściany klifu i przesunięciu o prawie 1 m w pionie i około 1,2 m w kierunku morza. Czynne osuwisko w centralnej części badanego odcinka spowodowało cofnięcie brzegu o około 10 m i ubytek mas ziemnych o ponad 4000 m3. We wschodniej części odcinka, na makroskopowo stabilnym koluwium, stwierdzono przesunięcia drzewostanu o około 1 m. Uzyskane wyniki są początkiem bazy danych morfometrycznych pozyskanych metodą naziemnego skaningu laserowego.
Wplyw niektorych traw na ubytek atracenu i pirenu w glebach zanieczyszczonymi tymi zwiazkami W badaniach oceniano wpływ uprawy niektórych traw (kukurydzy, prosa, kostrzewy i wiechliny) na tempo strat antracenu i pirenu w glebach o różnej historii zanieczyszczenia („świeże” i „stare” zanieczyszczenie). Rezultaty badań nie były jednoznaczne i nie potwierdziły stymulującego wpływu uprawy traw na ubytek WWA z gleb w trakcie jednego sezonu wegetacyjnego. Stwierdzono wyższą aktywność dehydrogenaz w glebach pod uprawą roślin, ale zmiany te nie odpowiadały zwiększonym stratom WWA z gleb.
Obsługa typu danych XML w MS SQL Server 2008 Przedmiotem wykładu jest wykorzystanie dokumentów XML w relacyjnych bazach danych.
W pierwszej części wykładu zaprezentowana zostanie krótka historia standardu XML i podstawowe
zasady tworzenia dokumentów XML. Wprowadzenie w MS SQL Server 2005 typu danych
XML udostępniło nowe możliwości projektowania i implementacji baz danych. Metody typu
XML pozwalają na realizację zapytań w języku SQL wykorzystujących jednocześnie dane relacyjne
i dane zapisane w dokumentach XML. Możliwość definiowania schematów XSD umożliwia
rozwiązanie problemów walidacji danych zapisanych w dokumentach XML na poziomie mechanizmów
bazy danych.
Performatywna funkcja języka homilii Począwszy od pierwszej połowy XX wieku rozwija się tzw. teoria aktów mowy. W jej ramach angielski filozof John L. Austin zwrócił uwagę na funkcję performatywną języka. Chodzi tutaj o wypowiedzi, które nie tylko coś stwierdzają, ale wprowadzają także realną zmianę w rzeczywistości. W języku religijnym, którego używa się w czasie homilii, także może wystąpić funkcja performatywna. Jest to związane z dwoma sytuacjami. Po pierwsze: wynika z użycia określonych wyrażeń języka religijnego. Po drugie: może łączyć się z tzw. funkcją mistagogiczną w homilii.
Postanowienia Soboru Stu Rozdziałów z zakresu teologii praktycznej Artykuł podejmuje analizę wybranych postanowień jednego z ważniejszych soborów, który odbył się w ruskiej cerkwi. Został zwołany przez cara Iwana IV na początku 1551 r. w Moskwie i przeszedł do historii pod nazwą Sobór Stu Rozdziałów. Nazwa soboru wynika z jego postanowień – dokumentu końcowego, który zawierał sto artykułów (rozdziałów). Niniejszy artykuł przedstawia analizę postanowień Soboru Stu Rozdziałów, które dotyczą teologii praktycznej. Owe postanowienia ukazują również problemy praktyki liturgicznej, z jakimi borykała się ruska cerkiew w XVI w.
Wyniki inwentaryzacji i badań nieinwazyjnych kopców ziemnych na stanowiskach Bochnia 120 i Łapczyca 90 w kontekście problemu występowania kurhanów na lessach wielicko-bocheńskich W pierwszej części artykułu została przedstawiona historia badań w szczególności nad kopcami i cmentarzyskami kurhanowymi na obszarze Pogórza Wielickiego i Wiśnickiego wraz z przylegającymi do nich od północy: Przedgórzem Krakowskim i Bocheńskim. Następnie poruszono zagadnienia nowych odkryć na terenach rozległych kompleksów leśnych związanych z możliwością wykorzystania nowoczesnych technologii. Dotyczy to przede wszystkim udostępnienia danych LiDAR (ang. Light Detection and Ranging). Szerzej omówione zostały domniemane cmentarzyska kurhanowe w Bochni-Kolanowie, stan. 120 i Łapczycy, stan. 90. Stworzony został dla nich Numeryczny Model Terenu, a następnie przeprowadzono badania geomagnetyczne oraz gleboznawcze. W wyniku prospekcji terenowych oraz wspomnianych badań zidentyfikowano 14 możliwych kopców na stanowisku 120 w Bochni-Kolanowie i 35 na stanowisku 90 w Łapczycy. Poczynione prace mają charakter przygotowawczy przed planowanymi badaniami wykopaliskowymi mającymi potwierdzić chronologię odkrytych stanowisk.
Kleptopasożytnictwo pokarmowe kawki Corvus monedula i gawrona C. frugilegus w okresie jesiennym i zimowym W okresie jesienno-zimowym 2015–2016 na peryferiach Siedlec prowadzono obserwa-
cje kleptopasożytnictwa pokarmowego kawki Corvus monedula i gawrona C. frugilegus. Opisano
259 interakcji zakwalifikowanych jako kleptopasożytnictwo obu gatunków w odniesieniu do ga-
wronów żerujących na orzechach włoskich Juglans regia. Wyłącznie gawron uczestniczył w 160 in-
terakcjach (61,8%), zaś wyłącznie kawka w 83 interakcjach (32,0%). Stwierdzono 16 przypadków
(6,2%) grup mieszanych, w których agresorami były jednocześnie kawka i gawron. Nie odnotowa-
no różnic pomiędzy gatunkami w średniej liczbie atakujących osobników, zarówno w mieszanych
grupach, jak i grupach jednogatunkowych. U gawrona sukcesem kończyło się 16,2% zdarzeń,
a u kawki – 7,2%. Prawdopodobieństwo udanej próby kleptopasożytnictwa wzrastało istotnie wraz
ze zwiększeniem się liczby nękających gawronów. Liczba pasożytujących kawek nie miała wpływu
na sukces w postaci odebrania orzecha
Rydwan celtycki w dobie wojen cezariańskich Wykorzystywanie rydwanu w boju miało długą tradycję na starożytnym Bliskim Wschodzie, lecz nie w północnej Europie. Na jej wielu obszarach wozy bojowe i konie zaprzęgowe składano do grobu razem z arystokratycznymi przywódcami. Rydwany służyły w Europie do ok. 100 r. p.n.e., ale w Brytanii wykorzystywano je znacznie dłużej. Ich prędkość i zwrotność generowały Rzymianom poważne problemy. Nie posyłano ich do szarży przeciw liniom wroga. Wojownik walczył z rydwanu przeciw konnicy, lecz zazwyczaj schodził z pudła i walczył pieszo zarówno z jazdą, jak i piechotą. W Brytanii wiele koni wielkością przypominało współczesne pony rasy Dartmoor i nadawało się jedynie do zaprzęgania w rydwanach. Galowie z kontynentu natomiast nauczyli się hodować większe konie, które mogły dźwigać na grzbiecie wojownika w pełnym uzbrojeniu. Rydwany Brytów raczej nie posiadały kos. Nie ma żadnych dowodów archeologicznych na istnienie takich rydwanów w Brytanii.
Lasch, Ch. (2015). Kultura narcyzmu. Warszawa: Wydawnictwo Sedno, ss. 272. Wgląd w społeczeństwo poprzez pryzmat dominujących w nim zaburzeń niczym w soczewce skupia najdotkliwsze i symptomatyczne wskaźniki przeobrażeń społeczno‑kulturowych, dokonujących się w danym czasie. Znaczenie przy ocenie dokonującej się zmiany, obserwowanej in statu nascendi, powinny mieć nie tylko twarde wskaźniki ekonomiczno‑technologiczne, ale także zmiany znacznie trudniej wychwytywane – dotyczące ludzkiej psychiki i jej zaburzeń. Patologiczne formy zachowań dominujące w danym czasie stanowią doskonały probierz lęków, obsesji, problemów i obaw ludzi funkcjonujących w danym czasie…
Udar pnia mózgu w przebiegu niedrożności tętnicy podstawnej u 8-letniego chłopca Przedstawiono problemy kliniczne związane z udarem niedokrwiennym mózgu na przykładzie ośmioletniego chłopca z udarem niedokrwiennym pnia mózgu. Podkreślono wagę rehabilitacji w zmniejszeniu stopnia niepełnosprawności dzieci po udarze niedokrwiennym mózgu u dziecka.
Boloński doktorat z prawa Wawrzyńca ze Słupcy (1517) W artykule zaprezentowano karierę Wawrzyńca ze Słupcy, ze szczególnym uwzględnieniem uzyskania przez niego doktoratu z prawa kanonicznego w Bolonii w 1517 roku. Boloński doktorat otworzył Wawrzyńcowi drogę do uniwersyteckiej kariery, wcześniej był on bowiem notariuszem publicznym, przyjął też niższe święcenia (akolitat). W 1521 roku wszedł w skład kolegium prawniczego Uniwersytetu Krakowskiego. Uzyskał też beneficja kościelne w postaci scholasterii kieleckiej i kanonii sandomierskiej. Ze względu na rychłą śmierć w 1528 roku kariera uniwersytecka Wawrzyńca ze Słupcy była krótka. Podczas egzaminu doktorskiego towarzyszyli mu w Bolonii jego koledzy ze studiów lub też inni Polacy, którzy byli tam wówczas przejazdem i chcieli zobaczyć na własne oczy przebieg egzaminu doktorskiego. Byli to: Jan Rybieński, prepozyt kruszwicki i kanonik gnieźnieński oraz poznański, Jan Łącki, kanonik poznański, a także Jan Międzyrzecki, Jan Łaski, Maciej Śliwnicki i Stanisław Szczawiński. W uniwersyteckich źródłach bolońskich zostali oni określeni mianem studentów bolońskich oraz kleryków diecezji gnieźnieńskiej, poznańskiej i ołomunieckiej. W artykule omówiono ich intelektualną drogę, często w historiografii mniej znaną, jak również pokazano, ale już bardziej skrótowo, ich późniejsze kariery.
Egzekwowanie standardów czy edukowanie specjalistów? Dwa podejścia do etyki w amerykańskim public relations Amerykańskie doświadczenia z etyką PR mogą być użyteczne przy rozstrzyganiu dylematów profesjonalnych i moralnych branży PR w Polsce. Po 50 latach obowiązywania kodeksu etyki PRSA, opartego o sankcje za nieetyczne zachowania, w 2000 r. powstała jego nowa wersja, skupiona na edukacji i na przedstawianiu pozytywnych wzorców. Uzupełniają ją zalecenia dla specjalistów PR, działania popularyzatorskie (miesiąc etyki PR), szkolenia dla członków PRSA, publikacje branżowe i aktywność naukowa dotycząca etyki PR.
Interoperacyjność systemu kolei Unii Europejskiej Coraz więcej podmiotów zaangażowanych w realizację inwestycji kolejowych, a także osób uczestniczących w procesach eksploatacji i utrzymania systemu kolei zauważa wprowadzane w ostatnich latach istotne zmiany w funkcjonowaniu kolei. Zmieniły się wymagania dotyczące ruchu i rozwiązań technicznych oraz realizacji, oceny czy dokumentowania wykonanych zadań. Budzi to różnego rodzaju pytania i wątpliwości. W niniejszym artykule podjęto próbę ich wyjaśnienia.
Pomiędzy zasadą primum non nocere a ideą integracji dziedzictwa „przeszłość w przyszłości” Piero Gazzoli. Polityka kształtowania zasad niezbędnej interwencji konserwatorskiej Nawiązując do faktu, że II Kongres Konserwatorów Zabytków odbył się w roku jubileuszowym, bowiem w czerwcu 2015 r. minęło 50 lat od dni, w których odbyło się zgromadzenie założycielskie Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS, autor zwrócił uwagę na postać profesora Piera Gazzoli, (1908–1979) jednego z jej głównych inicjatorów i współtwórców, wybitnego włoskiego historyka architektury, wykładowcy akademickiego oraz konserwatora zabytków i zespołów zabytkowych, szczerego przyjaciela Polski. W artykule przypomniano, że proces tworzenia w całej Europie służb konserwatorskich i trudny wybór odpowiednich postępowań restauratorskich lub rekonstrukcyjnych, prowadziły w środowisku konserwatorskim do prób nawiązania stałej współpracy międzynarodowej już od 1931 r., a po tragicznych wydarzeniach II wojny światowej – do uchwalenia w 1964 r. w Wenecji Karty Konserwacji i Restauracji Zabytków i Miejsc Zabytkowych zw. Kartą Wenecką. Zwrócono jednakże uwagę, że sformułowania zawarte w tym dokumencie były odbiciem ówczesnych układów społecznych oraz podziału stref wpływów na kontynencie europejskim.
Autor stara się poszukiwać niezbędnej równowagi w odniesieniu do podejmowanych aktualnie interwencji konserwatorskich, które zawsze powinny wychodzić od zasady primum non nocere, ale zarazem zgodnie z nowym rozumieniem dziedzictwa umiejętnie integrować jego wartości z potrzebami współczesnego człowieka. Znakomicie wyrażał to Piero Gazzola już w autorskim wstępie do eseju „The Past in the Future” (Przeszłość w przyszłości), opublikowanego w Rzymie w 1969 r.: przemyślenia i rozważania opisane w książce, inspirowane są żarliwą nadzieją, że nasze środowisko i codzienność będą kreowane w racjonalnej harmonii, a poszanowanie wkładu naszego dziedzictwa będzie inspirowało współczesnego człowieka. (…) Jednym z zasadniczych warunków jest wpisanie do obiektów historycznych funkcji niezbędnych do właściwego działania obiektu czy miasta.
W następstwie analizy powyższych słów Gazzoli, aktualnych poglądów w zakresie filozofii ochrony oraz doświadczeń, wynikających z długoletniej własnej praktyki, autor artykułu formułuje tezę: kryteria ochrony i konserwacji zabytków powinny być rozpatrywane indywidualnie w drodze dialogu, uwzględniającego wymogi konserwatorskie i specyfikę wynikającą ze współczesnych wymogów użytkowania. Dialog jest drogą kompromisu a teoria ochrony zabytków to sztuka osiągania optymalnej równowagi między teraźniejszością a przyszłym rozwojem.
Artykuł kończy się stwierdzeniem, że zbyt małą uwagę przywiązuje się współcześnie do aksjologicznych problemów ochrony dziedzictwa kulturowego, czyli do stworzenie naturalnej relacji – więzi emocjonalnej pomiędzy społeczeństwem i jego zabytkami oraz do edukacji całego społeczeństwa w tym zakresie oraz propozycją stworzenia „Paktu dla ochrony zabytków”, czy szerzej dla ochrony dziedzictwa.