mteb/PlscClusteringP2P.v2 huggingface dataset:
„Rzecz, której w literaturze naszej całej nie ma”. Quidam wobec tradycji epickich. Preliminaria Poematy Norwida powstawały i pozostawały w dużej mierze poza głównymi tendencjami epoki i właściwie stanowiły ostatnie ważkie ogniwo procesu rozwojowego tej formy gatunkowej. Quidam nie jest ani powieścią, ani epopeją, ani poematem opisowym, ani też powieścią poetycką − w gatunkowym rozumieniu tych pojęć; wchłania w siebie różnorodne formy gatunkowe, podporządkowując je nadrzędnej koncepcji realistycznego poematu epickiego o tematyce historycznej.
Logos komunikującego milczenia Artykuł poświęcony jest fenomenowi milczenia i jego licznym odcieniom. Autor stawia tezę, zgodnie z którą milczenie jest sposobem komunikowania, w tym także komunikowania niekomunikowalności. Komunikujący wymiar milczenia zostaje przedstawiony w części głównej jako milczenie natury, milczenie człowieka oraz milczenie Boga. Z kolei substancjalność różnorakich form milczenia zostaje ukazana z perspektywy emocjonalności różnych form bycia wspólnotowego, w których fundamentalną rolę odgrywa kategoria uważności. W części kończącej milczenie zostaje scharakteryzowane w różnych horyzontach ontologicznych. I tak, obok omawianego horyzontu dialogicznego i religijnego naszkicowany zostaje horyzont hermeneutyczny, fenomenologiczny oraz dziejowy milczenia.
Obrazowanie stanu akumulatorów w smartfonie na podstawie SMS-ów z urządzeń TBA-IŁ W artykule scharakteryzowano zasady eksploatacji baterii akumulatorów w obiektach telekomunikacyjnych, podano
ogólne informacje o rodzinie urządzeń TBA-IŁ, przeznaczonych do pomiaru dysponowanej pojemności
takich baterii w obiektach oraz opisano wprowadzoną w ostatnim okresie ich nową funkcjonalność – graficzną
prezentację wyników badań w smartfonie na podstawie odebranych z tych urządzeń wiadomości SMS.
Geostatystyka jako narzędzie wspomagające badania polskich złóż – główne kierunki zastosowań W artykule skrótowo przedstawiono historię rozwoju geostatystyki w świecie i jej zastosowań w Polsce. Wymieniono i skomentowano główne kierunki wykorzystania geostatystyki w badaniu polskich złóż kopalin stałych, a w szczególności do szacowania zasobów kopaliny oraz modelowania rozkładu przestrzennego wartości parametrów złożowych. Wskazano na potrzebę i celowość wdrożenia metod geostatystycznych do praktyki rozpoznawania i dokumentowania złóż, projektowania ich eksploatacji i prognozy jakości urobku.
Status gwary w języku polskim Powszechnie zauważalne zjawisko wypierania gwar przez język ogólny wynika z niskiej pozycji gwary w hierarchii odmian języka. Autorka stawia tezę, że obecnie język wsi i język miast nie są odrębnymi systemami. Proponuje nową definicję gwary jako odmiany języka: 1) przekazywanej w sposób naturalny przez starsze pokolenie młodszemu; 2) uwarunkowanej regionalnie; 3) obecnej w realnie występujących tekstach. Postuluje też traktowanie terminów dialektyzm i regionalizm jako synonimicznych. Zwraca też uwagę na próby tworzenia nowych języków regionalnych przez kodyfikację dialektów.
W jednym pierścieniu. Zarys relacji intermedialnych literatury i sztuki jubilerskiej Artykuł ma charakter syntetyczny i stanowi próbę wstępnego zarysu wieloaspektowych i złożonych, choć nierównomiernie budowanych związków literatury z dziełami sztuki jubilerskiej. Autorka, przywołując przykłady projektów z różnych epok, stara się podkreślić znaczenie tych relacji dla rozwoju obu mediów oraz zaakcentować wagę podjęcia studiów w tym zakresie, dotąd dość marginalizowanych. Do analizy zagadnienia przyjmuje teorię medium i szeroko rozumianej intermedialności Wernera Wolfa, którą można aplikować do badań nad tradycyjnymi sztukami. Autorka wykorzystuje więc kategorie intermedialności wewnątrzkompozycyjnej i zewnątrzkompozycyjnej oraz związane z tymi obszarami podkategorie. Nie bagatelizuje jednak przy tym użyteczności kategorii intermedialności ontologicznej, dlatego w finale artykułu podejmuje również refleksję nad jubilerską metaforyką.
Toksykologia współczesna nanomateriałów magnetycznych Aktualny postęp w zakresie nanobiotechnologii doprowadził do rozwoju nowego obszaru nanomedycyny, związanego
z aplikacją nano(bio)materiałów zarówno w celach diagnostycznych jak i terapeutycznych (teranostyki). Główne oczekiwania
i wyzwania w powyższym zakresie dotyczą nanoproduktów magnetycznych, otrzymywanych metodami bioinżynierii, o potencjalnym
zastosowaniu w transporcie leków, przede wszystkim leków przeciwnowotworowych, stosowanych w terapiach
wykorzystujących określone molekularne punkty uchwytu. Wyjątkowe właściwości fizykochemiczne nanocząstek magnetycznych
rokują nadzieję na rozwój współczesnej nanomedycyny nowotworów, stanowiąc między innymi technologiczny
przełom w zakresie celowanego transportu leków i genów, terapii nowotworów z wykorzystaniem magnetycznej hipertermii,
inżynierii tkankowej, znakowania komórek nowotworowych czy molekularnego obrazowania rezonansem magnetycznym.
Wraz z szerokim zainteresowaniem magnetycznymi nanoproduktami bioinżynierii, w sferze szczególnej uwagi pozostaje ich
potencjał toksyczny. Pokaźna ilość dotychczasowych dowodów naukowych sugeruje, że pewne właściwości nanocząstek
magnetycznych (np. podwyższona aktywność powierzchniowa, zdolność do penetracji przez błony komórkowe, oporność
na procesy biodegradacji) może zwiększać ich potencjał cytotoksyczny w porównaniu z odpowiadającymi im materiałami
nieposiadającymi rozmiarów w nanoskali. Innymi słowy, ocena bezpieczeństwa przeprowadzona w odniesieniu do standardowych
materiałów magnetycznych, może mieć ograniczone zastosowanie w ocenie ryzyka narażenia zdrowotnego i środowiskowego
w przypadku nowych nanoproduktów magnetycznych otrzymanych metodami bioinżynierii. W niniejszym
artykule dyskutujemy główne kierunki badawcze prowadzone w doświadczalnych modelach in vitro oraz in vivo w celu
oceny toksyczności magnetycznych nanozwiązków, zwracając szczególną uwagę na problematykę analizy toksykologicznej
nanomagnetyków. W pracy zaprezentowano ponadto nowe kierunki badawcze prowadzone na polu nanotoksykologii,
podkreślając znaczenie rozwoju alternatywnych metod testowania magnetycznych nano(bio)produktów.
Wolność człowieka w perspektywie teologicznej oraz w teologii filozoficznej (Georg W. F. Hegel,  Friedrich W. J. Schelling) Wolność człowieka w materialnym świecie stanowi jedną z największych zagadek filozoficznych (ontologicznych): czy można ją pogodzić z deterministycznym charakterem natury ? Ponieważ zakładam (co staram się w tym artykule także uzasadnić), że odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna, uwagę swą kieruję ku teologicznemu uzasadnieniu wolności – włączając w tę perspektywę nie tylko teologię klasyczną, lecz także teologię filozoficzną Friedricha W. J. Schellinga oraz Georga W. F. Hegla. Dochodzę do wniosku, że teologiczny punkt widzenia nie tylko pozwala wytłumaczyć obecność wolności w deterministycznym świecie, lecz także – określić, na  czym polega najwyższy jej stopień.
Awifauna lęgowa obszaru Natura 2000 Doliny Wkry i Mławki PLB140008 W roku 2011 przeprowadzono inwentaryzację awifauny lęgowej w granicach OSO Natura
2000 Doliny Wkry i Mławki na powierzchni 287,5 km2. Stwierdzono 134 gatunki lęgowe, a oceną liczebności
objęto 76 gatunków. Największą liczebność osiągnęły: świergotek łąkowy Anthus pratensis
(387 par), słowik szary Luscinia luscinia (362) i świerszczak Locustella naevia (203). Stwierdzono
22 gatunki lęgowe lub prawdopodobnie lęgowe, wymienione w załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/
WE. Liczebność derkacza Crex crex (122 terytorialne samce) i podróżniczka Luscinia svecica (63 pary/
samce) przekroczyła progi kwalifikacyjne dla ostoi o znaczeniu międzynarodowym. W ostoi gniazdowały
znaczące w skali kraju populacje kulika wielkiego Numenius arquata (13 par) i kszyka Gallinago
gallinago (190 par). Doliny Wkry i Mławki stanowią ważną na Mazowszu ostoję dla następujących
gatunków z załącznika I Dyrektywy Rady 2009/147/WE: bocian czarny Ciconia nigra (3 pary), bocian
biały Ciconia ciconia (117), orlik krzykliwy Clanga pomarina (7), błotniak stawowy Circus aeruginosus (24-26), żuraw Grus grus (74), gąsiorek Lanius collurio (236) i jarzębatka Sylvia nisoria (152). Wzrost
liczebności odnotowano dla 5 gatunków z grupy „naturowych”, a dla 3 gatunków spadek.
Kiedyś zaplanowałam może jeszcze pouczyć się trochę… aspiracje edukacyjne a ich realizacja w narracjach wielodzietnych ubogich kobiet artykule podjęto problematykę edukacji i aspiracji edukacyjnych wielodzietnych
ubogich kobiet. Empiryczną podstawę opracowania stanowią cząstkowe wyniki badań jakościowych
zrealizowanych w latach 2013-14 i w 2017 roku w rodzinach wspieranych przez instytucjonalną pomoc
społeczną. Główny nurt analiz koncentruje się wokół zagadnień autoidentyfikacji aspiracyjnych
badanych (w większości słabo wykształconych i funkcjonujących poza rynkiem pracy) oraz tych wypowiedzi,
które dotyczą ich stosunku do edukacji. Zarówno formułowane przez matki autoprezentacje,
jak i pozostałe fragmenty wywiadów pozwalają odpowiedzieć na pytanie, jak postrzegają one własną
sytuację i jak definiują swoje aktualne i potencjalne aktywności edukacyjne – zwłaszcza w kontekście
doświadczanego niedostatku (w tym przypadku istotne jest oddziaływanie wprowadzonego w 2016 r.
programu „Rodzina 500 plus”) oraz własnej wielodzietności i związanych z nią obowiązków.
Wyraźna – zwłaszcza w I etapie badań – obecność wątków edukacyjnych w narracjach badanych
wskazuje, że ten rodzaj aktywności jest deklaratywnie istotny dla części matek. Powrót do badanych
rodzin po kilku latach pozwala poszerzyć i zobiektywizować wnioskowanie oraz oszacować, na ile
zgłaszane przez badane aspiracje edukacyjne są urzeczywistniane (i przekładają się na konkretne
działania), na ile zaś są jedynie wyuczonymi, niemal recytowanymi odpowiedziami, które stanowią
rodzaj ochrony przed spojrzeniem na siebie jak na jednostkę ubogą i niewykształconą, a w konsekwencji
(z)marginalizowaną czy wykluczoną społecznie.
Teoretyczno-metodologiczną podstawę prezentowanych analiz stanowią prace z zakresu socjologii
ubóstwa, socjologicznych teorii tożsamości oraz metodologii teorii ugruntowanej.
Fosfor i jego forma nieorganiczna ekstrahowana wodą w roślinnych surowcach leczniczych WSTĘP Z badań nad wpływem formy chemicznej fosforu w żywności na przyswajalność innych biopierwiastków wiadomo, że fosfor w postaci fi tynianów ogranicza biodostępność niektórych pierwiastków metalicznych, np. wapnia i żelaza. Badania nad biodostępną postacią fosforu mają znaczenie w aspekcie zaopatrzenia organizmu człowieka w pierwiastki niezbędne. Celem prowadzonych badań jest określenie, w jakim stopniu fosfor w postaci nieorganicznej, przyjmowany wraz z często stosowanymi przetworami roślinnymi (naparami i odwarami), może być źródłem tego pierwiastka dla człowieka. WYNIKI Na podstawie przeglądu piśmiennictwa oraz badań własnych scharakteryzowano zawartość fosforu w roślinnych surowcach leczniczych oraz oceniono przydatność uzyskanych z nich naparów jako źródła biodostępnego fosforu dla organizmu człowieka. Wyniki cytowanych prac wskazują na zróżnicowanie poziomu badanego makroelementu w materiale roślinnym oraz formy P-PO4 w wyciągach wodnych. Źródła tego zróżnicowania to pochodzenie surowca z różnych części wegetatywnych roślin leczniczych, z roślin należących do różnych gatunków botanicznych, a także różne warunki uprawy lub zbioru. Poziom fosforu całkowitego określono przeciętnie jako kilka mg/g s.m. surowca roślinnego, natomiast jego forma ekstrahowana wodą stanowi 28,3–62,3% całkowitej ilości tego pierwiastka. WNIOSKI Stwierdzono, że w większości przypadków istnieje statystycznie istotna zależność między fosforem całkowitym a P-PO4 przechodzącym do wyciągu wodnego (naparu). Zawartość fosforu całkowitego jest także skorelowana z całkowitą ilością azotu w roślinach leczniczych, co wynika z udziału obu pierwiastków w syntezie związków biologicznie czynnych. Wskazano również, że napary uzyskane z roślinnych surowców leczniczych dostarczają około 1% zalecanego dziennego pobrania fosforu dla organizmu człowieka.
Niewolnice polskie Teatr Fredry w Gnieźnie  Jolanta Janiczak  "Mrowisko: z życia dobrej służącej"  reżyseria: Wiktor Rubin, dramaturgia: Jolanta Janiczak, scenografia: Wiktor Rubin, Łukasz Surowiec, kostiumy: Marta Szypulska, muzyka: Krzysztof Kaliski, światła: Jacqueline Sobiszewski, wideo: Dominik Stanisławski  premiera: 26 lutego 2022
Współczesny polski reportaż wobec kryminalnego śledztwa. Na wybranych przykładach W artykule stawiam pytanie o związki miedzy powieścią kryminalną a reportażem. Nie interesuje mnie prosta zależność odsłaniająca się w reportażu kryminalnym. Zależy mi raczej na pokazaniu, że reporter i detektyw mają często dużo wspólnego, jeśli weźmiemy pod uwagę sposób podejścia do problemu oraz schemat zadawanych pytań i opracowywanych odpowiedzi. Na uwagę zasługuje także operowanie śledztwem jako działaniem porządkującym opowieść w powieści kryminalnej oraz w reportażu. Próba zastanowienia się nad wzajemną zależnością zachodzącą między opowieścią opartą na fikcji i historią odwołującą się do faktów pozwala na wskazanie efektów możliwych do uzyskania dzięki zastosowaniu śledztwa.
„Totus Tuus” św. Jana Pawła II. Od teologicznej głębi po ikonograficzną mistyfikację Życiowa dewiza Karola Wojtyły – papieża św. Jana Pawła II zawierała się w dwóch słowach: Totus Tuus. Zaczerpnięte one zostały z pochodzącego z początku XVIII stulecia, a wydanego w 1843 roku Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny św. Ludwika Marii Grignion de Montfort. Wybór takiego motta życia wyrażał całkowite i bezgraniczne zawierzenie się Matce Bożej przez Jej wyjątkowego czciciela, będąc wyrazem jego żywej, konkretnej i ogarniającej wszystkie dziedziny życia wiary. Ta właśnie dewiza zainspirowała krakowską artystkę Izabelę Delektę-Wicińską do namalowania w roku 1984 wyjątkowego obrazu Totus Tuus, który uzyskał nieprawdopodobną popularność w świecie, stając się przedmiotem pobożnościowego oszustwa. Choć artystka utrzymywała, że zainspirowała się niezwykłym uściskiem Jana Pawła II i kard. Stefana Wyszyńskiego w dniu inauguracji pontyfikatu polskiego papieża, jednak fotografie malowidła Totus Tuus zaczęto rozpowszechniać w całym chrześcijańskim świecie jako cudowne zdjęcie, przypadkowo wykonane papieżowi Janowi Pawłowi II. Na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku sprawą zainteresowano nawet jednego z najwybitniejszych ówczesnych mariologów – ks. René Laurentina. Jeszcze w 2018 roku na stronie internetowej www.infovaticana.com podano wyjaśnienia, iż przedstawienie Totus Tuus nie jest cudowną fotografią św. Jana Pawła II, ale malarską wizją krakowskiej artystki – Izabeli Delekty-Wicińskiej.
Spółdzielnie rolnicze po akcesji Polski do Unii Europejskiej; wybrane zagadnienia prawne Celem artykułu była próba oceny wpływu członkostwa Polski w Unii Europejskiej na
kształt regulacji prawnych dotyczących funkcjonowania spółdzielni rolniczych i wskazania kierunków
ich rozwoju. Przedstawiono problematykę spółdzielczych grup producentów rolnych, w szczególności
ewolucję ustawodawstwa oraz problemy związane z korzystaniem ze środków unijnych. W dalszej
kolejności rozważania koncentrują się wokół rolniczych spółdzielni produkcyjnych oraz spółdzielni
mleczarskich. W uwagach podsumowujących podkreślono m.in., że na prowadzenie działalności
przez spółdzielnie rolnicze i kierunki ich rozwoju coraz większy wpływ mają przepisy prawa unijnego
oraz sytuacja na rynku europejskim.
Czym Mojżesz rozgniewał Boga? Problem przyczyny gniewu Bożego w narracji Wj 4,24-26 Celem niniejszej pracy jest ocena najważniejszych propozycji egzegetów usiłujących wytłumaczyć przyczynę gniewu Bożego w narracji Wj 4,24-26. Autor przywołał i omówił cztery rozwiązania proponowane przez badaczy, które odniósł do omówionych we wcześniejszej części opracowania trudności generowanych przez kontrowersyjną perykopę. W świetle przeprowadzonych w pracy analiz należy stwierdzić, że żadne z przywołanych rozwiązań nie udziela zadowalających odpowiedzi na postawiony problem. W przypadku każdej propozycji bowiem pewne trudności pozostają nierozwiązane. Nie zmienia to jednak tego, że najlepszym wyjaśnieniem przyczyny gniewu Bożego wydaje się być odwołanie do nieobrzezania któregoś z bohaterów narracji. Chociaż ta propozycja słabo wpisuje się w kontekst perykopy, to jednak najlepiej radzi sobie z wewnętrznymi napięciami opowiadania.
Aktywność fizyczna studentów szkół medycznych i wybrane jej uwarunkowania na tle populacji studentów innych kierunków Cel badań. Celem pracy była ocena aktywności fizycznej studentów uczelni medycznych i wybranych jej uwarunkowań na tle populacji studentów z innych szkół wyższych. Materiał i metody. Badaniami objęto 3148 studentów I roku studiów z 11 różnych uczelni Katowic, Chorzowa i Krakowa, z czego studentów szkół medycznych było 711. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza ankiety autorstwa Umiastowskiej. Przyjęto poziom istotności p = 0,05. Wyniki. Największa grupa studentów (40%) ćwiczyła tylko raz w tygodniu. Niespełna 30% studentów ćwiczyło więcej niż trzy razy w tygodniu. Młodzież szkół medycznych nie różniła się pod tym względem od pozostałych badanych. W grupie medycznej tylko 4% przyznało, że trenuje w klubach sportowych, a aż 28%, że ćwiczy jedynie na obowiązkowych zajęciach wychowania fizycznego. W obu przypadkach studenci szkół medycznych wypadali niekorzystnie w porównaniu z pozostałymi, a różnice były statystycznie istotne (odpowiednio p = 0,001, p = 0,002). Najpopularniejszymi formami aktywności fizycznej wśród studentów były jazda na rowerze i ćwiczenia w domu. Dla studentów szkół niemedycznych dominującą motywacją do podejmowania aktywności fizycznej okazała się przyjemność (62%), natomiast studenci szkół medycznych w jednakowym stopniu wskazali przyjemność, zdrowie i sylwetkę (57%). Wnioski. Studenci szkół medycznych, mimo że znacznie częściej niż inni dostrzegają znaczenie sprawności fizycznej w swoim przyszłym zawodzie, rzadziej deklarowali, że trenują w klubach sportowych i częściej ograniczali swoją aktywność do obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego.
Analiza oddziaływań wybranych drobnoustrojów w środowisku glebowym Gleba stanowi złożone środowisko, w którym przebiegają liczne, skomplikowane i często ściśle zazębiające się procesy biologiczne. Wynikają one przede wszystkim, z obecności bogatej i różnorodnej mikrobioty glebowej oraz oddziaływań zachodzących z jej udziałem. Najbardziej dynamicznym obszarem gleby, charakteryzującym się wzmożoną intensywnością interakcji, jest strefa bezpośrednio przylegająca do korzeni roślin, zwana ryzosferą. W jej obrębie obserwuje się rozmaite wzajemne oddziaływania między drobnoustrojami, do których zalicza się zarówno stosunki antagonistyczne, jak i nieantagonistyczne. Mikroorganizmy mogą również wchodzić w interakcje z roślinami, w ryzosferze których przebywają, stymulując bądź hamując ich wzrost. Zjawiskiem koniecznym do zajścia powyższych zależności jest allelopatia, czyli wymiana cząsteczek sygnalnych, wytwarzanych przez mikroorganizmy w postaci fitohormonów, czy lotnych związków organicznych, ale także uwalnianych przez rośliny w formie wydzielin korzeniowych. Z racji złożoności środowiska glebowego wiele spośród zachodzących tam procesów nie jest jeszcze w ogóle poznanych. Z kolei, inne nie są w pełni wyjaśnione ani też zrozumiałe, co często stanowi znaczną przeszkodę w osiąganiu przez rolników oczekiwanej wydajności plonów. Wnikliwa analiza oddziaływań zachodzących między drobnoustrojami w środowisku glebowym może przyczynić się do osiągnięcia licznych kosrzyści w wielu aspektach dotyczących rolnictwa, rozwoju licznych technologii czy też związanych z poprawą zdrowia ludzi. Stąd też istnieje silna potrzeba pogłębiania wiedzy na temat zachodzących w glebie interakcji. Literatura
Na granicy z codziennością. Motyw okna w epidemii koronawirusa W czasie kwarantanny narodowej i izolacji, znamiennej dla epidemii koronawirusa, okno stało się jedynym bezpośrednim łącznikiem między zamkniętymi w domach ludźmi a światem zewnętrznym. Motyw ten chętnie podejmowany, by wyrazić tęsknotę za utraconą codziennością, stał się także formą wymiany doświadczeń dla nowej wspólnoty dotkniętej kryzysem. Analiza akcji „Narysuj swoje okno” zainicjowanej przez Gabrielle Thierry pokazuje istotę sztuki w czasach kryzysu, jej wartość terapeutyczną oraz możliwości wyrażania przeżyć. Powstałe w tym okresie prace traktują motyw okna w różnorodny sposób, ukazują mnogość emocji oraz strategii radzenia sobie z kryzysem. Okno niekiedy jawi się jako „granica nie do przejścia”, a czasem wręcz nie zauważamy jego obecności. Wszystkie te prace łączy jednak wyczuwalna samotność.
Wpływ nienadzorowanych ćwiczeń domowych na stan funkcjonalny pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa – badanie wstępne Wstęp. Kompleksowe leczenie zesztywniającego zapalenia
stawów kręgosłupa powinno łączyć metody farmakologiczne
i niefarmakologiczne. Celem pracy jest ocena wpływu
nienadzorowanych ćwiczeń domowych na poziom funkcjonalny
pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów
kręgosłupa. Dodatkowo przeprowadzono ocenę wpływu
ćwiczeń realizowanych w domu na efektywność prowadzonej
rehabilitacji szpitalnej.
Materiał i metody. Badaniem zostało objętych 52 pacjentów
(12 kobiet i 40 mężczyzn) z zesztywniającym zapaleniem
stawów kręgosłupa w wieku średnio 44,1 lat. W oparciu o zebrane
dane z ankiet, podzielono pacjentów na dwie grupy:
grupa A (34 pacjentów) – pacjenci ćwiczący w domu, grupa
B (18 pacjentów) – pacjenci niećwiczący w domu. W obu
grupach dokonano dwukrotnie oceny stanu funkcjonalnego
za pomocą kwestionariusza BASFI (na początku rehabilitacji
oraz po 3 tygodniach). Wyniki. W obu grupach wykazano porównywalne wartości
wskaźnika BASFI na początku rehabilitacji (BASFI I). Po 3
tygodniach prowadzonego leczenia szpitalnego odnotowano
istotną statystycznie poprawę stanu funkcjonalnego
(wskaźnik BASFI II) w całej grupie pacjentów. Stopień poprawy
stanu funkcjonalnego był porównywalny w obu grupach.
Wnioski. W przeprowadzonych badaniach wykazano brak
wpływu nienadzorowanych ćwiczeń domowych na poziom
funkcjonalny pacjentów z zesztywniającym zapaleniem
stawów kręgosłupa. Stan funkcjonalny pacjentów po 3-tygodniowej
rehabilitacji szpitalnej uległ znaczącej poprawie.
Nie wykazano, by ćwiczenia realizowane w domu wpływały
na zwiększenie efektywności prowadzonej rehabilitacji.
Metoda matematycznego modelowania kształtu części morfologicznych główki czosnku (Allium Sativum L.) za pomocą krzywych przestrzennych W pracy zaprezentowanej w artykule wykonano model matematyczny kształtu poszczególnych części składowych główki czosnku przy wykorzystaniu krzywych przestrzennych. Dla każdego ząbka czosnku i obciętego pędu opracowano krzywe przestrzenne leżące w bliskiej odległości od powierzchni zewnętrznych rzeczywistych części morfologicznych główki czosnku. Skróconą łodygę odwzorowano za pomocą siatki dyskretnej powierzchni. Opracowano krzywą przestrzenną będącą modelem matematycznym kształtu łuski zewnętrznej okrywającej ząbki w główce czosnku. Stosując przesunięcia i obroty względem osi X, Y, Z układu współrzędnych, złożono z modeli 3D części morfologicznych główkę czosnku. Wizualizacji wymienionych modeli brył 3D dokonano za pomocą programu komputerowego Mathcad v. 14.
Współpraca i rozwój zrzeszonych gospodarstw rolnych w ujęciu form prawnych Choć rozwój gospodarstw może być realizowany przez współpracę w grupie producentów rolnych to występuje wiele czynników, które mogą ograniczać ten proces. Przykładowo problemy na etapie początkowym tworzenia grupy, kryteria doboru członków do grupy hamują proces rozwoju przez limitowanie efektów pozytywnych współpracy i zwiększanie negatywnych następstw. Przeprowadzone analizy porównawcze w grupach według form prawnych miały na celu określenie zróżnicowania i zależności między przyjętymi zmiennymi.