mteb/PlscClusteringP2P.v2 huggingface dataset:
Aktywnosc peptydazowa wybranych szczepow Lactobacillus W degradacji parakazeiny do niskocząsteczkowych związków azotowych oraz w generowaniu smaku i zapachu sera Gouda bardziej istotne od peptydaz, uwalnianych po autolizie kultur zakwasu, okazały się niepochodzące z zakwasu pałeczki mlekowe. Zastosowanie w technologii serowarskiej wyselekcjonowanych szczepów pałeczek mlekowych ogranicza wzrost pałeczek niepochodzących z zakwasu, a jednocześnie umożliwia intensyfikację i modyfikację cech sensorycznych sera. Warunkiem niezbędnym stosowania pałeczek Lactobacillus w technologii serów dojrzewających jest poznanie ich aktywności peptydazowej. Celem podjętych badań była ocena aktywności amino- oraz dipeptydaz wybranych szczepów Lactobacillus (L. acidophilus, L. casei, L. casei ssp. rhamnosus). Będące przedmiotem badań szczepy Lactobacillus syntetyzowały peptydazy hydrolizujące preferencyjnie podobne substraty. Dominującą grupą peptydaz, w przypadku wszystkich szczepów, były aminopeptydazy. Aminopeptydazy syntetyzowane przez poszczególne szczepy pałeczek mlekowych hydrolizowały wszystkie zastosowane w doświadczeniu substraty. Jednak każdy szczep charakteryzował się różnym poziomem aktywności poszczególnych aminopeptydaz (od 3,00 do 13,75 JA). Porównując aktywność dipeptydaz syntetyzowanych przez badane szczepy Lactobacillus stwierdzono, że większość zastosowanych w doświadczeniu substratów, typowych dla bakterii fermentacji mlekowej, była hydrolizowana - jednak w różnym stopniu (od 1,08 do 7,25 JA). Najwyższą aktywnością, zarówno amino- jak też dipeptydaz, charakteryzował się szczep L. casei. Oceniany szczep L. acidophilus syntetyzował aminopeptydazy o prawie 2-krotnie mniejszej aktywności w porównaniu z pozostałymi szczepami oraz dipeptydazy o aktywności mniejszej niż w przypadku L. casei, ale porównywalnej z L. casei ssp. rhamnosus. Wysoka aktywność peptydazowa badanych szczepów Lactobacillus świadczy o ich potencjalnej przydatności w technologii serów dojrzewających. (abstrakt oryginalny)
Aktywność fizyczna a łagodne zaburzenia poznawcze Wprowadzenie. Łagodne zaburzenia poznawcze (Mild Cognitive Impairment – MCI) to niejednorodny zespół kliniczny charakteryzujący osoby znajdujące się w wysokiej grupie ryzyka rozwoju zespołu otępiennego. Oznacza większe niż przeciętne osłabienie funkcji poznawczych związane z wiekiem, charakterystyczne dla stanu pomiędzy normą a otępieniem. Obraz kliniczny jest zróżnicowany w zależności od tego, która z domen poznawczych jest zaburzona w największym stopniu. Łagodne zaburzenia poznawcze mogą być skutkiem zmian zwyrodnieniowych lub naczyniowych, jak również zaburzeń psychicznych, urazów, chorób metabolicznych i in. W zależności od etilogii, w perspektywie czasu objawy mogą mieć charakter postępujący, stabilny, a nawet odwracalny.
Ze względu na brak jednoznacznych dowodów na skuteczność leczenia farmakologicznego coraz większy nacisk kładzie się na wdrażanie metod pozafarmakologicznych. W szczególności istotne jest poszukiwanie metod, które potencjalnie działałyby jako czynnik ochronny przed pojawieniem się objawów otępienia. Do najbardziej efektywnych zalicza się trening funkcji poznawczych oraz podejmowanie aktywności fizycznej.
Cel pracy. Niniejsza praca prezentuje podsumowanie dotychczasowych badań na temat zależności pomiędzy wysiłkiem fizycznym a łagodnymi zaburzeniami poznawczymi, w oparciu o bazę PubMed 2005–2017.
Podsumowanie. Badania w znaczącej większości potwierdzają zależność pomiędzy aktywnością fizyczną a sprawnością czynności poznawczych w przypadku MCI, jednak ze względu na ograniczenia metodologiczne uzyskane wyniki są często niespójne oraz nieprecyzyjne.
Zostawić ślad. Działalność naukowa i dydaktyczna profesor Marii Konopki Sylwetka naukowa dr hab. Marii Konopki. Z tekstu: ... Maria Konopka, doktor habilitowana, profesor Uniwersytetu Pedagogicznego towieloletni nauczyciel akademicki oraz pracownik naukowy tej uczelni. Niemal od samego początku swojej kariery była związana z Instytutem Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa.W środowisku bibliologów jest znana jako badacz konsekwentniepodejmujący studia dotyczące XIX-wiecznego lwowskiego rynku wydawniczego...
Konstruktywne i kontrproduktywne oblicza przywiązania do organizacji Artykuł prezentuje wyniki dwu badań empirycznych dokumentujących złożone zależności pomiędzy zmiennymi ważnymi dla określenia stopnia dobroci dopasowania pomiędzy człowiekiem i organizacją, dla której pracuje. Pierwsze badanie ma na celu odnalezienie zmiennych pośredniczących pomiędzy preferowanym w organizacji stylem kierowania a siłą przywiązania do organizacji pracodawcy. Omówiono tu, jak istotną rolę w budowaniu przywiązania organizacyjnego pełni sprawiedliwość organizacyjna i zadowolenie z pracy. Drugie badanie koncentruje się na negatywnych zjawiskach wyjaśniających brak zaangażowania pracowników i ma na celu odnalezienie typowego wzoru przywiązania u pracowników cynicznych. Takich, którzy nie są zadowoleni z pracy i których cechuje poczucie niesprawiedliwości. Wspólnie, wyniki pokazują, jak korzystnie przyjęcie przez przełożonych aktywnego stylu kierowania zwiększa siłę przywiązania pracowników, lecz przede wszystkim, jak istotny udział w postrzeganiu zjawisk zachodzących w organizacji ma poczucie uczestniczenia w sprawiedliwym środowisku pracy. Analiza wyników badań, poza wartościami poznawczymi, może pomóc w tworzeniu strategii personalnych służących rozwijaniu kompetencji menedżerskich i budowaniu konstruktywnego zaangażowania w pracę.
Jej wysokość dzianina. Fascynacja strukturą. Autorskie działania projektowe w kontekście zastosowanych technologii Artykuł dotyczy znanej od tysiąclecia, coraz bardziej popularnej i wciąż rozwijającej się techniki wytwarzania dzianin. Na przestrzeni dziejów zaobserwować można zdumiewającą ewolucję dziewiarstwa – od rzemieślniczego, manualnego sposobu wytwarzania nieskomplikowanych wyrobów do przemysłowej, w pełni skomputeryzowanej, innowacyjnej produkcji bardzo zróżnicowanego asortymentu. Dzianina doskonale funkcjonuje w wystroju wnętrz, stosuje się ją do wyrobu różnorodnych elementów wyposażenia i dekoracji pomieszczeń mieszkalnych. Jest również z powodzeniem wykorzystywana do tworzenia rzeźb, instalacji i unikatowych obiektów artystycznych prezentowanych w muzeach i galeriach. 
Dzięki postępowi techniczno-technologicznemu znacznie wzrosły możliwości produkcyjne dziewiarskiego przemysłu odzieżowego. Obecnie powszechnie użytkowane są ubiory o formach odpasowanych, a także bezszwowych. Komputerowe maszyny współpracujące z nowoczesnymi studiami projektowymi zapewniają warunki do wytwarzania skomplikowanych, przestrzennych struktur i wielobarwnych wzorów dzianych. Autorka artykułu na przykładach dwóch kolekcji ubiorów prezentuje zastosowanie wybranych splotów o specyficznych właściwościach, których odpowiednie zestawienia determinują formę i fakturę odzieży dzianej. Kolekcje powstały z zastosowaniem różnorodnych technologii dziewiarskich przy użyciu zróżnicowanych urządzeń. Potencjał strukturalny dzianiny pozwala na wykorzystywanie jej zarówno w produkcji ubiorów użytkowych, jak i w twórczych działaniach artystycznych.
Internetyzacja wiejskich gospodarstw domowych w Polsce Rozwój internetyzacji na obszarach wiejskich uzależniony jest przede wszystkim od bazy technicznej, to znaczy od stopnia wyposażenia gospodarstw w sprzęt komputerowy oraz dostęp do Internetu. W dobie rozwoju społeczeństwa informacyjnego pozwoli to na zwiększenie aktywności nie tylko w sferze społecznej, ale również powinno znaleźć przełożenie na rozwój gospodarczy.
Systemy do sprawdzania mierników z kalibratorem kontrolnym i z miernikiem kontrolnym Artykuł przedstawia teoretycznie oraz pokazuje przykładowe rozwiązania aplikacyjne komputerowych systemów pomiarowych do sprawdzania, wzorcowania i adjustacji multimetrów. Opisując system z kalibratorem kontrolnym oraz system z miernikiem kontrolnym przedstawia ich możliwości oraz wymagania stawiane przez przepisy krajowe i unijne. Opisuje procedury sprawdzania mierników oraz szereg zadań stawianych zautomatyzowanym systemom pomiarowym. Przedstawia również opracowane przez autora przykładowe aplikacje programowe do wspomagania procedur pomiarowych w opisywanych systemach.
Przypadek dziecka z zespołem Nagera – diagnostyka i rehabilitacja Zespół wad złożonych o podłożu genetycznym, jakim jest zespół Nagera, występuje niezwykle rzadko. W literaturze naukowej jest mało doniesień na temat diagnostyki i leczenia w tym zespole chorobowym. Osiągnięcie postępów leczniczych, w przypadku dziecka z zespołem Nagera, wymaga interdyscyplinarnego podejście w celu zaplanowania właściwej terapii. Z uwagi na wielorakość zaburzeń we wszystkich sferach rozwoju konieczna jest ścisła współpraca fizjoterapeuty ze specjalistami w dziedzinie neurologii, neurochirurgii, psychologii, neurologopedii. Tylko wtedy stymulacja rozwoju może przynieść wymierne efekty i będzie miała wpływ na stworzenie osobie niepełnosprawnej najlepszych warunków do rozwoju w każdym aspekcie życia. Celem pracy jest wykazanie znaczenia ścisłej współpracy fizjoterapeuty z pozostałymi specjalistami w tworzeniu planu terapii dla pacjenta z rzadko występującą chorobą genetyczną.
Działalność misyjna w aspekcie ekoteologii Działalność misyjna Kościoła, która stanowi o jego naturze i autentycznej żywotności, ciągle stoi przed nowymi wyzwaniami. Kościół bowiem od początku starał się odczytywać znaki czasów. Obecnie jednym z nich jest środowisko naturalne, które nierzadko jawi się jako zniszczone, zaśmiecone, a czasem wręcz niezdatne do życia. Niestety, problemy te nie ominęły również terenów misyjnych. Pojęcie ekologii oraz związane z nią zadania i projekty stanowią dzisiaj ważne miejsce w życiu społeczeństw. Kościół aktywnie włącza się w te wezwania, o czym świadczy chociażby ostatnia encyklika papieża Franciszka Laudato si’. Ekoteologia zaś spogląda na te kwestie przez pryzmat objawienia, nadając im transcendentny i duchowy charakter. Ziemia bowiem, jako nasz „wspólny dom”, została dana i zadana człowiekowi przez Stwórcę. Problematyka ta wpisuje się również w działalność misyjną Kościoła.
Zastosowanie posturografii dla oceny układu równowagi dla potrzeb medycyny pracy Badanie posturografii umożliwia ocenę czynności układu równowagi jako całości i ilościową, aparaturową weryfikację klinicznej próby Romberga. Dlatego celem pracy była ocena przydatności posturografii jako głównego testu oceny zaburzeń równowagi dla potrzeb medycyny pracy.Materiał i metodyPraca ma charakter przekrojowy. Analizie poddano anonimizowane wyniki 1030 pacjentów zgłaszających się z powodu zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. Na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego i wyników wideonystagmografii pacjentów zakwalifikowano do podgrup osób z łagodnymi położeniowymi zawrotami głowy [ŁPZG (N = 130)], nieskompensowanymi [NS (N = 82)] i skompensowanymi [S (N = 174)] uszkodzeniami obwodowej części układu przedsionkowego, obustronnym osłabieniem pobudliwości przedsionkowej [<i>bilateral vestibular</i> – BV (N = 63)], chorobą Ménière’a (N = 53), zaburzeniami części ośrodkowej [ośr. (N = 293)], migrenami (N = 132), zaburzeniami psychopochodnymi [psych. (N = 232)] i <i>persistent postural-perceptual dizziness</i> [PPPD (N = 150)]. Do badań włączono również 129 osób zdrowych.WynikiSpośród wszystkich nieprawidłowych wyników posturografii statycznej (PS) i dynamicznej (PD), odpowiednio, 99% i 94% stwierdzono w grupie osób chorych. Prawidłowe wyniki stwierdzono zarówno u 59% (PS) i 67% (PD) osób zdrowych, jak i u 24% (PS) oraz 31% (PD) osób chorych. Wykazano częstsze występowanie nieprawidłowych wyników PS w podgrupach NS, BV i PPPD oraz PD w podgrupach ośr., psych. i PPPD. W podgrupie NS dla obu posturografii wykazano wysoką ujemną wartość predykcyjną (82–87%) w stosunku do próby kalorycznej.WnioskiTesty statyczne są podstawowym badaniem wymaganym w badaniach profilaktycznych pracowników. Posturografia stanowi ilościowy zapis wychwiań w odniesieniu do wartości normatywnych. Nieprawidłowe wyniki posturografii, szczególnie statycznej, z bardzo dużym prawdopodobieństwem wskazują na występowanie patologii układu równowagi,
w tym zaburzeń psychofunkcjonalnych. Prawidłowe wyniki badań posturografii nie świadczą o braku patologii układu równowagi, co powinno być uwzględnione w ocenie zdolności do pracy. Med. Pr. 2022;73(2):143–150
Rzetelność i liczba powtórzeń testu Y u dzieci trenujących piłkę nożną Wstęp. Y – balance test Kit jest powszechnie stosowanym narzędziem do oceny równowagi dynamicznej. Jednakże dotychczasowy protokół przeprowadzenia badania został opracowany wyłącznie dla osób dorosłych i młodzieży w wieku 14-17 lat trenującej piłkę nożną. Głównym celem badania było oszacowanie rzetelności i niezbędnej ilości prób potrzebnej do uzyskania stabilności wyników na Y-BT w grupie dzieci trenującej piłkę nożną. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 60 dzieci w wieku 10-11 lat trenujących piłkę nożną. Do przeprowadzenia badania wykorzystano Y – BT Kit. Badanie polegało na przeprowadzeniu czterech prób szkoleniowych w każdym z trzech kierunków, zarówno prawą, jak i lewą kończyną dolną. Następnie badani wykonywali pięć prób pomiarowych w każdym z trzech kierunków. Po badaniu dokonywano pomiaru długości względnej kończyn dolnych, w celu obliczenia wartości odległości według wzoru: (odległość uzyskana w próbie/długość względna kończyny dolnej) *100. Wyniki. Stabilność wyników dla większości kierunków uzyskano po 6 próbach, dla kierunku tylno-bocznego (kończyna dolna prawa) i dla kierunku przedniego (kończyna dolna lewa) wskazano brak różnic pomiędzy próbą 4 i 5, dla tych dwóch kierunków uzyskano stabilizację wyników po 7 próbie. Z analizy wyników dla 3,4 i 5 próby wartość ICC3.1 wahała się od 0.85 do 0.89, a wartość SEM od 2,02 do 4,14. Wnioski. Podczas badania dzieci trenujących piłkę nożną za pomocą testu Y rekomenduje się wykonanie siedmiu prób pomiarowych ze względu na występowanie stabilizacji wyników we wszystkich kierunkach po czwartej próbie testowej.
Wpływ kąpieli w zimnej wodzie na powysiłkową aktywność a1-antytrypsyny i wybranych enzymów lizosomalnych we krwi zdrowych mężczyzn – doniesienia wstępne Wstęp. Celem pracy było określenie wpływu kąpieli w zimnej wodzie zastosowanej po wysiłku fizycznym na aktywność α1-antytrypsyny (AAT) oraz wybranych enzymów lizosomalnych: arylosulfatazy (ASA), kwaśnej fosfatazy (AcP) i katepsyny D (CTS D) we krwi zdrowych mężczyzn. Materiał i metody. 22 mężczyzn poddano dwóm sesjom 30-min. aerobowego wysiłku fizycznego. Po jednym z nich mężczyźni odpoczywali w temperaturze pokojowej, podczas gdy po drugim poddano ich kąpieli w zimnej wodzie (3 min, 8ºC; doświadczenie 2). W każdym z etapów krew pobrano trzykrotnie z żyły odłokciowej: przed wysiłkiem fizycznym oraz 2 i 20 min. po zakończeniu wysiłku. W surowicy krwi oznaczono aktywności AAT, ASA, AcP i CTS D. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej za pomocą testu ANOVA. Zmiany na poziomie p<0,05 uznano za istotne statystycznie. Wyniki. Wykazano istotny statystycznie wzrost aktywności AcP i CTS D oraz obniżenie aktywności AAT po wysiłku fizycznym i odpoczynku w temperaturze pokojowej w porównaniu do aktywności oznaczanych parametrów przed wysiłkiem fizycznym. Nie odnotowano natomiast istotnych statystycznie różnic aktywności inhibitora proteaz (AAT) oraz oznaczanych enzymów lizosomalnych po wysiłku fizycznym i kąpieli w zimnej wodzie w porównaniu z ich aktywnością przed 30-minutowym wysiłkiem. Wnioski. Kąpiel w zimnej wodzie zastosowana po wysiłku fizycznym zwiększa stabilność błon lizosomalnych i może skutkować zmniejszeniem powysiłkowych uszkodzeń mięśni.
Zmiany poziomu rozwoju infrastruktury kanalizacyjnej na obszarach wiejskich województwa zachodniopomorskiego Celem badań była ocena poziomu rozwoju infrastruktury kanalizacyjnej na obszarach wiejskich
województwa zachodniopomorskiego w 2002 i 2011 r. Wzięto pod uwagę gminy wiejskie oraz obszary wiejskie
w gminach miejsko-wiejskich. Poziom uwarunkowań wyznaczono metodą wskaźnika syntetycznego.
Najwyższym poziomem infrastruktury kanalizacyjnej charakteryzowały się gminy położone w północno-
-zachodniej części województwa oraz tereny nadmorskie.
Czy stosunek monocytów do HDL jest czynnikiem prognostycznym idiopatycznej nagłej utraty słuchu? Cel: Sprawdzenie czy stosunek monocytów do HDL (SMH) jest czynnikiem prognostycznym idiopatycznej nagłej utraty słuchu (INUS). Typ badania: Badanie retrospektywne, kliniczno-kontrolne Materiał i metody: Czterdziestu pięciu pacjentów z diagnozą idiopatycznej nagłej utraty słuchu, leczonych w ten sam sposób oraz 47 zdrowych ochotników, którzy zgłosili się do szpitala na okresowe badania audiologiczne i laboratoryjne w okresie od marca 2014 do grudnia 2015. SMH w grupie pacjentów i w grupie kontrolnej został obliczony na podstawie wyników morfologii krwi obwodowej oraz badań biochemicznych surowicy. Ponadto pacjenci zostali podzieleni na dwie podgrupy według odpowiedzi na leczenie (dobra odpowiedź – responders i zła odpowiedź – non-responders), co oceniono w badaniu audiologicznym wykonanym po 3 miesiącach zgodnie z kryteriami Siegela. Parametr SMH w obu grupach został porównany za pomocą metod statystycznych. Wyniki: Nie odnotowano istotnych statystycznie różnic w parametrze SMH pomiędzy grupą pacjentów a grupą kontrolną (p=0,574). Jednakże parametr SMH był istotnie wyższy w grupie non-responders w porównaniu z grupą responders, pomimo zastosowania tego samego leczenia (p=0,005). Wnioski: Nie stwierdzono istotnych różnic w wartości parametru SMH pomiędzy grupą pacjentów i grupą kontrolną. Jednakże z uwagi na fakt, że pacjenci z dobrą prognozą mają wyższe wartości parametru SMH w porównaniu z pacjentami ze złą prognozą, uważamy, że parametr SMH w idiopatycznej nagłej utracie słuchu może być czynnikiem prognostycznym, ale nie predykcyjnym.
Stężenie i ładunek magnezu oraz wapnia w odciekach drenarskich W pracy przedstawiono wyniki badań zawartości magnezu i wapnia w odciekach drenarskich. Stężenie magnezu zmienia się w niewielkich granicach, natomiast wapnia wykazuje znaczne zróżnicowanie, nawet wartości średnie dla poszczególnych obiektów różnią się 2-3-krotnie. Wraz z odciekami drenarskich z gleby odpływa od 10,7 do 34,4 kg Mg·ha-1-rok-1 oraz od 47,1 do 192,1 kg Ca·ha-1-rok-1, a o wielkości strat tych makroelementów w głównej mierze decyduje ilość wody odprowadzanej siecią drenarską. Gleby intensywnie odwadniane są narażone na duże straty magnezu i wapnia, w związku z tym wymagają wyższego nawożenia tymi składnikami.
Wybrane z Math. Educ. i z ZDM, część XVII Niniejszy wyb&oacute;r obejmuje kr&oacute;tkie notki o artykułach i książkach z numer&oacute;w 4-6 (tom 39, 2007) oraz z numer&oacute;w 1-6 (tom 40, 2008), oraz dłuższe artykuły z tomu 43. (nr 2 oraz nr 3, rok 2011). Te dłuższe artykuły (ZDM, The International Journal on Mathematics Education) poświęcone są przykładom i kontrprzykładom, kt&oacute;rych tworzenie jest koniecznym elementem kształtowania matematycznego myślenia (nr 2) oraz nauczaniu geometrii w spos&oacute;b interaktywny (nr 3). Math Educ, International Reviews on Mathematical Education zawiera przegląd artykuł&oacute;w i książek.
Zbiorowisko grzybów wyizolowanych spod rutwicy wschodniej (Galega orientalis Lam.) W latach 1997 i 1998 na polu doświadczalnym w Knopinie k. Olsztyna prowadzono badania na plantacji rutwicy wschodniej, uprawianej w siewie czystym i w mieszance ze stokłosą bezostną. Określano skład ilościowy i jakościowy zbiorowiska grzybów strefy „przykorzeniowej"- ryzosfery i ryzoplany oraz korzeni.
Analiza mikologiczna środowiska uprawnego rutwicy wykazała różnice w składzie zbiorowiska grzybów badanych stref. Najwięcej grzybów wyizolowano z ryzosfery rutwicy - około 80% ogółu kolonii. Dominującymi okazały się grzyby drożdżoidalne.
Specyficznie kształtowało się też zbiorowisko grzybów w zależności od rodzaju uprawy. Uprawa rutwicy w siewie czystym charakteryzowała się większą liczebnością grzybów ryzosferowych; wyizolowano o 23% izolatów więcej w porównaniu z uprawą rutwicy w siewie mieszanym. Liczba mikroorganizmów zasiedlających ryzoplanę i korzenie kształtowała się na zbliżonym poziomie w analizowanych kombinacjach upraw, aczkolwiek z nieznaczną przewagą w uprawie rutwicy w siewie czystym. Wystąpiły także różnice w składzie gatunkowym grzybów pomiędzy badanymi kombinacjami. Spod uprawy rutwicy w siewie czystym częściej izolowano grzyby patogeniczne z rodzaju Fusarium, Phoma i Rhizoctonia, 
chociaż te pierwsze występowały we wszystkich badanych środowiskach. Natomiast grzyby z rodzaju Trichoderma, uznawane powszechnie w literaturze za antagonistyczne względem patogenów, były częściej izolowane ze środowiska uprawnego rutwicy w siewie mieszanym.
Także termin przeprowadzonych badań miał wpływ na kształtowanie się zbiorowiska w badanych strefach korzeniowych. W drugim terminie podczas kwitnienia rutwicy wyosobniono o 20% izolatów więcej niż wiosną.
Wpływ unormowań międzynarodowych na kształt prawnej ochrony przed dyskryminacją ze względu na rasę w Polsce W treści artykułu skoncentrowano uwagę na regulacjach prawa międzynarodowego, stanowiących narzędzie walki z przejawami dyskryminacji rasowej i określeniu ich oddziaływania na polskie unormowania. Scharakteryzowano pierwsze zapisy antydyskryminacyjne, opisano najbardziej znaczące w omawianym zakresie normy międzynarodowoprawne, przedstawiono także definicję legalną pojęcia „dyskryminacja rasowa” oraz podniesiono kwestię wpływu wybranych działań legislacyjnych i faktycznych w sferze międzynarodowoprawnej na unormowanie tej materii w polskim ustawodawstwie. Ponadto, na podstawie analizy raportów organów monitorujących stan ochrony prawnej oraz dokonujących oceny efektywności istniejących w przedmiotowym zakresie regulacji krajowych, podjęto próbę sformułowania postulatów de lege ferenda w zakresie ochrony przed dyskryminacją ze względu na rasę w Polsce.
Powojenna odbudowa wrocławskiego kwartału przyrynkowego ograniczonego ulicami: Kurzy Targ, Szewską i Oławską W artykule zaprezentowano koncepcje powojennej odbudowy Starego Miasta we Wrocławiu, na przykładzie przemian przyrynkowego kwartału wydzielonego ulicami Kurzy Targ, Szewską i Oławską. Powojenne losy znajdujących się tu komercyjnych obiektów stanowią przykład różnych koncepcji odbudowy. Dawny Warenhaus Barasch został odremontowany i przeistoczył się w dom handlowy PSS Feniks. Mocniej uszkodzony Breslauer Disconto-Bank przekształcono w biurowiec, zachowując wszystkie elementy jego struktury z wyjątkiem dachu. Dom handlowy Goldene Krone odtworzony został dopiero w roku 1960 jako budynek usługowo-biurowy o formie nawiązującej do istniejącej tu renesansowej kamienicy Pod Złotą Koroną. Autorzy artykułu w latach 1997–2016 wykonali dla wszystkich trzech budynków badania konserwatorskie, które stanowiły punkt wyjścia do opracowania projektów rewitalizacji. Zgromadzona podczas tych realizacji wiedza pozwala na analizę strategii i metod konserwacji zastosowanych podczas odbudowy ze zniszczeń, z uwzględnieniem ich oddziaływania na obecny status budowli.
Przestrzenie publiczne i ich znaczenie w dużym mieście: przypadek Poznania Celem pracy jest charakterystyka fragmentów przestrzeni publicznej Poznania i porównanie trzech jej rodzajów, reprezentowanych przez Stary Rynek (funkcje rozrywkowe), Stary Browar (głównie funkcje handlowe), Cytadelę (funkcje rekreacyjne). Przeprowadzono również przegląd koncepcji dotyczących przestrzeni publicznej miasta i jej roli w kształtowaniu więzi pomiędzy mieszkańcami.