mteb/PlscClusteringP2P.v2 huggingface dataset:
Cechy uziarnienia deluwiów na tle osadów źródłowych na przykładzie zagłębień bezodpływowych w rejonie Łupawska (Pojezierze Zachodniopomorskie) W artykule przedstawione zostały cechy uziarnienia osadów stokowych – deluwiów na tle osadów źródłowych
– serii fluwioglacjalnych. Pozwoliło to wykazać różnice granulometryczne pomiędzy wymienionymi osadami. Badano materiał
z dwóch zagłębień bezodpływowych usytuowanych na sandrze w pobliżu wsi Łupawsko (Pojezierze Zachodniopomorskie).
Przeanalizowano takie parametry uziarnienia jak średnia średnica ziaren, wysortowanie, skośność, zawartość frakcji powyżej
4 phi oraz krzywe kumulacyjne uziarnienia i krzywe częstości. Deluwia na tle fluwioglacjalnego podłoża okazały się osadem
drobniejszym i gorzej wysortowanym. Krzywe kumulacyjne uziarnienia serii deluwialnych na tle krzywych osadów źródłowych,
odznaczają się słabszym zróżnicowaniem na poszczególne odcinki oraz niższym położeniem na siatce prawdopodobieństwa.
Krzywe częstości deluwiów mają mody o bardzo szerokiej i płaskiej kumulacji, co odróżnia je od wąskich i wyraźnie
zaakcentowanych wartości modalnych osadów sandrowych. W porównaniu z osadami źródłowymi przebadane deluwia charakteryzują
się znacznie większą zawartością materiału o frakcji powyżej 4 phi. Zastosowane parametry i metody analizy
uziarnienia mogą być przydatne przy genetycznym klasyfikowaniu rozpatrywanych typów osadów.
Anatomia anegdoty Anegdota stanowi przypadek graniczny literatury oraz zorganizowanej literacko żywej mowy (parole). Zastanawia trwałość jej specyficznej poetyki, widzianej „od strony” literatury (zawdzięcza ją m.in. udziałowi czynników nieświadomych), „od strony” technik fikcji anegdota okazuje się natomiast elementem strategii retorycznych. Zwrot anegdotyczny oznaczałby tu wykroczenie poza ścisłe reguły komunikacji dyskursywnej i narzucania sugestii. Anegdota bowiem jest zwykle zawoalowaną wypowiedzią krytyczną, działającą podprogowo. Łączy składniki informacyjne z intencją sceptyczną, która owe treści podważa. Jej ostrze wymierzone jest często we wzniosłe pozory i patos, z jakimi prezentuje się światu autorytet. Wprowadza w obraz świata migotliwość i dwoistość motywacji ludzkich, co składa się na właściwą jej strategię przenicowań.
Występowanie przyziemnych inwersji temperatury powietrza w warunkach miejskich na przykładzie Sosnowca W artykule dokonano charakterystyki występowania inwersji temperatury powietrza w Sosnowcu. Jako danych źródłowych użyto lO-minutowe wartości temperatury mierzone przez stację automatyczną na poziomie 2 m i 95 m. Przedstawiono dobowy przebieg natężenia inwersji temperatury powietrza, jak również częstość ich występowania. Ponadto pokazano typowe przykłady przebiegu temperatury powietrza na obu poziomach w wybranych sytuacjach synoptycznych.
Konserwacja i restauracja komody z Goleszowa ze zbiorów Muzeum „Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie” Komoda pochodzi ze wsi Goleszów położonej na Śląsku Cieszyńskim, a obecnie należy do zbiorów Muzeum „Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie”. Artykuł opisuje temat konserwacji i restauracji komody, dodatkowo podejmuje próbę ustalenia historii i pochodzenia owego mebla. Poza opisami prac konserwatorskich przedstawiono technikę i technologię wykonania mazerunku, który występuje w dwóch odmianach. Pierwszy to mazerunek wykonany na zasadzie stempla lub nadruku, kolejny – poprzez swobodne malowanie pędzlem.
O bibliotekarzach-naukowcach w Bibliotece im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie Tekst w zarysie przybliża sylwetki wybranych bibliotekarek zatrudnionych i pracujących w Bibliotece im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie po II wojnie światowej. Autor skupia się przede wszystkim na czterech wybitnych postaciach: Irenie Harhalowej, Wandzie Szwarcównie, Marii Łuszczyńskiej oraz Irenie Strelnik. Podkreśla ich wielkie zaangażowanie zawodowe, sumienność i pracowitość, które zaowocowały wieloma cennymi artykułami z dziedziny bibliotekoznawstwa, publikowanymi m.in. na łamach „Bibliotekarza Lubelskiego” oraz ciekawymi opracowaniami naukowymi wydawanymi przez Bibliotekę im. H. Łopacińskiego.
Wierność sumieniu w świetle wybranych dzieł Johna Henry’ego Newmana oraz Konstytucji Gaudium et spes Spoglądając na panoramę współczesnego świata, można dojść do przekonania, że człowiek XXI wieku głęboko w swoim wnętrzu nosi poważny kryzys tożsamości. Wśród wielu przyczyn takiego stanu rzeczy, niewątpliwie jedną z nich jest to, że zapomniano o roli sumienia jako czynniku, który reguluje i wskazuje na rzeczywistość Prawdy, wobec której człowiek powinien kształtować swoje życie.Przywołanie refleksji nad którą pochylili się Ojcowie Soborowi zebrani na Vaticanum II wydaje się być cenny wkładem we współczesną debatę nad tożsamością człowieka, szczególnie jeśli chodzi o rolę sumienia i obowiązek wierności jego nakazom. Istotny wkład w kształtowanie soborowej koncepcji sumienia ma również ten, który w literaturze fachowej, nazywany jest Ojcem Soboru Watykańskiego II, a mianowicie John Henry Newman, invisibile peritus Soboru Watykańskiego II – określanego także mianem Soboru Newmana – wynoszony jest przez niektórych komentatorów do godności doktora sumienia. Niestety idee, zawarte w nauce kardynała i znajdujące swój dopełnienie w dokumencie soborowym Gaudium et spes, ciągle mają problem, by przebić się do świadomości człowieka XXI wieku.Niniejsze studium podejmuje kwestię obowiązku wierności sumieniu w perspektywie nauczania John’a Henry’ego Newman’a oraz Konstytucji Gaudium et spes. Jego celem jest ukazanie istotnej i tożsamej linii, jaką można zauważyć między myślą kardynała, a nauczaniem Soboru w odniesieniu do poruszanej kwestii. W dobie kryzysu tożsamości współczesnego człowieka przypomnienie fundamentalnej nauki o sumieniu, wydaje się być wartościowym głosem we współczesnej debacie moralnej i istotnym wskazaniem dla dzisiejszego człowieka.
Wiek wody w sieci wodociągowej jako czynnik ryzyka zdrowotnego związanego ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę Poprawna eksploatacja systemu zbiorowego zaopatrzenia w wodę wymaga ciągłego monitoringu jakości wody na różnych etapach (ujmowania, uzdatniania, pompowania, dystrybucji). Istotnym parametrem związanym z jakością wody jest wiek wody, czyli czas od momentu wpompowania wody do sieci wodociągowej do jej pobrania przez odbiorców. W przypadku skażenia wody na wyjściu ze stacji uzdatniania wody wiek wody jest tożsamy z czasem rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia w sieci wodociągowej. Od długości czasu rozprzestrzeniania zależy, ile osób korzystających z wodociągu będzie narażonych za spożycie wody o jakości zagrażającej zdrowiu lub życiu. W pracy przedstawiono metodykę określania ryzyka związanego z pojawieniem się w sieci wodociągowej zanieczyszczonej wody wykorzystującą model hydrauliczny, a także przykład aplikacyjny dla wybranego systemu zbiorowego zaopatrzenia w wodę.
Analiza techniczno-energetyczna zagospodarowania dwutlenku węgla w uzdrowisku Krynica Zdrój Wzrost zapotrzebowania na naturalny dwutlenek węgla dyktuje konieczność doskonalenia procesu wydobycia, uzdatniania i zagospodarowania tego gazu. Analizę techniczno-energetyczna przeprowadzono na podstawie danych z pomiarów parametrów pracy trzystopniowej sprężarki w Wytwórni Ciekłego CO2 w Krynicy. Przeprowadzono obliczenia mocy sprężarki i jej sprawności. Z uwagi na bardzo małą sprawność sprężarkę poddano kapitalnemu remontowi i powtórnie wykonano obliczenia. Stwierdzono zwiększenie współczynnika sprawności o ponad 80%. W celu zmniejszenia kosztów ponoszonych na sprężanie CO2 zaproponowano wprowadzenie zmian w schemacie technologicznym instalacji. Zastosowanie dodatkowej sprężarki dwustopniowej pozwoli na sprężanie części gazu, kierowanego do saturacji wody i do suchych kąpieli leczniczych, tylko do ciśnienia 1,0 MPa. Gaz przeznaczony do skraplania będzie sprężany jak dotychczas w sprężarce trzystopniowej do ciśnienia 8,0 MPa. W ramach modernizacji wprowadzono zmiany w procesie uzdatniania i magazynowania gazu. Zastosowano udoskonaloną metodę adsorpcyjnego odsiarczania gazu za pomocą impregnowanego węgla aktywnego oraz wymieniono przeponę w zbiorniku magazynowym gazu, co wpłynęły na jakość ujmowanego dwutlenku węgla
Analiza mechanizmu zarządzania poborem energii w sieci ad-hoc standardu IEEE 802.11 Artykuł przedstawia analizę mechanizmu zarządzania poborem energii, stosowanego w sieci ad-hoc standardu IEEE 802.11. W badaniach założono stosowanie warstwy fizycznej IEEE 802.11b. Przeprowadzone symulacje pozwoliły określić wpływ takich parametrów, jak rozmiar okna ATIM_Window i długość Beacon_Interval na wydajność pracy sieci bezprzewodowej oraz zużycie energii. Uzyskane wyniki pozwalają określić wartości tych parametrów, dla których sieć pracuje jeszcze stosunkowo wydajnie nie pobierając przy tym zbyt wiele energii.
Leczenie nowotworów germinalnych i gonadalnych jajnika na oddziale ginekologiczno-położniczym Wstęp: Nowotwory germinalne zajmują drugie miejsce – po nowotworach nabłonkowych jajnika – pod względem częstości występowania. Stanowią 25–30% wszystkich nowotworów i 5–9% nowotworów złośliwych jajnika. Z kolei nowotwory gonadalne zajmują trzecie miejsce i stanowią 5–8% wszystkich nowotworów jajnika i 7% złośliwych nowotworów jajnika. Cel pracy: W pracy przedstawiono w yniki leczenia operacyjnego nowotworów germinalnych i gonadalnych przeprowadzonego na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym Szpitala Rejonowego w Lipsku w latach 1985–2001. Materiał i metody: Materiał do analizy stanowiły przypadki pacjentek operowanych z powodu nowotworów germinalnych i gonadalnych jajnika. Z operowanymi kobietami lub członkami ich rodzin kilkanaście do kilkudziesięciu lat po zabiegach operacyjnych przeprowadzono uzupełniające wywiady na temat przebiegu pooperacyjnego. Wyszczególniono poszczególne typy histologiczne nowotworów i odsetek ich występowania w omawianych grupach. Wyniki: Odnotowano 38 przypadków nowotworów germinalnych jajnika. Nowotwory łagodne (teratoma adultum) stwierdzono w 35 (92,1%), a złośliwe – w 3 (7,9%) przypadkach. Wśród 10 przypadków nowotworów gonadalnych stwierdzono ziarniszczaka, otoczkowiaka i włókniaka, odpowiednio w 6 (60%), 3 (30%) i 1 (10%) przypadku. Wnioski: Oszczędzające leczenie operacyjne u kobiet w wieku rozrodczym w przypadku nowotworu germinalnego złośliwego pozwala na zachowanie płodności pacjentki. Radykalne leczenie operacyjne oraz terapia uzupełniająca umożliwiły powrót do zdrowia i całkowite wyleczenie nawet w zaawansowanych przypadkach nowotworów złośliwych jajnika. Metachroniczne występowanie potworniaka dojrzałego i ziarniszczaka odnotowano w jednym (2,0%) przypadku spośród 48 leczonych pacjentek. Przypadki wola tarczycowego jajnika wśród torbieli dermoidalnych występowały lewostronnie.
Właściwości programowej realizacji zadania programowania całkowitoliczbowego Praca poświęcona jest problemom realizacji nowej optymalizacyjnej funkcji bintprog jako nieodłącznej części Optimization Toolbox 3.0 programowego pakietu MATLAB 7. Wprowadzenie nowej funkcji istotnie poszerza skalę rozwiązywanych optymalizacyjnych zadań, ponieważ potwierdza fakt realizowania metody gałęzi i granic. Badanie tej metody wchodzi w skład programu wielu uczelnianych kursów i daje podstawędo rozwiązywania większości zadań programowania całkowitoliczbowego. Na zakończenie podano przykłady niektórych reprezentatywnych wyników uzyskanych w badaniach.
Rodzina jako środowisko wychowawcze w świetle poglądów polskich filozofów spotkania Spotkanie [encounter] jako kategoria filozoficzna obejmuje wiele różnorodnych typów relacji i konfiguracji człowieka z człowiekiem. W Polsce w ostatnich 20 latach XX wieku i później rozwijało się prężnie środowisko filozofów, wnikliwie badających problematykę spotkań międzyludzkich w duchu syntezy fenomenologii z personalizmem. Polscy filozofowie spotkania doszli do kilku znaczących odkryć i ustaleń, odnoszących się do całościowo i ogólnie ujętego tematu spotkania. Artykuł podejmuje próbę aplikacji ogólnej problematyki filozoficznej, wypracowanej w tym nurcie, do rozważenia bardziej szczegółowego problemu. Zasadnicze pytanie brzmi: czy odkrycia polskiej filozofii spotkania mogą być użyteczne w zastosowaniu do zbadania relacji w środowisku rodzinnym pod kątem efektywności wypełniania przez rodzinę funkcji wychowawczej względem dzieci. Autor dowodzi, że niektóre rozstrzygnięcia filozoficzne rzeczywiście mają zastosowanie w tak określonym obszarze badawczym.
Nauczyć krytycznego myślenia i jasnej mowy. Postulaty krytycyzmu i jasności a sprawa tzw. logiki ogólnej Zajęcia prowadzone przez Profesora Pelca niewątpliwie wpisywały się w tak szeroko zarysowaną koncepcję logiki ogólnej. Starał się on być nauczycielem myślenia i dobrej roboty – nie tylko w filozofii, lecz w humanistyce i cel ten osiągał, nie tylko poprzez dobór tematów, wysokie wymagania, różnorodne sposoby sprawdzania wiedzy słuchaczy, lecz także – przez przykład. Wielu rzeczy nie przekazywał przez wykład czy lektury, lecz bezpośrednio kierując wysił- kami podopiecznych – zwłaszcza tymi związanymi z przygotowaniem obligatoryjnych prac rocznych. Pouczający był sam proces – konsultowanie kolejnych etapów prac nad esejem – ale także oczekiwania, np. że praca będzie opatrzona abstraktem i słowami kluczowymi w jednym z języków kongresowych.
         Profesor Pelc dał się poznać i pozostaje w pamięci jako wybitny naukowiec, twórca współczesnej semiotyki polskiej, organizator i dydaktyk. W tym artykule starałem się pokazać, że zwłaszcza ta ostatnia rola stawia go w jednym rzędzie z przedstawicielami SLW, gdyż wspólna im była troska o wykształcenie kultury logicznej słuchaczy, wierność postulatom jasności i krytycyzmu, preferencja dla logiki w szerokim sensie nieograniczającej się jedynie do logiki formalnej, lecz dziedziny prawdziwie interdyscyplinarnej, obejmującej m.in. elementy epistemologii, psychologii, prakseologii – i pełniącej rolę współczesnego trivium.
         Na koniec chciałbym wyrazić głębokie przekonanie, że koncepcja logiki ogólnej – szkolnej, pedagogicznej, pragmatycznej – zasługuje, by odkryć ją na nowo, zrekonstruować ją i spisać jej historię, a co ważniejsze – by twórczo ją rozwijać.
Wyposażenie i wizerunek przystanków Tramwaju Plus we Wrocławiu Artykuł stanowi drugą część analizy przystanków związanych z liniami Tramwaju Plus. W poprzedniej części (2012/9) zajmowano się głównie funkcjonalnością i dostępnością przystanków, natomiast w niniejszej pracy skupiono się na wizerunku, jaki tworzy wyposażenie miejsc zatrzymań nowej oferty przewozowej Wrocławia. Wygląd poszcze-gólnych przystanków nie jest jednolity, a często nie jest nawet zbliżony do siebie. Największe różnice zauważalne są pomiędzy poszczególnymi typami przystanków. Te nowo wybudowane posiadają futurystyczne wiaty, duże tablice z nazwami przystanków i elektroniczne tablice informacji pasażerskiej, co upodabnia je do stacji metra. Istniejące wcześniej, a przebudowane przystanki, otrzymały zróżnicowaną stylistykę, w jednym przypadku podobną do miejsc zatrzymań z pierwszej grupy, w innych odmienną, przy czym nie stosowaną dotychczas w mieście, a w innych typową dla zwykłych linii tramwajowych. Całości mozaiki dopełniają przystanki w ogóle niezmieniane o dwojakiej stylistyce. Można było liczyć, że znaczące inwestycje związane z projektem Tramwaju Plus pozwolą na stworzenie nowego wizerunku miejskiego transportu zbiorowego. Temu celowi mogła służyć jednolita i unikalna stylistyka miejsc zatrzymań. Niestety liczne niekonsekwencje i nieprawidłowości, będące często efektem pozornych oszczędności, pozwalają dojść do wniosku, że pod względem krajobrazowym nie udało się nadać projektowi Tramwaju Plus cech jednolitego produktu rynkowego, który byłby w stanie poprawić wizerunek wrocławskiej komunikacji zbiorowej. Przystanki analizowanych linii nie stały się miejscami jednolitymi znaczeniowo, które można by zawsze bezpośrednio utożsamiać z nową ofertą transportu publicznego we Wrocławiu. W artykule poruszono również kwestie przystosowania infrastruktury do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz nie zawsze trafnych nazw przystanków.
Skóra – najważniejszy narząd naszego ciała. Dbajmy o nią! Skóra to najważniejszy i największy narząd naszego ciała, spełniający wiele kluczowych funkcji, które dzieli się na bierne (ochrona) oraz czynne (wydzielnicza, czuciowa). Należy o nią dbać nawet wtedy, gdy jest zdrowa, aby zapobiegać jej chorobom. Podstawowa pielęgnacja obejmuje właściwe jej oczyszczanie i nawilżanie. Trzeba ją również chronić przed otarciami i odparzeniami, nie powinno się jej nadmiernie eksponować na promieniowanie UV, niską lub wysoką temperaturę, wiatr, a także wysoką wilgoć. Niekorzystne dla skóry są również środki drażniące. Swoista budowa skóry noworodków i niemowląt wymusza stałą, bardzo ostrożną i dokładną pielęgnację skóry zdrowej i szybką reakcję w przypadku wystąpienia nawet niewielkich podrażnień i uszkodzeń. Najbezpieczniejsze są łagodne produkty kosmetyczne, o neutralnym pH, środki czyszczące bez dodatku barwników lub substancji zapachowych. Nie wolno zapomnieć o ochronie przed promieniowaniem słonecznym i stosować regularnie kremy z filtrem. U młodzieży problemem dla skóry mogą być tatuaże, kolczyki, nadmierne opalanie w solariach. Sytuacje te bardzo negatywnie wpływają na skórę i wymagają szczególnej pielęgnacji. W codziennej pielęgnacji skóry dorosłych niezbędne jest systematyczne i stałe używanie kremów dostosowanych do wieku, stanu zdrowia skóry oraz warunków życia. Dbanie o skórę powinno być nawykiem. Przy wyborze preparatów pielęgnacyjnych należy zwrócić uwagę, by były dopasowane do wieku i potrzeb skóry, nie zawierały konserwantów ani substancji zapachowych, ich cena nie obciążała zbytnio budżetu i umożliwiała codzienne stosowanie.
Znaczenie historyczne i wartość artystyczna szat liturgicznych z opactwa benedyktynów w Tyńcu Zachowane do dziś szaty liturgiczne z opactwa benedyktynów w Tyńcu świadczą o wysokim poziomie rozwijającej się w tym ośrodku kultury religijnej i artystycznej. Na skutek kasaty austriackiej klasztoru w 1816 roku zabytki te uległy rozproszeniu. Odnajdziemy je dzisiaj poza Tyńcem, przede wszystkim w katedrze tarnowskiej i Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie oraz w kościołach archidiecezji krakowskiej i diecezji tarnowskiej. Do nowo odkrytych, zachowanych w opactwie tynieckim należą trzy ornaty: zielony z włoskiego aksamitu cyzelowanego z 1. ćw. XVII wieku (il. 1), czerwony z weneckiego lub genueńskiego aksamitu z 3 ćw. XVII wieku (il. 2) i czerwony z adamaszku broszowanego (il. 3), należący do opata komendatoryjnego i prymasa Stanisława Szembeka oraz pięć makat, uszytych za opata Placyda Galińskiego (1969–1977) z tkanin z XVII i XVIII wieku (il. 4). W katedrze tarnowskiej znalazł się ornat oznaczony kartuszem herbowym opata komendatariusza i prymasa Teodora Potockiego. Z kościoła parafialnego we wsi Brzozowa w diecezji tarnowskiej pochodzi najpewniej tyniecki ornat ufundowany przez króla Stefana Batorego. Ponadto „tynecjana” odnajdziemy także w Tuchowie, gdzie benedyktyni mieli swoją prepozyturę w latach 1460–1821. W obecnym Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny, nad którym opiekę sprawuje zakon redemptorystów, znalazło się pięć ornatów, ozdobionych rodzimym haftem w okresie od końca XVII do połowy XVIII wieku. Dwa podobnie wykonane ornaty zachowały się także w kościele parafialnym pw. św. Jakuba.
Relacje między agresywnością a poczuciem napięcia, kontrolą społeczną i kontaktami w środowisku przestępczym wśród uczniów szkół ponadgimnazjalnych Celem badań przedstawionych w tym artykule była analiza istniejących związków między agresją fizyczną, agresją werbalną, gniewem i wrogością a ogólnym poziomem napięcia (i jego rodzajami), kontrolą społeczną oraz kontaktami w środowisku przestępczym wśród dziewcząt i chłopców ze szkół ponadgimnazjalnych. Łącznie przebadano 133 uczniów (66 dziewcząt oraz 67 chłopców w wieku od 16 do 18 r.ż.). Zastosowane narzędzia badawcze to: Kwestionariusz Agresji Bussa–Perryʼego w wersji Amity (opracowany przez E. Aranowską, J. Rytel oraz A. Szymańską, 2015), badający cztery wymiary agresywności oraz Kwestionariuszem Poczucia Napięcia i Czynników Ograniczających autorstwa E. Czerwińskiej-Jakimiuk (2011). Posłużono się metodą sondażu diagnostycznego. Badania miały charakter ilościowy. Analiza korelacji z wykorzystaniem współczynnika rho-Spearmana między badanymi wymiarami agresywności a ogólnym poczuciem napięcia (i jego rodzajami), kontrolą społeczną i kontaktami w środowisku przestępczym ujawniła istotne związki między zmiennymi zarówno wśród dziewcząt, jak i chłopców. W populacji dziewcząt żadna z analizowanych skal napięcia oraz kontakty w środowisku przestępczym nie wykazały istotnego związku z agresją werbalną. W populacji chłopców większość z rozpatrywanych skal napięcia, kontroli społecznej oraz kontakty w środowisku przestępczym istotnie korelują z badanymi wymiarami agresywności.
Holoceńska ewolucja niecek i dolin denudacyjnych w okolicach Łodzi w świetle dotychczasowych badań Nawiązując do wyników badań peryglacjalnych niecek i dolin denudacyjnych, prowadzonych w okolicach
Łodzi przez prof. H. Klatkową w latach 50. i 60. ubiegłego stulecia, w artykule przedstawiono holoceńską ewolucję wyżej
wymienionych form denudacyjnych. Wyróżniono trzy najważniejsze etapy tej ewolucji: 1) wypełnianie niecek i dolin denudacyjnych
deluwiami antropogenicznymi, 2) rozcinanie form vistuliańskich przez wąwozy, 3) przemiany rzeźby wąwozów
oraz niecek i dolin denudacyjnych pod wpływem denudacji agrotechnicznej. Poruszono zagadnienie czynników warunkujących
neoholoceńskie zmiany rzeźby suchych niecek i dolin, podkreślając rolę narastającej antropopresji i fluktuacji klimatu.
W pracy określono bliżej wiek poszczególnych etapów przemian ukształtowania niecek i dolin denudacyjnych. Ich ewolucja
rozpoczęła się u schyłku subboreału i trwała przez niemalże cały subatlantyk aż do współczesności, ze szczególnym nasileniem
w średniowieczu. Przedstawiono także litologiczną charakterystykę neoholoceńskich osadów wypełniających niecki
i doliny denudacyjne.
Oznaczenia adresowe – nieoczywiste dziedzictwo ewolucji podziałów terytorialnych Krakowa na przestrzeni dziejów Oznaczenia adresowe są nierzucającym się w oczy elementem krajobrazu zdecydowanej większości miast świata. W otaczającej nas przestrzeni publicznej odgrywają rolę informacyjną, a nierzadko również estetyczną. Wizualny aspekt oznaczeń adresowych stanowi konsekwencję odnoszących się do nich regulacji administracyjnoprawnych, które bezpośrednio (określając formę lub treść oznaczeń adresowych) lub pośrednio (np. statuując określony podział terytorialny miasta) wpływają na ich wygląd. Oparta na przykładzie Krakowa analiza historycznej ewolucji formy i treści oznaczeń adresowych pozwala na identyfikację powiązań, jakie mają one ze strukturą organizacyjno-prawną miasta oraz z jej rozwojem na przestrzeni dziejów. Wykazane na podstawie odwołań do koncepcji estetyki prawa oraz nietekstualiów w prawie zależności w tym zakresie umożliwiają traktowanie oznaczeń adresowych jako elementów lokalnego dziedzictwa kulturowego, a także desygnatów dziedzictwa prawa administracyjnego in genere.
Wieści z Krymu Pierwszego sierpnia br. Asocjacja Krymskich Karaimów „Krymkarajłar” wraz z wchodzącym w jej skład Centrum Etniczno-Kulturalnym (EKC) „Kale” dokonały otwarcia kolejnego, trzynastego już, międzynarodowego obozu młodzieżowej pracy społecznej w Dżuft-Kale koło Bachczysaraju.
Przyczynek do dziejów ruchu pielgrzymkowego w Polsce na przykładzie parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kaliszu Od XVII w. parafia pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP jest ważnym miejscem kultu św. Józefa. Władze komunistyczne koncentrowały się na zniechęceniu ludności do udziału w pielgrzymkach. Piesze pielgrzymki z Kalisza na Jasną Górę odbywały się pomimo prześladowania ich uczestników. W latach 80. głównym celem władz komunistycznych było ograniczenie wpływów „Solidarności” w ruchu pielgrzymkowym. Kult św. Józefa w Kaliszu pomimo prześladowań rozwijał się dzięki wysiłkom proboszczów parafii: Mieczysława Janowskiego, Bogumiła Kasprzaka, Zenona Kalinowskiego, Józefa Olczyka, Mariana Chwilczyńskiego oraz Lucjana Andrzejczaka.