mteb/NusaParagraphEmotionClassification huggingface dataset:
Urang datang ka stasiun beus bari lumpat hah-heh-hoh, soalna beus nu ku urang taekan teh jadwalna pas pisan jeung pas urang datang. Di sapapanjang jalan ge geus teu ngeunah hate da pastina macet, komo pas bubaran gawe. Urang langsung menuju ka petugas nu jaga dihareupeun panto, bari degdegan sabari nanya "Beus nu bade ka Bogor tabuh sakieu masih aya kitu?" Tuluy petugasna ngajawab, "Oh tos angkat pak bieu pisan." Urang ngajawab deui "Aduh kumaha atuh nya, abdi teh ka pegat ku macet janten teu tepat waktu dongkapna." Petugasna ngartieun, bari nitah urang diuk, "Mangga calik heula pak, kin urang telepon naha tos lebet tol atawa teu acan." Urang diuk bari ngarenghap.
Mun jajan di tukang dagang anu keliling atawa anu di sisi jalan teh kudu ditingalian heula aspek kaberesihan nana. Soalna aya nu asal wae nyieunna, misalna loba make perasa, pewarna, jeung bahan nu teu terjamin. Salian eta, kaberesihan tempat dagang na ge kudu diperhatikeun sabab bisi aya nu sering dihinggapan ku beurit atawa kecoa, jeung sajabana. Mantak, dari pada jajan teu pararuguh di luar, can tangtu makanan na beresih, mending masak nyalira nu geus puguh katingali kaberesihan jeung kasterilan dahareunna. Tuluy oge bahan na bisa diatur make bahan anu alus jeung bergizi. Yuk biasakeun nyieun jajanan sorangan dari pada meuli di luar!
Basa sapoe tas pengumuman abdi lolos kuliah, abdi tuluy nyiapkeun berkas jang daftar ulang. Kulawarga banggaeun sadaya sabab abdi tiasa lolos katampi di kampus ternama nu jadi idaman. Poe isukna, aya bibi abdi datang jah-jah ti luar kota bari mawa tumpeng. Abdi bingung aya acara naon, sugan teh aya syukuran dulur abdi nu abdi teu apal. Pas datang, tumpeng na teh titah dikeureut jeung doaan ku abdi. Abdi meuni rareuwas da asa teu ulang tan. Eh singhoreng mah sukuran sabab abdi tiasa katampi di kampus impian. Tumpeng na teh tulisan nami abdi, spesial dijieun ku bibi. Alhamdulillah abdi atoh pisan.
Geus ampir sataun saprak kuring dihukum ku dokter nalika kuring ngalaman serangan panik, serangan kahariwang, serangan sosial-kahariwang jeung aghoraphobia. Meureun aya kénéh nu hese ngabedakeun antara serangan panik jeung serangan kahariwang. Biasana nalika urang aya dina kaayaan anu tangtu (biasana kusabab sieun), serangan panik bakal langsung nyerang, sedengkeun serangan kahariwang nyerang nalika urang hariwang ngeunaan hal-hal anu bakal disanghareupan atanapi anu henteu acan kajantenan sareng berpotensi ngajantenkeun urang sieun sareng henteu. teu kunanaon.. Di dieu kuring nyerat pangalaman kambuh anu paling parah. Kajadian mimiti taun ieu, nalika salah sahiji babaturan deukeut kuring geus lulus. Anjeun tiasa ngabayangkeun balaréa lokasi ieu, utamana saprak kuring ogé boga aghoraphobia. Soré éta kuring ahirna maksakeun datang, sanajan ti isuk nepi ka beurang kuring kudu nepungan dosen tapi ahirna ngahuleng.
Tilu tips supaya kuliah meunang penghasilan. Nu kahiji nyaeta teangan beasiswa. Di dunia pakuliahan mah beasiswa teh pabalatak, asal urang leukeun neangan jeung nyobaan nana. Tah, biasana beasiswa teh sok aya uang sakuna. Lumayan kangge ngahemat acis jeung motong pangaluaran ti pun kolot. Nu kadua, kuliah bari dagang. Tah, supaya meunang panghasilan tambahan, urang ge bsa dagang. Dagangna bisa naon wae, misalna kaperluan mahasiswa, jajanan, jeung kaperluan kuliah. Dagangna teu wae kudu diasongkeun, kan ayeuna mah aya media online, janten tiasa diakalan. Tah nu katilu teh nyaeta magang atawa part time. Part time atawa magang tiasa jadi andalan jeung ngahasilkeun panghasilan tambahan tanpa ngaganggu kana jadwal kuliah. Biasana seueur gawe part time di sakitaran kapus mah. Mun sakitu tips simpel ngahasilkeun panghasilan tambahan jang mahasiwa teh, mugi tiasa mangpaat nya!
Tips milih pasangan hirp jang urang. Nu kahiji nyaeta pilih jalma nu narima kakurangan urang. Tah dina sapopoena, tingali jalma eta teh narimakeun kakurangan urang teu, boa dina segi emosi, boa dina segi fisik, finansial, latar belakang kulawarga, jeung sajabana. Nu kadua nyaeta teangan jalmi anu  bener-bener nyaah ka urang, lain nyaah sabab finansialna, atawa aya nu dipikahoyongna. Jalma nu tulus nyaahna mah moa nuntut nanaon ti urang, malah bakal jadi narimakeun. Katilu nyaeta pilarian jalma nu taat ibadahna. Jalma nu taat ibadah mah pasti bakal ngarti kumaha cara ngabimbing urang, mikanyaah urang, jeung sagalana. Ku kituna, hal ieu tehjadi pertimbangan besar kangge urang milih pasangan, sabab pernikahan teh sanes saukur di dunia, tapi dugi ka akherat.
Mun akhir taun teh sok aya doorprise gede-gedean di Yogya Tasik mah, biasana diundi tina struk balanjaan. Jadi, nu boga struk balanjaan tingali di handap, aya kode undian. Tah kabeneran pisan undian kali ieu abdi kenging, ditelfon ku pihak Yogya na. Abdi kenging undian mangrupa sapedah budak leutik. Alhamdulillah pisan tiasa kenging ge. Sapedahna teh sapedah roda dua nu aya keneh ban bantuan kenca katuhuna. Warnana beureum jeung hideung. Sapedah ieu teh bisa dipake ku budak tilu nepi ka lima taun. Hadiahna teh kudu dicandak langsung ka Yogya bari nembongkeun kode dina struk balanjaanna. Alhamdulillah akhir taun ditutup ku kaberuntungan.
Tommy ngarasa bagja pisan. Manehna geus bisa meuli gitar Gibson anu dipikahayang ku cara nabung mang taun-taun. Ti leuleutik, Tomi hayang pisan gaduh gitar Gibson, tapi anjeunna henteu kantos ngira yen anjeunna bakal tiasa meser. Tomi rajin nabung iraha wae manehna meunang duit bekel, oge neangan cara pikeun ngahemat. Manehna ngirangan kagiatan anu teu perlu sareng milarian cara pikeun ngahemat artos dina sagala hal anu ngarasa manehna teu penting keur laksanakeun. Sanggeus sababaraha taun nyimpen, Tomi ahirna bisa boga cukup duit pikeun meuli gitar Gibson impianna. Tomi kacida gumbira nalika ahirna manehna bisa nyekel gitar dina leungeunna. Tomi ngarasa saolah-olah sagala usahana geus hasil. Ayeuna, Tomi tiasa maen gitar kalayan nyaman sareng anjeunna ngarasa bagja pisan unggal metik ieu gitar. Tomi oge ayeuna ngarti yen cita-cita teh mangrupikeun hal anu kedah diusahakeun unggal dinten supados tiasa kahontal di mangsa kahareupna.
Doraka ka kolot jadi salah sahiji dosa besar anu jarang pisan disadari ku para manusia salila di dunia. Dosa doraka ka kolot teh rupa-rupa, bisa ku ngalawan ka kolot, nembal sagala perkataan nana, teu nurut kana naon anu diajarkeun nana, nyepelekeun kolot, koret ka kolot, jeung sajabana. Tah ganjaran na oge teu bobodoan, bakal sangsara dunia jeung bakal asup naraka di akherat. Kadang mah da dosa ieu teh teu karasa sabab disapelekeun, teu dianggap serius. Padahal mah ku nyebut ah atawa nyebut ih ka kolot ge geus dicatatkeun dosa doraka dina amalan urang teh. Mantak kudu sada pisan yen kolot teh kan surgana arurang, jadi kudu dirawat jeung dihormati.
Urang boga kabiasaan nabung duit recehan, recehan anu nominalna 100, 200, 500, nepika 1000. Geus aya dua semester urang nabung kana celengan plastik warna beureum. Kabeneran urang boga alo nu leutik keneh ngaranna Neng Alwi, urang sok nitah Neng Alwi nu ngasupkeun duit receh kana celenganna ngameh sabari diajar nabung. Geus aya dua semester celenganna pinuh kudu dibuka. Urang jeung Neng Alwi muka celenganna di tengah imah, geus dikeureut eta celengan ku peso, langsung ngaburulu duit recehan. Nu pertama dilakukeun urang misahkeun heula nominal nu sarua ngameh babari ngitungna. Geus dipisah lajeng diitung, aya kana 15 menitan duit recehan geus kaitung, totalna aya leuwih ti Rp 1.000.000.
Ku ramena jaman sosial media ayeuna ngajien urang jadi ngarasa leuwih hirup jeung rame sarta nyaman di sosial media. Sagala anu biasa na aya di dunya nyata oge bisa aya di social media. Misalkeun wae undian, loba artis atawa influencer anu mindeng ngayakeun undian di akun sosial media na. Niat na nya keur babagi jeung rame ramean, hadiah na oge kaitung lumayan gede bisa duit nepi ka motor. Arif Muhammad nyaeta selebgram anu mindeng ngayakeun kawas kitu. Pernah aya followers na anu meunang motor vespa. Kabayang kumaha reuwas jeung bungah na eta jelema anu ujug ujug meunang rezeki nyaeta motor anu teu di sangka sangka.
Tilu cara nu bisa dilakukeun supaya ngaleungitkeun rasa sieun mun keur di tempat asing. Nu kahiji nyaeta coba baur jeung lingkungan sosial masyarakatna, coba baur sabisa mungkin. Ulah nepi ka antisosial atawa ngurung diri tina kahirupan sosial nu anyar. Nu kadua nyaeta coba teangan kaasyikan dina tempat anyar. Eksplor lingkungan sakitar tuluy teangan hal nu menarik supaya bisa ngaleungitkeun rasa sieun di tempat anyar eta. Nu katilu nyaeta coba pahami kaadaan di lingkungan sakitar. Bisa ku cara observasi nyalira ngeunaan kaayaan lingkungan jeung masyarakatna. Geus kitu, tuluy tinggal berusaha nyasuaikeun diri jeung lingkungan nu anyar. Cobian terapkeun tilu cara eta.
Dina hiji hubungan, boh eta hubungan pribadi atawa profesional, penting jang merhatikeun rincian leutik siga ngaran batur. Kasalahan nyebut ngaran batur bisa ngaruksak reputasi jeung oge bisa memicu rasa kaera nu lila. Ku sabab kitu, urang kudu boga usaha jang leuwih hati-hati dina ngomong jeung mariksa identitas jelema nu ku urang ajak ngomong misalna, jang ngahindar tina kasalahan nyebut ngaran batur jeung ngahargaan batur ku nu leuwih bener. Ku kituna penting urang jang mariksa jeung ngakonfirmasi ngaran batur saacan nyebut atawa ngageroan. Ieu jang tanda penghormatan jeung etika nu alus dina komunikasi. Salian eta, mariksa ngaran batur saacan ngageroan oge bisa mantuan nyegah kasalahan, jeung bisa ngahindar tina situasi nu teu nyaman jeung rasa era.
Lamun anjeun salah nyebut ngaran batur, eta karasaeun pisan ngerakeun jeung kagok. Bisa ngarasa pisan kaliru jeung goreng lamun ningali jalma salah disebut. Anjeun oge bisa ngarasa teu aman jeung sieun nyieun kasalahan nu sarua dina mangsa nu bakal datang. Dina kaayaan sapertos kitu, penting pikeun nyuhunkeun hapunten sareng nyobian ngabenerkeun pikeun ngajaga hubungan anu sae. Urang bisa diajar yen nelepon batur ku ngaran salah bisa pisan ngerakeun sarta ngabalukarkeun masalah. Urang tiasa diajar janten langkung taliti sareng ati-ati dina komunikasi supados henteu ngalakukeun kasalahan anu sami deui. Urang bisa ngarasa isin jeung teu hayang papanggih jalma salah urang sebut.
Basa keur pandemi covid 19 tahun kamari, urang loba manggihan jelema anu sieun di suntik basa urang kudu di vaksin covid, loba rupa rupa jelema teu nu leutikkeneh nepi ka anu geus gede anu kasieunan basa erek di suntik, aya rupa rupa reaksi kasieunan jelema anu ek di suntik aya anu lucu saperti ngagorowok nepi ka ceurik padahal eta jelema geus gede. Saperti anu urang apal yen vaksin covid harita kan penting jeung wajib pisan bahkan jadi salah sahiji sarat lamu erek neangan gawe atawa erek mamangkatan rek jauh atawa dekeut. Jadi daek teu daek kabeh jelema maksakeun di vaksin.
Basa nuju di sekre organisasi, abdi kaleungitan HP. Terakhir kalina disimpen dina meja di ruang staf. Tuluy abdi sholat, pas uih deui teh tos teu aya. Icalna saberes sholat ashar. Hape abdi warnana hideung merk Redmi 9T, casingna warna biru dongker. Layar kuncina gambar hideung, aya namian Rengganis di luhureun jam. Ku abdi dipilarian sasekre angger teu aya. Tos di telfonan ku rerencangan teu diangkat wae. Abdi meuni tos pusing sabab eusina data penting sadaya. Nuju kukurilingan neangan, aya hiji anggota nu tadi pamit mulang datang deui. Bari nembongkeun yen hape manehnaa patukeur. Singhoreng mah eta teh hape abdi nu dibawa, nu anjeunna mah aya nuju di charge. Alhamdulillah aya keneh rezekina. Ieu jadi pelajaran pisan jang abdi supaya tong nyimpen hape dimana wae.
Ditinggalkeun pun bapak jadi salah sahiji kajadian pang sedihna dina hirup abdi. Pun bapak tega ninggalkeun abdi jeung mamah duaan. Indit ti imah belaan nikah deui jeung batur. Nyeuri pisan hate teh moal aya duana. Komo deui ningali pun indung nu kudu usaha demi minuhan kabutuhan kulawarga, ngagantian sosok jeung tanggung jawab pun bapak. Asa teu rela ningali indung nahan kanyeuri hate jeung kapeurih hirup jiga kieu. Ditinggalkeun kunu dipikanyaah. Abdi nyoba sakuat-kuatna ngahibur jeung ngabantuan pun indung supaya bisa mohokeun kasedih ieu. Percaya we beres masalah ieu teh pasti aya hikmahna. Kudu sabar, kudu kiat ngahadapi dunia ieu teh.
Kamacetan geus jadi rutinitas sapopoe pikeun jalma di kota gede kusabab mobilits manusi na loba pisan. Kanaekan jumlah kandaraan pribadi ngajadikeun jalan beuki pinuh, sarta pamustunganana ngabalukarkeun macet. Nanging kitu, sadar atawa henteu , macet busa mangaruhan kana mentalitas pengendara na. Di antarana stress jeung emosi. Stress lamun keur macet teh logis jeung mungkin pisan bakal ngarasakeun stress nu jadi mancing emosi, hususna keur para  pagawe. Kumaha henteuna mah, pamenta sangkan bisa nepi ka waktuna kudu ditahan lantaran macet. Stress jeung ambek ambekan kubatan capek oge sieun lamu nepi ka telat nepi ka tempat gawe tuluy di gorowakan ku atasan nana.
Saprak aya wabah covid-19, seueur jalma nu ngakhiri hirupna ku cara nu teu alus, misalna bunuh diri. Hal ieu seueur terjadi di kalangan mahasiswa rantau. Seueur mahasiswa ranta teu tiasa uih ka lemburna sabab lckdown, di kostan ge tos teu aya acis jang nyukupan kabutuhan. Ditambah deui culture shock lingkungan nu biasana rame jadi sepi pisan jiga euweuh kahirupan. Hal ieu teh nyebabkeun mentalna ruksak, janten teu gaduh deui jalan kaluar salian ti bunuh diri. Tah ku ayana kasus nu marak eta, urang bisa diajar bahwa kasehatan mental teh penting pisan jang kahirupan. Yuk urang jaga kasehatan mental ku tong jero teuing mikiran hal-hal nu teu perlu, fokus we kana diri urang sorangan!
Samemehna kuring jadi calon prajurit TNI-AU 2018 tapi gagal lantaran kabur dina mangsa atikan. Karunya kaditu-kadieu loba nu diuk dina tikar pecel lele lele nu deukeut, tapi euweuh nu hayang ngadeukeutan jeung nulungan, teu nyaho dimana kamanusaanana.

Dina sababaraha bentrok jalan, penjahat biasana neunggeul jeung nusuk korban tanpa basa-basi, ngan kabur lamun teu bisa ngalawan deui, ninggalkeun harta disisihkan sabab bisa diteangan tapi teu nyawaan.

Lamun senjata api béda carita, ngan angkat dua leungeun lamun diarahkeun ku senjata api! Ulah ngarasa kawas pahlawan ku nyoba tarung, lumpat, atawa nyokot ngilikan pakarang, inget anjeun lain Jackie Chan.

Ulah mawa pakarang seukeut ka mana-mana utamana dina dalih ngajaga diri
Salah sahiji alasan kudu asup ka Universitas Gadjah Madha nyaeta aya alesan kaluarga nyaeta baheula mah kadua kolot kuring kuliah di UGM, nepi ka ayeuna kampus favorit di Jogja masih dicekel ku UGM oge, bahkan ayeunamah hebel ka kancah internasional kakoncara. Kolot mah sering ngaprovokasi, kudu tiasa kuliah di UGM atanapi henteu kuliah, terus ganti deui provokasina ka upami hoyong kuliah di Jogja, kantun ka UGM,  ulah nu lain nu teu puguh dimana-mana. Kolot mah tangtu boga alesan sorangan pikeun ngomong kitu. Kuring ditantang jeung tékad pikeun ngabuktikeun yén kuring ogé bisa kuliah di Jogja, di kampus UGM, anu kompetisi pikeun asupna sengit. UGM kudu asup nepi eleh bongas ge kudu wani, nepi katanjur dibuana !
Tips supaya dijauhkeun tina rasa kecewa ka diri sorangan. Nu kahiji nyaeta optimis ngajalankeun hirup, percaya kana kamapuan sorangan. Dina ngajalankeun kahirupan, urang kudu percaya ka diri sorangan, kudu bisa nyayakinkeun diri sorangan yen urang bisangalakukeun sagalana. Nu kadua nyaeta tong babari percaya ka batur. Mun urang babari percaya ka batur, biasana sok kalah dimangpaatkeun hungkul, jeung sok meunang kecewa wae ti batur. Ku kituna, tong deui babari percayaan ka batur. Nu katilu nyaeta apresiasi usaha diri sorangan. Urang perlu ngaapresiasi usaha diri sorangan supaya kahareupna leuwih sumanget. Sabab, sagala hal butuh perjuangan, ku kituna, apresiasi oge jadi hal penting nu kudu diperhatikeun ku urang.
Mun geus libur panjang biasana para siswa utamana lalaki sok datang ku tampilan rambut anu rarapih. Jadi samemeh asup sakola teh geus pasti dicukur heula. Tapi harita urang teu sempet dicukur ku sabab poho, inget-inget teh pas geus peuting. Sapeupeuting mikiran ieu kumaha rambut can dipotong meureunan bakal dicarekan ku guru. Ternyata anggapan urang bener, pas poe Senenna dititah maju ka hareup, ditinggali ku loba jelema sakabeh kelas, urang diteukteuk rambutna dihareupeun murid-murid nu sejen. Urang era pisan nepikeun ka tungkul weh teu wani ngangkat beungeut, ku sabab era diseungseurikeun ku murid-murid jeung jadi conto anu teu bener jang maranehanana.
Ieu tulisan munggaran kuring. Hapunten upami seueur kalepatan. Saméméhna, kuring murid anyar di kota béda ti kota kuring cicing. Teras kuring muka aplikasi bobogohan kusabab kuring parantos putus sareng mantan kuring dina waktos éta. Isukna kuring papanggih jeung gadis ti dating aplikasi trsbt. Cenah, manéhna geus teu hayang ulin deui sabab umurna geus 25 taun jeung kuring kakara 19. Tapi alatan hobi anu sarua, urang ogé boga frékuénsi anu sarua. Ku éta kuring wani nyoba hirup éta. Manéhna mimitian méré kuring sagalana manéhna bisa. Henteu ngeunaan bahan, tapi ngeunaan usaha anjeunna tiasa. Marengan kuring nalika anjeunna mulih ti padamelan. Atoh, manéhna sok hayang kasampak sampurna dina panon kuring, cenah. Tapi stupidly kuring ngantep manehna turun. Ku sabab kuring kakara putus jeung mantan kuring waktu éta. Kuring masih ngahubungan anjeunna. Pikeun ka-3 kalina. Anjeunna teu tiasa sareng abdi deui. Dedeganana panceg pisan ngantunkeun kuring. Leres, anjeunna Leo anu sombong pisan. Kuring ngarasa dosa pisan. Tapi kuring teu bisa nanaon deui. Barina ogé, kuring ogé kudu narima balukarna., Hapunten. Abdi ngan ukur tiasa janten bagian tina carita baheula anjeun. walaupun arurang sa frekuensi can tentu jodo.
Teu jarang urang papanggih jeung sababaraha urang anu geus geuleuhan teuing ku tai sato. Teu kapikiran kokotor baseuh, komo kokotor nu garing, renyah ngan ngajerit gelo. Naon wae sikep jeung alesanana, tetep ulah gelo ningali tai sato. Keur sabagean ageung jalma, meureun tai sato teh jadi geuleuh komo hina, malah napsu maranehanana dihina. Pikeun pepelakan, eta bakal salawasna sehat, subur, mekar, ngahasilkeun buah, mekar, sareng bertunas sabab runtah sato eureun dina taneuh maranehanana. Ti dinya tatangkalan bisa ngahasilkeun kadaharan anu mangpaat pikeun sakumna pangeusi bumi. Pikeun urang nu gawena peternak, beuki loba kandang sato, leuwih untung. Anu jadi urang peternak boh patani moal sesah neangan pupuk alam.
Mimiti kanyahoan aya panyakit kulit teh nu nyebar dina anggahota awak teh nyaeta pas geus ti dokter. Sabab geus nyaho ti dokter lamun panyakit kulit urang teh euweuh ubarna tapi ngan aya ubar ngameh teu arateul teuing. Saberes ti dokter teh dina motor urang mikiran tuluy kana panyakit nu aya tina awak urang. Ti sajajalan perjalanan balik urang ngalamun da ku bakat reuwas tea sieun kunanaon nu intina mah sieun nepa ka batur. Tapi inget dokter ngomong lamun panyakit ieu teu nepa, ari pas inget kadinya mah hate teh reugreug teu reuwas teuing. Nepi ka imah teh urang langsung bebeja ka kolot naon nu geus diomongkeun ku dokter.
Harita pas dibagikeun nilai ujian matematika, ceuk Bu Guru teh aya dua siswa anu jawabanna persis sarua, nepi ka jawaban nu salahna oge sarua. Dipanggil weh duanana, nyaeta Arip jeung Ipang. Ditaros weh ku bu guru teh saha nu niron? si Ipang ngaku yen manehna nu niron jawaban Arip, bakat ku kesel si Arip nabok tonggong si Ipang. Pedah jawabanna sarua, duanana dititah nari jaipong di hareupeun kelas. Awalna Arip mah embungeun, da manehna mah teu salah, tapi ceuk Bu Guru teh geus kagok ka hareup jadi weh dititah maturan Ipang joget. Lainna joget jaipong, maranehna kalah joget siga doger monyet teu puguh, nya guling-guling, nyo'o sapu dijadikeun kukudaan, pokona jadi kalah ngabodor di hareup teh. Atuh arurang nu dariuk teh sareuri ngagakgak. Saanggeus eta, duanana balik ka korsina maing-masing. Ceu Bu Guru kusabab geus dihukum jadi teu kudu di remed deui.
Meureun keur sabagian jalma, iinditan téh kawas hiji kagiatan biasa. Pindah ti hiji tempat ka tempat séjén, boh leumpang atawa maké moda transportasi. Lalampahanna ukur katémbong nutupan jarak pikeun nepi ka tujuan. Nanging, aya ogé anu nganggap yén perjalanan mangrupikeun prosés anu bermakna. Hartina, lain ngan saukur nutupan jarak pikeun nepi ka tujuan ahir. Ku kituna, lalampahan kudu dipigawé ku ngarasakeun lalampahan sorangan. Ngarasakeun perjalanan hartina urang bisa ngarasakeun sensasi lalampahan sakabéhna. Henteu janten masalah upami perjalanan nyandak sababaraha jam, atanapi ngan ukur perjalanan rutin ka tempat damel atanapi sakola. Ngarasakeun perjalanan ogé hartina narima rupa-rupa kaayaan anu karandapan dina perjalanan, salah sahijina nyaéta macét. Ngarasakeun kaayaan macét? disada preposterous sarta ngan freaks pikir eta bisa dipigawé. Nanging, naha leres kamacetan tiasa dinikmati?
Bagi abdi, pangalaman ngabungahkeun teh sanes wae kudu ku jalan-jalan jah, tapi tiasa oge kunu deukeut, misalna jalan-jalan ka Batu Kuda Manglayang. Ceuk abdi mah ku jalan-jalan ka tempat eta ge tos cukup atoh. Di Batu Kuda ge seueur pamandangan endahna. Mimiti asup, urang bakal manggihan warung-warung jeung spot foto tulisan Batu Kuda. Tah mun leumpang deui ka belah kenca, bakal nempo pamandangan hejo camping ground nu lega jeung aya panggungan oge, ngahaja paranti raramean mun akhir pekan. Tah leumpang na ka belah katuhu, aya tempat caping oge nu aya sumber caina. Tempatna lega ngan bentukna mudun, beda punggungan jeung tempat asup. Tah saberes camping ground teh mun tuluy leumpang ka luhur aya darmaga paranti popotoan nu pamandanganna Bandung Timur.
Salaku mahasiswa, abdi ngiringan seeur kagiatan mahasiswa di kampus. Unggal abdi ngiringan kagiatan, abdi pasti ngalakukeun anu pangsaena anu tiasa abdi pasihan. Upami aya diskusi, abdi aktif masihan ide. Upami aya patarosan, abdi ngajawab sakumaha nu abdi apal. Lamun dititah maju ka hareup, abdi janten anu kahiji anu maju. Sadayana abdi lakukeun lantaran hoyong diajar sagala rupi, hoyong nyobian seeur pangalaman. Abdi oge resep upami dipiwarang janten pamingpin lantaran abdi resep papanggih jeung rerencangan anyar. Hiji waktos di akhir rangkaian kagiatan kabeh peserta dikumpulkeun lantaran bade aya penghargaan kanggo peserta terbaik. Abdi teu nyangka abdi janten salah sahiji peserta anu disebut namina.
Hiji poe keur balanja ka mini market nu 24 jam, harita teh urang keur mondok di kota tempat urang liburan. Sabab peutingna lapar, jadi meuli sababaraha hiji cemilan jang dibawa ka kamar. Pas urang keur milihan produk nu rek dibeuli, ujug-ujug aya dua urang nu asup bari mawa pestol. Nu hiji deui mah nungguan di panto kaluar. Mimitina pelaku eta nodongkeun senjata ka kasir mini market, manehna menta duit jang dikaluarkeun tina wadah duit kasir. Urang oge nu jadi pelanggan jadi imbasna, ditodong ku pestol. Sabab urang teu mawa barang berharga, jadi urang teu dipenta nanaon. Urang tungkul nepikeun ka pelaku eta indit.
Tos sabulan pun mamang teh teu damang dirawat di rumah sakit. Main hari kondisina makin buruk wae. Wengi, pun mamang teh ngantunkeun pisan da tos teu kiateun meureun mayunan panyakitna. Isuk-isukna langsung dicandak make ambulan ka bumi di lembur. Kacida sedih jeung kacewana sabab teu bisa nyumponan kahayang mamang nu terakhir, nyaeta emam melon. Rencana na poe ayeuna dipeserkeun melon teh, kalah wengi kaburu pupus. Gusti asana teh meuni sedih pisan rarasaan teh. Biasana mamang nu sok ngahibur di kulawarga teh, ayeuna mah nyieun kabehan ceurik sedih. Tapi teu nanaon, sing tenang we didituna, Mang. Nu didieu mah tos ikhlas sagala-galana.
Biasana dina hiji lingkup babaturan boh di lingkungan imah atawa di sakola pasti aya wae jelema anu sok pulah pilih babaturan jeung sok embung ulin atawa ngajauhan babaturan anu sejena. Pulah pilih babaturan didieu hartina goreng, kusabab pulah pilih na biasa di tingali tina rupa pisik na jeung beungharna misalkeun sok aya wae jelema anu hayang boga babaturan teh anu geulis jeung kasep hungkul tuluy anu beunghar loba duitna. Urang teh teu meunang pulah pilih lamun ngan dumasar tina dua jinis kitu. Eta teh ka asup sikep perlakukeun babaturan teu adil, eta teh sikep anu kacida goreng na. Urang teh ulah boga kalakuan kawas kitu kusabab bisi ngadatangkeun masalah ngke na, jelema anu teu di perlakukeun teu adil bakal nyeri hate jeung ambek teu tarima di parlakukeun  kitu tuluy bisa ngajadikeun pasea.
Badan Penelitian dan Pengembangan Transportasi sareng Kemitraan Kasalametan Jalan Indonesia sareng Komite Kasalametan Transportasi Nasional parantos nyusun rekomendasi pikeun ngantisipasi kacilakaan anu disababkeun ku rem atanapi kagagalan rem. Aya sababaraha hal anu ngajadikeun kagagalan rem jadi scourge di jalan nalika nyetir, sarta kumaha urang kudu ngubaran rem kandaraan. Anu kudu diperhatikeun samemeh indit-inditan, kumaha cara urang nungkulan jalan anu mudun jeung jalan anu berkelok-kelok, boh anu panjang boh anu pondok, ngabalukarkeun kampas marake panas, sarta kumaha cara nyaho jeung ngungkulanana.
Pariksa yén komponén rem aya dina kaayaan alus saméméh nyetir. Anu kedah diperhatoskeun nyaéta mastikeun yén pedal marake tiasa dianggo sacara normal ku mencét rem dugi ka 7 dugi ka 10 kali. Pikeun Brake Booster, penting pikeun nengetan jarak balik pedal, upami pedal turun laun, sistem booster normal. Ogé kudu nengetan wates maksimum sarta minimum pikeun tingkat cairan marake. Campuran minyak rem henteu disarankeun sabab bakal mangaruhan titik-titik cairan marake. Titik-titik anu henteu pas bakal ngagancangkeun prosés ngagolakkeun cairan rem sareng pilek. Jeung paling importantly, ngaganti cairan marake rutin.
Tos opat bulan nikah, rerencangan abdi sareng salakina teu hoyong geura-geura gaduh murangkalih lantaran aranjeunna hoyong fokus duaan heula. Tapi anu namina murangkalih mah tos takdir ti Gusti Allah, bade sakumaha ditahan-tahan oge lamun tos waktosna gaduh murangkalih mah ku Alloh bakal dipasihan rejeki. Di sasih kalima pernikahan aranjeunna rerencangan abdi nyarita yen manehna tos telat teu haid. Manehna biasana nyerat jadwal haid dina aplikasi, jeung pasti sasuai jeung anu diprediksi ku aplikasi. Tapi ayeuna manehna teu acan haid padahal dina aplikasina kedahna menahna haid poe ieu. Abdi langsung nyarankeun manahna kanggo tes kahamilan, nyaeta tespek. Manehna teu nyangka yen manehna bakal gaduh murangkalih di yuswa manehna anu masih dua puluh dua taun.
Kagagalan lain akhir tina sgalana, hirup bakal tuluy jalan sanajan urang gagal terus-terusan. Urang kudu hudang jeung balik deui ajeg jang kahareupna. Kudu boga kakuatan nu gede jang ngalawan eta kabeh. Kakuatan eta nyaeta Gusti Allah SWT. Sabab gagal bisa jadi alesan jang urang ngadeukeutkeun diri ka Allah SWT. Ngadeukeutkeun diri ka Allah SWT nyieun urang mibogaan kakuatan nu gede jang nyanghareupan pasualan. Euweuh masalah nu teu bisa dibereskeun lamun urang ngalibatkeun Allah SWT. Pertolongan Allah SWT lega jang hamba-hamba nu salawasna nginget jeung ngagungkeun Allah SWT. Bakal aya harepan jang malikeun sumanget nu geus pernah pudar. Ngameh urang mibogaan kabagjaan jeung kasuksesan di dunya oge meunangkeun sawarga di akherat.
Menteri Ketenagakerjaan (Menaker) Ida Fauziyah nyebutkeun aya 10.765 kasus pemutusan hubungan kerja atawa nu disebut PHK per bulan September 2022. Jumlah eta diaku turun ti dua taun saacanna. Dumasar kana data paparan Ida, PHK berdampak ka 18.911 karyawan taun 2019. Angkat eta naek pas 2020 anu total 386.877 kasus. Ngan turun pas taun 2021 ka angka 127.085 anu akhirna ayeuna turun deui ka 10.765 per bulan September 2022 ieu. Ida oge ngajelaskeun penurunan jumlah penduduk usia kerja (PUK) nu kadampak ku Covid-19. Pas Agustus 2020 kacatat aya 29.12 juta pagawe nu kadampak Covid-19, tuluy turun ka angka 21,32 juta pagawe pas Agustus 2021.
Uih didamel, Meri langsung mandi tuluy istirahat di kamarna. Meri teu sempet dahar sabab geus cape pisan. Pas Meri rek sare, bapakna miwarang Meri ka ruang tamu heula jang ngobrol. Tuluy Meri nurut we ka ruang tamu. Ai pek teh ruang tamu na poek pisan, lampuna dipareuman. Meri ngageroan bapak jeung mamahna, tapi euweuh nu nembalan. Meri tuluy indit ka deukeut panto jang ngahurungkeun lampu. Pas lampu hurung, singhoreng mamah jeung bapakna nyiapkeun sirprise ulang taun mangrupa kue spesial buatan mamahna jeung hiasan booth popotoan. Meri ngarasa atoh pisan, orang tua na masih ingeteun kana poe ulang taunna. Beres popotoan, Meri tuluy makan bareng jeung orang tuana.
Kitu caritana, waktu urang turun ti Gunung Lawu keur istirahat di tengah leuweung kalawan kacapean nu kacida, ujug-ujug ditarajang ku puluhan monyet nu najan teu ngancam, tetep semu nyingsieunan. Urang panik. Kumaha carana kaluar tina ancaman puluhan monyét anu sigana kalaparan bari ngan aya hiji jalan pikeun ngahontal base camp sarta geus dieusian ku grup monyét. Kabeneran dina kantong urang aya kénéh sakeupeul roti bodas ditinggalkeun. Urang ogé motong roti kana potongan leutik, sarta satengah ngajalankeun grup kami nyebarkeun potongan roti di kénca jeung katuhu tina jalur anu dieusian ku grup monyét. Alhamdulilah monyet kaluar tina jalan jeung lumpat nangkep potongan roti nu urang nyebarkeun. Urang ogé ku panik saeutik lumpat ka handap jalan leueur ka handap tur nyalametkeun urang.
Syarat kanggo kuliah salah sahijia nyaeta masihan surat sehat di puskesmas. Lantaran sakedap deui bakal daptar ulang kuliah abdi langsung ngadatangan puskesmas paling dekeut di imah. Mimitina abdi diukur beurat awak dina timbangan, teras diukur tekanan darahna. Pas tos ditensi dokterna naros bisi abdi ngarasa lieur dina sirah latawa lemes antaran tekanan darah kuring teh rendah pisan. Dokternan nyarankeun kedah dipariksa deui minggu hareup. Minggu hareupna abdi datang deui ka dokter teras diparios anu langkung lengkap jeung seeur. Hasilna, abdi gaduh panyawat hipotensi. Abdi teu nyangka lantaran salila ieu abdi tara ngarasa nanaon. Abdi teras dipasihan resep ku dokter kanggo ditukerkeun di apotek.
Abdi leres-leres henteu nyangka naon anu bakal kuring kéngingkeun nalika muka pengumuman SBMPTN kaping 19 Juni 2020. Abdi kéngingkeun ucapan salamet ti LTMPT sareng ngan ukur refleks kuring nyarios ka kulawarga sareng nangkeup aranjeunna (sadayana puji ka gusti kuring ngagaduhan kulawarga anu salawasna ngadukung kuring. ). Alhamdulillah abdi tiasa ngahontal naon anu abdi pikahoyong sareng abdi yakin yén éta mangrupikeun rencana anu pangsaéna pikeun abdi. Perjuangan kuring henteu ngan ukur di SBMPTN, meureun atanapi bakal seueur deui tantangan, ujian, sareng halangan anu kedah dilalui ka hareup. Insyaallah abdi bakal ngusahakeun anu pangsaéna. Janten abdi kudu rancekas jeung rancage rukun digawe dina ngarepan kuliah diharep.
John sok ngarasa geuleuh iraha wae manehna bau hal hanyir. Anjeunna teu tiasa nangtung deukeut jalma anu dahar kadaharan goreng, atawa malah bau bau sato goreng. Anjeunna sok nyeri beuteung sareng seueul iraha wae anjeunna ngambeu bau hanyir. John eta pisan depresi kusabab masalah ieu. Anjeunna teu tiasa liburan ka nagara anu bau has, sapertos Thailand atanapi India, kusabab sieun kaganggu ku bau anu goreng. Anjeunna oge hese berinteraksi sareng jalma sanes kusabab anjeunna sok geuleuh ku bau aranjeunna. Hiji poe, John mutuskeun pikeun neangan pitulung. Anjeunna angkat ka ahli terapi anu nyarios yen anjeunna tiasa gaduh phobia khusus, nyaeta phobia bau. Terapis nyarankan John pikeun ngalakukeun terapi behavioral, dimana anjeunna bakal diprogram mikir pikiran positif iraha wae manehna bau hal amis.
Saha nu hayang di salingkuhan? Tangtuna ksbeh oge embung. Komo di salingkuhan ku jelema nu dipikacinta mah. Harita keur mah cape balik gawe teu sangaja ninggali manehanana keur duaan jeung lalaki sejen. Kahayang mah mun geus bosen atawa teu hayang deui jeung urang tinggal ngomong, da urang oge moal maksa manehanana sangkan tuluy babarengan jeung urang. Mimitina mah teu narima, malah ngambek ka lalakina. Lantaran manehanana ngarebut kabogoh urang nu geus lila bobogohanna teh 2 taun. Tapi da moal aga haseup mun euweuh seuneu. Ku kabogoh urangna wae ge diladenan lalaki eta teh. Da meureun sarua papada hayang. Ari geus kieu mah dek kumaha deui, cinta teu bisa dipaksakeun.
Lamun geus ngmpul-ngumpul sareng rerencangan lalaki nepikeun peuting biasana lamun geus balubar teh maranehna sok ngarinum alkohol. Abdi sok keheul ningalina lantaran abdi mah gaduh prinsip yen nginum alkohol teh moal matak ditarima sholatna nepikeun opat puluh poe sanajan ngan sakeclak oge. Abdi teu tiasa ngomong nanaon ka manehna lantaran bingung kumaha mapatahanna, nginum peuting-peuting tos janten kabiasaana maranehna. Hiji poe urang sadayana nuju datang ka ceramah ustad di caket imah arurang. Dina ceramahna, ustad nyaritakeun pangalaman anjeunna nginum nepikeun aya rerencanganna anu maot dihareupeun anjeunna anu ngajadikeun anjeunna taubat. Ti kajadian eta rerencangan abdi mulai ereun nginum lantaran sieun.
Pulitik SARA bahaya pisan lamun terus boga tempat di Indonesia. Ku kituna, salaku generasi milenial, kudu pinter. Millennials oge diwajibkeun aktip utamana nyaring berita hoax anu beredar di media sosial ku ngalaporkeun ieu ka otoritas. Kontribusi masing-masing pihak oge pohara diperlukeun pikeun ngawujudkeun masarakat anu luwih berkualitas. Ku ayana bahaya ngagunakeun isu SARA, generasi milenial bisa neruskeun kampanye gerakan positif anu bisa ngajaga kondusif nyaeta anu pangpenting na mah wani, tegur tegas lamun aya anu masih ngajalankeun politik sara, tuluy urang oge kudu nyontohan misalkeun ulah nyebut ngaran jalma dumasar kana etnis, ulah nangtoskeun sareng mikir négatip ngeunaan etnis, agama, ras jeung sajabana.
Isuk-isuk, abdi sareng rerencangan nunu milarian emameun kanggo sarapan, maklum anu ngaranna budak kosan mah sok meser sarapan di luar meh gancang lantaran kadang sok teu aya waktos kanggo masak sorangan. Tadina mah abdi bade meser di warteg meh murah, tapi teu jadi lantaran geleuh ningal dapurna kotor pisan loba cucunguk jeung beurit. Abdi oge teu kahaja ningal pas manehna ngagoreng tahu anu geus labuh tapi kalahkah diasupkeun deui kana piring kanggo disajikeun. Tempat nyimpen dahareunna oge geus kotor jeung karatan, siga nu teu pernah digentos sababaraha taun. Abdi langsung hayang utah ningal dahareun anu disajikeun di warteg eta. Ti kajadian eta abdi teu pernah deui meser dahareun di warteg.
Utah atawa emesis nyaéta ngaluarkeun paksa eusi burih anu lumangsung ngaliwatan baham sarta sakapeung oge ngaliwatan irung. Utah oge bisa disababkeun ku rupa-rupa kaayaan, bisa jadi respon husus tina maag atawa racun. Bisa ogé alatan kaayaan lambung atawa burih anu gering. Aya dua rupa utah anu kaluar tina lambung urang, nyaéta utah anu mangrupa kadaharan anu didahar ku urang anu geus diolah ku lambung, jadi warnana béda-beda. Utah anu sapertos kieu anu biasana ngajadikeun jalma sanés ngarasa jijik nalika ningali éta. Aya ogé utah anu henteu warnaan atanapi bening. Utah anu bening  biasana lumangsung sanggeus urang utah sababaraha kali, anu sacara éféktif ngosongkeun eusi dahareun tina lambung urang. Utah bening ogé bisa disababkeun ku obstruksi saluran kaluar lambung sarta tatu dina sirah.
Kuring boga, sarta écés kuring komunkasi ka kabogoh kuring, anu engké jadi salaki kuring, saméméh satuju kana uleman na nyandak hal leuwih serius.
Di antarana, kuring baris babagi Top Lima:
Abdi bébas nganyatakeun diri sareng pendapat abdi, sareng ogé pasangan kuring. Urang kudu diajar ti ayeuna jadi nyaman bisi bener kudu béda, iwal ti hal anu prinsip. Sok akur teu mungkin.
Satiap paménta dukungan, boh dana, perhatian atanapi pikiran anu nyéépkeun waktos ti kulawarga urang, kedah dipikanyaho ku pasangan. Euweuh carita méré duit cicingeun, contona.
BIG NO pikeun selingkuh. Abdi hoyong janten hiji-hijina pamajikan, kitu ogé fokus perhatian na ngeunaan minuhan kabutuhan na berinteraksi sareng awéwé.
Salaki mangrupa kapala kulawarga anu kudu dihormat, diutamakeun jeung menta idin naon-naon pamajikan di luar kalungguhan pamajikan. Hartina, kuring moal narima pagawéan, lamun salaki teu satuju. Abdi mah teu acan ngiring reuni, upami salaki ngabantah. Anjeunna nomer hiji, ngan hiji tur salawasna.
Perkawis poin ka hiji, usaha pisan supados henteu aya masalah anu janten kronis, berkepanjangan. Amarah anu ageung ngan ukur 3 dinten, amarah anu remeh kedah réngsé sateuacan waktos solat salajengna. Rugi lamun teu babarengan.
Tadi peuting kuring diajak dahar bakso jeung kolot. Lamun ngadahar bakso bakal jadi lada pisan sabab kuring resep pisan lada. Tapi kuring poho yén isukan téh poé sakola, kuring pasti bakal nyeri beuteung di sakola engké. Tapi nepi ka isuk ieu kuring teu ngarasa nanaon jeung ngarasa alus wae. Nepi ka waktu kelas keur lumangsung, kuring ujug-ujug ngarasa nyeri beuteung jeung hayang hitut oge, tapi kuring di kelas keneh, sieun aya batur nu ngambeu. Kuring nyorongkeun korsi kuring sarta pindah ka posisi tukangeun pikeun ngaluarkeun hitut, tapi teu disangki tetela hitut kuring gede pisan, tur bisa kadéngé ku sakelas. Sarerea neuteup ka tukang pikeun manggihan saha palakuna. Kuring nu jadi puseur perhatian langsung éra, ahirna menta idin ka guru pikeun ka WC, pedah ku éra kuring lumpat ka kamar mandi. Saprak harita kuring teu hayang deui dahar bakso lada mangsa sakola.
Kasedih mangrupikeun bagian anu teu tiasa dihindari tina kahirupan. Sarerea pasti geus ngarasa eta, kaasup urang sadaya. Nanging, naha anjeun terang yen kasedihan anu paling jero biasana asalna tina rasa gagal? Tangtu, nalika urang ngarasa geus usaha samaksimal mungkin tapi tetep teu hasil dina ngahontal cita-cita atawa impian urang, perasaan gagal pasti bakal karasa nyeri kacida. Sanajan kitu, urang ulah nyerah. Urang kedah emut yen kagagalan mangrupikeun kasempetan pikeun diajar sareng tumuwuh. Kagagalan mangrupikeun pangalaman anu berharga anu bakal ngajantenkeun urang langkung kuat sareng langkung siap pikeun nyanghareupan tantangan di hareup. Janten, upami anjeun sedih kusabab gagal, tong ngantepkeun perasaan eta ngaruksak tekad pikeun ngahontal cita-cita. Hayu urang bangkit sareng janten langkung sae deui tibatan sateuacanna!
Kamari bapa ngajak balanja ka toko Cahaya. Toko anu ageung sareng megah tilu lantai. Bapa ngajak ka warung. Di jerona aya rupa-rupa barang anu dijual. Aya barang-barang rumah tangga, alat tulis, sapatu, tas, sareng sagala rupa cocooan anu saé. Aya seueur jinis boneka ogé.

Sajauh ieu kuring can kungsi dibere bonéka ti bapa. Abdi hoyong bonéka. Dina rak wétan aya hiji bonéka lucu pisan, abdi hoyong gaduh. Kuring ngahontal éta teras nangkeup, karasana lembut sareng nikmat. Tapi bapa ngajak kuring ka toko Cahaya sanés ngagaleuh bonéka, janten abdi henteu ngagaleuh éta boneka. Kuring ngaharéwos mulangkeun éta bonéka ka tempatna. Nepi ka beberasa bari neuteup keneh, rada kuciwa.
Bapa mikeun kotak gedé. Panasaran, kuring muka kotak sareng mendakan éta boneka anu dipikahoyong.

“Pa, Sena resep pisan kana éta boneka. Janten, abdi ngagaleuh," saur bapa, neuteup ka kuring.

Alhamdulillah, impian kuring geus kawujud. Abdi bungah pisan, kuring nangkeup bapa sareng hatur nuhun ka bapa. Tétéla bapa nyiapkeun kejutan tadi nalika anjeunna indit jeung kuring.
Nuju ngeunah-ngeunah dahar, abdi ningal jalmi dihareupun abdi jol utah. Sabenerna mah abdi sanes jalmi anu geleuhan ningal kokotor kitu, tapi lantaran nuju emam Pop Mie di stasion, abdi langsung ereun dahar lantaran eta utahna muncrat ka mamana sabari bau. Sigana mah si teteh anu utah eta teh karek dahar sangu koneng, matak utahna oge warna koneng. Ngabayangkeun sangu koneng anu geus jadi utah kitu abdi langsung hayang utah oge, teras buru-buru ngalih ka tempat anu sanes lantaran bauna nguar pisan teu katahan sanajan geus nutup hirung, sanajan geus make masker oge tetep bau. Untungna eta utah langsung diberesihan ku patugas.
Zaman ayeuna, urang gampang neangan panghasilan tina jualan online. Jadi jualan teh teu kudu usang-asong ayeuna mah, aya market place na nu ngajadikeun urang leuwih efektif jeung efisien. Tah tina hal eta, urang bisa ngahasilkeun panghasilan sorangan, jang nutupan kabutuhan oge jang nyumponan kahoyong. Tong hilap urang oge kudu pinter nyisihkeun eta panghasilan sabagianna jang nabung. Nabung teh penting pisan jang kahareupna. Bisi aya hal teu diduga nu nipa urang, mending we ai aya acis na tabungan mah. Tah ku kituna baraya, hayu ah ti ayeuna urang bisakeun nabung, boh leutik boh gedena, nu penting bisa nyisihkeun jang kaperluan jangka panjang urang.
Batur mah sakostan teh ku sorangan lantaran ngameh lalega, tapi beda deui jang urang jeung si Fadli mah nu sakostanna duaan. Lain embung ku lalegana tapi meh rada irit, komo duit beasiswa mindengna telat mah. Indit kuliah teh si Fadli mah rek ijin cenah da rada teu ngeunah awak, katinggali teh keur gogoleran wae dina kasur. Urang pamitan tuluy balikna teh sore jam 5-an. Pas muka panto teh, nu awalna kamar kost teh saayana ayeuna mah dihias bari aya tulisan "Happy Birthday" amu mgabemtamg ti sisi tembok katuhu jeung kenca. Ditambah aya balon warna emas nu nempel ditiap-tiap sisina teh. Reuwas sakaligus hayang ceurik soalna jauh ti kolot tapi ngarasa boga kulawarga.
Di kuliahan mindeng miluan kapanitiaan tapi sok jadi staff wae, henteu jadi kepala divisi. Mun aya rapat atawa berpendapat, biasana urang nu sok rajin ngacungkeun leungeun. Tapi ku sabab urang mah di divisi biasa lain divisi penting pas acara, nyaeta divisi nu sok ngakut-ngakut barang, jadi pendapat urang teu diperhatikeun, malah mah siga angin berlalu. Nu padahal urang berpendapat kitu teh ku sabab geus boga pangalaman pas keur di sakolaan SMA. Tapi maranehna teu ngahargaan, kalakah mindeng dipotong pembicaraan pas keur ngemukakeun pendapat. Urang sok ambek tapi ambekna cicing ngabetem, da bisi suasanana jadi ruwet jeung teu kondusif, komo pas keur rapat.
Hubungan tangtuna teu bakal mulus wae, bakal aya rasa jenuh atawa bosen. Ieu nu kaalaman ku kabogoh urang, naha bet apal lantaran pas ditanya jawabanna teh kitu. Sabenerna harita urang keur ngawas UTS di kampus, ngawas peuting teh sabab nu UTS na kelas karyawan, jadi diayakeunna sok peuting. Teu lila ngawas, smartphone urang ngageter. Ku urang ditinggali geuningan si Heru, urang reflek ngangkat tapi ka luar heula ngameh nu sejen teu kagandengan. Kecap nu kaluar tina omongan si Heru teh mimiti "Gawat, gawat euy" "Naha aya naon?" Urang ngajawab bari reuwas. "Ieu kabogoh maneh keur jeung lalaki sejen di Mc Donalds". Urang reuwas sabari ambek bari nyiapkeun kecap naon pas panggih.
Salila ieu, kasus nu kacilakaan nu loba tejadi teh disebabkeun ku masalah rem blong. Hal ieu teh disebabkeun kurang sadarna kana pemeliharaan kandaraan jeung kurangna kasadaran kana pengecekan rutin bagian kandaraan. Komo mun kandaraan nana nu gede mah jeung leuwih muatan nana mantak gede resiko kana rem blong sabab kadorong ku muatan beurat anu berlebih. Mantak, samemeh make kandaraan teh kudu bisa mastikeun yen eta remna berfungsi jeung bisa aman mun dipake! Ulah nepi ka cilaka sabab ku polah sorangan. Yuk ti ayeuna mulai tanamkeun kaselamatan berkendara dina diri sorangan supaya leuwih waspada jeung hati-hati. Tanamkeun yen rem teh jadi bagian paling penting dina berkendara.
Penyanyi Marcell Siahaan gaduh pangalaman anu unik nalika manggung dina pamandangan seni. Kusabab aktif teuing, calana Macell sobek nalika nyoba naek panggung. Panyanyi lagu Peri Cintaku ieu ngébréhkeun pangalaman pikaseurieun ka Alvin Adam dina program Alvin & Friends anu ditayangkeun di INews TV tanggal 21 Oktober 2019. Mimitina, Alvin Adam nyebut Marcell anu ekspresif di panggung. Aya pangalaman dina kasenian pintonan (pensi). Janten kuring pura-pura turun panggung teras naék ka panggung anu lumayan luhur. Abdi kedah milarian halangan pikeun naék, henteu. Kuring langsung naék, bisa naék luncat, tapi calana teu naék. Pas naék, dirobek ti handap ka tukang, "ceuk Marcell. Marcell ogé ngarasa untung sabab panongton, anu lolobana barudak sakola, teu kapikiran ieu rek era basa eta teh.
Lamun jalmi nuju lapar biasana sok katingal sifat aslina. Jalmi anu mentingkeun diri sorangan pasti moal babagi, jalmi anu teu paduli ka batur pasti bakal ngalakukeun naon wae kanggo meunang dahareun pangheulana, jalmi anu maruk pasti nyandak dahareun panglobana. Abdi sareng rerencangan ngalaman eta pas nuju ngantri dahareun di ondangan. Pas eta teh kondisina seeur anu teu acan sarapan, jadi tamu ondangan teh paboro-boro kanggo nyandak dahareun. Pas abdi nuju ngantri datang saurang anu ojol-ojol nangtung ditenga barisan, teu lila datang deui dua urang anu datang ka tengah barisan eta, beuki lila beuki seeur. Tungtungna mah ibu-ibu anu aya di tukang langsung ambek ka maranehna lantaran beuki lami ka tukangna lamun diserobot.
Abdi hoyong ngabagikeun sakedik carita kuring. Jalma-jalma di sabudeureun kuring terang kuring salaku jalma anu pinter, sakola karesep, bakal suksés, tiasa asup ka PTN anu pangsaéna. Hahaha tapi kanyataanana berbanding terbalik. Ieu kagagalan kuring: SNMPTN ITB, kalayan peunteun lumayan alus, kuring percaya diri ngalamar ka ITB, tapi sigana mah gagal. SEDIH? OH PASTI. Bendu pisan ka Gusti. Naha éta kudu gagal?
Beasiswa Mitsui Bussan, éta paling émosional. Kalayan sagala persiapan, diajar? Geus, begadang keur tes tulis Mitsui. Tétéla éta dibatalkeun ujug-ujug alatan COVID19. Abdi ambek pisan. Hate virus corona. Naha kudu aya virus corona? Nyaan ngaganggu.
Saterusna ahirna SBMPTN UGM, UNAIR. Diajar kalawan persiapan nyukupan, ulah teuing gaya. Kalayan optimis tiasa lulus SBMPTN. Nepi ka diédit hasil lulus SBMPTN tuluy dicitak. Salami TO oge nalika dirasionalkeun abdi tiasa lebet. Tapi kaleresan? Hahaha teu lulus. Tapi kuring henteu émosional siga baheula. Kantun nampi deui. Tong ceurik, entong turun, éta normal.
Keur SMP, urang boga babaturan awewe ngaranna Aas. Aas teh pindahan ti kelas sejen, alesanna pindah teh sabab kelasna aya di lantai tilu, sedengkeun kelas urang aya di lantar dua deukeut tangga oge. Aas boga panyakit nu matak manehanana ulah kacapean. Ti poe harita Aas pindah, geus jadi babaturan deukeut. Sakapeung mah lamun urang indit ka sakola sok dijemput sabab imahna kaliwatan ku urang. Sok sering tara asup ka sakola, lamun panyakitna keur karasa deui. Hiji waktu pas indit ka sakola, teu biasana wali kelas asup ka kelas pas lain jam pelajaranana. Rek ngabewarakeun lamun Aas tos tilar dunya. Urang ceurik, geuningan teu kungsi lila jadi babaturan Aas teh ngan aya 3 bulanan. Harita keneh balik ti sakola langsung ka imahna jang ngalayad.
Hirup sorangan nyatana teu alus jang kasehatan. Ieur dibuktikeun ku studi di jurnal BMJ anu nganalisis 4.835 sampel getih ti lalaki jeung awewe. Hasilna teh lalaki nu geus cerai atawa hirup sorangan salila mangtaun-taun mibogaan tingkat peradangan nu paling luhur. Tapi mun awewe mah efek ieu teu manggihan. Jadi peradangan ieu teh mangrupakeun awal ayana panyakit kronis. Peradangan teh jadi faktor utama nu nyebabkeun panyakit jantung jeung kanker. Lamun teu geura-geura diomean bakal ngaruksak organ jeung bakal berkembang jadi panyakit. Kondisi kieu oge bakal ningkatkeun resiko maot ngora. Ku sabab kitu tiap lalaki kudu ningkatkeun gaya hirup anu sehat jeung loba bersosialisasi jang ngurangan kesepian, oge dahar kadaharan nu bergizi, olahraga nu teratur, jeung istirahat anu cukup.
Geuningan di pangajian oge mindeng di-bully nepikeun ka sieun rek ngaji teh. Urang sok diporosotkeun, atawa dicepret ku sarung nu geus dibuntel. Eta sakali neunggeul teh karasa nyeri pisan, komo sok diarahkeunna teh kana beungeut. Matak sok langsung nyisi bari dongko, tuluy leungeun nutupan beungeut ngameh teu nyeri-nyeri teuing. Sakapeung mah nu duaan deui nyepengan dua leungeun urang, jadi beungeut urang kabuka nu tuluyna dicepret ku sarung tea. Ti saprak eta nepikeun embung deui ngaji, da mun geus balik ngaji teh sok gereundeuk awak teh. Tapi ustadna sok nyampeurkeun ka imah ngabujuk urang, jadina urang hayang deui ngaji sanajan masih sieun di-bully.
BJ Habibie anu sok dipanggil Eyang nyaeta salah sahiji presiden Indonesia anu ka-3. Penampilanna anu nyentrik beda jeung presiden sejenna. BJ Habibie identik jeung kopeah warna hideung, pakean naon wae ge nu dipake misal jas, batik, nepika baju koko, pasti dipake wae kopeah hideungna. Kacamatana ge nambahan kesan someah lamun ditinggali dina rarayna. Sanajan ngembangkeun elmu pesawat di Jerman, tapi Habibie tetep mikanyaah ka Indonesia, eta dibuktikeun ku sok makena baju batik panjang. Habibieu oge sok make syal warna bodas jang ngahaneutkeun awak. Tapi syal nu dipake teh sok katinggali sarasi jeung tampilanna. Biasana sok dipadukeun jeung syal warna beureum aya motifan jeung baju dines warna coklat.