mteb/NusaParagraphEmotionClassification huggingface dataset:
Jadi baheula keur first date jeung awewe nongton bioskop, urang lain jelema nu hayang dipangmayarkeun, jadi ngotot hayang mayar sorangan. Tapi manehna oge ngotot hayang mangmayarkeun. Akhirna mah dibayarkeun ku manehna. Pas dahar urang inisiatif mangmayarkeun manehanana, soalna urang tadi geus dipangmayarkeun. Pas beres dahar urang langsung menta bill, tuluy urang ngaluarkeun dompet rek mayar, tapi geuningan duit cash urang kurang lima rebu jeung diditu teh teu bisa make debit. Urang era tuluy ngomong ka manehna sanajan era-era oge "Wios teu pami abdi nambut 5 rebu?" Manehna nahan seuri bari ngaluarkeun duit 5 rebu. Tuluy pas kaluar oge, urang poho can mayar urut air mineral hargana 10 rebu, tungtungna manehna deui nu mangmayarkeun.
Nalika rem mobil atanapi motor blong, pangalaman eta tiasa pikasieuneun. Anjeun bisa ngarasa kawas geus leungit kontrol kandaraan anjeun sarta teu bisa ngeureunkeunana leres. Ieu bisa ngabalukarkeun sieun, kahariwang, komo panik, sabab ngarasa yen anjeun teu bisa ngadalikeun kaayaan. Nalika rem blong, anjeun tiasa ngarasa jantung anjeun ketukan gancang tina panik. Anjeun oge tiasa ngaraos macet sareng henteu terang naon anu kudu dilakukeun. Sajaba ti eta, bisa jadi aya gejala fisik kayaning megatkeun kaluar dina kesang tiis, oyag, atawa ngarasa lieur jeung seueul. Dina kaayaan sapertos kieu, langkung sae tetep tenang sareng fokus kana ngadalikeun kendaraan anjeun. Coba nganggo rem darurat kalayan ati-ati, anu biasana aya di kenca pedal rem dina mobil atanapi dina tuas rem dina motor.
Raihan kacida bungahna basa ngadenge yen manehna lulus ujian ahir semester genap. Sanggeus diajar beruang-peuting salila satengah taun, anjeunna tungtungna bisa lulus ujian oge tur bisa naek ka kelas sabelas. Raihan terus rajin diajar, sanajan aya mangsana teu yakin bakal bisa lulus. Basa meunang hasil ujian, Raihan teu bisa nahan kabungah. Anjeunna langsung nyarioskeun kasuksesanana ka sadayana anu dipendakan, kalebet kolotna anu bangga ka putrana. Raihan oge nganuhunkeun pisan ka guru-guruna anu parantos masihan bimbingan sareng dukungan dugi ka ayeuna. Ku lulus ujian ahir semester, Raihan ngarasa leuwih percaya diri jeung yakin bakal bisa nyanghareupan tangtangan dina mangsa nu bakal datang. Manehna oge ngarasa leuwih sumanget pikeun nuluykeun diajar demi cita-cita manehna. Raihan kacida bungahna jeung nganuhunkeun kana kasuksesan nu geus diraih.
Kamari urang rek nganter babaturan rek mudik di terminal kampung rambutan, babaturan teh akhirna milih balik saeengeus ngarantau salila opat tahun di kota. Manehna naek bus anu jurusan na ka kuningan jam salapan isuk. Barang barang na kabeh geus di siapkeun ti peuting mula, maneh na ngarasa teu sabar tapi oge sedih rek papisah jeung nu lain na. Jam dalapan urang mangkat ka terminal. di Teminal urang nilai pasangan salaki jeung pamajikan siga nu capek geus lulumpatan beungetna siga anu reuwas bacampur jeung kuciwa, saenggeus di tanya kunaon ternyata manehna katinggaleun bus. Bus tujuan na karek mangkat, padahal manehna geus buru buru pisan ngudagna.
Pas meunangkeun kabar ti dokter yen urang kudu ngajalankeun operasi, perasaan campur aduk langsung aya dina pikiran urang, aya rasa hariwang jeung sieun nu teu bisa dihindari. Tapi urang nyoba tetep tenang jeung okus kana persiapan pas rek operasi. Saacan operasi urang ngalakukeun rupa-rupa persiapan siga ngajalankeun serangkaian tes medis, diet khusus, jeung milu petunjuk ti dokter. Pas poe operasi tiba, urang ngarasa geumpeur pisan. Saacan asup ka ruang operasi, urang meunangkeun obat penenang meh nyieun urang tunduh. Urang hudang sababaraha jam saenggeus operasi jeung ngarasa cape pisan oge nyeri. Tapi urang ngarasa lega jeung bersyukur yen operasi berjalan lancar. Salila sababaraha poe saenggeus operasi, urang ngalaman rasa nyeri jeung teu nyaman, tapi tim medis mantuan urang ku ngarawat nu diperlukeun.
Basa nuju sakola keneh mah abdi teh sering digalakan ku babaturan. Sagala nu dipiboga ku abdi teh pasti we diganggu atawa dirusak ku babaturan. Abdi geus sering pisan digalakan sagala rupa, nepi ka dipalakan. Abdi teh hoyong ngadu ka kolot, tapi sieun sabab sering diancam. Mun nepi ka bebeja ka kolot teh bakal diganggu jeung digalakan leuwih-leuwih. Tah abdi teh ngarasa sieun pisan sabab digangguna ku lobaan, hampir sakelas teu aya nu ngabaturan. Pernah abdi ngadu ka guru, eh enjingna kalah dicarekan deui ku nu sok ngaganggu abdi, malah leuwih dijailan ti biasana. Tidinya, abdi teu deui-deui wani ngadu ka kolot, nanaon ge cicing we api-api teu aya nanaon.
Irfan nyaeta pamuda anu resep pisan maca. Anjeunna resep pisan ka Aan Mansyur, sastrawan kasohor anu parantos nyerat seueur buku anu anjeunna resep pisan. Hiji mangsa, Irfan meunang beja yen Aan Mansyur datang ka kotana rek ngayakeun sesi penandatanganan buku. Irfan teu percaya kana eta beja, tapi manehna nyoba-nyoba neangan beja anu leuwih jentre netela yen eta warta teh bener. Irfan kacida bungahna jeung teu sabar hayang papanggih jeung panulis idolana. Manehna langsung meuli karcis tuluy ngantri sesi tandatangan buku Aan Mansyur. Dina poe anu geus ditangtukeun, Irfan datang ka eta tempat kalayan hate nu gumbira. Anjeunna kacida sumangetna pikeun nepungan Aan Mansyur. Sabada giliran, Irfan gugup pisan. Anjeunna henteu terang naon anu kedah dicarioskeun ka panulis idola na. Sanajan kitu, Irfan ningali sikap Aan Mansyur nu ramah tur santai, janten Irfan ngarasa leuwih tenang. Irfan kacida bungahna bisa tepang jeung panulis idolana. Manehna ngarasa bagja pisan bisa papanggih jeung Aan Mansyur sarta menta tanda tangan buku ti pangarangna. Anjeunna bagja pisan sareng moal pernah hilap momen eta.
Pak Toni mangrupakeun tukang bakso nu sapopoe na sok mangkal di pertigaan jalan baru. Pak Toni sok mangkal unggal poe di tempat nu sarua. Hiji poe, di hareupeun gerobakna pisan teh aya kacilakaan nu ngaragang nyawa. Aya hiji mobil mini bus nu nambrak motor nu keur nyebrang di jalan. Sabab mobil mini bus tarik, nu naek motorna ge katabrak nepi ka mental kana trotoar, jeung teu bisa disalametkeun nyawana. Pak Toni harita nyaksian pisan sagala kajadianna. Tuluy pas geus beres kajadian teh, Pak Toni dipanggil ku polisi supaya ngajelaskeun kronologi kacilakaan. Pak Toni reuwas pisan ditanyaan ku polisi sabab sieun kasalahkeun.
Abdi sareng salaki dugi ka tahapan nikah ku cara taaruf, gentos CV. Pondokna, kuring geus kenal anjeunna ngaliwatan média sosial-leuwih tepat, kuring kakara nyaho jeung kuring boro pernah berinteraksi. Patepung pribadi ngan sakali nalika datang ka imah, kadua kalina nalika kontrak. Pikeun kuring, anjeunna téh muhrim lengkep. Kami henteu kantos ngobrol sateuacanna. Atuh ka imah, kuring ngan ukur ngobrol jeung kolot kuring kira-kira dua jam, ngan ukur 15 menit kuring ngupingkeun. Poé kawinan datang, kontrak réngsé jam 10. Geuwat resepsi dituluykeun nepi ka jam 10 peuting. Naon anu abdi kedah laksanakeun? Ngabereskeun kamar anu pinuh ku kado jeung sasajén, sasapuan, ngaganti sepré 'panganten' pikeun sési poto kalayan sepré biasa anu leuwih nyaman. Teras kuring ka kamar mandi sareng beberesih, saatosna kuring angkat ka kamar adina kanggo ganti baju sareng sholat. Tapi nya naha geus etateh arurang duaan malah maen uno, pedah mah da cape nya mereun mah, han basa eta suami abdi teh malah eleh 10 kali.
Lantaran tos hampir seep waktos kanggo ngontrak di kontarkan abdi ayeuna, abdi kedah buru-buru milarian kontrakan anyar kanggo hirup sapopoe. Aslina mah abdi teh kedahna mah rencanana bade ngalih sasih hareup, tapi anu boga kontrakna ngadadak miwarang abdi ngalih minggon hareup lantaran bade aya nu ngontrak deui. Kapaksa abdi milarian kontrakan saaya-aya lantaran teu aya waktos kanggo milarian kontarakan anu sakumaha kayang kuring. Abdi kapaksa milih hiji kontrakan anu tempatna teh kirang sae. Pas abdi asup ka jero oge geus kaambeu bau teu ngeunah jeung loba ramat lancah di mamana, komo di kamar cai loba cucunguk, geus kaambeu ti luar.
Salingkuh mangrupa wujud teu satia dina jero hubungan, boh lamun bobogohan keneh atawa geus nikah. Salingkuh teh kasalahan anu pang beurat na keur di maaf keun ku pasangan na. Jaman ayeuna loba pisan kajadian parsalingkuhan anu bisa katempo, boh di dunya nyata atawa urang ningali na sosial media. Parsalingkuhan teh salah na dia dua dua na lain ngan salah sahijina. Soalna lamun salah sahijina bener pasti berbuatan salingkuh eta moal di lakukeun. Dampak pangede na lamun salingkuh komo geus nikah nyaeta cerai, pasangana geus kadung nyeri hate ambek ambekan jeung milih nutup hate tuluy cerai. Nah ari geus kitu budak anu jadi korban na.
Tilu cara jitu supaya bisa ngatasi demam panggung samemeh tampil. Nu kahiji nyaeta hapalkeun bener-bener teks atawa kalimat nu bakal ditampilkeun. Ulah nepi ka salah komo ticaletot ngomong mah. Nu kadua nyaeta tong gugup, usahakeun tetep tenang. Mun gugup mah biasana sok teu fokus, jadi we sok kaweur kana sagalabnu diingetna. Nu katilu nyaeta baca doa jeung optimis. Tong poho mun rek nanaon teh kudu maca doa supaya dilancarkeun jeung dijauhkeun tina sagala hambatan. Terus oge kidi optimis, kudu percaya yen diri urang teh bisa jeung mampu ngalaksanakeunna. Ulah nepi ka ragu, kudu optimis we heula dina nyobaan nanaon mah.
Edo teh ayeuna keur sakola di kelas hiji SMP. Asup sakola SMP, Edo ngarasakeun kabebasan. Ayeuna manehna sok ulin kamana-mana sareng rerencangan di sakolana. Ulin kamana wae nu tangtos tebih ti imah Edo. Hiji waktos Edo sareng rerencanganna ulin ka pesisir. Di pesisir eta manehna teu emut kana waktos. Edo karak sadar waktos, nyaeta sawaktos aya adzan magrib. Manenhna ujug-ujug panik kusabab sieun dicarekan ku indungna ulin teu bebeja heula. Edo buru-buru balik nanging jalanan macet pisan janten Edo tiasa karak nepi imah jam 9 peuting. Edo makin sieun wae dicarekan sawaktos nepi imah bapak jeung indungna keur ngadagoan hareupeun panto. Edo langsung menta hampura moal ngulangan deui.
Kaanekaragaman masarakat Indonésia boga potensi pikeun timbulna kasus SARA. SARA mangrupa singketan tina kecap Suku, Agama, Ras, jeung Antarkelompok. Seringna konflik SARA ieu lumangsung di tengah-tengah masyarakat Indonesia anu maneka ragam. Contoh kasus SARA di indonesia anu pang gede na nyaeta kasus Konflik antar etnis anu kajadian dina tahun 1998 antara etnis pribumi jeung etnis Tionghoa. Konflik ieu gede pisan nepika ngajieun kerusuhan jeung kejahatan HAM. Ti dinya urang bisa jelas nempo yen masalah atawa dampak anu di timbulkeun tina isu SARA ieu teh gede pisan.  Masarakat bisa terpecah beulah, kejahatan HAM nepi runtuh na ekonomi anu ngajieun karusuhan leuwih gede deui. Ulah nepi ka kasus anu kieu kajadian deui, matakna urang kudu bisa leuwih ngabuka wawasan urang yen di mata negara urang kabeh sarua jeung kudu bisa ngahargaan sesama tong ningali dina aspek SARA na jeung kudu leuwih tegas lamun ngarasa ambek teu nyaman lamun di senggol SARA sangkan jelema na paham jeung nyaho naon salahna.
Saha anu teu resep kana eskrim. Abdi resep pisan ngadahar eskrim. Di warung aya salah sahiji merek eskrim anu mirah pisan tapi ngeunah rasana, susuna karasa jeung teu pati amis teuing. Basa nuju di kampus abdi jajan eskrim sareng rerencangan, teras urang milih eskrim anu sarua. Urang duaan dahar eskrim sasarengan di caket kantin. Pas eskrimna tos seep, abdi ningal dina stikna aya tulisan gratis hiji eskrim. Abdi asalna teu percaya lantaran teu pernah meunang hadiah langsung sapertos kieu, abdi langsung nanya ka rerencangan bener teu ieu teh hadiahna. Abdi langsung nukerkeun hadiahna ka warung. Teras tukang warungna langsung masihan hiji eskrim deui.
Basa nuju hamil anak nu kadua mah Ayu teh ngidamna rupa-rupa pisan, jeung deuih hese diteangan nana. Basa mimiti kahamilan nana geus ngidam hoyong rambutan rapiah tina tangkalna. Pan atuh kudu neneangan kaditu-kadieu nu boga tangkal rambutan rapiah. Untungna harita keur usum rabutan, jadi teu hese teuing. Tuluy oge ngidam carogena digundulan, atuh daek teu daek kudu diturutan da bisi utun na kukumaha tea. Nu leuwih parah mah ngidam hoyong nasi goreng tapi make endog guluntungan nu digoreng diparengkeun. Atuh bari era-era ge caroge na nurutkeun kahayangna da bisi utun na ngelay ceunah mun lahir teh. Ah pokokna mah geus rupa-rupa we pamenta na teh.
Seueur jalma nu upami keur nyarios teh ciduhna muncrat kamana-mana bahkan tiasa muncrat ka awak urang. Urang janten tiasa ngarasa geuleuh upami kana ciduh batur teh, wajar we da ciduh teh kotor komo deui upami jalma nu nyariosna tara ngosok huntu, tos mah kotor bau deui. Heunteu pisan pokokna mah kana ciduh batur teh. Komo deui upami batur na keur geuring. Ciduh batur anu gering tangtu bisa ngandung bakteri atawa virus anu bisa nularkeun panyakit ngaliwatan cipratan ciduh, contona ku cara batuk, bersin atawa ngobrol. Panyebaran panyakit ngaliwatan cipratan ciduh atawa dahak, utamana dina kasakit kayaning infeksi saluran pernapasan akut, gondongeun, influenza, jeung saterusna.
Kuring cicing di Jakarta nyalira, kulawarga ageung cicing di kota leutik di Jawa Timur, perjalanan 5-6 jam ti Bandara Juanda. Jadi pikeun nepi ka imah kuring, paling gampang ngagunakeun karéta atawa beus nu langsung ka tujuan. Ku karéta, waktuna sakitar 15 jam. Pikeun beus? Doakeun kuring moal pernah naek beus, sabab bakal ngabuang kahirupan kuring di jalan. Kamari sonten, abdi nampi beja yen mbahkung (akina) sepuh nuju awon sareng kulawarga ageungna parantos ngumpul ngajaga tina hal-hal anu teu dipikahoyong. Duka simkuring teu acan tiasa nganjang ka mbahkung, khususna hubungan simkuring teh caket pisan. Leuwih deukeut ti bapa sorangan. Ieu kusabab ayeuna meunang tiket karéta jarak jauh pikeun acara téh hésé. Pesawat? Di sagigireun teu ramah kana saku kuring (karék ngamimitian karir), bandara téh jauh ti tempat kuring cicing. Beus? Jatah pakansi kuring béak di jalan. nah eta
Kadaharan anu disayogikeun di sisi jalan ngagaduhan rasa anu langkung saé tibatan tuangeun anu dilayanan di kafe sareng réstoran. Hanjakalna, kadaharan ieu aya résiko kakeunaan rupa-rupa lebu sareng polusi ti lingkungan sareng jalan. Lamun kadaharan kakeunaan lebu atawa polusi bisa ngabalukarkeun panyakit di antarana. Masalah pikeun saluran pencernaan dina bentuk diare sabab geus kacemar ku kuman jeung baktéri.
Inuman sareng tuangeun ieu tiasa nyababkeun iritasi dina tikoro sareng nyababkeun batuk.
Salian ti batuk, anjeun ogé tiasa kaserang sariawan tina tuang tuangeun sareng inuman anu kakeunaan lebu sareng kokotor.
Sareng ogé lebu anu didahar sareng tuangeun tiasa memicu polusi paru-paru sahingga organ ieu kainfeksi.
Jaman alit mah sering aya pintonan wayang kulit anu biasana diayakeun nalika aya acara-acara sapertos kawinan, khitanan, jeung sajabana. Sajauh anu kuring inget, urang limaan peuting éta hayang lalajo wayang golék dina bagian perang jeung/atawa lucu nu biasana dipintonkeun dina tengah peuting. Urang indit kira-kira jam 11 peuting ka tempat. Tapi hanjakal di antara venue jeung imah urang aya imah kosong nu ceuk jalma angker. O.. enya jaman harita di kampung urang mah can aya listrik, jadi mun peuting-peuting poek ngan petromaks atawa lampu umum dipasang di hareupeun imah warga. Kalawan kahariwang campur sieun urang indit babarengan jeung urang leumpang. Saméméhna, urang geus sapuk lamun ngaliwatan imah kosong, urang bakal lumpat sangkan teu sieun lila. Jadi lima urang lumpat di gelap. Nya bari lumpat, kuring ningali kalangkang hideung lumpat di hareup urang terus maju mundur siga ngahalangan urang lumpat.
Pas nuju gogoleran dina kasur jol aya nu ngeclak dina baju tu luhur lalangit imah, ai sugan teh hujan, tapi pas diambeu teh gening bau tai, pas abdi tingal epekteh eta mah tai cakcak. Abdi langsung hayang utah lantaran teu kahaja ngambeu dekeut pisan kana hirung. Tai na teh baseuh keneh jeung pacampur jeung bau hangseur. Abdi langsung muka baju anu beunang tai cakcak eta teras langsung diseuseuh. Abdi teu resep pisan kana tai cakcak anu sok modol di mana wae, teu sopan. Untung we teu beunang kana bengeut atawa kana baham. Ti kajadian eta, abdi langsung masang ubar kanggo ngusir cakcak.
Hiji poe caritana abdi sareng rerencangan bade jalan-jalan, tapi supados mirah urang rencanana numpak angkot. Hanjakalna abdi sareng anjeunna teh imahna rada jauh, janten kedah numpak angkot nyalira heula tuluy engke jangjian di hiji tempat. Sabenerna poe eta teh tos lami pisan abdi teu numpak angkot saprak pangaos BBM naek, komo abdi bade ngadatangan daerah anu teu acan pernah abdi datangan nyaeta di daerah kabupaten. Asalna mah abdi numpak angkot nepika kabupaten teu aya masalah, tapi pas dugi di kabupaten abdi salah numpak angkot, kalahkah arah anu sabalikna, tereh pisan abdi nepi ka luar kota. Abdi bener-bener teu apal daerah ieu, rek tataros oge era.
Tilu hal nu bisa dilakukeun lamun keur ningali penapakan makhluk halus di sakitaran. Nu kahiji nyaeta babacaan. Tah ieu teh penting pisan sabab kan bekel urang dina ngahadapi sagala kondisi, mun keur nempo penampakan teh kudu babacaan surat Al-Qur'an jeung doa supaya disalametkeun. Nu kadua nyaeta kudu tenang ulah panik. Lamun panik mah sok kalahka kaweur jeung nyilakakeun diri sorangan. Mantak kudu tenan saolah-olah teu nempo. Nu katilu nyaeta tong gurunggusuh, api-api teu ningali nu kitu we. Sabab samakin urang ngarasa sieun, samakin nambah energi negatifna. Mantakan ulah nepi ka gurunggusuh sabab kasieunan, da nu kitu mah moal bisa nyilakakeun langsung ka jelema.
Salah sahiji hal nu geus jadi lumrah teh nyaeta aktivitas tanpa mandi heula. Jadi, ayeuna mah lolobana jalma anu aktivitas sapopoe tapi teu diawali ku mandi. Jadi, bau badan teh dileungitkeunna ku parfum, lain ku sabun keur mandi. Jadi, ayeuna mah leuwih penting parfum nu mahal tibatan sabun mandi nu seungit. Sabab, asal parfum bisa wangi nepi ka lila ge geus cukup jang ngaleungitkeun bau awak sabab teu mandi. Kitu oge mun rek kuliah atawa digawe, geus cukup ku cuci muka jeung sikat gigi we. Mandi mah ditunda nepi ka peuting. Kadang mah mandi sapoe teh ngan sakali. Balik deui, nu penting mah parfum wangina awet jeung skincare anu bisa ngacover raray.
Akhir-akhir ieu di Jawa Barat sering kajadian bencana alam, khususna lini. Sareng parantos aya sababaraha lini anu kajantenan di daérah anu jauh, kulawarga kuring sareng warga satempat parantos ngarasa oyag. Sareng anu paling kuring hariwang nyaéta upami aya lini sareng sadaya anggota kulawarga kuring henteu aya di bumi. Sareng kuring sieun lamun salah sahiji anggota kulawarga kuring deukeut ka lokasi lini  jeung kapangaruhan ku musibah. Janten upami aya bencana alam, kuring langsung ngahubungi sadayana kulawarga kuring pikeun mastikeun yén aranjeunna henteu kunanaon sareng tiasa balik ka bumi kalayan aman. Kabayang ka jalma anuk kulawargana cakeut ka tempat lini, pasti uanggal poe aya wae kasieun pedah ku oyagna bumi.
Unggal jalmi tangtos pasti boga kasieunna masing-masing. Nanging seueur jalmi nu teu tiasaa ngartos kasieun batur. Padahal aya babaraha jalmi nu boga kasieun parah ka hiji perkawis. Biasana mah kasieun ieu teh disebatna phobia. Phobia ieu disebabkeun ku trauma saatos ngalaman kajadian nu tangtu. Ti perkawis nu leutik sapertos sieun poek atanapi disebat nyctophobia nika keun perkawis nu aneh-aneh sapertos sieun liang atanapi disebat trypophobia. Ieu kasieun teh salah sahiji masalah psikologis. Kusabab ieu disebatna masalah janten kudu diecregkeun liwat metode pangubaran. Pangubaranna rupa-rupi nanging umumna mah pengidap phobia teh dibiasakeun ngalaman atau ningalikeun perkawis nu manehna sieun. Janten persepsi pengidap teh tiasa kaubah upami perkawis eta teh sanes perkawis nu kudu dipikasieun.
Panggih jeung idola teh impian loba jelema. Kahayang ngajak foto bareng oge pasti hiji hal anu wajar. Salian bisa jadi kenang-kenangan, foto jeung artis oge bisa jadi pencapaian jang sabagian jelema. Tapi kudu diperhatikeun oge artisna, ulah nepikeun ka jadi keuheul. Leuwih alus katimbang langsung foto-foto mendingan nyapa heula, soalna maranehna teu kenal jeung diri urang. Menta foto oge bae tapi kudu menta izin heula, lamun artisna embung difoto, nya ulah maksa. Ngarekam ti kajauhan oge bisa nyieun si artis teu nyaman. Alusna mah ulah ngarekam sangeunahna jeung nyebarkeun di media sosial. Daripada menta foto mending ngomong ka artisna, karya naon nu dipikaresep nepikeun ka ngagumi artis eta.
Harita keur aya promo bolu nepikeun ka antri di jalanan teh, aya kana 50 orang mah ngantri. Samemeh buka toko ge geus pada ngantri, malah mah aya nu ti subuh langsung ngantri. Aya kana dua jaman, toko teh buka tapi teu kabeh bisa langsung asup. Sistemna make sistem 10 orang nu asup heula. Jadi nu 10 orang mimiti arasup ka tokona. Sesana mah nungguan aya nu kaluar hiji-hiji. Teu lila aya mobil nu parkir, ninggali mobilna mah alus. Tuluy manehna langsung kahareupeun panto tokona, didinya teh aya petugas. Si ibu embung ngantri pajarna teh geus langganan. Otomatis batur nu tatadi ngantri teh arambek ka si ibu eta.
Waktu harita can aya jalan tol anu ngahubungkeun Pulo Jawa jeung kajadian sanggeus lebaran. Janten anjeun parantos terang yén waktos éta macét pisan di basisir kalér. Biasana Jakarta-Solo tiasa dugi ka 12-14 jam, kusabab lalu lintas beurat tiasa dugi ka 18 jam. Waktu éta kuring keur kakandungan, dina kaayaan kuring ngadadak hayang ka WC. Sareng aya hiji kajadian dimana aya macet sareng kuring henteu tiasa nahan deui, nyimpang di tempat parkir sakola sisi jalan. Kuring teu apal naon ngaran sakolana, utamana mah geus peuting-peuting geus reup-reupan. Nalika ngantri di hareupeun jamban, kuring nyobian ngaleungitkeun pandangan goréng ngeunaan jamban umum, nyobian henteu ngabayangkeun yén kuring bakal gering.
Mun hak geus direbut teh sok jengkel pisan jeung tara ikhlas, komo mun ku babaturan deukeut pisan mah. Abdi kantos ngalaman harita latihan voli bebeakan, eh pas tanding mah kalah posisi abdi direbut ku babaturan deukeut abdi sorangan. Abdi meuni sedih jeung jengkel pisan asa ditusuk di tukang ku babaturan deukeut pisan. Mending mun kualitasna leuwih alus mah, ieu mah kalah ka jadi goreng kana timna. Abdi sapopoe ceurik bari nyeuri hate ku kajadian eta. Tidinya jadi palajaran, tong deukeut teuing jeung tong percaya teuing ka babaturan deukeut. Sabab biasana justru babaturan nu deukeut nu sok nyieun nyeuri hate teh!
Pas urang keur di sakola keneh, aya indung nu ngajemput ka sakolaan yen urang ijin teu bisa nuluykeun pelajaran poe eta nepi beres. Indung urang menta ijin sabab nini ti bapa ngantunkeun. Jadi ngameh barengan ngalayad ka nini urangna. Di sajajalan balik teh inget ka nini urang, inget kana pesen terakhirna ka urang. Cenah mah anjeunna hoyong dikuburkeunna diburuan imah, tuluy menta urang mindeng nganjangan ka kuburanna jang ngadoakeun. Urang sedih lamun inget kadinya teh. Geus lila oge urang teu nganjangan imah nini urang, asa teu percaya ayeuna geus euweuh. Geuningan omongan eta teh pesen terakhir nini ka urang. Pas datang ngalayad ge teu kaburu ningali nini terakhir kali, da geus kaburu di kuburkeun.
Bagi sabagean besar jalma, body shaming teh jadi salah sahiji hal nu mantak pangaruh buruk pisan kana mentalna. Sabab, tuntutan hirup supaya jadi geulis teh unggal jelema nya beda-beda, teu bisa disaruakeun. Tapi kadang aya nu ngaranna standar kageulisan jalma, kudu kuru awakna, kudu ngabentuk awakna, kudu geulis rupana, bodas kulitna, kudu rapih gigina, kudu bodas gigina, jeung sajabana. Padalah, teu bisa dijieun kitu. Rata-rata awewe geulis ku kaayaan naturalna, teu kudu sarua jeung standar. Da jelema mah diciptakeun dina sabaik-baikna bentuk, jadi euweuh alesan jang menyesalina. Mun aya nu ngalakukeun body shaming, brarti jelema eta sorangan nunjukeun kacacatan hatena ka batur.
Pembullyan teh masalah nu kudu dibereskeun. Komo deui pembullyan di lingkungan sakola, ieu tiasa ngaganggu proses belajar korban bully. Korban bully tiasa embung dongkap ka sakola kusabab sieun dibully. Perasaan sieun saleresna tiasa ngastimulasi korban pikeun ngajauh ti situasi atanapi kondisi nu manggihkeun manehna sareng pelaku pembullyan, ku kituna ieu tiasa ngajamin kaaman korban bullying ieu. Nanging, perkawis ieu teu tiasa janten solusi konkrit kusabab korban leuwih condong teu neangan bantosan atanapi teu menta tulung sapertos ka kolot, guru, atanapi jalma nu tiasa diandelkeun. Korban ngan tiasa kabur ti kaayaan samentara palaku pembullyan kalem-kalem wae ngalakukeun pembullyan tanpa aya hukuman.
Basa nuju jalan-jalan ka Cirebon, Rian jumaahan di jalan jeung babaturanna. Rian eureun di masjid nu aya di sisi jalan. Rian ngarasa rada aneh sabab nu jumaahan di masjid eta teh cara pakean na sarua kabeh jeung deuih jiga nu rada araneheun ningali Rian jeung babaturanna. Rian teu ngahiraukeun nu ningalikeun, ngan emang rarasaan na rada aneh sabab euweuh nu eureun didinya salian manehna. Tapi Rian geus kagok nuluykeun jumaahan we didinya. Barang geus beres jumaahan nembe maca tulisan dina plang deukeit gerbang yen eta teh masjid umat daarul Islam nu emang dipake khusus jang jamaahna hungkul, biasana oge nu aya hubungan kakulawargaan, jadi teu sambarangan. Karesahan Rian kajawab oge salila jumaahan teh.
Nalika kuring leutik, kuring gaduh kajadian anu nyababkeun kuring trauma. Waktu éta, kuring keur ulin bari dahar dihuapan ku mamah. Mamah  indit heula, rek pipis cenah, jadi kuring dahar sorangan. Kuring panasaran ngeunaan stop kontak listrik. Teu nyaho, kuring nyolokkeun ujung sendok kana colokan listrik. Ujug-ujug sakujur awak kuring ngageter ku kejutan listrik, kajadianna lumangsung sababaraha detik sabab mamah ujug-ujug datang sarta narik leungeun kuring ngajauh tina stop kontak listrik. Kusabab kanyeri jeung kareuwas, kuring langsung ceurik tarik bari nangkeup si mamah pageuh. Ti harita kuring sok sieun lamun deukeut kana stop kontak listrik. Kuring oge teu wani nyolok kabel nyalira, kedah sareng mamah atanapi bapa.
Tos lima sasih abdi nabung kanggo meser hape. Tos saminggon oge abdi milarian inpormasi tempat kanggo meser hape anu sae. Abdi mutuskeun meser hape di dekeut imah lantaran supados lamun aya masalah tiasa langsung ngadatangan tempat meuli eta. Abdi meser hape iPhone teras nyobian heula sababaraha fiturna sateuacan mayar. Abdi milih hape anu warnana hideung. Abdi oge menta tulung dipang masangkeun anti gores dina hapena. Abdi oge asalna bade meser powerbank sareng casing kanggo ngalindungan hape, tapi ceuk si tetehna aya undian hadiah anu salah sahijina casing atawa powerbank. Abdi langsung nyandak nomer undian, pas dibuka abdi teu nyangka meunang powerbank.
Nadim teh jalma beresih jeung rapih pisan. Anjeunna resep pisan kana kabersihan sareng karapihan. Manehna sok beberesih jeung beberes kamarna unggal isuk sanggeus hudang. Manehna oge paling rajin meresihan imahna. Anjeunna paling sering bebersih nu ngaranna kamar mandi. Nadim mineng ngabersihkeun kamar mandi sabab ngarasa geuleuh lamun ningali kamar mandi anu kotor jeung jorok, komo deui nganggo eta kamar mandi. Anjeunna sahenteuna hayang ngagunakeun kamar mandi kotor kaluar tina geuleuh. Manehna bakal ngarasa keuheul lamun ningali kamar mandi anu kotor sabab manehna ngarasa eta sarang panyakit jeung loba bakteri. Anjeunna malah bisa ngarasa seueul nalika ningali kamar mandi umum anu jorok pisan anjeunna menta ampun.
Meunang undian mah kaasup kana kaberuntungan atawa lamun ceuk urang jawa  ngarana bejo. Eweuh sahiji jelema oge anu bakal apal yen bakal meunang undian atawa neangan cara sangkan urang bisa meunang undian panaliti oge eweuh anu bisa ngahitung jeung merkirakeun kaberentungan meunang undian ieu. Lamun nanyakeun carana kumaha sangkan bisa meuang undian jawabana ngan hiji nya miluan, tapi kumaha  bisa kapilih eweuh anu apal kumaha bisa. Aya jelema anu beruntung wae di yogya ngarana bu rusmini 57 tahun di yogya. Maneh na mindeng pisan meunang undian, mulai ti payung, rice cooker nepi ka anu terahir meunang saleda motor ti bank yogya, tapi sangkan geus sering meunang undian, bu rukmini anggeur sok ngarasa reuwas keneh lamun meunang undian.
Basa meunang hadiah umroh tea, urang langsung dibere informasi ku pihak nu ngayakeun undianna mun engke teh bakal dikumpulkeun ti masing-masing regional. Urang nu regionalna Jawa Barat ngumpul di Bandung jeung peserta nu sejenna. Harita rada reuwas da panya teh ngan urang hungkul nu meunang, apek ti regional Jawa Barat oge geus aya sapuluh urang. Geus kumpul kitu arurang di berangkatkeun ka Jakarta. Tapi naek pesawatna mah isuk, jadi dibere tempat sare heula sapoe di Jakarta. Geus kitu, arurang dihijikeun jeung regional sejen, pek teh renyek pisan aya meureun kana 60 orang mah. Ku teu nyangka teh kabeh ditanggung ku undian eta boh eta hotel, tiket PP, jeung sajabana. Ngan ukur nyieun paspor hungkul nu mayar sorangan.
Sacara global, panalungtikan ngalibetkeun 10 rébu jalma anu umurna 13-75 taun. Umur 21 nyaéta umur rata-rata dewasa.
Ieu mangrupikeun umur dimana seueur jalma ngalaman seueur hal dina kahirupanna, parobahan anu sigana ngagaduhan seueur hartos. Sareng dina umur éta aranjeunna bakal sering kenal sareng seueur jalma, sareng tungtungna ngajantenkeun aranjeunna mendakan babaturanana. Awéwé Boga Leuwih Babaturan. Saterusna, ulikan ogé kapanggih bukti yén awéwé boga leuwih babaturan. Katresna boga sahanteuna leuwih ti hiji sobat deukeut. Beda silaturahmi lalaki jeung awewe.. Babaturan awewe jeung lalaki oge beda. Awéwé condong ngobrol ngeunaan loba hal, ti trivial mun serius tur jero. Kontras jeung awéwé, lolobana lalaki jarang ngobrol ngeunaan urusan pisan pribadi jeung babaturan pangalusna maranéhanana. Tapi sanajan sosobatan maranéhanana henteu kasampak jero teuing di luar, éta lain hartosna maranéhna teu boga solidaritas tinggi jeung jalma anu dipikawanoh salaku babaturan.
Mun manggihan petugas SPBU aya nu ngalakukeun korupsi dina ngeusian tanki kandaraan, urang boga hak ngalaporkeun ka perusahaan nana. Sabab sababaraha kali aya kasus ngeusian tankina teh teu ti nol, tapi diakalan jadi saeutik ngeusianna. Mun meunang kajadian kieu, kahiji urang kudu negur jeung mastikeun eta petugas teh bener apa henteu. Nu kadua nyaeta laporkeun ka pihak perusahaan ngeunaan kalicikan petugasna di lapangan. Mending mun sakali, mun jadi kabiasaan kan ngarugikeun pisan ka pelanggan. Nu katilu, jieun laporan ngeunaan identitas pegawena ka perusahaan, mun bisa foto jalmana supaya leuwih pasti, tong poho bukti struk atawa bukti pengisian tankina oge disertakeun.
Basa nuju ngiringan acara di Institut Teknologi Bandung, aya doorprize kanggo peserta. Abdi janten salah sahiji peserta anu disebut nami na. Asalna abdi reuwas lantaran teu apal naha beut digeroan ku panitia. Pas abdi ka payun abdi narima hadiah ti panitia nyaeta powerbank merek Miniso. Abdi bener-bener teun nyangka bakal meunang hadiah ieu, tapi alhamduliah oge ieu powerbank kapake pisan. Ukuran na alit janten teu beurat dibawa ka mamana. Sabener na abdi rada isin oge basa maju ka payun kanggo nyandak hadiah, lantaran abdi ningal aya seeur adi kelas anu ngiringan oge acara ieu kusabab ieu acara kanggo peserta anu bade ngiringan SBMPTN.
Angin beuki tarik jeung langit oge mulai poek. Sora guntur kadangu ti kajauhan. Tiba-tiba hujan deras mimiti turun jeung deras pisan. Cai ngeueum jalanan jeung buruan imah. "Geus kajadian deui!" Ceuk urang nu kasieunan. "Buru urang kudu neangan tempat anu aman!" Ceuk indung urang. Urang jeung kulawarga milih ngungi ka tempat nu leuwih luhur. Urang geus nyiapkeun sababaraha barang penting siga cai, dahareun, simbut, obat-obatan, sarat peralatan pertolongan pertama. Perjalanan ka tempat nu leuwih aman teu babari, sababaraha jalan kakeueum ku banjir, jadi teu bisa diliwatan. Untungna berhasil nepi ka tempat nu leuwih luhur jeung aman, urang ngarasa bersyukur lantaran berhasil salamet. Sanajan kaleungitan loba harta benta, tapi masih keneh bisa bertahan hirup.
Aya sababaraha hal anu tiasa dilakukeun sangkan urang tiasa ngurangan demam panggung, di antarana nyaeta urang tiasa ngabiasakeun datang mimiti. Lamun urang aya rencana bade papanggih jeung jalmi anu seeur urang tiasa datang leuwih awal tipada jalmi anu sanes supados urang tiasa ngobrol heula sareng sababaraha jalmi, lamun urang datang telat pas anu sanesna geus ngarumpul, pasti bakal ditingalikeun, beuki sieun. Urang oge bakal mikir yen batur teh ningalikeun urang, padahal mah can tangtu maranehna merhatikeun urang. Cara anu kadua nyaeta urang tiasa ngabekelan diri urang ku pangaweruh anu seeur sangkan urang moal bingung lamun ngobrol jeung jalmi anu sanes.
Cara nyanghareupan babaturan nu sok niron karya urang. Nu kahiji nyaeta ajak diskusi ngeunaan karyana, ulik pertanyaan saputar seluk-beluk karyana. Tidinya mun enya bener meunang sorangan mah bakal sinkron jeung nu ditulisna. Nu kadua nyaeta tanya motivasina berkarya eta, sabab mun karyana orisinal mah pasti bakal aya ide pokok nu nyentrik. Nu katilu nyaeta simpulkeun jeung sedekkeun manehna supaya bisa apal kana kasalahan nana jeung moal deui ngulang kasalahan nana. Tong hilap bejaan oge jeung bere pemahaman ngeunaan ide karya jeung kasalahan na sabab geus nyuri karya batur sacara teu karasa. Sabab mun teu dikitukeun bakal hese nyadarna da asa meunang manehna.
Basa wisuda, alhamdulillah abdi kenging predikat pujian. Abdi atoh pisan ngadanguna. Predikat pujian teh dipasihkeun ka mahasiswa nu kenging IPK langkung ti 3.50 jeung masa kuliahna teu leuwih ti opat taun. Tah predikat pujian teh biasana tos diumumkeun pas yudisium atawa kelulusan. Tuluy pas wisuda oge dibacakeun deui saatos nami wisudawan disebut. Alhamdulillah pisan tiasa kenging predikat eta, sabab jeung abdi mah kenging predikat pujian teh sahiji kabanggaan pisan, komo ti kampus universitas nu katelah kualitas na mah. Panghargaan predikat ieu ditangtukeun ku universitas sasuai jeung aturan nu berlaku. Wah pokokna mah bungahna kacida isan, komo pas wisuda mah, disebut na ge dipayuneun kabeh wisudawan jeung orang tua. Pokokna mah bungah pisan we, teu tiasa digambarkeun!
Pas keur SMA urang boga kabogoh, ieu kabogoh mimiti urang. Tapi urang jeung manehna teu lila, hubunganna putus nyambung. Unggal poe dianteur jemput ka imahna sabalik sakola. Unggal poe oge SMSan atawa teteleponan. Sakapeung mah lamun manehna keur tepang taun urang bebelaan huhujanan neangan toko boneka jang mere manehanana kado boneka nu dipikaresep. Kitu oge manehanana ka urang, pas urang tepang taun ku manehanana di kado. Manehna mere kado nu ku urang butuhkeun. Tapi dihiji waktu teuing kunaon hubungan urang jeung manehanana jadi anggang, padahal mah samemehna teu kunanaon. Nepika harita pas urang ngalewat ka manehanana nu keur diuk, manehanana teu ngalieuk-lieuk acan, urang teu ngarti naon kasalahan urang. Urang ngarasa gagal dina hubungan percintaan ieu.
Ulang taun janten dinten anu biasa-biasa wae kanggo kuring, lantaran ti leuelutik teu biasa ngarayekun ulang taun. Tapi taun ieu mah benten, kuring gaduh rerencangan annu balageur pisan. Pas dinten kuring ulang taun teu nyangka bakal meunang hadiah ti rerencangan kuring. Ti peuting keneh tabuh dua belas maranehna geus siap-siap di hareupeun kamar nyiapkeun kue jeung dekor anu sederhana. Abdi langsung digugahkeun ku rerencangan dititah ka luar kamar, teras langsung dipasihan jaket anyar, sadayana nganggo jaket anu sami, urang langsung ngadua sasarengan menta dihampura di poe abdi nambihan yuswa ieu, teras motong kue, sabari sahur sasarengan lantaran isukna arurang bade saum sunnah.
Baheula, anu karasa ku kuring nalika kuring dibully nyaéta sieun, sieun pisan. Leuwih ti éta, awak kuring teh leuwih leutik tibatan maranehna. Katambah-tambah nu ngabully teh anak jelema beunghar, da kuring mah lain jelema beunghar, teu boga nanaon. Kuring henteu wani ngawartosan ka guru atanapi ka kolot, sabab kuring sieun yén aranjeunna malah bakal ngaganggu kuring leuwih parah. Ampir unggal poé kuring ceurik, asa sesek mun indit ka sakola tapi lain keur diajar, tapi malah dibully. Karunya ka kolot kuring nu geus mayar uang sakola, tapi kuring kalah jadi korban bullying. Kuring bingung sareng teu terang saha anu kedah di nyuhunkeun tulung. Mun baheula teu aya guru nu nempo kuring dibully, meureun kuring masih jadi korban bullying nepi ka lulus sakola teh.
Sosok BJ Habibie bisa jadi teladan jang budak ngora. Kabuktian ku disiplin ngabagi waktu. Dina 24 jam bisa ngabagi waktuna kana ibadah, olahraga, aktivitas pribadi, atawa ngobrol jeung tamuna. Ieu oge katinggali dina gelar pendidikanna anu rupa-rupa, mustahil lamun dimeunangkeun ku cara teu disiplin mah. Habibie oge boga rasa hayang nyaho anu gede. Habibie oge pernah ngajabat salaku direktur perusahaan pesawat di Jerman. Tuluy Habibie oge paduli ka kulawargana, ieu katinggali dina film layar lebar ngeunaan BJ Habibie nu mikanyaah pisan ka istrina Hasri Ainun. Hal ieu bisa dijadikeun conto lamun budak ngora kudu bisa ngabagi waktu nu saimbang antara pagawean jeung kulawarga.
Dina treuk, anu ngabalukarkeun gagalna marake nyaéta ODOL (Over Dimension Over Load). ODOL anu maksakeun rem pikeun dianggo saluareun wates spésifikasina dugi ka tungtungna kaleungitan kamampuan ngahalangan gerakan kendaraan. Samentara éta, dina beus, faktor manusa leuwih dominan, ngabalukarkeun rem teu eureun beus. Loba beus ngalaman kagagalan ngerem alatan kabiasaan supir gagabah. Gagabah, teu ngajaga jarak jeung ngandelkeun rem eureun beus. Padahal sagigireun rem dina roda aya ogé rem knalpot atawa retarder. Dua sabab di luhur bisul kana hiji hal. Suhu rem ningkat sacara drastis sahingga gaya gesekan dina kendang atanapi cengkraman dina piringan marake leungit. Ulah nutup panon anjeun nu aya ogé faktor pangropéa jeung jadwal ngagantian suku cadang nu culprits. Dina pangalaman abdi ieu kajadian kirang sering. Iwal aranjeunna teu waras, sakumaha pelit salaku bos jeung salaku gagabah sakumaha supir, aranjeunna moal wani ngoperasikeun kandaraan jeung masalah marake. Urang jauh leuwih wani ngajalankeun treuk jeung beus nu geus ruksak atawa nu kertasna geus kadaluwarsa.
Kusabab perjalanan kuring teu jauh, jadi kuring nangtung deukeut panto karéta (nyanghareup panto) sangkan leuwih gampang lamun turun. Pantona pérak warnana ku kituna anjeun tiasa ningali dina eunteung sareng ningali pantulan jalma sanés di tukangeun urang. Sesampainya di stasion Kebayoran, kuring turun tina KRL, diuk dina korsi dina platform bari mariksa pesen WhatsApp dina hapé. Teras kuring leumpang nuju jalan kaluar stasion, ngetok kartu, teras leumpang sapanjang jalan pasar milarian beus. Sabot nangtung ngadagoan beus, di gigireun kuring aya urang Baduy maké kaos jeung calana hideung, ikat sirah batik banten, tas selempang nu dijieun tina lawon, teu maké dadampal sampéan. Urang Baduy aya di KRL nangtung tukangeun kuring (kuring nempo manehna tina pantulan panto KRL). Pas turun ti KRL, manehna nuturkeun sarua turun jeung kuring, Anjeunna nangtung pikeun lila di ujung palaron, sarta nalika kuring leumpang kaluar ti stasion, lalaki ieu nuturkeun tukangeun kuring. Tétéla yén jalma ieu sabenerna geus nuturkeun kuring.
Tilu tips supaya bisa bebas tina antrean nu manjang. Kahiji nyaeta datangna kudu leuwih suhud ti batur. Dayang kudu saisuk mungkin kira-kira samemeh batur daratang supaya teu kudu ngantre, dina ngantre na ge pasti panghareupna. Nu kadua nyaeta indit heula ka tempat sejen nu oge bakal dituju, tuluy balik deui ka tempat antrean. Tungguan kira-kira antreanna geus surud, karek we maju jangan ngantre, paling ge tinggal sababaraha jelema deui. Nu katilu nyaeta pilih lokasi lain. Misalkeun mun ngantrena di tempat makan, teangan deui we outletna dinu tempat sejen supaya teu miluan ngantre. Atawa bisa oge makanan na mesen tina gofood, jadi teu kudu lila ngantre.
Abdi henteu terang mana anu langkung lega, kuring henteu janten lanceuk, tapi di sisi sanésna urang nyanghareupan kamungkinan anu sanés. Poé isukna sanggeus antrean rada lila, ibu nuju di ultrasound. Hasilna katingali, leres aya benjolan anu disebut Mioma dina beuteung Mamah. Nu hiji geus badag. Geus mangtaun-taun meureun, tapi telat dideteksi. Nyukcruk ka tukang, kamungkinan panyabab anémia sanés tina jantung. Tapi Dr Miom. Dokter langsung nyieun rencana bedah. Samemehna, urang ngan hayang ningali dokter, ujug-ujug urang kudu nyiapkeun rumah sakit poé éta.Sagalana mana gancang. Mamah ngagaduhan jadwal operasi 3 dinten saatosna, sabab kedah ngantosan Hb (atanapi naon waé istilah getihna) janten dl normal. Mamah nampi transfusi getih 3 waluh (sajauh anu kuring émut).  Sanggeus dioperasi ngaluarkeun myoma, alhamdulilah indung kuring teu kungsi ngeluh nyeri sirah deui. Teu kaulang deui. Meureun mun ti mimiti Mioma gancang katenjo, teu perlu drama rawat inap di RS Jantung sakalian.
Pas nuju kapepet pisan kedah mayar kuliah tapi bapana tos teu damel deui rerencangan abdi langsung nginjeum duit ka abdi, tapi hanjakal pisan abdi nuju teu gaduh *artos. Manehna sabenerna geus mgusahakeun kanggo digawe tapi duit ti padamelanna teh teu cekap kanggo mayar kuliahna. Pas dina kaayaan eta manehna gaduh rencana kanggo ulin slot judi lantaran ningal babaturanna aya anu meunang duit loba tina ulin judi eta. Abdi buru-buru mapatahan manehna yen ulin judi atawa ngundi nasib teh mangrupakeun pagawean anu diharamkeun Alloh. Manehna asalna teu apal, tapi pas dibejaan manehna langsung teu jadi ulin slot lantaran sieun kana dosana.
Mimiti pisan nongton konser langsung di Jakarta. Urang kabagian tempat diuk nu rada jauh, lantaran hargana anu murah. Pas konser karek mulai, geus loba penonton nu ngahurungkeun smartphone na bari ngavideo keun lumangsungna acara konser, kitu oge urang. Tapi pas urang keur ngavideo, tuluy dicarekan ku petugas. Petugas eta nyarekan urang ulah ngavideo keun acara konser. Urang rada aneh, naha ari ka urang dicarekan, ari ka batur henteu? "Pak, deuleu atuh nu ngavideokeun teh lain urang hungkul, tuh deuleu loba batur oge. Da nu penting mah henteu nayangkeun video live konser!" Geus disentak kitu, si petugas eta ngabalieur bari ngobrol ka petugas nu sejen.
Ieu sababaraha alesan pikeun henteu era nalika nyarios di hareupeun balarea. Kamampuh nyarita mangrupa kaparigelan anu bisa dironjatkeun ku prakna. Kaseueuran jalma anu ningali presentasi anjeun mangrupikeun pamirsa anu sae anu hoyong anjeun sukses. Lamun nyiapkeun alus, anjeun bakal ngarasa percaya diri jeung biasa nyarita di hareupeun balarea. Tong mikiran naon anu salah, fokus kana naon anu leres sareng naon anu anjeun nyarios. Isin teh normal, tapi ulah ngantep eta ngadalikeun anjeun. Nyarios kalayan yakin sareng percanten kana kamampuan anjeun. Inget yen sarerea ngalaman era jeung gugup nalika nyarita di hareupeun balarea. Terus tarung jeung terus latihan. Tong ngabandingkeun diri sareng batur, fokus kana naon anu anjeun sanggup sareng naon anu anjeun nyarioskeun.
Pernah basa nuju bade meser bolu, abdi salah asup toko. Gigireun toko bolu teh aya agen travel, pantona teh pasabeulahan. Kuduna abdi asup kanu kenca, ieu kalah kanu katuhu. Niat rek meuli bolu teh kalahka ditanyaan tujuanna ka kota mana, marukan rek meuli tiket. Abdi tidinya molohok da euweuh bolu sama sekali. Ternyata abdi salah asup, langsung we kaluar buru-buru. Api-api leumpang bari nempoan plang tulisan. Abdi era pisan sabab di jero agen tadi teh loba pisan jalma nu keur nungguan travel. Tah, tidinya abdi boga palajaran berharga nyaeta ulah gurunggusuh, kudu sing taliti kana nanaon teh. Ulah nepi ka salah sabab teu fokus. Kudu tenang jeung taliti kana sagala hal!
Euis teh ayeuna kelas 3 SMP. Di sakolana manehna kakoncara rajinna. Kabeh guru pasti apal ka nu ngaranna Euis. Manehna sok ngiluan lomba-lomba kaasup olimpiade nasional. Nanging unggal poe teh Euis sieun upami dongkap ka sakola. Sanes sieun ka pelajaranna nanging sieun di-bully ku rerencangan kelasna. Kusabab pinter, seueur murid sejen nu ijid ka manehna, sapertos rerencangan sakelasna. Kusabab mineng di-bully manehna teh janten sieun kamana-mana di sakola. Sieun ka kantin, sieun ka mushola, sieun ka perpus, pokokna loba sieunna. Euis teu ngadu ka guruna kusabab diancem bakal dicegat di jalan saatos balik sakola. Janten ampir 3 taun teh Euis kasiksa kusabab di-bullly.
Lamun urang ngarasa era ku sabab salah ngageroan ngaran batur, aya sababaraha cara nu bisa dicokot jang mengatasi perasaan era eta. Nu kahiji, urang kudu buru-buru menta hampura ka batur nu kurang salah panggil ngaranna, sanajan menta hampura teu bisa ngaleungitkeun rasa era, tapi hal ieu bisa nunjukeun mun urang ngaku kana kasalahan sorangan. Nu kadua ulah tutuluyan mikiran kasalahan eta, lantaran ngan nyieun urang ngarasa era jeung teu nyaman. Sabalikna, coba jang mikir positif jeung fokus kana kagiatan atawa hal sejen nu bisa ngalihkeun perhatian urang kana kasalahan eta. Nu terakhir urang bisa diajar kumaha carana ngahindar tina kasalahan eta deui kahareupna.
Di daerah lembur abdi mah aya agro hayam nu miara hayam nagari skala industri. Bau tai hayam na teh osok nepi ka perumahan warga, kadang mah malahan limbah tai kotokna teh sok diabrukeun di sawah warga, ngajadikeun warga kakeunaan ku panyakit kulit. Mun keur masa panen hayam, di imah warga teh pasti we loba laleur nu kaliaran pindahan ti agro. Laleur na teh tara adeuh, sok loba pisan jumlahna teh. Laleur na teh nu hejo badag deuihan, lain laleur biasa nu sok aya dina sampah. Mantak sok risih pisan ka kabeh warga, termasuk abdi. Meuni teu kaur dahareun diantep, pasti we diendogan ku laleur badag.
Basa nuju bade nyebrang ka gang, jol we dipayuneun abdi aya kacilakaan. Abdi keur ngadagoan lowong jang nyebrangkeun motor, eh kalah langsung aya nu cilaka ti gang sebrangeun abdi. Sapedah nyuruntul wae bijil tina gang, katabrak ku motor nu tarik pisan nu keur lurus. Eta nu na sapedah koat mental jauh bari tibeubeut awakna. Abdi nempo kajadian eta dihareupeun soca meuni asa ngeper pisan. Abdi teu bisa nanaon, teu bisa ngomong nanaon, ngan bisa molohok. Tuur teh asa hampang, euweuh saya pisan. Rek indit ngabantuan ge da teu bisa bakat ku ngeper jeiung deg-degan pisan. Teu bisa ngontrol kasieun harita mah da panik.
Tilu taun ka tukang, rerencangan abdi nimu aya hiji tumor dina awakna, dokter nyarankeun manehna kanggo dioperasi, teu aya pilihan anu sanes salian ti operasi lantaran sagala rupi tumor saena mah diangkat, soalna lamun diantepkeun bakalan ngabahayakeun oge. Salian ti eta, operasi oge janten cara supados urang apal, eta tumor teh ganas atawa jinak. Biasana sateuacan dioperasi jeung dilakukeun tindakan, manehna mondok heula di rumah sakit ti sapoe sateuacanna. Manehna oge dititah puasa heula satengah poe nepikeun operasina rengse. Salian ti operasi, manehna oge diinfus heula kanggo nambihan cairan ka awak jeung kanggo ngasupkeun ubar bius. Manehna beuki deg-degan pas mulai diinfus, tapi alhamdulilah operasina lancar.
Abdi sareng kulawargi kaasup anu taliti pisan lamun meser dahareun di luar, komo lamun meser dahareun anu langsung diemam anu kedah teu dipasak heula. Lamun meser dahareun di luar abdi sareng kulawargi osok ningal heula piring atawa wadah anu dianggo ku tukang dagangna. Lamun wadahna ngan dikeeum ku cai sabun teras dielap make serbet kuleuheu hungkul mah abdi teu resep lantaran kirang beresih. Tempat nyimpen bahan dahareunna oge sok janten tinimbangan. Lamun disimpen langsung dina lomari anu kotor sabari teu dibere alas mah abdi oge moal resep. Matak lamun keur jalan-jalan kaluar biasana abdi sareng kulawargi mah sok mawa nyalira ti imah. Sanajan rada riweuh tapi teu kunanaon nu penting mah tiasa dahar anu beresih.
Pas ninggali pengumuman LPDP, urang ngarasa sedih, cape, jeung teu sumanget. Nepikeun ka aya saminggu mah rada ngalamun bari gogoleran dina karpet, ari mata mah ninggali kana TV. Sora TV anu gede oge jadi teu kadenge ari bari ngalamun mah. Kitu oge pas ngalaksanakeun sholat, sok ka inget wae. Pas ngadoa pasti wae sok aya cai panon nu turun tina panon. Sabari diusapan ku leungeun nu dipake ngadoa jeung ngupahan diri sorangan. Sakapeung mah dahar oge tara mirasa, saolah-olah eta akhir tinu sagalana. Sanajan teu bebeja ka kolot, tapi maranehna apal. Sok ngahaja ngupahan bari ngusapan punduk atuh sok cirambay deui ku Cipanon.
Dinten ayeuna mangrupikeun dinten paling bungah sapanjang hirup sabab pun raka bade nikah. Parnikahannana digelar di bumi orang tua abdi. Alhamdulillah saberes acara pagi mapag panganten teh tuluy we dilaksanakeun akad nikah. Suasana akadna ge meuni syahdu, mantak bungah terharu abdi sakulawarga. Beres akad teh nembe we langsung ka acara resepsi. Teu terlalu mewah teuing acarana ge, ngan nu penting berkesan utamana jeung pun raka. Resepsina teh digelar dugi ka sore supaya babaturan jauh nu daratang teh masih keneh bisa ngabadikeun momen foto jeung panganten. Abdi oge teu hilap popotoan sing loba ngabadikeun ieu momen bahagia nu moal bisa kaulang.