mteb/NusaParagraphEmotionClassification huggingface dataset:
Aya hiji carita basa kuring keur ka puncak naék motor. Salila perjalanan, jalur anu ku kuring ambil teh nanjak, untung motor anu kuring bawa masih aman, ngan rada leuleus kusabab beurat teuing. Tapi dina perjalanan ka imah, jalur anu kuring lalui teh mudun. Kuring ngaraos awon nalika nyetir, tétéla nalika kuring narik tuas rem, motor henteu eureun wae kusabab remna blong. Harita kuring bener-bener panik, bingung kudu kumaha. Harita teh kuring geus pasrah, boh engkena bakal kacilakaan atanapi nabrak, mugia sing salamet. Tungtungna mah pas jalan di belokan, kuring nabrakeun motor kuring kana témbok, untungna teu pati nyeri. Ngan sababaraha tatu dina suku jeung leungeun.
Andra nyaeta yatim piatu anu hirup di hiji desa leutik. Manehna henteu kantos terang kumaha rasana gaduh kolot anu salawasna aya pikeun ngajaga sareng miara anjeunna. Kusabab ti leuleutik, Manehna kudu hirup sorangan di imah leutik warisan ti kolotna. Andra sok ngarasa sedih jeung kasepian tanpa kolot anu bisa ngurus jeung mikanyaah manehna. Manehna henteu gaduh sasama anu bisa diajak ulin atanapi ngabagi carita, sabab sadayana budak di kampung ngagaduhan kulawarga anu lengkep. Sanajan mindeng ngarasa sedih, Andra teu pernah némbongkeun parasaanana ka batur. Manehna ngarti yen dirina kedah kuat sareng mandiri supados salamet hirup di dunya. Manehna digawe saban poe sangkan bisa nyumponan pangabutuh sorangan, sanajan mindeng ngarasa cepe pisan jeung hayang boga batur pikeun marengan manehna.
Mun rek tampil dia hiji acara atawa kagiatan teh sok demam panggung, komo mun ditonton ku loba jalma nu harebat mah. Rek tampil na ge sok ngadadak geumpeur jeung limpeur kana sagala hal nu kuduna disiapkeun. Sok aya barang nu tinggaleun tea mah, sok aya hal persiapan nu kaliwat, jeung sajabana. Mantak, supaya ningkatkeun fokus rek tampil teh kudu loba nginum cai heang supaya konsentrasina kajaga jeung ngurangan dema panggung. Mun bisa mah rek tampil teh latihan heula ku monolog atawa hareupeun kaca supaya ngurangan kageumpeur. Tng poho sarapan heula dina hari H na supaya teu leuleus pas tampil, komo nepi ka ngalaman demam panggung mah.
Abdi sedih ku henteu mampuh janten sapertos jalma sanés. Sedih, kuring sanés jalma anu tiasa nyarios di umum kalayan gampang, atanapi gancang adaptasi sareng jalma énggal. Kuring hariwang teuing ngeunaan kahirupan sareng masa depan kuring. Kuring ceurik tengah peuting ngan kusabab hariwang. Kalayan padamelan, sareng hubungan. Kuring sering dianggap sombong, sabab kuring biasana cicingeun sareng henteu kantos ngamimitian ngobrol. Jigana teuing sarta mindeng procrastinate nyandak kasempetan alus. Kuring wasted eta sieun katempona teu mampuh tur aneh. Kuring boga loba teuing pikiran négatip. Nyatana, kuring peryogi pisan padamelan éta. pangalaman eta mangrupakeun salah sahiji cambuk jang kuring gewat diajar jang publik speaking.
Kahirupan kuring jeung dulur-dulur kuring teh sabenerna teu ripuh-ripuh teuing. Unggal dinten pun biang masih tiasa masihan bekel para putrana nu masih sarakola di paguron luhur jeung di sakola menengah. Ngan tisaprak lanceuk kuring nu cikal usaha kafe na bangkrut, pun biang sareng pun bapa mimiti karepotan nyumponan pangabutuh sadidinten kulantaran mantuan lanceuk kuring mayaran sambetan nu lumayan ageung ka babaturana urut ngabangun kafe tea. Kacida pisan kuring jeung dulur-dulur kuring isin sabab unggal dinten jul jol nu nagih hutang. Sok sanajan pun biang kacida keuheulna ku kalakuan ki lanceuk nu lalawora dina ngajalankeun usahana, tapi dalah kumaha deui ukur tiasa ngusap dada bari istighfar tur ihtiar sabisa-bisa pikeun mantuan ki lanceuk. Kuring jeung adi adi kuring nu masih kuliah badami yen kuring sarerea satekah polah rek mantuan pun biang sareng pun bapa nyiar kipayah pikeun nutupan kabutuhan sadidinten.
Meureun ieu mah emang kasalahan urang, harita urang parkir mobil teh ngahalangan jalan. Da jalanna teh leutik di komplek babaturan, urang keur ngalongok babaturan nu keur gering. Mimitina mah di klaksonan, eta oge urang langsung cengkat bari mindahkeun mobilna. Bari pupuntenan ka manehanana nu kahalangan jalanna ku urang, tapi manehna malah emosi turun tina mobil. Geus turun tina mobil bari nyampeurkeun urang nu rek asup kana mobil jang mindahkeun. Tuluy manehanana ngomong "Sing bener atuh mun parkir mobil teh pan nyaho ieu mah jalanana sempit", urang ngajawab "punten A, da teu apal, sareng bade sakedap didieuna". Tapi si Aa eta kalakah neunggeul. Urang nu teu narima malik neunggeul.
Abdi henteu kantos ngabayangkeun naon anu bakal kajantenan upami salah sahiji kulawarga kuring maot sareng éta henteu pernah aya dina pikiran kuring, tapi Gusti milih kembang anu éndah pikeun dibawa ka surga sareng kembang éta nyaéta bapa kuring. Bapa tos lami gering, mimiti nyeri kelenjar tiroid, bapa kedah dioperasi, teras kemoterapi 35 kali, bareuh beuheungna mimiti cageur, tapi panyakit anyar muncul deui, beuteung bapa beuki ageung. , kulitna jadi hideung kawas kaduruk, sukuna beuki badag sarta warnana semu beureum, sarta pori-pori sukuna sok ngaluarkeun cai anu beurat. Tapi hal éta ngajadikeun kulawarga urang leuwih deukeut ka Allah jeung tabah dina solat. ayeuna bapa teu ngarasa nyeri deui, sabab geus lebet ka surga.
Dina waktu ngomong ka serobotan antrean, kareueusna nyarita jeung langsung aya konflik emosi, sabab aya sababaraha urang anu boga prinsip aneh, "leuwih hade maot ti boga batur nurunkeun harga diri maranéhanana di publik". , teras anjeunna bakal terang jalma anu protés ngalawan naroskeun anjeunna pahareup-hareup, émosional sareng upami anjeunna ngagaduhan waktos, anjeunna bakal ngantosan di luar antrian. Lamun manéhna teu boga waktu dina waktu éta alatan manéhna urgently dina hal leuwih penting, mangka bakal aya dendam dina waktu saterusna lamun waktu nu pas jeung gancang. Hayu urang sadayana diajar ngadalikeun diri sakedap, langsung. Émut, "JAGA, margi unggal jalma anu urang tepang nuju berjuang pikeun hirupna". Urang teu nyaho naon masalah batur, urang teu nyaho kumaha batur solves masalah maranéhanana. Kami henteu terang yén aya jalma anu, kalayan émosi anu ngadadak, tiasa tusuk batur, narik naon anu aya dina cangkéngna, atanapi ngangkat barang-barang di sakurilingna sareng ngéléhkeun aranjeunna sacara ambing ngan kusabab aranjeunna ngarasa kareueusna ditincak.
Ieu janten pangalaman kahiji kalina abdi donor darah diajakan ku rerencangan. Pas daftar abdi langsung dipiwarang ngeusian formulir teras nimbang beurat awak. Pas atos meunang nomer abdi digeroan ku petugasna. Pas ditaros ku dokter, anjeunna nanya abdi tos sabaraha kali donor, abdi ngajawab yen ieu nembe mimiti abdi donor. Dokterna masihan apal yen jarum kanggo donor teh leuwih badag ti jarum suntik biasana. Abdi langsung sieun ngabayangkeun nyerina kumaha. Abdi asalna tos hoyong balik wae ka imah, teu jadi donor lantaran sieun nyeri. Tapi rek kumaha deui tos kaburu daftar. Abdi oge sakedap deui giliran dicandak getihna. Ieu jigana bakal janten terakhir kalina abdi donor.
Telkomsel Points nyaéta program kasatiaan ti Telkomsel pikeun para nasabahna. Kabéh nasabah Telkomsel ngabogaan hak pikeun otomatis titik dumasar kana jumlah tagihan pikeun konsumén pascabayar jeung jumlah meuli pulsa pikeun konsumén prabayar. Salaku nasabah, anjeun tiasa pariksa jumlah titik via *700# atanapi my telkomsel. Poin anu anjeun gaduh tiasa dianggo pikeun ngiringan program sapertos diskon di padagang sareng undian untung pikeun waktos anu tangtu. Pikeun ilubiung dina undian, anjeun kedah ngarobih poin anjeun kana nomer undian via *700#. Tah, kapan eta, alhamdulillah tiasa meunang Hape  Percanten ka abdi… lotre Telkomsel Points anu diayakeun ku Telkomsel teh asli. Program ieu sacara resmi dumasar kana idin ti Departemen Sosial, ditarik ku ayana Notaris sareng instansi anu aya hubunganana. Mustahil pikeun perusahaan sapertos Telkomsel ngorbankeun reputasina ku ngajalankeun undian undian.
Pikeun nyageurkeun trauma budak leutik, anjeun kedah ngamimitian prosés anu anjeun kedah laksanakeun ti saprak kajadian éta lumangsung. Tapi teu aya anu mustahil, sanaos butuh waktos, anjeun masih gaduh harepan pikeun pulih tina trauma anu kapungkur. Di handap ieu mangrupakeun pituduh pikeun waras  tina trauma budak leutik nurutkeun Andrea Brandt, Ph.D, a nikah jeung kulawarga therapist di Amérika Serikat:
1. Coba difokuskeun diri
Pikeun ngamimitian prosés pamulihan trauma, cobian milarian tempat anu sepi dimana anjeun tiasa fokus sareng moal kaganggu. Pastikeun anjeun ngagem baju anu nyaman pikeun ngamimitian prosés ieu. Upami Anjeun gaduh, diuk kangenah di lantai jeung panon anjeun ditutup.
Candak napas jero, teras fokus sareng sadar kana diri anjeun. Ngarasa kumaha tiis lantai anjeun diuk dina. Bayangkeun aliran énergi tina tulang tonggong anjeun ka handap ka lantai dimana anjeun linggih. Fokuskeun pikiran anjeun kana awak anjeun sorangan tanpa kaganggu ku anu sanés.
2. Ngingetan kenangan katukang
Ayeuna, cobian nginget-nginget kaayaan atanapi kajadian panganyarna anu ngaganggu anjeun. Lajeng, manggihan hal anu memicu émosi Anjeun. Ngelingan saloba jéntré jéntré tur ngabayangkeun diri dina waktu éta. Coba tingali jeung rasakeun deui émosi anu timbul dina waktu éta.
Senen pastina poe upacara keur zaman SD nepikeun ka SMA. Mun upacara tangtuna urang sok mangkat ti imah isuk-isuk. Tah harita mah urang ngahaja neundeun heula kantong di kelas, sabab waktu aya 10 menit deui, urang inisiatif ka warung heula jang jajan. Posisi warung ieu ayana di luar gerbang sakola, jadi mun rek jajan teh kudu kaluar heula gerbang. Pedah di warungna rada rame ku anu meuli, jadina nungguan pamulangan teh rada lila. Tuluy pas urang rek asup, urang dicarekan ku satpam sakola anu geus nungguan di hareupeun gerbang. Urang teu narima sabab ngarasa lain kasalahan urang, da urang mah geus tiheula nepi sakola, nepikeun ka kantong oge aya di sakolaan. Aya kana tilu menit urang parea-rea omong jeung satpam sakola, tapi tetep teu dibere karinganan, tetep dianggap telat, jadina dihukum ku guru titah ngulilingan lapangan.
Kuring ngarasa aya anu ningali kuring ti tukang. Abdi tos suudzon, kumaha upami tetela Miss E melong ka abdi teras anjeunna kambuh teras neunggeul sirah abdi ti tukang. Muhun, éta lumrah pikeun manusa pikeun mikir ngeunaan awon. Kuring ngagancangkeun léngkah kuring, sareng ujug-ujug….
Sirah kuring didorong ka hareup jeung kuring ampir murag. Kuring neuteup ka tukang jeung manggihan Miss E keur nempo beungeut kuring ambek-ambekan jeung fists nya clenched jeung screaming di kuring ngagunakeun ngaran sato salami imahna.
Abdi kosong sakedap. Ngan ayeuna… kakara ayeuna mah... kuring ditabrak?
Naon anu kuring panginten janten leres?
Pokona mah pusing tjuy, bayangkeun. Leungeun ngaraketkeun dampal kana tonggong sirah. Éta nyeri. Jeung hiji anu pencét ODGJ. Abdi henteu terang naon anu salah sareng dosa abdi ...
kuring lumpat. Enya, kuring lumpat. Balik ka imah? Oh heuh. Kuring ngudag Dolores kalayan gairah anu ngaduruk sareng émosi anu ningkat. Kumaha wani manéhna noél sirah kuring. Abdi henteu nampi waktos éta
Di tempat pagawean teh sok teu aneh deui mun dicarekan ku atasan. Bisa sabab emang urang nu salah, atawa emang atasanna nu teu baleg mere instruksi. Tah, supaya bisa ngaminimalisir dicarekan ku atasa, urang kudu leuwih pinter jeung sigap. Nu kahiji nyarta kudu maksimalkeun kinerja urang di pagawean, bere nu terbaik jang pagawean urang. Nu kadua nyaeta konsisten dina ngalaksanakeun pagawean, supaya bisa katingali progres urangna. Nu katilu nyaeta kudu wani nembal lamun emang urang ngarasa bener. Ulah sieun dicarekan ku atasan ai bener geus gawe maksimal mal, sabab teu jarang kasalahan atasan teh dilimpahkeun ka urang nu di handapeun nana.
Demam panggung teh rasa khawatir, panik, kasieun atawa fobia anu aya hubunganna jeung penampila di hareupeun jelema anu loba komo mun aya kamera. Lewih beurat mun demam panggung jeung sabagean jelema anu gawena emang di bagean kajuaraan saperti olahragawan, artis, jeung motivator. Soalna rata-rata di bagean eta sok loba pesaing anu ngabuat kasieunan tentang prestasi, misalna prestasi anu di harapkeun ku penonton. Akibat demam panggung anu terparah bisa ngabuat hal anu di rancanakeun gagal, hasilna malah jadi kecewa loba jelema. Mun misalna teu meunang di kajuaraan, pan eta ngajieun stress pemain padahal penonton na loba nu ngadukung. Kusabab demam panggung anu hese di leungitkeun, ngan sabenerna mah bisa di atasi mun emang aya kahayang jang berubah, soalna mun geus kabiasan bakalan hese di robahna.
Zaman ayeuna mah geus teu zaman mun mere kejutan nu teu mangpaat komo nu ngabahayakeun. Teu beak pipikiran da eta anu kajadian di TV, cenah mah manehna keur tepang taun tuluy dibere kejutan tapi kejutanna teh ngagejeburkeun ka walungan. Anu jelas-jelas eta bahaya pisan, kumaha mun jero jeung nu digejeburkeun teh teu bisa ngojay. Pek teh bener da pas ninggali di TV reuwas nepikeun ka nu keur tepang taun teh maot. Ampun paralun ieu mah dibere kejutan teh lainna ngabungahkeun nu keur tepang taun kalakah nyawana anu ngalayang gara-gara paripolah babaturanana. Nu mangpaat weh mun rek mere kejutan ka babaturan mah, misalna mere voucher jang dahar haratis, pasti reuwas jeung bungaheun.
Ancaman sareng intimidasi ku nyekel senjata api di jalan raya mangrupikeun kalakuan kriminal anu ngalanggar hukum positip. Dina ajaran Islam jelas sakumaha dina hadits Rosululloh saw yén Rosululloh saw ngadawuh, 'Ulah salah sahiji maranéh nudingkeun pakarang ka dulurna sabab manéhna teu nyaho yen syetan bisa narik pakarang tina leungeunna. manéhna ragrag kana liang naraka,’” (HR. Bukhari jeung Muslim). Dina hadits anu diriwayatkeun ku Bukhari ti sahabat Abdullah bin Umar ra, Rosululloh SAW oge nyebatkeun yen jalma anu ngancem jeung nyingsieunan sasama manusa tanpa alesan anu hade henteu dianggap bagian tina (akhlak) umat Islam. Ti Nafi ti sohabat Abdullah bin Umar ra, ti Nabi Muhammad SAW, anjeunna ngadawuh, 'Sing saha anu 'mawa' pakarang ka kami, mangka manehna lain bagian tina kami,'” (Bukhari). Aya ogé Imam Ibnu Hajar Al-Asqalani dina ngoméntaran hadits anu diriwayatkeun ku Imam Bukhari di luhur nétélakeun yén "mawa" pakarang dina hadits ieu ngandung harti ancaman jeung intimidasi anu dilaksanakeun kalawan todongan bedil.
Diseurikeun ku babaturan sakelas teh matak pikasebeleun sabab ngebrehkeun rasa rendah diri jeung keuheul di hareupeun batur. Ieu bisa nyieun jalma ngarasa pisan teu nyaman jeung bagja, utamana lamun aranjeunna subyek perhatian sarta bahan pikaseurieun sakabeh kelas. Seuri bisa mangaruhan kapercayaan diri sarta nyieun hiji jalma ngarasa teu nyaman jeung teu aman. Hal eta oge bisa mangaruhan hubungan jeung babaturan jeung nyieun urang ngarasa teu nyaman pisan jeung bagja di sakola atawa setelan sosial lianna. Ku alatan eta, perlakuan goreng ti sakelas bisa boga epek jangka panjang dina mental jeung emosional urang. Ieu bisa mangaruhan kapercayaan diri sarta nyieun hiji jalma ngarasa teu nyaman pisan jeung bagja.
euweuh panganten awewe jeung panganten lalaki meunang cukup sare dina D-1 peuting saméméh kawinan. Tambih Deui, aya seueur anu peryogi kakuatan anu langkung ageung tibatan sateuacanna. Leuwih ti éta, calon panganten lalaki pasti gugup ngeunaan teu jelas, siga teu puguh rarasaan hehehe. Muhun. Siga akad nikah di gedong-gedong umumna, waktu harita mah upacara teh jam 8 isuk-isuk jeung resepsi teh ti jam 11 nepi ka jam 2. Sanggeus kitu, kuring siap-siap balik ka imah kuring nepi ka jam opat. Waktu harita kuring jeung salaki sapuk pikeun langsung istirahat sabab isukna bakal langsung ka tempat wisata salila dua peuting tilu poe. Istilah bulan madu tiis. Tapi, saha nu nyangka? Tabuh genep peuting, PLN pareum-pareum. Ku kituna rada kagok keur urang sakulawarga di imah sabab dulur capé sarta teu boga tanaga ditinggalkeun ngan ngobrol intim.
Kasieunan kanu sato di sebutna Zoophobia nyaeta kaayaan sieun kanu sato, lolobana kasieunan ku sato aya babaraha jenis teu kabeh sato di pika sieun tapi aya sabagean jalma anu sieun ka kabeh sato. Tapi rata-ratana mah jalma anu sieun kanu anjing, ucing, beurit, laba-laba, hayam ejung sajabana. Jalma anu ngabogaan Zoophobia biasana sok ngarasa cemas, panik, jeung rasa sieun anu lewih ti batas normal. Jenis Zoophobia teh beda-beda, cara nungkulanna ge pasti beda-beda. Aya anu terapi, semedi, jeung aya anu ku obat-obatan. Sabenerna Zoophobia teh lain panyakit anu mematikan, tapi biasana jalma anu ngabogaan Zoophobia bakalan hese jeung ngaganggu kahirupan. Kudu aya usaha pariksakeun ka dokter meh meunangkeun tindakan anu sakirana bisa ngaringankeun beban kasieun.
Urang teu tiasa ngdiagnosis nyalira upami urang ngidap agorafobia atanapi heunteu. Pikeun ngadiagnosis agoraphobia, dokter bakal nanya ngeunaan gejala anu dialaman ku pasien. Pamariksaan fisik sareng pamariksaan anu ngadukung, sapertos tes getih, ngan bakal dilaksanakeun pikeun mastikeun gejala anu anjeun alami henteu disababkeun ku panyakit sanes. Dumasar kana kriteria dina DSM-5 (The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5th Edition), hiji jalma bisa didiagnosis kalawan agoraphobia lamun ngalaman sieun atawa kahariwang salila sahenteuna 6 bulan dina dua atawa leuwih kaayaan, sapertos aya di tempat kabuka, aya di kamar katutup, nangtung dina baris atawa dina riungan ngagunakeun, angkutan umum, sorangan nalika di luar imah
Kamari di Cianjur terjadi deui gempa bumi susulan. Abdi melang pisan sabab aya pun bibi linggih diditu. Pas ditelepon, untung pun bibi teh masih sehat keneh sakulawargi, teu aya nu kadampak panyakit atawa katindihan raruntuhan bangunan. Gempa na teh lumayan tarik, 5.6 skala richter, datangna teh jam satu peuting. Mantak riwan pisan bisi teu eling sabab sare tuluy katindihan raruntuhan. Abdi nyarios ka pun bibi supaya leuwih waspada jeung hati-hati dina sagala lumampah, hindari heula sagala kagiatan nu teu penting. Usahakeun standby di imah we jeung kulawarga. Geus ngadangu sakulawarga aman, abdi ngarasa reugreug, paurna teh bilih aya nu kadampak gempa susulan.
Di lingkungan sosial imah sorangan atawa kahirupan bertantangga oge masih aya wae perlakuan teu adil anu mindeng kajadian lamun urang di anggap jelema miskin atawa teu boga. Teu sacara lumangsung ngomong hareupeun tapi tina sikep na anu sok ngabeda bedakeun jelema. Basa dina acara selametan imah kamari, datang sakabeh bapa bapa jeung barudak pangajian biasa acarana ngaduakeun imah sangkan jadi barokah. Datang bapa bapa mawa budak na loba. Bapa bapa ieu jeung budak na emang nelah jelema teu boga didieu, jadi maranehna dahar loba mereun meungpeung aya jadi di bawa budakna sakalian, sabenerna anu boga imah mah teu masalah. Tapi kalah ka tatangga anu sejena ningalikeun siga anu geuleuh bapa bapa jeung budak na teu di tanya teu di sapa di antepkeun kitu wae. Bapa eta ngarasa ambek teu di hargaan kusabab maneh na jelem teu boga tuluy milih balik harita keneh mawa kabeh budak na.
Pendidikan dasar kemiliteran nu diayakeun ku organisasi Resimen Mahasiswa teh biasana ngayakeun praktek lapangan di gunung hutan. Jadi, praktek kaelmuan lapangan na teh dilaksanakeun di gunubg jeung leuweung. Teu saeutik siswana sieuneun nyanghareupan gunung hutan nu sabenerna. Pasalna loba keneh sasatoan buas nu kaliaran di sakitaran tempat pendidikan. Salian eta, leuweung belegedegan oge can pernah pisan ditincak ku jalma. Kaayaan tempatna teh asing pisan tina kahirupan sapopoe. Hawana miis keneh, jeung sumber caina ge meuni herang kacida. Mun burit teh loba keneh sato monyet kaliaran. Hal ieu nu mantak sieun sabagean siswa pendidikan. Komo loba gangguan nu teu kasat mata mah mantak teu betah pendidikan teh.
Pas bibi lahiran, ternyata putra na teh kembar. Mimiti dilahirkeun na teh nyaeta pameget. Terus teu lami selang sababaraha menit teh lahir deui orok istri. Alhamdulillah lancar duanana. Tos lahir, duanana langsung diadzanan ku pun mamang. Beres diadzanan tuluy orok na teh diibakan ku perawatna. Beres diibakan, orokna teh tuluy dibedong abeh teu tiriseun. Tos dibedong mah disayogikeun ka bibi jeung mamang. Duanana ditangkeup ku bibi jeung mamang. Tuluy teu poho oge mamang ngadokumentasikan eta si orok mimiti lahir, supaya aya kenang-kenangan perjuangan jang engke dipajang di imah. Tos kitu, nini jeung aki si eta orok na teh diijinan lebet ka ruangan. Tuluy eta orok na teh giliran di pangku ku nini jeung akina.
Sieun ku jarum suntik teh jadi rahasia umum anu dijangkit ku sabagean jalma. Malahan mah aya nu nepi ka sieun na teh kaleuwihan, jadi phobia jarum suntik. Mun geus phobia mah sok hese nyagerkeun nana sabab kudu dilakukeun terapi ka pihak anu emang kompeten jeung berwenang di bidangna. Anu sieun ku jarum suntik teh lain budak hungkul, tapi oge nepi ka nu geus lanjut usia. Biasana sieunna teh sabab aya trauma basa keur leutik tawa keur disuntik di waktu tetentu. Padahal, disuntik teh moal mantak bahaya da malahan mah nyageurkeun. Teu kudu sieun kana jarum suntik da moal mantak sobek kanakulit atawa lecet, ngan sattik hungkul paling ge tapakna.
Baheula, basa abdi masih SD, di sakola sok dipasihan bungbuahan kanggo murid. Bungbuahanna teh sok gonta-ganti unggal poena, aya jeruk, aya salak, aya cau, teras aya samangka, melon jeung sajabana. Abdi palin teu resep kana buah salak lantaran bauna sok rada kuat jeung daging buahna oge sok rada heuras. jeung haseum. Abdi oge kirang resep kana kulit anu aya dina buah salak. Tapi anu leuwih teu resep deui lamun abdi poho nyimpen buah salak dina tas, biasana lamun tos dua poe eta salak bakalan buruk jeung daging salakna janten biye dina tas, janten tas na jadi bau jeung janten hideung.
Pas jadi saksi kacilakaan, bisa ngarasakeun rasa kasieun. Lantaran sakapeung mah saksi kacilakaan oge bisa kakeunaan dampak kacilakaan atawa terlibat dina kacilakaan eta, jadina maranehna ngarasa sieun atawa hariwang dina situasi kawas kitu. Saksi kacilakaan oge ngarasa sieun jang mere kesaksian ngeunaan naon nu ku manehna tinggali lantaran sieun kana konsekuensi atawa gangguan ti pihak nu terlibat. Kacilakaan oge bisa nimbulkeun korban jiwa jeung luka-luka nu serius, jadina saksi ngarasa sieun ninggali korban anu getihan atawa maot. Lamun kacilakaan kajadianna di tempat umum, saksi ngarasa sieun jadi sorotan publik jeung meunangkeun perhatian nu teu dipikahayang. Saksi kacilakaan oge ngarasa sieun mun terlibat dina kasus hukum nu berkaitan jeung kacilakaan eta.
Peuting kamari aya truk nu muat bungbuahan dukuh jeung rambutan tiguling di deukeut imah. Eta truk tiguling teh sabab remna blong jeung teu katahan sabab kaleuwihan muatan. Trukna tiguling di sisi jalan, kabeh muatanna baceceran. Dukuh tinggorolong ka jalan jeung hareupeun imah warga, rambutanna oge sarua. Teu saeutik dukuh baronyok sabab katindihan. Bungbuahan nu marurag teh dipulungan ku warga tuluy dibarawa ka imah masing-masing. Supirna meuni ngarasa sieuneun dicarekan bosna sabab barang bawaan na dijarah jeing kacilakaanna ge ngarugikeun loba rupiah. Tapi hadena supirna masih keneh dibere kasalametan. Najan bingung pisan kumaha cara ngagantianna, supirna tetep sabar bari nyobian nelponan pihak perusahaanna.
Rahman unggal bulan rutin mariksakeun kaayaan motor sareng mobilna ka bengkel. Lain kunanaon pamariksaan rutin ieu teh penting tur saleresna diperyogikeun pikeun ngajagi kualitas motor atanapi mobil selalu prima tur performana optimal. Slian ti ngajagi performa pamariksaan rutin ieu ge peryogi tur penting pikeun ngajagi kaselametan urang sawaktos berkendara. Rahman kantos ngalaman nu ngaranna rem blong 10 taun ka tukang. Caritana teh manehna keur angkat ka kantor numpak mobilna nanging di tengah jalan tetela remna blong untungna Rahman tiasa ngarahkeun mobilna ka lapangan janten teu aya karusakaan atanapi kacilkaan. Kusabab eta manehna rutin mariksakeun mobilna kusabab sieun remna blong deui.
Pas bade aya pangumuman saha wae siswa anu bakal lolos asup perguruan tinggi ngaliwatan jalur rapot, urang sadayana dikumpulkeun ku sakola di hiji ruangan. Teu kabayang kumaha erana abdi pas diumumkeun teu lulus, ieu hartina abdi kedah siap-siap deui kanggo miluan ujian, papanggih deui jeung ujian jeung soal-soal latihan. Rasana hoyong ambek, tapi teuing ambek ka saha. Abdi oge mulai ngarasa kaduhung beut milih jurusan eta, padahal jigana lamun abdi nyandak jurusan anu sanes bakal tiasa lulus. Abdi oge ngarasa lebar naha ngan milih hiji pilihan jurusan di SNMPTN, padahal dipasihan kasempetan milih dua jurusan. Tapi abdi mulai narimakeun sagala takdir anu geus dituliskeun ku Alloh.
Di sakolaan SD teh kasohor tempatna sanget pisan, rek teu sanget kumaha lantaran di hiji kelas teh gigirna aya kuburan jeung sumur. Cenah mah baheula na emang tempat kuburan samemeh dibangun jadi sakolaan. Kelas nu aya kuburan teh dipake kelas 3 SD. Di hiji poe barudak teh marotah di kelas lantaran euweuh guru jadi ngarasa bebas. Tuluy urang nu cicing dina bangku ninggali curuk anu buntung dihandapeun teh, sontak urang langsung ngajorowok. Kabeh nu di kelas ninggali ka urang, guru-guru oge nu keur di rohanganna nyalampeurkeun. Akhirna mah kagiatan diajar mengajar dipindahkeun kaluar buruan sakola, jeung kelas teh dibaca doa-doa heula ku guru. Samemeh dipake deui urang diperingatkeun ku guru ulah marotah teuing.
Jajan di luar teh tos janten kabiasaan jeung karesep urang, komo budak ngora jeung barudak leutik pasti mineng pisan jajan di luar di padagang anu make gerobak atawa anu ditanggul. Tapi sabenerna urang kedah rada ati-ati lantaran biasana tukang dagang di luar teu teu sakabehna bararesih, aya oge anu jorok. Pernah basa abdi ngantosan adi abdi balik ti sakola abdi ngantosan di luar kanggo ngajajap, tapi pedah lami keneh abdi calik heula dina motor sabari ningalikeun tukang dagang anu aya di hareup sakola. Abdi teu kahaja ningal tukang cakue anu nyieun adonan sabari ngaroko, teu kabayang kumaha eta kotorna lengeun tilas roko jeung nyepeng duit langsung dipake ngadon, teu dikumbah heula.
Abdi paling kesel lamun ningali petugas puskesmas anu judes mun keur ngalayanan pasien teh. Keur mah pasien teh gering, kalah ka titah nungguan. Leuheung mun nungguan na dibere tempat merenah mah, ieu mah di tempat alakadarna. Kenah-kenah abdi make BPJS jadi diantep karep jeung dipandeurikeun. Abdi meuni kesel pisan nembo galagatna ge. Jiga nu rugi mun ngadaftarkeun abdi tiheula teh sabab gratis teu mayar da boga jaminan kasehatan. Jeung deuih pas abdi nanyakeun ruangan, teu dituduhkeun, kalah titah asup we ka kiri ke ge aya. Padahal ruangan na lumayan bulak-belok jero. Jeung deuih pelayanan na teh meuni jarudes keneh-keneh BPJS.
Rerencangan kuring asalna ti kulawargi anu kirang mampu, manehna jauh-jauh datang ka kota ti desa kanggo milarian damel supados tiasa ngarobah nasib kulawargina. Abdi papanggih jeung manehna dina beus, manehna menta tulung lamun abdi gaduh informasi damelan. Abdi ngarasa karunya pisan teras ngajak manehna mondok heula di imah kuring nepika manehna meunang padamelan. Tapi tos tilu poe ieu manehna teu acan meunang damel, pas nelepon ka kolotna, kolotna ceurik pas apal manehna can meunang gawe, malah terus wae menta duit ka kolotna. Padahal kedahna mah manehna anu masihan artos ka kolotna. Manehna dipasihan waktos sahari deui lantaran mamah bapana tos teu gaduh artos kanggo ngongkosan manehna.
Cara anu kasalapan, nyaéta ngaliwat jalan anu béda ti biasana. Upami anjeun ngarasa aya jalma anu nuturkeun anjeun, cobian nyandak rute alternatif nu beda sareng tujuan anjeun. Ieu lumaku bari nyetir atawa leumpang. Ieu bakal ngahesekeun jalma pikeun nuturkeun anjeun, sabab rute anu anjeun laksanakeun béda. Ngarobih kabiasaan anu narik perhatian, tujuanana pikeun ngajantenkeun batur bingung. Cara kasapuluh, nyaéta ulah ragu ngahubungan pulisi. Upami jalma éta mimiti ngadeukeutan sareng anjeun ngarasa teu nyaman, khususna upami anjeun dituturkeun sababaraha kali, teras nelepon nomer darurat di daérah dimana anjeun cicing. Upami anjeun henteu tiasa masihan alamat lengkep anjeun, paké nami jalan atanapi terangkeun sakuliling anjeun kumaha kaayaanna.
Aya dua gejala nu tiasa katempo di jalma nu ngidap agorafobia atanapi sieun aya di tempat nu deungeun. Kahiji gejala kognitif, sapertos Nyeri angen, ketug jajantung, napas gancang (hiperventilasi), deregdeg, heuras, atawa tingling, awak karasa panas, kesangan, lightheadedness atanapi lieur, tinnitus, nyeri beuteung, seueul, atawa diare, kasesahan neureuy atanapi choking, parasaan teu damang atanapi siga anjeun pingsan. Kadua gejala kognitif, sapertos rarasaan isin atawa katempo bodo di hareupeun jalma sejen, ngarasa gugup jeung ngageter lamun diteuteup ku batur, parasaan teu tiasa kabur ti hiji tempat atanapi kaayaan nalika serangan panik, teu tiasa mikir lempeng lamun di tempat umum.
Ngalaman serangan panik anu tiasa ngajantenkeun anjeun sesak napas atanapi jantung anjeun lirén
Teu tarima yen palaku anu maehan bapana teu ditewak ku pulisi ngajadikeun rerencangan abdi hoyong janten pulisi. Manehna teu hoyong batur anu sanes ngalaman hal anu sarua jeung manehna matak manehna daptar Sekolah Polisi Negara supdos janten pulisi anu sigap newak jalmi anu ngalakukeun kajahatan. Manehna sumanget pisan nyiapkeun kanggo janten pulisi. Abdi oge sababaraha kali ngabantosan manehna nyiapkeun berkas-berkas kanggo daptar. Tahap kahiji nyaeta administrasi tos berhasil diliwatan ku manehna. Tahap kadua nyaeta parios kasehatan oge lolos. Tahap katilu nyaeta tes psikologi jeung wawancara, manehna tos sababaraha kali latihan jeung ngadatangan kuburan bapana supados lancar. Hanjakal manehna teu lolos di tahap ka tilu ieu.
Basa liburan ka Taman Mini Indonesia Indah (TMII), abdi pependak jeung Temmy Rahadi. Mimitina mah abdi teh naek kareta gantung, tuluy leuleumpangan nguriling ka tempat-tempat nu alusna. Tah pas beres eta teh langsung we ka Keong Mas popotoan. Pas keur popotoan teh ternyata aya Temmy Rahadi keur shooting. Di sela-sela istirahat manehna, abdi nyampeurkeun jang menta poto bareng. Ah dina aslia mah leuwih ganteng tinu di TV siah, kulit na teh meuni mulus, jalma na meuni jangkung pisan. Abdi kacida atohna eta bisa poto bareng jeung manehna. Salila ieu ngan bisa ningali dina TV film misteri tea, eh ayeuna mah kabeneran bisa langsung amprok jeung jelemana. Rezeki emang teu kamana.
Panampilan mindeng pisan di jadikeun tolak ukur ku batur pikeun ningali status sosial batur. Padahal teu sakabeh jelema anu beunghar sapopoe na kudu dangdan wae jeung make baju sarta barang barang anu mewah jeung mahal hargana. Basa harita urang keur balanja kabutuhan sapopoe di supermarket, saenggeus capek balanja urang mutuskeun dahar heula di restoran hayam, basa urang keur dahar datang bapa bapa jeung anak na, lamun tina panampilan luarna mah emang rada lusuh baju na geus belel jeung sigana mah bapa bapa eta karek mimiti kadinya jadi bingung keneh can ngarti cara mesen na. Tapi pagawe didinya lain na mantuan si bapa bapa eta, kalah ka sibuk anu teu pararuguh, siga anu di haja embung ngalayanan si bapa bapa. Bapa bapa eta akhir na ngadekeutan ka pagawena bari ambek kusabab ngarasa teu di hargaan jeung di perlakukeun teu adil. Padahal bapa bapa eta jeung budak na kadinya rek meuli rek dahar didinya, tapi kalah di parlakukeun kawas kitu. Bapa bapa eta nepi ka ngaluarkeun duit na anu loba pikeun nembongkeun ka pagawena yen manehna oge mampu meuli, pagawe didinya menta hampura. Tapi kusabab jeung kuciwa bapa bapa eta mangkat ninggalkeun tempat bari ngagebrak meja.
Nurutkeun panalungtikan, unggal jalma pasti pernah hitut. Hitut mangrupikeun wujud reaksi alami tina awak dina bentuk ngaleupaskeun gas tina lambung. Nalika urang aya di tempat umum, urang biasana nahan hitut. Hitut di tempat umum bisa nyieun batur teu nyaman jeung urang bakal ngarasa isin. Janten, nalika urang hoyong hitut, urang kedah langsung milarian jamban atanapi sahenteuna ka tempat anu lumayan sepi. Tetela hitut teh aya mangpaatna pikeun kasehatan urang. Nahan hitut tiasa ngaganggu kinerja peujit ageung urang bahkan ngabahayakeun pikeun kasehatan urang. Ku kituna, hitut bisa mantuan ngajaga usus urang cageur, sobat. Tetela hitut bisa mawa loba mangpaat pikeun awak urang. Janten, ti ayeuna, ulah nahan hitut anjeun. Najan kitu, urang kudu tetep ulah hitut di publik kaluar tina kasopanan.
Kusabab budak kuring umur 1 bulan, kuring resep pisan ngurusna sabab kuring mimiti adaptasi, ayeuna kuring teu tiasa kamana-mana lami-lami sabab kuring pasti émut ka budak kuring, kuring pasti ngarasa dosa pisan upami kuring henteu. t indit jeung manéhna, intina mah teu kungsi kaduhung ngalahirkeun anak kuring. Kuring bagja, bagja kawas mimiti dibawa ka imah ti rumah sakit. Saban poé kuring ngobrol jeung salaki kuring nu keur digawé, sarta unggal poé mamatahan kuring sarta ngingetkeun kuring pikeun salawasna sabar, yén anak kuring ngan leutik, salawasna kudu dipikacinta. Kitu cenah. Sareng anu paling kuring émut, salaki kuring nyarios "Moza henteu kantos naroskeun pikeun dilahirkeun, kami mutuskeun pikeun gaduh anjeunna di dunya ieu" ogé kuring langsung ngarasa ditampar nalika kuring maca éta. Ayeuna anak kuring sok nyedek ka kuring, unggal kuring balanja ka pasar, anjeunna pasti kedah ceurik heula, sareng anu ngajantenkeun kuring bagja, si budak teh mani apet pisan ka kuring, iraha waé anjeunna hoyong wae digendong ku kuring.
Autophobia, oge katelah monophobia, nyaeta sieun isolasi. Bari geus ilahar pikeun jalma ngarasa sepi, pikeun autophobia sieun ieu bisa jadi ekstrim nu ngaganggu kalawan kamampuhan pikeun fungsi normal. Pikeun ngubaran kasieun ieu, hayu urang mulai ngabiasakeun kaluar imah sacara rutin. Mimitian leutik sareng laun. Candak 15 menit leumpang di taman jeung sobat anjeun. Tanya sobat anjeun ninggalkeun anjeun nyalira pikeun 10 menit bari leumpang. Saatos sababaraha dinten, anjeun bakal mendakan yén anjeun tiasa ningkatkeun période anjeun sareng ku kituna ningkatkeun kapercayaan diri, kamerdikaan sareng kamerdikaan. Candak léngkah orok dugi anjeun ngarasa nyaman. Gawé dina ngaronjatkeun hiji aspék kahirupan anjeun dina hiji waktu.
Jalma mah dina ngajalani kahirupan nana, pasti butuh ku batur. Mantak eta, urang ulah nepi ka boga hubungan goreng jeung batur. Pernah abdi ngarasa kecewa pisan sabab tos dilicikan ku batur. Abdi gaduh hiji rerencangan bageur pisan. Unggal poe ulin bareng, bageurna teh dina sagala aspek. Ungal poe makan bareng, dugi ka aktivitas teh sagalana dilakukeun bareng. Ngan hiji poe, anjeunna ngarebut hak abdi dina pertandingan. Abdi ngarasa kecewa pisan, babaturan nu sakitu deukeut pisan na kalahka jadi jelema nu nusuk pisan secara halus. Rarasaan abdi geus teu ngeunah sabab kecewa pisan, abdi moal sakali-kali deui berhubungan jeung jelema eta.
Kadang-kadang nalika ningali jalma séjén utah, jalma ogé ngarasa seueul sacara spontan sareng hoyong utah ogé. Naha ieu hartosna utah tiasa tepa? Muntah mangrupikeun gejala tina kaayaan awak anu teu séhat. Seueur panyakit dicirikeun ku gejala utah. Sanajan kitu utah teu tepa, kaayaan ieu disebut utah simpatik. Ieu lumangsung nalika tetempoan, bau atawa sora batur utah ngabalukarkeun jalma sejen jadi seueul sarta hayang utah. Kajadian ieu cukup umum di masarakat sareng sababaraha élmuwan nganggap yén ieu mangrupikeun sipat simpatik anu memang parantos dikembangkeun dina manusa. utah simpatik bisa muncul salaku réaksi basajan kana tetempoan pikaresepeun atawa bau utah. Salaku tambahan, bau anu dipancarkeun nalika aya jalma utah dianggap bau anu paling parah sareng tiasa nyababkeun jalma-jalma di sakurilingna ngarasa seueul.
Basa keur SMP kuring boga babaturan anu teu bisa nginum obat tablet. Harita teh manehna karek uwih ti dokter, ceuk Bu Guru teh kudu geura diinum obatna. Bakat ku hese wae dititah nginum obatna, ku Bu Guru teh manehna dititah ka hareupeun kelas, dititah nginum obat bari ditempoan ku babaturan sakelas. Pas manehna nyobaan nginum, si obatna teh kalah kaluar deui, atuh jadi karasa pahitna si obat teh. Awalna manehna geus embung nginum deui da pait, tapi ku Bu Guru teh dipaksa. Manehna teh cicing heula sakeudeung, teras diasupkaeun si oba teh ka bahamna, tuluy di kunyah ku manhena. Gura-giru Bu Guru teh masihan cai putih, harita manehna beak sabotol kur nginum hiji obat oge. Ningali eta arurang sakelas nyeungseurikeun manehna, soalna kabayang kumaha paitna eta obat.
Baheula Kuring spontan kabur, misan kuring spontan lumpat teuing jeung anjing leutik ieu ngudag urang sial deui kuring poho yén kuring maké jeans pondok nu mindeng sagged sabab kuring teu maké sabuk jeung anjing leutik ieu lumpat pisan gancang, kuring kudu angkat. calana kuring kuring jeung lumpat sagancangna kuring, misan kuring lumpat leuwih gancang ti kuring, untung urang langsung balik ka jalan sejen tur anjing leutik ieu teu ngudag urang deui. Tetep leumpang lalaunan tapi jadi sadar konci, sarta ningali tipe anjing teuing. Pikeun anjing mutt / Herder, ulah pernah ngajalankeun, tapi lamun Golden Retriever teu kudu sieun anjeunna bakal ngudag anjeun, anjeunna moal ngegel ogé.
Biasana jalma nu sok ngabully teh nu gaduh latar belakang nu teu ngeunaheun. Misalna ti leutik na kurang didikan orang tua, atawa kurang perhatian orang tua, bisa oge sabab tuntutan orang tua nu terlalu tinggi, jeung sajabana. Hal bullying teh jadi salah sahiji media ngaluapkeun emosina ka batur. Ku ngalakukeun bullying ka batur teh jadi kapuasan sorangan. Malahan mah nu leuwih parahna, tingkah bullying teh mangrupakeun salah sahiji gejala gangguan kasehatan mental. Mantakna, kudu diwaspadai jalma nu sok ngabully, bisina kana hal nu leuwih parah nyaeta jadi gejala psikopat. Penting pisan mantakna peran orang tua dina ngadidik anak teh supaya perkembangan emosina oge bisa kakontrol.
Di aplikasi balanja online aya salah sahiji hal anu pikaresepeun, nyaeta urang tiasa meser barang elektronik anu arawis tapi hargana ngan sapuluh rebu. Biasana eta teh aya waktosna. Aya nu tabuh sapuluh, dua belas, tabuh hiji, tabuh opat, jeung saterusna. Abdi biasana miluan di tabuh hiji siang-siang. Seeur pisan barang anu diical, aya laptop, sertikaan, hape, nepikeun emas. Abdi mah ti baheula ngincerna teh laptop atawa hape lantaran butuh pisan. Unggal minggon miluan tepi teu aya hasil. Abdi langsung neangan dina YouTube kumaha carana supados tiasa meunang. Dua poe ti dinya abdi meunang lantaran abdi nyobian sababaraha tips anu dibejaan dina YouTube
Duka kunaon ti basa keur leutik abdi mah sok sieun mun keur dinu poek teh, soalna sok kapikiran ka hal-hal anu teu logis. Misalna mun dinu poek teh jol sok ngarasa aya nu nempokeun, ngarasa aya nu cicing di gigireun, bahkan ngarasa yen aya jalma bayangan hideung nu keur merhatikeun. Tah mantakna abdi mah sok sieun pisan ngaliwatan nu poek teh da sagala bentuk sok katingali. Malahan mah sakapeung mun keur di ruangn poek teh abdi mah saking sieunna sok nepi ka ceurik gogoakan da dada teh geus teu puguh rarasaan. Malahan mah sok asa nepi ka hayang pingsan saking ku deg-degan nan nempo nu paroek.
Teu jarang ibu hamil katindihan ku kahariwang sabab mikirkeun ngalahirkeun jeung kaséhatan orok dina kandungan. Tapi, ati-ati. Kahariwang kaleuleuwihan tiasa mangaruhan kana kamekaran janin dina kandungan, anjeun terang. Ku kituna, geura atasi kahariwang nalika kakandungan ku tips handap. Perasaan hariwang, hariwang, gampang kaget nalika kakandungan nyaéta normal. Sanaos kitu, aya sababaraha tanda anu kedah diwaspada ibu hamil, nyaéta sesah ngontrol perasaan hariwang, sesah konsentrasi, jengkel, sesah sare, sareng karasa tegang dina otot awak. Kahariwang anu teu kaampeuh tiasa janten serangan panik. Nalika serangan ieu kajantenan, Ibu tiasa sesah engapan sareng ngarasa aya kajadian anu goréng nu bakal kaalaman ku maneh na atanapi kandungan jeung kulawargana.
Tilu hal nu nyebabkeun urang diperlakukeun teu adil. Nu kahiji nyaeta sabab aya kacemburuan sosial, misalna batur ngarasa cemburu atawa sirik ka urang dina aspek sosial. Nu kadua nyaeta aya sikap atawa karakter urang nu ngaganggu. Mun diperlakukeun teu adil, kudu nyadar diri boa urang aya sikap atawa karekter nu ngaganggu batur atawa nyinggung batur. Nu katilu nyaeta hese adaptasi kana lingkungan anyar. Misalna urang ngarasa hese adaptasi kana lingkungan gawe nu keur dilakonan, urang bakal rada ngahambat ka batur jeung batur ge bakal rada karagok ngajak ka urangna. Tah kudu ngarti oge yen kateuadilan teh lain wae sabab batur sapenuhna, tapi aya oge faktor dina jero diri urang nu kudu diperbaiki.
Poe ieu poe senin, sapertos biasana abdi angkat ka tempat gawe. Abdi masih keneh rada tunduh kusabab bieu peuting abdi tos ngempel sareng rerencangan ngarayakeun ulang tahun kuring anu ka dua puluh tilu. Pas di kantor sapertos biasana abdi langsung diuk di tempat abdi gawe. Pas ngahurungkeun kopmuter jol di layarna aya tulisan anu nitah abdi sina ka luhur. Pantesan we, di kantor teh rada sepi, sugan teh nuju maleser sarapan. Pas abdi ka luhur sajajalan seeur pisan tulisan-tulisan ti rerencangan abdi di kantor, sabari ceurik abdi macaan hiji-hiji. Pas geus nepi di luhur, abdi ka loteng teras langsung disambut ku rerencangan anu tos nyariapkeun kue jeung tumpeng.
Orang Papua nu katampi kuliah di luar Papua, biasana sok dibere fasilitas asrama khusus. Salian eta, oge dibere pembinaan khusus supaya nunjang akademikna. Ngan, dina kahirupan sosialna, mahasiswa Papua teh biasana kurang akrab jeung batur, sabab meureun ngarasa minder ku warna kulitna nu gelap. Komo mun di kota besar mah kan pasti nu ngagang teh nu stylish hungkul, mantakna sok rada ngahalindar. Kaayaan kulit nu leuwih gelap, rambut nu ikal teu lurus, jeung postur tubuh nu punya ciri khas biasana ngajadikeun mahasiswa Papua jarang katingali loba aktif dina organisasi. Ulinna teh sok jeung mahasiswa Papua deui. Padahal, loba mahasiswa nu narima apa adanya tanpa ningali sagala rupa perbedaan.
Akhir bulan kamari urang rencana na rek liburan jeung babaturan deuket urang ka Bali naek pesawat. Urang ges teu sabar kusabab ieu ngamimitian urang rek naek pesawat, saeenggeus siap urang teu langsung ka bandara tapi kalah jalan jalan bari jajan heula da urang jeung babaturan mikir aya keneh waktu loba samemeh pesawat urang mangkat. Ti batan urang kur cicing hungkul nungguan mending keneh urang kukurilingan bari jajan heula. Ari ges rek deuket urang nanyakeun ka patugasna urang check in dimana. Eta kacida reuwas na yen pesawat urang ges mangkat tadi, jadi urang tinggaleun pesawat na. Didinya urang duaan ngan bisa reuwas bari molohok, pas di tingali na tiket urang jeung babaturan salah ningali jam na, jadi weh urang tinggaleun pesawat kusabab urang na sorangan.
Letusan Merapi taun 2010, basa kuring keur sakola di pasantren. Lokasina masih di Yogyakarta oge. Nalika bitu ieu kuring hilap naha éta dibarengan ku gempa vulkanik ogé atanapi henteu. Anu jelas, nalika letusan ieu, sakola urang ditutup saminggu sareng murid-murid diajak balik ka imahna. Tungtungna kuring datang ka imah. Tapi samemeh indit ka imah, kuring mutuskeun pikeun ulin di game center heula jeung sababaraha babaturan kuring maén dota (anu sabenerna, lamun sakola urang manggihan, urang bisa dihukum). Teras saatos éta, nalika kuring kelas 3 SMP, kuring cicing di Jepang salami sataun. Abdi angkat ka Jepang dina pertengahan 2011, atanapi kirang langkung 5 bulan saatos gempa sareng tsunami di daérah Tōhoku (anu ogé nyababkeun karusakan réaktor nuklir Fukushima). Nalika cicing di Tokyo, teu jarang kuring ngarasa gempa sababaraha kali. Béda jeung kaayaan kuring di Yogyakarta, di dieu mah jalma-jalma teu weléh panik. Gedongna tahan gempa, janten aman. Jalma-jalma geus ngarti kana naon anu kudu dilakukeun nalika aya lini, ngarah teu panik. Malah nalika kuring di Jepang, sakola kuring didatangan ku kantor lokal anu masihan pelatihan ka murid di sakola kuring ngeunaan mitigasi bencana gempa.
Waktu harita kuring masih kuliah jeung nyéwa di salah sahiji komplék nu kawilang sepi. Lini lumangsung peuting, jam 10 peuting mun teu salah mah. Kuring keur nonton TV jeung kuring nempo TV kuring oyag. Tuluy kuring malik ningali lomari ogé oyag.

Kuring gura-giru nyokot hapé tuluy kaluar ti imah. Nalika éta kajadian kuring nyalira di imah saliwatan. Kuring bingung harita. Di luar imah loba tatangkalan jeung jangkung kabeh, katembong aya tangkal nu ngahuleng, cek hp, teu aya jaringan. Ku kituna kuring ngan nangtung handapeun tangkal nungguan lini eureun. Sanggeus eureun, kuring balik deui ka imah jeung nempo lantai loba chip kai leutik ti panto imah. Imah anu kuring nyéwa nyaéta bumi anu lami, janten nalika aya lini, panto sareng jandéla kayu beulah. Kuring mariksa deui hp kuring jeung alhamdulillah aya sinyal jeung internet. Mariksa ka BMKG mah leres-leres aya lini anu magnitudo anu lumayan ageung, nyaeta 6,2 skala Richter sareng parantos ngaktifkeun peringatan tsunami di basisir kota kuring.
Salaku mahasiswa pasti loba tanggung waler nu kudu diemban, ti kapanitiaan, hobi, ulin jeung babaturan, jeung sajabana. Tapi sanajan urang loba kagiatan di luar perkuliahan, urang teu ninggalkeun akademik. Kabuktian urang bisa lulus 3.5 taun atawa bisa disebut 7 semester. Cara-carana ngarah saimbang kuliah jeung dunia luar teh nyaeta nu kahiji teu nunda ngerjakeun tugas. Tugas nu loba jeung rasa hoream kudu dilawan, kadang oge lamun loba teuing tugas sok poho biasana urang nyatet waktu terakhir ngumpukeun tugas. Nu kadua kudu ngusahakeun hadir ti tiap perkuliahan, ieu penting ngameh teu kudu ngulang di semester hareupna. Nu katilu kudu fokus lamun keur ngerjakeun skripsi. Usahakeun ulah sabari gawe, sabab bisa jadi henteu fokus ngerjakeun skripsina, tungtungna skripsi ditinggalkeun jadi nyieun lila oge lulus kuliahna.
Mun amprok jeung tilu sato ieu, kudu pisan ngajaga jarak sabab sok nyosor atawa moro jalma. Nu kahiji nyaeta soang. Teu ka sasaha ge soang mah sok moro jalma nu liwat di hareupeun nana. Malahan mah nyuruntul na teh leuwih gancang tibatan jalma nu lumpatna. Nu kadua nyaeta anjing nu galak. Biasana aya anjing anu dilatih jang moro, tah biasana ge sok ngudag ka jalma anu teu wawuh mah. Nu katilu nyaeta tiwuan atawa lebah. Tah sato ieu teh mun sayangna kaganggu ku jalma atawa lingkungan sakitarna kaganggu ku jalma, sok ngudag jalma nepi ka beunang diseureud. Mun can puas mah sok terus ngungudag nepi ka jalmana karipuhan.
Kuring jeung si cikal harita anjog ka wewengkon tempat adi kuring cicing. Jrut kuring turun tina motor rek muru imah adi kuring, tapi kuring heran naha imah teh bet ujug-ujug leungit, pager imahna nu tina beusi ujug-ujug geus robah jadi jajaran tangkal biluntas nu daunna sok dipake lalab. Kuring ngarengkog teu jadi ngalengkah, barang kuring rek balik deui kana lebah motor, teuing kunaon si cikal teh geus maju ninggalkeun kuring. Kuring ngarasakeun loba kaanehan jeung jadi sieun, tempat kuring nangtung teh singhoreng aya di sisi lapang, jajalaneun ka leuweung. Kuring bingung naha bet ujug-ujug aya di ieu tempat nu sakitu hara-haraeunana. Suasana nu remeng-remeng kacaangan ku cahaya bulan, beuki nambah kakeueung. Kuring rek ngagorowok nyalukan si cikal, tapi sora teu bisa kaluar. Sabot keur usaha satekah polah hayang lumpat ngudag si cikal, ti hareupeun kuring aya nu leumpang tapi teu puguh rupana da katutupan ku rambutna nu awut-awutan nutupan beungeutna. Beuki lila beuki deukeut. Geus ampir deukeut pisan, kuring ngagorowok menta tulung satakerna, tapi sora teu daek kaluar. Barang sora kuring kaluar, kuring ngorejat. Horeng simanahoreng kuring ukur ngimpi indit ka imah adi kuring teh. Nyampak si cikal keur tibra dina korsi. Kuring ngusap dada bari ngucap syukur Alhamdulillah.
Ngahutang teh salah sahiji hal nu sering dilakukeun ku jalma. Biasana sok aya nu ngahaja ngahutang sabab butuh atawa aya oge nu kur hayang meuli barang nu dipikahayang. Tah, ayeuna mah ngahutang teh teu wae ka jalma langsung, tapi bisa oge ka koperasi. Misalna aya koperasi anu emang nyadiakeun angsuran tina peminjaman uang. Hal nu dibutuhkeun jang syarat administrasina teh kur KTP jeung kasanggupan mayar hungkul. Angsuran na ge sok aya nu unggal poe, aya oge nu saminggu sakali. Jumlah pinjaman na ge variatif, ti mimiti dua ratus rebu nepi ka jutaan. Masa cicilan na ge aya nu sabulan atawa kurang ti sabulan.