mteb/NusaParagraphEmotionClassification huggingface dataset:
Janten bapa mangrupikeun gelar anu pangsaéna anu kuring kantos nampi, tapi pinuh ku perjuangan. Sanggeus nikah, tetela urang dibere waktu keur bobogohan bari nungguan orokna. Kuring nu mimiti mandi, ngaganti popok, ngusap anak kuring salian ti suster, kumargi keur basa anak kuring ee pamajikan kuring can cageur-cageur jeung teu boga pangasuh. Éta naon anu kuring lakukeun nalika kaluar tugas. Reueus hahaa Di dieu kuring diajar meuseul orok, meuseul payudara sangkan kaluar susu. Nepi ka adina kuring boga budak leutik kuring ditelepon pikeun ngurut budakna anu kembung. ku minyak telon, sakedapan, kentut ponakan kuring kaluar. Anteng saré deui. Tapi kusabab pamajikan kuring lemah, kuring nu diajar.
Lamun keur poe idul adha teh abdi mah sok tara ningali nu meuncit sapi. Biasana batur mah sok ngahajakeun nonton penyembelihan hewan qurban da sabab diayakeun na ge ngan sataun sakali, jadi itung-itung hiburan bari ngumpul jeung tatangga jarauh. Abdi mah sok aa miluan, sabab ku ngambeu getih jeung bau hanyir na ge geus seueul jeung lieur. Komo mun nempo proses penyembelihan nana mah, sok mantak jiji ningalina. Malahan mah sakapeung sok nepi ka ngajongkeng teu bisa hudang saking ku seueul jeung lieurna ngambeu hanyir sato qurban teh. Mantak abdi mah mun beres sholat ied teh sok tara ka mana-mana.
Paling teu resep ka patugas anu judes pisan. Basa abdi nuju bade diparios huntu di puskesmas, patugas di ditu teh teu ramah. Boro-boro seuri, ngomongna oge pikasebeleun, kabeh pangunjung pasti diambekan lamun teu apal. Padahal tos wajar lamun seeur anu teu acan apal lantaran ayeuna mah sagalana kedah make aplikasi. Abdi jigana moal datang ka puskesmas deui, kajeun mayar leuwih seeur oge bae tibatan kedah nganghareupan jalmi anu sararombong. Komo dokter gigina anu judes pisan, aya pasien datang teh sanes disambut kalahkah diseseulan, jadi wajar lamun seeur jalmi anu hoream datang ka puskesmas, lantaran keheul abdi nepikeun ambek oge ka anjeunna.
Baheula basa abdi SMP, abdi mineng angkat ka sakola nganggo angkot jeung ojeg. Di angkot teh abdi mineng pisan numpak angkot anu sopirna teh ngaroko. Ditambih pas abdi numpak ojeg oge biasana helemna bau. Jadi we pas abdi dugi ka sakola teh sok kabawa bauna. Pernah hijii poe basa isuk-isuk nuju girimis tiung abdi janten baseuh tuluy kedah nganggo helem. Pas dibuka helemna abdi ngarasa tiung abdi bau, teras pas abdi asup ka kelas rerencangan abdi oge ngambeu bau ti helem anu abdi anggo basa numpak angkot. Abdi jadi era lantaran aya oge barudak lalaki anu nyangkana abdi ngaroko lantaran baju abdi bau roko.
Upami kacilakaan parah, hapunten, abdi oge sieun ngabantosan. Alesan:
1. Sieun disalahkeun. Padahal lain kuring nu nabrak. Lamun korban rada tatu, manéhna bisa ngobrol. Upami korban maot, abdi bakal disalahkeun. Langkung saé upami anjeun angkat ka kantor pulisi pikeun ngajelaskeun. Sieun kuring kudu ngajelaskeun ka massa, utamana lamun kajadian di tempat sepi tur euweuh tatu panon lianna. Mun aya rame, meureun nya ok.
2. Henteu gaduh kamampuan médis. Aya carita babaturan kuring nabrak jeung ngagolér. Dibawa tanpa ngarti kana aturan médis saleresna miburukan kaayaan. Sabab aya posisi tatu nu teu bisa digerakkeun langsung.
Lamun maehan atawa gelut malah leuwih pikasieuneun. Kuring salah kaprah ditinju ku babaturan. Leuwih alus lamun ditinju, lamun ditusuk?
3. Sarua jeung copet. Lamun kuring milu narajang pencopet mangka manéhna bakal ragrag terus di massa jeung maot, sanajan cenah manéhna copet tapi manéhna maot teu langsung alatan kalakuan kuring ogé.
Basa keur sakola SMA kelas 2, urang tepang taun. Tapi kakaraeun dibere kejutan ku kabogoh. Harita pas poean tepang taun, urang sakola kawas biasana teu ngarasa aneh. Tapi pas balik sakola urang diajak kabogoh jang milu ka tempat babaturanna sakaligus nganteurkeun manehanana. Geus nepi ka tempatna tuluy urang rek balik deui, urang dititah heula asup ku kabogoh urang. Geus asup ka imah babaturan, urang reuwas sabab si tembokna teh geus dihias jeung dipasangan balon warna-warni oge aya tulisan ngaran urang jeung umurna. Teu ngan saukur kitu, urang oge reuwas pas dibere hadiah ku kabogoh urang, sabab eusi hadiahna teh barang-barang nu ku urang dipikahayang, geuningan salila ieu manehna merhatikeun.
Ku sabab gendut mindeng di-bully di sakolaan, sakapeung mah maranehna ngagunakeun kekerasan siga nyuntrungkeun atawa neunggeulan kana awak. Meureun dina pipikiranna sabab urang loba daging, moal nyeri diteunggeulan teh. Tapi da tetep nyeri. Jadina mun panggih jeung nu ngabully teh urang sok langsung tungkul pura-pura teu ninggali, ku harepan manehna oge teu ninggali. Atawa ngahaja urang mawa bekel ti imah, ngarah pas istirahat teu panggih jeung nu ngabully, sabab biasana di-bully na pas jam istirahat, mun jam belajar mah sok aya guru nu ngajaga. Mindeng oge nungguan manehna ngaliwat heula kakara urang daek kaluar ti kelas jang jajan eta ge bari susulumputan ngarah teu panggih.
Tos lami pisan pun adi hoyong gaduh sapatu roda lantaran rerencangan na seeur nu tos gaduh sapatu roda. Sapatu roda teh pangaosna langkung awis ti sapatu biasana, janten abdi miwarang pun adi sina nabung heula kanggo meser sapatu roda. Asalna mah ningal heula harga sapatu roda anu aya di aplikasi Shopee. Teras urang sasarengan ngadamel celengan kanggo nyimpen duit kanggo meser sapatu tadi. Teras ditargetkeun unggal poena sabaraha duit anu kedah disimpen. Pas celengan na tos rada pinuh langsung ditambihan kirangna kanggo meser sapatu roda. Intina mah kedah aya usaha heula kanggo meunangkeun anu dipikahoyong sanajan engkena bakal dipasihan ku nu sanes.
Upama rupa-rupa métode geus dipaké tapi hasilna teu acan ngungkulan rasa sieun disuntik.Sabenerna aya sabab-sabab anu jadi sabab sieun disuntik, biasana sajaba ti nyeri salila disuntik, penderita ogé sieun nyeri pasca suntik séjénna, saperti paregel, jeung sajabana. Dokter urang pasti bakal masihan resep pangobatan antidepresan salaku solusi. Tong hilap, konsultasi sadayana sareng dokter supados dokter terang perawatan naon anu pangsaéna pikeun urang. Alesanna nyaéta phobia jarum masih mangrupikeun jinis gangguan kahariwang. Sababaraha jinis ubar anu biasa dianggo pikeun ngubaran fobia nyaéta serotonin reuptake inhibitor (SSRI), beta blocker, sareng ubar sedative anu sanés. Pastikeun urang nyandak ubar nurutkeun kana parentah dokter. Ulah eureun diubar tanpa pangaweruh dokter anjeun.
Poe ieu abdi diajakan ku rerencangan ka hiji tempat anu teu acan pernah kuring datangan. Abdi mah miluan we, da manehna nu nyetir. Pas di jalan asalna abdi wawuh keneh ka jalan anu aya disabudereunna, tapi beuki lila urang asup ka hiji leuweung anu rada sepi. Abdi rada sieun lantran bener-bener asing pisan. Di sisi jalan seeur pisan imah-imah kosong anu teu kaurus siga imah angker. Pokona mah di sapanjang jalan abdi teu ereun ngadu'a, sieun bisi bengsin jol beak di tengah jalan. Untungna teu lila urang langsung kaluar ka jalan gede anu rame. Epekteh tadi manehna ngaliwatan jalan pintas.
Naha ambek tanpa alesan?
Sabenerna aya alesanana, ngan teu bisa dikedalkeun sacara jelas, sabab alesanana teu jelas, tapi aya. Lantaran teu bisa nerangkeunana, pikiran ngagunakeun kecap “tanpa alesan” anu baris ditepikeun sacara lisan atawa tulisan.
Alesan nyata napel dina haté, sarta kana waktu naon anu ditiupkeun bakal tumuwuh sarta ngahasilkeun buah dina waktuna. Nalika dipanén, éta bakal disimpen dina "gudang jiwa", teras terus diproduksi ku alam bawah sadar. Boh anu teu acan diproduksi boh anu parantos diproduksi, bakal disimpen dina "gudang jiwa", upami gudangna pinuh, maka jiwa bakal barontak. Mangka kaayaan jiwa bakal ngajadikeun haté jadi guligah, haté jadi ambek, bingung, kacau, jsb. Janten, naon anu katampi ku éta parasaan? Éta mood. OKÉ, sajauh ieu disambungkeun.
Kasimpulanana, anjeun ngagaduhan kaayaan mental anu rapuh. Jiwa anjeun sabenerna teu kuat deui pikeun nahanana. Nahan naon?
Hayu urang flashback jauh ka kaliwat atawa kaliwat, sarta meureun anjeun geus poho sababaraha eta. Sanaos anjeun hilap, éta disimpen dina mémori, sareng alam bawah sadar bakal naék deui.
Rem blong teh jadi salah sahiji ngimpi buruk bagi satiap pangendara. Pasalna, loba nyawa ngalayang sabab rem kandaraan nu blong. Tah, jang nyegah kacilakaan teh kudu rutin ngajaga jeung malihara rem kandaraan. Samemeh perjalanan jauh ge kudu diriksa heula, ngantisipasi terjadina kacilakaan. Tong wae rek indit jauh, tapi kudu rutin oge ngajaga pamaliharaan rem unggal bulanna, ulah nepi ka kabangbalerkeun. Demi kaselamatan mah kudu diutamakeun sagalana. Tong hilap kana sagala hal nu ngeunaan kandaraan, demi kasalamatan diri sorangan. Jadi, mun gaduh kandaraan teh kudu rutin diriksa, komo masalah rem mah kudu dipentingkeun pisan, ulah nepi ka cilaka nembe we sadar!
Aya hiji murid, nyaeta murid awewe, sebut wae ngaranna Rina, manehna kungsi ngalaman pikaseurieun nalika miluan pertandingan voli. Ceuk beja, dina hiji poe di kampung tempat cicingna diayakeun pertandingan voli antar unit lingkungan (RT). Lantaran hobi Rina maen voli, manehna ngagabung ka salah sahiji tim voli nu ngarebut juara tingkat RT. sababaraha kali junun skor titik. Keprok suporter atawa panongton ngajadikeun Rina beuki sumanget pikeun nyetak poin. Bari ulin, Rina ngadadak ngalaman kajadian pikaseurieun, pikasebeleun bari ngahalangan serangan lawan. Ujug-ujug calana rina dina tonggong (imbit) sobek. Ujug-ujug panongton anu ningali calana Rina robek-robek seuri. Baca Juga: Lato-Lato Ngambang "Alamakk... Rubuh," ceuk Rina. Sanajan sababaraha urang seuri ka dirina, Rina tetep ngarasa untung sabab teu sakabeh panongton nyandak masalah na. Malah maranéhna (penonton) sabenerna ngajurung Rina pikeun terus maen pikeun nyitak poin.
Abdi ti leutik keneh teu pernah wani asup ka kolam lantaran pernah ningal rerencangan tilelep di kolam renang pas leutik. Tapi lantaran abdi gaduh kabutuhan nyaeta kanggo daptar kuliah abdi kapaksa kedah diajar deui ngojay. Pas tos cicing di dekeut kolam ige abdi tos sieun pisan geus kabayang kumaha enungapna lamun tilelep. komo abdi mah jalmi na gampang pisan panik, janten lamun ningal cai anu jero teh sieun pisan. Untungna abdi diajarkeun ku guru ngojay abdi kanggo tenang, urang malah dititah latihan kumaha carana nyanghareupan situasi lamun tilelep. Manehna ngajarkeun sababaraha tehnik ngojay tuluy ngahaja nitah abdi neleum ka cai supados teu sieun deui.
1. Tong sieun. Témbongkeun yén anjeun teu sieun anjeunna. Naon anu anjeun sieun? Anjeunna ogé manusa biasa sapertos anjeun, tuang sangu ogé, leres? Teu aya bédana sareng teu aya anu matak sieun. Intina anjeun kedah ningkatkeun kapercayaan anjeun.
2. Ulah gampang kagoda ku emosi. Dumasar pangalaman kuring, beuki anjeun némbongkeun ekspresi amarah, sedih, jeung sieun, nu happier tur leuwih mindeng bully bullies anjeun. Anjeun kedah tetep tenang sareng sabar. Tapi lamun kaayaan jadi parah, anjeun bisa ngalawan deui.
3. Asupkeun loba bunderan silaturahim, nyieun babaturan kalawan loba jalma, sangkan jalma kawas anjeun (Kuring kacida nyarankeun ieu). Ku ngabogaan loba babaturan, bullies bakal sieun bully anjeun sabab babaturan anjeun bakal ngarojong anjeun sarta ngajaga anjeun ti bullies.
4. Dipikaresep ku loba guru (ngan lumaku lamun dibully di sakola). Mun anjeun resep ku loba guru, bully pasti bakal mikir dua kali ngeunaan bullying anjeun atanapi henteu bullying anjeun.
Lamun keur diudag ku anjing, anjeun kudu tetep tenang jeung ulah kabur. Beuki lumpat beuki loba anjing ngudag sabab nganggap anjeun musuh. Tapi nalika anjeun nyobian tenang sareng bisa nguasai diri anjeun, anjing ogé tenang. Anjeun oge bisa maledog anjing maké objék sabudeureun anjeun. Tapi anjeun leuwih hade teu ngalakukeun eta sabab anjing bakal inget eta sadaya waktu. Nalika anjeun ngaliwat deui sareng anjeunna ningali anjeun anjeunna bakal mikawanoh anjeun salaku jalma anu jahat sareng bakal terus ngagorowok sareng ngudag anjeun. Hal anu paling mujarab pikeun ngajaga anjing anjeun tina ngudag sareng ngegel anjeun nyaéta nyobian tetep tenang sabisa-bisana sareng tetep leumpang saolah-olah anjeun henteu kaganggu ku gonggongan na.
Di imah kuring baheula aya anjing anu ngarana Si Koboy, anjing ieu gaduh tatanggi kuring. Si Koboy ieu warnana cokelat jeung awakna oge badag. Pas mimiti ngalih ka imah dekeut imah Si Koboy, abdi mineng digonggongan, tapi teu lila manehna geus biasa ningal kuring sok ulin di dinya. Tapi angger we ai ka anu ngaranna anjing mah abdi sieun pisan. Sieun bisi digegel jeung sieun diudag. Komo anjing mah lumpatna oge gancang pisan jeung taringna oge sekeut, komo aya ciduhna anu najis, janten kuring kedah ngaberesihan heula ku pasir lamun rek netepan. Abdi diajarkeun ku rerencangan sangkan ngalungkeun batu lamun diudag ku si koboy.
Kusabab akhir-akhir ieu seueur pisan anu nyulik, kuring janten langkung waspada ka jalma anu teu wawuh. Upami kuring nepungan batur anu kuring teu kenal, sareng kuring ningali gerakan anu picurigaeun, kuring bakal langsung ngahindar sareng lumpat. Kolot kuring ogé  sok ngingetkeun kuring pikeun salawasna ati-ati sareng sok hurungkeun telepon sélulér upami aya kajadian. Pernah sakali kuring ampir disusul ku anu teu dikenal tapi kuring kabur kusabab kuring langsung naék beus anu langsung angkat. Sarta kuring langsung menta dijemput sieun bisi si jelema teu wawuh the masih nuturkeun. Kuring malah leuwih waspada sanggeus kajadian éta sarta kolot mah sok ngajak kuring ka sakola sangkan leuwih aman.
Kaberesihan kandang iinguan teh jadi salah sahiji hal penting dina usaha pertanian. Ulah nepi ka limbah kotoran na teh ngahariwangkeun lingkungan. Bauna nu nyeleding pisan kana irung teh kudu dirawat masing bener. Kudu nyadiakeun tempat jang ngelola kotoran hewan jeung supaya teu ka mana-mana jeung teu ngabauan batur. Komo mun usum hujan mah bana bakal leuwih kaambeu ka mana-mana, jadi kudu bener ngelola na supaya teu bau jeung teu jorok barecek ka mana-mana. Ku kituna, samemeh ngingu sasatoan teh kudu disiapkeun masing asak kumaha jeung ka mana bakal miceun kotoran na atawa ngamangpaatkeun nana. Yuk urang diajar ternak make teknik nu leuwih ramah lingkungan!
Sieun upami nyieun salah teh penting digaduhan ku jalma. Ayeuna mah seueurna jalma nyarios atanapi ngalakukeun perkawis nanaon teh teu ati-ati tur ngarasa nu pang leresna. Padahal naon nu dilakukeunna teh tebihh tina kaleresan. Sieun ngalakukeun kasalahan tiasa ngajauhkeun urang ti perkawis-perkawis nu tiasa ngerakeun urang nyalira. Sieun ngalakukeun kasalahan ge nunjukkeun upami urang teh jalmi nu pondok hate. Sieun ngalakukeun kasalahan teh nyieun urang leuwih ati-ati upami rek ngalakukeun nanaon atanapi mutuskeun nanaon dina kahirupan. Komo deui kaputusan-kaputusan nu hubunganna sareng amanah ti masarakat. Intina mah sieun ngalakukeun kasalahan teh janten nilai nu diperyogikeun ku jalma di jaman ayeuna.
Di imah uwa abdi aya hiji balong kanggo melak lauk, tapi lantaran laukna teu acan aya, kolam eta sok dipake ulin ku abdi sareng rerencangan. Balong eta warnana coklat, sakumaha umumna warna balong we, aya nu coklat aya nu hejo. Balong di imah uwa abdi warnana cokelat lantaran dibagian handapna katutupan ku ledok. Sabenerna mah balong eta teh deet pisan ngan saukuran bujal hungkul, tapi lantaran handapna ledok, aya bagian anu bolong jeung teu katingal pedah warna caina coklat tea. Abdi hampir kalelep pas teu kahaja nijek hiji liang anu aya di balong eta pas ngojay. Abdi langsung sieun pisan jeung teu wani ngojay di dinya deui.
Era anu disababkeun ku diolok-olok tiasa nyeri pisan sareng ngerakeun. Loba jalma ngarasa pisan teu nyaman sarta teu aman sanggeus diolok-olok, utamana lamun eta kajadian di hareup sakelompok badag jalma. Dina kaayaan kitu, hiji jalma bisa ngarasa pisan kakeunaan jeung teu bisa ngabela diri, nu ngajadikeun maranehanana ngarasa isin pisan jeung sieun ditolak ku batur. Rasa era anu disababkeun ku diolok-olok tiasa mangaruhan kapercayaan diri sareng kapercayaan diri hiji jalma. Hiji jalma bisa jadi ngarasa teu nyaman ngobrol atawa sosialisasi jeung jalma sejen sanggeus ngalaman kaayaan kitu, sarta ieu bisa mangaruhan kualitas hirup maranéhanana sakabeh. Nanging, penting pikeun emut yen sadayana tiasa ngatasi rasa isin sareng percanten ka dirina deui.
Harita abdi nyobian tektok gunung Manglayang jeung tilu babaturan abdi. Muncakna teh lewat jalur Batukuda nu dituluykeun ka jalur Barubeureum. Mimiti perjalanan mah sagalana biasa wae, teu aya kacurigaan saeutik pun. Ngan, basa tos satengah perjalanan, jol aya babaturan abdi nu ngarasa leuleus. Kacida teu kuat pisan jang leumpang, komo bari mawa tas. Tuluy di tengah jalur teh istirahat heula. Pas keur istirahat, kabeh bulu kuduk abdi murigrig, di sisi kenca katuhu teh mantak miis hawana. Tuluy aya sora nu leumpang ti sisi, padahal di sisi teh jurang. Abdi tidinya makin deg-degan sabab sieun dituturkeun ku makhluk halus. Barang sadar yen aya nu aneh, abdi teu leupas babacaan. Punduk teh asa beurat, leuleus jiga babaturan abdi.
Unggal isuk-isuk pasti weh macet di titik-titik anu rame, komo deui pabrik nu aya shiftan. Jadi loba pagawe nu asup shift isuk-isuk, jeung pagawe nu kaluar lantaran geus beres shift peuting. Biasana nu nyieun macet teh lantaran euweuh petugas nu ngatur kaluar asupna pagawe, jadi nyebabkeun nu rek asup hese kahalangan nu rek kaluar. Jadina macet teh mengular nepikeun ka sababaraha kilo. Tungtungna mah kabeh kabagian macet, nu kuduna bisa tepat waktu nepi tujuan, tapi gara-gara eta jadi telat nepina. Padahal mah ayakeun petugas khusus ti pihak pabrik teh jang ngatasi hal nu kieu, ngameh teu kabeh jadi kajebak macet gara-gara hal eta.
Keur jaman sakola SD urang kudu ngaliwatan tempat-tempat hewan piaraan tatangga. Aya nu miara domba, sapi, entog, jeung soang. Paling sieun mun diudag ku soang, lantaran sok susuluduk kana suku mun urang di sabudureun manehanana. Jadina tiap ngaliwat kadinya teh urang kudu lumpat sakuat tanaga ngarah teu dilodok. Baheula mah pas can apal soang sok ngalodok, ngahaja sok dideukeutan da panya teh lindeuk soang teh. Ari pek teh henteu kalakah ngalodok kana suku tuluy urangna labuh, untungna harita ditulungan ku tatangga nu bogana, soang eta digebahkeun. Matak nepikeun ka ayeuna mun panggih jeung soang teh sok reflek weh lumpat ngabelecir.
Jeung ieu kahiji kalina kuring jadi ambek ka batur nu jadi petugas kasir anyar dina taun  eta. Kajadian waktu kuring keur gawe di Jakarta aya pagawe anyar awewe, bos kuring ditugaskeun ngajar manehna ngapalkeun ngaran barang jeung ngapalkeun harga. Dina hiji poe basa kuring keur ngajar ngapalkeun manehna teu bisaeun, kuring nyobaan sabar jeung terus ngajar manehna, tapi manehna nyentak ka kuring lantaran teu bisa jeung ambek ka nu meuli. ngagorowok, kuring ngarasa teu bisa nahan kasabaran deui sarta ahirna robah kuring snapped di anjeunna bener teuas.Sanggeus ngagorowok di manehna kuring ninggalkeun manehna jeung ngarasa pisan kaliru ngeunaan anjeunna.Teras kuring apologized ka manehna keur ngarasa kaliru.
Meunang hadiah tina undian teh salah saiji hal nu dipikahayang ku hapir kabeh jalma. Tapi, kaberuntungan teh asa minim pisan mihak ka urang. Mun miluan undian teh sok hese pisan meunang hadiahna, komo aya nu can pernah meunang pisan. Hal ieu teh tergantung bener-bener kana kaberuntungan jeung doa urang. Ulah nepi ka ngadambakeun hadiah tina undian tapi kana ngadoana jadi poho, jadi lalai. Kudu na mah mun hayang meunang undian teh ngadoana leuwih kerep deui supaya diijabah jeung aya milik rezekina dina undian eta teh. Yuk ah urang ngakalan lewat doa supaya meunang hadiah tina undian! Sabab lumayan hadiah na ge ning garede, jiga motor jeung hape.
Basa nuju akhir semester, abdi ngiringan seminar di auditorium Bale Santika. Abdi ngiringan seminar anu diayakeun ku universitas. Mimitina mah acara teh berjalan lancar. Eh pas di sesi tanya jawab acara aya nu nanya, terus nangtung. Eta bajuna sarua pisan jeung nu dipake ku abdi. Warna jeung modelna teh sarua. Babaturan abdi seuseurian bari ditahan da hayang seuri pisan nempo ekspresi abdi anu era jeung nahan seuri. Abdi meuni geus hayang ngagakgak tapi da bari era oge ku babaturan. Untung we nu keur nanya na teu engeuheun yen bajuna sami jeung abdi da abdina diuk wae. Mun abdi nyobian nanya mah duh isin pisan meureunan.
Keur leutik keneh mah aya permen nu ngaranna Yosan. Permen eta aya hadiahan anu bentukna teh huruf nu kudu disusun. Hadiahna ge rupa-rupa, aya baju, sapedah, jeung sajabana. Urang sumanget meulian wae permen eta tapi can pernah hurufna meunang kabeh. Nu paling hese teh huruf N. Ari huruf nu sejenna mah urang geus boga. Tapi hiji waktu sacara teu sangaja, urang meunang huruf N. Urang langsung ajrug-ajrugan dina kaayaan masih di warung keneh. Urang ngabejaan babaturan ulin nu sejen lamun urang meunang huruf nu langka eta. Geus kitu urang balik ka imah tuluy nyokot huruf nu sejenna dina lomari. Sanggeus kitu ku urang dibawa kabeh jang ditukeurkeun.
Pernah basa SMA abdi ngiringan lomba ngadongeng di tingkat sakola. Eh kabeneran abdi meunang terus lanjut deui ka FLS2N di daerah abdi. Pas hari pelaksanaan nana, abdi ngarasa demam panggung pisan. Dilaksanakeun nana teh di jero aula indoor terus ditonton ku pembimbing masing-masing. Aya tilu juri dipayuneun peserta teh, salah sahijina mangrupakeun kasohor dina bidang ngadongeng. Abdi meuni geumpeur pisan, batur mah make properti nu kumpuni, ai abdi mah meuni alakadarna. Abdi jadi ngarasa minder sabab sainganna nu hebat hungkul, nepi ka abdi poho alur carita pas tampil teh. Abdi meuni isin pisan harita sabab diseungseurikeun oge ku pembimbing peserta sejen.
Ti leuleutik urang di urusanan ku nini, urang geus janji bakal ngabahagiakeun nini. Urang mbung nempo nini hirup susah, komo dulur-dulurna meni jarahat teu nguruskeun pas nini gering, tapi ai warisan mah pada harayangeun. Sakapeung mah sok aral nempo dulur kos kitu teh, ngan bisana ngomen wae hirup urang jeung ngabanding-bandingkeun kasuksesan. Pernah urang di sebut jelema teu berguna pedah nganggur, pernah oge urang di sebut jelema anu paling bodo. Pokona osok ngarendahkeun wae keluarga urang, ninige kadang sok ceurik ceunah meni eweh anu ngalongokan. Niatna urang hayang pindah imah, hayang icing di tempat anu layak huni. Trus hayang nyieun kamar mandi anu handap, meh nini urang babari ka kamar mandina. Soalna nini urang stroke, mun kamana-mana teh ngesot. Tapi acan ge terlaksana, nini urang maot beunang kanu covid jadi komplikasi. Urang saminggu mewek, asa ku dadas hate teh kaleungitan nini anu geus ngarawat urang ti leutik.
Lamun datang usum hujan Lake Victoria di Afrika ngalaman banjir. Kawas fenomena caah di tempat séjén, sok aya mahluk hiber kotor anu ngadadak muncul. Yup, ngapung. Beda jeung tempat-tempat séjénna, di sisi basisir Danau Victoria jumlah laleur téh kacida gedéna, kira-kira ampir triliunan. Sababaraha sakumpulan manuk ogé rutin nganjang ka Tasik Victoria pikeun ngarasakeun hidangan pésta ieu unggal taun. Henteu ngan ukur manuk, warga satempat ogé sigana henteu kalah ku gabung. Bédana, laleur ieu henteu langsung didahar di tempat, tapi ditangkep pikeun diolah engké.Saméméh ngalayanan masakan unik ieu anu dijieun tina laleur, warga ngalaksanakeun prosés néwak heula. Henteu peryogi alat anu gaduh mékanisme anu canggih, jumlah laleur anu henteu terbatas cukup gampang ditewak nganggo alat saayana. Dimimitian tina jaring, panci komo kagorengan leuwih ti cukup pikeun bubu ieu laleur. Saatos cekap, waktosna serangga ieu diolah janten jajanan anu lezat. dahareun pisan kotor
Dina organisasi abdi mah, mun aya nu ulang taun teh sok diayakeun tradisi khusus. Tradisina nyaeta dilakukeun ku cara nalian awak nu ulang taun make tali kana tihang bandera nu aya di tukangeun sekre. Ditalian teh bari dibanjur make cai beresih. Salian eta oge diawuran make tarigu awak na teh. Ditalianna teu sakeudeung, minimal sa jam bari diantep. Keun we da emang geus biasa nangtung lila mun keur upacara. Biasana tos ditalian teh tuluy ditaringgalkeun titah sorangan. Mun dianggap geus cukup, nembe we dibuka talina bari dibere ucapan selamat ulang taun. Tradisi ieu teh sanes bentuk perpeloncoan, tapi bentuk paduli jeung apresiasi tina kaloyalan nana.
Kapanggihna artefak kuno di tengah kota Jakarta dina mangsa pangwangunan proyek MRT matak ngagegerkeun warga masarakatna ka asup urang. Jadi tempat  kapanggihna harta karun ogée geus lumangsung di Pulo Jawa sarta geus ngajien reuwas rusuh  jeung rame basa di jaman baheula. Umumna jelema anu kapanggih harta karun ieu teu ngahaja ku warga,  warga anu manggihan teh keur ngalakukeun aktivitas biasana sapopope . Jadi saenggeus di teangan ternyata harta karn anu di timukeun ieu nyaeta harta karun anu geus aya di jaman baheula nyaeta mangrupa titinggal ti jaman karajaan nepi ka jaman revolusi pikeun kamerdekaan indonesia. Harta karun ieu bisa kanggih kusabab ayana kagiatan pangerukan taneuh keur proyek MRT.
Sampah nu numpuk dina solokan teh sok ngahambat jalur cai jadi we nyebabkeun banjir lamun usum hujan teh. Tah, hal ieu teh kudu pisan ditanggulangi ti ayeuna pisan, ulah nepi ka nungguan aya bencana heula nembe ngambil aksi. Mun sampah geus medetan jalur cai mah bakal jadi jeram dina solokanna nu bisa-bisa ngabahayakeun nyawa manusa nu ngaliwatan nana. Mantakna, yuk urang leuwih bijak deui dina miceun sampah. Mun bisa mah kudu ngelola sampahna didaur ulang jadi barang nu bernilai. Yuk biasakeun milah sampah samemeh miceun sampah, supaha ngababarikeun proses penguraian samoah sasuai jeung masa waktu penguraian nana. Tong hilap kedah jaga babarengan kaberesihan!
Jalma bisa ngarasa isin ngabogaan hutang badag pikeun sababaraha alesan. Aya stigma sosial napel jalma anu boga hutang badag. Masarakat sering nganggap yen jalma anu gaduh hutang ageung henteu tanggung jawab sareng henteu tiasa ngatur kauanganna kalayan leres. Jalma anu boga hutang beurat bisa jadi sieun ngobrol ngeunaan masalah finansial maranehanana sarta ngarasa saolah-olah maranehna bakal katampa. Aranjeunna tiasa hariwang yen aranjeunna bakal dilabelan salaku henteu tanggung jawab sareng bakal dibuang ku batur. Hutang anu ageung tiasa nyababkeun sababaraha akibat anu goreng sapertos karugian kiridit, setres emosional sareng masalah kasehatan mental. Ieu bisa nyieun hiji jalma ngarasa era jeung teu aman.
Abdi sakulawarga nganjang ka imah bibi nu di Ciamis. Sapupu abdi meuni atoheun pisan sabab abdi datang ka bumina. Di bumi, bibi tos nyiapkeunsagala rupa pasakan kangge botram. Da sabab dijalan can emam, abdi sakulawarga ema heula botram di teras bumi. Abdi botram sarerea ongkoh-ongkoh we bari ngarobrol, teu sadar sapupu abdi nu opat taun teu muncul-muncul. Abdi nu engeuhm tos beres emam langsung milarian. Di kurilingan eta bumi teh da teu kapendak. Abdi tuluy mere nyaho sarerea, langsung we nembe mantuan milarian, komo bibi abdi mah riwaneun pisan. Pas bapak abdi nyusuran kolam lauk pipireun imah bibi, aya sapupu abi geus ngambang. Langsung dirawu ku bapak abdi teh, dicek nafasna, tos teu ayaan. Eta harita poe ngahaja botram teh kalah jadi mamala jeung kulawarga, khususna bibi abdi. Kaayaan sapupu abdi beungeutna tos pias kacida, awakna tiis pisan, sukuna geus hese dilempengkeun. Karunya pisan Gusti sapupu abdi, karunya oge ka sarerea kulawarga.
Baheula di kampung mah teu kabeh imah boga toilet, biasana warga kampung nyieun toilet umum di deukeut walungan jang dipake mandi atawa BAB. Harita cuacana hujan wae, jadina walungan teh caah. Urang nu keur di toilet, ku sabab leueur teu kahaja labuh tuluy palid. Urang teu bisa ngojay lantaran masih keneh budak leutik. Kukucibekan bari kabawa ku cai, untungna aya uwa urang nu keur mancing. Kabeneran manehna sorana teh leutik pisan malah mah euweuhan, pas ngajorowok ge euweuh soraan. Jadina manehna nu langsung ngagejebur nyalametkeun urang. Untungna urang salamet mun euweuh uwa urang eta meureun nepikeun ka ayeuna urang geus euweuh di dunya. Matak sieun ayeuna mah mun ulin ka walungan nu keur caah, sieun kaalaman deui kajadian heubeul.
Abdi henteu kantos ngiringan kontes atanapi naon waé anu mancing hadiah, bahkan murangkalih kuring dilarang ngiringan hal-hal sapertos kitu. Tapi kuring beuki panasaran, kuring nyampeurkeun ka pamajikan nu keur nyepeng amplop. “Aya naon Bu? Terus motor saha di imah urang? Aya tamu?”, kuring nanya. “Sakedap, antosan abdi ngajelaskeun heula. Tong terus nanya kitu, Mang, walon pamajikan. Tidinya aya dua tamu anu cenah ti Media Guru, naroskeun alamat simkuring tadi. Sanggeus nanya kaditu-kadieu, béjakeun di imah urang. Cenah bapa meunang motor minangka hadiah. "Hadiah? Hadiah na? Ah, meureun salah kiriman atawa salah alamat. "Enya, mun teu daek mah, motor téh keur manéh wungkul," walon pamajikan. “Ieu, baca sorangan!”, sambung pamajikan, ngasongkeun amplop nu eusina béwara.
Sabenerna kuring henteu terang naha anu kuring tingali éta hantu atanapi henteu, sabab waktos éta kuring masih leutik, janten kuring henteu tiasa 100% yakin yén anu kuring tingali éta nyata atanapi henteu. Kajadian kahiji kuring nempo hantu di imah nini kuring sorangan, kuring poho lamun kuring keur sakola atawa henteu, tapi nu pasti waktu adi kuring libur ti SD sanggeus ujian semester. jeung dulur-dulur kuring keur anteng ulin di teras imah bibi kuring, waktu harita ti teras imah katembong rombongan anu mawa peti (posisi imah bibi kuring di sisi jalan). Kuring spontan nunjuk ka peti bari nanya ka dulur kuring nu geus maot. Tapi waktu leungeun kuring diacungkeun ka peti, leungeun kuring didorong ka samping bari aing kuring sieun sabab cenah "lamun kuring nunjuk kana peti peti kuring kudu ngegel. ramo telunjuk nepi ka ngaluarkeun getih sangkan teu kaganggu ku mayit nu aya dina peti”.
Saméméh dioperasi, kuring dititah nungguan ku dokter. Waktu éta, kuring rék ngalahirkeun anak kahiji. Bari ngadagoan, kuring jeung salaki ngobrol-ngobrol sangkan teu gugup. Tapi tetep, jantung kuring karasa beuki gancang sabab sajaba sieun naon anu bakal kajadian saatos operasi, kuring sieun disuntik. Utamana nalika operasi bagian awak kuring bakal ditebas sareng disuntik sababaraha kali. Perawat datang sareng masihan pituduh pikeun nyiapkeun. Salaki kuring nguatkeun kuring sareng ngadoakeun kuring sareng orokna salamet. Sanggeus dilahirkeun, Alhamdulillah orok urang lahir dina kaayaan sehat wal afiat. Tétéla sieun kuring dibales ku ningali beungeut anak kahiji urang. Saparantos dioperasi, nyerina kajantenan deui sareng abdi dipasihan ubar ku dokter supados awak tetep sehat sareng nyerina ngirangan. Alhamdulilah ayeuna tos 2 sasih abdi ngarasa sieun pas hoyong operasi caesar. Sanajan kitu, momen nungguan anak kahiji mangrupakeun momen anu bagja keur kuring jeung salaki.
Ujian sakola jadi salah sahiji hal nu penting pisan dina rangkaian pembelajaran di sakola. Ujian dianggap jadi tolok ukur kaberhasilan sakola jeung siswa dina ngalaksanakeun proses diajar jeung ngajar. Tah, ku kituna urang salaku siswa kudu boga persiapan nu matang jang ngalaksanakeun ujian. Ulah nepi ka asal-asalan. Kudu inget papatah yen hasil mah moal mungkin ngahianati proses. Mantakna, urang kudu boga persiapan diri nu alus jang ujian ieu. Kudu boga oge rasa sumanget jang nyambut ujian. Kudu optimis jeung percaya diri konci sukses ngeusian ujian mah. Kumaha baraya tos sakumaha persiapan ujianna? Yuk ah urang matengkeun deui persiapan nana supaya hasilna memuaskan!
Ayeuna keur usum culik jeung begal. Abdi oge dipiwarang waspada ku mamah jeung bapa. Komo ayeuna abdi nembe nganggo motor nyalira jeung mineng balik peuting. Hiji poe, basa abdi balik ti kampus, abdi ngarasa dituturkeun ku hiji motor. Di motor eta aya dua jalmi, jalmi anu dobonceng ningalikeun wae , abdi langsung curiga ka maranehna. Pas abdi ereun di sisi jalan, manehna oge miluan ereun. Lantaran geus sepi abdi langsung ngahaja nyimpang ka polsek. Pas abdi parkir di polsek abdi ningal motor eta langsung kabru, tapi abdi oge sempet ngapalkeun pelat nomerna tuluy dilaporkeun ka pulisi teras dianterkeun nepika imah.
Geus loba bukti nyata kapanggihna harta karun di Indonésia. Salian ti emas jeung tambaga, loba oge harta karun ti karajaan-karajaan jaman baheula. Sebut wae salah sahijina kapanggihna harta karun ti Karajaan Sriwijaya saharga milyaran Rupiah, anu kapanggih ku para penyelam lokal sapanjang Walungan Musi, Palembang. Dina waktos eta, panyilem teu ngahaja mendakan harta anu luar biasa. Di antara ieu aya patung Buddha abad ka-8 anu dihias permata, sareng rupa-rupa emas permata pikeun raja. Basa mimti manggihan nana penyelam teh reuwas jeung teu nyangka yen eta teh  harta karun anu wajib di laporkeun jeung di lindungi nagara, kusabab ka asup barang sejarah. Tapi, hanjakal, alatan informasi minimal, harta ieu dijual ka dealers antik. Ku alatan eta, lamun ngahaja manggihan harta karun, eta leuwih hade geuwat ngalaporkeun ka otoritas luyu jeung hukum nu lumaku. Ieu boga tujuan pikeun ngalestarikeun obyek tina sajarah kaliwat nu masih bisa dikubur di sagala rupa wewengkon di Indonesia.
Waktu éta kuring keur dahar jeung babaturan saangkatan di kuliah. Urang milih meja anu pangbadagna meh bisa nyocogkeun jeung loba jalma. Di beulah katuhu kuring aya sobat kuring anu ngaranna Dila, di kénca kuring aya babaturan saangkatan kuring. Kuring ngan ukur terang namina Bobi tapi kuring henteu caket sareng henteu kantos ngobrol sareng anjeunna. Sabot keur dahar, tetela si Bobi teh jalma nu sok ngadongeng, nyiuk dahareun jeung mulutna teu eureun-eureun ngeceprek. Ujug-ujug, leungeun kuring beunang ku ciduh jeung kacipratan tina mulut manehna, tapi manehna teu sadar. Kuring langsung jadi teu mood weh harita teh, tuluy kuring nyokot tisu baseuh dina kantong kuring. Kuring neruskeun dahar bari gancang, sieun beunang ciduh  si Bobi deui. Saparantos bérés dahar, kuring pamit indit tiheula rerencangan abdi si Dila.
Papanggih jeung jalma asing nu make baju na sarua jeung urang, di tempat umum teh mangrupakeun hal nu sabenerna mah kudu dianggap wajar. Teu kudu overthinking komo boga rasa geuleuh mah, sabab hal eta teh hal wajar da biasana fashion teh nyasuaikeun jeung nu keur musim. Anggursih mah tegur sapa ambeh wawuh, sugan we bisa jadi duduluran ka hareupna. Ulah nepi ka boga pikiran negatif dina nyikapi nana, kudu tetep positif supaya teu jadi beban pikiran. Da saruaan baju jeung nu teu wawuh teh salah sahiji hal nu teu bisa diprediksi. Mantakna, keun we teu kudu dipikiran atawa dipake kaera, antep we da wajar!
Nalika kuring alit, kuring pernah murag tina sapédah ngakibatkeun luka dina suku sareng panangan kuring. Harita kuring keur naek sapedah deukeut imah kuring bari ngurilingan, tuluy ku sabab bosen kuring nyieun halangan sangkan jalanna rada heureuy. Tuluy bosen pedah lila teuing, ahirna kuring indit ka tempat anu rada jauh nu aya tanjakanna. Nya, sakali kuring ngayuh sapédah dina kecepatan anu luhur pisan sareng waktos éta kuring ngarasa bungah pisan sabab kuring tiasa ngarasa angin anu kuat. Tapi saatos naék tanjakan, rem sapédah kuring ngadadak teu jalan sareng nyababkeun kuring make suku salaku rem manual. Tapi tétéla teu boga pangaruh dina laju sapédah na, ahirna kuring ngahaja ngarahkeun sapedahna ka hiji tangkal gede sisi jalan nu loba rungkun, nepi ka sapedah kuring nabrak tangkal jeung kuring labuh kana taneuh. Alatan kajadian éta kuring sakapeung sok sieun naék sapédah lantaran sieun rem sapédahna blong deui, ayeuna mah kuring leuwih resep leumpang lamun rék ka mana-mana.
Nalika anjeun ambek, getih bakal langsung ngalir ka korteks frontal sareng ngirangan kamampuan jalma pikeun mikir sacara rasional. Hasilna tiasa nguntungkeun anjeun, tapi ogé tiasa dianggo ngalawan anjeun. Ku alatan éta, nalika ngarasa ambek, loba jalma kalakuanana teu rasional sarta tungtungna kaduhung. Lamun ambek kudu ngitung ti hiji nepi ka sapuluh samemeh polah, sabab kamampuh otak pikeun mikir sacara rasional teu optimal. Saterusna, balukar amarah bakal ngabalukarkeun kelenjar adrénal ngahasilkeun adrenalin jeung hormon stress, nyaéta kortisol. Lajeng getih nu ilaharna ngalir ka lambung sarta peujit bakal robah arah ka otot sarta nyiapkeun awak anjeun pikeun perang. Kusabab éta, sakapeung jalma tiasa ngalakukeun hal-hal anu di luar kamampuan fisik nalika ambek, sakumaha dilaporkeun ku Daly Health Post (08/09).
“Masalahna bisa disebutkeun leutik, lain masalah ékonomi, lain awéwé atawa masalah jalma katilu, tapi meureun masalah sauyunan atawa teu merenah deuih,” Prosés pangadilan téh lumangsung kurang leuwih dua bulan, ti mimiti registrasi nepi ka prosés sidang nepi ka mediasi. Dumasar data Badan Pusat Statistik (BPS) Badan Pusat Statistik 2017 , jumlah kasus cerai lumangsung dina taun eta  aya 447.743. Angka ieu ngaronjat dibandingkeun taun saméméhna anu ngahontal 291.677 kasus. Tapi sigana hal eta heunteu berlaku atanapi kolot kuring kaasup nu penyebabna parah, anjeun mimiti salah nalika kuring lulus ti SMK sareng ngamimitian damel di Malaysia. Selingkuh jeung awéwé ieu. Indung kuring ukur bisa ceurik jeung curhat. Anjeun ogé nyiksa indung kuring sacara lisan sareng fisik. Indung abdi? Masih teu hayang pisah. Meureun indung kuring sieun ku gelar randa. Bapa teu acan damel ti abdi SMP. ganjil. Poé gawé saminggu libur. Teu acan damel, nginjeum kaditu-kadieu, nu ibu mah teu terang kanggo naon. Untung ema mah mandiri. Indung ngahasilkeun emping melinjo ukur keur duit saku jeung keur meuli sayuran. Abdi teh budak anu paling mampu, unggal bulan ti saprak lulus sakola teu pernah bolos. Indung kuring nyéwakeun sawah, kuring mayar listrik, adi kuring sakola, jsb.
Kabiasan urang indonesia ka hal anu berbau horor atawa jujurigan teh nyaeta sieunan pisan babari ngajerit reuwas tapi sok panasaran wae. Eta bisa kabukti tina konten konten horor konten konten jurig boh di youtube boh d instagram atawa di tiktok loba pisan anu nongton na. Loba konten konten siga panalusuran kitu ka gunung ka bangunan anu geus teu di pake anu kacirina serem kitu di datangan, nepi ka pernah aya anu ningali reuwas leuleus kitu tapi tetep weh ngajieun konten anu kitu. Padahal konten aku kitu kadang bisa ngabahayakeun diri urang jadi bisa ngrusik jurig jurig kitu pan karunya oge ka urang manusa na lamun nepi ka reuwas atawa nepika gering geus ningali anu kitu.
Aya seueur cara pikeun janten indung anu saé, sapertos diajar tina pangalaman, henteu sieun menta hampura, damel sareng pasangan anjeun. Janten kumaha carana janten kolot anu kohesif pikeun anu nembé ngagaduhan budak, khususna indung, sapertos kieu:
1. Kerjasama sareng mitra
Jieun perjangjian jeung pasangan Anjeun pikeun aub langsung dina raising barudak. Émut, ngurus budak sanés hartosna éta ngan ukur padamelan indung - henteu paduli persepsi masarakat anu masih kuat ka arah éta. Pasangan anjeun kedah gaduh visi sareng misi anu sami sareng daék nyandak masalah pikeun ngangkat budak.
2. Bisa jadi pangdéngé nu hadé
Salah sahiji cara pikeun janten indung anu saé nyaéta janten pangdéngé anu saé pikeun anak anjeun. Nalika murangkalih dewasa, anjeunna kedah gaduh batur anu dipercaya janten tempat pikeun ngémutan sadaya parasaan na, naon waé topik anu dibahas. Ku alatan éta, coba salawasna komunikasi jeung barudak sarta jadi pangdéngé alus ambéh maranéhanana bisa betah ngabejaan carita jeung indungna.
Kuring ngarasa tiis ngaliwatan kuring, saolah-olah mawa kuring jauh. Beuheung karasa dicekek, sesah ngambekan, ketug jajantung. Leungeun kuring kesang najan karasa tiis di sabudeureun awak. Awak kuring oyag. Sirah kuring pusing pisan. Abdi badé nelepon indung kuring pikeun nganterkeun kuring ka UGD tapi kuring henteu tiasa nyarios nanaon. 2 jam kuring cicing di kamar kalayan parasaan anu parah pisan. Kuring masih ngageter lamun inget waktu éta. Saprak harita kuring mimiti nyoba salawasna mikir positif, nyandak napas jero lamun gejala munggaran mimiti lumangsung. Tapi nepi ka ayeuna mah mun keur nyupiran, sok bingung mun ngadéngé klaksonna hurung jeung hurung dina ceuli. Ngajadikeun kuring bingung ku visi kabur. Sakali deui kuring kudu nenangkeun diri. Nepi ka ayeuna kuring masih kaganggu sare. Teu saré. Ngémutan teuing. Pikiran hal-hal anu teu acan kajantenan sareng hariwang pisan.
Tilu hal nu kudu dilakukeun mun urang meunang perlakuan teu adil ti batur  Nu kahiji nyaeta kudu sadar kana kamampuan diri, oge kudu sabar dina ngajalanina. Nu kadua nyaeta ungkapkeun we rasa kakesel urang sabab diperlakukeun teu adil. Tong dipendem wae ku sorangan, ungkapkeun yen urang ngarasa teu ngeunah jeung jengkel sabab diperlakukeun teu adil. Nu katilu nyaeta tingnkatkeun kamampuan diri urang sorangan, buktikeun yen urang ge bisa jadi leuwih ti batur. Mun geus diperlakukeun teu adil, fokus we ngembangkeun kamampuan supaya bisa ngaleuwihan kamampuan nu ngalakukeun teu adil ka urang. Tapi, kudu inget yen urang sabisa mungkin tong ngalakukeun hal nu sarua.
Naha anjeun kantos diperlakukeun sacara teu adil ku babaturan anjeun atanapi anu dipikacinta?
sakali. Waktos eta kajadian, abdi damel di mini market di kota abdi, dina peraturan mini market teu aya karyawan anu diidinan kuliah.
Teras aya karyawan énggal, waktos éta anjeunna damel kirang langkung 5 sasih, sareng anjeunna nyobian ngadeukeutan bos, sareng tungtungna saatos sababaraha dinten, anjeunna tiasa kuliah sareng damel di mini market.
Waktu éta kuring jeung réréncangan ngarasa kuciwa kana perlakuan bos ka pagawé anyar. Sarta pamustunganana kami ménta katerangan ka bos, naha anjeunna ngidinan pagawe anyar pikeun kuliah bari urang nyandak cuti gering éta geus ngobrol.
Lantaran loba nu teu satuju kana putusan si bos, si bos ngaharéwos muru pagawé anyarna, régulasi di mini market balik deui ka cara awalna.
Salah ngageroan ngaran batur bisa nimbulkeun rasa era nu cukup gede jang urang nu ngalakukeun kasalahan eta. Hal ieu ku sabab aya sababaraha faktor nu bisa beuki parah rasa erana eta. Nu mimiti, kasalahan ngageroan ngaran batur bisa nunjukkeun kurangna perhatian jeung henteu padulina urang ka jelema nu ku urang geroan. Nu kadua, kasalahan ieu oge bisa ngaindikasikeun mun urang teu ngahargaan identitas atawa jati diri jelema nu ku urang georan, nu bisa ngakibatkeun perasaan teu nyaman ka jelema nu ku urang salah geroan ngaranna. Nu katilu, kasalahan ngageroan ngaran batur bisa nyebabkeun ngarasa teu dihargaan jeung diabaikeun ku urang, hal ieu nimbulkeun perasaan keuheul jeung nyeri kate ka jelema nu ku urang salah panggil ngaranna.
Glassophobia nyaeta kasieunan nu kaleuleuwihi lamun ngomong di hareupeun umum. Fobia ieu bisa muncul pas urang keur dipenta ngomong dihareupeun loba jelema, siga pas keur presentasi, pidato, atawa pas ngalakukeun kerja kelompok nu tiap jelemana teh wajib ngomong. Biasana mun mibogaan rasa kapercayaan diri anu kurang atawa ngarasa teu bisa ngomong di hareupeun loba jelema, jadina sieun. Tuluy ditambah mun kurang pangalaman ngomong di hareupeun loba jelema, hal ieu nu bisa nyieun urang ngarasa teu siap atawa kurang percaya diri, komo mun dipenta ngomong dihareupeun loba jelema teh ngadadak, pasti weh boro-boro bisa ngomong, mikir jang ngarangkai kecap-kecap ge jadi hese.
Basa ngiringan Kejuaran Nasional Arung Jeram tahun 2021 di Lampung, abdi kenging juara. Alhamdulillah abdi dina poe kahiji kenging medali perak dina nomor sprint. Poe kadua kenging medali perak deui dina nomor head to head. Tah poe katiluna kenging medal emas dina nomor slalom. Tuluy poe terakhir kenging medali emas dina nomor down river race. HAsil medali eta ngajantenkeun tim abdi jadi juara umum 1 kategori junior women. Alhdmulillah bungahna moal aya, sabab ieu teh pertandingan mimiti abdi. Bakal jadi pangalaman paling membanggakan we ieu mah bakal na teh. Oge bakal jadi motivasi abdi pribadi jang ngikuti pertandingan selanjutna di waktu-waktu nu akan datang.
Jalmi nu keur sakarat teh tos sakuduna sieun. Kumaha rek teu sieun cobi, dina waktos sakaratul maut ieu teh waktos-waktos ahir urang hirup di dunya. Urang bakal ninggalkeun sagala perkawis nu aya di dunya tur mertanggungjawabkeun sagala perkawis nu tos dilakukeun di dunya di pangadilan aherat. Urang tiasa sieun kusabab engkin urang bakal sorangan cicing di alam kubur teu tiasa ningali kulawargi. Biasana jalmi nu keur ngalaman sakaratul maut bakal diririung ku kulawargina kusabab ieu waktos terahir tiasa ningali almarhum atanapi almarhumah. Upami nu sok ibadah sawaktos ieu bakal sedih pisan kusabab moal tiasa deui ngarasakeun nu ngaranna ibadah ka gusti Allah.
Aya terapi anu paling umum dina nungkulan fobia, nyaéta:
1. Terapi paparan
Terapi psikologis ieu alamat sikep tangtu anu ngabentuk kana waktu. Tujuan utama terapi ieu nyaéta pikeun ningkatkeun kualitas kahirupan supados phobia anjeun henteu deui ngabatesan rohangan hirup anjeun. Psikolog bakal ngabantosan anjeun ngatasi phobia ieu ku terus-terusan nyiptakeun sorangan. Nanging, tong hariwang sabab psikolog bakal ngalakukeunana dina kaayaan anu aman. Kana waktosna, nalika anjeun biasa sareng gaduh kasabaran anu langkung ageung pikeun sieun nyalira, maka psikolog bakal naroskeun anjeun pikeun ngalakukeunana dina kaayaan anu nyata. Terapi paparan boga tujuan pikeun nungkulan paripolah batur anu condong nyingkahan sumber phobia nu. Dina terapi ieu, dokter bakal nyobian masihan paparan ka sumber fobia tina penderita autophobia, dimimitian ku situasi dikawasa tur nuluykeun jeung situasi real-hirup. Harepan éta nu sangsara bakal bisa nyanghareupan katiisan dina mangsa nu bakal datang.
Poe ieu abdi rencana na bade angkat ka pasar baru kangge meser sababaraha bahan baju. Abdi indit make DAMRI supaya leuwih murah. Geus nepi pasar baru, abdi tuluy ka lantau luhur ka tempat ngajual kain jeung bahan. Abdi neneangan kain ka sababaraha toko bari ngabandingkeun harga. Di hiji toko, abdi keur ingalian batik, eh kabeneran pisan nu gawe na teh babaturan abdi basa SMP. Asa waas pisan geus tujuh taun teu amprok. Akhirna amprok oge didieu. Anjeunna geus gawe didieu salila dua taun, terakhir amprok jeung abdi teh basa perpisahan SMP. Duh alhamdulillah keneh dipaparinan kasehatan jeung rezeki amprok jeung babaturan.
Rem blong teh mangrupakeun mayoritas penyebab kecelakaan di jalan raya. Tah hal-hal ieu nu ngajadikeun rem kandaraan blong atawa teu kakendali. Nu kahiji nyaeta kabocoran minyak rem. Mun aya kabocoran minya rem, piston jeung kampas rem teh teu bisa narima tekanan, sehingga ngajadikeun rem blong. Nu kadua nyaeta vapor lock, suhu minyak rem panas teuing ku sabab lila teuing diteken. Minyak rem bakal mendidih mun panas teuing, tuluy nguap. Tah uap ieu nu ngajadikeun rem blong. Nu katilu nyaeta brake fade, kampas rem aus nu ngajadikeun rem euweuh gesekan jeung tekanan jang ngeureunkeun kandaraan.  Brake fade jeung vapor lock sarua penyebabna, nyaeta ngerem terlalu lila jeung bebanna terlalu beurat.
Barang? Ieu kabiasaan gorng norak...pernah aya nu ujug-ujug jadi ahli ngalungkeun piring atawa gelas.Praktekna biasana lumangsung ti budak leutik ditandaan ku tantrums, dididik ku kolot anu condong ninggalkeun eta sangkan budak salawasna ngarasa boga hak pikeun meunang naon. aranjeunna hoyong. Lajeng ti leuleutik anjeunna diajar yén lamun kuring ambek, indung kuring bakal minuhan pamundut kuring. Kuring loba ngobrol sorangan….Kuring geus dewasa, kuring nyaho tatakrama, jadi kuring teu hayang kalakuanana teu sopan, kuring kudu jadi di kontrol jeung sok hayang manggihan informasi leuwih saméméh spewing emosi kuring kaluar. Di sisi anu sanés, sanaos sirah anjeun karasa panas sareng hoyong ngabeledug, ngagali langkung jero, ngajantenkeun jalma anu anjeun berinteraksi sareng ningali ogé…. oo h jalma ieu teu puguh nuturkeun émosi na bener…. . Nyarita taliti, bakal ngahasilkeun solusi ti ambek jeung ambek.
Keur leutik adi urang pernah meunang hadiah tina ciki. Hadiah na duit 100 rebu, duit sakitu basa eta jeung keur budak leutik mah kan gede pisan, bisa puas puas jajan. Mimitina adi urang kesel da ciki di warung geus beak kari hiji hijina jadi teu bisa milihan di imah balik jajan kalah ambek ambekan da ciki na ceunah ges teu alus bungkusna. Ari pas keur di dahar cikina adi urang manggihan sesuatu anu di bungkus ku kertas minyak warna koneng, ari pas di buka teh aya duit 100 rebu eta adi urang meuni langsung reuwas tapi jeung bungah pisan, ti dinya manehna ges bahagia meunang duit teu ambek ambekan deui.
Poe ieu abdi diajakan ngojay ku rerencangan. Abdi sabenerna teu daek miluan lantaran teu tiasa ngojay tapi lantaran hoyong patepang sareng rerencangan kapaksa abdi miluan ngojay.pas di tempat ngojay abdi ngan cicing di kolan anu deet hungkul, tapi aya sababaraha rerencangan abdi anu jago ngojay ulin ka kolam anu jero pisan. Teu lila rerencangan abdi nitah abdi ka kolam anu jero eta, manehna nitah abdi nyekelan ka beusi anu aya di tengah kolam jero jeung deet. Abdi langsung ka kolam eta, tapi mereun pedah geus lila, eta beusina potong teras abdi teu tiasa nyepeng ka mamana. Abdi langsung panik lantaran sieun bisi kalelep ka kolam jero eta, abdi langsung ngagupayan ka rerencangan abdi anu tiasa ngojay.