Først har eg òg lyst til å takke forslagsstillarane for å ha teke opp dette forslaget, og komiteen for at ein har klart å kome fram til einigheit om viktige framsteg. Det var SV-representantane Inga Marte Thorkildsen og May Hansen som for ti år sidan, faktisk, føreslo å opprette eigne barnehus i Noreg. På dei ti åra som har gått, har vi – dersom eg ikkje tek heilt feil – fått ti barnehus over heile Noreg. Barnehusa har vist seg å vere svært vellukka. Der gjennomfører ein dommaravhøyr, medisinske undersøkingar og oppfølging på éin og same stad. Der har ein kunnskap og kompetanse om overgrepa som vert gjorde mot barn, på mange ulike fagområde, slik at personalet faktisk kan gje råd og rettleiing. Barn som er utsette for eller vitne til vald eller seksuell vald, får ein stad å vende seg til, og får ha å gjere med folk med barnefagleg kompetanse. Det gjev barn meir tryggleik i ein ekstremt vanskeleg situasjon, og det sikrar òg at dei avhøyra som vert gjennomførte, får større verdi for etterforskinga. Oppsummert: Eg trur ein må seie at barnehusa representerer eit stort framsteg for barns rettstryggleik og rettar i Noreg. Derfor er det òg eit veldig viktig framsteg vi gjer i dag, synest eg, når Stortinget vert einig om at det skal kome eit lovforslag om å gjere bruken av barnehus obligatorisk. Det meiner eg er viktig og verdt å stoppe opp ved. Eg synest samtidig det er synd at det ikkje vert ein rett som gjeld alle barn. Eg trur – dersom vi tenkjer over det – at om ein hadde diskutert rettar ved grove overgrep mot vaksne, hadde vi hatt vanskeleg for å akseptere at det ikkje skulle gjelde alle vaksne, berre dersom nokon vurderte at det var til vårt eige beste. Eg er klar over at det vil vere ulikt i ulike vurderingar, men det bør vere ein rett, det bør gjelde alle barn. Den viktigaste utfordringa vi står overfor i åra som kjem – for at det skal verte ein reell rett – er å ha kapasitet og kompetanse til faktisk å setje det ut i livet. Kapasitet, det at det finst kapasitet på barnehus over heile landet som er nok til å gjennomføre dette, og kompetanse, ikkje minst at den naudsynte medisinske kompetansen vert bygd ut og etablert, vil vere svært avgjerande for om dei naudsynte helseundersøkingane vil kunne gjennomførast når det er riktig, og for dei prioriteringane politiet er nøydd til å gjere. Eg håpar å få høyre justisministaren avklare at ein i saker som gjeld overgrep mot barn, som vi her snakkar om, vil få ein tydeleg beskjed om prioritering i arbeidet – det gjeld politi, påtalemyndigheit osv. – frå justisministeren. Eg høyrde representanten frå Kristeleg Folkeparti m.a. seie at han ikkje er bekymra for den vidare oppfølginga her. Eg er diverre litt meir bekymra, fordi vi per no veit at det er ein ganske alvorleg situasjon, med ein svært stor del barn som ikkje får dei behova dei har i ein slik situasjon, dekte. Eg forstår derimot godt at det vil vere naudsynt å gjere ei prioritering når kapasiteten ikkje er der. Den viktigaste prioriteringa vil dei næraste åra vere å prioritere alle overgrepsutsette barn framfor andre omsyn, når ein skal leggje fram budsjett og gjere vurderingar i det vidare, slik at det vert ein rett som kan oppfyllast for alle barn. Heilt til slutt vil eg nemne at dette òg gjeld psykisk utviklingshemma vaksne, som ordføraren for saka sa i innlegget sitt – som vi var glade for. SV legg fram fleire forslag som sikrar at det faktisk står i dei aktuelle tekstane som no vert vedtekne, slik at det er ei eksplisitt einigheit om det frå Stortinget si side. Eg tek opp dei forslaga som SV har levert inn.