Eg har ingenting imot at det blir brukt ein del gode ord og uttrykk frå Stortingets talarstol. Men lat meg fyrst starta med å oppklara ei slags misforståing. Regjeringspartia snakkar om at eit fleirtal går inn for innstillinga, kanskje i den trua at dei denne gongen ikkje har med seg Arbeidarpartiet og Framstegspartiet, men faktisk er det ein einstemmig komite som går inn for det som blir foreslått i saka. Så er det oppklart. Og dermed kunne saka ha vore daud, og så kunne ein ha gått vidare, men no er det ein del representantar som ønskjer å driva kampanje for sin energipolitikk, og då får me gripa litt fatt i det. Éin av desse representantane er Klungland frå Arbeidarpartiet, min framtidige regjeringspartnar, som her nok ein gong i energipolitikken står saman med Framstegspartiet om dei store bokstavane som dei brukar for å prøva å få bygd sterkt forureinande gasskraftverk, eller for å få satsa på å få bygd infrastruktur til milliardar av kroner utan nødvendige utgreiingar i forkant. I mitt vokabular blir det kalla ansvarsløyse. Det er det vi får illustrert frå Framstegspartiet og Arbeidarpartiet også i denne saka. Eg kan ikkje fri meg frå å spørja desse to partia om kvifor dei i alle dagar ikkje har bygd både gasskraftverk og infrastruktur? Arbeidarpartiet har sete i regjering år etter år. Er det kvar gong dei er i opposisjon, dei skal gjera noko? Då er dei lite interessante som alliansepartnarar for SV, for me vil gjerne ha handling når me sit i posisjon, ikkje skrika om det når me er i opposisjon. Slik framstår Arbeidarpartiet i dag. Det er ikkje truverdig. Framstegspartiet har heller ikkje bygd gasskraftverk. Kvar november gjer dei ei øving med Regjeringa og inngår budsjettforlik. To år på rad har det ikkje stått eitt ord om satsing på gasskraft i det budsjettforliket. Tvert imot kuttar dei i forskinga på gasskraft. Nei, då blir det merkeleg at Framstegspartiet vågar å stå her og klaga over at det ikkje blir bygd gasskraftverk, når dei sjølve i to budsjett har kunna foreslått å byggja det. Dette heng heller ikkje på greip. Eg kunne ha sagt ein del om dette med industriutvikling osb. i høve til Arbeidarpartiet, og eg lét meg freista til å seia at når ein får oljebygging i Noreg, så er det ikkje lenger slik at kontraktane nødvendigvis går til nasjonal industri. Det er fleire grunnar til det. Éin av grunnane er at Statoil er privatisert. Det er privatisert og skal operera på ein måte som dei tener mest mogleg pengar på. Kven var det som stod i spissen for privatiseringa? Det var jammen Arbeidarpartiet. Me må gje frå oss styringa for å få kompetente eigarar, sa Arbeidarpartiet. Ja, den kompetansen ser me i funksjon i desse dagar, og me såg han òg i funksjon då ein i staden for å velja norsk verftsindustri valde utanlandsk verftsindustri. Eg trur derfor at om ein skal ha tiltru i spørsmål knytte til industriarbeidsplassar, gasskraft og slike ting, så må ein byrja med å gjera noko sjølv. Det er ei utfordring til Arbeidarpartiet: Handla, ikkje prata. SV har forsøkt å vera konstruktive i samarbeid med Regjeringa i spørsmål knytte til internasjonale klimaforpliktingar, og når det gjeld bruk av gass i Noreg. Me har hatt ein konstruktiv debatt og vore med på at me må koma tilbake til ulike ting, skikkeleg utgreidde ting, t.d. i høve til infrastruktur og industriutvikling. Det skal me sjølvsagt følgja opp når desse utgreiingane kjem. Me er litt skuffa over at Regjeringa ikkje følgjer opp avtalane skikkeleg overfor oss, t.d. når det gjeld grøne sertifikat, som me no ser er skovne ut i tid, og utgreiing om vassboren varme, eller grøn hydrogen, som eit stortingsfleirtal stod bak. Det gjev grunn til bekymring. Heilt til slutt: Den haldninga Regjeringa har til EØS-avtalen, gjev òg grunn til bekymring. Det kan ikkje vera slik at ein skal leggja seg flat for alt som kjem frå EU.