Som nemnt i våre merknader, synest vi at representantforslaget om å vurdere endringar i lov om bustadbyggjelag eller anna lovverk for å hindre innsidehandel og spekulasjon er ei merkeleg sak. Det er vanskeleg å få auge på gode og saklege argument for at Noregs nasjonalforsamling bør bruke tid på denne saka. Som tidlegare nemnt har nemleg denne saka vore grundig behandla, både av kontrollutvalet og av bystyret i Tønsberg kommune. Det føreligg også ein grundig og omfattande rapport frå KPMG. Ifølgje innstillinga heiter det i KPMG-rapporten m.a.: «På bakgrunn av foreliggende informasjon fremstår det som (NN, NN, NN etc.) ervervet sine respektive boliger i tråd med de retningslinjer og prosedyrer som TNBBL hadde etablert i forbindelse med tegning av bolig. I forhold til kommunens etiske retningslinjer foreligger det ikke konkrete holdepunkter for brudd på disse. På bakgrunn av den informasjon som er fremkommet i løpet av undersøkelsen kan det på objektivt grunnlag ikke sies at ervervene representerer brudd med fattede vedtak, eller at de omtalte personene har forholdt seg illojalt til vedtak som er truffet.» Tønsberg bystyre vedtok også 19. mai 2010 å be Kommunesektorens Etikkutvalg å sjå på saka. Utvalet blei bedt om ei vurdering av dei etiske retningslinene. I juni 2010 konkluderte Etikkutvalget med bl.a. følgjande: «Det må presiseres at det her ikke er tale om utnyttelse av fortrolig informasjon, leilighetene var lagt ut for salg, og alle vesentlige opplysninger var tilgjengelige.» Trass i det brukar altså forslagsstillarane ordet «innsidehandel» i forslagsteksten. Fleirtalet i denne saka kjem også med fleire villeiande og direkte uriktige påstandar. Ein av dei påstandane er at dei fleste leilegheitene blei selde nokre år seinare utan at kjøparane hadde budd der. Faktum her er at fleire av leilegheitene var kjøpt av foreldre på vegner av sine barn, som budde i desse leilegheitene. Det gjeld bl.a. dåverande framstegspartiordførar i Tønsberg, som altså hadde kjøpt denne leilegheita på vegner av si dotter – til si dotter – og ho budde der. Dette var altså eit barn, eller ein ung person, som oppfylte dei kriteria som opphavleg var sette. Det har også komme påstandar her om at tomta blei seld til «kostpris uten konkurranse». Det er heller ikkje riktig. Tomta blei nemleg seld med betydeleg forteneste. Vi snakkar her om ei fordobling i forhold til den prisen som Tønsberg kommune hadde gitt for tomta, i forhold til det ein selde ho vidare for. Det er eit poeng her at dersom dei raud-grøne partia hadde trudd at ein kunne få endå meir av den frie marknaden, så burde ein ha stemt på Framstegspartiet sitt forslag – og den dåverande framstegspartiordføraren sitt forslag – om nettopp å leggje tomta ut i den frie marknaden. Som sagt er det vanskeleg å få auge på gode og saklege argument for at vi skal bruke tid på denne saka. Ho har vore grundig behandla i Tønsberg kommune, og det burde vere tilstrekkeleg. Dette kan oppfattast som mistillit til kommunesektoren, eller det kan – slik også representanten frå Arbeidarpartiet siterte frå våre merknadar – oppfattast som ei politisk markering mot ein politisk konkurrent, og eit ønske om å skape eit negativt inntrykk. Det er også mange andre enkeltsaker der sentrale politikarar har fått oppslag mot seg, som ikkje har resultert i tilsvarande representantforslag. Der viser eg bl.a. til at ordføraren i Nesodden kommune etter valet i 2009 innrømte å ha sett opp ein carport ulovleg, trass i at eigedomen i sin heilskap låg innanfor 100-metersona og grensa direkte til fjorden. Kvifor var ikkje denne saka gjenstand for eit representantforslag? Vel, det kan kanskje hevdast og tenkjast at det at han ikkje representerte Framstegspartiet, men tvert imot representerte eit av regjeringspartia, kan ha medverka til det. Det er også fleire andre saker, som eg ikkje får tid til å gå inn på, som gjeld plan- og bygningsloven. Det burde kanskje også ha blitt teke opp, dersom ein skal starte ein slik praksis som dette representantforslaget etablerer.