Leiaren for utvalet, representanten Brørby, har gjennomgått mesteparten på ein ryddig og grei måte. Eg skal berre kommentere litt dei punkta der eg har ei anna innstilling enn fleirtalet. Lat meg likevel innleiingsvis seie at det er viktig at vi har ordningar for stortingsrepresentantar, for folkevalde, som er slik at i alle fall dei som ønskjer – eg trur det er dei aller, aller fleste av oss – å gjere ein best mogleg jobb for folk og land, har høve til det utan at dei skal føle seg som kjeltringar eller risikere å bli hengde ut i media utan grunn. Viss vi har ordningar som er rigide, er eg redd for at byråkratiet vil ete opp den eventuelle vinninga vi ville få. Men det er klart at vi også skal ha eit regelverk som mest mogleg hindrar misbruk og utnytting av eit system. Det er difor ein i kommisjonen har prøvd å finne ein balanse mellom desse omsyna, slik at ein har ordningar som er så fleksible at ein føler at ein som stortingsrepresentant og ombodsmann og -kvinne for folket får høve til å gjere jobben sin. Når det gjeld godtgjersler, har vi ei anna haldning når det gjeld stortingspresidentens lønsvilkår. Lat meg no seie at eg har full forståing for og stor respekt for argumentet til fleirtalet om å samanlikne Stortinget med Regjeringa. Eg har forståing for at stortingspresidenten er den høgste folkevalde personen i landet. Likevel synest vi at ein bør ha som utgangspunkt at ein samanliknar arbeidsmengd og press i så måte. Vårt argument for å behalde den ordninga vi har i dag, der stortingspresidenten har ei ekstra godtgjersle på om lag 100 000 kr, er at det er ei ordning vi ønskjer å vidareføre sett ut frå det. Prinsipielt meiner vi at alle stortingsrepresentantane i utgangspunktet skal ha same løn, men så skal personar som får ein del tilleggsverv i Stortinget, ha enkelte ekstra godtgjersler. Der skil vi oss også ut frå fleirtalet. Vi synest at Presidentskapet og komiteleiarane bør få ekstra godtgjersle av Stortinget, fordi dei blir valde av Stortingets organ. Parlamentariske leiarar blir utpeika og valde av sine stortingsgrupper, og det er ikkje Stortinget som tilset og vel dei. Derfor er det vår meining at ein må finne ekstra godtgjersler til parlamentariske leiarar innan gruppene. Lat det også vere sagt at eg meiner at gruppene bør gi betre løn til parlamentariske leiarar. Når det gjeld komiteleiarane, kan ein stort sett seie at dei aller fleste har det same presset, sjølv om vi veit at det er komitear der presset er noko større enn i andre. Men det er klart at når det gjeld presset for parlamentariske leiarar, er det eit atskilleg større press for ein som leier ei gruppe på 50–60 i forhold til ein som leier ei gruppe på to, og for ikkje å snakke om ei gruppe på ein! Då kunne ein sleppe den differensieringa ved at gruppene får organisere sjølve! Når det gjeld etterløn, venteløn, førtidspensjonering, synest eg representanten Brørby gav ei veldig god forklaring, og eg støttar henne fullt ut når ho gir ros ros til pensjonsstyret for det dei har gjort. Når det gjeld diett eller dagpengar for dobbelt hushald, støttar eg fleirtalet og vil seie at eg synest argumentasjonen der var god. Når det gjeld permisjonar, har vi den oppfatninga at den ordninga som meir eller mindre stillteiande har fungert i Stortinget etter ei oppmoding frå Presidentskapet om at gruppene bør vere forsiktige med og kanskje la vere å søkje permisjonar for representantar for fråver på under ei veke, er ei god ordning. Eg trur at den ordninga som fleirtalet no legg opp til, gjer det vanskeleg for mange representantar å ta på seg ein del arbeidsoppgåver rundt om i landet og ha den ombodsrolla som er tiltenkt oss. Ho blir for rigid. Ordninga blir no så utvatna med unntak med det som fleirtalet foreslår, at i praksis vil det vel berre bli omtrent slik som vi har det i dag, fordi unntaka er så mange, så det blir det ikkje noko problem å gjennomføre. Då vil eg berre til slutt seie at det er litt merkeleg at pressa, som har vore så interessert i desse ordningane som dei har vore i lengre tid – dei elskar å hengje ut stortingsrepresentantar – ikkje er til stades i dag. Om ein hadde gått over gata til Tostrupkjelleren, hadde ein kanskje funne dei der. Eg har lyst til å nemne at då utvalet skulle innhente opplysningar om journalistane sine arbeidsvilkår og det som dei likar å kalle for «frynsegode», så kunne vi få dei under éin føresetnad, og det var at vi måtte behandle dei konfidensielt! Det var jo litt interessant å leggje merke til at når det galdt journalistane sine arbeidsvilkår, mobiltelefon, diettgodtgjersler og alt dette, var dei ikkje så interesserte i at offentlegheita skulle få greie på det. Men vi har her, som sagt, ei open og ærleg innstilling som viser kva vi har – ikkje noko er skjult.