Eg skal begynne med eitt av dei tre orda som vi i dag bruker når vi snakkar om forsvar til vern om Noregs sikkerheit, interesser og verdiar. Eg har tenkt å begynne med verdiane, for det er eit teikn til endring og - etter mitt skjønn - også betring. Den betringa kom ikkje minst i førre veka då den amerikanske høgsteretten heilt klart og tydeleg for tredje gongen kom med ei avgjerd om at alle fangar har krav på ein rettargang i sivile domstolar. Det er ingen tvil om at det som vi kallar for habeas corpus - ingen kan bli fengsla utan lov og dom - no er slått fast for tredje gongen. Det skal vi ta inn over oss. Det er veldig bra, for dei verdiane er det vi har med oss, anten det er UD-folk eller soldatane våre ute. Det er grunnlaget for alt vi driv med i internasjonale operasjonar. No er det, som eg sa, tredje gongen at dette har blitt vedteke. No kan det endrast, for det er ikkje fleirtal i Kongressen for å underkjenne høgsteretten si avgjerd. Vi kjem til å komme dit - og det har lege heilt klart - at det ikkje finst noko som heiter «fiendtleg stridande». Den gamle, gode erkjenninga at «prisoner of war» er eit omgrep som skal respekterast, kjem til å tre meir og meir fram. Det er ikkje sånn at ein plutseleg er ein såkalla fiendtleg stridande, at ein ikkje eingong er eit menneske. Alle er menneske. Det er grunnlaget for heile den vestlege kulturkretsen, og det er grunnlaget for all statsbygging og politikk i dei landa vi er allierte med. Eg har lyst til å fortelje ei lita historie. Ein kveld for nokre år sia såg eg på ein god cowboyfilm i staden for å sjå på Skavlan, og filmen var sjølvsagt «Texas Rangers». Handlinga gjekk føre seg på 1800-talet. Det begynte som eit borgarvern. Rangerane drog ut. Dei fekk tak i kvegtjuvane, dei skaut dei, og dei hengde dei. Dette gjorde dei heilt til det plutseleg ein dag var ein som sa: Men er ikkje vi like ille viss vi ikkje tek dei med heim og lèt dei få ein rettargang? Det enda med at dei tok dei med heim. Dei dreiv ikkje sjølvtekt, og faktisk blei fangane dømde i Texas. Det var grunnlaget for Texas Rangers. Eg er ikkje like trygg på at dei texanarane som rir i dag, har dei gode kvalitetane frå 1800-talet. For oss er det viktig at den fangeavtalen vi har med Afghanistan, er oppe og går, og at dei fangeflya som vi veit er blitt påtalte av Europarådet, ikkje er i norsk område. Vi veit at ingen her i salen vil tilbake til Irak. Eg har ikkje hørt nokon som har foreslått eller vore inne på tanken om det eingong. Eg har ikkje eingong hørt at nokon vil tilbake til Operasjon «Enduring Freedom». Grunnen til at eg tek opp dette, er at vi skal ha eit forsvar først og fremst for Noreg, men vi skal også avgi kapasitet til folkeretten. Våre kvinner og menn som er ute, går med flagg på brystet, dei går med uniform. Dei kan ikkje som diplomatane og UD-folka snike seg rundt anonymt i grå dressar. Desse folka skal verkeleg stå til svars for dette. Vi ser at det blir feira 17. mai enkelte plassar i verda nettopp på grunn av innsatsen til våre kvinner og menn ute. Eg hadde sjølv gleda av å vere med på 30-årsjubileet for FN-soldatane. Fleire av offiserane der spurde meg: Jaja, Jacobsen, når skal det bli fleire av oss? No begynner vi å bli så gamle at vi begynner å seie: Har du sett den, eller har du sett den, og hugsar du han som budde på brakka vår? Når skal vi få nye påfyll? Der har vi endå fleire utfordringar - med å oppfylle Soria Moria, med å komme oss tilbake og komme på plass i FN. Det kjem vi til å klare. Vi er ikkje spesielt velkomne i enkelte delar av verda, og dessverre er det knytt til den muslimske verda. Dette vil måtte få følgjer for oss framover, og det kjem vi til å måtte innrette oppdraga våre etter. Vi har kollegaer i andre land. Under ei høring i den amerikanske forsvarskomiteen nettopp kom det fram at ein faktisk har drive med tortur. Det er ingen tvil om det. Dei har slått det fast, og dei vil heller ikkje vite av det. Det som vi kan ta med oss etterpå, er at dette var det sterkt åtvara mot frå amerikanske militære juristar: Sånn kan vi ikkje gjere det. Det var sterke åtvaringar. Så dette kviler på oss politikarar. Dette går på verdiar. Men det er det nye signalet vi ser ute i verda - at vi antakeleg kjem til å få andre verdiar flytta høgare opp. Det vil gjere det lettare å kunne forsvare bidraga våre internasjonalt. Og kanskje skal vi få til den rette balansen ved å høre på fagmilitære råd, f.eks. frå dei fagmilitære juristane. Det var jo det vi starta med då vi fekk FS 07. Eg har sjølv måtta seie i militærforlegningar og på debattmøte rundt i landet at det er jo ikkje ei fremmend makt, det er jo ikkje ei fiendtleg innstilt makt, eller Sverige eller Russland, som har lagt fram dette. Det er det samla fagmilitære Noreg som har lagt fram FS 07. Skulle ikkje vi høre på dei, skulle ikkje vi lytte til dei, ville vi vere rimeleg tilbakestilte her i salen. Når det gjeld dette med forlik, har eg registrert at jo fleire forlik og jo fleire vi har blanda inn i det, jo lenger har vi bevegd oss bort frå dei fagmilitære råda. Samtidig vil eg seie at det vi enda opp med, er rimeleg bra. Det er ingen tvil om at det er eit godt skritt vidare for å få til eit forsvar i balanse. Ser vi på kvalitetssikringsprosessen, er det det beste eg kan sjå at vi kan få til, og det er rimeleg tryggleik for at økonomien ligg der. Så får vi sjå kva vi politikarar gjer når dette skal behandlast i budsjettform. At Forsvaret klarer desse oppgåvene, er eg ikkje i tvil om i det heile. Det er lista opp rimeleg godt kva som er oppgåvene deira, kva dei skal gjere, og kva prosentar vi skal hente inn pengar på. Kanskje må vi gjere meir, men det viktige no er at dei begynner å jobbe med dei intensjonane som ligg i denne langtidsplanen. For gjer Forsvaret det, vil det vere mykje lettare når vi i neste omgang skal komme hit og ordne med budsjett og bidra med vårt. Det er ingenting som er så lett som å bidra med vårt frå denne salen viss heile denne store etaten, som er så viktig for landet vårt, har gjort sitt fagleg. Dei har fått ei kjempeutfordring, men eg trur at dei kjem til å klare det, og da blir det så mykje, mykje lettare å kunne seie at vel, då skal vi bidra med vårt slik det er sagt og sett opp i langtidsplanen. Samtidig veit vi at desse langtidsplanane har ein tendens til ikkje å bli fyllestgjorde i denne salen. Men no står oppdraget der, og utfordringa ligg der for Forsvaret. Og det at vi har fått til grep som forslaget om 800 mill. kr herifrå, det at vi tek frå investeringar og fører over på drift, det at vi tek dei riktige grepa, slik vi har gjort allereie i Hæren, det at vi veit at dei grepa vi har teke, vil kunne følgjast opp i praksis, gjer meg veldig trygg på at dette kjem til å bli, og er, ein god langtidsplan. Det har vore mykje snakk om kvar den operative leiinga skal vere. Eg har sagt det sånn at vi skal ikkje flytte henne til Bodø, vi skal flytte henne heim til Bodø. Ho har vore ute på ein mangeårig rundtur der ho aldri skulle ha vore - men lat no det liggje, det var kanskje andre trusselbilete som låg til grunn for det - men i alle fall vil ho no vere til stades i Nord-Noreg og i nordområda, der ho hører til. For det er ingen tvil om at det som frå denne salen er sett på som den viktigaste utfordringa for nasjonen Noreg, er dei interessene vi har der oppe. Og det er jo der vi har lært alt - i denne finstemde politikken i nordområda overfor russarane, som no begynner å komme tilbake til gammal stordom på ein ny måte. Det er denne finstemde politikken der oppe, som vi kan vere stolte over, som vi skal ha med oss ut i internasjonale operasjonar, der vi så tydeleg og klart veit at det er ikkje berre å bryte på med militære åtgjerder, det må vere ein balanse. Denne balansen har tryggja Noreg i 50 år - også, for all del, saman med dei alliansepartnarane vi har hatt. Derfor er det bra at det i innstillinga no ligg ein merknad om eventuelt å kjøpe tilbake Kystvakta. I den førre stortingsperioden lurte vi det norske folk litt, for vi sa at no satsar vi mykje på Kystvakta. Det gjorde vi slett ikkje. Vi sette ho ut til private, løyvde ikkje 50 øre herfrå. Det slit Kystvakta med i dag, med ein enorm auke i driftsbudsjetta. Når Framstegspartiet seier at vi har så mykje pengar som vi aldri har hatt, stemmer jo det, men då burde vi ha evne til å kjøpe fartøya tilbake, sjølvsagt dersom det er mogleg i forhandlingar med reiarlaga som no har dei. For Kystvakta er eit symbol. Ho er ikkje berre eit symbol i praksis til sjøs, men også symbolet på den fint avstemde politikken vi har i nordområda. Vi er til stades med eit sivilt element, som er Kystvakta, som er drive av militære, og så har vi i tillegg Marinen som ein muskel som skal liggje der som ein reserve, langt bak, aldri for synleg, men vere til stades, utan at det er dei som står for den daglege drifta og handteringa i nordområda. Dette er norsk forsvarspolitikk i ei lang, raud linje. Det bør vere dette som skal peikast ut framover til å vere politikken, og vi skal i tillegg ha det med oss som idégrunnlag når vi skal ut i internasjonale operasjonar. Dette kan vi, dette har vi gjort før, det har blitt respektert og følgt opp av russarane så lenge vi har stått fast på våre sjølvpålagde avgrensingar. Så litt om verneplikt. Det er jo ein illusjon - eg vil bruke ordet illusjon - at vi har ei verneplikt. Sjølvsagt er det ikkje ei verneplikt i praksis, for vi kallar jo ikkje inn folk. Når ein ser etter kor mange som kjem inn, er det veldig få. Men så er det den lykka her at vi er alle einige om at vi ønskjer flest mogleg kvinner inn i Forsvaret - og det er jo ut frå Forsvarets behov. Det kan vi menn ta inn over oss. Vi er for så vidt ikkje gode nok, alle vi. Forsvaret er òg avhengig av å rekruttere blant kvinner. Det er ferdig sesjonert 4 000 kvinner. Det blir veldig spennande å sjå kor mange av desse som vel å gå inn i tenesta. Dersom dei tiltaka som er trekte opp av Brestrup-utvalet osv. begynner å verke, slepp vi kanskje å gå dit at vi må kalle inn folk mot deira vilje. For eg trur ikkje tvang er av det gode. No får vi prøve dette med sesjon. Eg håper at Forsvaret endrar seg sånn at kvinner skjønner at dei er velkomne. Nokre frå komiteen var i Stavanger, på Madla, for 14 dagar sia - tillitsmannsordninga. Der kom det fram at det faktisk enno er trakassering, på ulike vis, av kvinner i Forsvaret. Dette må vi ordne opp i, slik at kvinner aldri er i tvil om at dei verkeleg er velkomne i Forsvaret, og at dei sjølvsagt kan take utdanning i leiing, få gode jobbar og utvikle seg - som menn kan. Eg trur at på sikt er vi der vi skal vere. Så vi har, som eg sa, Forsvarets behov for å få tak i gode folk, men vi har sjølvsagt også folkets behov for å vere representert i Forsvaret. Vi kan aldri tenkje oss eit forsvar utan f.eks. nordlendingar eller vestlendingar. At det skal vere ut frå geografi, er det ingen tvil om, men også ut frå samfunnslag og anna skal det vere breiast mogleg rekruttering til Forsvaret. Det er kanskje det viktigaste. Eg har sjølv møtt folk høgt oppe i Forsvaret som har sagt at då dei kom inn på rekruttskolen, kunne dei aldri tenkje seg å vere i Forsvaret lenger enn høgst nødvendig. Så gjekk det to veker, så gjekk det fem månader, og så blei det deira karriereveg. Det er det vi må satse på: Dei kjem inn, begynner å like seg, og føler at dette er ein plass der ein kan gjere ein innsats og då sjølvsagt jobbe. Bitte litt om økonomi til slutt: Interne omprioriteringar og endringstiltak - det er jo skikkeleg politikarspråk, det kan nesten ikkje bli betre, eller verre, for så vidt, men der trur eg det ligg. Går Forsvaret inn og tek sin del av oppdraget, skal til og med eg frå SV vere med på å seie at då har vi kanskje vore med og bestemt oss for det forsvaret vi vil ha, og så får vi finansiere det.