Eg vil òg takke statsråden for utgreiinga. Det er bra han kjem til Stortinget – og det er på tide, vil eg leggje til. Eg vil likevel seie at SV er sterkt kritisk til måten justisministeren har handtert spørsmålet om mellombels væpning på. Han burde på eit tidleg tidspunkt ha teke dette initiativet, i staden for i realiteten å verte dregen til stortingssalen. Det er legalt ikkje å gjere det, men det hadde vore klokt å gjere det. Ein sånn type beslutning kan og bør ha ei ekstra forankring, ikkje minst samtidig med at debatten om den generelle væpninga gjekk, fordi det gjev openheit, offentleg debatt og kunnskap til befolkninga om kvifor tiltak er innførte, og fordi den utvida utanrikskomiteen ikkje er eigna for den type ting. Det er det som kan presenterast i open sal som er eigna for store saker, og som folk kan sjå over heile landet og halde seg til. Så er det ein spesiell situasjon her som har vore tydeleg frå begynninga og gjer det ekstra aktuelt: Det er vanskeleg å forstå korleis den mellombelse væpninga skal gå over, fordi det som grunngjev den, ikkje er mellombels – dessverre. Trusselen frå IS består og går neppe over med det første. Trusselen er generell, han er lite spesifikk og lite målbar – som vi har høyrt justisministeren òg forklare. Eg fryktar at det som no er mellombels, først går over i langvarig mellombels, eller til og med varig mellombels. Eg vil presisere at det eg fryktar, ikkje er ei bevisst snikinnføring, men at det går over til å verte ein situasjon, fordi den trusselen som ligg bak, vert verande over mange år. Så for framtida ber eg statsråden søkje openheit og forankring, i staden for å verte dregen inn i det. Så festar eg stor tillit til PST si trusselvurdering. Eg har òg hatt anledning til å høyre om det i ein utdjupa versjon frå begynninga av i den utvida utanrikskomiteen. Eg har på alle felt stor respekt for faglege råd, men faglege råd er ikkje beslutningar, dei er råd. I dette tilfellet veit vi for det første at den opphavlege arbeidsgruppa var delt i dette spørsmålet, og vi veit at ei rekkje fagfolk har vore kritiske til beslutninga. Vi får altså ulike faglege råd. Eg meiner det grunnleggjande spørsmålet framleis står dårleg grunngjeve: Gjer mellombels væpning av norsk politi oss no tryggare mot den globale, generelle trusselen vi snakkar om? Dersom Stortinget trur at vi i Noreg ikkje bør ha fast væpna politi, må vi stille oss det spørsmålet om det er no, i denne situasjonen her, som kan vare lenge, at vi gjer oss tydelegare ved å ha det mellombels. Eg er, og SV er – som alle parti her – einige i at det skal finnast ein tilgang til mellombels væpning, men eg kan ikkje sjå at måten det er handtert på no, har vore eit godt sikkerheitstiltak. Det er ingen kjend samanheng, som eg kjenner iallfall, mellom terror og land med uvæpna politi, og eg synest det framstår som om alternativa er lite gjennomarbeidde. Derfor vil eg avslutte med å seie at SV stilte seg bak den opphavlege mellombelse væpninga då ho kom. Vi la til grunn at det var ei klok operasjonalisering og eit klokt råd om handteringa av trusselen. Vi synest det framleis framstår som altfor svakt grunngjeve i offentlegheita og planlaust for kor ein skal gå vidare. Det er behov for både klare kriterium og ein plan for korleis vi ikkje lenger skal ha den mellombelse væpninga, korleis det ikkje skal verte varig, og det er behov for at det vert jobba systematisk med alternativa. Dersom ikkje justisministeren i løpet av kort tid tek grep om situasjonen og legg fram forslag og tiltak om dette, vil SV sterkt vurdere noko som er uvanleg i sikkerheitsspørsmål, nemleg å fremje eit forslag om det i Stortinget.