Hovudgrunnen til at eg tek ordet no, er at det oppslaget som eg hadde i Dagens Næringsliv i går, er blitt referert til tre gonger i denne debatten. Og det tyder jo på at det oppslaget har gjort eit djupt inntrykk på fleire av dei raud-grønne politikarane. Det er sjølvsagt ikkje noko som gler meg meir enn det å gjere eit djupt inntrykk på regjeringspartia sine representantar. Eg kan jo godt starte med å lese opp dette sitatet igjen: «Jeg synes vi skal være litt mer opptatt av generasjonen som lever nå, fremfor fremtidige generasjoner. De får mer enn nok.» Vidare: «Det er ingen andre generasjoner som har spart til oss, til tross for at staten har hatt store inntekter fra for eksempel sølvgruvene på Kongsberg.» Eg har altså ikkje noko problem med å seie meg einig i dette sitatet. Dette er nok det eg har sagt, og eg synest det attpåtil er eit godt sitat. Det er altså ikkje slik, som representanten Lundteigen prøver å leggje i dette, at eg tek til orde for at ein skal leve livet i sus og dus osv. Det er det rett og slett ikkje. Eg er ein traust vestlending, som har vakse opp i enkle kår, så akkurat den teikninga som Lundteigen gav av dette - å leve i sus og dus - er noko eg ikkje kjenner meg igjen i. Men det er jo nettopp det som er poenget, at det er dei tidlegare generasjonane, dei som er gamle i dag, som har lagt til rette for den levestandarden og den velferda som vi har i dag. Då er det også viktig og riktig at dei som er gamle, får nyte godt av desse oljepengane, og at ikkje alt skal sparast til seinare generasjonar. Det som er sagt her, er jo sjølvsagt at det er ingen av dei tidlegare generasjonane som har spart i noko sølvfond, eller i andre fond, til oss, men tvert imot har tidlegare generasjonar vore framsynte og investert for framtida. Dei har også investert i velferdsordningar, og dei har investert i infrastruktur. Dei har investert i eit samfunn og eit land som vi kan vere stolte av. Det synest eg også at vi i langt større grad skal vere opptekne av: å investere for framtida, i staden for å spare alle pengane til framtidige generasjonar. Vi må bruke meir pengar på å investere i veg, tunnelar og bruer. Vi må også leggje til rette for velferdsordningar, gi skatte- og avgiftslette. Skulebygg treng opprusting. Kyrkjebygg treng opprusting. Det er altså meir fornuftig enn å overføre alt i form av kontantar og fordringar til framtidige generasjonar. Eg trur attpåtil det er ei utfordring dersom vi overfører altfor mykje pengar på bok til framtidige generasjonar. Det kan føre med seg at det er mange som lener seg tilbake og ikkje er så opptekne som dei burde vere av å skape verdiar, skape nye arbeidsplassar og nye næringar. Elles vil eg seie at den debatten der ein tek avstand frå at folk flest skal behalde meir av dei verdiane dei skaper, i form av skatte- og avgiftslette og meiner at staten må sitje på alt, er ganske framand for Framstegspartiet. Vi meiner jo nemleg at folk flest er betre i stand til å ta vare på pengane sine enn Kristin Halvorsen. Derfor burde ein fått behalde meir ved at ein hadde hatt lågare skattar og avgifter. Vi trur ikkje det blir så mykje fornuftigare berre staten får ansvaret - eg frå nesten inntrykk av at dei raud-grøne tenkjer at ein liksom ikkje kan la folk flest få behalde pengane, for då rotar dei dei bort. Derfor meiner vi at vi står for ein fornuftig politikk. Det som eg var sitert på i Dagens Næringsliv, er også i tråd med det som Framstegspartiet har foreslått, nemleg at vi er litt meir opptekne av den generasjonen som lever i dag, framfor framtidige generasjonar. Det er dei som er gamle i dag, som har bygd opp det velferdssamfunnet som vi lever i, og dei må også få lønn for strevet.