mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
เรนโบว์ (วงดนตรี) เรนโบว์ เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1975 โดยริทชี แบล็กมอร์ อดีตมือกีตาร์วงดีพเพอร์เพิล ร่วมกับอดีตสมาชิกจากวงเอลฟ์ คือ รอนนี เจมส์ ดิโอ (นักร้องนำ) มิคกี ลี โซล (คีย์บอร์ด) เครก กรูเบอร์ (เบส) และ แกรี ดริสคอล (กลอง) ในเวลาต่อมา ทางวงได้เปลี่ยนนักดนตรีอีกหลายรุ่น โดนมีนักดนตรีหลักคือตัวริทชี แบล็กมอร์ เอง
มุก (วงดนตรีญี่ปุ่น) มุก (; ) เป็นวงดนตรีแนวร็อควิชวลเคของญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี1997โดยทัตสึโร่(ร้องนำ)มิยะ(กีต้าร์)ซาโตจิ(กลอง)และฮิโระ(มือเบสอดีตสมาชิก)
โดยชื่อวงมาจากตัวละครจากรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กของญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า" Gachapin Hirake! Ponkikki"ทางช่องฟูจิทีวี ชื่อวงนั้นบางครั้งเรียกอีกอย่างว่า"69"ซึ่งพ้องเสียง"มุคุ"ในภาษาญี่ปุ่น
มิกกี แมดเดน แมดเดนเกิดที่ออสติน เทกซัส เขาเริ่มเล่นดนตรีในโรงเรียนชั้นจูเนียร์ไฮ โดยเล่นในโรงรถร่วมกับเพื่อน ๆ ได้แก่ เจสซี คาร์ไมเคิล (กีตาร์/ร้อง) และอดัม เลวีน (ร้อง/กีตาร์) ได้รับอิทธิพลจากวงเพิร์ลแจม และเนอร์วานา ใน ค.ศ. 1994 หลังจากได้ไรอัน ดูซิกเข้าร่วมด้วย พวกเขาจึงตั้งวง คาราส์ฟลาวเออส์ ขึ้น
คลาริส ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปี 2557 นักร้องวงคลาริส ประกอบไปด้วย "คลาร่า" และ "อลิซ" เป็นนักเรียนมัธยมปลาย อาศัยอยู่บนเกาะฮอกไกโด โดยชื่อวงนั้นเป็นการรวมคำของชื่อสมาชิก "คลาร่า" และ "อลิซ" และเป็นชื่อที่ให้เกียรติตัวละคร Clarisse จากภาพยนตร์อะนิเมะเรื่อง "Castle of Cagliostro" ตามที่ระบุในเว็บไซต์ "ClariS" ทั้งยังแปลว่า "ชัดเจน" และ "สว่าง" ในภาษาละตินได้ (ถึงแม้ว่าคำสะกดที่ถูกต้องคือ "clarus") ทั้งคลาร่าและอลิซได้ร่วมร้องเพลงด้วยกันตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียนอนุบาล จากนั้นพวกเขาก็ได้เจอกันในฐานะเพื่อนร่วมชั้นหลังเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนดนตรีเดียวกัน คลาร่าสามารถเล่นเปียโนได้
ทวนทอง นิยมชาติ ทวนทอง นิยมชาติ นักดนตรีชาวไทย เริ่มต้นการทำงานดนตรีจากการเป็นนักดนตรีบันทึกเสียงในสตูดิโอให้หลายๆอัลบั้มตั้งแต่ช่วงปี 1998 เป็นต้นมาตั้งแต่เป็นนักศึกษาสาขา จิตรกรรม ที่ มศว.ประสานมิตร ก่อนจบการศึกษาได้ออกอัลบั้ม "So Beautiful" กับวง emely ซึ่งประกอบด้วยรุ่นพี่คณะเดียวกันอีก4คน รวมทั้ง จีระศักดิ์ ภักดีโต มือเบสของวง Day Tripper ในเวลาต่อมา ภายใต้การดูแลของ รุ่งโรจน์ อุปถัมภ์โพธิวัฒน์ จากวง ครับ
หลังจากนั้น ทวนทอง วาสิต และ จีระศักดิ์ ก็ได้ร่วมกันก่อตั้งวง Day Tripper ขึ้นหลังจากกลับมาพบกันที่ About Cafe'ในงานนิทรรศการภาพถ่าย ช่วงเดือนมิถุนายน ปี 2001 ก่อนจะมีผลงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 7 ปี ประกอบด้วย
หลังจากอัลบั้มล่าสุดของ เดย์ ทริปเปอร์ GUILTY ทวนทอง ได้เป็นโปรดิวเซอร์ ให้กับวาสิตในการทำงานอัลบั้มเดี่ยวและศิลปินอื่นๆอีกหลายคน
เมฆา จิระพงษ์ พุ่มนวน หรือ เมฆา เป็นคนจังหวัดพัทลุง ด้วยความเป็นสายเลือดศิลปิน เพราะมีตาเป็นนักดนตรีและนายหนังตะลุงเก่า จึงทำให้มีความผูกพันกับดนตรีและเสียงเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ ด้วยเหตุผลนี้ทำให้ดนตรีและเสียงเพลงเป็นสิ่งที่รักและมีความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กๆ ว่าอยากเป็นนักร้องและมีอัลบั้มเป็นของตัวเอง เมฆา ได้เล่นดนตรีตามสถานบันเทิงและร้านต่างๆ ในจังหวัดสงขลา เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเรื่อยๆหลังจากเรียนจบในระดับปริญญาตรี มีโอกาสได้รู้จักกับ อาจารย์ดาวี คงแจ่ม ซึ่ง อาจารย์หลุยส์ ท่าศาลา และอาจารย์ทั้งสองก็ให้โอกาสทำdemoผลงานเพลงให้ 1 ชุด เพื่อนำไปเสนอค่ายเพลงต่างๆ จนกระทั่งได้นำผลงานเพลงไปเสนอ อาจารย์เรืองยศ พิมพ์ทอง ผู้บริหารระดับสูงของ เพลงไชโย ยูนิต ในสังกัดค่าย อาร์ สยาม จึงได้มีโอกาสออกอัลบั้มเพลงภายใต้ชื่อชุด โสรยาหน้าจอ เมฆา เปิดเผยว่า สำหรับอัลบั้มเพลงชุดแรก โสรยาหน้าจอ โดยเริ่มจากการประกวดร้องเพลงตั้งแต่ระดับประถมศึกษา เล่นดนตรีในชั้นมัธยม และหาเงินส่งตัวเองเรียน ด้วยการเป็นนักดนตรีและร้องนำในวงดนตรีของน้า จากความสามารถบนเวทีประกวดในชั้นมัธยม จึงได้รับโควตาไปสอบเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกดนตรีศึกษา นอกจากรักการร้องเพลงมากแล้ว ยังเป็นนักประพันธ์เพลงที่มีฝีไม้ลายมือ เคยฝากบทเพลงให้นักร้องหลายคนในค่ายเป็นที่โด่งดังมานักต่อนักอีกด้วย อย่างเช่น หลวงไก่ อาร์สยาม เพลงอย่าแหลงแผ้วแผ้ว ทราย อาร์ สยาม จากผลงานเพลง คนมีคู่ไม่รู้หรอก ยังรักกันเหลยหม้าย เป็นต้น
คาราคุริ ชาช่ามารุ ตามท้องเรื่อง ชาช่ามารุเป็นหุ่นยนต์ซึ่ง ฮาคาเซะ ซาโตมิ (Hakase Satomi) นักเรียนเลขที่ 24 กับ เจ้า หลินเฉิง นักเรียนเลขที่ 19 สร้างไว้ให้รับใช้เอวาจัง เพื่อนร่วมห้องเรียนเลขที่ 26 ทั้งคู่สร้างชาช่ามารุเสร็จเมื่อวันที่ 3 มกราคม 2544 และเดินเครื่องให้เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2544 วันที่ 1 เมษายน 2544 จึงเป็นวันเกิดของชาช่ามารุ คำว่า "คาราคุริ" (絡繰, "คะระกุริ") ที่เป็นชื่อสกุลของเธอนั้น มีความหมายว่า เครื่องจักร หรือกลไก
มอร์นิงมูซูเมะ สมาชิกรุ่นที่หนึ่งของกลุ่มมีจำนวนทั้งสิ้น 5 คน ได้แก่ ยูโกะ นากาซาวะ คาโอริ อีดะ นัตสึมิ อาเบะ อายะ อิชิงูโระ และอาซูกะ ฟูกูดะ ทั้งห้าคนนี้ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศจากโครงการคัดเลือกนักร้องหญิงของ ชารัม คิว (วงดนตรีเจ-ร็อกที่สึงกุทำหน้าที่หัวหน้าวง) 
หลังจากสิ้นสุดการคัดเลือกในโครงการดังกล่าว สึงกุได้ตัดสินใจนำพวกเธอทั้งห้ามาตั้งกลุ่มนักร้องชั่วคราวโดยใช้ชื่อกลุ่มว่า มอร์นิงมูซูเมะ
เซ็กซ์พิสทอลส์ เซ็กซ์พิสทอลส์ก่อตั้งมาจาก Strand บางส่วน
เซ็กซ์พิสทอลส์เป็นวงดนตรีจากลอนดอน ก่อตั้งรากฐานเมื่อปี ค.ศ. 1972 , ในชั่วโมงเรียนขณะที่พวกเขาเป็นวัยรุ่นพวกเขาได้มีความึคิดจะตั้งวงดนตรีขึ้นมาโดยมีสมาชิกคือ Steve Jones (ร้องนำ), Paul Cook (ดรัม) and Wally Nightingale (กลอง). โดย Jones เข้ามาภายหลัง, โดยเขาและ Paul Cook เล่นเครื่องดนตรีที่พวกเขาขโมยมา , พวกเขาจะไปงานแสดงดนตรีและ , เมื่องานคอนเสิร์ตได้จบลง, พวกเขาจะรีบเร่งขึ้นไปบนเวทีัและขโมยอุปกรณ์ทางการดนตรีมากพอที่จะถือได้.
โดยทางวงได้ไปออกเดินทางไปยังร้านขายเสื้อผ้าสองร้านในถนน Kings Road . ถนนในพื้นที่ใกล้เคียงในนครนิวยอร์ก , เซลซี John Krivine และ Steph Raynor เจ้าของร้านขายเสื้อผ้า Acme Attractions (เมื่อ Don Letts ยังเป็นผู้จัดการ) and Malcolm McLaren และ Malcolm Mclaren และ Vivienne Westwood's เร็วเกินไปที่จะมีชีวิตอยู่ , หนุ่มเกินไปที่ยังจะเสียชิวต
เดอะ พาเลซ สายชลจึงเกิดแรงบันดาลใจที่จะตั้งวงดนตรีที่รวบรวมสมาชิกของวงดนตรีชื่อดังยุค 70-80 มาเล่นด้วยกัน จึงเริ่มชักชวนนักดนตรีและนักร้องคนอื่นๆ จากวงต่างๆ ทั้ง ดิ อินโนเซ้นท์ ของสายชลเอง, รอยัลสไปรท์ส, อินคา, ฟอร์เอฟเวอร์ และแมคอินทอช มาร่วมเป็นสมาชิก จนได้สมาชิกครบทีม 8 คนออกตระเวนแสดงคอนเสิร์ตเดินสายเหมือนในอดีต โดยเริ่มในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2555
มิซุกิ ฟุกุมุระ ในปี พ.ศ. 2552 มิซุกิ ฟุกุมุระได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นที่สองของกลุ่มนักร้องหญิง ชุโกะคะระเอ้กก์!(しゅごキャラエッグ!) ซึ่งเป็นกลุ่มนักร้องที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อร้องเพลงประกอบอะนิเมะที่ชื่อว่า คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์ (しゅごキャラ!) โดยเธอรับคาแรคเตอร์เป็นร่างจำแลง "อามิวเล็ต ฮาร์ต" และได้ปรากฏตัวครั้งแรกทางโทรทัศน์ในภาคที่สาม ของคาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์
สมประสงค์ สิงหวนวัฒน์ ตั้ม สมประสงค์ เข้าสู่วงการบันเทิง โดยเริ่มจากการเล่นดนตรีตามไนท์คลับต่างๆ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งวง "ฮอต ทรู ทร้อต" กับ วันชาติ เหล่างาม ซึ่งเป็นวงดนตรีที่เล่นแบ็คอัพให้กับนักร้องต่างๆ บนเวทีรายการโลกดนตรี จากนั้นจึงเข้ามาเป็นนักร้องนำวง "เดอะ เซ้นท์" จนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก ต่อมาในปี พ.ศ. 2528 ได้เป็นนักร้องเพลงคู่ในอัลบั้ม "18 กะรัต" และมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง เคหาสน์ดาว และ 18 กะรัต ซึ่งกำกับโดย ศุภักษร อีกทั้งยังได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่อง กิ่งมัลลิกา, บัวแล้งน้ำ และ กนกลายโบตั๋น ทางช่อง 7 สี
ไนต์วิช ไนต์วิช () เป็นวงซิมโฟนิกเมทัล ร้องเพลงภาษาอังกฤษจากคิที ประเทศฟินแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1996 โดยนักร้องนำ-ประสานเสียงชาย นักแต่งเพลงหลักและมือคีย์บอร์ด "ทูโอมาส โฮโลพายเนน" (Tuomas Holopainen) มือกีตาร์ "เอ็มพู วูโอริเนิน" (Emppu Vuorinen) และนักร้องนำหญิง "ทาร์จา ทูรูเนิน" (Tarja Turunen) วงได้มือกลอง"จุคคา เนวาลายเนิน" (Jukka Nevalainen) และมือเบส "ซามิ วานสคา" (Sami Vänskä) เข้าร่วมอัดในสตูดิโอแรก "แองเจิลฟอลเฟิร์สท" (Angels Fall First) (1997) ในปี 2002 วานสคา ก็ได้ออกจากวงและได้มาร์โค เฮียทาลา (Marco Hietala) มาเล่นเบสให้แทน ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเล่นตำแหน่งร้องเสียงชาย ก่อนจะมาเป็นโฮโลพายเนนในปัจจุบัน
สุหฤท สยามวาลา สุหฤทเกิดในครอบครัวเชื้อสายอินเดียชีอะห์ เป็นบุตรคนที่สี่จากทั้งหมดห้าคนของมิตร (นามเดิม อามีร) กับซามีนา สยามวาลา บรรพบุรุษโยกย้ายมาจากรัฐคุชราต จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และปริญญาโท สื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เข้าสู่วงการดนตรีจากการเป็นนักร้องนำวงครับ ของเพื่อนเรียนชั้นมัธยม จากนั้นได้มาทำงานบริหารธุรกิจของครอบครัว แต่ยังใช้เวลาว่างเล่นดนตรี ร้องเพลง และออกผลงานเพลงในแนวอิเล็กทรอนิกส์มาแล้ว 4 ชุด มีจุดเด่นที่การแต่งกายสีสันฉูดฉาด และเป็นนักจัดรายการวิทยุ คลื่นแฟตเรดิโอ
มิซุกิ ฟุกุมุระ มิซุกิ ฟุกุมุระ ได้เข้าร่วมเป็นนักร้องฝึกหัด เฮลโล!โปร เคนชูวเซย์ (ハロプロ研修生) (เฮลโล!โปรเอ้กก์ ในขณะนั้น) ในค่าย เฮลโล! โปรเจกต์ โดยได้รับการผลักดันจากคุณแม่ของเธอ เนื่องจากในวัยเด็กเธอชื่นชอบศิลปินในสังกัดค่าย เฮลโล! โปรเจกต์เป็นอย่างมาก เธอได้เข้าร่วมพร้อมกันกับ เรอิ คะเนโกะ (金子りえ) และอาคาริ ทาเคอุจิ (竹内朱莉) ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2551 มิซุกิ ฟุกุมุระได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการต่อหน้าสาธารณชนในคอนเสิร์ต 2008 ชินจินโคเอ็น 6กัตสุ ~อะกะซาระ ฮอป!~
สายชล ระดมกิจ สายชล ทำหน้าที่ร้องนำสลับกับสมาชิกภายในวง มาตั้งแต่ต้น รับรู้ผ่านการเปลี่ยนแปลงสมาชิกในวงดังกล่าว มาจนงานชุดสุดท้ายของวง :ดิ อินโนเซ้นท์ โดยนอกเหนือจากการเป็นนักร้องนำแล้ว เขายังทำหน้าที่เล่นดนตรี Rythm Guitar และ Percussion ในวงเมื่อมีการแสดงสด
เยื่อไม้ สมาชิกวงดนตรี “เยื่อไม้” มี ทรงวุฒิ จรูญเรืองฤทธิ์ เป็นหัวหน้าวงควบตำแหน่งเปียโน และ นพ โสตถิพันธุ์ นักไวโอลินอาวุโส โดยรวบรวมพรรคพวกจากวงยามาฮ่าซาวด์เข้าร่วมวงเยื่อไม้ ได้แก่ วีรชัย เขียวขจี มือกลอง เจน เฉลยกาย เล่นดับเบิลเบส สมชาย เฟี้ยวสำอางค์ เล่นฟลุท พิเนตร เนตรงาม เล่นกีตาร์ โดยมี วิระ บำรุงศรี และ อรวี สัจจานนท์ เป็นนักร้องนำของวง โดยมีจุดประสงค์เพื่ออนุรักษ์และสืบสานงานเพลงเก่าอันทรงคุณค่า ดังนั้นลักษณะการร้องและการเล่นดนตรีของวงจึงใกล้เคียงกับต้นฉบับ แต่มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวในการใช้เครื่องดนตรีที่ล้วนทำจากไม้ ท่ามกลางวิวัฒนาการการบันทึกเสียงด้วยเครื่องดนตรีอันทันสมัย
เจมส์ เฮตฟีลด์ เจมส์ แอลัน เฮตฟีลด์ () (เกิด 3 สิงหาคม ค.ศ. 1963) เป็นนักดนตรี นักร้อง นักกีตาร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและสมาชิกคนปัจจุบันของวง เมทัลลิกา โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำ มือริทึมกีตาร์ และแต่งเพลงหลัก เฮทฟิลด์ ยังเป็นรู้จักในฐานะผู้บรรเลงริทึมกีตาร์อันซับซ้อน แต่หลายครั้งก็เล่นเป็นมือหลักและเล่นในท่อนโซโล่ ทั้งในสตูดิโอและการแสดงสด เฮทฟิลด์ได้ร่วมก่อตั้งวงเมทัลลิกาขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1981 ภายหลังตอบคำโฆษณาของลาร์ส อุลริช มือกลอง ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแห่งลอสแอนเจลิส "เดอะรีไซเคอร์" (The Recycler) ตลอดการทำงานทางดนตรีของเฮทฟิลด์กับเมทัลลิกา ได้รับรางวัลแกรมมีถึง 9 รางวัลและออกสตูดิโออัลบั้มกว่า 9 อัลบั้ม 3 อัลบั้มแสดงสด 4 อีพี และ 24 ซิงเกิลส์
วินส์ วินส์ (w-inds.) เป็นวง บอยแบนด์จากญี่ปุ่น โดยมีสมาชิก 3 คน ทำหน้าที่ร้องและเต้น รวมตัวกันเป็นกลุ่ม hiphop dance ซึ่งสมาชิกวง วินส์ประกอบด้วยเคตะ ทาจิบานะ เด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ในการร้องเพลง มีเสียงร้องที่มีเรนจ์กว้างมากออดิชั่นมาจากคิวชู ในขณะที่เรียวเฮ จิบะกับริวอิจิ โองาตะเป็นแดนเซอร์จากโรงเรียนแดนซ์ซัปโปโร ออดิชั่นที่โอกินาว่า โดยเริ่มรวมวงตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2543 และออกแสดงทุกวันอาทิตย์ตามถนนในแหล่งบันเทิงวัยรุ่นในโตเกียว เช่น ชิบุยะหรือสวนสาธารณะโยโยหงิปลายปี พ.ศ. 2543 ก็เริ่มเป็นที่รู้จักคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งที่ยังไม่เคยออกผลงานมาเลย
พระสุจริตสุดา (เปรื่อง สุจริตกุล) อย่างไรก็ตามพระสุจริตสุดายังคงสนใจเรื่องเกี่ยวกับดนตรี ได้จัดตั้งวงเครื่องสายผสมเปียโนหญิงวงแรกของคณะนารีศรีสุมิตร เป็นวงดนตรีเครี่องคู่ ประกอบด้วยจะเข้, ซออู้, ซอด้วง, ฉิ่ง, โทน, รำมะนา และเปียโน โดยมีสุมิตรา สุจริตกุล เป็นผู้เล่นเปียโนและควบคุมวงดนตรี พระสุจริตสุดาสนใจในการเล่นเปียโนเป็นพิเศษ วงดนตรีคณะนี้ได้นำเพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมาขับร้อง อาทิ เพลงตับในเรื่องวิวาหพระสมุท คือเพลงโยนดาบ, จีนหน้าเรือ, ปี่แก้ว, ตะนาวแปลง เป็นต้น และยังได้แต่งคำร้องเพลง "สุดาสวรรค์" โดยมีสุมิตรา สุจริตกุล เป็นผู้แต่งทำนอง
แอดัม เลอวีน หลังจากคาราส์ฟลาวเออส์ยุบวงลง เลอวีนและคาร์ไมเคิลออกจากลอสแอนเจลิสเพื่อไปศึกษาต่อที่นิวยอร์ก เขากล่าวกับเอ็มทีวีนิวส์ในปี ค.ศ. 2002 ว่า "นั่นเป็นตอนที่ผมเริ่มตื่นขึ้นมาเจอกับฮิปฮอป อาร์แอนด์บี พวกเรามีเพื่อนชื่อ ความวุ่นวาย (Chaos) และความหลอกลวง (Shit) มัน"ไม่ใช่"โรงเรียนเบรนต์วูดไฮ" เขาและเจสซี คาร์ไมเคิลเรียนที่วิทยาลัยไฟฟ์ทาวส์คอลเลจที่ดิกซ์ฮิลส์ เกาะลอง นิวยอร์ก หนึ่งภาคเรียน หลังจากพักเรียนที่นั้น เขากลับมารวมตัวกับมิกกี แมดเดนและไรอัน ดูซิก เพื่อก่อตั้งวงอีกครั้งหนึ่ง พวกเขาทดลองดนตรีหลายแนว เช่น คันทรีและเพลงพื้นเมือง ก่อนตัดสินใจเลือกดนตรีกรูฟเป็นแนวเพลงประจำวง เลอวีนอธิบายความต้องการในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ว่า "เราเบื่อกับการเป็นวงดนตรีร็อกแอนด์โรลธรรมดา ๆ ผมรู้สึกว่าผมอยากมองหาแรงบันดาลใจในการร้องเพลงจากที่อื่นบ้าง" วงนำเดโมที่เคยถูกปฏิเสธจากหลายสังกัดมารวมกัน ก่อนตกไปอยู่ที่มือของผู้บริหารสังกัดอ็อกโทนเรเคิดส์ เจมส์ ไดเนอร์ เบน เบิร์กแมน และเดวิด บ็อกเซนบอม ด้วยคำแนะนำของเบิร์กแมน วงได้เพิ่มสมาชิกคนที่ห้า เจมส์ วาเลนไทน์ และเปลี่ยนชื่อวงเป็น มารูนไฟฟ์ ในบทสัมภาษณ์กับฮิตควอเตอส์ เบิร์กแมนอธิบายว่า เลอวีน "ดูเป็นคนขี้อาย แบบชูเกซซิง... สมาชิกคนที่ห้าจะได้เล่นกีตาร์และทำให้นักร้อง [เลอวีน] เป็นอิสระขึ้น เขาจะได้เป็นดาราอย่างที่ผมรับรู้ว่าเขาเป็น"
แจมโปรเจกต์ JAM Project เป็นวงที่ตั้งขึ้นในวันที่ 19 ก.ค. ปีพ.ศ. 2543 โดย "ราชาพันเพลง" อิจิโร่ มิซึกิ ราชาแห่งเพลง Anime ที่เป็นที่รู้จักกันดีทั้งเด็ก และผู้ใหญ่ในญี่ปุ่น รวมไปถึงแฟนเพลงในหลายๆประเทศทั่วโลก ผู้มีฉายาว่า "Aniki" ซึ่งย่อมาจาก Anison King (และ Aniki ยังหมายถึงคำว่า "พี่ชาย" ในภาษาญี่ปุ่นด้วย) คำว่า JAM มาจาก Japan Animationsong Makers ด้วยความตั้งใจของ Aniki ก็คือการสืบทอดจิต "วิญญาณของเพลง Anison" จากอดีตไปสู่ยังศตวรรษที่ 21 โดยมีสมาชิกเริ่มต้นก็คือ อิจิโร่ มิซึกิ ,ฮิโรโนบุ คาเงยามะ ,เอโซ ซาคาโมโตะ (นักร้องนำของวงเฮฟวี่ ANTHEM และ Animetal) ,ริกะ มัตสึโมโตะ และมาซาอากิ เอนโดะ ด้วยความที่สมาชิกหลายคนมาจากสายเฮฟวี่ไม่ว่าจะเอย์โซ และคาเงยามะ ทำให้วงแบ็คอัพช่วงแรกนั้นจะเป็นพวกนักดนตรีสายเฮฟวี่เป็นหลัก เพลงที่ร้องในช่วงแรก ๆ ก็มีเพลง EX Driver, Shin Getter vs Neo Getter Robo, SOULTAKER, Mazingaizer, CRUSH GEAR FIGHT
โพลีแคต Polycat (โพลีแคท) เกิดจากการรวมตัวกันตั้งวงเล่นดนตรี โดยเริ่มจาก “ผา” และ “นะ” ที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ด้วยกัน ก่อตั้งวงดนตรีขึ้นมา ใช้ชื่อวงว่า “Ska Rangers” วงดนตรีแนวเร็กเก้ สกา มี “นะ” เป็นนักร้องนำ และกีตาร์ “ผา” และ “โต้ง” เล่นเครื่องเป่า โดยได้ “ดอย” และ “เพียว” เพื่อนจากมหาวิทยาลัยพายัพ มาตีกลอง และเล่นเบสให้ พวกเขาเดินสายเล่นดนตรีตามผับต่าง ๆ ในจังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลา 3 ปี ก็ฟลุ๊คมาก ๆ ที่ได้มีโอกาสเข้าไปแคสหนัง “เดอะ แฮงค์โอเวอร์ ภาค 2” และเขาเลือกให้เล่นหน่อยนึงโดยเป็นฉากแต่งงาน ที่มีพวกเขาบรรเลงเพลง “I RAN” ของศิลปิน อะฟล็อกออฟซีกัลส์ ทำให้พวกเขาได้รู้จักกับแนวดนตรีที่เรียกว่า “นิวเวฟ” ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเครื่องสังเคราะห์เสียง (ซินธิไซเซอร์) จึงยึดเป็นแนวทางใหม่ของวง และได้มีการผสมผสานเครื่องเป่าเข้าไปด้วยจึงเกิดแนวดนตรีแนวใหม่ที่เรียกว่า “ซินธ์ ป็อป หรือ อินดี้ แดนซ์” พร้อมกับชื่อวงใหม่ในนาม Polycat (โพลีแคท)
ฉลอง ภู่สว่าง ครั้งหนึ่งอายุประมาณ 14 ปีเรือเกลือได้ไปจอดค้างคืน ที่ท่าน้ำ วัดแหลมสุวรรณาราม ตำบลท่าฉลอม ในคืนนั้นมีงานวัดครูฉลองจึงได้ไปดูวงดนตรี "คณะบางกอกแมมโบ" ที่มาเล่นที่วัดบ้านแหลมรวมนักร้องที่มีชื่อเสียงมากมาย สมัยนั้นมีคุณ เอมอร วิเศษสุข คุณสมศรี ม่วงศรเขียว ครู สุรพล สมบัติเจริญ และ คุณเฉลิม (ทหารเรือ) และคุณ สมยศ ทัศนพันธ์ จึงมีโอกาสได้ดูดนตรีครูฉลองเห็นนักดนตรีเป่าแซกโซโฟนรู้สึกทึ่งมีปุ่มกดมากมาย ทำไมคนเรามีเพียง 10 นิ้วจะกดได้หมดเป็นความใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จึงเกิดแรงบันดาลใจอยากจะได้สวมสูทและยืนเป่าเครื่องดนตรีกลับมาบ้านจึงได้ฝึกหัดสีซอกับลุงเติมครูฉลองมีโอกาสหยิบแซกโซโฟนมาทดลองเป่าเมื่อมีโอกาส
ครูฉลองร้องเพลงได้ดีเมื่อมีการประกวดร้องเพลงที่ไหนก็ขึ้นประกวดไปทั่วได้ที่ 1 บ้างไม่ได้บ้างก็ดิ้นรนใฝ่ฝันไปเรื่อย ๆ จนครบเกณฑ์ทหารก็ได้ไปรับใช้ชาติ 2 ปี ครูฉลองมีโอกาสไปเป็นทหารเรือทำการฝึก 2 เดือนจึงย้ายเหล่า เนื่องจากความรักในดนตรีเป็นชีวิตจิตใจจึงมีโอกาสไปอยู่วงดนตรี ทหารเรือ เริ่มฝึกเป่าแซกโซโฟนและได้เรียนโน้ตเพลงที่นี่ทำให้มีความสามารถและมีประการณ์มากขึ้นสามารถร้องเพลงแต่งเพลงและเล่นดนตรีได้บ้างพอสมควรเป็นทหารนาน 2 ปี 1 เดือนกว่า ๆ ก็ปลดประจำการกองพันที่ 6 กองทัพอากาศชักชวนให้ไปอยู่เพราะเห็นความสามารถของครูฉลองโดยมีคนบอกว่าฝึก 6 เดือนจะติดยศจ่าให้เมื่อออกจากทหารแล้วก็ไปสมัครอยู่กับคณะรำวงดาราน้อยที่ ชลบุรี ตอนนั้นครูฉลองสนใจรำวงติดสาวรำวงที่ชลบุรีครูฉลองเล่นดนตรีร้องเพลงมีรายได้คืนละ 200 - 300 บาทมีนักร้องร่วมรุ่นดังหลายคนสมัยนั้นคือ บุปผา สายชล , เรียม ดาราน้อย , พนม นพพร , บรรจบ เจริญพร จนในที่สุดเหลือครูฉลอง ภู่สว่างอยู่คนเดียวอยู่กับคณะรำวงได้ 5 ปี ก็กลับมาบ้านที่บางโทรัดทำงานอยู่ระยะหนึ่ง จากนั้นก็ไปอยู่กับวงดนตรี พนม นพพร และวงดนตรีของ บุปผา สายชลต่อมาครูฉลองแต่งงานและมีลูก 2 คนจึงเปลี่ยนอาชีพเป็นพายเรือค้าขายแต่กิจการไม่ดีมีหนี้สินมากขายเรือไปได้เงินมาหมื่นกว่าบาท แบ่งเงินไปซื้อแซกโซโฟนมา 1 ตัวราคาสองพันบาทมาเป่าชาวบ้านใกล้เรือนเคียงหนวกหูเริ่มหัดแต่งเพลงถึงตีหนึ่งตีสองไม่ได้หลับไม่ได้นอนภรรยาก็บ่นว่าเขียนไปทำไมเขียนแล้วจะเอาไปให้ใครครูฉลองหวังลึก ๆ ว่าสักวันหนึ่งต้องทำให้ได้ครูฉลองได้ออกตระเวนเล่นดนตรีเคยเป็นนักดนตรีประจำ กองดุริยางค์ทหารเรือ เป็นกองเชียร์รำวง และเล่นวงดนตรีกับ วงดนตรีจุฬารัตน์ ของครูมงคล อมาตยกุล วงของศรีไพร ใจพระ , บุปผา สายชล ,บรรจบ เจริญพร จึงตั้งวงดนตรีเป็นของตัวเองครูฉลองเขียนเพลงจริงจัง เมื่ออายุ 21 ปี เพลงแรกที่อัดแผ่นเสียงก็ดังเลยชื่อเพลง "ลาก่อนความโกหก" ร้องโดยนักร้องชื่อบุญมี (ต่อมาเปลี่ยนเป็นระพิน ภูไท) และได้เปิดออกอากาศทางสถานีวิทยุได้รับความนิยมพอสมควรจากนั้นก้ได้เริ่มแต่งเพลงต่างๆ ขึ้นมาอีกมากมายหลายเพลงเขียนให้ ระพิน ภูไท ร้อง 10 กว่าเพลง ซึ่งเพลงเหล่านี้ดังเกือบหมดทุกเพลง เช่น ต่อมาครูฉลอง ภู่สว่าง ได้แต่งเพลง "เจ้าสินอนกอดไผ" "ไก่นาตาฟาง" ขับร้องโดย มานะ (จีระพันธ์ วีระพงษ์ เป็นนักร้องมาจากอำเภอบางซ้าย) เมื่อก่อนนี้มานะเคยอยู่ วงจุฬารัตน์ วง เสน่ห์ โกมารชุน มีนักร้อง ปัทมา สังข์ทอง , ศรีไพร ใจพระ , บรรจบ เจริญพร , ชาตรี ศรีชล , เรียม ดาราน้อย , ภูษิต ภู่สว่าง , ศรชัย เมฆวิเชียร , คัมภีร์ แสงทอง ระพิน ภูไท เสกศักดิ์ ภู่กันทอง (เพลงขันหมากเศรษฐี) ชายธง ทรงพล จากสิงห์บุรี (เพลงปูไข่ไก่หลง)
พอส พอส () เป็นวงดนตรีสังกัดเบเกอรี่มิวสิก เกิดจากการรวมตัวกันของกลุ่มนักศึกษาภาควิชาดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สามคน ประกอบไปด้วย เอ - พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ, นอ - นรเทพ มาแสง, บอส - นิรุจ เดชบุญ และโจ้ - อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ นักร้องนำเสียงดีที่ชนะการประกวดจาก โค้ก มิวสิก อวอร์ด หลังจากนั้นทั้งสี่สมาชิกก็ได้มีโอกาสไปแสดงที่งาน "คอลเลจอาร์ติส" ของนิตรสารบันเทิงคดี และได้ใชืชื่อวงว่า "พอส" ที่มีความหมายว่าหยุดชั่วคราว จนมีโอกาสไปเล่นไปโชว์ในงานของคลื่นวิทยุเพลงร็อค "ไพเรทเรติโอ" และถูกค่ายเบเกอรี่มิวสิคสนใจ และเซ็นสัญญาเป็นศิลปินในค่ายเบเกอรี่มีผลงานอันเป็นที่รู้จักอย่างมาก มีเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น เพลง "ที่ว่าง" โดยทำให้วงพอสเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง หลังเหตุการณ์การเสียชีวิตของโจ้ อัมรินทร์ นักร้องนำของวง วงพอสก็ได้ยุบตัวลงไปและสมาชิกวงแต่ละคนก็ได้มุ่งหน้าไปทางดนตรี ทางด้าน นอ - นรเทพ มาแสงมือเบสของวงก็ได้เป็นมือเบสวง เครสเชนโด้ เอ - พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ มือกีตาร์ของวงก็เป็นมือกีตาร์วง Casino 14 บอส - นิรุจ เดชบุญ มือกลองของวง ก็ได้เป็นมือกลองวง เครนเชนโด้
เอะรินะ อิกุตะ ปี พ.ศ. 2555 เริ่มต้นปีด้วยการเข้าร่วมแสดงละครเวทีประจำปี สเตซี่ โชวโจไซซัสสุคาเงกิ (ステーシーズ 少女再殺歌劇) พร้อมกันกับ เรนะ ทานากะ (田中れいな) และสมาชิกรุ่นที่เก้าและสิบ ซึ่งจะแสดงตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน – 12 มิถุนายน
ในวันที่ 10 ตุลาคม เอะรินะ อิกุตะ ได้เป็หนึ่งกลุ่มนักร้องผสมของเฮลโล! โปรเจกต์ร่วมกับ อายูมิ อิชิดะ (石田亜佑美) มาซากิ ซาโตะ (佐藤優樹) และทาเคอุจิ อาคาริ (竹内朱莉) สมาชิกวงส/ไมล์เลจ มีชื่อวงว่า ฮาเวสต์ (Harvest) โดยจะทำกิจกรรมในรายการ เฮลโล!ซาโตยามะไลฟ์ ภายใต้กลุ่ม ซาโตยามะมูฟเมนท์ ในวันที่ 7 พฤศจิกายน]] ฮาเวสต์ได้ออกผลงานซิงเกิลเปิดตัว มีชื่อว่า "ฟอเรสไทม์" (Forest Time) ซึ่งได้ออกผลงานคู่กับศิลปินดูโอในกลุ่มเดียวกัน มีชื่อว่า พีเบร์รี่ (ピーベリー) ซึ่งมีสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะรุ่นที่เก้า ริโฮะ ซายาชิ (鞘師里保) และ อายากะ วาดะ (和田彩花) หัวหน้ากลุ่มนักร้องส/ไมล์เลจ
พีระพงษ์ พลชนะ พีระพงษ์ พลชนะ เป็นนักร้อง และนักดนตรีชาวไทย เป็นสมาชิกวงเรนโบว์ โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำและกีต้าร์
วิชวลเค อังกุระเค () เป็นวงดนตรีที่ไม่ได้มีลักษณะของวัฒนธรรมการแต่งกายที่ตายตัว การแต่งกายของวงดนตรีแนวอังกุระอาจแต่งกายทั้งแบบโคเทะเค, โคเทะโอสะเค, โอชาเระเค, นาโงย่าเค ได้ แต่จุดร่วมอย่างหนึ่งของวงแนวอันกุระเคคือการเรียบเรียงดนตรีโดยนำเอาสำเนียงแบบพังก์ร็อก เข้ามาเป็นส่วนสำคัญของเพลง คำว่าอันกุระ () นั้นก็คือการออกเสียงคำว่า Underground ด้วยสำเนียงแบบญี่ปุ่นนั่นเอง (ออกเสียงว่า อัง-ดะ-กุ-ระ-โดะ) วงอันกุระ เคที่มีชื่อเสียงอาทิ เดอร์ ออง เกรย์, , ,มุคคุ, กิรุกาเมช,
ลัทธิซาตาน (อีพี) หลังจากชนะเลิศในการประกวดวงดนตรีในรายการดังกล่าว สยาม ชุมทอง และ วรพจน์ สิงห์น้อย ได้แยกตัวออกมาตั้งวงดนตรีใหม่ขึ้นมาในชื่อ ดีเซมเบอร์ โดยสยาม ชุมทอง ทำหน้าที่เล่นกีตาร์และร้องนำ ส่วน วรพจน์ สิงห์น้อย เปลี่ยนมาเล่นกีตาร์เบส โดยได้ขึ้นแสดงเปิดตัวในงานคอนเสิร์ต Pain Of Death ที่จัดขึ้นที่คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรีฑาสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2537 ซึ่งคอนเสิร์ตดังกล่าวเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ของนักดนตรีแนวเดธ เมทัล ในยุคนั้น มีวงดนตรีอื่นที่ร่วมขึ้นแสดงเช่นซิลลี่ ฟูลลิช, เฮเรติก แองเจิลส์ ฯ โดยวงดีเซมเบอร์ได้ขึ้นเล่นเพลงของตัวเองที่แต่งขึ้นใหม่ 3 เพลง คือเพลง "ลัทธิซาตาน", "คนโลกแคบ" และเพลง "อสูรกาย" โดยเพลง ลัทธิซาตาน นำมาจากเพลง บาป ที่สยาม ชุมทองเคยแต่งทำนองไว้สมัยอยู่กับวง Madhot แต่นำมาเปลี่ยนเนื้อร้องใหม่
เล็มมี เลมมีเกิดใน สโตก-ออน-เทรนต์ และเติบโตใน นอร์ธเวย์ เขาได้รับอิทธิพลมาจากแนวเพลง ร็อกแอนด์โรล และวงดนตรี เดอะบีเทิลส์ ในช่วงแรก นั้นทำให้เขาได้ร่วมแสดงวงดนตรีร็อคหลากหลายในช่วงทศวรรษ 1960 The Rockin' Vickers ถือเป็นวงที่สร้างชื่อให้เลมมีอย่างมีสำคัญ , โดยเขาเป็นคนยกเครื่องดนตรีในวงให้กับ จิมิ เฮนดริกซ์ และ เดอะไนซ์ ก่อนที่จะถูกเข้ามาเป็นสมาชิกแนวสเปธร็อค ในวงดนตรี Hawkind เมื่อปี ค.ศ. 1971 เลมมียังทำหน้าที่ร้องนำในวง และได้ร่วมร้องเพลง "Silver Machine". ซึ่งเป็นซิงเกิ้ลประสบความสำเร็จ กระนั้นเล็มมีก็ถูกไล่ออกจากวง , หลังจากนั้นเขาก่อตั้งวงมอเตอร์เฮดในฐานะนักร้องนำ , มือเบส , นักแต่งเพลง และฟรอนท์แมน มอเตอร์เฮดประสบความสำเร็จอย่างมากในปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1981 รวมถึงผลงานซิงเกิ้ลที่เป็นนิยม "Ace of Spades" เล็มมียังเดินหน้าอัดเพลงและทัวร์การแสดงอย่างเป็นประจำกับมอเตอร์เฮดกระทั่งเขาเสียชีวิตลงเมื่อธันวาคม 2015
เดฟ โกรล เดวิด เอริค "เดฟ" โกรล (; 14 มกราคม พ.ศ. 2512 — ) เป็นนักดนตรีร็อกและนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นนักร้องนำ มือกีตาร์ นักแต่งเพลงหลักและผู้ก่อตั้งวงฟูไฟเตอร์ส โดยก่อนหน้านั้น เขาเป็นมือกลองในวงกรันจ์เนอร์วานา นอกจากนี้ โกรลยังเป็นมือกลองและผู้ร่วมก่อตั้งวงเดมครุควัลเจอร์ เป็นผู้แต่งและเล่นเพลงในไซต์โปรเจ็กต์ชื่อเลท! และโพรบอท และมีส่วนเกี่ยวข้องกับวงควีนส์ออฟเดอะสโตนเอจหลายครั้งในทศวรรษที่ 2000 โกรลยังเป็นมือกลองเฉพาะกิจให้กับนักดนตรีอีกหลายคน เช่น การ์เบจ คิลลิ่งโจ๊ก ไนน์อินช์เนลส์ เดอะโพรดิจี สแลช จูเลียต ลูวิส เทนาเชียสดี ทอม เพตตีแอนด์เดอะฮาร์ทเบรกเกอร์ส และเลมมี คิลมิสเตอร์
กรภพ จันทร์เจริญ โซคูลเคยมีสมาชิกด้วยกัน 4 คน ซึ่งทั้งหมดเป็นญาติพี่น้องกัน แต่ในปี พ.ศ. 2551 ได้มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก 1 คนคือ กอล์ฟ ชาวจังหวัดสุโขทัย รวมเป็น 5 คน เป็นนักร้องนำคู่กับโจ๊ก ซึ่งเป็นนักร้องคนเดิม โดยโจ๊กได้เห็นฝีมือของกอล์ฟจากการร้องเพลงเปิดตัวให้วงโซคูลก่อนขึ้นเล่นในคอนเสิร์ตของโซคูลแห่งหนึ่ง ในจังหวัดพะเยา จึงตั้งใจจะให้กอล์ฟออกอัลบั้มเดี่ยว แต่ด้วยความสนิทสนมกันจึงได้ตัดสินใจพาเข้าร่วมวงจนถึงปัจจุบัน วงโซคูลมีความใฝ่ฝันอยากแต่งเพลง อยากเล่นคอนเสิร์ต วงโซคูลมีวงโลโซเป็นทั้งแรงบันดาลใจ ต้นแบบ และเป็นแม่พิมพ์เดียวในยุคนั้นที่โซคูลเดินตามรอยเท้า พวกเขาเล่นดนตรีจนเป็นเรื่องเป็นราวโดยไม่รู้ตัว พวกเขาได้ไปเล่นดนตรีให้กับงานหลายงาน ไม่ว่าจะเป็นงานแต่งงาน งานวัด งานเทศกาล หรือเล่นในสถานพินิจ ครั้งหนึ่งเขาได้ออกทางสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่ง เป็นงานวันเด็ก ทางสถานีต้องการให้ทางวงระบุชื่อวง โจ๊กจึงได้วิธีเปิดพจนานุกรมแบบสุ่มจนกระทั่งเจอคำว่า "มิลเลเนียม" (millennium) จึงนำมาเป็นชื่อวงในยุคนั้น ต่อมาพวกเขาตั้งใจจะเปลี่ยนชื่อวงอีกครั้ง โดยจะต้องเป็นชื่อที่มั่นคงและแน่นอน โจ๊กให้ผู้เป็นอาคัดชื่อภาษาอังกฤษไว้หลาย ๆ ชื่อ และโจ๊กก็ได้เลือกชื่อ so cool ซึ่งแปลว่า "เจ๋ง" เพราะรู้สึกสะดุดตา และเป็นชื่อที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในประเทศไทยยุคนั้น
คันจิ ในสมัยที่อักษรจีนเผยแพร่เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นนั้น ภาษาญี่ปุ่นเองยังไม่มีตัวอักษรไว้เขียน อักษรจีนหรือคันจิจะถูกเขียนเป็นภาษาจีน และอ่านเป็นเสียงภาษาจีนทั้งหมด ต่อมาจึงเริ่มมีการใช้ระบบคัมบุน (漢文 "kanbun") คือ การใช้อักษรจีนร่วมกับเครื่องหมายแสดงการออกเสียง (Diacritic) เพื่อช่วยให้ชาวญี่ปุ่นสามารถออกเสียงตัวอักษรจีนนั้นๆได้ เมื่ออ่านออกเสียงได้แล้ว ชาวญี่ปุ่นก็จะสามารถเรียงประโยคใหม่ และเติมคำช่วยตามหลักไวยากรณ์ภาษาญี่ปุ่นที่ตนเองเข้าใจ และสามารถเข้าใจประโยคภาษาจีนนั้นได้ในที่สุด
ความสัมพันธ์จีน-ญี่ปุ่น โดยภูมิศาสตร์แล้วจีนและญี่ปุ่นถูกคั่นกลางด้วยพื้นสมุทรแคบ ๆ เท่านั้น แต่อิทธิพลของจีนที่มีต่อญี่ปุ่นนั้นมากมายทั้งระบบการเขียนหนังสือ สถาปัตยกรรม วัฒนธรรม ศาสนา ตัวอักษร และกฎหมาย หลังจากที่ชาติตะวันตกเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในแถบเอเชียและบีบบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ญี่ปุ่นก็ได้นำพาตนเองก้าวข้ามเวลาเข้าสู่ความทันสมัย (การปฏิรูปเมจิ) และมองจีนว่าเป็นชาติโบราณล้าสมัย จากการที่จีนไม่สามารถป้องกันตัวเองจากกองกำลังต่างชาติได้ (จากสงครามฝิ่นและคณะทูตอังกฤษ - ฝรั่งเศส) ญี่ปุ่นผูกมัดอยู่กับการรุกรานและก่ออาชญกรรมสงครามต่อจีนอยู่เป็นเวลาในช่วง พ.ศ. 2437 - พ.ศ. 2488 เช่นเดียวกับทัศนคติของญี่ปุ่นที่มีต่อจีนในปัจจุบันเกี่ยวกับความบาดหมางระหว่างกันในอดีต ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศหลายครั้ง
อักษรฮันจา ตัวอักษรจีนได้แพร่เข้าสู่อาณาจักรเกาหลีผ่านพระพุทธศาสนา และชาวเกาหลีได้ปรับใช้ให้เข้ากับไวยากรณ์ภาษาเกาหลี และต่อมาได้แพร่สู่ญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม ตำราที่นำตัวอักษรฮันจาเผยแพร่สู่เกาหลีมิได้เป็นวรรณกรรมทางศาสนา ตำรานั้นมีชื่อว่า "อักษรพันตัว" (จีน: 千字文, ฮันกึล: 천자문 Cheonjamun, อังกฤษ: Thousand Character Classic) อักษรฮันจาได้ใช้ในการเขียนภาษาเกาหลีตลอดมา จนกระทั่งพระเจ้าเซจง ได้ทรงประดิษฐ์ตัวอักษรฮันกึลขึ้นระหวางปี พ.ศ. 1987 - 1989 อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการเผยแพร่อักษรฮันกึลแล้ว บัณฑิตเกาหลีจำนวนมากก็ยังคงใช้ตัวอักษรฮันจา จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 อักษรฮันกึลได้แทนอักษรฮันจาโดยสมบูรณ์ เกาหลีเหนือได้ยกเลิกการใช้อักษรฮันจาตั้งแต่มิถุนายน พ.ศ. 2492 (โดยให้เขียนอักษรแนวนอนจากที่แต่เดิมเขียนแนวตั้ง) เนื่องจากคิม อิล-ซ็องได้กล่าวว่าตัวอักษรฮันจาเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่น นอกจากนี้ หลายคำที่ยืมจากภาษาจีนได้ถูกแทนที่โดยคำเกาหลีดั้งเดิม
คันจิ การอ่านคันจิด้วยภาษาท้องถิ่นของญี่ปุ่น ก็จัดอยู่ในเสียงคุนเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาษาริวกันอัน ในแถบหมู่เกาะทางใต้ของญี่ปุ่นยังเป็นที่โต้เถียงว่า จำนวนอักษรจีนหรืออักษรคันจิมีทั้งหมดกี่ตัว พจนานุกรมไดคันวะ จิเตน (大漢和辞典 "Dai Kan-Wa jiten" แปลว่า มหาพจนานุกรมจีนญี่ปุ่น) ได้รวบรวมอักษรคันจิไว้ประมาณ 50,000 ตัว ซึ่งถือว่าครอบคลุมมาก ส่วนในประเทศจีน มีพจนานุกรมภาษาจีนเล่มหนึ่งรวมรวมไว้ถึง 100,000 ตัว ซึ่งรวมถึงอักษรที่มีรูปแบบคลุมเครือด้วย แต่อักษรคันจิที่ใช้กันจริงในประเทศญี่ปุ่นมีอยู่เพียงประมาณ 2,000-3,000 ตัวเท่านั้น
เอเชียตะวันออก ประวัติศาสตร์ของเอเชียตะวันออกก็เหมือนกับประวัติศาสตร์ของประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คือ ได้รับอิทธิพลและเกี่ยวพันโยงในกับจีนอย่างมาก ตัวอย่างเช่น บรรดาประเทศในเอเชียตะวันออกทั้งหมดได้เคยใช้ตัวอักษรจีนในบางช่วงของประวัติศาสตร์ ในบางภูมิภาคของจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี ซึ่งมีระบบการเขียนหนังสือเกี่ยวโยงกันในทางประวัติศาสตร์นั้น บางครั้งจะได้รับการอ้างอิงถึงรวมกันเป็นกลุ่มว่า CJK (หรือ CLKV เมื่อรวมเวียดนามด้วย)
คันจิ ในยุคต่อมา เริ่มมีการนำตัวอักษรจีนมาเขียนเป็นประโยคภาษาญี่ปุ่น โดยใช้ระบบที่เรียกว่า มันโยงะนะ (万葉仮名, まんようがな "Man'yōgana") คือ การใช้ตัวอักษรจีนหนึ่งตัวเขียนแทนภาษาญี่ปุ่นหนึ่งพยางค์ โดยจะใช้ตัวอักษรจีนที่มีเสียงในภาษาจีนใกล้เคียงกับพยางค์ของภาษาญี่ปุ่นพยางค์นั้นๆ โดยไม่คำนึงถึงความหมายของอักษรจีนตัวนั้นเลย ระบบการเขียนนี้ปรากฏอยู่ในหนังสือรวมบทกวีชื่อมันโยชู (万葉集 "Man'yōshū") แต่งขึ้นประมาณพ.ศ. 1302 ในยุคนะระ ถือเป็นวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ของญี่ปุ่น
ประเทศเกาหลีใต้ ศิลปะของนักปราชญ์ เดิมรูปแบบตัวอักษรเกาหลีและญี่ปุ่นเป็นอักษรจีน ซึ่งเป็นตัวเขียนที่ยังใช้อยู่ในเอเชียตะวันออกร่วมพันปี แม้ว่าหลังจากที่เกาหลี ประดิษฐ์อักษรฮันกึล ในปี พ.ศ. 1989 (ค.ศ. 1446) ตัวอักษรจีนยังคงใช้ในภาษาทางการ จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพราะว่าตัวอักษรจีนมีอยู่นับหมื่นตัว แต่ละตัวมีความแตกต่างกัน มีวิธีเขียนหลายแบบ หลายความหมาย การเรียนอ่านและการเขียนตัวอักษรจีนไม่ใชเรื่องง่าย ศิลปะการเขียนอักษรจีนได้เข้ามาในประเทศเกาหลีเมื่อ 1,500 ปีมาแล้ว
คาราเต้ในประเทศไทย คาราเต้ () หรือ คาราเต้โด () เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่จังหวัดโอะกินะวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีน คาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น และได้เผยแพร่เข้าสู่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965)
ชินจิไต ชินจิไต (ชินจิไต: 新字体; คีวจิไต: 新字體; แปลว่า อักษรแบบใหม่) เป็นรูปแบบของตัวอักษรคันจิที่ใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่การประกาศใช้ชุดอักษรโทโยคันจิ (当用漢字 "Tōyō kanji") หรือ "คันจิที่ใช้ทั่วไป" ที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ตัวอักษรชินจิไตบางตัวเป็นตัวอักษรเดียวกับอักษรจีนตัวย่อ แต่อักษรชินจิไตจะมีหลักการย่อตัวอักษรที่แคบกว่าอักษรจีนตัวย่อ อย่างไรก็ตาม อักษรคันจิของญี่ปุ่นในปัจจุบันส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็มมากกว่า แต่มีจำนวนน้อยกว่าตัวอักษรจีนที่ใช้กันในภาษาจีนในปัจจุบันหลายเท่า เนื่องจากมีคำในภาษาญี่ปุ่นจำนวนมากต้องเขียนด้วยอักษรฮิระงะนะเท่านั้น เช่น คำง่ายๆ และคำช่วย เป็นต้น และยังมีคำที่ต้องเขียนด้วยอักษรคะตะคะนะ เช่น คำเลียนเสียงธรรมชาติ คำทับศัพท์ และชื่อสัตว์บางชนิด เป็นต้น
แม่น้ำแยงซี ทะเลสาบโป๋หยาง (อักษรจีน: 鄱阳湖; พินอิน: Póyáng Hú) ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีนเข้าบรรจบกับแม่น้ำแยงซีที่ปลายทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซี (อักษรจีน: 江西; พินอิน: Jiāngxī) จากนั้นแม่น้ำแยงซีก็ได้รับปริมาณน้ำเพิ่มจากทะเลสาบและแม่น้ำใหญ่น้อยที่นับไม่ถ้วนจากเส้นทางที่ไหลผ่านเข้าสู่มณฑลอานฮุย (อักษรจีน: 安徽; พินอิน: Ānhuī) และมณฑลเจียงซู (อักษรจีนตัวเต็ม: 江蘇; อักษรจีนตัวย่อ: 江苏; พินอิน: Jiāngsū) แล้วสุดท้ายก็ไหลผ่านลงสู่ทะเลจีนตะวันออก (อักษรจีน: 中国东海) ที่เมืองช่างไห่ หรือ เซี่ยงไฮ้ (อักษรจีน: 上海, พินอิน: Shànghǎi)
อักษรจีนตัวย่อ แม้ว่าสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นผู้เริ่มใช้อักษรจีนตัวย่ออย่างจริงจังใน พ.ศ. 2492 แต่อักษรจีนตัวย่อก็ปรากฏก่อนหน้านั้นมานานแล้ว โดยเฉพาะการเขียนแบบหวัด และในสมัยราชวงศ์จิ๋น (พ.ศ. 322 - 337) ได้นำมาใช้ในการพิมพ์ ในสมัยที่พรรคก๊กมินตั๋งปกครองประเทศจีนอยู่นั้น ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและนักเขียนก็ได้เสนอความคิดว่า การใช้อักษรจีนตัวย่อจะช่วยเพิ่มอัตราการอ่านออกเขียนได้ของชาวจีนมากขึ้น สาเหตุที่สมัยก่อน มีประชาชนรู้หนังสือน้อยก็เพราะว่าภาษาจีน ใช้ระบบตัวอักษรรูปภาพ หนึ่งตัวแทนหนึ่งเสียง-หนึ่งคำ ดังนั้นจึงมีตัวอักษรจำนวนมหาศาล ต่างกับหลายภาษาทั่วโลก ที่ใช้ระบบอักษรผสมตัวอักษรสะกดแทนเสียง
มังโยงานะ มังโยงานะจะใช้หลักการนำตัวอักษรจีนที่มีเสียงใกล้เคียงเสียงภาษาญี่ปุ่นของคำที่จะเขียน โดยไม่คำนึงถึงความหมายของอักษรจีนตัวนั้น หรือเรียกว่า "ชากูอง" () เนื่องจากมีอักษรจีนหลายตัวที่อ่านออกเสียงเหมือนกัน การเลือกว่าจะใช้อักษรจีนตัวใดสำนวนภาษาของผู้เขียน เห็นได้จากหนังสือ “มันโยชู” บทที่ 17/4025 ซึ่งเขียนไว้ดังนี้
ภาษาญี่ปุ่น คำภาษาญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลมาจากภาษาต่างประเทศเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะภาษาจีน ที่ได้นำมาเผยแพร่มาในประเทศญี่ปุ่นเมื่อกว่า 1,500 ปีที่แล้ว และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ก็ได้มีการยืมคำจากภาษาต่างประเทศที่ไม่ใช่ภาษาจีนมาใช้อีกเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน เช่นคำที่มาจากภาษาดัตช์ ビール (bier แปลว่า เบียร์) และ コーヒー (koffie แปลว่า กาแฟ)
ภาษาไทยสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เมื่อประเทศไทยถูกดึงเข้าสู่สงครามมหาเอเชียบูรพา วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นบุกเข้ามายังประเทศไทย และขณะเดียวกันนั้นก็ได้แจ้งแก่รัฐบาลไทยว่า ภาษาไทยนี้ยากมาก ทั้งการอ่าน เขียน พูด จึงขอให้เปิดโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่น และบังคับให้คนไทยเรียนภาษาญี่ปุ่น เหมือนคนจีนในเกาะไต้หวัน ทั้งๆที่ภาษาญี่ปุ่นมีความยุ่งยากทั้งในส่วนไวยกรณ์ การเขียน (มีตัวอักษรถึงสามประเภท) และการออกเสียง (ซึ่งตัวจีนตัวหนึ่งออกเสียงได้หลายแบบ) มากกว่าภาษาไทยหลายเท่า
ประเทศญี่ปุ่น ชื่อเรียกประเทศญี่ปุ่นในภาษาอื่น ๆ เช่น เจแปน (), ยาพัน (), ฌาปง (), ฆาปอน () รวมถึงคำว่า ญี่ปุ่น ในภาษาไทย น่าจะมาจากภาษาจีนฮกเกี้ยนหรือแต้จิ๋วที่ออกเสียงว่า "ยิดปุ่น" (ฮกเกี้ยน) หรือ "หยิกปึ้ง" (แต้จิ๋ว) ทั้งหมดล้วนแต่เป็นคำที่ถอดเสียงมาจากคำอ่านตัวอักษรจีน 日本国 ซึ่งอ่านว่า "จีปังกู" แต่ในสำเนียงแมนดารินอ่านว่า รื่อเปิ่นกั๋ว () หรือย่อ ๆ ว่า รื่อเปิ่น () ส่วนในภาษาที่ใช้ตัวอักษรจีนอื่น ๆ เช่นภาษาเกาหลี ออกเสียงว่า "อิลบน" (; 日本 "Ilbon") และภาษาเวียดนาม ที่ออกเสียงว่า "เหญิ่ตบ๋าน" (, 日本) จะเรียกประเทศญี่ปุ่นโดยออกเสียงคำว่า 日本 ด้วยภาษาของตนเอง
เซน เซน มีต้นกำเนิดจากประเทศอินเดีย พัฒนาที่ประเทศจีน ก่อนที่จะถูกเผยแพร่มาสู่เกาหลีและเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับอิทธิพลมาจากลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า ในช่วงระหว่างที่เผยแผ่มาสู่ญี่ปุ่น การฝึกตนของนิกายเซน เน้นที่การนั่งสมาธิเพื่อการรู้แจ้ง
เซ็ตสึนะ ชื่อนี้มี การ ออกเสียง ภาษา ญี่ปุ่น ระยะ เดียวกัน ของ พุทธ: หมาย "แยก ที่ สอง" ซึ่ง นำ เข้า จาก ประเทศจีน (ใน รูป แบบ ตัว อักษร ตัวอักษรจีน: 刹那 chànà) แต่ มา ใน ประเทศอินเดีย (ใน ภาษาสันสกฤต: क्षण ksana).
สาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912–1949) ดร.ซุนได้ฟื้นฟูพรรคก๊กมินตั๋งอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 ทั้งนี้ดร.ซุนมิได้หมดหวังท้อแท้เขายังได้มีความหวังที่จะรวมประเทศจีนอีกครั้ง โดยมี เจียง ไคเชก ลูกศิษย์ผู้สืบทอดเจตนารมย์ของเขาได้กรีฑาทัพรวมชาติขึ้นเหนือเพื่อล้มล้างรัฐบาลเป่ยหยางที่ปักกิ่งในตอนเหนือหรือการกรีฑาทัพขึ้นเหนือ อย่างไรก็ตาม ดร.ซุนกลับขาดแคลนการสนับสนุนด้านการทหารที่เพียงพอและมีงบประมาณที่จำกัด ในขณะเดียวกันรัฐบาลเป่ยหยางได้พยายามต่อสู้ดิ้นรนที่จะยื้อเวลาอยู่ในอำนาจต่อไป
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่ได้ปะทุขึ้น ประเทศจีนได้ถูกบรรดาชาติตะวันตกและจักรวรรดิญี่ปุ่นบีบบังคับให้เข้าร่วมฝ่ายสัมพันธมิตรและประกาศสงครามกับเยอรมนี รัฐบาลเป่ยหยางยอมปฏิบัติตามโดยไม่มีเงื่อนไข มีการยึดทรัพย์จับเชลยชาวเยอรมันในจีนและได้ส่งอาหาร, แรงงานไปช่วยฝ่ายสัมพันธมิตรในการรบ แต่ในปี ค.ศ. 1919 เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งยุติลง ถึงแม้จีนจะอยู่ฝ่ายสัมพันธมิตรตามหลักมีสิทธิ์เป็นผู้ชนะสงคราม แต่หลังสงครามสิ้นสุดลงประเทศจีนกลับเป็นฝ่ายถูกเอารัดเอาเปรียบ สนธิสัญญาแวร์ซายได้ปล่อยให้สัมปทานของเยอรมนีในมณฑลชานตงของจีนต้องถูกโอนให้แก่ญี่ปุ่นแทนที่จะถูกโอนกลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของจีน
อีกทั้งญี่ปุ่นยังได้พยายามรื้อฟื้นประเด็นข้อเรียกร้อง 21 ประการเพื่อขูดรีดผลประโยชน์จากจีนอีกครั้ง ประกอบกับบรรดาประเทศตะวันตกและญี่ปุ่นไม่ยอมแก้ไขยอมให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตคืนแก่จีน จนทำให้ชาวจีนโกรธแค้นเป็นอย่างมากทำให้เกิดการประท้วงของนักศึกษาต่อต้านรัฐบาลที่ยอมอ่อนข้อเพิกเฉยต่อสนธิสัญญาแวร์ซายโดยกลุ่มปัญญาชน นำไปสู่การเดินขบวนเรียกร้องความเป็นธรรมหรือเป็นที่รู้จักกันในเหตุการณ์ ขบวนการ 4 พฤษภาคม
การเดินขบวนเคลื่อนไหวในครั้งนี้เกิดการรับเอาอิทธิพลแนวคิดลัทธิมากซ์มาเผยแพร่ทำให้รากฐานของแนวความคิดลัทธิคอมมิวนิสต์ได้เริ่มถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกอย่างแพร่หลายในหมู่ปัญญาชนและนักศึกษา จนท้ายที่สุดได้นำไปสู่การก่อตัวของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในภายภาคหน้า
คาราเต้ คาราเต้ () หรือ คาราเต้โด () เป็นศิลปะการต่อสู้ถือกำเนิดที่โอะกินะวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ของชาวโอะกินะวะและชาวจีน คาราเต้ได้เผยแพร่เข้าสู่ญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) เมื่อชาวโอะกินะวะอพยพเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่น สันนิษฐานว่าประเทศญี่ปุ่นเริ่มต้นใช้ชื่อประเทศว่า "นิฮง/นิปปง (日本) " ตั้งแต่ช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 12 จนถึงกลางพุทธศตวรรษที่ 13 ตัวอักษรคันจิของชื่อญี่ปุ่นแปลว่า"ถิ่นกำเนิดของดวงอาทิตย์" และทำให้ญี่ปุ่นมักถูกเรียกว่า"ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย" ชื่อนี้เกิดขึ้นในช่วงที่มีการติดต่อกับราชวงศ์สุยของจีนและหมายถึงการที่ญี่ปุ่นอยู่ในทิศตะวันออกของจีน ก่อนที่ญี่ปุ่นจะมีความสัมพันธ์กับจีน ญี่ปุ่นเป็นที่รู้จักในชื่อยะมะโตะ
คันจิ ในภาษาจีน อักษรจีนหนึ่งตัวส่วนมากจะอ่านได้เพียงเสียงเดียว ยกเว้น อักษรบางตัวอ่านได้หลายเสียงและให้ความหมายต่างกัน หรือเป็นคำพ้องรูป (ภาษาจีนกลาง: 多音字, "duōyīnzì") เช่น 行 (พินอิน: háng แปลว่า แถว, มืออาชีพ หรือ xíng แปลว่า เดินทาง, ปฏิบัติ) (ภาษาญี่ปุ่น: gō, gyō) ซึ่งคุณลักษณะนี้ ได้ถ่ายทอดสู่ภาษาญี่ปุ่นเช่นกัน
ภาษาญี่ปุ่น มี 4 ลักษณะ คือ ฮิรางานะ คะตะคะนะ คันจิ และ โรมันจิ เราจำแนกตัวอักษรญี่ปุ่นออกเป็นสองจำพวก คือ กลุ่มตัวอักษรที่ใช้แทนเสียง ซี่งได้แก่ ฮิระงะนะและคะตะคะนะ กับกลุ่มตัวอักษรที่แสดงความหมายที่เรียกว่า คันจิ โดยใช้ร่วมกับตัวเลขอารบิก และตัวอักษรโรมัน ซึ่งจะมีความหลากหลายมากกว่าภาษาที่ใช้ในประเทศใกล้เคียง เช่น ภาษาจีนซึ่งใช้ตัวอักษรจีนเป็นหลัก ส่วนภาษาเกาหลีก็จะใช้อักษรฮันกึลเป็นหลัก
ชื่อวันของสัปดาห์ การอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบอยู่ในงานเขียนของจีน ซึ่งถูกระบุว่าเป็นของ ฟาน หนิง มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ส่วนในประเทศอินเดียนั้นก็มีการบันทึกเกี่ยวกับงานเขียนของพระสงฆ์จีนชื่ออี ชิง และพระสงฆ์จากเกะลังกาชื่อบู คง ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 การถ่ายตัวอักษรจีนเรื่องระบบดาวเคราะห์นั้นภายหลังได้ถูกนำไปสู่ดินแดนญึ่ปุ่นโดยพระสงฆ์ชาวญี่ปุ่น โคโบ ไดชิ
อักษรสิทธัม อักษรสิทธัม ( "สิทธํ" หมายถึง ทำให้สำเร็จหรือสมบูรณ์แล้ว, , ; ; , "บนจิ") เป็นชื่ออักษรแบบหนึ่งของอินเดียตอนเหนือ ที่นิยมใช้เขียนภาษาสันสกฤต มีที่มาจากอักษรพราหมี โดยผ่านการพัฒนาจากอักษรคุปตะ ซึ่งก่อให้เกิดเป็นอักษรเทวนาครีในเวลาต่อมา และเกิดเป็นอักษรอื่นๆ จำนวนมากในเอเชีย เช่น อักษรทิเบต เป็นต้น อักษรสิทธัมเผยแพร่พร้อมคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาจากอินเดียเข้าไปสู่จีนและญี่ปุ่นตามลำดับ ตั้งแต่ พ.ศ. 1349 โดยกูไก ผู้เรียนภาษาสันสกฤตและศาสนาพุทธไปจากจีน ในญี่ปุ่นเรียกอักษรนี้ว่า บนจิ เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ปัจจุบันอักษรสิทธัมยังคงใช้ในการประกอบพิธีกรรมของนิกายชินงน (มนตรยาน) ในประเทศญี่ปุ่น
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 การแสดงเปิดการแข่งขันชุดแรก เป็นภาพยนตร์สั้นเกี่ยวกับวิธีการทำกระดาษ ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่คิดค้นโดยชาวจีนอีกอย่างหนึ่ง จากนั้น ม้วนกระดาษขนาดใหญ่ก็ปรากฏกลางสนามพร้อมกับคลี่ออกอย่างช้าๆ และฉายภาพเครื่องถ้วยโบราณของจีน ส่วนตรงกลางของม้วนกระดาษเป็นผืนผ้าใบซึ่งมีนักแสดงที่แต่งชุดดำและทาหมึกไว้ทั่วตัวกลิ้งตัวไปมาเป็นรูปท้องฟ้า ภูเขา และดวงอาทิตย์ สื่อให้เห็นถึงการเขียนภาพด้วยหมึกจีน ต่อมา เมื่อผืนผ้าใบถูกยกขึ้นแล้ว พื้นที่เดิมมีผืนผ้าใบก็แยกออก และมีนักแสดงจำนวน 897 คน ถือบล็อกอักษรจีนที่ไม่ซ้ำกัน และแปรอักษรเป็นคำว่า 和 (การประสานสามัคคี) ในสามรูปแบบ คือ จารึกทองแดง ตราประทับโบราณ และอักษรซ่งตี้ แสดงให้เห็นถึงการคิดค้นและพัฒนาอักษรจีน นอกจากนี้ นักแสดงจำนวน 810 คน ที่แต่งชุดแสดงถึงลูกศิษย์ของขงจื้อ (Rujia) ในยุคราชวงศ์ฮั่น (ร่วมสมัยกับยุคสามก๊ก) โดยสวมหมวกขนนกและถือม้วนหนังสือไม้ไผ่ ได้วิ่งออกมาจากข้างสนาม พร้อมกับเสียงท่องปรัชญาของขงจื้อสองวรรค คือ "เป็นการดีมิใช่หรือที่จะมีมิตรจากแดนไกล" และ "มนุษย์ทั้งหลายคือพี่น้องจากทะเลทั้งสี่" ส่วนเหล่าบล็อกอักษรจีนได้แปรเป็นรูปกำแพงเมืองจีน และมีดอกท้อบานจากบล็อกเหล่านั้น แสดงถึงความซื่อสัตย์ซึ่งเป็นคุณลักษณ์สำคัญของชาวจีน เมื่อนักแสดงโผล่จากบล็อกอักษรจีนเพื่อทักทายแก่ผู้ชมแล้ว นักแสดงอีกชุดที่สวมชุดสีน้ำตาลแดงคล้ายนักรบโบราณ พร้อมด้วยการแสดงงิ้วและหุ่นละครเล็กแบบปักกิ่งก็เคลื่อนสู่สนาม พร้อมด้วยการเพิ่มลายเส้นบนผืนผ้าใบ ประกอบการบรรเลงด้วยกู่เจิ้ง (guqin)
ขนมหนวดมังกร ขนมหนวดมังกร หรือ ขนมไหมฟ้า หรือ ขนมสายไหมจีน (; อักษรจีนตัวเต็ม: 龍鬚糖, 龙须糖; พินอิน: "Lóng xū táng"; อักษรจีนตัวย่อ: 銀絲糖, 銀絲糖; พินอิน: "Yín sī táng") เป็นขนมแบบดั้งเดิมของชาวจีน พบได้ตามแถบชุมชนจีน และได้แพร่กระจายไปในหลายประเทศทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียตะวันออก เช่น มาเก๊า, สิงคโปร์, แคนาดา, สหรัฐอเมริกา, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น ในเกาหลีถือเป็นขนมหวานที่มีค่ายิ่งในราชสำนัก
ภาษาจีนหมิ่น ภาษาหมิ่นใต้ในกวางตุ้งเรียกฮกโล ในไหหลำเรียกซยงเหวินหรือซยงโจว ฮวา ภาษาหมิ่นใต้เป็นสำเนียงที่โดดเด่นของชาวจีนในฟิลิปปินส์ที่รู้จักกันในชื่อภาษาลันนัง ในไต้หวัน ภาษาหมิ่นใต้เรียกว่าเฮอเล่อโอย ซึ่งใช้พูดเป็นภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่ ภาษาหมิ่นหนานจะถูกเรียกว่าภาษาจีนฮกเกี้ยนในสิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะสำเนียงแต้จิ๋ว
ยังเป็นที่โต้แย้งในบรรดานักประวัติศาสตร์ว่าภาษาจีนหมิ่นเกิดขึ้นเมื่อใด แต่ได้มีการอธิบายการอพยพหลายครั้งที่ส่งผลต่อภาษาจีนหมิ่น ได้แก่
เมื่อมีการใช้อักษรจีนเขียนภาษาที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางจะใช้ตัวอักษรที่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาที่ใช้ และประดิษฐ์อักษรใหม่สำหรับคำที่ไม่มีในภาษาจีนดั้งเดิม ในบางกรณีมีการออกเสียงต่างไป หรืออาจจะมีความหมายต่างไป ซึ่งการเขียนภาษาจีนกวางตุ้งได้ใช้การเขียนในลักษณะนี้ ในที่สุด การเขียนแบบนี้จะไม่เป็นที่เข้าใจสำหรับผู้พูดภาษาจีนกลาง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงของไวยากรณ์ คำศัพท์ และใช้ตัวอักษรที่ไม่มีในภาษาจีนกลางจำนวนมาก
อักษรจีนตัวย่อ พรรคคอมมิวนิสต์กลัวว่าประชาชนจะสับสนเกี่ยวความแตกต่างระหว่างอักษรจีนตัวเต็มและอักษรจีนตัวย่อ จึงอ้างเหตุนี้ในการห้ามใช้อักษรจีนตัวเต็มในสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อมา พรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าสิ่งพิมพ์ในประเทศยังมีการใช้อักษรจีนตัวเต็มอยู่ จึงได้ออกกฎหมายภาษาและตัวอักษรแห่งชาติขึ้น อธิบายไว้ว่า ในทั่วทั้งจีนแผ่นดินใหญ่ อักษรจีนตัวเต็มมิได้ถูกห้ามใช้ ส่วนใหญ่จะใช้อักษรจีนตัวเต็มในงานเฉลิมฉลอง การตกแต่งการใช้งานตามประเพณีดั้งเดิม เช่น การเขียนพู่กัน การใช้เพื่อการค้า เช่น ป้ายหน้าร้านและการโฆษณาซึ่งต่อมาส่วนมากใช้อักษรจีนตัวย่อกัน
อักษรฮันจา ฮันจา (ฮันจา: 漢字, ฮันกึล: 한자) หรือ ฮันมุน บางครั้งเรียกว่า อักษรจีน-เกาหลี หมายถึงอักษรจีนที่ยืมมาใช้ในภาษาเกาหลี และออกเสียงเป็นภาษาจีนแต่ในสำเนียงของภาษาเกาหลี ตัวอักษรฮันจาไม่เหมือนตัวอักษรคันจิ ในภาษาญี่ปุ่นที่ถูกปรับปรุงและย่อแบบญี่ปุ่นไปหลายตัว ในขณะที่อักษรฮันจาใช้ตัวอักษรจีนตัวเต็ม มีเพียงส่วนน้อยที่ย่อและใช้เหมือนตัวอักษรคันจิ
แผนภูมิสวรรค์ แผนภูมิสวรรค์ ( "กานจือ") คือระบบเลขฐาน 60 แบบวนรอบที่เขียนด้วยอักษรจีน ซึ่งประกอบด้วยส่วนย่อย 2 ส่วน ได้แก่ ภาคสวรรค์ เรียกว่า "ราศีบน" มี 10 ตัวอักษร (天干; tiāngān "เทียนกาน") และภาคปฐพี เรียกว่า "ราศีล่าง" มี 12 ตัวอักษร (地支; dìzhī "ตี้จือ") แผนภูมิสวรรค์ใช้สำหรับการนับวันและปีแบบดั้งเดิม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในโหราศาสตร์ของจีน นอกจากจีนแล้วประเทศในเอเชียตะวันออกอื่นๆ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม ก็ใช้ระบบเลขนี้ด้วย
คันจิ แม้ว่าในอดีต ภาษาญี่ปุ่นจำเป็นต้องเขียนด้วยอักษรจีน แต่ในปัจจุบันก็มีความแตกต่างระหว่างอักษรคันจิของญี่ปุ่นและอักษรจีนอย่างมาก ตัวอย่างเช่น ตัวอักษรที่ญี่ปุ่นประดิษฐ์ขึ้นเอง ตัวอักษรเดียวกันแต่มีความหมายภาษาจีนและภาษาญี่ปุ่นต่างกัน และการย่ออักษรคันจิที่เรียกว่า ชินจิไท (新字体, 新字體 "Shinjitai") หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
คาราเต้ คำว่า "คาราเต้" เดิมทีมาจากการออกเสียงแบบชาวโอะกินะวะ ตัว "คารา" 唐 ในภาษาจีน หมายถึง "ประเทศจีน" หรือ "ราชวงศ์ถัง" ส่วน "เต้" 手 หมายถึง มือ คาราเต้ หมายความว่า "ฝ่ามือจีน" หรือ "ฝ่ามือราชวงศ์ถัง" หรือ "กำปั้นจีน" หรือ "ทักษะการต่อสู้แบบจีน" ในรูปแบบการเขียนแบบนี้ "ฝ่ามือราชวงศ์ถัง" จึงหมายถึง การต่อยมวยแบบถัง หรือ "ฝ่ามือจีน" ก็บ่งบอกถึงอิทธิพลที่รับมาจากลักษณะการต่อสู้ของชาวจีน ในปีค.ศ. 1933 หลังจากสงครามระหว่างจีนกับญี่ปุ่นครั้งที่ 2 กิชิน ฟุนาโคชิ (船越義珍 Funakoshi Gichin, 1868-1957) ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะ บิดาแห่งคาราเต้สมัยใหม่ ได้เปลี่ยนตัวอักษร "คารา" ไปเป็นตัวอักษรที่มีเสียงเหมือนกันแต่มีความหมายว่า "ความว่างเปล่า" 空 แทน
อักษรฮันกึล การเขียนภาษาจีนแพร่หลายเข้าสู่เกาหลีตั้งแต่เมื่อ 2,000 ปีมาแล้ว มีการใช้อย่างกว้างขวางเมื่อจีน เข้าปกครองเกาหลีในช่วง พ.ศ. 435–856 เมื่อประมาณ พ.ศ. 1000 เริ่มเขียนภาษาเกาหลีด้วยอักษรจีนโบราณ เริ่มพบเมื่อราว พ.ศ. 947 โดยมีระบบการเขียน 3 ระบบ คือ Hyangchal Gukyeol และ Idu ระบบเหล่านี้ใกล้เคียงกับระบบที่ใช้เขียนภาษาญี่ปุ่น และอาจจะเป็นแม่แบบให้ภาษาญี่ปุ่นด้วย
ระบบ Idu ใช้การผสมกันระหว่างอักษรจีนกับสัญลักษณ์พิเศษเพื่อแสดงการลงท้ายคำกริยาในภาษาเกาหลี และใช้ในเอกสารทางราชการและบันทึกส่วนตัวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ระบบ Hyangchal ใช้อักษรจีนแสดงเสียงของภาษาเกาหลี ใช้ในการเขียนบทกวีเป็นหลัก ภาษาเกาหลียืมคำจากภาษาจีนเป็นจำนวนมาก ทำให้ภาษาเกาหลีสามารถอ่านหรือสื่อความหมายได้ด้วยอักษรจีน มีการประดิษฐ์สัญลักษณ์ขึ้นใหม่ราว 150 ตัว ส่วนใหญ่มีที่ใช้น้อยหรือเป็นชื่อเฉพาะ
อักษรละติน อักษรละติน หรือ อักษรโรมัน เป็นระบบตัวเขียนแบบตัวอักษร สันนิษฐานว่าอักษรละตินมีที่มาจากอักษรคิวมี (Cumae alphabet) ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรกรีกอีกทอดหนึ่ง ที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในโลก โดยเฉพาะประเทศในยุโรปและอเมริกา และประเทศในเอเชียที่นำอักษรละตินมาใช้ในภายหลังเช่น ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศเวียดนาม ประเทศมาเลเซีย ประเทศเติร์กเมนิสถาน ประเทศทาจิกิสถาน ประเทศอาเซอร์ไบจาน ประเทศตุรกี และประเทศฟิลิปปินส์ รวมถึงการเขียนภาษาด้วยอักษรโรมัน (romanization) ในภาษาต่างๆ เช่น พินอิน (ภาษาจีน) หรือ โรมะจิ (ภาษาญี่ปุ่น)
อักษรจีนตัวย่อ อย่างไรก็ตาม ชาวไทยเชื้อสายจีนส่วนมากยังคงใช้อักษรจีนตัวเต็มเป็นหลัก แต่สำหรับการสอนภาษาจีนตามสถานศึกษาในประเทศไทยส่วนมากจะใช้อักษรจีนตัวย่อ เพื่อให้เป็นแบบแผนเดียวกันกับสาธารณรัฐประชาชนจีน
อักษรจีน ระบบอักษรจีนไม่มีข้อกำหนดเรื่องจำนวนอักษร พจนานุกรมที่ใหญ่ที่สุดชื่อ Zhonghua Zihai มีอักษร 85,568 ตัว แต่ส่วนใหญ่มีที่ใช้น้อย การรู้อักษรจีนเพียง 3,000 ตัวจะสามารถอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาจีนได้ราว 99 % ในการอ่านวรรณคดี งานเขียนทางเทคนิคหรือหนังสือโบราณ ต้องรู้ประมาณ 6,000 ตัว
พระราชพรหมเถร (วีระ คณุตฺตโม) โดยที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมเถร มีความชำนาญในด้านภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส จึงทำให้งานเผยแพร่พระสัทธรรมวิชชาธรรมกายได้ดำเนินไปด้วยดี พร้อมกับมีการจัดพิมพ์การปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐานตามแนววิชชาธรรมกายเป็นภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น จีน เผยแพร่ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา ฮอลแลนด์ เยอรมนี สวีเดน และญี่ปุ่น ซึ่งได้มีการดำเนินงานสอนพระสัทธรรมวิชชาธรรมกาย และจัดตั้งวัดไทยขึ้นเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาแพร่หลายสู่พลโลกอย่างกว้างขวาง
ไช่ หลุน กระดาษของไช่ หลุน นั้นนิยมใช้เป็นสื่อการเขียนอย่างกว้างขวางทั่วประเทศจีนภายในคริสต์ศตวรรษที่ 3 และทำให้ประเทศจีนพัฒนาอารยธรรมหลายประการได้รวดเร็วอย่างยิ่ง เมื่อไช่ หลุน ตายแล้ว วิธีผลิตกระดาษของเขาได้แพร่หลายไปถึงเกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนาม ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 ครั้น ค.ศ. 751 กองทัพราชวงศ์ถังปราชัยแก่กองทัพอาหรับในยุทธการแม่น้ำต้าหลัวซื่อ (Battle of Talas River) และช่างผลิตกระดาษชาวจีนจำนวนหนึ่งถูกชนอาหรับจับกุมไว้ได้ การผลิตกระดาษจึงไปสู่ซีกโลกตะวันตก โดยเข้าสู่ยุโรปเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 ส่งผลให้เกิดการปฏิวัติวิธีสื่อสารเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างต่อเนื่อง และเนื่องด้วยความสัมพันธ์ระหว่างชาวอาหรับและยุโรปในช่วงสงครามครูเสด กระดาษอย่างจีนจึงได้รับความนิยมใช้กันแพร่หลายและช่วยส่งเสริมรากฐานของวิชาการในยุโรปต่อมา
สำนักพิมพ์แจ่มใส สำนักพิมพ์แจ่มใส เป็นสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในประเทศไทย เริ่มก่อตั้งใน พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นผู้เผยแพร่นิยายรักโรแมนติกสำหรับวัยรุ่นที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย โดยผู้อ่านส่วนมากเป็นผู้หญิงวัยรุ่น ที่ในแต่ละปีจะมีการรวมตัวกันในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติเป็นจำนวนมาก เป็นสำนักพิมพ์ที่สร้าง นักเขียนที่มีชื่อเสียง นักแปล และผลงานวรรณกรรมชุดมาแล้วหลายเรื่อง รวมทั้งมีงานแปลวรรณกรรม จากภาษาเกาหลี ภาษาญี่ปุ่น และภาษาจีน นอกจากนี้ สำนักพิมพ์แจ่มใส ยังมีส่วนร่วมจัดกิจกรรมการกุศลต่อสังคมในบางโอกาส
เขมรแดง หลังสูญเสียอำนาจ เขมรแดงหนีมาใช้ชายแดนไทยเป็นเขตพักพิงและได้รับความช่วยเหลือจากจีนทำให้กลุ่มนี้ฟื้นตัวขึ้นอีก ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2522 กองกำลังเขมรแดงนำโดยพล พตยอมให้นักข่าวชาวญี่ปุ่นเข้าไปสัมภาษณ์ได้ คณะนักข่าวญี่ปุ่นจำนวน 8 คนได้เดินทางออกจากกรุงเทพฯเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เพื่อเดินทางเข้าสู่กัมพูชาที่ชายแดนด้านจังหวัดสุรินทร์ พล พตได้ให้สัมภาษณ์ว่าต้องการร่วมมือกับกัมพูชาทุกฝ่ายเพื่อรวมประเทศและปฏิเสธข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ คณะนักข่าวชาวญี่ปุ่นเดินทางกลับสู่ประเทศไทยเมื่อ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เมื่อข่าวนี้เผยแพร่ออกไป ฝ่ายของเฮง สัมรินได้ออกแถลงการณ์โจมตีการพบปะของเขมรแดงกับนักข่าวญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ว่าเป็นความร่วมมือของจีน ญี่ปุ่น ไทยและอาเซียนในการสนับสนุนเขมรแดง
ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนกลาง เป็นคำที่คนไทยใช้เรียกภาษาหลักของจีน ในประเทศไต้หวันกับสิงคโปร์เรียกภาษานี้ว่า ฮวา-ยวี่ (อักษรจีน: 華語) แปลว่าภาษาฮวา ซึ่งคำว่า ฮวา หรือ ฮวาเยริน (อักษรจีน: 華人) เป็นคำที่ชาวจีนใช้เรียกตัวเองในปัจจุบัน สำหรับประเทศจีนจะเรียกภาษานี้ว่า ฮั่นยวี่ (อักษรจีน: 漢語) แปลว่า ภาษาฮั่น อันป็นภาษาของชาวฮั่น
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้มีประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน 204 ประเทศ ยกเว้นประเทศบรูไนที่ไม่ได้ร่วมเข้าแข่งขัน (รวมทั้งหมดเป็น 205 ประเทศในประวัติการณ์) รายชื่อประเทศที่เข้าสู่สนามในพิธีเปิดได้เรียงตามลำดับขีดจากน้อยไปมากของอักษรจีนตัวย่อ เว้นแต่ประเทศกรีซซึ่งจัดให้เป็นอันดับแรกเนื่องจากเป็นต้นกำเนิดของกีฬาโอลิมปิก จึงทำให้ประเทศกินี (几内亚) ได้เข้าสู่สนามเป็นอันดับแรกถัดจากกรีซ (2 ขีด) และประเทศออสเตรเลีย (澳大利亚) ต่อด้วยประเทศแซมเบีย (赞比亚) เป็นอันดับสุดท้ายตามลำดับ (15 และ 16 ขีด) และปิดท้ายด้วยประเทศจีนในฐานะประเทศเจ้าภาพ
ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน (; ) หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า ภาษาไต้หวัน (; ; ไต้หวัน: Tâi-oân-oē; หรือ ; ไต้หวัน: Tâi-gí) เป็นภาษาจีนสำเนียงฮกเกี้ยนซึ่งใช้โดยราว ๆ ร้อยละเจ็ดสิบของประชากรในสาธารณรัฐจีน (ประเทศไต้หวัน) จัดเป็นสำเนียงย่อยของภาษาจีนฮกเกี้ยนที่เรียก ฮกโล (Hoklo) และเป็นภาษาประจำชาติไต้หวัน อย่างไรก็ดี ภาษาราชการของสาธารณรัฐจีน คือ ภาษาจีนสำเนียงกลางซึ่งใช้รูปแบบการเขียนแตกต่างจากสำเนียงกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เพราะชาวไต้หวันยังใช้ตัวอักษรจีนดั้งเดิมซึ่งเรียก อักษรจีนตัวเต็ม (Traditional Chinese) ส่วนจีนแผ่นดินใหญ่ปรับปรุงระบบตัวอักษรให้เขียนง่ายขึ้นเรียก อักษรจีนตัวย่อ (Simplified Chinese)
ภาษาจีนหมิ่น ภาษาหมิ่นได้พัฒนาด้วยระบบนี้เช่นกัน แต่ไม่มีระบบมาตรฐานสำหรับภาษาหมิ่น แม้จะมีการออกแบบอักษรเฉพาะ ซึ่งจะมีคำยืมจากภาษาอื่นๆที่ไม่ใช่ภาษาจีน เช่น คำในภาษาท้องถิ่นของในเกาะไต้หวัน ที่มีในภาษาไต้หวัน รวมทั้งคำยืมจากภาษาญี่ปุ่น ในสิงคโปร์ มาเลเซีย ภาษาจีนหมิ่นจะมีคำยืมจากภาษามลายู ภาษาอังกฤษ และอื่นๆ การเขียนภาษาหมิ่นด้วยอักษรจีนล้วนๆจึงไม่แสดงการพูดภาษาหมิ่นจริงๆ แต่จะเป็นรูปแบบของภาษาจีนกลางอยู่มาก
สี่ยอดสิ่งประดิษฐ์ การพิมพ์ ด้านเทคนิคการพิมพ์ จีนได้รับยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้น แต่เดิมตำราของจีนต้องคัดลอกด้วยลายมือ ต่อมา มหาอุปราชเฝิงเต้าสั่งให้ราชวิทยาลัยกว่อจื่อเจี้ยนจัดพิมพ์คัมภีร์ 9 เล่ม นับเป็นการพิมพ์หนังสือจำนวนมากเป็นครั้งแรกของรัฐบาล พอเริ่มมีการพิมพ์จากรัฐบาล ทางเอกชนและบรรดาร้านหนังสือต่างก็พิมพ์หนังสือของตนเองออกมาบ้าง ตำราต่างๆ จึงเผยแพร่ออกไปได้มากและกว้างขวางกว่าเดิม และเป็นการเรียงพิมพ์ ทำให้สามารถผลิตหนังสือได้เร็วและมากกว่าเดิมหลายเท่า เครื่องพิมพ์แบบเรียงพิมพ์ที่ปี้เซิงประดิษฐ์ขึ้น ใช้แผ่นดินเหนียวเผาแกะเป็นตัวพิมพ์ ต่างจากปัจจุบันตรงที่ปัจจุบันเป็นตะกั่วเท่านั้น เครื่องพิมพ์ของ โยฮัน กูเตนเบิร์ก ที่ประดิษฐ์ได้เมื่อปี ค.ศ. 1450 นั้น ช้ากว่าของจีนถึง 400 ปีเศษทีเดียว การพิมพ์ ศตวรรษที่ 7 มีการพบข้อความเกี่ยวกับศาสนาพุทธบนแท่นพิมพ์ไม้ ประมาณศตวรรษที่10 มีการพิมพ์หนังสือประเภทวรรณคดี สมัยซ้องนี้มีการเรียงพิมพ์ตัวอักษรอยู่ทั่วไป และยังมีการเข้าเล่มหนังสืออีกด้วย
แม่น้ำแยงซี แม่น้ำแยงซีได้รับปริมาณน้ำเพิ่มขึ้นจากทะเลสาบพันๆแห่งหลังจากไหลเข้าสู่มณฑลหูเป่ย์ ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดที่มาบรรจบกับแม่น้ำแยงซีคือ ทะเลสาบต้งถิง (อักษรจีน: 洞庭湖; พินอิน: Dòngtíng Hú) ซึ่งเลาะเลียบตามเส้นแบ่งเขตของมณฑลหูหนานกับมณฑลหูเป่ย์ หลังจากเข้าสู่เมืองอู๋ฮั่น (อักษรจีนตัวเต็ม: 武漢; อักษรจีนตัวย่อ: 武汉; พินอิน: Wǔhàn;) แม่น้ำแยงซีได้บรรจบกับแม่น้ำสายย่อยที่ใหญ่ที่สุด นั่นคือแม่น้ำฮั่น โดยที่แม่น้ำฮั่นนำพาปริมาณน้ำมาจากเขตทางเหนือเริ่มจากมณฑลฉ่านซี (อักษรจีนตัวเต็ม: 陝西; อักษรจีนตัวย่อ: 陕西; พินอิน: Shǎnxī)
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 โรงแรมเอพีเอในเมืองซัปโปะโระเป็นหนึ่งในโรงแรมที่เป็นที่พักนักกีฬา ซึ่งได้มีปัญหาในกรณีที่นักท่องเที่ยวจีนได้อ่านหนังสือ และพบข้อความของ นายโทชิโอะ โมโตยะ (Toshio Motoya) ประธานบริษัท APA กรุ๊ป เขียนปฏิเสธประวัติศาสตร์สงครามที่นานกิงและกรณีหญิงจีนที่ถูกจับไปเป็นนางบำเรอแก่ทหารญี่ปุ่นอย่างโหดเหี้ยม โดยระบุว่าเป็นเรื่องที่ “เป็นไปไม่ได้” เรื่องราวดังเกล่าได้ถูกเผยแพร่ในสังคมออนไลน์ ซึ่งทางประเทศจีนไม่พอใจเป็นอย่างมาก หลังจากกรณีดังกล่าวทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้ถอดโรงแรมเอพีเอออกจากโรงแรมที่พักนักกีฬา
แม่น้ำแยงซี แม่น้ำแยงซีไหลเข้าสู่ แอ่งน้ำเสฉวน ณ อี๋ปิน (อักษรจีนตัวเต็ม: 宜賓; อักษรจีนตัวย่อ: 宜宾; พินอิน: Yíbīn) ซึ่งแม่น้ำแยงซีได้บรรจบกับแม่น้ำอีกหลายสาย ณ แอ่งน้ำเสฉวน นี้ จึงทำให้มีปริมาณน้ำมากขึ้นอย่างชัดเจน หลังจากนั้นแม่น้ำแยงซีก็ไหลเลาะตามเส้นแบ่งเขตระหว่างมณฑลฉงชิ่ง (อักษรจีนตัวเต็ม: 重慶; อักษรจีนตัวย่อ: 重庆; พินอิน: Chóngqìng) กับ มณฑลหูเป่ย์ (อักษรจีน: 湖北; พินอิน: Húběi) จากเส้นทางไหลเลาะตามเส้นแบ่งเขตนี้ ก่อให้เกิดซานเชี่ย (อักษรจีนตัวเต็ม: 三峽; อักษรจีนตัวย่อ: 三峡; พินอิน: Sānxiá;) อันโด่งดัง
อักษรฟราเซอร์ อักษรฟราเซอร์ (Fraser) หรือ อักษรลีสู่ (Lisu) ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 2458 โดย เจมส์ ออสตรัม ฟราเซอร์ (James Ostram Fraser) มิชชันนารีผู้ทำงานกับชาวลีสู่ในจีน ตั้งแต่ พ.ศ. 2453 – 2492 ในระหว่างนั้น ฟราเซอร์หัดพูดภาษาจีนและภาษาลีสู่ เขาแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาลีสู่ด้วยอักษรของเขาและประดิษฐ์ตัวโน้ตสำหรับชาวลีสู่ด้วย พ.ศ. 2535 รัฐบาลจีนยอมรับอักษรฟราเซอร์เป็นอักษรราชการสำหรับภาษาลีสู่ ประกอบด้วยอักษรละตินตัวใหญ่ บางตัวถูกหมุนไปหรือกลับด้าน แสดงเสียงวรรณยุกต์ด้วยเครื่องหมายวรรคตอน