mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาคนี้เป็นโลกคู่ขนานจากโจโจ้ 6 ภาคก่อนหน้านี้ (หรือจะเรียกว่า Reboot ก็ได้) เนื้อเรื่องย้อนกลับไปในปี 1890 มหาเศรษฐีสตีเฟ่น สตีลได้จัดการแข่ง สตีล บอล รัน ขึ้น เป็นการแข่งม้าข้ามทวีปอเมริกาเหนือ เริ่มตั้งแต่เมืองซานดิเอโก้ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย จนถึงนครนิวยอร์ก โดยผู้ชนะเลิศจะได้รับเงินรางวัล 50 ล้านดอลลาร์ ตัวเอกในภาคนี้กลับไม่ใช่คนในตระกูลโจสตาร์อย่างที่แล้วๆมา แต่เป็นทายาทตระกูลสนิทของเซ็ปเปลี่คือ ไจโร่ เซ็ปเปลี่ แต่สายเลือดโจสตาร์ก็ยังปรากฏตัวในบทพระรองได้แก่ โจนี่ โจสตาร์ รวมถึงตัวละครในโลกคู่ขนานของ 6 ภาคก่อนหน้าก็มาปรากฏโฉมอีกหลายต่อหลายตัวละคร
เกมล่าชีวิต หลังเสร็จสิ้นการเขียน คอลลินส์ได้เซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์สกอแลสติกสำหรับการตีพิมพ์หนังสือสามเล่มด้วยเงินจำนวนหลักแสนดอลลาห์สหรัฐ ในตอนแรก มีการตีพิมพ์"เกมล่าชีวิต" ฉบับปกแข็งในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวน 50,000 เล่ม ก่อนที่จะเพิ่มขึ้นเป็น 200,000 เล่มในเวลาต่อมา นับจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 หนังสือมียอดขายรวม 800,000 เล่ม และมีการขายลิขสิทธิ์การตีพิมพ์ไปยัง 38 ประเทศทั่วโลก ไม่กี่เดือนต่อมา ได้มีการจำหน่ายหนังสือในรูปแบบปกอ่อนในเดือนกรกฎาคม ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน "เกมล่าชีวิต" ได้ติดอันดับหนังสือขายดี"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ของเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 และสามารถติดอันดับเป็นระยะเวลานานกว่า 100 สัปดาห์ติดต่อกัน และเมื่อภาพยนตร์ฉบับดัดแปลงออกฉายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 หนังสือ"เกมล่าชีวิต" ก็สามารถติดอันดับหนังสือขายดีของหนังสือพิมพ์"ยูเอสเอทูเดย์" มาเป็นเวลานานกว่า 135 สัปดาห์ และมียอดขายมากกว่า 17.5 ล้านเล่ม
การเดินทางข้ามเวลา การเดินทางข้ามเวลาไปในอดีตดูเหมือนว่าจะเป็นความคิดที่ทันสมัยมากกว่า แต่ที่มาของมันยังค่อนข้างคลุมเครือ เรื่องราวหนึ่งในช่วงยุคต้น ๆ กับคำพูดเปรียบเปรยของการเดินทางข้ามเวลาไปสู่อดีตเป็น"บันทึกความทรงจำของศตวรรษที่ยี่สิบ" (ค.ศ. 1733) (Memoirs of the Twentieth Century) โดยเซมมิว แมน (Samuel Madden), ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชุดของจดหมายจากเอกอัครราชทูตอังกฤษในประเทศต่าง ๆ กับเสนาบดีฝ่ายการคลังของอังกฤษ, รวมทั้งการตอบกลับจดหมายเพียงไม่กี่ครั้งจากสำนักงานต่างประเทศของอังกฤษ, ทั้งหมดเป็นต้นฉบับที่เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1997 และปี ค.ศ. 1998 และอธิบายถึงสภาพของยุคสมัยนั้น อย่างไรก็ดี, เค้าโครงของเรื่องคือจดหมายเหล่านี้นั้นเป็นเอกสารที่เกิดขึ้นจริงที่ได้มอบไว้ให้กับผู้บรรยายโดยเทพารักษ์ประจำตัวของเขาในคืนหนึ่งในปี 1728; ด้วยเหตุนี้พอล อัลเกน (Paul Alkon) ได้ชี้ให้เห็นในหนังสือของเขาที่เป็นต้นกำเนิดของนวนิยายแห่งอนาคตว่า "นักท่องกาลเวลาคนแรกในวรรณคดีอังกฤษคือเทพารักษ์ผู้ที่กลับมาพร้อมกับเอกสารของรัฐจากในปี ค.ศ. 1998 ถึงปี ค.ศ. 1728", แม้ว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าทูตสวรรค์นั้นได้รับเอกสารเหล่านี้ไว้ สำหรับอัลเกนนั้นต่อมาภายหลังเขาก็ได้มีคุณสมบัติเหล่านี้ได้โดยการเขียนหนังสือ, "มันจะได้รับความเอื้ออาทรจากเราที่จะสรรเสริญในตัวของ แมดเดน (Madden) อย่างยืดยาวสำหรับการเป็นครั้งแรกที่แสดงถึงการที่มีนักเดินทางมาจากอนาคต", แต่ก็ยังกล่าวว่า แมดเดน นั้น "สมควรได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกที่จะเล่นกับความคิดที่อุดมไปด้วยการเดินทางข้ามเวลาในรูปแบบของสิ่งประดิษฐ์ที่จะส่งเขาย้อนเวลากลับมาจากอนาคตเพื่อที่จะได้รับการค้นพบในปัจจุบัน." 
ในปี 1836 แอแล็กแซนเดอร์ แวลท์เมน(Alexander Veltman) ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ "Predki Kalimerosa: Aleksandr Filippovich Makedonskii" (บรรพบุรุษของแคลิมีรอส (Kalimeros): แอแล็กแซนเดอร์, ลูกชายของฟิลิปแห่งมาซีโดเนีย (The Forebears of Kalimeros: Alexander, son of Philip of Macedon)), ซึ่งถือได้ว่าเป็นนวนิยายวิทยาศาสตร์ของรัสเซียที่เป็นต้นฉบับเป็นครั้งแรกและเป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ใช้วิธีการเดินทางข้ามเวลา ในเนื้อเรื่องนั้นผู้เล่าเรื่องได้ขี่ ฮิปโปกริฟฟ์ (Hippogriff) เพื่อเดินทางไปยังดินแดนกรีซโบราณ (ancient Greece) เพื่อพบกับอริสโตเติลและร่วมไปในการเดินทางกับอเล็กซานเดอร์มหาราชก่อนที่จะเดินทางกลับไปในศตวรรษที่ 19
การ์ตูนไทย นอกจากนี้แล้วก็ยังมีหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็กที่แฝงสาระมากอีกเล่มหนึ่งก็คือ ชัยพฤกษ์การ์ตูน ซึ่งมี ทาร์ซานกับเจ้าจุ่น เป็นตัวชูโรง ผู้วาดก็คือ รงค์ นักเขียนการ์ตูนนิยายภาพที่สร้างชื่อเสียงในชัยพฤกษ์การ์ตูน อย่างเช่น เตรียม ชาชุมพร ที่เขียนเรื่อง "เพื่อน" โอม รัชเวทย์ สมชาย ปานประชา พล พิทยกุล เฉลิม อัคภู ปัจจุบันหนังสือเล่มนี้ได้ปิดตัวไปแล้วนักเขียนคนอื่นที่มีชื่อเสียงร่วมสมัยได้แก่ พ.บางพลี (เจ้าของผลงานเรื่อง อัศวินสายฟ้า และศรีธนญชัย), ราช เลอสรวง, จุก เบี้ยวสกุล ฯลฯ ซึ่งในยุคนี้ส่วนมากจะนิยมวาดการ์ตูนเรื่อง บางเรื่องยาวเป็นร้อยๆ หน้า นับว่าเป็นยุคทองของการ์ตูนเรื่องทีเดียว
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 สมาชิกที่มีอายุมากที่สุดในทีมของบูจาราตี้ เดิมเป็นตำรวจมาก่อนแต่ถูกไล่ออกเนื่องจากรับสินบนจนเกิดความผิดพลาดในหน้าที่ ในขณะที่กำลังสิ้นหวัง บูจาราตี้ก็ได้รับเข้ามาในทีม
กวีโด้ มิสต้า (Guido Mista - "ฉบับภาษาไทยยึดหลักการออกเสียงแบบญี่ปุ่นเป็น" กุยโด้ มิซูต้า)
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3 ญี่ปุ่นในปี 1989 "คูโจ โจทาโร่" (โจโจ้) หลานของโจเซฟ โจสตาร์ขังตัวเองไว้ในห้องขังเนื่องจากตนค้นพบว่าตัวเองมี "วิญญาณร้าย" เข้าสิง แต่โจเซฟซึ่งเดินทางมาจากนิวยอร์กได้ชี้แจงให้ฟังว่าแท้จริงแล้ว "วิญญาณร้าย" นั้นคือพลังพิเศษประจำตัวบุคคลซึ่งเรียกว่าสแตนด์ และได้แนะนำให้รู้จักกับมูฮัมหมัด อับดุล ผู้ใช้สแตนด์ชาวอียิปต์ชี้แนะแนวทางในการใช้พลังสแตนด์นี้ให้กับโจทาโร่ อย่างไรก็ตามโจเซฟก็มีพลังสแตนด์เช่นกัน
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 สมาชิกคนหนึ่งของทีมบูจาราตี้ ที่อายุน้อยที่สุดในทีมของบูจาราตี้ มีสติปัญญาเข้าขั้นอัจฉริยะ จบมหาวิทยาลัยเมื่ออายุเพียง 16 ปี มีบุคลิกค่อนข้างเป็นแบบผู้ดีแต่ขณะเดียวกันก็โมโหง่าย จึงทำให้เกิดบุคลิกแปลกๆ ขึ้นในตัวสแตนด์
นารันช่า กิร์กา (Narancia Ghirga)
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 ในห้วงสุดท้ายที่ดูเหมือนการเดินทางอันยาวไกลของโจรูโน่ใกล้จะสิ้นสุดลงและชัยชนะกำลังจะตกอยู่ในมือของเดียโบโร่ "โปลนาเรฟ" (จากภาค 3) ก็ได้เข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้และได้เผยความลับของลูกศร ซึ่งนอกจากจะเป็นสิ่งที่ใช้ปลุกความสามารถสแตนด์ให้กับผู้ที่ไม่มีพลังแล้ว ยังสามารถเพิ่มความสามารถให้กับสแตนด์ที่มีอยู่เดิมให้ก้าวล้ำข้ามไปได้อีก ก่อกำเนิด Gold E.Reqium เปิดฉากศึกสุดท้ายกับเดียโบโร่
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 หัวหน้าทีมของแก๊งท้องถิ่น รับโจรูโน่เข้ามาในแก๊งเนื่องจากเห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวของเด็กหนุ่ม เป็นคนที่มีความคิดและการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว เฉลียวฉลาด อีกทั้งยังมีความเมตตากรุณา และวิเคราะห์คนได้อย่างเฉียบขาด
เลโอเน อับบัคคิโอ (Leone Abbacchio) - "ฉบับภาษาไทยยึดหลักการออกเสียงแบบญี่ปุ่นเป็น" เลโอเน่ อาบัคคิโอ้
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4 ปี 1999 ที่ญี่ปุ่น โจทาโร่เดินทางมายังเมืองโมริโอเพื่อจุดประสงค์สองประการ ประการแรกตามหา ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ บุตรนอกสมรสของโจเซฟที่แอบมีก่อนที่จะออกเดินทางไปอียิปต์ไม่กี่ปีและมาแจ้งว่าได้รับสิทธิ์ได้มรดกของตระกูลโจสตาร์ 1/3 ประการที่สองคือเดินทางมาสืบข่าวเรื่อง "ธนูกับคันศร" อุปกรณ์ดึงพลังสแตนด์ที่แม่เฒ่าเอ็นย่าใช้หาผู้ที่มีพลังสแตนด์เพื่อไปเป็นสมุนของดีโอ โดยที่โจทาโร่ได้ข้อมูลมาจากมูลนิธิ SPW ว่า "ธนูกับคันศร" นี้อยู่ที่เมืองโมริโอ โจสุเกะพบว่าธนูและคันศรถูกเก็บไว้กับสองพี่น้องตระกูลนิจิมูระ ซึ่งพยายามใช้มันยิงใส่ผู้คนในเมืองเพื่อเหตุผลหาผู้ใช้สแตนด์ที่สามารถช่วยพ่อของตนจากการถูกคำสาปของดีโอ จนทำให้มีผู้ใช้สแตนด์เกิดขึ้นมากมายทั้งดีและร้าย บางคนได้เข้าร่วมเป็นพรรคพวกกับโจสุเกะ ส่วนผู้ใช้สแตนด์ที่ชั่วร้ายพวกโจสุเกะก็ร่วมมือกันต่อสู้เพื่อรักษาความสงบสุขของเมืองที่พวกตนอยู่
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 สมาชิกในทีมของบูจาราตี้ มีความสามารถด้านการใช้ปืนสูง ขณะยิงปืนจะมีสมาธิมั่นคงมาก ในอดีตเคยเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์สังหารอันธพาลจนต้องติดคุก แล้วบูจาราตี้ก็ได้ช่วยเหลือไว้ มิสต้าเป็นคนที่เชื่อถือโชคลางเป็นอย่างมากจนบางครั้งก็ทำให้เสียโอกาสสำคัญๆไป
ฟูโก้ ปันนาคอตต้า (Fugo Pannacotta)
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 ลูกสาวของบอส และเป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่แสดงตัวตนของบอสที่มีอยู่ในโลก พลังสแตนด์ตื่นขึ้นมาจากเหตุการณ์บีบคั้นในตอนที่เผชิญหน้ากับแสตนด์ "โนโทเรียส BIG" ติดนิสัยสาวลูกคุณหนู แต่ภายหลังก็ปรับตัวได้
ดิอาโวโล (Diavolo)- "ฉบับภาษาไทยยึดหลักการออกเสียงแบบญี่ปุ่นเป็น" เดียโบโล
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ เนื้อหาหลักทั้งหมดของทั้ง 6 ภาคนั้นจะเป็นเรื่องราวของการผจญภัยของบุคคลที่มีสายเลือดของตระกูลโจสตาร์ โดยที่ตัวละครเอกทุกภาคนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกันโดยสายเลือดทั้งทางตรงและทางอ้อม ซึ่งมี โจนาธาน โจสตาร์ ตัวละครเอกของภาคที่ 1 เป็นต้นตระกูล โดยจะแบ่งเรื่องทั้งชุดออกได้เป็นสองช่วงหลัก ๆ นั่นคือ ช่วงแรก (ภาคที่ 1-2) จะใช้ความสามารถของ "พลังคลื่นมนตรา" ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลมปราณภายใน ต้องใช้การไหลเวียนของเลือดและการควบคุมลมหายใจ มาต่อสู้กับตัวร้ายที่เป็นผีดิบ และช่วงที่ 2 (ภาคที่ 3-6) จะใช้ความสามารถที่เรียกว่า "สแตนด์" (Stand) ซึ่งเป็นพลังจิตที่ผู้ใช้สแตนด์สร้างให้มีตัวตนขึ้น และ มีความสามารถแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคลเข้าต่อสู้กัน
การผจญภัยของตินติน การผจญภัยของตินติน หรือ ตินตินผจญภัย (;) เป็นหนังสือการ์ตูน แต่งโดยนักวาดการ์ตูนชาวเบลเยียม ชื่อ จอร์จ เรมี ในปี ค.ศ. 1926 โดยใช้นามปากกาว่า แอร์เช่ หนังสือการ์ตูนชุดนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในทวีปยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้รับการแปลมากกว่า 80 ภาษา และยอดจำหน่ายกว่า 350 ล้านเล่มทั่วโลก
การ์ตูนไทย การ์ตูนไทยยังแอบทำหน้าที่เงียบๆ ตามซอกหลืบ เป็นการ์ตูนราคาถูกที่พอให้ผู้อ่านหาซื้อได้โดยเบียดเบียนเงินในกระเป๋าให้น้อยที่สุด อาจจะลดคุณภาพลงบ้างตามความจำเป็น นี่คือยุคของ "การ์ตูนเล่มละบาท" โดยเริ่มเกิดขึนครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์สากล ต่อมาหลายสำนักพิมพ์ก็ทำตามออกมา สำนักพิมพ์สุภา, บางกอกสาส์น, สำนักพิมพ์สามดาว เป็นต้น นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่การ์ตูนทำหน้าที่เพื่อต่อผ่านไปยังการ์ตูนยุคต่อมา แม้กระนั้นนักเขียนการ์ตูนยุคนั้นก็ฝากฝีมือไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมหลายท่านด้วยก้น เช่น นักรบ รุ่งแก้ว, รุ่ง เจ้าเก่า, ชายชล ชีวิน, แมวเหมียว, ราตรี, น้อย ดาวพระศุกร์, ดาวเหนือ, เพลิน, เทพบุตร, มารุต เสกสิทธิ์, นอม เป็นต้น โดยบางครั้งก็ได้นักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงในยุคก่อนหน้านั้นช่วยเขียนปกให้ เพื่อเสริมคุณภาพขึ้นอีกระดับหนึ่ง เช่น จุก เบี้ยวสกุล เป็นเหตุทำให้การ์ตูนเล่มละบาท ได้รับความนิยมขึ้นเป็นอย่างมากในยุคหนึ่ง จนสามารถทำให้คำว่า"การ์ตูนเล่มละบาท" กลายเป็นตำนาน เป็นชื่อเฉพาะ และเป็นสัญลักษณ์ ที่เรียกกันมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นสไตล์การ์ตูนที่มีลักษณะเฉพาะสำนักพิมพ์ที่เป็นแหล่งรวมของนักเขียนการ์ตูน มีมากมาย เช่น บางกอกสาส์น, ชนะชัย การ์ตูนเล่มละบาทนี้เป็นที่ฝึกฝนฝีมือของนักเขียนการ์ตูนหน้าใหม่ นักเรียนศิลปะที่ต้องการหารายได้ในระหว่างเรียนหนังสือ ปัจจุบันหลายท่านกลายเป็นนักเขียนการ์ตูนคุณภาพระดับแนวหน้าของเมืองไทยแนวเรื่องของการ์ตุนเล่มละบาท มีทั้งเรื่องชีวิต, เรื่องผี, เรื่องตลก, นิทาน, เซ็กซ์ โดยเฉพาะเรื่อง "ผี" เป็นเรื่องที่ได้รับความนิยมอย่างมากของผู้อ่าน เป็นความตื่นเต้นแบบง่ายๆ ที่ใกล้ชิดชาวบ้านมากที่สุด
กินทามะ ในประเทศญี่ปุ่น การ์ตูนเรื่องกินทามะได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง ในปี พ.ศ. 2549 หนังสือการ์ตูนกินทามะ 12 เล่มที่ออกวางแผงในปีนั้น ขายได้จำนวนรวมกัน 7,500,000 เล่ม ในปี พ.ศ. 2550 ยอดขายเพิ่มขึ้นเป็น 16 ล้านเล่ม ติดอันดับการ์ตูนขายดีของนิตยสารโซเน็นจัมป์ในปี พ.ศ. 2550 ในปี พ.ศ. 2551 ยอดจำหน่ายของการ์ตูนกินทามะเป็น 20 ล้านเล่ม
คุณครูจอมเวท เนกิมะ! ภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ! ถูกแพร่ภาพในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกทางสถานโทรทัศน์ทีวีโตเกียวตั้งแต่วันที่ 6 มกราคม ถึงวันที่ 29 มิถุนายน ปี พ.ศ. 2548 โดยมีความยาวทั้งสิ้น 26 ตอน ความยาวตอนละ 25 นาที เนื้อเรื่องส่วนมากดัดแปลงมาจากหนังสือการ์ตูนเล่ม 1 ถึงเล่ม 6 แต่ตอนจบถูกเขียนขึ้นใหม่และแตกต่างกับเนื้อเรื่องที่ยังไม่จบในหนังสือการ์ตูนมาก
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 4 อนาเธอร์วัน ไบต์เดอะดัสต์ (Another One Bite the Dust) ทำการกำหนดตัวเป้าหมายมา 1 คน เมื่อมีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของคิระ โยชิคาเงะ คิลเลอร์ควีนจะสังหารคนผู้นั้น และผู้ที่ทราบตัวตนของคิระจากคนๆนั้นด้วยจนหมด จากนั้นจะย้อนเวลากลับไปในเช้าวันนั้นอีกครั้ง ตราบใดที่ยังไม่ปลดความสามารถนี้ออก คนๆนั้นก็ไม่สามารถเล่าเรื่องราวของคิระให้ใครฟังได้เลย
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 5 เมื่อความจริงถูกเปิดเผย แก๊งบูจาราตี้จึงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นการโค่นบอสโดยอาศัยข้อมูลที่ได้จากทริชเอง และคราวนี้ศัตรูที่มุ่งเป้ามาที่พวกเขาก็ยิ่งเพิ่มความร้ายกาจมากยิ่งขึ้น เพื่อให้บรรลุซึ่งเป้าหมายพวกพ้องหลายคนต้องเอาชีวิตมาทิ้งในสงครามการปะทะระหว่างเหล่าผู้ใช้แสตนด์ในครั้งนี้ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ได้เผชิญหน้ากับ "เดียโบโร่" บอสใหญ่แห่งพาสซิโอเน่ ผู้เต็มไปด้วยความลับ
เอ. เอส. ไบแอ็ท "The Shadow of the Sun" () นวนิยายเรื่องแรกที่เป็นเรื่องของหญิงสาวที่เติบโตขึ้นภายในเงาของพ่อผู้มีบุคลิกที่มีอิทธิพลเหนือกว่าได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1964 ตามด้วย "The Game" (ค.ศ. 1967) ซึ่งเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องสตรีสองคน, "The Virgin in the Garden" (ค.ศ. 1978) () เป็นหนังสือเรื่องแรกที่เป็นเรื่องติดต่อกันสี่เรื่องที่เป็นเรื่องสมาชิกในครอบครัวในยอร์คเชอร์ ที่มาต่อด้วย "Still Life" (ค.ศ. 1985) () ที่ได้รับรางวัลเพ็น/แม็คมิลแลนเงิน และ "Babel Tower" (ค.ศ. 1996) () เล่มที่สี่ในชุดนี้คือ "A Whistling Woman" (ค.ศ. 2002) () หนังสือสี่เล่มนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในบริเตนในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 และ ชีวิตของเฟรเดอริคาในฐานะสตรีผู้มีการศึกษาและมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดผู้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในช่วงเวลาที่มีนักศึกษาสตรีเพียงไม่กี่คน และต่อมาหลังจากหย่ากับสามีแล้วก็มาเริ่มชีวิตใหม่ในลอนดอนกับลูกชาย เช่นเดียวกับ "Babel Tower" นวนิยายเรื่อง "A Whistling Woman" เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 ที่สะท้อนถึงสถานะของสังคมในยุคของความฝันในการเป็นโลกของยูโทเปียและการปฏิวัติ ต่อมาในปี ค.ศ. 1993 ไบแอ็ทก็เขียน "The Matisse Stories" () ซึ่งเป็นหนังสือชุดสามเรื่อง แต่ละเรื่องบรรยายภาพเขียนโดยอองรี มาตีสที่เป็นแรงบันดาลใจของไบแอ็ท แต่ละเรื่องเริ่มต้นด้วยวิกฤติการณ์เล็กๆ ที่บานออกไปเป็นความยุ่งเหยิงที่ซับซ้อนขึ้นของตัวละครเอก
เกมล่าชีวิต "เกมล่าชีวิต" ได้รับการยกย่องเชิงคำวิจารณ์ ในบทวิจารณ์ของจอห์น กรีน ที่เขียนให้"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ได้เขียนเอาไว้ว่า นวนิยายเล่มนี้ "มีการเขียนเนื้อเรื่องไว้อย่างฉลาดหลักแหลมและเดินเรื่องได้ยอดเยี่ยม" และ "จุดแข็งที่สำคัญของนวนิยายเรื่องนี้ก็คือการสร้างโลกที่มีรายละเอียดอย่างชวนให้คล้อยตามของคอลลินส์ รวมไปถึงความรู้สึกกดดันที่น่าจดจำและตัวละครแบบวีรสตรีที่น่าหลงใหล" อย่างไรก็ตาม กรีนสังเกตว่า แม้หนังสือเล่มนี้จะเต็มไปด้วยการใช้อุปมานิทัศน์ แต่บางทีกลับก็ไม่ได้ตระหนักถึงศักยภาพเชิงอุปมานิทัศน์ที่เนื้อเรื่องต้องเสนอออกมาและการเขียนก็ "อธิบายการกระทำมากแต่อธิบายสิ่งอื่นเพียงเล็กน้อย" ส่วนสตีเฟน คิงก็ได้เขียนวิจารณ์ลงในนิตยสาร"เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" โดยกล่าวว่าเขาไม่สามารถที่จะหยุดอ่านหนังสือเล่มนี้ได้และเปรียบว่านวนิยายเล่มนี้นั้นเปรียบเสมือน "การเล่นวิดีโอเกมประเภท 'ยิงทันทีถ้าขยับ' ฉะนั้นแม้คุณจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่คุณก็ยังคงเล่นมันต่อไปอยู่อย่างนั้น" อย่างไรก็ตาม เขาก็ระบุว่าหนังสือยังแสดงความขี้เกียจของคนเขียนที่นักอ่านวัยเด็กมักจะยอมรับได้มากกว่านักอ่านผู้ใหญ่ ฉะนั้นประเด็นเรื่องรักสามเส้าจึงกลายมาเป็นพื้นฐานของนวนิยายประเภทนี้ คิงให้คะแนนนวนิยายเรื่องนี้ไว้ที่ เกรดบี อลิซาเบธ เบิร์ดจากวารสาร"สกูลไลบรารีเจอร์นัล" ก็ได้ชื่นชมนวนิยายเล่มนี้ โดยกล่าวว่า "เกมล่าชีวิต" นั้น "น่าตื่นเต้น สะเทือนใจ ชวนให้คิด และน่าพิศวงอย่างเป็นลำดับขั้นตอน" และยกให้เป็นหนึ่งในหนังสือที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 2008 นิตยสารบุ๊กลิสท์ ก็ได้ให้คำวิจารณ์ในเชิงบวกเช่นกัน โดยได้กล่าวชื่นชมถึงความโหดร้ายและความโรแมนติกของตัวละครในเรื่อง นิตยสารเคอร์กัส รีวิวส์ ได้มอบคำวิจารณ์เชิงบวกแก่ตัวนวนิยาย โดยกล่าวชมในเรื่องฉากต่อสู้และการสร้างโลกของนวนิยายขึ้นมา แต่ก็ได้ชี้ให้เห็นว่า "การเรียบเรียงที่เลวร้ายในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกจะทำลายสมาธินักอ่านที่มีความระมัดระวังในการอ่านได้ ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ" ริก ไรออร์แดน ผู้เขียนนวนิยายชุด "เพอร์ซีย์ แจ็กสัน" ระบุว่า"เกมล่าชีวิต" คือ "สิ่งที่ใกล้เคียงกับนวนิยายผจญภัยมากที่สุด" เท่าที่เขาเคยอ่านมา ส่วนสเตเฟนี เมเยอร์ (ผู้เขียนนวนิยายชุด "ทไวไลท์") ก็พูดถึงหนังสือเล่มนี้บนเว็บไซต์ของเธอว่า "ฉันติดหนังสือเล่มนี้มาก ... "เกมล่าชีวิต" ช่างน่ามหัศจรรย์"
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3 หลังจากการเดินทางอันยาวนานประมาณ 50 วัน พวกโจโจ้ได้มาถึงคฤหาสน์ของดีโอที่ไคโร อียิปต์ แต่ว่าก่อนที่จะพบกับดีโอนั้นทั้งอับดุลและอิกกี้ถูกวานิลลา ไอซ์ สมุนของดีโอฆ่าตาย เมื่อดีโอปรากฏตัวและเผชิญหน้ากับพวกโจโจ้ พลังสแตนด์ของดีโอนั้นเต็มไปด้วยปริศนาและความน่าสะพรึงกลัว แต่คะเคียวอินสามารถเปิดโปงความสามารถสแตนด์ของดีโอออกมาได้ซึ่งต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง โจเซฟกับโปลนาเรฟก็ถูกดีโอเล่นงานจนปางตาย พลังสแตนด์และความเป็นอมตะของดีโอทำให้โจทาโร่ตกอยู่ในภาวะคับขัน แต่โจทาโร่สามารถเอาชนะดีโอได้ด้วยความสามารถที่แท้จริงของตนเอง ดีโอถูกโจทาโร่ฆ่าตายโดยสมบูรณ์เป็นการปิดฉากของการต่อสู้แห่งชะตากรรม
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3 ในการเดินทางของพวกโจโจ้นั้นก็ไม่ได้ราบรื่น เนื่องจากดีโอรู้แล้วว่าพวกโจโจ้ต้องการมาที่อียิปต์เพื่อกำจัดตน จึงได้ส่งลูกสมุนผู้ใช้สแตนด์มาขัดขวางพวกโจโจ้ตลอดการเดินทาง แต่ในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแต่โจทาโร่ โจเซฟ และอับดุลเท่านั้นแต่ยังมีคะเคียวอิน โนริอากิ,ฌอง ปิแอร์ โปลนาเรฟ และอิกกี้ ซึ่งเป็นสุนัขที่มีพลังสแตนด์ การต่อสู้ในแต่ละครั้งทำให้พวกโจโจ้แข็งแกร่งขึ้น
มังงะ นักเขียนการ์ตูนบางคนจะเพิ่มหน้าพิเศษเรียกว่า "โอมาเกะ" (แปลตรงตัวว่า "ของแถม") ลงในหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม โอมาเกะมักจะเล่าการออกแบบตัวละครและฉาก มีภาพร่างมังงะ หรือไม่ก็เป็นมังงะหรือข้อเขียนอีกเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับมังงะในเล่มเลย
กาเลวาลา หนังสือที่มีชื่อเสียงอีกเล่มหนึ่ง คือหนังสือเด็กเรื่อง "Koirien Kalevala (The Canine Kalevala) " เขียนเรื่องและวาดภาพประกอบโดย เมารี คุนนัส (แปลเป็นภาษาอังกฤษโดย ทิม สเตฟฟา) หนังสือเล่มนี้ส่งอิทธิพลต่อนักวาดการ์ตูนชาวอเมริกัน คีโน ดอน โรซา ในการสร้างบทละครผจญภัยตอนหนึ่งของ โดนัลด์ ดั๊ก ชื่อ "ภารกิจกาเลวาลา" (The Quest for Kalevala)
บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ในปี 2561 วงได้ร่วมกับสำนักพิมพ์ เซนชู ตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนของวงเองเรื่องแรกในชื่อ BNK48 Comic "Most Dream" เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกีฬาวอลเลย์บอล โดยเนื้อเรื่องได้รับลิขสิทธิ์จากประเทศญี่ปุ่น จัดทำและวาดลายเส้นการ์ตูนใหม่โดยนักวาดการ์ตูนคนไทย วางจำหน่ายเล่มที่ 1 แล้วในรูปแบบหนังสือการ์ตูน และอีคอมมิค
ไอรอนแมน ไอรอนแมนปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน Tales of Suspense #39 (มีนาคม 1963) ในชื่อตอน "Iron Man is Born!" และเป็นตัวละครหลักในการ์ตูนหัวนี้จนถึงเล่มที่ 99 (มีนาคม 1968) การ์ตูนหัวนี้ก็ถูกปิดตัวลง หลังจากนั้นไอรอนแมนก็ไปมีบทบาทในการ์ตูนเล่มเดียวจบ Iron Man and Sub-Mariner (เมษายน 1968) ก่อนที่จะมีชุดเป็นของตัวเองในชื่อ The Invincible Iron Man #1 (พฤกษภาคม 1968) หลังจากแจ็ค เคอร์บี้เลิกวาดไอรอนแมน จอร์จ ทัสก้าก็เข้ามารับผิดชอบเรื่องภาพแทนตั้งแต่เล่มที่ 5 ขึ้นไป
ยางิว คิวเบ คิวเบปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 14 และปรากฏตัวอีกครั้งบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ โอทาเอะ ซัทจัง และซึคุโยะ และเล่มที่ 39 ร่วมกับ โอทาเอะ ซัทจัง ซึคุโยะ อีกครั้ง + โอโทเซะ และ กินโทกิ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 15
บูลส์อาย (หนังสือการ์ตูน) บูลส์อายถูกแดร์เดวิลฆ่าในหนังสือการ์ตูน "ชาโดว์แลนด์" เล่มที่ 1 แต่ต่อมาพบว่ายังมีชีวิตอยู่ในหนังสือการ์ตูน "แดร์เดวิล" ซีรีส์ที่ 3 เล่มที่ 26
คางุระ (กินทามะ) คางุระปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 3 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มเดียวกัน และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับโอทาเอะ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 8 วันที่ 11 มีนาคม 2011 หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว ได้มีบางสิ่งที่ดูเหมือนมาป้องกันภัยพิบัติทางทะเล โดยมีพื้นดินที่ยกตัวสูงขึ้นมา และมีการเรียกสิ่งที่ปรากฏนี้ว่า "ตากำแพง" โดยเป็นชื่อที่เหล่าเด็กประถมในเมืองตั้งชื่อให้ตามลักษณะรูที่ปรากฏบนกำแพง ซึ่งมีความสูงโดยเฉลี่ย 1-3 เมตร และความกว้างโดยประมาณ 5-8 เมตร ส่วนที่สูงมากมีความสูงถึง 15 เมตร โดยมีความยาวรวม 10 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ ซึ่งทั้งทางถนน, น้ำประปา, ไฟฟ้า และแก๊ส ต่างตกอยู่ในภาวะที่เป็นอัมพาต
ซารุโทบิ อายาเมะ ซัทจังปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 11 และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 12
ซอยเดียวกัน ที่มาของเรื่องซอยเดียวกัน หนังสือเรื่องซอยเดียวกันนี้ เกิดจากความตั้งใจของวาณิช จรุงกิจอนันต์ผู้เขียนที่ต้องการจะมีหนังสือรวมเรื่องสั้นเป็นของตนเอง เนื่องจากผู้เขียนให้ความสำคัญกับคำว่า นักเขียน มาก จึงรู้สึกกระดากปากที่จะเรียกตัวเองเช่นนั้น จนเมื่อได้ออกหนังสือเรื่องซอยเดียวกัน ผู้เขียนได้กล่าวไว้ในคำนำว่า “ผมเขียนหนังสือรวมพิมพ์เป็นเล่มมาแล้วหลายเล่ม แต่กล่าวได้ว่าเล่มที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นนักเขียนโดยสมบูรณ์คือเล่มนี้ เล่มที่ให้ชื่อว่าซอยเดียวกันนี้ ” จากความตั้งใจของผู้เขียนนี่เอง ทำให้ซอยเดียวกันสำเร็จเป็นรูปเล่มในปีพ.ศ. 2526 และหนังสือเล่มนี้ก็เป็น 1 ใน 47 เล่มที่ผ่านเข้าพิจารณารางวัลซีไรต์ ด้วยเหตุว่าหนังสือเล่มนี้มีกลวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่ กล้าสร้างสรรค์รูปแบบที่แตกต่าง มีเนื้อหาสะท้อนชีวิตได้อย่างโดดเด่น บวกกับฝีมือทางวรรณศิลป์ ทำให้ซอยเดียวกันกลายเป็นหนังสือที่ได้รับรางวัลซีไรต์ในปีพ.ศ. 2527 นอกจากนี้หนังสือยังด้รับความนิยมอย่างสูง ในยุคนั้นกระแสวิพากษ์วิจารณ์เป็นไปอย่างกว้างขวางทั้งในแง่บวกและแง่ลบ จนถึงขนาดที่ผู้เขียนจะนำบทวิจารณ์เหล่านั้นรวมตีพิมพ์เลยทีเดียวแต่ภายหลังก็ล้มเลิกโครงการนี้ไป ซอยเดียวกันเป็นการรวมเอาเรื่องสั้น 15 เรื่อง ที่ผู้เขียนเริ่มเขียนตั้งแต่ปี2514 -2526 โดยแต่ละเรื่องล้วนเคยได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารชื่อดังในสมัยนั้นมาแล้ว เช่น เรื่องเพลงใบไม้ตีพิมพ์ลงในสตรีสาร เรื่องเมืองหลวง โนรี ซ้ายล่าสุดและเวลานัดตีพิมพ์ลงในลลนา เป็นต้น มีเพียงเรื่องกาเท่านั้นที่ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือเล่มนี้ และเหตุที่ผู้เขียนเลือกใช้ชื่อ ซอยเดียวกัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชื่อหนังสือในเล่มคือ บ้านเราอยู่ในนี้ ซอยเดียวกัน ก็เพราะผู้เขียนคิดว่าคำว่า ซอย มีความผูกพันกับคนไทยมาทุกยุคทุกสมัย ฟังดูใกล้ชิดเป็นกันเองและสะท้อนภาพวิถีความเป็นไทยได้ชัดเจน ดังนั้นหนังสือเรื่องซอยเดียวกันจึงเหมือนเป็นการรวบรวมผลงานเรื่องสั้นอันโดดเด่นของวาณิช จรุงกิจอนันต์ไว้นั่นเอง ในที่นี้ขอกล่าวตัวอย่าง เรื้องสั้นที่รวบรวมไว้ใน ซอยเดียวกัน สักเรื่องสองเรื่อง เรื่อง เพลงใบไม้ เพลงใบไม้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความต่างทางความคิดระหว่างคนสองวัยและการปลูกฝังสั่งสมวัฒนธรรมด้วยความเคยชิน เริ่มจากการนำเสนอชีวิตของสองยายหลาน ที่ยายหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นแม่เพลงอีแซวและใช้ชีวิตตามอัถตภาพ เมื่อยามไม่มีใครจ้างไปแสดงก็เก็บผลไม้ในสวนไปขายพอเลี้งชีวิตไปวันๆ ยายต้องการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมนี้ให้แก่หลาน โดยหวังให้เป็นเครื่องมือเลี้ยงชีพต่อไป แต่หลานไม่ชอบไม่สนใจ ท้ายที่สุดหลานก็ค่อยๆรับเอาความ สามารถที่ยายต้องการจะถ่ายทอด ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของยาย คำประพันธ์ในเรื่องนี้เริ่มต้นด้วยการใช้บรรยายโวหารเล่าเรื่องราวชีวิตความเป็นไปในแต่ละวันและเรื่องราวในอดีตของตัวละคร ด้วยคำที่เป็นกันเอง ตรงตัวและเข้าใจง่าย มีการใช้คำตามบทบาทของตัวละคร เช่น ยายมักใช้คำพูดแบบคนแก่ กระไดแทนบันได หลานสาวใช้คำว่าฮิตแทนเป็นที่นิยม เป็นต้น และจุดเด่นของการเขียนคือ การนำเนื้อเพลงพื้นบ้าน ที่เป็นกลอนเปล่ามาสอด แทรกเล่าเรื่องราวเป็นระยะๆ การถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมบางครั้งก็ได้จากการค่อยๆ สั่งสมและซึมซาบไปทีละเล็กละน้อย ดังนั้นการค่อยปลูกฝังให้เห็นคุณค่าและเรียนรู้วัฒนธรรมโดยตรงจึงเป็นสิ่งที่น่าจะนำมาใช้กัน
วุ่นรัก นักดนตรี วุ่นรัก นักดนตรี () เป็นหนังสือการ์ตูนผู้หญิง ที่แต่งโดย โทโมโกะ นิโนมิยะ ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนที่ทำยอดขายทะลุ 4,000,000 เล่มในประเทศญี่ปุ่น จนได้รับรางวัล THE BEST COMICS OF THE YEAR 2004 (หนังสือการ์ตูนยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2547 ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ) ในสาขาการ์ตูนผู้หญิง หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรับกระแสตอบรับจากชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก จนมีการสร้างเป็นละครออกมาในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งก็ได้รับความนิยมมากเช่นกัน โดยในตอนสุดท้ายนั้นมีเรตติ้งสูงถึง 21.7% หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2550 ก็ได้รับการสร้างเป็นอะนิเมะ รวมทั้งถูกดัดแปลงเป็นเกมสำหรับเครื่องนินเทนโด ดีเอสและเพลย์สเตชัน 2 ด้วย
ชิมูระ ทาเอะ โอทาเอะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 4 โดยนั่งบนหลังของซาดะฮารุ และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 5
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค Stone Ocean ชีวิตคนคุกของโจลีนได้เริ่มต้นขึ้น เธอต้องอยู่ร่วมกับนักโทษที่ก่อคดีอุกฉกรรจ์มากมายและจ้องจะโดนทำร้าย แต่พลังพิเศษที่เธอได้รับหลังจากที่โดนจี้บาดทำให้เธอสามารถผ่านพ้นสถานการณ์เลวร้ายไปได้ นั่นคือพลังสแตนด์และเธอได้ตั้งชื่อมันว่า "สโตน ฟรี" ต่อมาโจทาโร่ได้มาเยี่ยมโจลีนถึงในคุกและต้องการให้โจลีนออกไปจากคุกพร้อมกับตน แต่ทว่าโจทาโร่ถูกสแตนด์ "ไวท์สเน็ค" เปลี่ยนสภาพสแตนด์ "สตาร์แพล็ตตินั่ม" ของตนและ "ความทรงจำ" ให้เป็นแผ่น DISC แล้วก็ถูกชิงไปทำให้โจทาโร่อยู่ในสภาพกึ่งตาย โจลีนไม่ออกจากคุกแต่จะตามล่าหาแผ่น DISC ของพ่อซึ่งเธอคิดว่ามันยังอยู่ในคุก
มุนินฺ จุดประกายหนังสือเล่มนี้เริ่มจากการที่ มุนินทร์ สายประสาท ได้เริ่มวาดรูปส่งเข้าประกวดงานต่างๆ จนเธอก็ได้รางวัลมาตลอดได้ใบประกาศนียบัตรการันตีมาแล้วหลายงาน โดยตอนชั้นอนุบาลเธอจะชอบวาดรูปตามหนังสือการ์ตูนชื่อดัง และตอนมัธยมเธอนั้นชอบการ์ตูนญี่ปุ่น เลยวาดตามและนำเรื่องเพื่อนๆมาแต่งเป็นการ์ตูน จนหลายคนชื่นชมจึงนำการวาดภาพมาเป็นงานอดิเรก จนมาเรียนในมหาวิทยาลัยเธอก็ได้วาดการตูนเผยแพร่ในสังคมออนไลน์ เช่น ยูทูบ จนจ้ำอ้าวสำนักพิมพ์ ได้มาชักชวนเธอให้มาออกหนังสือ จนเธอสนใจจนได้ออกเล่นมาเป็นการ์ตูน มุนินฺ ในปัจจุบัน และการ์ตูนชุดนี้เป็นหนังสือการ์ตูนที่ได้รับการออกแบบให้มีช่องรูสำหรับสอดนิ้วเพื่อความสะดวกในการพกพา
ฮิโรมุ อารากาวะ เธอย้ายไปอยู่ที่โตเกียวในฤดูร้อนของปี 1999 และเธอเริ่มอาชีพในวงการมังงะโดยเป็นผู้ช่วยให้อาจารย์ฮิโรยูกิ เอโต้ผู้เขียนกูรุ กูรุ คาถาพาต๊องอาชีพนักเขียนการ์ตูนของเธอเริ่มต้นด้วยการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่อง STRAY DOG ในนิตยสารรายเดือนโชเน็นกันกันของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ในปี 1999 การ์ตูนเรื่อง STRAY DOG ได้รางวัล the ninth 21st Century "Shōnen Gangan" Award ในเดือนกรกฎาคมปี 2001 การ์ตูนเรื่องแขนกล คนแปรธาตุตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารรายเดือนโชเน็นกันกันเป็นจำนวน 108 บท
บทล่าสุดตีพิมพ์ในเดือนกรกฎาคมปี 2010 และได้รวมเล่ม 27 เล่ม
อาเรีย (มังงะ) อาเรีย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โคซูเอะ อามาโนะ หนังสือการ์ตูนในประเทศไทย จัดพิมพ์โดย บริษัท บงกชคอมมิคส์ ชื่อหนังสือว่า AQUA (อะควอ) มี 2 เล่มจบ เป็นภาคแรกของอาเรีย ก่อนที่โคซูเอะ อามาโนะจะย้ายไปอยู่กับสำนักพิมพ์แมกการ์เดน และได้แต่งเรื่อง "ARIA" ออกมาเป็นภาคต่อ
ไซคิหนุ่มพลังจิตอลเวง การ์ตูนเรื่องไซคิหนุ่มพลังจิตอลเวงเริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ฉบับที่ 24 ประจำปี พ.ศ. 2555 และตีพิมพ์ในรูปแบบหนังสือการ์ตูนรวมเล่มเล่มที่ 1 ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2555 ปัจจุบันตีพิมพ์ถึงเล่มที่ 11 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2557
ฮิคารุเซียนโกะ หนังสือการ์ตูนชุดดังกล่าวสร้างยอดจำหน่ายกว่า 22,000,000 เล่มในญี่ปุ่น ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 หนังสือการ์ตูนเล่มที่ 22 ได้วางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา และเล่ม 23 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย กำหนดวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคมที่สหรัฐอเมริกา
คุณครูจอมเวท เนกิมะ! ในงาน "เนกิมะ!! พิธีเปิดภาคเรียนของห้อง 3-A แห่งแผนกมัธยมต้นของโรงเรียนมาโฮระ" (ネギま!!良学園中等部3-A 1学期始業式) ซึ่งจ้ดขึ้นเมื่อวันที่ 23 เมษายน 2549 ได้มีการเปิดตัวโอวีเอของ คุณครูจอมเวท เนกิมะ! เรียกกันว่า "ฉบับฤดูใบไม้ผลิ (ฮารุ)" จัดทำโดยทีมงาน SHAFT ผู้สร้างภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง สุคุโยมิ มูนเฟส และ ปานิ โปนิ แดช! ทำให้การออกแบบตัวการ์ตูนแตกต่างกับหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนชุดแรกข้างต้นมาก โดยโอวีเอนี้มีได้จำหน่ายเป็นของแถมของหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 15 ซึ่งวางจำหน่ายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 แล้วจำหน่ายเป็น ดีวีดี ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยเนื่อเรื่องเกี่ยวกับการไปพักร้อนของเนกิที่รีสอร์ทของ หัวหน้าห้อง ในเล่มที่ 7
หนังสือการ์ตูน โดยส่วนใหญ่ หนังสือการ์ตูน จะเป็นการรวมเล่มของการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ เช่น บูม, ซีคิดส์, KC Weekly เป็นต้น
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค Stone Ocean พวกโจลีนได้พบกับทารกสีเขียวที่กระดูกของดีโอสร้างขึ้นและก็ได้ปะทะกับบาทหลวงพุซซี่แต่พวกโจลีนได้สูญเสียพรรคพวกไปคือ ฟู ไฟเตอร์ส ต่อมาบาทหลวงพุซซี่ได้รวมร่างกับทารกนั้นและเปลี่ยนร่างต่อมาก็ได้ออกไปจากเรือนจำ พวกโจลีนรับรู้เรื่องราวต่างๆของโจทาโร่กับดีโอและตระกูลโจสตาร์จากแผ่น DISC "ความทรงจำ" ของโจทาโร่และตั้งใจจะไล่ล่าบาทหลวงเพื่อไม่ให้เป้าหมายในการไปสวรรค์ของมันสำเร็จ ในขณะที่บาทหลวงพุซซี่นั้นได้รวบรวมเหล่าลูกชายของดีโอเพื่อจะมาสู้กับพวกโจลีน แต่พวกโจลีนก็สามารถเอาชนะมาได้ทั้งหมดแต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิตของพรรคพวกคือเวธเธอร์ รีพอร์ท
อรุณทิวา วชิรพรพงศา ต่อมาในช่วงระหว่างปี 2556 - 2557 อรุณทิวาได้แต่งเนื้อเรื่องและเขียนสตอรี่บอร์ดการ์ตูนแนว ผี-สยองขวัญ ให้กับหนังสือชุด Horror Hour (จัดพิมพ์โดย การ์ตูนไทยสตูดิโอ) หลายเรื่องด้วยกัน อาทิเช่น 3G, Rewind และ Bangkok Shutdown รวมไปถึงการได้เข้ามามีส่วนร่วมในการแต่งเรื่องและเขียนสตอรี่บอร์ดให้กับการ์ตูนไทยเรื่อง ขุนแผน ขุนช้าง นางพิม ที่มีกำหนดวางขายทั้งหมด 3 เล่มจบ ในปัจจุบันอรุณทิวายังคงทำงานการ์ตูนไทยเรื่อง Ogre King อย่างต่อเนื่องเช่นเดิม
การ์ตูนไทย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 การ์ตูนไทยซบเซาลงจากภัยสงครามเช่นเดียวกับวงการวรรณกรรม เมื่อสิ้นสงครามแล้ว วงการการ์ตูนไทยจึงฟื้นตัวอีกครั้ง ในยุคนี้ปรากฏนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น ประยูร จรรยาวงษ์ นักเขียนการ์ตูนเจ้าของฉายา "ราชาการ์ตูนไทย" ซึ่งวาดทั้งการ์ตูนตลกและการ์ตูนการเมือง ในยุคเดียวกันนี้ก็มีนักวาดภาพประกอบผู้โด่งดังซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไปคือ เหม เวชกร ซึ่งน้อยคนนักจะรู้ว่าท่านก็วาดการ์ตูนด้วยเหมือนกัน พ.ศ. 2495 ได้มีการ์ตูนสำหรับเด็กเกิดขึ้นเป็นเล่มแรก คือ หนังสือการ์ตูน "ตุ๊กตา" อันเป็นผลงานของพิมล กาฬสีห์ มีตัวละครหลักสี่คน คือ หนูไก่ หนูนิด หนูหน่อย และหนูแจ๋ว และประสบความสำเร็จอย่างสูง (เลิกออกประมาณ พ.ศ. 2530 เนื่องจากพิมล กาฬสีห์ เสียชีวิต) หลังจากนั้นจึงมีการ์ตูนสำหรับเด็กออกมาอีกหลายเล่ม เช่น การ์ตูน "หนูจ๋า" ของ จุ๋มจิ๋ม (จำนูญ เล็กสมทิศ) ซึ่งเริ่มวางแผงเล่มแรกเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2500 และที่ได้รับความนิยมตามมาอีกเล่มก็คือการ์ตูน "เบบี้" ของ วัฒนา เพ็ชรสุวรรณ ซึ่งเริ่มวางแผงฉบับแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 ตัวการ์ตูนหลักของเบบี้นั้นมีมากถึงสิบกว่าคน บางตัวก็มีการนำไปแสดงหนังโฆษณาก็มี คือคุณโฉลงและคุณเต๋ว หนังสือทั้งสองเล่มนี้อยู่ในเครือสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น และยังคงออกมาต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
อารีเฟน ฮะซานี จนกลางปีพ.ศ. 2523 มีความคิดว่าอยากเขียนการ์ตูนกับสำนักพิมพ์ ที่พิมพ์การ์ตูน หนูจ๋าและ เบบี้ ที่ตนเองติดตามอ่านมาตั้งแต่เด็กๆ และใฝ่ฝันไว้ว่าอยากจะเขียนร่วมกับสำนักพิมพ์เดียวกันกับ อาจุ๋มจิ๋ม และ อาวัฒน์ จึงได้ลองเอาการ์ตูนของตัวเองไปเสนอที่ สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ซึ่งทางสำนักพิมพ์ก็ได้รับต้นฉบับไว้ และได้ลงผลงานในหนังสือการ์ตูน เยาวชน เป็นนิยายภาพเรื่องยาว เรื่องสวัสดีโรงเรียน และเลิกเขียนการ์ตูนเล่มละบาทนับตั้งแต่นั้นมา
แบทแมน บีกินส์ "แบทแมน บีกินส์" ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของดีวีดีเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2548 โดยแบ่งจำหน่ายเป็นแบบธรรมดา ที่ประกอบด้วยดีวีดีภาพยนตร์แผ่นเดียว และแบบเดอลุกซ์ ที่ประกอบด้วยดีวีดี 2 แผ่นและของแถมอื่น ๆ เช่น หนังสือปกอ่อนเล่มเล็ก การ์ตูนแบทตอนแรกสุดที่ตีพิมพ์ลงในหนังสือการ์ตูนดีเทคทีฟคอมมิคส์ ฉบับที่ 27 หนังสือการ์ตูน "" และบางส่วนจากหนังสือการ์ตูน "" เป็นต้น ยอดจำหน่ายและยอดการเช่าของดีวีดีภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถทำสถิติเป็นอันดับ 1 ประจำเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 และมากที่สุดในช่วงสามเดือนสุดท้ายของปี พ.ศ. 2548 ในสหรัฐอเมริกา โดยมีรายรับรวมจากการเช่า 11.36 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
แดน บราวน์ ผลงาน 3 เรื่องแรก "ล่ารหัสมรณะ", "เทวากับซาตาน" และ "แผนลวงสะท้านโลก" ขายได้น้อยกว่าหมื่นเล่มในการพิมพ์ครั้งแรก จนออก "รหัสลับดาวินชี" ("The Da Vinci Code") ในปี พ.ศ. 2546 หนังสือนี้กลายเป็นหนังสือติดอันดับหนังสือขายดีของนิวยอร์กไทมส์ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย และเป็นหนังสือขายดีตลอดกาลเล่มหนึ่ง ด้วยยอดขาย 60.5 ล้านเล่มทั่วโลกในปีนี้ และมีการสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งส่งผลให้ผลงาน 3 เรื่องแรกของบราวน์กลับมามียอดจำหน่ายสูงอีกครั้ง และผลงานเรื่อง "เทวากับซาตาน" ก็ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ตามมา ออกฉายในปี พ.ศ. 2552 ต่อมา บราวน์ได้ออกผลงานเรื่องใหม่ชื่อ "สาส์นลับที่สาบสูญ" ("The Lost Symbol") วางจำหน่ายในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน
สุวรรณสามชาดก สุวรรณสามชาดกได้มีการดัดแปลงเป็นนิทาน ที่ลงบันทึกในใบลาน โดยบันทึกเป็นอักษรมอญ และอักษรพม่า เก็บรักษาในหอสมุดวัดกลาง (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์ นอกจากนี้ยังมีการนำมาดัดแปลงเป็นวรรณคดีอีสาน หรือหนังสือบางเล่มนำสุวรรณสามดาบถมาให้ข้อคิดเรื่องความกตัญญู และความเมตตา เช่น หนังสือเรื่อ "สุวรรณสามยอดกตัญญู" ที่เขียนโดย พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตโต เป็นต้น และเป็นการ์ตูนเพื่อให้เด็กและเยาวชนเข้าใจได้ง่าย แต่ส่วนมาก มักจะรวมกับหนังสือการ์ตูนที่ทำเรื่องเกี่ยวกับ[[ทศชาติชาดก][[หมวดหมู่:ทศชาติชาดก]]
ไดโนเสาร์ แม้ว่ายุคสมัยของไดโนเสาร์สิ้นสุดลงเป็นเวลาหลายสิบล้านปีแล้ว แต่ปัจจุบันไดโนเสาร์ยังคงปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมและวิถีชีวิตประจำวันของมนุษย์ นิยายหลายเล่มมีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ เช่น เพชรพระอุมา ของ พนมเทียน, เดอะลอสต์เวิลด์ (:en:The Lost World (Arthur Conan Doyle)|The Lost World) ของ เซอร์ อาเทอร์ โคแนน ดอยล์, และ "จูราสสิค พาร์ค" (ซึ่งถ้าสะกดตามหลักการถ่ายคำต้องสะกดเป็น จูแรสซิกพาร์ก) ของ ไมเคิล ไครช์ตัน (Michael Crichton) ไม่เพียงแต่ในหนังสือนิยายเท่านั้น การ์ตูนสำหรับเด็กก็มีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ด้วยเช่นกัน เช่นในเรื่อง มนุษย์หินฟลินท์สโตน (The Flintstones) โดราเอมอน ตำรวจกาลเวลาและก๊องส์
ดาวเทียมไทยคม ในช่วงปี พ.ศ. 2551 ต่อเนื่องถึงปี พ.ศ. 2553 จะเป็นช่วงหมดอายุการใช้งานของดาวเทียมไทยคม 2 ดวง ได้แก่ ดาวเที่ยมไทยคม 1A และดาวเทียมไทยคม 2 ซึ่งในสัญญาสัมปทานระบุให้ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ผู้รับสัมปทานจากภาครัฐ ต้องทำการจัดสร้างดาวเทียมและส่งขึ้นสู่อวกาศเพื่อให้บริการทดแทนตลอดอายุสัมปทาน แต่บริษัทผู้รับสัมปทานได้ขอระงับการจัดสร้างดาวเทียมใหม่ทดแทน โดยเสนอต่อกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (กระทรวงไอซีที) เป็นการเช่าดาวเทียมของประเทศอื่นแทนการสร้างใหม่ โดยอ้างเรื่องการลงทุนที่สูง แม้กระทรวงไอซีทีไม่เห็นด้วยในตอนแรก แต่เมื่อดาวเทียมใกล้หมดอายุใช้งานจึงจำเป็นต้องอนุญาตเพื่อไม่ให้กระทบต่อผู้ใช้ดาวเทียม โดยให้เป็นการเช่าชั่วคราวและยืนยันให้ผู้รับสัมปทานยังต้องทำแผนจัดสร้างและส่งดาวเทียมไทยคม 6 ตามสัญญาสัมปทาน
ดาวเทียมไทยคม ไทยคม 1A ดาวเทียมดวงแรกของประเทศไทย เป็นดาวเทียมรุ่น HS-376 สร้างโดย Huges Space Aircraft (บริษัทลูกของ โบอิง) โคจรบริเวณพิกัดที่ 120 องศาตะวันออก 
ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2536 
มีอายุการใช้งานประมาณ 15 ปี (ถึง พ.ศ. 2551) 
ไทยคม 2 ดาวเทียมดวงที่สองของประเทศไทย เป็นดาวเทียมรุ่น HS-376 เช่นเดียวกับ ไทยคม 1A โคจรบริเวณพิกัดที่ 78.5 องศาตะวันออก 
ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2537 
มีอายุการใช้งานประมาณ 15 ปี (ถึง พ.ศ. 2552) 
ไทยคม 3 เป็นดาวเทียมรุ่น Aerospatiale SpaceBus 3000A โคจรบริเวณพิกัดเดียวกับ ไทยคม 2 คือ 78.5 องศาตะวันออก 
มีพื้นที่การให้บริการ (footprint) ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 4 ทวีป สามารถให้บริการในเอเซีย ยุโรป ออสเตรเลีย และแอฟริกา และถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ตรงถึงที่พักอาศัยหรือ Direct-to-Home (DTH) ในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน 
ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2540 
มีอายุการใช้งานประมาณ 14 ปี แต่ปลดระวางไปเมื่อปี 2549 เนื่องจากมีปัญหาเรื่องระบบไฟฟ้าไม่พอ
ไทยคม 4 หรือ ไอพีสตาร์ เป็นดาวเทียมรุ่น LS-1300 SX สร้างโดย Space System/Loral พาโล อัลโต สหรัฐอเมริกา 
เป็นดาวเทียมดวงแรกที่ออกแบบมาเพื่อให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ที่ความเร็ว 45 Gbps เป็นดาวเทียมสื่อสารเชิงพาณิชย์ที่มีขนาดใหญ่ และมีน้ำหนักมากถึง 
ไทยคม 5 เป็นดาวเทียมรุ่น Aerospatiale SpaceBus 3000A (รุ่นเดียวกับไทยคม 3) สร้างโดย Alcatel Alenia Space ประเทศฝรั่งเศส มีน้ำหนัก 2800 กิโลกรัม 
มีพื้นที่การให้บริการครอบคลุมพื้นที่ 4 ทวีป ใช้เป็นดาวเทียมสำหรับการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมตรงถึงที่พักอาศัยหรือ Direct-to-Home (DTH6486 กิโลกรัม และทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน 
ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2548 
มีอายุการใช้งานประมาณ 12 ปี และครอบคลุม 18 แห่ง ทั่วภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก 
) และการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ดิจิตอลความละเอียดสูง (High Definition TV)
ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 เพื่อทดแทนไทยคม 3
ดาวเทียมไทยคม การส่งดาวเทียมไทยคม 7 ขึ้นสู่วงโคจร เป็นการเพิ่มขีดความสามารถในการรองรับ ให้ไทยคมมีช่องสัญญาณเพียงพอต่อการรองรับการเติบโตของอุตสาหกรรมบรอดคาสต์ของไทย โดยเฉพาะทีวีดิจิตอล โดยเสริมช่องสัญญาณบนดาวเทียมไทยคม 5 และ 6 ที่ให้บริการเต็มในปัจจุบัน การมีดาวเทียมเพิ่มเติมอีกดวงหนึ่งนี้ จะช่วยสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจ อีกทั้งยังเพิ่มศักยภาพการให้บริการและช่วยขยายตลาดของไทยคมในต่างประเทศด้วยกิจการดาวเทียมเป็นกิจการสัมปทานที่ได้รับการอนุญาตโดยการทำสัญญาจาก กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ ผู้มีสิทธิให้อนุญาตและเพิกถอนสัญญาเรียกคืนสัมปทาน แต่เช่นเดียวกับการถือสัมปทานอื่น ผู้ให้สัมปทาน (หน่วยงานของรัฐ) ไม่สามารถบริหารดาวเทียม คงจะเป็นผู้กำกับและเป็นเจ้าของทรัพย์สินและคลื่นความถี่เท่านั้น แต่เป็นบริษัทผู้ได้รับสัมปทาน ที่บริหารนโยบายการใช้งานดาวเทียมได้เอง หากไม่ขัดกับเงื่อนไขสัญญาสัมปทาน
ดาวเทียมสื่อสาร วันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1965 COMSAT ส่งดาวเทียม “TELSAT 1” หรือในชื่อว่า EARLY BIRD ส่งขึ้นเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก ถือว่าเป็นดาวเทียมเพื่อการสื่อสาร เพื่อการพานิชย์ดวงแรกของโลก ในระยะหลังมี่่อินโดนีเซีย ดาวเทียมไทยคม เป็นโครงการ ดาวเทียมสื่อสาร เพื่อให้บริการสื่อสารผ่านช่องสัญญาณดาวเทียม ซึ่งกระทรวงคมนาคม (ในขณะนั้น) ต้องการจัดหาดาวเทียมเพื่อรองรับการขยายตัวด้านการสื่อสารของประเทศอย่างรวดเร็ว แต่ในเวลานั้นประเทศไทยยังไม่มีดาวเทียมเป็นของตนเอง และต้องทำการเช่าวงจรสื่อสารจากดาวเทียมของประเทศต่างๆ ทำให้ให้เกิดความไม่สะดวกและสูญเสียเงินออกนอกประเทศเป็นจำนวนมาก แต่เนื่องจากการจัดสร้างดาวเทียมต้องใช้เงินลงทุนสูงมากจึงได้มีการเปิดประมูลเพื่อให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนเข้ามาดำเนินการแทนการใช้งบประมาณจากภาครัฐ และ บริษัท ชินวัตร แซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ชินแซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ตามลำดับ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ได้รับสัมปทานเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา เป็นระยะเวลา 30 ปี (ปัจจุบันอำนาจการดูแลสัญญาโอนไปที่กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร) ชื่อ "ไทยคม" (Thaicom) เป็นชื่อพระราชทาน ที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน โดยย่อมาจาก Thai Communications ในภาษาอังกฤษ ปัจจุบัน ดาวเทียมสื่อสารภายใต้ชื่อ ดาวเทียมไทยคม มีทั้งสิ้น 7 ดวง ใช้งานได้จริง 4 ดวง ดังนี้
ดาวเทียมไทยคม ดาวเทียมไทยคม 7 เป็นดาวเทียมประเภท 3 แกน รุ่น FS1300 ผลิตโดย บริษัท สเปซ สิสเต็มส์/ลอเรล ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่งขึ้นสู่วงโคจรด้วยจรวดฟอลคอน 9 ของบริษัท สเปซ เอ็กซ์พลอเรชั่น เทคโนโลยี (SPACEX) ประเทศสหรัฐอเมริกา มวลในวงโคจร ประมาณ 3,700 กิโลกรัม มีอายุการใช้งานนาน 15 ปี ประกอบด้วยย่านความถี่ ซี-แบนด์ จำนวน 14 ทรานสพอนเดอร์ ซึ่งมีพื้นที่ให้บริการกว้างครอบคลุมภูมิภาคเอเชียใต้ อินโดจีน รวมถึงออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ภายในบีมเดียวกัน ซึ่งช่วยให้ผู้ใช้บริการสามารถเชื่อมต่อข้ามภูมิภาคได้ ดาวเทียมไทยคม 7 จะจัดสร้างแล้วเสร็จและจัดส่งขึ้นสู่วงโคจร ณ ตำแหน่ง 120 องศาตะวันออกได้ในปี 2557.
ดาวเทียมไทยคม ปัจจุบัน ดาวเทียมสื่อสารภายใต้ชื่อ ดาวเทียมไทยคม มีทั้งสิ้น 8 ดวง ใช้งานได้จริง 5 ดวง ดังนี้
ดาวเทียมไทยคม นับแต่เริ่มใช้งานเป็นต้นมา มีบันทึกว่าดาวเทียมไทยคม 5 ประสบปัญหาทางเทคนิค จนไม่สามารถให้บริการได้ตามปกติ มาแล้วสองครั้งคือ เมื่อเวลาประมาณ 16:10 น.ของวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 
อีกครั้ง เมื่อเวลาประมาณ 23:25 น.ของวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งสายเคเบิลใยแก้ว ซึ่งเชื่อมโยงระหว่างสถานีดาวเทียมไทยคม กับสถานีโทรทัศน์บอกรับเป็นสมาชิกทรูวิชันส์ (Fiber link) เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคบางส่วน จนส่งผลให้บางช่องรายการของทรูวิชันส์ ไม่สามารถส่งสัญญาณออกอากาศได้ในขณะนั้น ซึ่งเจ้าหน้าที่ของบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ดำเนินการแก้ไขปัญหาอย่างเร่งด่วน
ดาวเทียมไทยคม ดาวเทียมไทยคม เป็นโครงการ ดาวเทียมสื่อสาร เพื่อให้บริการสื่อสารผ่านช่องสัญญาณดาวเทียม ซึ่งกระทรวงคมนาคม (ในขณะนั้น) ต้องการจัดหาดาวเทียมเพื่อรองรับการขยายตัวด้านการสื่อสารของประเทศอย่างรวดเร็ว แต่ในเวลานั้นประเทศไทยยังไม่มีดาวเทียมเป็นของตนเอง และต้องทำการเช่าวงจรสื่อสารจากดาวเทียมของประเทศต่างๆ ทำให้ให้เกิดความไม่สะดวกและสูญเสียเงินออกนอกประเทศเป็นจำนวนมาก แต่เนื่องจากการจัดสร้างดาวเทียมต้องใช้เงินลงทุนสูงมากจึงได้มีการเปิดประมูลเพื่อให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนเข้ามาดำเนินการแทนการใช้งบประมาณจากภาครัฐ และ บริษัท ชินวัตร แซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ชินแซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ตามลำดับ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ได้รับสัมปทานเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา เป็นระยะเวลา 30 ปี (ปัจจุบันอำนาจการดูแลสัญญาโอนไปที่กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร)
ไทยสกายทีวี ในปี พ.ศ. 2537 หลังจากมีการส่งสัญญาณดาวเทียมไทยคมแล้ว ไทยสกายทีวีและไอบีซีได้ส่งสัญญาณในระบบจานดาวเทียมอีกระบบหนึ่ง สมาชิกที่ใช้ระบบนี้จะต้องติดตั้งจานดาวเทียม DTH ซึ่งเป็นจานรับสัญญาณดาวเทียมไทยคม
ไทยคม (บริษัท) บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) (Thaicom Public Company Limited) เดิมชื่อ บริษัท ชินแซทเทลไลท์ จำกัด (มหาชน) (Shin Satellite Public Company Limited) เป็นบริษัทแรกและบริษัทเดียวของประเทศไทยที่เป็นผู้ให้บริการธุรกิจดาวเทียมเชิงพาณิชย์ ได้รับสัมปทานจากกระทรวงคมนาคม (ปัจจุบันอำนาจการดูแลสัญญาถูกโอนไปยัง กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร) ในปี พ.ศ. 2534 เพื่อดำเนินการจัดส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจรและให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียม รวมถึงบริหารงานโครงการดาวเทียมไทยคมภายใต้ข้อตกลงแบบ BTO (Build-Transfer-Operate)
ดาวเทียมไทยคม ไทยคม6 เป็นดาวเทียม สร้างโดยบริษัท Orbital Sciences Corporation แต่ขนส่งโดยบริษัท SpaceX เนื่องจากดาวเทียมดวงนี้มีน้ำหนักถึง 3,000 กิโลกรัม จรวจของ Orbital Sciences Corporation ไม่สามารถขนส่งได้ ชื่อของจรวจของ SpaceX ที่ส่งดาวเทียม "ไทยคม 6" คือ "Falcon 9" มีพื้นที่การให้บริการครอบคลุมพื้นที่ 4 ทวีป ใช้เป็นดาวเทียมสำหรับการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมตรงถึงที่พักอาศัยหรือ Direct-to-Home (DTH) และการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ดิจิตอลความละเอียดสูง (High Definition TV)
ดาวเทียมไทยคม สถานะ : ปลดระวาง
บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ประสบความสำเร็จในการจัดส่งดาวเทียมไทยคม 7 ขึ้นสู่วงโคจร เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2557 ที่ผ่านมา เวลา 01.00 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) ด้วยจรวดขนส่งฟอลคอน 9 ของบริษัท สเปซ เอ็กซพลอเรชั่น เทคโนโลยีส์ คอร์ปอเรชั่น (Space Exploration Technologies Corporation- SPACE X) ณ แหลมคานาเวอรัล รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อรักษาสิทธิในวงโคจรของไทย พร้อมช่วยขับเคลื่อนการเติบโตของอุตสาหกรรมบรอดคาสต์ไทย ด้วยการเพิ่มปริมาณช่องสัญญาณเพื่อรองรับความต้องการใช้งานและการเติบโตของโทรคมนาคมในประเทศ พร้อมขยายศักยภาพในฐานะบริษัทดาวเทียมไทยเพื่อให้บริการสื่อสารโทรคมนาคมให้ครอบคลุมทั้งในภูมิภาคเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทวีปออสเตรเลีย
ไทยคม 4 ไทยคม 4 (THAICOM 4) หรือ ไอพีสตาร์-วัน (IPStar-1) เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทยของบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) และเป็นดาวเทียมไทยคมดวงที่ 4 ดาวเทียมไทยคม 4 เคยเป็นดาวเทียมสื่อสารเชิงพาณิชย์ที่ใหญ่และมีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ณ วันที่ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจร
ดาวเทียมสื่อสาร ไทยคม 1A ดาวเทียมดวงแรกของประเทศไทย เป็นดาวเทียมรุ่น HS-376 สร้างโดย Huges Space Aircraft (บริษัทลูกของ โบอิง) โคจรบริเวณพิกัดที่ 120 องศาตะวันออก ส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2536 มีอายุการใช้งานประมาณ 15 ปี (ถึง พ.ศ. 2551)
ดาวเทียมไทยคม ไทยคม8 เป็นดาวเทียมรุ่นใหม่ สร้างโดยบริษัท Orbital Sciences Corporation ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่งขึ้นสู่วงโคจรด้วยจรวดฟอลคอน 9 ของบริษัท สเปซ เอ็กซ์พลอเรชั่น เทคโนโลยี (SPACEX) ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ไทยคม 8 โคจรอยู่ในวงโคจรค้างฟ้า ที่ตำแหน่ง 78.5 องศาตะวันออก เดียวกับ ไทยคม 5 และ ไทยคม 6 มีน้ำหนักราว 3,100 กิโลกรัม มีจานรับส่งสัญญาณ เคยู-แบนด์ (Ku-Band) จำนวน 24 ทรานสพอนเดอร์ ซึ่งมีพื้นที่การให้บริการครอบคลุมพื้นที่ ทั้งในประเทศไทย ภูมิภาคเอเชียใต้ และทวีปแอฟริกา ใช้เป็นดาวเทียมสำหรับการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมตรงถึงที่พักอาศัยหรือ Direct-to-Home (DTH) และการถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ดิจิตอลความละเอียดสูง ทั้ง (High Definition TV) และ (Ultra High Definition TV)
ไทยคม 8 ไทยคม 8 () เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทยจากดาวเทียมไทยคมซีรีส์ ประกอบการโดยบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน), บริษัทสาขาของบริษัท อินทัช โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) และถือเป็นดาวเทียมไทยคมดวงที่ 8
ไทยคม 6 ไทยคม 6 () เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทยของบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) และถือเป็นดาวเทียมไทยคมดวงที่ 6 โดยถูกยิงขึ้นจากฐาน ณ แหลมคะแนเวอรัล ในรัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2557 โดยบริษัทสเปซเอ็กซ์ ดาวเทียมไทยคม 6 โคจรอยู่ในวงโคจรค้างฟ้า ตำแหน่งเดียวกับดาวเทียมไทยคม 5 ที่ตำแหน่ง 78.5 องศาตะวันออก มีจานรับส่งสัญญาณ ซี-แบนด์ (C-Band) จำนวน 18 ช่องรับส่ง และเคยู-แบนด์ (Ku-Band) จำนวน 6 ช่องรับส่ง ซึ่งครอบคลุมการแพร่สัญญาณในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด
ดาวเทียมสื่อสาร เดิมดาวเทียมดวงนี้อยู่ที่พิกัด 78.5 องศาตะวันออก เรียกชื่อว่า ไทยคม 1 เมื่อย้ายมาอยู่ที่ 120 องศาตะวันออก เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 จึงเรียกชื่อใหม่ว่า "ไทยคม 1A"ดาวเทียมสื่อสารเป็นสถานีรับคลื่นวิทยุโทรทัศน์ โดยใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากสถานีบนโลกส่งไปยังอีกสถานีหนึ่งซึ่งอยู่ไกล ที่ไม่สามารถสื่อสารถึงกันโดยตรงได้สะดวก ซึ่งดาวเทียมสื่อสารสามารถรับส่งข้อมูลได้ครอบคลุมพื้นที่ทั่วโลก จึงทำให้ดาวเทียมสื่อสารมีหน้าที่รับส่งโทรทัศน์ โทรสาร ข่าวสาร ภาพโทรทัศน์และรายการวิทยุ ตลอดจนข้อมูลข่าวสารคอมพิวเตอร์ไปทั่วโลก โดยดาวเทียมสื่อสารมีประโชน์ที่สำคัญหลายด้าน ดังนี้
เทคโนโลยีอวกาศ ดาวเทียมสื่อสาร (Communications satellites) เป็นดาวเทียมประจำที่ในอวกาศ เพื่อการสื่อสารโดยใช้คลื่นวิทยุในความถี่ไมโครเวฟ ส่วนใหญ่เป็นดาวเทียมวงโคจรค้างฟ้า ได้แก่ ดาวเทียม INTELSAT ดาวเทียม IRIDIUM และดาวเทียมไทยคม เป็นต้น
พีซทีวี (ประเทศไทย) คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ (กสท.) ในคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ลงมติให้พีซทีวีพักใช้ ใบอนุญาตประกอบกิจการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม เป็นเวลา 7 วัน ระหว่างวันที่ 10 - 16 เมษายน พ.ศ. 2558 หลังจากสามารถกลับมาออกอากาศอีกครั้ง กสท.เห็นว่าพีซทีวียังคงมีเนื้อหาบางส่วน ที่เข้าข่ายปลุกปั่นยุยงให้เกิดความแตกแยกต่อไปอีก จึงลงมติให้เพิกถอนใบอนุญาตเป็นการถาวร เมื่อวันที่ 27 เมษายน ปีเดียวกัน โดยหนังสือคำสั่งเพิกถอนดังกล่าว ออกมาในวันที่ 30 เมษายน เป็นผลให้เจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจเข้าระงับ การส่งสัญญาณผ่านดาวเทียมไทยคม จากสถานีดาวเทียมไทยคม ตั้งแต่เวลา 20:30 น.ของวันดังกล่าว
ดาวเทียมไทยคม เดิมทีบริหารนโยบายการใช้งานดาวเทียม แม้ว่าไม่ใช่โดยหน่วยงานของรัฐ แต่ก็ยังถือว่าโดยบริษัทของชาวไทย (มีคนไทยเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่) แต่เมื่อ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ขายหุ้นครั้งใหญ่ สายการบริหารจึงดำเนินการโดยบริษัทของชาวสิงคโปร์ (ชาวสิงคโปร์เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่)
ไทยคม 6 การส่งดาวเทียมไทยคม 6 ถือเป็นภารกิจที่ 8 ของจรวด Falcon 9 และเป็นการส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจรค้างฟ้าเป็นครั้งที่สองของบริษัทสเปซเอ็กซ์ โดยดาวเทียมที่ถูกส่งขึ้นไปก่อนหน้าคือ SES-8
โทรคมนาคมในประเทศไทย ไทยคมเป็นชื่อของดาวเทียมสื่อสารที่ดำเนินการออกจากประเทศไทย และยังเป็นชื่อของ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็น บริษัท ที่เป็นเจ้าของและดำเนินการดาวเทียมไทยคมและธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคมอื่น ๆ ในประเทศไทยและทั่วเอเชียแปซิฟิค
พีเอสไอ สำหรับ กล่อง O2 HD O2X และ S2 HD
รองรับสัญญาณจาก[[ดาวเทียมไทยคม]] ในนามของ[[ไทยคม (บริษัท)|บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)]] ทีวีดิจิตอล ช่องหมายเลข 1-3 และ 30-36 ระบบ[[โทรทัศน์ความละเอียดสูง|ความละเอียดสูง]] HD
ความถี่ 12355/V/30000 
พีเอสไอเป็นเจ้าของใบอนุญาต ประกอบกิจการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ซึ่งทาง กสทช.ออกให้จำนวน 1 ช่องรายการคือ "พีเอสไอ สาระดี" นอกจากนี้ พีเอสไอยังเช่าช่องความถี่ บนดาวเทียม[[ไทยคม 6]] จาก[[บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน)]] จำนวน 2 ช่องความถี่ ดังต่อไปนี้
[[หมวดหมู่:สถานีโทรทัศน์ในประเทศไทย]]
[[หมวดหมู่:ธุรกิจโทรทัศน์ไทย]]
[[หมวดหมู่:ธุรกิจการสื่อสารในประเทศไทย]]
เนชั่นทีวี ปัจจุบัน Nation TV ได้ทำการส่งสัญญาณผ่าน ดาวเทียมไทยคม 5 ในระบบ C-Band และ ดาวเทียมไทยคม 5 ในระบบ Ku-Band ให้ผู้ที่มีจานรับสัญญาณดาวเทียมที่อยู่ในประเทศไทย และภูมิภาคเอเชีย สามารถรับชมได้ฟรี ที่ช่องหมายเลข 22 โดยไม่ต้องเสียค่าบริการรายเดือนใดๆ ทั้งสิ้น
สบายดีทีวี สบายดี ทีวี เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ออกอากาศเป็นครั้งแรกที่ ดีทีวี ช่อง 20 ทางจานดาวเทียม ไทยคม 5 ระบบ ซี-แบนด์ คลื่นความถี่ 3585 V 26667 โดยเช่าสัมปทานสัญญาณดาวเทียมกับ บริษัท เอ็มวี เทเลวิชั่น (ไทยแลนด์) จำกัด (เอ็มวีทีวี) เป็นช่องที่นำเสนอรายการมิวสิกวิดีโอเพลง และเป็นการสร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการเพลงลูกทุ่งไทย ได้หันมาให้ความสำคัญในการทำมิวสิควิดีโอมากขึ้น ต่อมา 1 มกราคม พ.ศ. 2553 สบายดี ทีวี ได้เปลี่ยนช่องทางใหม่ โดยจานเหลือง ดีทีวี ย้ายจากช่อง 19 มาอยู่ที่ช่อง 38 จานดาวเทียม ไทยคม 5 ซี-แบนด์ ย้ายจากคลื่นเดิม 3585 V 26667 มาอยู่ที่คลื่นความถี่ใหม่ 3960 V 30000 และได้หมดสัญญาสัมปทานช่องสัญญาณดาวเทียมกับเอ็มวีทีวี (ปัจจุปันเปลี่ยนคลื่นความถี่เป็น 3800 H 30000)บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) ผู้ผลิดรายการโทรทัศน์เคเบิลทีวีดาวเทียม ที่ออกอากาศผ่านจานดาวเทียม ไทยคม 5 ซี-แบนด์ คลื่นความถี่ 3800 H 30000 ดีทีวี ช่อง 141 และเคเบิลทีวีไทยทั่วประเทศ ได้นำช่อง สบายดี ทีวี ไปออกอากาศในช่องของอาร์เอส ล่าสุด สบายดีทีวี ออกอากาศผ่านจานดาวเทียม ไทยคม 5 ซี-แบนด์ คลื่นความถี่ใหม่ 3600 H 26666 ตั้งแต่ 1 สิงหาคม 2561 เป็นต้นมา
ทรูวิชันส์ โดยในราวเดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ไอบีซีเป็นฝ่ายซื้อกิจการยูทีวี โดยวิธีการแลกหุ้น และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ยูไนเต็ด บรอดคาสติง คอร์ปอเรชัน จำกัด (ยูบีซี) และออกอากาศด้วยชื่อยูบีซี อย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันพุธที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 โดยในยุคแรก ออกอากาศผ่านดาวเทียมไทยคม 1 (แต่ปัจจุบันใช้ดาวเทียมไทยคม 5) แต่หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มชินวัตรก็ขายหุ้นยูบีซีทั้งหมด ให้กับเครือเจริญโภคภัณฑ์ บริษัทแม่ของเทเลคอมเอเชีย ขณะเดียวกันก็ดำเนินการจดทะเบียน เข้าซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยใช้ชื่อย่อว่า UBC
ดี-สเตชัน (บริษัท) กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร จึงอาศัยอำนาจ โดยอ้างตามประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน เพื่อขอความร่วมมือจาก บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ให้ระงับสัญญาณออกอากาศของสถานีฯ ซึ่งส่งสัญญาณขึ้นสู่ดาวเทียมไทยคม อย่างเร่งด่วนโดยทันที โดยมอบหมายให้ นายธานีรัตน์ ศิริปะชะนะ รองปลัดกระทรวงฯ เป็นผู้นำหนังสือสั่งการไปยังสถานีดาวเทียมไทยคม ตรงข้ามศาลากลางจังหวัดนนทบุรี อำเภอเมืองนนทบุรี โดยอ้างว่าเนื้อหาในการออกอากาศ ก่อให้เกิดความไม่สงบในบ้านเมือง
สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ในอดีต ไทยพีบีเอสเริ่มแพร่ภาพออกอากาศมาตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2551 ทางดาวเทียมไทยคม 2 คลื่นความถี่ 4145 Symbol Rate แนว H แต่เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2553 ไทยพีบีเอสได้ย้ายส่งสัญญาณจากดาวเทียมไทยคม 2 มาเป็นไทยคม 5 ย่านความถี่ C-Band มาพร้อมกับความถี่ใหม่ ที่ 3985 Symbol Rate 4815 แนว V และปัจจุบัน ได้ย้ายความถี่ C-Band เป็นความถี่ 4017 Symbol Rate 1800 แนว V โดยความถี่เดิมได้ยกเลิกไปแล้วในเดือนพฤศจิกายน 2555
ดาวเทียมไทยคม อย่างไรก็ตาม มีกระแสความเห็นว่า ยังไม่ใช่การครอบครองโดยเบ็ดเสร็จ กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารยังเป็นผู้พิจารณาให้สัมปทาน จึงอาจกล่าวโดยมุมมองที่ต่างกันไปว่า เจ้าของที่แท้จริงยังเป็นคนไทย เพียงแต่ให้ชาวต่างชาติเช่าเพื่อดูแลและใช้งานในธุรกิจ อีกทั้งยังอาจมีวิธียึดคืนสัมปทานได้ ถ้าค้นคว้าได้ว่าผิดสัญญา
ทักษิณ ชินวัตร ต่อจากนั้นด้วยความเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ว่าการสื่อสารโทรคมนาคมจะต้องเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน หรือ “สื่อสารกันได้ใต้ฟ้าเดียวกัน” ที่คาดการณ์ว่าการสื่อสารทั้งภาพและเสียงแบบสองทาง โดยไม่มีข้อจำกัดด้านระยะทาง จึงได้ลงทุนครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งนั่นคือ การเข้าสู่ธุรกิจดาวเทียมสื่อสาร โดยเวลานั้นได้จัดตั้งบริษัท ชินวัตรแซทเทลไลท์ จำกัด ขึ้นในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2534  ด้วยการเข้าประมูลสัมปทานเพื่อทำธุรกิจดาวเทียมสื่อสารของประเทศกับทางกระทรวงคมนาคม (ปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงคู่สัญญาเป็นกระทรวงไอซีที) ซึ่งสามารถชนะการประมูลในที่สุด สัญญาสัมปทานมีอายุ 30 ปี ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 โปรดเกล้าฯ  พระราชทานนามดาวเทียมสื่อสารแห่งชาติดวงแรกอย่างเป็นทางการว่า ”ไทยคม” (“THAICOM”) มาจากคำว่า Thai Communications หรือ ไทยคมนาคม เพื่อเป็นสัญญลักษณ์การเชื่อมโยงประเทศไทยกับเทคโนโลยีสื่อสารสมัยใหม่
ดาวเทียมไทยคม บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ในเครือของ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)
ดาวเทียมไทยคม ดังนั้นถ้าพิจารณาโดยเบื้องต้น จึงไม่ขัดกับข้อกฎหมาย เพราะ บริษัทชินคอร์ปอเรชั่นไม่ใช่บริษัทต่างชาติโดยตรง ที่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ (เป็นบริษัทลูกอีกชั้นหนึ่ง) ทั้งนี้ถือเป็นการเลี่ยงโดยอาศัยช่องโหว่ทางกฎหมาย ซึ่งถ้าพิจารณาตามสายการบริหาร ผู้ถือหุ้นรายใหญ่จากบริษัทเทมาเส็กโฮลดิงส์ สามารถล็อบบี้และควบคุมการบริหารและดำเนินนโยบายใน กิจการดาวเทียมไทยคม โดยลำดับเป็นทอดๆ
สถานีโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลี สถานีโทรทัศน์กลางบนแผ่นดินเกาหลี (; ; ชื่อย่อ: KCTV) หรือชื่อย่อ เคซีทีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ในกำกับของรัฐบาลเกาหลีเหนือ ใช้เผยแพร่ข่าวสารต่าง ๆ ภายในประเทศแพร่ภาพเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2506 เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศที่สปป.เกาหลี ปัจจุบันนี้ออกอากาศผ่านดาวเทียมไทยคม 5 จะเริ่มออกอากาศเป็น 2 ช่วงเวลา คือ ตั้งแต่เวลา 9.00 น.-21.00 และ 15.00-23.00 น. (เวลาเปิดและปิดสถานี อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูรายการพิเศษ วันหยุดราชการหรือมีงานพิธีการที่สำคัญ ต่าง ๆ) ช่องรายการนี้จะนำเสนอรายการและสารคดีจากประเทศเกาหลีเหนือเพียงอย่างเดียวรวมไปถึงการ์ตูน ละครจากเกาหลีเหนือ การแสดงจากโรงเรียนในเกาหลีเหนือ และการแสดงเพลงจากวงดนตรี ซิมโฟนีออเครสตร้า แห่งชาติ เพลงปลุกใจจากทหารเกาหลีเหนือและข่าวจากเกาหลีเหนือควบคู่กันไปด้วยผังรายการของแต่ละวัน จะมีการเปลี่ยนรายการอยู่ตลอดเวลา และออกอากาศต่อเนื่องโดยไม่มีการแสดง End Credit แต่อย่างใด