mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
ที-54/55 ที-54/55 เป็นรถถังขนาดกลางต้นแบบตัวแรกได้ผลิตถูกในช่วงสิ้นปี 1944 หลังจากการทดสอบในช่วง 1945-1947 T-54/55 mod 1946 ก็เข้าประจำการ โดยมีการสร้างจำนวน 713 คัน และหยุดผลิตในปี 1949 เนื่องจากมีรุ่นใหม่มาแทนที่ นั่นก็คือ ที-54/55 mod 1949 โดยรุ่น ที-54/55 mod 1949 ได้รับความนิยมมากกว่าเนื่องจากการออกแบบที่ทันสมัยและป้อมที่มีความหนาของเกราะ มากกว่า 200 มิลลิเมตร กว่าโดย ที-54/55 เป็นรถถังขนาดกลางและรถถังหลักคันแรกของสหภาพโซเวียต เข้าประจำการในสหภาพโซเวียตในปี 1948 และเป็นรถถังที่มีการผลิตมากที่สุดในโลกเป็นรองเพียงรถถัง ที-34 ในสงครามโลกครั้งที่ 2 มันได้ติดปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตร มี 2 รุ่นคือ รุ่น 100 มิลลิเมตร ดี-10ที2ซี และ 100 มิลลิเมตร ดี-54 ซึ่งมีอำนาจการทำลายล้างสูงกว่าปืน 85 มิลลิเมตร แบบเก่าที่ใช้ในรถถัง ที-34-85 โดย ที-54/55 เป็นรถถังต้นแบบหลายๆคัน ในรุ่นถัดมา ได้แก่ ที-62 ที-64 ที-72 และอื่นๆอีกมากมาย และที-54/55 ยังมีรุ่นที่ถูกผลิตในจีนโดยใช้ชื่อว่า ไทป์ 59 
รถถังที-34เป็นรถถังที่มีความสมดุลในด้านการออกแบบ มันมีปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรที่ไว้ใจได้ และสามารถเคลื่อนที่ไปยังที่ใดก็ได้ เพราะมีสายพานที่กว้าง และน้ำหนักเบา มันมีความเร็วสูงมากๆ แต่มันยังมีข้อบกพร่องตรงที่ว่า ปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรของมันไม่สามารถเจาะเกราะรถถังไทเกอร์1จากด้านหน้าได้ จึงมีการสร้าง ที-34-85 ขึ้นมาโดยมีปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตร ซึ่งมีอำนาจการยิงที่ดีกว่า แต่ต่อมาเยอรมันได้สร้างรถถังไทเกอร์2ซึ่งมีเกราะที่หนามากๆ ทำให้ปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตรไม่สามารถเจาะเกราะของมันได้
เอ็ม3 ลี เอ็ม 3 ลี หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า รถถังกลาง, เอ็ม 3 เป็นรถถังขนาดกลางของสหรัฐอเมริกาที่ถูกใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในประเทศอังกฤษ, รถถังนี้ได้ถูกเรียกออกมาเป็นสองชื่อขึ้นอยู่กับรูปทรงป้อมปืนและขนาดจำนวนพลขับ รถถังนี้ได้ใช้รูปทรงป้อมปืนของสหรัฐที่ถูกเรียกว่า "ลี" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสมาพันธรัฐอเมริกา โรเบิร์ต อี. ลี อีกรูปแบบหนึ่งที่ถูกใช้โดยอังกฤษนั้นมีรูปทรงป้อมปืนที่เป็นที่รู้จักกันคือ "แกรนต์" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสหรัฐ ยูลิสซีส เอส. แกรนต์
พีไอเอที พีไอเอที(ย่อมาจาก Projector, Infantry, Anti Tank(PIAT)) เอ็มเค 1 เป็นอาวุธต่อสู้รถถังแบบพกพาของอังกฤษที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พีไอเอทีได้ถูกออกแบบในปี ค.ศ. 1942 เพื่อตอบรับต่อความต้องการของกองทัพอังกฤษสำหรับการใช้อาวุธต่อสู้รถถังที่มีประสิทธภาพมากขึ้นและเข้าประจำการในปี ค.ศ. 1943
เมาส์ (รถถัง) แพนเซอร์ 8 เมาส์ () ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Panzerkampfwagen VIII Maus เป็นสุดยอดรถถังหนักของนาซีเยอรมนีในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งถูกกล่าวขานว่า เป็นรถถังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและมีเกราะที่หนามากยากนักที่กระสุนใดๆจะเจาะเกราะเข้ามาได้ สร้างขึ้นสำเร็จในช่วงหลังปี 1944 Maus นั้นถือว่าเป็นรถถังประจัญบานขนาดใหญ่ที่มีเกราะหนาที่สุดเท่าที่นาซีเยอรมันได้สร้างขึ้นมา มีการสั่งให้สร้างทั้งหมด 5 คัน แต่ทว่ามีเพียงเกราะตัวถัง 2 อันและเกราะป้อมปืน 1 อันเท่านั้นที่สร้างได้สำเร็จ ซึ่งก่อนที่จะทำการทดลองวิ่งนั้นก็ถูกกองทัพโซเวียตบุกยึดฐานไปเสียก่อน
ที-35 ที-35 เป็นรถถังหนักของสหภาพโซเวียต ในช่วงสมัยระหว่างสงคราม และช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง โดยถูกผลิตและใช้งานโดยกองทัพแดง โดยเป็นรถถังหนักที่มีจุดยิง 5 แห่ง ที่ผลิตที่เดี่ยวในโลก แต่มีข้อเสียคือวิ่งข้า ข้อเสียนี้จึงทำให้รถถัง ที-35 ที่ถูกใช้ในช่วง ปฏิบัติการบาร์บารอสซา ถูกทำลายและสูญเสียเป็นจำนวนมาก
รถถังพันเทอร์ พันเทอร์ () หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า พันเซอร์ 5 (Panzer V) ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Panzerkampfwagen V Panther เป็นรถถังขนาดกลางของนาซีเยอรมนีที่ถูกใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยถูกออกแบบในช่วงปี ค.ศ. 1941 
เนื่องจากในช่วงที่กองทัพนาซีเยอรมันได้บุกเข้าโจมตีสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบาร์บารอสซาและได้ไปเจอกับรถถังที-34ของสหภาพโซเวียตเข้า ที-34นั้นเป็นรถถังที่มีความเร็วสูง ติดตั้งปืนที่ทรงอานุภาพ สายพานกว้างเกาะถนนได้ดี และลักษณะพิเศษคือ มีเกราะที่ลาดเอียง มีคุณสมบัติช่วยเพิ่มความหนาของเกราะโดยไม่ต้องเพิ่มขนาดเกราะ และยังช่วยลดการปะทะโดยตรงของกระสุนปืนทำให้ฝ่ายเยอรมันต้องตกใจในอานุภาพที่สูงส่งของที-34มาก เมื่อยึดรถถังรุ่นนี้ได้ในสนามรบจึงได้นำมาศึกษาและวิเคราะห์ทำให้ฝ่ายเยอรมันต้องการผลิตรถถังแบบที-34 ให้ได้ แต่ทว่าการผลิตรถถังเลียนแบบที-34นั้นแทบเป็นไปไม่ได้ จึงต้องออกแบบรถถังใหม่โดยให้มีคุณลักษณะแบบที-34 สิ่งที่ได้จากทดลองการผลิตคือ รถถังแบบ พันเซอร์ 5 หรือพันเทอร์ ซึ่งมีคุณสมบัติเหมือนที-34 แต่สิ่งที่เหนือกว่าคือ ขนาดที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย เกราะที่หนากว่า และติดตั้งปืนใหญ่75มม. L70 ลำกล้องยาว ซึ่งมีอานุภาพการทำลายล้างที่เหนือจินตนาการอย่างมาก สามารถยิงเจาะเกราะได้ลึกมาก และยิงต่อต้านรถถังได้ไกลกว่า2,000เมตรอย่างแม่นยำ ไกลกว่ารถถังทุกรุ่นใดๆของฝ่ายสัมพันธมิตรและสหภาพโซเวียต
พันเทอร์เริ่มการผลิตในปีค.ศ. 1943 แต่เนื่องจากต้องเร่งรีบผลิตออกสู่สมรภูมิ เพราะโซเวียตเริ่มการตีโต้กองทัพเยอรมัน และกำลังรบรถถังของโซเวียตที่มีจำนวนอันประมาณไม่ได้ ได้ถาโถมเข้าสู่แนวรบของเยอรมันอย่างหนัก เยอรมันจึงต้องรีบผลิตพันเทอร์ออกสู่สนามรบโดยเร็ว ทำให้มีปัญหาด้านเครื่องยนต์ รถถังบางคันเครื่องยนต์เสียหายทันทีหลังออกสู่สมรภูมิไม่นาน และในยุทธการเคิสก์ ปีค.ศ. 1943 รถถังพันเทอร์จำนวนมากเกิดเครื่องยนต์ขัดข้อง ทำให้แสดงความสามารถในการรบไม่ดีนัก แต่ปัญหาเรื่องเครื่องยนต์ก็ถูกแก้ไขในภายหลัง
พีทีอาร์ดี พีทีอาร์ดี (ย่อมาจาก, "ProtivoTankovoye Ruzhyo Degtyaryova";"Противотанковое однозарядное ружьё системы Дегтярёва образца 1941 года";"ปืนไรเฟิลต่อต้านรถถังเดกเตียริออฟ") เป็นปืนไรเฟิลต่อต้านรถถัง โดยผลิตและใช้งานโดยกองทัพแดงของโซเวียตในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นอาวุธแบบยิงนัดเดียวด้วยกระสุนขนาด 14.5×114 มม. ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถทะลุเกราะด้านหน้าของรถถังเยอรมันได้ แต่สามารถเจาะเกราะด้านข้างที่บางกว่าของรถถังเยอรมันได้ในช่วงต้นของสงคราม
รถถังฮุมเมิล พันเซอร์เฮาบิทซ์ ฮุมเมิล () เป็นรถถังปืนใหญ่อัตราจรของนาซีเยอรมนีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โดยดัดแปลงด้วยการใช้ฐานรถถังแพนเซอร์3 หรือแพนเซอร์4แบบแชสซีและติดตั้งปืนใหญ่อัตราจรเฮาวิตเซอร์ 15 cm sFH 18
รถถังโจเซฟ สตาลิน รถถังโจเซฟ สตาลินหรือรถถังอิโอซิฟ สตาลิน (,) หรือรถถัง IS เป็นรถถังหนักที่พัฒนาต่อเนื่องจาก รถถังคลีเมนต์ โวโรชีลอฟ โดยสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
รถถังหลัก รถถังหลักในยุคแรกจะประกอบไปด้วยรถถังกลางที่ออกแบบและผลิตโดยตรงหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง โดยได้รับการนิยามใหม่ต่อมาเป็นรถถังหลัก
เอเค 47 ปืนเอเค-47 ได้รับการออกแบบครั้งแรกในปีพ.ศ. 2484 และพัฒนาจนเป็นรูปแบบมาตรฐานในปีพ.ศ. 2490 เขาก็เห็นว่าไม่ยุติธรรมเลยที่กองทัพนาซีเยอรมันได้ใช้อาวุธปืนอัตโนมัติอันทันสมัยมากมายหลายรุ่น ตั้งแต่ปืนเล็กยาว ปืนกลมือเอ็มพี 40 ปืนกลเบาเอ็มจี 34 และปืนกลเบาเอ็มจี 42 รวมทั้งรถถังยานเกราะอีกมากมาย ในขณะที่กองทัพโซเวียตกลับมีเพียงปืนเล็กยาวโมซิน-นากองท์อันคร่ำครึมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติเอสวีที-40กับปืนกลมือ PPSH-41 เท่านั้น ส่วนปืนกลระดับหมู่ก็มีเพียงปืนกลเดกท์ยาร์ยอฟเท่านั้น โดยรถถังยานเกราะกับยุทโธปกรณ์ต่างๆของกองทัพโซเวียตในขณะนั้น ถ้าไม่เป็นของเก่าตกค้างมาจากสงครามโลกครั้งที่แล้ว ส่วนมากก็อยู่ในสภาพเก่าและไม่พร้อมใช้เนื่องจากขาดแคลนงบประมาณซ่อมแซม
แนวรบด้านตะวันออก (สงครามโลกครั้งที่สอง) การรุกทางใต้ ซึ่งมีกองทัพแพนเซอร์ที่ 4 เป็นหัวหอก นำโดย พลเอกฮอท โดยมีเหล่ารถถังสามเหล่าสร้างความคืบหน้า เหล่าแพนเซอร์เอสเอสที่ 2 และกองพลกรอสส์ดอยท์ชลันด์ พันเซอร์เกรนาดีร์รุกไปตามแม่น้ำด้านหนึ่งของโดเนตส์บนตรงฉนวนแคบ ๆ ซึ่งต้องผ่านสนามทุ่นระเบิดและเหนือที่สูงเมื่อเทียบกันมุ่งสู่โอโบยัน การต้านทานอย่างดุเดือดทำให้ต้องเปลี่ยนทิศทางการบุกจากทางตะวันออกเป็นตะวันตกของแนวรบ แต่รถถังยังรุกไป 25 กิโลเมตรก่อนเผชิญกับกำลังหนุนของกองทัพรถถังป้องกัน (Guards Tank Army) ที่ 5 ของโซเวียต นอกโปรโฮรอฟกา ยุทธการดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม โดยมีรถถังราวหนึ่งพันคันอยู่ในการยุทธ์ หลังสงคราม นักประวัติศาสตร์โซเวียตยึดว่า ยุทธการใกล้กับโปรโฮรอฟกา เป็นยุทธการรถถังใหญ่ที่สุดตลอดกาล การรบปะทะที่โปรโฮรอฟกาเป็นความสำเร็จในการตั้งรับของโซเวียต แม้ต้องสูญเสียไปมากก็ตาม กองทัพรถถังป้องกันที่ 5 ของโซเวียต ซึ่งมีรถถังเบาและกลางราว 800 คัน เข้าตีเหล่าแพนเซอร์เอสเอสที่ 2 การสูญเสียรถถังของทั้งสองฝ่ายเป็นที่มาของการถกเถียงตั้งแต่นั้นมา แม้กองทัพรถถังป้องกันที่ 5 จะมิได้บรรลุวัตถุประสงค์ แต่การบุกของเยอรมนีก็หยุดลง
8.8 ซม. แพค 43 แพค 43("Panzerabwehrkanone 43" and "Panzerjägerkanone 43") เป็นปืนใหญ่ต่อสู้รถถังขนาด 88 มม.ของเยอรมันถูกพัฒนาโดยครุพพ์ในการประกวดการแข่งขันกับไรน์เมทอลล์ 8.8 ซม. ฟลัค 41 ปืนต่อต้านอากาศยานและถูกใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แพค 43 เป็นปืนต่อสู้รถถังที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของกองทัพเวร์มัคท์จากการดูการใช้งานจำนวนมากที่มีนัยสำคัญ นอกจากนี้ยังได้ใช้งานในการดัดแปลงแก้ไขจาก 8.8 cm KwK 43 ปืนหลักบนรถถังไทเกอร์ 2 เพื่อเปิดด้านบนของนาชอร์น(Nashorn)และล้อมรอบอย่างครบครัน,ป้อมปืน-อย่างรถถังพิฆาตเอเลเฟนท์(Elefant)และยากด์แพนเธอร์
ชตวร์มเกอชึทซ์ ภายหลังการรุกรานสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1941 ปัญหาที่สำคัญได้ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อได้พบว่าอาวุธหลักบนตัวรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 2 และ 3 ไม่เพียงพอที่จะรับมือกับรถถังรุ่นใหม่ของโซเวียตอย่างรถถังที-34 และเควี-1 ปืนต่อต้านรถถังหลักของเยอรมัน, 3.7 ซม. แพค 36 ยังไม่สามารถที่จะยิงทะลุเจาะเกราะที่โซเวียตออกแบบ แม้ว่าปืนที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นได้ถูกพัฒนาขึ้น, 75 ซม. แพค 40 ป้อมปืนของรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 3 รถถังหลักของเยอรมัน ยังไม่สามารถที่จะใส่กระบอกปืนขนาดใหญ่ได้ มันได้ถูกพบ อย่างไรก็ตาม ด้วยไร้ป้อมปืนของชตูกนั้นมีห้องที่เพียงพอในห้องพลขับรถถังเพื่อจัดการกับ 75 ซม. แพค 40 และปรับปรุงแก้ไขได้ถูกจัดการ ยานพาหนะใหม่ได้ถูกทำให้กลายเป็นรถถังพิฆาตที่มีประสิทธิภาพ ไม่เพียงแต่ปืนหลักที่มีประสิทธิภาพที่เพียงพอที่จะทำลายรถถังใหม่โซเวียต แต่ฐานของรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 6 ซึ่งมีพื้นฐานที่เคลื่อนที่เร็วและความน่าเชื่อถือสูง และการเพิ่มแผ่นเกราะมากขึ้นผสมกับภาพเงาต่ำทำให้เป็นยานพาหนะที่ยากต่อการทำลาย ชตูก 3 ได้กลายเป็นยานพาหนะติดเกราะที่ถูกผลิตมากที่สุดของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยจำนวนบางส่วน 10,000 คันเป็นตัวอย่างที่ถูกผลิตขึ้น
7ทีพี 7ทีพี (7TP) เป็นรถถังขนาดเบาของประเทศโปแลนด์ ใช้ในสงครามโลกครั้งที่สอง พัฒนามาจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ
ที-34 ในเบื้องต้น ที-34 ยังมีข้อบกพร่องอยู่หลายจุด แต่มันได้รับการปรับปรุงตลอดช่วงสงครามทั้งเพื่อยกระดับประสิทธิภาพ ลดความสูญเสีย และค่าใช้จ่ายในการจัดสร้าง เมื่อสงครามโลกยุติเมื่อ ค.ศ. 1945 ที-34 รุ่น
ที่มีความสามารถรอบตัว และใช้งบก่อสร้างที่ลงตัวก็เข้ามาประจำการณ์แทนรถถังเบาและรถถังหนักหลายรุ่น ที-34 มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาคอนเซ็ปต์ของสิ่งที่เรียกว่า รถถังรบหลัก ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20
พันเซอร์ 4 โดยรถถังรุ่นใหม่ที่ถูกส่งมานี้เป็นรุ่น F2 ซึ่งมีจำนวนประมาณ 135 คัน ซึ่ง ณ ขนะนั้น มีเพียงรถถัง พันเซอร์ 4 รุ่นใหม่นี้เท่านั้นที่จะสามารถทำลายรถถัง T-34 และ KV-1 ได้
รถถัง พันเซอร์ 4 จึงกลายเป็นกำลังสำคัญมากในช่วงนี้ เนื่องจากรถถังแบบ เสือโคร่ง (ไทเกอร์ I) ที่ยังมีปัญหา และรถถังแบบ เสือดำ ที่ยังไม่ได้นำส่งให้แก่กองทัพเยอรมัน
ในช่วงปี ค.ศ. 1942 รถถังพันเซอร์ 4 จำนวน 502 คันถูกทำลายในสมรภูมิรบตะวันออก
เอ็ม4 เชอร์แมน เอ็ม4 เชอร์แมน () เป็นรถถังหลักที่ใช้โดยสหรัฐอเมริกาในสงครามโลกครั้งที่ 2 มันยังได้ทำหน้าที่ในกองกำลังของสัมพันธมิตรในอีกหลายประเทศเช่นกัน มันพัฒนามาจากรถถังขนาดกลางและเบาที่เกิดขึ้นก่อนหน้าโดยเป็นรถถังคันแรกของอเมริกาที่มีป้อมปืนซึ่งสามารถหมุนได้รอบทิศทาง เชอร์แมนคันแรกก็มากเกินที่จะเอาชนะยานเกราะของเยอรมนีในแอฟริกาเหนือ
ไฮนซ์ กูเดเรียน ในเดือนเมษายน 1933 กูเดเรียนได้รับการเลื่อนยศเป็นพันเอก และสองเดือนต่อมาได้รับตำแหน่งเป็นเสนาธิการกองบัญชาการทหารยานเกราะ และมีโอกาสได้นำเสนออาวุธยุทโธปกรณ์ที่เยอรมันพัฒนาขึ้นต่อฮิตเลอร์เป็นครั้งแรก เขาได้สาธิตการเข้าตีของหมวดจักรยานยนต์, หมวดต่อสู้รถถัง, หมวดรถถังพันเซอร์ 1, หมวดรถหุ้มเกราะเบา และหมวดยานเกราะลาดตระเวน ฮิตเลอร์ประทับใจการสาธิตของกูเดเรียนอย่างมาก ถึงกลับกล่าวว่า ""นี่แหล่ะสิ่งที่ชั้นต้องการ นี่แหล่ะสิ่งที่ชั้นอยากจะมี"" ตั้งแต่นั้นมาการฝึกจู่โจมโดยหน่วยรถถังก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจัง แม้ระยะแรกจะเป็นเพียงการใช้รถถังจำลองจากไม้ในการฝึกก็ตาม แต่ก็ถือเป็นนิมิตหมายที่ดี ในขณะที่อังกฤษและฝรั่งเศสยังคงมองรถถังและยานเกราะเป็นเพียงเครื่องมือสนับสนุนทหารราบเท่านั้น
ทีเกอร์ 2 ทีเกอร์ 2 (; ) เป็นรถถังประเภทรถถังหนักหรือเฮฟวี่แทงค์ (Heavy tank) ที่ถูกใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายปี ค.ศ. 1942 คำว่า " ทีเกอร์ 2 " นั้นเป็นชื่อที่ฝ่ายสัมพันธมิตรใช้เรียก นอกจากคำว่า ทีเกอร์ 2 แล้ว ยังใช้คำว่า "คิงทีเกอร์" และ "รอยัลทีเกอร์" อีกด้วย
เลพเพิร์ด 2 เลโอพาร์ด 2 (เยอรมัน: Leopard) เป็นรถถังประจัญบานหลักของกองทัพเยอรมนี ได้รับการพัฒนาโดย คราอูส-มาเฟล์ (Krauss-Maffei) ในช่วงปี 1970 และได้นำไปใช้ในกองทัพในปี 1978 จนถึงปัจจุบัน ผลิตมาให้กับกองทัพเยอรมันตะวันตก เป็นรุ่นเสริมต่อมาจาก เลโอพาร์ด 1 ปัจจุบันรถถังรุ่นนี้ได้นำไปใช้ในกองทัพ ต่างๆ มากกว่า 12 ประเทศในยุโรป เลพเพิร์ด 2 ได้ถูกผลิตมาแล้วมากกว่า 3,480 คัน มีราคาต่อคัน ประมาณ US$5.74 million (ในปี 2007)หรือถ้าแปลงเป็นเงินไทยก็ประมาณ 172 ล้านบาท เลพเพิร์ด 2 ได้ถูกนำไปใช้ยุทธการคอซอวอ เป็นครั้งแรก และได้นำไปใช้ในสงครามอัฟกานิสถาน ร่วมกับ เดนมาร์กและ แคนาดา
เอ็ม1 เอบรามส์ เอบรามส์ยังคงไม่ได้รับการทดสอบในการรบจนกระทั่งถึงสงครามอ่าวในปีพ.ศ. 2534 เอ็ม1เอ1 ทั้งหมด 1,848 คันถูกส่งเข้าซาอุดิอาระเบีย เอ็ม1เอ1นั้นเหนือชั้นกว่ารถถังที-55 และที-62 ของอิรักที่ผลิตโดยโซเวียต เช่นเดียวกันกับรถถังที-72 และไลออนออฟบาบีลอน ที-72 นั้นเหมือนกับรถถังรุ่นส่งออกทั่วไปของโซเวียตคือ ไม่มีเกราะแบบหลายชั้น และระบบควบคุมการยิงที่ด้อยกว่า เอ็ม1เอ1 เอบรามส์ จึงมีเอ็ม1เอ1 เพียง 23 คันเท่านั้นที่เสียหายร้ายแรงในสงครามอ่าว และมีเพียงคันเดียวเท่านั้นที่สูญเสียลูกเรือไป บางคันได้รับความเสียหายเล็กน้อย มีเอบรามส์เพียงไม่กี่คันที่ถูกศัตรูยิง และมีเพียงคันเดียวที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก 
เอ็ม1เอ1 สามารถจัดการเป้าหมายได้เกินระยะ 2,500 เมตร ด้วยระยะนี้ทำให้รถถังโซเวียตหมดโอกาสในปฏิบัติการพายุทะเลทราย เพราะว่าระยะหวังผลของรถถังโซเวียตของอิรักนั้นต่ำกว่า 2,000 เมตร (รถถังของอิรักไม่สามารถยิงขีปนาวุธต่อต้านรถถังได้เหมือนของโซเวียต) นั่นหมายความว่าเอบรามส์สามารถยิงใส่รถถังของศัตรูได้ก่อนที่พวกนั้นจะเข้าสู่ระยะยิง ในอุบัติเหตุการยิงใส่พวกเดียวกันเองเกราะของป้อมปืนนั้นสามารถรอดจากกระสุนเจาะเกราะพลังงานจลน์ของรถถังเอ็ม1เอ1 อีกคันได้ ไม่เหมือนกับเกราะด้านข้างของลำตัวกับเกราะด้านหลังของป้อมปืนซึ่งถูกทำลายโดยการยิงจากพวกเดียวกันเองที่ใช้กระสุนยูเรเนียมในยุทธการนอร์ฟอล์ก
ที-26 ที-26 () เป็นรถถังขนาดเบา มีใช้ในสหภาพโซเวียต ตั้งแต่ทศวรรษ 1930 กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง การออกแบบอาศัยต้นแบบจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ ซึ่งถือว่าเป็นแบบที่ประสบความสำเร็จกว้างขวางที่สุดแบบหนึ่งในทศวรรษ 1930
เอเลฟันท์ แพนเซอร์ยืดเกอร์ ไทเกอร์ (พี) () หรือที่เรียกว่า เอเลฟันท์ ( ความหมาย "เจ้าช้าง") เป็นรถถังพิฆาตหนักถูกใช้งานโดยกองทัพเวร์มัคท์แห่งเยอรมันในฐานะแพนเซอร์ยืดเกอร์ (Panzerjäger) หรือปืนต่อสู้รถถังแบบเคลื่อนที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
พันเซอร์ 38 (ที) พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 38(ที) แต่เดิมเป็นรถถังของเชโกสโลวาเกียที่ถูกออกแบบในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังเชโกสโลวาเกียถูกยึดครองโดยเยอรมนี มันได้ถูกครอบครองโดยกองทัพเยอรมัน ซึ่งจะแสดงให้เห็นในทำหน้าที่ในการบุกครองโปแลนด์ ฝรั่งเศส และสหภาพโซเวียต การผลิตได้สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1942 เมื่ออาวุธยุทธภัณฑ์หลักยังถือว่าไม่เพียงพอ ด้วยที่มีทั้งหมด 1,400 คันของ Pz. 38(t) ที่ถูกผลิตขึ้น ตัวฐานรถถังของ Pz. 38(t) ยังคงผลิตขึ้นอย่างต่อเนื่องสำหรับรถถังมาร์เดอร์ 3 (ค.ศ.1942-1944) กับด้วยส่วนประกอบบางส่วนที่ถูกใช้ในเวลาต่อมาคือ ยากด์แพนเซอร์ 38 (ค.ศ. 1944-1945) รถถังพิฆาตและยานพาหนะที่แตกต่างกันออกไป
พันเซอร์ 35(ที) พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 35(ที) ชื่อเรียกทั่วไปได้ถูกย่อสั้นว่า พันเซอร์ 35(ที) หรือย่อด้วยคำว่า Pz.Kpfw. 35(t), เป็นรถถังเบาที่ถูกออกแบบโดยเชโกสโลวาเกียที่ถูกใช้เป็นส่วนใหญ่โดยนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตัวอักษรคำว่า (ที) หมายถึง tschechisch (German: "Czech") ได้ประจำการอยู่ในเชโกสโลวาเกีย มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า รถถัง Lehký vzor 35 (รถถังเบาแบบ 35) แต่โดยปกติแล้วจะถูกเรียกว่า LT vz. 35 หรือ LT-35.
พันเซอร์ 4 รถถังพันเซอร์ 4 เป็นรถถังที่เยอรมันทำการผลิตตั้งแต่ก่อนเริ่มสงครามไปจนถึงสิ้นสุดสงคราม ซึ่งจำนวนทั้งหมดนั้นเป็นถึง 30% ของรถถังที่เยอรมันผลิตออกมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ปืนต่อสู้รถถัง ภารกิจของปืนต่อสู้รถถังนั้นใช้สำหรับยิงทำลายรถถังเป็นหลัก ส่วนภารกิจรองใช้ยิงสังหารบุคคลหรือทำลายสิ่งก่อสร้าง ปกติกระสุนพื้นฐานจะเป็นกระสุนระเบิดแรงสูง และกระสุนระเบิดแรงสูงต่อสู้รถถัง แต่ปืนต่อสู้รถถังบางรุ่น เช่น OQF 6 pdr. (M1 57 mm. Gun) และ OQF 17 pdr. ของอังกฤษจะมีกระสุนเจาะเกราะแบบสลัดเปลือกหุ้มทิ้งเอง เพิ่มขึ้นมา เพื่อเพิ่มอำนาจในการทะลุทะลวงเกราะของรถถังที่สูงขึ้นด้วย 
ปืนต่อสู้รถถังนั้นมักจะมีแผ่นเกราะกำบังด้านหน้าเพื่อป้องกันอันตรายจากกระสุนปืนและสะเก็ดระเบิดจากฝ่ายตรงข้าม มีพลปืนจำนวน 3 คน โดย 2 คนจะเป็นพลบรรจุกระสุนและพลยิง ส่วนอีก 1 คนจะเป็นพลเล็งเป้า โดยปืนต่อสู้รถถังสามารถเคลื่อนย้ายได้ด้วยแรงคนในระยะใกล้หรือใช้รถหรือสัตว์ลากจูงในระยะไกล
เลื่อน พงษ์โสภณ ภายหลังจาก น.อ.เลื่อน เปิดโรงเรียนช่างกลพงษ์โสภณได้ไม่นานเท่าไรนัก ก็มีพวกรถไต่ถังคณะหนึ่งจากประเทศฟิลิปปินส์ เดินทางเข้ามาแสดงในกรุงเทพฯ มีการแสดงท่าหวาดเสียวด้วยการขี่รถมอเตอร์ไซค์ไต่ถัง อันเป็นที่ตื่นเต้นของชาวกรุงเทพฯ อยู่เป็นอันมาก ทางคณะ ได้ประกาศท้าให้รางวัล 200 ดอลลาร์แก่ผู้ใดก็ตาม ที่สามารถขี่รถไต่ถังได้ น.อ.เลื่อน ไปดูรถไต่ถังกับเขาด้วยเหมือนกันฟังคำประกาศท้าแล้ว ก็นึกอยากจะลองดู ด้วยเห็นว่า ไม่ใช่เป็นของยากเกินไปเลย สำคัญอยู่ที่กำลังใจดีและกล้าหาญ เมื่อกลับมาถึงบ้าน จึงรีบสร้างถังของตนเองขึ้น แล้วหัดซ้อมขี่รถไต่ถังวันแล้ววันเล่าจนสามารถขี่ได้คล่อง จึงไปอาสาขี่รถตามคำที่ประกาศท้า แต่ "มิสเตอร์คิง" หัวหน้าคณะรถไต่ถังฟิลิปปินส์เป็นนกรู้ และมีเหลี่ยมโกงจึงใช้กโลบายไม่ยอมให้ น.อ.เลื่อน ทดลอง และไม่จ่ายเงินให้ตามประกาศ อย่างไรก็ดีการขี่มอเตอร์ไซค์ไต่ถังนั้น นับว่า น.อ.เลื่อน เป็นคนไทยคนแรกที่สามารถทำได้ จากนั้น น.อ.เลื่อน ก็ได้สั่งสอนลูกศิษย์ลูกหาออกไปประกอบอาชีพในทางขี่รถไต่ถังเก็บสตางค์คนดูมากมาย แม้ในทุกวันนี้ การแสดงประเภทนี้ก็ยังเป็นที่สนใจของประชาชนอยู่มาก
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สนามเพลาะ ปืนกล การสอดแนมทางอากาศ รั้วลวดหนามและปืนใหญ่สมัยใหม่ซึ่งมีกระสุนลูกปรายมีส่วนให้แนวสู้รบของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งไม่อาจเอาชนะกันได้เด็ดขาด อังกฤษมองหาทางออกด้วยการสร้างการสงครามรถถังและยานยนต์ขึ้น รถถังคันแรก ๆ ถูกใช้ระหว่างยุทธการซอมม์เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1916 ความน่าเชื่อถือยานยนต์นั้นเป็นปัญหา แต่การทดลองพิสูจน์ถึงคุณค่าของมัน ภายในหนึ่งปี อังกฤษส่งรถถังเข้าสู่สนามรบหลายร้อยคัน และพวกมันได้แสดงแสงยานุภาพระหว่างยุทธการคัมไบรในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 ด้วยการเจาะแนวฮินเดนบูร์ก ขณะที่กำลังผสมจับกุมทหารข้าศึกเป็นเชลยได้ 8,000 นาย และยึดปืนใหญ่ได้ 100 กระบอก สงครามยังได้มีการนำอาวุธกลเบาและปืนกลมือ เช่น ปืนลิวอิส ไรเฟิลอัตโนมัติบราวนิง และเบิร์กทันน์ เอ็มเพ 18
ยักด์พันเซอร์ IV ยักด์พันเซอร์ IV (; รถถังนักล่า) เป็นรถถังพิฆาตสร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้รับการดัดแปลงมาจากฐานรถถังของแพนเซอร์ 4
พันแซร์เชร็ค พันแซร์เชร็ค () เป็นชื่อนิยมของ "ราเกเทนพันแซร์บืชเซอ" (Raketenpanzerbüchs, ย่อเป็น RPzB) เป็นเครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถังใช้ใหม่ได้ ขนาดลำกล้อง 88 มิลลิเมตร ซึ่งถูกพัฒนาโดยนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง พันแซร์เชร็คถูกออกแบบมาเพื่อใช้เป็นอาวุธต่อสู้รถถังน้ำหนักเบาสำหรับทหารราบ อาวุธดังกล่าวเป็นแบบประทับบ่ายิง และยิงระเบิดทรงตัวด้วยหาง (fin-stabilized) พร้อมหัวรบบรรจุดินโพรง (shape charge) พันแซร์เชร็คถูกผลิตขึ้นมาจำนวนน้อยกว่าพันแซร์เฟาสท์มาก ซึ่งเป็นปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังใช้แล้วทิ้งที่ยิงหัวรบต่อสู้รถถัง
ระเบิดมือ ในขณะที่ประเทศอังกฤษมีระเบิดมิลส์นั้น ประเทศเยอรมนีก็ได้มีการผลิตระเบิดมือแบบมีด้ามจับขึ้นมา เรียกว่า สติลฮานด์กรานาเทอ (Stielhandgranate) โดยมีเชื้อประทุอยู่ภายในกระบอกโลหะ ติดไว้กับปลายของด้ามไม้ซึ่งมีลักษณะกลวงภายใน จุดชนวนด้วยการดึงเชือกที่อยู่ภายในด้ามไม้ ซึ่งมีฝาเกลียวห่อหุ้มเชือกนี้ไว้จากด้านล่างสุด ระเบิดมือชนิดนี้ มีฉายาว่า "ที่บดมันฝรั่ง" หรือ " The Potato Masher " มีใช้ทั้งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และ สงครามโลกครั้งที่สอง เช่นกัน ในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน มีการพัฒนาระเบิดมือชนิดหนึ่ง ซึ่งทำจากขวดแก้วบรรจุน้ำมันเชื้อเพลิง และใช้การจุดชนวนแถบผ้าเพื่อให้เกิดการเผาไหม้และระเบิดขึ้น ซึ่งภายหลัง ระเบิดมือชนิดนี้มีชื่อว่า โมโลตอฟ คอกเทล (Molotov Cocktail) โดยกองทัพฟินแลนด์ในช่วงสงครามฤดูหนาว ซึ่งเมื่อครั้งต้องสู้กับกองทัพของโซเวียตในช่วงนั้น กองทัพฟินแลนด์จะใช้โมโลตอฟ คอกเทล ควบคู่กับอาวุธชนิดอื่น โมโลตอฟ คอกเทล เป็นหนึ่งในระเบิดมือไม่กี่ชนิด ที่มีคุณสมบัติในการหยุดยั้งรถถังของศัตรู โดยการขว้างโมโลตอฟ คอกเทล ที่จุดชนวนแล้วให้ไปกระแทกกับเครื่องยนต์ของรถถัง เพื่อให้ตัวเครื่องยนต์ของรถถังถูกไฟเผาไหม้
เอ็ม1 เอบรามส์ เอ็ม1เอ1 รุ่นแรกๆ ที่ใช้เกราะแบบนี้ประจำการอยู่ในเยอรมนี เพราะว่าพวกมันคือแนวตั้งรับแรกสุดต่อสหภาพโซเวียต กองพันยานเกราะของสหรัฐที่ทำสงครามในปฏิบัติการพายุทะเลทรายได้รับการปรับเปลี่ยนไปใช้เกราะยูเรเนียมอย่างกะทันหันก่อนเริ่มการรบ เอ็ม1เอ2 นั้นใช้เกราะเนื้อเดียวที่หน้า 610 มิลลิเมตร ความแข็งแกร่งของเกราะนั้นพอๆ กับรถถังประจัญบานหลักของฝั่งยุโรปอย่างลีโอพาร์ด 2 ในสงครามอ่าว รถถังเอบรามส์รอดจากการถูกยิงหลายครั้งในระยะใกล้โดยรถถังไลออน ออฟ บาบิโลนและขีปนาวุธต่อต้านรถถังของอิรัก กระสุนของเอบรามส์ด้วยกันเองก็ยังไม่สามารถเจาะทะลุเกราะด้านหน้าและด้านข้างได้เช่นกัน ตัวอย่างที่ให้เห็นเกิดขึ้นเมื่อเอบรามส์คันหนึ่งต้องการทำลายเอบรามส์อีกคันที่ติดหล่มและขวางทางอยู่จนต้องทิ้งมันไว้
ฮาฟทโฮฮาลดังก์ ระเบิดชนิดนี้มีวัตถุประสงค์ในการทำลายรถถังหรือยานพาหนะติดเกราะ วิธีใช้งานก็คือให้ทำการลอบเข้าไปใกล้เป้าหมายรถถังฝ่ายศัตรูแล้วนำฮาฟทโฮฮาลดังก์ไปติดที่รถถัง ด้วยแรงแม่เหล็กจะทำให้ยึดติดกับรถถัง จากนั้นก็ให้ดึงชนวนระเบิดตรงปลายออกและระเบิดก็จะทำงานทันทีในการทำลายรถถัง
มาทิลดา เอ็มเค I รถถังรุ่นมาทิลดา 1 (55) และมาทิลดา 2 ได้ถูกใช้ในการรบในประเทศฝรั่งเศสภายใต้สังกัดของกองพลน้อยทหารบกรถถังที่ 1 (British 1st Army Tank Brigade) แห่งกองกำลัง British Expeditionary Force (ฺBEF) กองทัพสหราชอาณาจักร โดยรถทั้งสองรุ่นได้มีส่วนร่วมในการป้องกันและการโต้กลับกองทัพนาซีเยอรมนีในการยุทธแห่งอาร์ราสในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งในการรบครั้งนั้นกองทัพบริเตนสามารถทำให้กองพลรถถังที่ 7 (7th Panzer Division) ภายใต้การบัญชาการของจอมพลเออร์วิน รอมเมล แตกพ่ายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง ต่อมาเมื่อกองกำลัง BEF ถอนทำกับเกาะอังกฤษ รถถังมาทิลดา เอ็มเค 1 จึงถูกปลดประจำการเพื่อใช้การฝึกซ้อมแทน
รถถังโจเซฟ สตาลิน รถถัง IS ได้รับการออกแบบด้วยเกราะหนาเพื่อตอบโต้ปืน 88 มิลลิเมตรของเยอรมันและมีปืนใหญ่ที่สามารถเอาชนะรถถังไทเกอร์และรถถังแพนเทอร์ได้ การพัฒนากระสุนระเบิดแรงสูงที่เป็นประโยชน์ในการทำลายสนามเพลาะและบังเกอร์ IS-2 ถูกนำไปใช้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2487 และถูกใช้เป็นหัวหอกโดยกองทัพแดงในขั้นตอนสุดท้ายของยุทธการที่เบอร์ลิน
เอ็ม4 เชอร์แมน การผลิตเชอร์แมนมีมากกว่า 5 หมื่นคันและเชสซีของมันได้เป็นพื้นฐานของยานเกราะมากมายอย่างรถถังพิฆาต รถกู้รถถัง และปืนใหญ่อัตตาจร ในอังกฤษเอ็ม4 ถูกเรียกว่า"เชอร์แมน"ตามชื่อของนายพลวิลเลียม เทคัมเซ เชอร์แมน เพราะว่าอังกฤษชอบนำชื่อของนายพลที่มีชื่อเสียงจากสงครามกลางเมืองอเมริกามาตั้งเป็นชื่อรถถังที่พวกอเมริกันเป็นคนสร้าง ต่อมาชื่อที่อังกฤษใช้ก็เริ่มถูกนำไปใช้โดยสหรัฐ
เวสพี Sd. Kfz. 124 เวสพี,(เยอรมันเรียกว่า ตัวต่อ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า Leichte Feldhaubitze 18/2 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II (Sf.) เป็นรถถังปืนใหญ่อัตราจรของนาซีเยอรมนีซึ่งถูกใช้และพัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยดัดแปลงด้วยการใช้ฐานรถถังแพนเซอร์ 2 แบบแชสซีและติดตั้งปืนใหญ่อัตราจรเฮาวิทเซอร์แบบ 10.5 cm leFH 18
เอ็ม1 เอบรามส์ เอ็ม256เอ1 สามารถยิงกระสุนได้อย่างหลากหลาย กระสุนแบบเอ็ม829เอ2 ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจัดการกับภัยคุกคามอย่างรถถังที-90 หรือที-80 ของโซเวียตที่ติดเกราะระเบิดปฏิกิริยาคอนทักท์-5 นอกจากนี้มันยังใช้กระสุนระเบิดแรงสูงต่อต้านรถถังอย่างเอ็ม830 ซึ่งรุ่นล่าสุด (เอ็ม830เอ1) ของมันจะทำงานร่วมกับชนวนสัมผัสไฟฟ้าที่ซับซ้อนและสะเก็ดระเบิด ซึ่งทำให้มันมีประสิทธิภาพกับพาหนะหุ้มเกราะ ทหารราบ และอากาศยานบินต่ำ เอบรามส์ใช้การบรรจุกระสุนด้วยมือ เพราะว่าเชื่อกันว่าการใช้คนบรรจุกระสุนนั้นรวดเร็วและน่าเชื่อถือกว่า และเพราะความต้องการพลประจำรถถังนายที่สี่ในรถถังซึ่งสามารถทำหน้าที่อื่นได้ เช่น การซ่อมบำรุงและสังเกตการณ์
เอ็ม1 เอบรามส์ นอกเหนือจากเกราะที่ก้าวหนาแล้ว เอบรามส์บางคันก็ยังติดตั้งอุปกรณ์ต่อต้านขีปนาวุธเอาไว้ ซึ่งมันสามารถรบกวนระบบนำวิถีของขีปนาวุธสายลวดและขีปนาวุธต่อต้านรถถังนำวิถีด้วยวิทยุ (เช่น เอที-3 เอที-4 เอที-5 เอที-6 ของรัสเซีย) และขีปนาวุธนำวิถีด้วยความร้อนและอินฟราเรดอื่นๆ อุปกรณ์นี้จะติดตั้งอยู่บนป้อมปืนหน้าฝาปิดห้องลูกเรือ มันทำให้บางคนเข้าใจผิดว่ารถถังที่ติดตั้งอุปกรณ์นี้คือเอ็ม1เอ2 เพราะว่าการติดตั้งช่องสำหรับผู้บัญชาการรถถังในตำแหน่งเดียวกัน
พันเซอร์ 4 รถถังในรุ่นนี้ได้ถูกเพิ่มเกราะด้านข้างสายพานขนาดหนา 5 มิลลิเมตร และขนาดหนา 8 มิลลิเมตรที่ป้อมปืน นอกจากนี้ยังมีการนำระบบส่งกำลังของรถถัง พันเซอร์ 3 มาใช้ในรุ่นนี้ด้วย
จากการสูญเสียอย่างหนักของรถถังเยอรมัน รถถังพันเซอร์ 4 ในรุ่น J นั้นได้ถูกลดสเปคลงเพื่อให้สามารถผลิตรถถังทดแทนได้รวดเร็วยิ่งขึ้น โดยระบบหมุนป้อมปืนด้วยไฟฟ้านั้นได้ถูกยกเลิกไป
ทำให้พลปืนต้องทำการหมุมป้อมปืนเองด้วยมือ ที่ว่างของระบบไฟฟ้าที่หายไปนั้นถูกแทนที่ด้วยถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร ซึ่งเพิ่มระยะปฏิบัติการณ์ของ พันเซอร์ 4 เป็น 320 กิโลเมตร
รถถังพันเซอร์ถูกนำเกราะแบบ Zimmerit ออกไป ส่วนเกราะด้านข้างของสายพานนั้นถูกแทนที่ด้วยตะแกรงเหล็กแทน
เอ็ม1 เอบรามส์ อาวุธหลักของเอ็ม1เอ1 และเอ็ม1เอ2 คือปืนใหญ่รถถัง เอ็ม256เอ1 ขนาด 120 ม.ม. ซึ่งออกแบบโดยไรน์เมทอล เอจีในประเทศเยอรมนี ผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดยวอเตอร์วเลียท อาร์เซนัลในสหรัฐอเมริกา เอ็ม256เอ1 เป็นแบบดัดแปลงมาจากปืนไรน์เมทอล 120 ม.ม. แอล/44 ที่ใช้กับรถถังลีโอพาร์ด 2 ของเยอรมัน รถถังลีโอพาร์ดนั้นมีหลายรุ่น รุ่นสูงสุดคือ ลีโอพาร์ด 2เอ6 ที่ใช้ปืนแอล/55 ที่ยาวกว่าแอล/44
ที-90 ปืนรถถังตระกูล D1vladi่อต้านรถถังแบบ Sombran ที่ผ่านการดัดแปลงอย่างมากมาย และเป็นปืนแบบเดียวกับที่ใช้ในรถถัง T-80 ปืนของ T-90A vladimir จะเป็นรุ่น 2A46M2 ในช่วงแรกๆ และในรุ่น T-90A ได้ใช้ปืน BL-3900
สามารถยิงได้ทั้งกระสุนปืนรถถังตามแบบได้แก่ ลูกดอกเจาะเกราะสลัดครอบทรงตัวด้วยครีบ (APFSDS – Armor Piercing Fin-Stabilized Discarding Sabot), ระเบิดแรงสูงต่อต้านรถถังทรงตัวด้วยครีบ (HEAT-FS – High-Explosive Anti Tank (Fin-Stabilized)) และระเบิดแรงสูงสาดสะเก็ด (HE-FRAG – High Explosive Fragmentation) และ
จรวดนำวิถีต่อต้านรถถัง แบบ 89ou srabar(ระยะยิงหวังผล 100-6,000 เมตร) แบบนาโต้เรียกว่า AT-11 Sniper (นอกจากจะเอาไว้สอยรถถังจากระยะไกลลิบแล้วใช้ยิงเฮลิคอปเตอร์ที่บินต่ำได้ดี หรือเอาง่ายๆ คือ ยิงสวน Apache และเฮลิคอปเตอร์โจมตีเกือบทุกแบบได้สบายขอเพียงเล็งได้) ใช้เครื่องบรรจุกระสุนอัตโนมัติ ใช้เวลาบรรจุกระสุนต่อนัดประมาณ 5-8 วินาที
T-90A จะใช้ขีปนาวุธรุ่น 89ou srabar ได้เท่านั้น (ใช้คู่กับศูนย์1u46) ส่วน 9M119 Svir (ระยะยิงหวังผล 100-4,000 เมตร) เป็นของรถถังตระกูล T-72 และใช้คู่กับศูนย์เล็ง Gy71 เท่านั้น
ปืนกลหนักต่อสู้อากาศยานแบบ H-7065R สามารถควบคุมจากในรถถังและศูนย์บัญชาการได้โดยผู้บัญชาการ มีระยะยิงที่ 2 กิโลเมตร และอัตราการยิงที่ 650-750 นัดต่อนาที โดยมีกระสุนทั้งหมด 300 นัด ส่วนปืนกลร่วมแกน ใน 1 กล่องจะมี 250 นัด (กระสุนทั้งหมดที่ขนได้มี 7,000 นัด)
นอกจากนี้ T-90 ยังมีระบบตั้งชนวนจรวดที่ทำให้สามารถควบคุมการระเบิดของกระสุนระเบิดแรงสูงระเบิดเกราะเสริมได้ ว่าจะให้ระเบิดที่ระยะทางเท่าไรจากรถถังโดยจะกำหนดเครื่องวัดระยะเลเซอร์ของพลยิง เพิ่มประสิทธิภาพในการรบกับเครื่องบินและทหารราบ
ยักด์พันเทอร์ ยักด์พันเทอร์(Jagdpanther) เป็น รถถังพิฆาต ที่ถูกสร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งได้รับการดัดแปลงมาจากฐานรถถังของแพนเธอร์ ได้เข้าประจำการในปี ค.ศ. 1944 ในช่วงท้ายของสงครามบนแนวรบด้านตะวันออกและตะวันตก ยักด์พันเทอร์เป็นการผสมผสานระหว่างปากกระบอกปืนขนาด 88 มิลลิเมตร(8.8 cm KwK 43) ของรถถังไทเกอร์ 2 และเกราะและระบบกันสะเทือนของฐานรถถังแพนเธอร์ แม้ว่าจะได้รับความยากลำบากจากการผลิตอาวุธปืนของรัฐเยอรมันที่ตกต่ำลง การซ่อมบำรุงและการฝึกฝนในช่วงท้ายสงครามซึ่งส่งผลทำให้ผลิตได้จำนวนน้อย การขาดแคลนอะไหล่และความพร้อมของพลขับรถถังที่ไม่ดี
กองพันทหารม้าที่ 3 รักษาพระองค์ นาม "กองพันทหารม้าที่ 3" ได้ก่อกำเนิดอีกครั้งในปีเดียวกัน (พ.ศ. 2495) นั่นเอง แต่เป็นคนละหน่วยกับที่กล่าวมาแล้วข้างต้น กล่าวคือ เป็นหน่วยที่แปรสภาพจาก "กองพันรถรบที่ 1" มาเป็น "กองพันทหารม้าที่ 3 ยานเกราะ" โดยมีสถานะเป็นหน่วยขึ้นตรงของ "กรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ฯ" (ม.1 รอ.) เรียกนามย่อว่า "ม.1 รอ.พัน.3" มีที่ตั้งอยู่ ณ ถนนทหาร เกียกกาย แขวงถนนนครชัยศรี เขตดุสิต กทม. เมื่อครั้งแรกที่แปรสภาพ "ม.1 รอ. พัน.3" หน่วยยังคงใช้ยานเกราะของกองพันรถรบเดิมเป็นยานรบหลักเรื่อยมาจนกระทั่งปี พ.ศ. 2503 จึงได้แปรสภาพเป็นหน่วยในโครงการช่วยเหลือทางทหารของสหรัฐอเมริกามีสภาพเป็น "กองพันทหารม้า (ยานยนต์)" โดยใช้รถเกราะและรถถังแบบเก่าๆ ซึ่งตกค้างมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นยานรบหลัก
พันเซอร์ 4 สำหรับการผลิตพันเซอร์ 4 ในช่วงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1943 นั้น พันเซอร์ 4 รุ่น G ได้ถูกปรับแต่งหลายอย่าง 
เป็นต้นว่าการปรับปรุงในเรื่องเกราะ ซึ่งการปรับปรุงในเรื่องเกราะนั้นเป็นการเพิ่มน้ำหนักจนถึงขีดสุดที่รถถังจะรับไหว
เพื่อไม่ให้น้ำหนักเกินไปมากกว่านี้ ได้มีการนำเกราะเสริมด้านข้างที่มีความหนา 20 มิลลิเมตรออกไป และไปเพิ่มความหนาของตัวถังด้านข้างเป็น 30 มิลลิเมตรแทน
และน้ำหนักในส่วนที่หายไปนั้น ได้ถูกนำมาใช้ในการเสริมเกราะด้านหน้าให้มีความหนาเป็น 80 มิลลิเมตร ซึ่งกำลังพลที่ใช้รถถังนี้ก็ต่างต้องการเกราะที่หนาขึ้นนี้ถึงแม้ต้องแลกมาด้วยปัญหาต่อระบบขับเคลื่อนของรถถังก็ตาม
โดยรถถังที่ผลิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 นั้น จะใช้เกราะแบบใหม่นี้ผลิตรถถังเป็นครึ่งหนึ่ง ของเกราะแบบเดิมที่ผลิตออกมา และหลังจากเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 ก็จะเปลี่ยนไปผลิตเกราะแบบหนา 80 มิลลิเมตรทั้งหมด
รถถังพันเทอร์ แต่ในแนวรบด้านตะวันตกพันเทอร์กลับมีประสิทธิภาพสูงมาก โดยรถถังหลักของสัมพันธมิตรไม่อาจต้านทานได้เลย โดยในการรุกรานนอร์ม็องดีฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1944 รถถังพันเทอร์ของเยอรมันได้ทำลายรถถังเอ็ม4 เชอร์แมนของสหรัฐอเมริกาไปเป็นจำนวนมากไม่แพ้รถถังไทเกอร์ Iเลยทีเดียว
แต่เนื่องจากรถถังพันเทอร์เป็นรถถังที่ออกแบบดีมากทำให้ต้องการใช้ช่างเทคนิคที่มีความชำนาญสูงทำให้ผลิตรถถังพันเทอร์ได้ไม่มากนัก อีกทั้งช่วงปลายสงคราม กองทัพอากาศสัมพันธมิตรยังได้ทิ้งระเบิดโจมตีโรงงานผลิตอาวุธของเยอรมันอย่างหนักทำให้ผลิตรถถังพันเทอร์ออกมาได้น้อย และแล้วเวลาต่อมานาซีเยอรมนีกลายเป็นฝ่ายแพ้สงคราม พันเทอร์ก็ได้ถูกปลดประจำการในกองทัพเยอรมันไปแต่ด้วยการออกแบบอันยอดเยี่ยมทำให้พันเทอร์กลายมาเป็นต้นแบบในการผลิตรถถังของโลกเสรีและโลกคอมมิวนิสต์ในช่วงยุคสงครามเย็นเป็นเวลาต่อมา ในปัจจุบันนี้ มีพันเทอร์ไม่กี่คันเท่านั้นที่ยังคงเหลืออยู่ให้โดยถูกนำมาแสดงในพิพิธภัณฑ์และงานแสดงทั่วโลก ตัวอย่างของยานเกราะที่ยังคงมีสภาพสมบูรณ์ที่สุด คือ พิพิธภัณฑ์ Canadian War ใน Ottawa
รถถังหลัก รถถังหลักในยุคที่3นั้นสามารถยิงกระสุนจรวดต่อสู้รถถังนำวิถีด้วยแสงเลเซอร์จากลำกล้องปืนใหญ่ได้ ทั้งยังมีระบบควบคุมการยิงแบบดิจิตอล มีกล้องเล็งและตรวจการณ์ทั้งผู้บัญชาการรถ และพลยิงที่ใช้กล้องแบบจับภาพด้วยรังสีความร้อน มีเกราะป้องกันทั้งที่เป็นแบบเชิงรับ สร้างเป็นตัวรถ และป้อมปืน
พันเซอร์ 7 เลอเวอ พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 7 เลอเวอ () เป็นแผนงานสุดยอดรถถังหนัก ได้รับการออกแบบโดยครุพพ์ (Krupp) จากรัฐบาลเยอรมันระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โครงการนี้มีชื่อรหัสไว้ตั้งแต่ต้นว่า VK 70.01 (K) มันไม่เคยได้ออกจากกระดานออกแบบเลย และถูกทิ้งไปในวันที่ 5-6 มีนาคม 1942 เพื่อสนับสนุนส่งเสริมรถถังหนักของปอร์เช่คือ รถถังแพนเซอร์ 8 มัส
ที-84 ประกอบไปด้วย กล้องเล็งกลางวันแบบ 1G46M ของพลยิง, กล้องเล็งสร้างภาพด้วยความร้อนแบบ PTT-2 ,กล้องเล็งและตรวจการณ์ของผู้บังคับรถแบบ PNK -6 , ระบบควบคุมการยิงปืนกลต่อสู้อากาศยานแบบ 1ETs 29M1, คอมพิวเตอร์คำนวณ ขีปนวิธีแบบ TIUS-VM พร้อมด้วยเซ็นเซอร์ป้อนข้อมูล, อุปกรณ์รักษาการทรงตัวของอาวุธแบบ 2E42M และอื่นๆ
ใช้ในการคำนวณแก้ค่าขีปนวิธีของกระสุนปืนใหญ่รถถัง โดย คอมพิวเตอร์แบบ TIUS-VM จะนำข้อมูลที่เกี่ยวข้องต่างๆ จากระบบเซ็นเซอร์ที่วัดค่าได้ เช่น ความเร็วรถถัง, ความเร็วเชิงมุมของเป้าหมาย, อาการเอียงของแกนลำกล้องปืนใหญ่, ความเร็วของลมพัดขวาง, ระยะเป้าหมาย และมุมภาคของเป้าหมาย นอกจากนี้ข้อมูลอื่นๆ ก็จะถูกนำเข้าด้วยมือ เช่น อุณหภูมิโดยรอบ, อุณหภูมิดินส่งกระสุน, อาการสึกของลำกล้องปืนใหญ่ และความดันของอากาศโดยรอบ เป็นต้น นอกจากนี้คอมพิวเตอร์ยังทำการคำนวณเวลาที่เหมาะสมสำหรับกระสุนแบบ ดินระเบิดแรงสูงแบบมีสะเก็ด ( HE-FRAG ) ให้ระเบิดเหนือเป้าหมายได้อีกด้วย ระบบควบคุมการยิงมีประสิทธิภาพสูง เมื่อปุ่มไกปืนถูกกด ปืนจะทำการยิงก็ต่อเมื่อมีการแก้ค่าความแตกต่างระหว่าง แนวเส้นเล็งกับแนวแกนปืนใหญ่รถถังอยู่ในย่านที่ยอมรับได้ ขนาดของ “มุมยิง” ขึ้นอยู่กับระยะยิง และปัจจัยอื่นๆ ลำกล้องปืนใหญ่รถถังสามารถทำงานผิดเพี้ยนไปได้ด้วยสาเหตุต่างๆ เช่น ความร้อนจากการยิง, ฝนตกบนพื้นผิว, การแพร่กระจายคลื่นความร้อน หรือลมพัดขวางเป็นต้น ผลจากปัจจัยเหล่านี้ถูกลดลงโดยการนำเอาปลอกกระจายความร้อน (Thermal sleeve)มาใช้ และเพื่อแก้ไขอาการคลาดเคลื่อน เนื่องจากความร้อนที่แพร่ออกจากลำกล้องปืนใหญ่ ได้มีการติดตั้งอุปกรณ์เซ็นเซอร์ที่ปากลำกล้องเพื่อส่งข้อมูลเกี่ยวกับการคลาดเคลื่อนของลำกล้องให้กับคอมพิวเตอร์คำนวณขีปนวิถีทำการแก้ไขทันที
ซึ่งระบบมีเวลาในการเตรียมการยิงสำหรับกระสุนนัดแรกของปืนใหญ่รถถังดังนี้
ระบบขับเคลื่อนป้อมปืนของรถถังOplot ประกอบไปด้วย
ระบบกล้องเล็งกลางวันแบบ 1G46M เป็นกล้องเล็งกลางวันซึ่งพัฒนามาจากกล้องเล็งกลางวันแบบ1G46 บนรถถังแบบT-80U/UD แต่ได้เพิ่มระบบการปรับศูนย์แก้อาการเบี่ยงเบนของไยโร (Gyro Drifting)โดยอัตโนมัติ 
มีคุณสมบัติดังนี้
สำหรับการเล็งอาวุธนำวิถีนั้น ระบบกล้องเล็งกลางวัน 1G46M จะใช้โมดูลเลเซอร์แยกสำหรับการนำวิถีสำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้รถถัง ซึ่งใช้เทคนิดการปรับคลื่นลำแสงเลเซอร์ให้เกิดเป็นตาราง (Laser Modulation) สำหรับอ้างอิงจุดพิกัดที่อาวุธนำวิถีควรอยู่
การใช้งานสำหรับระบบ 1G46Mนั้น ง่ายเช่นเดียวกับระบบ1G46เดิม คือสามารถใช้ระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบที่พลยิงเพียงทาบจุดเล็ง วัดระยะด้วยเลเซอร์ แล้วยิง โดยมีระบบสำรองเป็นการวัดระยะด้วยเส้นวัด (Stadiametric rangefinding) เพื่อป้อนข้อมูลเข้าระบบคำนวณขีปนวิถี หรือ ใช้เส้นเล็งแบบกลไกที่มีมาให้ในกล้องเล็งอยู่แล้ว
กองทัพกัมพูชา ปืนกลต่อสู้อากาศยาน Soviet Army ZU-23-2 (ขนาด 23 มม. 4 ลำกล้อง) 
ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน Bofors 40L60 (M1) (ขนาด 40 มม. แท่นเดี่ยว) 
ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน Soviet Army AZP S-60 (ขนาด 57 มม. แท่นเดี่ยว) 
อาวุธปล่อยนำวิถีต่อสู้อากาศยานระดับต่ำ ประทับบ่ายิง Kolomna Strela 2 หรือ SA-7 (นำวิถีด้วยอินฟราเรด) 
แท่นยิงอาวุธปล่อยนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Almaz Central Design Bureau S-125 Neva/Pechora หรือ SA-3 (นำวิถีด้วยเรดาร์แบบเซมิ-แอ็คทีฟ อวป. 4 นัดต่อแท่นยิง) 
100 x รถถังหลักแบบ Morozov T-54 (ติดตั้ง ป. 100 มม. ปก. 7.62 มม. 2 กระบอก) 
250 x รถถังหลักแบบ OKB-520 T-55 (ติดตั้ง ป. 100 มม. ปก. 7.62 มม. 2 กระบอก) 
200 x รถถังหลักแบบ Norinco Type-59 (ติดตั้ง ป. 100 มม. ปก.ร่วมแกน 7.62 มม. 2 กระบอก และ ปกตอ. 12.7 มม. 1 กระบอก) 
100 x รถถังเบาแบบ N. Shashmurin and Zh.Y. Kotin PT-76 (ติดตั้ง ป. 76 มม. ปก. 7.62 มม. 1 กระบอก) 
50 x รถรบทหารราบแบบ Kurganmashzavod BMP-3 (ติดตั้ง ป. 100 มม.) 
70 x รถรบทหารราบแบบ Pavel Isakov BMP-1 (ติดตั้ง ปก. 7.62 มม. 3 กระบอก)
ปฏิบัติการบาร์บารอสซา อย่างไรก็ตาม ในด้านระบบยุทโธปกรณ์ที่สำคัญ ทางฝ่ายโซเวียตนั้นมีอยู่มากทีเดียว อาทิเช่น กองทัพแดงนั้นมีความเหนือกว่าอย่างมากในกองกำลังยานเกราะที่มีรถถังประจำการถึง 24,000 คัน ซึ่งมีถึง 12,782 คันที่ประจำอยู่ในเขตทหารภูมิภาคตะวันตก (ซึ่งมีสามเขตในภูมิภาคที่สามารถปะทะกับกองทัพเยอรมันในสมรภูมิตะวันออก) ส่วนกองทัพบกเวอร์มัคท์ (Wehrmacht) ของเยอรมนีมีรถถังประจำการอยู่ทั้งหมด 5,200 คัน โดยใช้ในการบุกโซเวียต 3,350 คัน นี่ทำให้อัตราส่วนของรถถังที่สามารถใช้ได้ระหว่างเยอรมนีและโซเวียตนั้นเป็น 4 : 1 ซึ่งทำให้กองทัพแดงมีความได้เปรียบที่เหนือกว่า รถถังรุ่น ที-34 ของโซเวียตเป็นรถถังที่ล้ำหน้าที่สุดและทันสมัยที่สุดในเวลานั้น และยังมีรถถังรุ่น BT-8 (ภาษารัสเซีย: Bystrokhodniy หรือรถถังเร็ว) ที่เป็นรถถังที่เร็วที่สุด ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับรถถังเยอรมันแล้ว ตามที่นายทหารข่าวกรองของโซเวียต วิกเตอร์ ซูโวรอฟ (Viktor Suvorov) อ้างว่า รถถังหนักของเยอรมนีรุ่นแรกนั้นเพิ่งถูกออกแบบในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 (1941) ซึ่งถือว่าล้าหลังกว่าโซเวียตที่เริ่มโครงการออกแบบรถถังหนัก T-35 ตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 1930) อีกทั้งโซเวียตยังมีจำนวนอาวุธปืนใหญ่ และเครื่องบินรบที่มากกว่าเยอรมนี ซึ่งรวมไปถึงปืนใหญ่สนาม A-19 ที่ว่ากันว่าเป็นปืนใหญ่ที่ดีที่สุดในโลกในเวลานั้น อย่างไรก็ตาม รถถังรุ่นที่ทันสมัยที่สุดของโซเวียตยังไม่ถูกผลิตในปริมาณมากในช่วงต้นของสงคราม
พันเซอร์ 4 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 ปืนแบบ KwK 40 L/48 ได้ถูกนำมาติดตั้งแทนปืน KwK 40 L/43 ซึ่งปืนแบบใหม่นี้มีความยาวของลำกล้องมากกว่า และได้รับการปรับปรุงซึ่งจะลดแรงสะท้อนถอยหลังให้ลดลงกว่าเดิม
และได้มีการเพิ่มเกราะแบบ Zimmerit ซึ่งนำไปติดตั้งด้านล่างของตัวถัง เนื่องจากเยอรมันกลัวว่าทุ่นระเบิดรถถังแบบเหนี่ยวนำแม่เหล็กของสัมพันธมิตรนั้นจะถูกนำมาใช้จัดการกับรถถังของเยอรมัน
เมอร์คาวา เมอร์คาวา (ฮิบรู: , "รถม้าศึก") เป็นรถถังประจัญบานหลักที่ใช้โดยกองกำลังป้องกันอิสราเอล รถถังนี้เริ่มการพัฒนาขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2522 ปัจจุบันมีรถถังนี้สี่รุ่นที่นำมาใช้งานจริง เมอร์คาวาปฏิบัติภารกิจแรกอย่างจริงจังในสงครามเลบานอน พ.ศ. 2525 คำว่า""เมอร์คาวา""ผันมาจากชื่อโครงการพัฒนาช่วงแรกของกองกำลังป้องกันอิสราเอล
ยาโรสลัฟล์ ครั้นภัยจากสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เข้ามารุกรานถึงโซเวียตในปี พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) ระยะนั้นยาโรสลัฟล์ได้ฟื้นกลับขึ้นมาเป็น 1 ในเขตอุตสาหกรรมที่เข้มแข็งที่สุดของโซเวียตแล้วและได้เป็นฐานสำคัญแห่งหนึ่งในการผลิตชิ้นส่วนยุทโธปกรณ์ให้กับกองทัพโซเวียตในการสู้รบ โดยเหล่าโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆในเมืองได้ระงับการผลิตสินค้าปรกติแล้วหันมาเพิ่มการผลิตสิ่งของจำเป็นต่อกองทัพทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น เครื่องยนตร์และยางรถสำหรับรถบรรทุก, รถถัง และเครื่องบินของกองทัพ เสื้อผ้าเครื่องแบบ เต็นท์ผ้าใบ ต่อเรือสำหรับกองเรือลาดตระเวณแม่น้ำวอลกา แปรรูปอาหารส่งเป็นเสบียงให้กองทัพ แม้กระทั่งผลิตชิ้นส่วนอาวุธต่างๆเช่น รถถัง ระเบิด เครื่องยิงจรวดคัตยูชา (Katyusha) และ ปืนพีพีชา-41
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพันรถถังเยอรมนี ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ "เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น" ในปี ค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ "อะโพคาลิปส์นาว" ในปี ค.ศ. 1979
8.8 ซม. ฟลัค 18/36/37/41 8.8 ซม. ฟลัค 18/36/37/41 (โดยทั่วไปเรียกว่าแปดสิบแปด) เป็นปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน-ต่อต้านรถถังขนาด 88 มม.ของเยอรมันจากสงครามโลกครั้งที่สอง มันได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายโดยเยอรมนีตลอดช่วงสงคราม และเป็นหนึ่งในอาวุธเยอรมันที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดของช่วงความขัดแย้ง การพัฒนารูปแบบดั้งเดิมได้นำไปสู่ความหลากหลายของปืนนี้
ลันด์ครอยเซอร์ พี.1000 รัตต์ ลันด์ครอยเซอร์ พี.1000 รัตต์ () เป็นภาพการออกแบบของสุดยอดรถถังหนักของนาซีเยอรมนีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง มันเป็นรถถังที่มีขนาดใหญ่มากกว่าเมาส์หลายเท่า มีป้อมปืนสองกระบอกคือปืนใหญ่เรือ SK C/34 ขนาด 28 เซนติเมตร นอกจากนั้นยังสามารถติดตั้งอาวุธต่างๆ เช่น ป้อมปืนรถถัง ปืนต่อสู้อากาศยาน เป็นต้น
เซอร์ไวเวอร์ ปาเลา เซอร์ไวเวอร์ ปาเลา () เป็นฤดูกาลที่ 10 ของรายการเรียลลิตี้โชว์เซอร์ไวเวอร์ ถ่ายทำบน เกาะคอรอร์ ประเทศปาเลา บริเวณทะเลฟิลิปปินส์ เกาะนี้มีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์หนึ่งที่สำคัญมากในประวัติศาสตร์โลก คือ สงครามโลกครั้งที่ 2 ซากเครื่องบินรบ รถถัง เรือรบต่างๆ ยังคงมีให้เห็นอยู่บนเกาะนี้ หัวข้อหลักของฤดูกาลนี้ มุ่งเน้นไปที่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่ว่าจะเป็นสภาเผ่าที่จัดขึ้นกลางป่าที่แวดล้อมไปด้วยซากรถถัง คบเพลิงของผู้เข้าแข่งขันทำมาจากกระป๋องเหล็กขึ้นสนิม ถังรวมผลโหวตที่คล้ายกล่องเก็บอุปกรณ์ในกองทัพ ไปจนถึง การแข่งขันต่างๆในฤดูกาลนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั้งสิ้น ผู้เข้าแข่งขันมีจำนวนทั้งสิ้น 20 คนถือว่ามากที่สุดในประวัติศาสตร์เซอร์ไวเวอร์ แต่มีเพียง 18 คนเท่านั้นที่จะมีเผ่าอีก 2 คนจะถูกส่งกลับบ้านทันทีในฐานะที่ไม่ได้รับเลือกจากเผ่าใดๆ เลยและในฤดูกาลนี้มีเผ่าน้อยที่สุดในบรรดาทุกฤดูกาลของเซอร์ไวเวอร์ เพราะว่าในการแข่งขันอีกเผ่าสามารถชนะการแข่งขันสิทธิ์คุ้มกันได้ทุกครั้งและทำให้อีกเผ่าต้องโหวตสมาชิกออกจนหมด จึงทำให้ฤดูกาลนี้ไม่มีการรวมเผ่าภายใต้ชื่อใหม่ แต่มีการยืนยันจากทีมงานมาว่าผ้าบัฟฟ์ของเผ่ารวมนั้น คือ สีเขียวแบบทหาร แต่ก็ไม่ได้มีการนำออกใช้
ที-34 หลังสงครามมีการส่งออก ที-34 ไปต่างประเทศมากมาย มันเป็นรถถังอันดับ 2 ที่ถูกผลิตออกมามากที่สุดในโลก โดยตามหลังแค่รถถังรุ่นน้องอย่าง ที-54/55 และครองอันดับ 1 ในส่วนของรถถังยุคสงคราม จนถึง ค.ศ. 1996 ที-34 ก็ยังคงมีใช้ใน 27 ประเทศทั่วโลก
กุสทัฟ ครุพพ์ ฟอน โบเลิน อุนด์ ฮัลบัค กุสทัฟ ครุพพ์ ฟอน โบเลิน อุนด์ ฮัลบัค () เป็นผู้ดำเนินการกลุ่มอุตสาหกรรมหนักเยอรมัน เอจี ครุพพ์ ฟรีดริซ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1909 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1941 เขาและลูกชายของเขา อัลเฟรดได้นำบริษัทไปสู่สงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการผลิตเกือบทุกอย่างสำหรับเครื่องจักรสงครามเยอรมัน ตั้งแต่ เรืออู, เรือรบประจัญบาน, ฮาวอิตเซอร์, รถไฟ, ปืนใหญ่รถไฟ, ปืนกล, รถยนต์, รถถังและอื่นๆอีกมากมาย ครุพพ์ได้ผลิตรถถังไทเกอร์ 1, บิ๊ก เบอร์ธา และปืนปารีส และสิ่งประดิษฐ์อื่นๆที่อยู่ภายใต้ของกุสทัฟ ภายหลังสงคราม ด้วยแผนที่จะตั้งข้อกล่าวกับกุสทัฟ ครุพพ์ในข้อหาอาชญากรสงครามที่การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กในปี ค.ศ. 1945 แต่ได้ถูกปล่อยตัวเพราะว่าตอนนั้นเขาล้มป่วยและชราภาพ
เอ็ม1 เอบรามส์ เอบรามส์นั้นได้รับการป้องกันจากเกราะที่มีการออกแบบมาจากเกราะช็อบแฮมของอังกฤษ ซึ่งมันคือการพัฒนาจากเกราะเบอร์ลิงตันของอังกฤษเช่นเดียวกัน ช็อบแฮมเป็นเกราะแบบผสมที่เกิดจากการซ้อนวัสดุที่ประกอบด้วย เหล็กอัลลอย เซรามิก พลาสติกผสม และเคฟลาร์ ทำให้มันมีเกราะหนาถึง 1,320-1,620 มิลลิเมตรที่ต้านทานสารเคมีและความร้อน พร้อมเกราะต้านกระสุนเจาะเกราะพลังงานจลน์หนา 940-960 มิลลิเมตร อาจมีการนำเกราะปฏิกิริยามาใช้ในส่วนล่างหากจำเป็น (ในการรบแบบเมือง) และเกราะแสลทที่ด้านท้ายของรถถังเพื่อป้องกันการโจมตีจากขีปนาวุธนำวิถีต่อต้านรถถัง การป้องกันสะเก็ดระเบิดจะใช้เกราะเคฟลาร์ ในตอนแรกเมื่อปีพ.ศ. 2530 เอ็ม1เอ1 ได้รับการพัฒนาไปใช้เกราะที่ทำงานร่วมกับยูเรเนียมสิ้นอายุที่จะติดตั้งตรงด้านหน้าของป้อมปืนและด้านหน้าของตัวถัง เกราะแบบนี้มีประสิทธิภาพมากในการเพิ่มแรงต้านทานต่ออาวุธต่อต้านรถถังทุกรูปแบบ แต่มันก็ตามมาด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก เพราะว่ายูเรเนียมสิ้นอายุนั้นหนักกว่าตะกั่วถึง 1.7 เท่า
ยักด์ทีเกอร์ ยักด์ทีเกอร์ (; เสือนักล่า) เป็นรถถังหนักพิฆาตสร้างโดยนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้รับการดัดแปลงมาจากฐานรถถังของไทเกอร์ 2
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม) เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2547 เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2547 โดยเปิดสอนในระดับชั้นปฐมวัย และระดับชั้นประถมศึกษา โดยมี 2 หลักสูตรคือ หลักสูตรภาษาไทย และหลักสูตรโครงการ English Science Computer Program(ESC)
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยเป็นโรงเรียนสาธิตเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่มิได้สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ แบ่งออกเป็น 2 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) และโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) โดยจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงระดับมัธยมศึกษา ซึ่งมีเป้าหมายหลักในการให้สวัสดิการทางการศึกษาแก่บุตรของบุคลากร และเป็นโรงเรียนทดลองเพื่อศึกษาวิจัยการเรียนการสอน
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังได้เปิดสอนระดับประถมและมัธยมศึกษาในโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยเปิดสอนในปีการศึกษา 2540 เป็นปีการศึกษาแรกและยังได้ขยายการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาโทไปยังจังหวัดนครพนม (ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม วิทยาเขตนครพนม แยกเป็นเอกเทศในชื่อ มหาวิทยาลัยนครพนม) และศูนย์พัฒนาการศึกษาอุดรธานี โดยใช้สอน ระบบทางไกลผ่านดาวเทียม
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) เปิดดำเนินการสอนระดับช่วงชั้นที่ 3-4 (ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6) โดยช่วงชั้นที่ 3 เปิดสอน 2 หลักสูตร คือหลักสูตรปกติและหลักสูตรโครงการส่งเสริมศักยภาพนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษทางด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ ในช่วงชั้นที่ 4 เปิดสอน 4 แผนการเรียน 6 หลักสูตร ได้แก่ แผนการเรียนวิทยาศาสตร์ - คณิตศาสตร์ จำนวน 2 หลักสูตร คือหลักสูตรปกติแบ่งเป็น 3 สาขา คือ สาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ สาขาวิทยาศาสตร์วิศวกรรมศาสตร์ และสาขาวิทยาศาสตร์ทั่วไป กับหลักสูตรโครงการส่งเสริมศักยภาพนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ด้านวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ แผนการเรียนภาษาอังกฤษ-ภาษาฝรั่งเศส/ภาษาจีน/ภาษาญี่ปุ่น จำนวน 2 หลักสูตรคือหลักสูตรปกติและหลักสูตรโครงการส่งเสริมศักยภาพนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านภาษาอังกฤษ และแผนการเรียนภาษาอังกฤษ-ดนตรี จำนวน 1 หลักสูตร
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม) จัดการศึกษาในระดับปฐมวัยและระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม) ได้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2547 ได้รับการอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยดำริของ ศ.นพ.อดุลย์ วิริยเวชกุล(ราชบัณฑิต) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม) มีเป้าหมายหลักในการให้สวัสดิการทางการศึกษาแก่บุตรของบุคลากรในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในช่วงแรกของโครงการจัดตั้งโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายประถม) ทางโรงเรียนได้ขออนุมัติจากทางมหาวิทยาลัยมหาสารคามเพื่อทำการปรับปรุงอาคารหอประชุมของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(เขตพื้นที่ในเมือง) และได้ก่อสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติมขึ้นมา เพื่อใช้ในการเรียนการสอน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) เริ่มเปิดดำเนินการในปีการศึกษา 2540 เป็นปีแรก โดยมี รศ.จตุพร เพ็งชัย เป็นประธานโครงการจัดตั้งโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทำหน้าที่รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) และได้ใช้สถานที่เรียนชั่วคราว คือ บริเวณอาคารเรียนของโรงเรียนเทคโนโลยีคณาสวัสดิ์(ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ในเมือง) ซึ่งขณะนั้นคณาจารย์ทุกคนต้องทำงานหนักมาก เพื่อให้การเรียนการสอนดำเนินไปด้วยดี
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยมหาสารคามมีศูนย์กลางบริหารงานอยู่ที่เขตพื้นที่ขามเรียง ตำบลขามเรียง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม เขตพื้นที่ในเมือง ตำบลตลาด อำเภอเมือง มหาสารคาม และเขตพื้นที่นาสีนวน ที่ตั้งของ
คณะเทคโนโลยี คณะสัตวแพทยศาสตร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม เปิดการสอนระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก 177 สาขาวิชา ใน 20 คณะหรือเทียบเท่า และขยายโอกาสทางการศึกษาโดยจัดโครงการศึกษาที่ จังหวัดอุบลราชธานี และจังหวัดอุดรธานี นอกจากนี้ยังมีการจัดการเรียนการสอนขั้นพื้นฐาน คือ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ฝ่ายประถมและฝ่ายมัธยม
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) ปีแรกของการเปิดทำการนั้น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) รับสมัครนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้องเรียน และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 2 ห้องเรียน ผู้บริหารและคณาจารย์ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้ร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาโรงเรียนให้ก้าวหน้าในด้านวิชาการ ด้านบุคลากร ซึ่งมีทั้งอาจารย์ประจำ อาจารย์พิเศษและอาจารย์ชาวต่างประเทศ โรงเรียนได้รับการสนับสนุนและช่วยเหลือทางด้านงบประมาณ จากมหาวิทยาลัยมหาสารคามโดยท่านอธิการบดี ภก.ศ.(พิเศษ)ดร.ภาวิช ทองโรจน์ ให้ความอนุเคราะห์เป็นอย่างดี
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา โดยเปิดสอนในระดับชั้นปฐมวัย โดยเริ่มดำเนินการเปิดรับสมัครนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 1 ตั้งแต่ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา เป็นต้นมา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2549 โดยเปิดสอนในระดับชั้นปฐมวัย โดยเริ่มดำเนินการเปิดรับสมัครนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 1 ตั้งแต่ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2549 เป็นต้นมา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปีการศึกษา 2549 โดยเปิดสอนในระดับชั้นปฐมวัย โดยเริ่มดำเนินการเปิดรับสมัครนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 1 ตั้งแต่ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2549 เป็นต้นมา หลักสูตรคือ หลักสูตรภาษาไทย
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เคยเป็นหน่วยงานขึ้นตรงต่อ สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และเคยเป็นโรงเรียนสาธิตเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่ไม่ได้สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ ตั้งอยู่ 2 แห่งภายในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปัจจุบัน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทั้งฝ่ายประถมและฝ่ายมัธยม ได้รับการถ่ายโอนไปอยู่ในกำกับของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตามระเบียบว่าด้วยการบริหารโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปี 2561 ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 2561 ได้แก่
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) ในระยะแรกเริ่มทางโรงเรียนได้รับการสนับสนุนวัสดุอุปกรณ์ และครุภัณฑ์ทางการศึกษา เพื่อใช้ในการเรียนการสอนจาก ศ.ทักษิณา สวนานนท์ ซึ่งเป็นส่วนที่สนับสนุนกิจกรรมการเรียนการสอนทั้งในและนอกชั้นเรียนให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) หลังจากนั้นเมื่อปีการศึกษา 2541 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) ได้ย้ายมาใช้สถานที่ใหม่คือคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ในเมือง) และมี รศ.จตุพร เพ็งชัย เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) ซึ่งทำงานภายใต้นโยบายของคณะกรรมการอำนวยการโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) มีอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาสารคามเป็นประธาน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม เปิดสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในปีการศึกษา 2555 เปิดสอนระดับชั้นละ 3 ห้องเรียน รวมเป็น 18 ห้องเรียน โดยมีอาจารย์ ดร.อัมรินทร์ อินทร์อยู่ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน มีอาจารย์ประจำโรงเรียนและอาจารย์ประจำจากภาควิชาต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐมและอาจารย์ชาวต่างประเทศทำหน้าที่สอน
โรงเรียนสาธิตนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล โรงเรียนสาธิตนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล ( : MUIDS) เป็นโรงเรียนนานาชาติในสังกัดมหาวิทยาลัยมหิดล เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และรับนักเรียนเข้าศึกษาต่อในชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 4 หรือเกรด 10 ขึ้นไปเท่านั้น การจัดการเรียนการสอนของโรงเรียน จะเป็นหลักสูตรการเรียนการสอนแบบนานาชาติที่เน้นใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก แต่จะอยู่บนรากฐานของความเป็นไทย โดยที่นักเรียนสามารถเข้าศึกษาต่อในหลักสูตรอุดมศึกษาทั้งในประเทศ และต่างประเทศได้ต่อไปอีกด้วย
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี สังกัดจากสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ต่อมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555 ได้โอนบรรดากิจการต่างๆของโรงเรียนสาธิตอนุบาล มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี มาเป็นโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ตามมติสภามหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี 7/2555โดยเป็นหน่วยงานภายในหน่วยงานหนึ่งที่เทียบเท่าคณะ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และมีนางภวิศา พงษ์เล็ก เป็นรักษาการผู้อำนวยการโรงเรียน ระดับชั้นที่เปิดสอนมี 2 ระดับ คือ ระดับปฐมวัย และระดับประถมศึกษา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เป็นนโยบายของ ศ. (พิเศษ) ดร.มณฑล สงวนเสริมศรี อธิการบดีมหาวิทยาลัยพะเยา ที่ต้องการสร้างโรงเรียนต้นแบบในการจัดการเรียนการสอน และการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ที่สนับสนุนการเรียนรู้ของนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษา ดังนั้นสภามหาวิทยาลัยพะเยาในคราวประชุมครั้งที่ 6/2554 เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 มีมติให้จัดตั้งโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานระดับกองอยู่ภายใต้สำนักงานอธิการบดี และให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2554 เป็นต้นไป โรงเรียนจึงได้นับเอาวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554 เป็นวันสถาปนาโรงเรียน ในระยะแรกมี รศ.ดร.ชยันต์ บุณยรักษ์ เป็นผู้อำนวยการท่านแรก โดยเปิดรับนักเรียนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2555 ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และ 4 ระดับชั้นละ 2 ห้อง ห้องละ 30 คน รวม 120 คน และมีนักเรียนครบทุกระดับชั้นในปีการศึกษา 2557 รวมแล้วโรงเรียนได้เปิดทำการเรียนการสอนใน 6 ระดับชั้น ทั้งหมด 12 ห้องเรียน โดยใช้อาคารเรียนซึ่งเดิมเป็นอาคารปฏิบัติการทางวิศวกรรมศาสตร์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารเรียนชั่วคราว และกำลังก่อสร้างอาคารเรียนถารวร บนเนื้อที่ 91 ไร่ บริเวณถัดจากสนามกีฬามหาวิทยาลัยพะเยา โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 ประกอบด้วยอาคารสำนักงาน อาคารเรียน อาคารปฏิบัติการ โรงอาหาร หอสมุด หอประชุม อาคารกิจกรรมและหอพัก
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (อังกฤษ: College of Music) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานที่จัดการเรียนการสอนด้านดนตรี ดำเนินงานโดยยึดหลักปรัชญาของมหาวิทยาลัยมหาสารคามที่ว่า พหูนํ ปณฺฑิโตชีเว “ผู้มีปัญญาพึงเป็นอยู่เพื่อมหาชน” และหลักปรัชญาของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ที่ว่า “สร้างคน สร้างจินตนาการ สร้างงานคุณภาพ” วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นวิทยาลัยดนตรีชั้นนำของประเทศ และในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นวิทยาดุริยางคศิลป์แห่งที่ 2 ของประเทศไทย วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม กำหนดยุทธศาสตร์ในการพัฒนาวิทยาลัยเพื่อความเป็นเลิศ 5 ด้าน คือ ด้านการจัดการเรียนการด้านสอน ด้านการวิจัย ด้านการบริการวิชาการสังคม ด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม และด้านการบริหารจัดการ ตลอดจนเป็นแนวทางในการดำเนินงานโดยอยู่ภายใต้ค่านิยม ของวิทยาลัยได้แก่ “MUSIC” เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับเตรียมอุดมดนตรี จนถึงระดับปริญญาเอก มีสาขาวิชาที่หลากหลายครอบคลุมทุกเนื้อหาทางดนตรี ปัจจุบันเป็นวิทยาลัยที่จัดการเรียนการสอนด้านดนตรี เทียบเท่าคณะ แห่งเดียวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ