mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย มีนาคม พ.ศ. 2548 โดยนายเสนาะ เทียนทอง ส.ส.บัญชีรายชื่อ และประธานที่ปรึกษาพรรคไทยรักไทย ได้เสนอชื่อ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทย เป็นนายกรัฐมนตรี ขณะที่ฝ่ายค้านไม่ได้เสนอชื่อบุคคลเข้าแข่งขัน เนื่องจาก นายบัญญัติ บรรทัดฐาน ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
วิทยา แก้วภราดัย เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ นายวิทยา แก้วภราดัย ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รับผิดชอบดูแลพื้นที่ภาคใต้ในการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 นายวิทยา แก้วภราดัย ได้รับตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ซึ่งต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความรับผิดชอบกรณีการทุจริตในโครงการไทยเข้มแข็งของกระทรวงสาธารณสุข ไปรับตำแหน่งประธานวิปรัฐบาล
พรรคประชาธิปไตย (พ.ศ. 2517) พรรคประชาธิปไตย เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนจัดตั้งพรรคเป็นพรรคการเมืองลำดับที่ 1 ตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2517 เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2517 มีนาย ชุมพล มณีเนตร อดีต ส.ส.จังหวัดฉะเชิงเทรา พรรคประชาธิปัตย์ เป็นหัวหน้าพรรค และพันตำรวจตรี ประชา พูนวิวัฒน์ นักเขียนอิสระ เป็นเลขาธิการพรรค
สมบุญ ระหงษ์ อีก 5 ปีต่อมาหลังจากนั้น พล.อ.อ.สมบุญ ได้สร้างปรากฏการณ์ให้เป็นที่จดจำอีกครั้งในปี พ.ศ. 2540 เมื่อ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ ลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี และสภาผู้แทนราษฎรจะต้องเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีคนใหม่ โดยพล.อ.อ.สมบุญ ร่วมกับนายวัฒนา อัศวเหม นำ ส.ส.พรรคประชากรไทย 12 คน ฝืนมติพรรคที่มี นายสมัคร สุนทรเวช เป็นหัวหน้า โดยเข้าร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์ สนับสนุนให้ นายชวน หลีกภัย ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี โดยต่อมาแกนนำกลุ่ม ได้รับตำแหน่งระดับรัฐมนตรี 2 ตำแหน่งในรัฐบาลชวน 2
อาทิตย์ อุไรรัตน์ หลังจากพรรคสามัคคีธรรมยุติการดำเนินงานไป จึงได้ก่อตั้งพรรคเสรีธรรมร่วมกับ นายพินิจ จารุสมบัติ และลงสมัครได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดฉะเชิงเทรา และยังได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาล นายชวน หลีกภัย สมัยแรก ในโควตาพรรคเสรีธรรมอีกด้วย ต่อมาได้เข้าร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ โดยดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาล นายชวน หลีกภัย สมัยที่ 2และเคยลงรับแข่งขันเป็นหัวหน้าพรรคด้วย ต่อจาก นายชวน หลีกภัย ที่ขอยุติบทบาทลงในปี พ.ศ. 2546 โดยแข่งคู่กับ นายบัญญัติ บรรทัดฐาน และ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ซึ่ง ดร.อาทิตย์ได้คะแนนมาเป็นลำดับที่ 3
กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ นายกอร์ปศักดิ์ สภาวสุ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
พรรคความหวังใหม่ พรรคความหวังใหม่ประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2539 ได้ที่นั่ง ส.ส. จำนวน 125 ที่นั่ง โดยเฉือนชนะ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคคู่แข่งสำคัญไปเพียง 2 ที่นั่ง ส่งผลให้ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคขึ้นดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี
บัญญัติ บรรทัดฐาน บัญญัติ สูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเด็ก ๆ โดยมีพี่สาวเป็นผู้เลี้ยงดู จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสุราษฎร์ธานี และ โรงเรียนอำนวยศิลป์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วรับราชการเป็นวิทยากร สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท ในปี พ.ศ. 2513 ต่อมา
เข้าสู่วงการเมืองเป็น ส.ส.หลายสมัย เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีในหลายกระทรวงบัญญัติ บรรทัดฐาน เป็นรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 จนถึงปี พ.ศ. 2546 จึงก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าพรรคในเดือนเมษายนตามการเลือกของสมาชิกพรรค หลังจากนายชวน หลีกภัย หมดวาระไป และไม่ประสงค์จะดำรงตำแหน่งต่อ บัญญัติ ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ หลังการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 เมื่อพรรคไม่ประสบความสำเร็จ ซึ่งนายบัญญัติได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ถ้าพรรคพ่ายแพ้การเลือกตั้งจะขอลาออก
บุญจง วงศ์ไตรรัตน์ โดยในระหว่างอยู่ร่วมพรรคพลังประชาชน นายบุญจงถือเป็น ส.ส.คนหนึ่งที่มีบทบาทในการคุมมวลชนในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ว่าจะเป็น แนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) หรือ คนรักทักษิณไม่เอาเผด็จการ ทำให้สนิทสนมกับ นายเนวิน ชิดชอบ หัวหน้ากลุ่มเพื่อนเนวิน ซึ่งมีบทบาทสูงในการสลับขั้วไปตั้งรัฐบาลกับพรรคประชาธิปัตย์
บุญเท่ง ทองสวัสดิ์ นอกจากนี้ นายบุญเท่งยังมีส่วนร่วมในการก่อตั้งพรรคการเมืองหลายพรรค อาทิ พรรคประชาธิปัตย์ ที่ร่วมกับนายควง อภัยวงศ์ แกนนำพรรคก้าวหน้า มารวมกับพรรคประชาธิปไตย ของ ดร.โชติ คุ้มพันธ์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2489, พรรคกิจสังคม ที่ร่วมกับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2518 และ เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคสหประชาธิปไตย อีกด้วย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 นับเป็น การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศไทยครั้งที่ 19 หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า 35/2 มีขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 ผลการเลือกตั้ง พรรคประชาธิปัตย์ สามารถเอาชนะ พรรคชาติไทย ไปได้ 2 เสียง ทำให้ได้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และ นายชวน หลีกภัย หัวหน้าพรรคได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี เป็นครั้งแรก นับเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 20 ของประเทศไทย
อิสสระ สมชัย ในปี พ.ศ. 2554 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาเขาได้ลาออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่ม กปปส.
ชัยวุฒิ บรรณวัฒน์ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ นายชัยวุฒิ บรรณวัฒน์ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รับผิดชอบดูแลพื้นที่ภาคเหนือ
ประกอบ ประยูรโภคราช พันเอก ประกอบ เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 ในนามพรรคชาติไทย ซึ่งนำโดยพลตรี ประมาณ อดิเรกสาร หลังเลือกตั้งหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล แต่มีเสียง ส.ส.สนับสุนนเพียง 103 คน ไม่ถึงครึ่งของสภาผู้แทนราษฎร การแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีจึงไม่ได้รับความไว้วางใจ ส่งผลให้หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคม รวบรวม ส.ส.และจัดตั้งรัฐบาลขึ้นแทน โดยพันเอก ประกอบ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
กระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากมีการยุบสภาผู้แทนราษฎร และเลือกตั้งใหม่ ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 ในเดือนเดียวกันนี้ เขาก็ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
เสนาะ เทียนทอง นายเสนาะลาออกจากพรรคไทยรักไทยเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 หลังจากที่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ประกาศยุบสภา และได้ขึ้นเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเพื่อปราศรัยหลายครั้ง จากนั้นนายเสนาะได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นมาใหม่ ชื่อว่า พรรคประชาราช โดยในช่วงแรกของการตั้งพรรคนั้น นายเสนาะจะเป็นหัวหน้าพรรค โดยนโยบายหลักของพรรคที่ประกาศคือ "เพื่อปฏิรูปการเมือง และล้มล้างระบอบทักษิณ" พรรคประชาราช ลงสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550 แต่ได้ ส.ส.เพียง 5 คน อย่างไรก็ตามในการจัดตั้งรัฐบาล นายเสนาะได้นำพรรคประชาราชเข้าร่วมกับพรรคพลังประชาชน และนางอุไรวรรณ เทียนทอง ภรรยา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ต่อมาภายหลังพรรคพลังประชาชนถูกยุบพรรค นายเสนาะและพรรคประชาราชไม่ได้เข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาลกับพรรคประชาธิปัตย์ จึงดำรงสถานะเป็นฝ่ายค้านร่วมกับพรรคเพื่อไทยจนกระทั่งนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีประกาศยุบสภาในปี พ.ศ. 2554
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 หลังเลือกตั้ง ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และ ม.ร.ว.เสนีย์ ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 และจัดตั้งคณะรัฐมนตรีโดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคเกษตรสังคม และแนวร่วมสังคมนิยม แต่ได้คะแนนเสียงสนับสุนนเพียง 103 คน ไม่ถึงครึ่งของสภา (135 คน)
ประมวล รุจนเสรี จากนั้น นายประมวลได้เข้าร่วมงานกับพรรคประชาราช แต่ในกลางปี พ.ศ. 2550 นายประมวลก็ได้ออกจากพรรคประชาราชเพื่อดำเนินงานทางการเมืองด้วยตนเอง และมีข่าวว่าอาจจะไปร่วมงานกับทางพรรคประชาธิปัตย์ หากตั้งพรรคการเมืองของตัวเองไม่สำเร็จ แต่ท้ายที่สุด นายประมวลก็ได้จัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นมา โดยที่ตนเองเป็นหัวหน้า คือ พรรคประชามติ
อภิรักษ์ โกษะโยธิน นายอภิรักษ์มีฉายาจากสื่อมวลชนว่า "หล่อเล็ก" คู่กับ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ที่มีฉายาว่า "หล่อใหญ่" และต่อมามีนักการเมืองพรรคเดียวกันได้รับฉายาทำนองนี้อีกเช่น นายกรณ์ จาติกวณิช รองเลขาธิการพรรคที่ได้รับฉายา "หล่อโย่ง" และ ม.ล.อภิมงคล โสณกุล รองโฆษกพรรคที่มีฉายาว่า "หล่อจิ๋ว"
ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ นายไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รับผิดชอบดูแลพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
กรณ์ จาติกวณิช เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ กรณ์ จาติกวณิช ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รับผิดชอบดูแลพื้นที่ กรุงเทพมหานคร
อรรคพล สรสุชาติ นายอรรคพร สรสุชาติ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ครั้งแรกในการเลือกตั้งเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 เคยดำรงตำแหน่ง โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย 2 สมัย โดยสมัยแรกได้ดำรงตำแหน่งสืบต่อจากนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 ได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคมหาชน และได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่รองหัวหน้าพรรค และผู้อำนวยการเลือกตั้ง ภาค กทม.ของพรรคด้วย และปี พ.ศ. 2551 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง (รองนายกรัฐมนตรี พลตรีสนั่น ขจรประศาสน์)
พรรคธรรมสังคม หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคม ซึ่งมี ส.ส.ในสภาเพียง 18 เสียง สามารถรวบรวม ส.ส.พรรคต่าง ๆ รวม 8 พรรค ได้ 135 เสียง เท่ากับครึ่งหนึ่งพอดี ซึ่งพรรคธรรมสังคม ได้เข้าร่วมในการสนับสนุน ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ จัดตั้งรัฐบาลด้วย โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นนายกรัฐมนตรี ในขณะที่ พรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งมีเสียงมากที่สุด 74 เสียง กลายเป็นฝ่ายค้าน ในครั้งนั้นพรรคธรรมสังคม ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรี 9 ตำแหน่ง คือ
กรณ์ จาติกวณิช กรณ์ จาติกวณิช ดำรงตำแหน่งเป็น รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาเขาได้ลาออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่ม กปปส.
เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ นายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์ อดีตนักการเมืองและนักธุรกิจชาวไทยที่มีชื่อเสียง เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ และอดีตเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ พรรคเอกภาพ รวมถึงเป็นรองหัวหน้าพรรคสามัคคีธรรม
สมิตา สรสุชาติ สมิตา สรสุชาติ เคยร่วมงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ โดยลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 24 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ต่อมาได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคมหาชน พร้อมกับนายอรรคพล และได้รับเลือกในที่ประชุมพรรค เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 ให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคมหาชน
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 ผลการเลือกตั้ง ปรากฏว่า พรรคชาติไทย โดย พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ หัวหน้าพรรค ได้รับเลือกมากที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง ด้วยเสียง 87 ที่นั่ง รองลงไปคือ พรรคกิจสังคม มี 54 ที่นั่ง และพรรคประชาธิปัตย์ 48 ที่นั่ง ซึ่งไม่มีพรรคการเมืองใดได้รับเสียงเกินครึ่งของสภาผู้แทนราษฎร ที่มีทั้งหมด 357 เสียง
นวลพรรณ ล่ำซำ ปลายปี พ.ศ. 2549 นวลพรรณย่างก้าวเข้าสู่วงการเมืองในสังกัด พรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งโพธิพงษ์ ล่ำซำ ผู้เป็นบิดา เคยดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และปัจจุบันยังดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการสภาที่ปรึกษาพรรค
กรณีสิ่งบันทึกวีดิทัศน์ศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2553 อนึ่ง หลังจากที่ประธานศาลรัฐธรรมนูญสั่งปลดพสิษฐ์พ้นจากตำแหน่งแล้วนั้น สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองรายงานว่า พสิษฐ์ได้ใช้หนังสือเดินทางราชการ เดินทางโดยสายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิคไปยังฮ่องกง ตั้งแต่วันที่ 13 ตุลาคม 2553 แล้ว และบัดนี้ยังมิได้กลับประเทศไทย ขณะที่ เทพไท เสนพงศ์ โฆษกประจำตัวหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ แสดงความเห็นว่า "...สงสัยว่าเดินทางไป [ฮ่องกง] ทำไม เพราะฮ่องกงเป็นที่พักพิงของใครบางคน..."
สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ ร.ต.อ.สุรัตน์ เข้าสู่วงการเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2512 ต่อมาเป็นรองหัวหน้าพรรคกิจสังคม ในสมัยที่ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นหัวหน้าพรรค เมื่อปี พ.ศ. 2518 และขึ้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในปีเดียวกัน ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2526 เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย แล้วดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2528 แต่ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 หลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจ กรณีออกใบอนุญาตนำไม้ซุงเข้าจากพม่า แล้วได้รับคะแนนเสียงไว้วางใจน้อยที่สุดในบรรดารัฐมนตรีที่ถูกอภิปรายในคราวเดียวกัน เนื่องจากพรรคประชาธิปัตย์ซึ่งเป็นพรรคร่วมรัฐบาลลงมติงดออกเสียง จากนั้นได้รับแต่งตั้งให้เป็น ที่ปรึกษาฝ่ายเศรษฐกิจ ของกระทรวงการต่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2530 ต่อมา เป็นรองหัวหน้าพรรคชาติพัฒนา ในสมัยที่ พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ ก่อตั้งพรรคขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2535 จากนั้น ดำรงตำแหน่ง ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2539 เป็นตำแหน่งท้ายสุดทางการเมือง
มรณสักขี มรณสักขีส่วนมากได้รับการยกย่องว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และได้รับความเคารพนับถือจากชนรุ่นหลัง ในฐานะเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำและวีรชนในยามที่ตนตกอยู่ในภาวะลำบาก มรณสักขีจึงมีบทบาทสำคัญในทางศาสนา นอกจากนี้มรณสักขีหลายคนยังมีอิทธิพลต่อชีวิตโลกวิสัยด้วย เช่น โสกราตีส
รายนามมรณสักขีประจำวัน รายนามมรณสักขีประจำวัน (, ออกเสียง) คือหนังสือแสดงรายชื่อของมรณสักขีในศาสนาคริสต์ หรือเฉพาะเจาะจงคือนักบุญที่จัดเรียงตามลำดับวันครบรอบหรือวันฉลอง บางครั้งก็จะเป็นรายชื่อที่รวบรวมขึ้นเฉพาะท้องถิ่นหรือเฉพาะโบสถ์ที่อาจจะเสริมด้วยชื่อที่มาจากโบสถ์ข้างเคียง หรือบางครั้งก็นำหลายเล่มมารวมเข้าด้วยกันเป็นเล่มเดียวกันที่อาจจะรวมหรือไม่รวมข้อมูลจากแหล่งวรรณกรรมอื่นก็ได้
มรณสักขี (แก้ความกำกวม) มรณสักขี สามารถหมายถึง
มรณสักขีแห่งสองคอน มรณสักขีทั้งเจ็ดท่าน มีรายนามดังต่อไปนี้
มรณสักขีแห่งเมืองลาว มรณสักขีทั้ง 17 คนมีรายนามดังนี้
มรณสักขีแห่งสองคอน มรณสักขีแห่งสองคอน คือคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวไทย 7 คน ที่ถูกตำรวจยิงเสียชีวิตเพราะไม่ยอมเลิกนับถือศาสนาคริสต์ ทั้ง 7 คนได้รับการยกย่องจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกว่าเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นบุญราศีพร้อมกันโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2532 นับเป็นคริสตชนชาวไทยกลุ่มแรกที่ได้เป็นบุญราศี
มรณสักขี มรณสักขี () คือผู้ถูกฆ่าตายเนื่องจากไม่ยอมละทิ้งความเชื่อ โดยเฉพาะความเชื่อทางศาสนา
มรณสักขีแห่งเมืองลาว กระบวนการประกาศเป็นนักบุญของบาทหลวงมาริโอ บอร์ซากา กับครู Paul Thoj Xyooj เริ่มเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2006 อีกส่วนหนึ่งเป็นกระบวนการประกาศเป็นนักบุญของบาทหลวง Joseph Thąo Tiěn กับเพื่อนมรณสักขีรวม 15 คน เริ่มเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2008 ถึงปี ค.ศ. 2016 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสจึงทรงรับรองการประกาศเป็นบุญราศีแก่มรณสักขีทั้ง 17 คน และมีพิธีประกาศในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ณ อาสนวิหารพระหฤทัย นครเวียงจันทน์ โดยมีพระคาร์ดินัลออร์ลันโด เกเบโด เป็นผู้แทนพระองค์
มรณสักขีแห่งเมืองลาว มรณสักขีแห่งเมืองลาว () เป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก 11 คน ประกอบด้วยบาทหลวง ภราดา และฆราวาส ที่ถูกเจ้าหน้าที่ปะเทดลาวสังหารในช่วง ค.ศ. 1954–1970
มรณสักขีในศาสนาคริสต์ ในศาสนาคริสต์ มรณสักขี () หมายถึงคริสต์ศาสนิกชนที่ถูกทรมานจนตายหรือถูกฆ่าหรือถูกลงโทษให้ประหารชีวิตเพราะความเชื่อ ในศาสนาคริสต์ยุคแรกมีผู้ถูกทรมานและฆ่าด้วยความทรมานต่างๆเช่นถูกขว้างด้วยก้อนหินให้ตาย ถูกตรึงกางเขน ถูกเผาทั้งเป็น และอื่น ๆ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์ ในคริสต์ศตวรรษต่อมาก็มีการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนอย่างเป็นทางการอีกหลายครั้งเช่นในระหว่างการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ โดยถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตหรือเป็น “พวกนิยมพระสันตะปาปา” (Papists)หมายเหตุ: ตามตำนานนักบุญยอห์นอัครทูตถูกต้มในน้ำมันแต่รอดมาได้และเป็นอัครทูตองค์เดียวที่มิได้เป็นมรณสักขี
มรณสักขีแห่งสองคอน เมื่อครูสีฟองเสียชีวิต ชาวบ้านก็หวาดผวาไม่กล้าทำศาสนกิจตามปกติ ตำรวจยังคงเรียกประชุมชาวบ้านแล้วสั่งให้เปลี่ยนศาสนา แต่มีคริสตชน 8 คนยืนยันจะไม่ละทิ้งความเชื่อ ได้แก่
ในวันที่ 26 ธันวาคม ทั้งหมดจึงถูกตำรวจเรียกไปที่สุสานประจำชุมชน นายกองสี บิดาของนางสาวสุวรรณได้ตามมาพาบุตรสาวกลับบ้าน จึงเหลือผู้ยอมพลีชีพ 7 คน ทั้ง 7 นั่งอธิษฐานที่ขอนไม้แล้ว พวกตำรวจจึงใช้ปืนยิงแต่ละคนจนเข้าใจว่าเสียชีวิตหมดแล้วจึงกลับไป ชาวบ้านที่เข้าไปดูศพพบว่ามีเด็กหญิงสอนคนเดียวที่รอดชีวิต และช่วยกันฟังศพมรณสักขีทั้ง 6 คนที่ป่าช้านั้น นับเป็นมรณสักขีชาวไทยคาทอลิกคนที่ 2-7 ตามลำดับ
การประกาศเป็นนักบุญ บุคคลกลุ่มแรกที่คริสตจักรถือว่าเป็นนักบุญคือเหล่ามรณสักขี เพราะเป็นผู้ที่ยอมพลีชีพเพื่อยืนยันความศรัทธาของตนต่อพระเยซู ต่อมาราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 เกิดกลุ่มที่เรียกว่าธรรมสักขี ซึ่งเป็นผู้ที่ยืนยันความเชื่อของตนเช่นกัน แต่ไม่ถึงกับพลีชีพ แต่อาศัยแสดงออกผ่านคำสอนและการใช้ชีวิต ธรรมสักขีเริ่มเป็นที่นับถือแพร่หลายมากขึ้น เช่น นักบุญเอเฟรมชาวซีเรีย นักบุญมาร์แต็งแห่งตูร์ นักบุญอีแลร์แห่งปัวตีเย บุคคลเหล่านี้ถูกบันทึกชื่อไว้ในบัญชีสารบบนักบุญ ซึ่งจะนำมาประกาศในขณะทำพิธีกรรม เนื่องจากวีรกรรมของธรรมสักขีไม่เด่นชัดอย่างมรณสักขี ดังนั้นการนับถือธรรมสักขีจึงต้องได้รับการรับรองจากมุขนายกประจำท้องถิ่นนั้น ๆ ก่อน คริสตจักรโรมันคาทอลิกได้พัฒนากระบวนการนี้ต่อมาจนเป็นระบบขั้นตอน ในกำกับความรับผิดชอบของสมณะกระทรวงการสถาปนานักบุญซึ่งสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ทรงตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1969
นักบุญสเทเฟน นักบุญสเทเฟน (; ) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 34 ที่กรุงเยรูซาเลม ในประเทศอิสราเอลปัจจุบัน นักบุญสเทเฟนเป็นที่รู้จักกันในฐานะ "ปฐมมรณสักขี" () เพราะเป็นคนแรกสุดที่พลีชีพเพื่อเพราะศรัทธาในศาสนาคริสต์ ชื่อภาษากรีกของเขาแปลว่ามงกุฎใบลอเรล หรือ มงกุฎ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์ คริสต์ศาสนิกชนคนแรกที่เป็นมรณสักขีคือนักบุญสเทเฟนที่บันทึกไว้ใน ถูกขว้างด้วยก้อนหินจนถึงแก่ชีวิตเพราะศรัทธาในพระเยซูว่าเป็นพระเมสสิยาห์ และยังคงมีคริสต์ศาสนิกชนอีกหลายคนที่ถูกฆ่านอกจากนักบุญสเทเฟน ตามที่นักบุญเปาโลอัครทูตกล่าวว่ามีการขู่จะฆ่าสาวกของพระเยซูในเวลานั้นหลายครั้ง ()
วันสมโภชนักบุญทั้งหลาย ในศาสนาคริสต์ตะวันออกเริ่มมีการฉลองมรณสักขีทั้งหลายมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ต่อมาจักรพรรดิโฟคาสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ได้ถวายวิหารแพนธีอันแด่สมเด็จพระสันตะปาปาบอนิเฟซที่ 4 พระองค์จึงอภิเษกวิหารให้เป็นโบสถ์คริสต์อุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารีและมรณสักขีทั้งหลายเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 609
รายนามมรณสักขีประจำวัน คำนี้ในปัจจุบันเป็นใช้ในคริสตจักรละติน ในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ เอกสารที่มีลักษณะใกล้เคียงกับรายนามมรณสักขีมากที่สุดคือ “"ซิแนกซาเรียน"” (Synaxarion) และฉบับที่ยาวกว่าคือ “"เมโนโลเจียน"” (Menologion) เนื้อหาก็จะมีสองแบบ แบบแรกเป็นแต่เพียงรายชื่อ และ แบบที่สองจะรวมประวัติชีวิตและเรื่องราวรายละเอียดของนักบุญแต่ละองค์ด้วย
การประกาศเป็นบุญราศี แต่เดิมการประกาศเป็นบุญราศีเป็นกระบวนการที่แต่ละมุขมณฑลดำเนินการเอง และมักจะเป็นการยกย่องมรณสักขีในท้องถิ่นนั้น ๆ จนปี ค.ศ. 1983 เป็นต้นมาศาสนจักรคาทอลิกกำหนดว่าต้องมีปาฏิหาริย์หนึ่งอย่างที่ (เชื่อว่า) เกิดจากการที่ผู้นั้นได้อ้อนวอนขอพรพระเจ้าตามการอธิษฐานของคริสต์ศาสนิกชน ในกรณีที่ผู้ถูกเสนอชื่อเป็นมรณสักขี ศาสนจักรจะดำเนินการประกาศเป็นบุญราศีให้โดยไม่จำเป็นต้องมีเรื่องปาฏิหาริย์มารับรองความศักดิ์สิทธิ์ เพราะถือว่าการพลิชีพเพื่อยืนยันความเชื่อในคริสต์ศาสนาถือเป็นวีรคุณธรรมที่แสดงความศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว
แคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย (ภาษาอังกฤษ: St. Catherine of Alexandria หรือ St. Catherine of the Wheel หรือ The Great Martyr Saint Catherine; ภาษากรีก: ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς) เป็นนักบุญเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ ศาสนจักรออร์ทอดอกซ์ถือกันว่านักบุญแคเธอรินเป็นมรณสักขีคนสำคัญ และทางศาสนจักรโรมันคาทอลิกนับนักบุญแคเธอรินเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ นักบุญแคเธอรินเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค
พิธีรับเข้าเป็นคริสต์ศาสนิกชน การเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ก็ถือว่าเป็นการรับบัพติศมาด้วย เรียกว่า "พิธีบัพติศมาด้วยเลือด" เชื่อว่ามรณสักขีนั้นได้รับความรอดแล้วแม้จะยังไม่ได้รับบัพติศมาด้วยน้ำก็ตาม คริสตจักรโรมันคาทอลิกปัจจุบันรับรอง "พิธีบัพติศมาแห่งความปรารถนา" ซึ่งหมายถึงความตั้งใจจะรับบัพติศมาแต่เสียชีวิตเสียก่อนเข้าพิธี ก็ถือว่าได้รับความรอดแล้ว คริสต์ศาสนิกชนบางนิกายประกอบพิธีบัพติศมาแก่ทารกด้วย เพราะเชื่อว่าบัพติศมาเป็นทางแห่งความรอด จนเมื่อฮุลดริช ซวิงลี นักเทววิทยาศาสนาคริสต์สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 กล่าวว่าพิธีนี้ไม่จำเป็น คริสตจักรแบปทิสต์จึงประกอบพิธีบัพติศมาแก่ผู้เชื่อเองเท่านั้น
ธรรมสักขี ผู้ยืนยันความเชื่อ (confessor of the Faith) หรือวีรสักขี หมายถึง นักบุญที่เคยได้รับการเบียดเบียนเพราะนับถือศาสนาคริสต์แต่ยังไม่ถึงแก่ความตายและยืนยันความศรัทธาของตน คริสตจักรโรมันคาทอลิกจารีตละตินใช้คำนี้เป็นสมญานามของนักบุญและบุญราศีใด ๆ ที่ไม่ใช่มรณสักขี อัครทูต ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน หรือพรหมจารี เมื่อคริสต์ศาสนากลายเป็นศาสนาที่เป็นที่ยอมรับการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนก็ลดลง คำว่าธรรมสักขีจึงเปลี่ยนมามอบให้กับนักบุญที่มีชีวิตบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์และถึงแก่มรณกรรมอย่างสงบ อาทิ เช่น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิโรมัน การถูกทำร้ายที่เกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับมรณสักขี (martyr) และมีผลต่อประวัติศาสตร์ของคริสต์ศาสนาและเทววิทยาคริสเตียนในด้านการวิวัฒนาการของความศรัทธาในศาสนา
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) ภาพคนในฉากหลังราวซ้ายจากกลางภาพหลังผู้สังหารคือภาพเหมือนตนเองของคาราวัจโจ
สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 1 คริสตจักรโรมันคาทอลิกจึงกำหนดวันที่ 18 พฤษภาคม ของทุกปีเป็นวันฉลองนักบุญยอห์นที่ 1 พระสันตะปาปาและมรณสักขี
ฉากแท่นบูชาเกนต์ ด้านหลังของภาพจะเห็น[[มรณสักขีในศาสนาคริสต์]], นักบวชทางซ้ายและผู้หญิงทางขวาต่างก็ถือใบปาล์ม ผู้หญิงบางคนก็ทราบได้ว่าเป็นใครจากสิ่งที่ถือ
ฌ็อง-ปอล มารา มาราถูกสังหารโดยชาร์ล็อต กอร์แด ผู้ฝักใฝ่ฝ่ายฌีรงแด็ง เธอถูกประหารชีวิตในอีกสี่วันต่อมา หลังการเสียชีวิตของมารา มาราก็ถูกชูขึ้นเป็นมรณสักขีของกลุ่มฌากอแบ็ง
ชีวประวัตินักบุญ การเขียนประวัติชีวิตของนักบุญเริ่มในสมัยจักรวรรดิโรมันเป็นตำนานเกี่ยวกับนักบุญมรณสักขีในศาสนาคริสต์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชีวประวัตินักบุญแบ่งเป็นสามประเภท:
นักบุญฟีโลเมนา พระสันตะปาปาเกรกอรี่ที่16ได้แต่งตั้งฟีโลเมนาเป็นนักบุญเมื่อปี ค.ศ.1837 และฟีโลเมนาได้รับมรณสักขีเมื่อปี ค.ศ.1805 ทั้งนี้ฟีโลเมนาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์อุปถัมภ์ของเด็กๆอีกด้วย
นักบุญฟีโลเมนา นักบุญฟีโลเมนา หรือ นักบุญฟิโลมินา () เป็นเด็กหญิงพรหมจารีย์ซึ่งเป็นนักบุญในนิกายโรมันคาทอลิก ที่เชื่อในพระเยซูคริสต์อย่างสุดชีวิต ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นบุคคลที่มีการมรณสักขีที่น่าจะมีอายุน้อยที่สุด เพราะเธอมีอายุเพียง13ปีเท่านั้น
วาสลัฟที่ 1 ดยุกแห่งโบฮีเมีย หลังจากสิ้นพระชนม์ ดยุกวาสลัฟทรงได้รับยกย่องเป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ พระศพที่เดิมถูกฝังไว้ ณ ที่ที่ถูกปลงพระชนม์ ก็ย้ายมาบรรจุที่อาสนวิหารนักบุญวิตุสตั้งแต่ปี ค.ศ. 938
นักบุญอักแนส นักบุญอักแนส () หรืออักแนสแห่งโรม เป็นคริสต์ศาสนิกชนสตรีชาวโรมันและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 291 และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304
มาร์กาเรตแห่งแอนติออก นักบุญมาร์กาเรตเป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและมีชื่อในรายการ “มรณสักขีของโรมัน” สำหรับวันที่ 20 กรกฎาคม และเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค
ซีโมนเศโลเท ศาสนาคริสต์ตะวันตกเชื่อว่าซีโมนและยูดาอัครทูตได้พลีชีพเป็นมรณสักขีที่เปอร์เซีย แต่ศาสนาคริสต์ตะวันออกเชื่อว่าซีโมนถึงแก่กรรมอย่างสงบที่เอเดสซา
มรณสักขีในศาสนาคริสต์ คำว่า “martyr” มาจากภาษากรีกที่แปลว่า “พยาน” การฆ่าเช่นนี้เป็นผลจากการพยายามกำจัดคริสต์ศาสนิกชนอย่างเป็นทางการ (การเบียดเบียนทางศาสนา) เช่นในสมัยจักรวรรดิโรมันก่อนที่คริสต์ศาสนาจะเป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมาย
เปาโล มิกิ นักบุญเปาโล มิกิ () เป็นสกอลัสติกในคณะเยสุอิต ชาวญี่ปุ่น ผู้พลีชีพเป็นมรณสักขี พร้อมกับนักบวชคาทอลิกท่านอื่น ๆ อีก 25 องค์ ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1862
นักบุญเดนิส เดนิสขัดแย้งกับนักบวชในลัทธินอกศาสนาเพราะไปทำให้ผู้คนหันมานับถือคริสต์ศาสนาเป็นจำนวนมากถูกลงโทษประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะที่เนินสูงในปารีสที่ปัจจุบันคือมงมาทร์ ที่น่าจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของดรูอิด การสังหารเดนิสและเพื่อนนักบวชเชื่อกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่เป็นที่มาของชื่อมงมาทร์ ที่อาจจะมาจากคำว่า “mons martyrium” (เนินมรณสักขี}}), although in fact the name is more likely to derive from "mons mercurei et mons martis", "Mountain of Mercury and Mars" หลังจากที่ศีรษะหลุดจากบ่า เดนิสก็หยิบหัวของตนเองขึ้นมาถือและเดินต่อไปอีกหกไมล์ เทศนาไปตลอดทางซึ่งทำให้เดนิสกลายเป็นนักบุญองค์หนึ่งในบรรดา “นักบุญถือศีรษะ” (Cephalophore) ในชีวประวัตินักบุญ รายละเอียดของการเป็นมรณสักขีหนึ่งได้รับการบันทึกใน “"ตำนานทอง"” และใน “"ชีวิตของนักบุญ"” โดยบัตเลอร์ จุดที่เด็นนิสเสียชีวิตจริงหลังจากที่เดินเทศน์มาก็ได้มีการก่อสร้างโบสถ์น้อยที่ต่อมากลายเป็นมหาวิหารแซ็ง-เดอนี ซึ่งเป็นที่บรรจุพระศพของพระมหากษัตริย์และพระราชินีของฝรั่งเศสเป็นจำนวนหลายพระองค์ อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่าร่างของเดนิสถูกโยนลงไปในแม่น้ำแซน แต่ผู้เปลี่ยนศาสนาไปดึงศพมาได้แลนำมาฝังต่อมา
นักบุญอัลบันแห่งไมนซ์ นักบุญอัลบันแห่งไมนซ์ () เป็นนักบุญในคริสต์ศาสนาและเป็นมรณสักขีหรือผู้พลีชีพเพื่อศาสนา ผู้เกิดเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 อาจจะเป็นกรีซหรือแอลเบเนีย ถึงแก่กรรมเมื่อราว ค.ศ. 406 ที่เมืองฮานุมที่ไมนซ์ ในเยอรมนี
วันวาเลนไทน์ สารานุกรมคาทอลิกยังกล่าวถึงนักบุญคนที่สามที่ชื่อวาเลนไทน์ ผู้ซึ่งมีการกล่าวขานถึงในบัญชีมรณสักขียุคต้นในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เขาพลีชีพเพื่อศาสนาในแอฟริการ่วมกับเพื่อนเดินทางจำนวนหนึ่ง แต่ไม่มีข้อมูลอื่นใดเกี่ยวกับเขาอีก
ตูร์แน โบสถ์นักบุญก็องแตง () เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชที่ตั้งอยู่ในบริเวณกร็อง-ปลัสแห่งตูร์แน สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญเควนตินผู้เป็นมรณสักขีซึ่งเป็นที่นับถือทางตอนเหนือของฝรั่งเศสในยุคกลาง
บุญเกิด กฤษบำรุง มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ ได้ยื่นเรื่องการเป็นมรณสักขีของบาทหลวงบุญเกิดต่อสันตะสำนักในปี พ.ศ. 2535 การสอบสวนดำเนินมาจนถึงวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2543 บาทหลวงบุญเกิดจึงได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน กรุงโรม
คิม แท-ก็อน นักบุญอันดรูว์ คิม แท-ก็อน ( "Gim Dae-geon Andeurea") เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวเกาหลีองค์แรก ได้พลีชีพเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1984 และได้รับการยกย่องเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์บาทหลวงชาวเกาหลี
คาร์ล ลีพคเน็ชท์ ภายหลังการตายของพวกเขา ลีพคเน็ชท์และลุคเซิมบวร์คได้กลายเป็นมรณสักขีพยานจากนักสังคมนิยม ตามที่สำนักงานสหพันธรัฐเพื่อการคุ้มครองรัฐธรรมนูญ การรำลึกถึงลีพคเน็ชท์และลุคเซิมบวร์คยังคงมีบทบาทที่สำคัญในหมู่ชาวเยอรมันที่นิยมฝ่ายซ้ายสุดโต่ง
มาร์กาเรตแห่งแอนติออก นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก () หรือนักบุญมาร์กาเรตพรหมจารี (Margaret the Virgina) เป็นนักบุญ พรหมจารี และมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304 นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
โบสถ์คริสต์ สักการสถาน () มาจากภาษาละติน “scrinium” ซึ่งแปลว่า “กล่อง” หรือโต๊ะเขียนหนังสือ ในสมัยแรกหมายถึงกล่องที่ทำด้วยอัญมณีมีค่าเป็นที่เก็บ เรลิก หรือรูปเคารพต่าง ๆ ต่อมาความหมายก็ขยายเพิ่มโดยรวมถึงสถานที่ที่เป็นที่เก็บเรลิกหรือที่ฝังศพที่อุทิศให้กับวีรบุรุษ มรณสักขี นักบุญ หรือบุคคลที่เป็นที่นับถือ
สถาปัตยกรรมมหาวิหารสมัยกลางในอังกฤษ ในบรรดามหาวิหารที่ได้ประโยชน์จากเรลิกก็ได้แก่มหาวิหารเซนต์อัลบันที่เป็นเจ้าของเรลิกของนักบุญอัลบันปฐมมรณสักขีของอังกฤษ มหาวิหารริพพอนที่มีเรลิกของนักบุญวิลฟริดผู้ก่อตั้งมหาวิหาร มหาวิหารเดอรัมที่สร้างสำหรับเป็นที่บรรจุร่างของนักบุญคัธเบิร์ตแห่งลินดิสฟาร์นและนักบุญไอดัน มหาวิหารอีลีมีเรลิกของนักบุญเอเธลเรดา เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เป็นที่ฝังพระศพพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี และมหาวิหารชิกเชสเตอร์มีเรลิกของนักบุญริชาร์ดแห่งชิกเชสเตอร์
นักบุญคริสโตเฟอร์ นักบุญคริสโตเฟอร์ (; ) เป็นชาวคานาอัน ต่อมาได้นับถือศาสนาคริสต์และพลีชีพเป็นมรณสักขีในรัชสมัยจักรพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 และเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ยูดาอัครทูต นักบุญยูดาอัครทูต () หรือนักบุญยูดาสอัครทูต เป็นนักบุญและมรณสักขีในคริสต์ศาสนา เกิดราวก่อนคริสต์ศตวรรษหรือคริสต์ศตวรรษที่ 1 และเสียชีวิตคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่เปอร์เชีย เป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซู เชื่อกันว่าเป็นองค์เดียวกับยูดา น้องชายของพระเยซู
นักบุญลอว์เรนซ์ นักบุญลอว์เรนซ์ (; ) เป็นหนึ่งในเจ็ดพันธบริกรแห่งคริสตจักรกรุงโรม ได้ถวายงานรับใช้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 2 เมื่อจักรพรรดิวาเลเรียนเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในปี ค.ศ. 258 ทั้งสองท่านได้พลีชีพเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ด้วย
มรณสักขีแห่งสองคอน ช่วงปลายปี พ.ศ. 2483 ได้เกิดกรณีพิพาทอินโดจีนขึ้นระหว่างประเทศไทยกับประเทศฝรั่งเศส คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทย ซึ่งขณะนั้นอยู่ในความดูแลของบาทหลวงชาวฝรั่งเศสคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จึงถูกตั้งข้อรังเกียจไปด้วย การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนเกิดขึ้นหลายแห่งทั่วประเทศ รวมทั้งที่หมู่บ้านสองคอน จังหวัดนครพนม ซึ่งชาวบ้านทั้งหมดเป็นชาวคาทอลิก บาทหลวงปอล ฟีเก อธิการโบสถ์แม่พระไถ่ทาสซึ่งเป็นโบสถ์ประจำชุมชน ได้ถูกขับออกนอกประเทศ ครูสีฟอง อ่อนพิทักษ์ และซิสเตอร์อีก 2 คน คือ ซิสเตอร์พิลา ทิพย์สุข ซิสเตอร์คำบาง สีคำพอง จึงช่วยกันดูแลความเชื่อของชาวบ้านแทน การเบียดเบียนยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มีซิสเตอร์ถูกข่มขืน รูปศักดิ์สิทธิ์ถูกเหยียดหยามทำลาย ครูสีฟองจึงเขียนจดหมายร้องเรียนไปยังนายอำเภอมุกดาหาร แต่จดหมายนั้นกลับตกไปอยู่ในมือของตำรวจ ตำรวจจึงเขียนจดหมายปลอมว่านายอำเภอให้ครูสีฟองไปพบ ตำรวจลือ เมืองโคตร และตำรวจหน่อ พาครูสีฟองออกจากบ้านสองคอนตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม พอเช้าวันที่ 16 ตำรวจลือก็ยิงครูสีฟองเสียชีวิตที่บ้านพาลุกา นับเป็นชาวไทยคาทอลิกคนแรกที่ได้พลีชีพเป็นมรณสักขี
บารโธโลมิวอัครทูต บารโธโลมิวอัครทูต (; ) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตที่ประเทศอาร์มีเนีย บารโธโลมิวเป็นหนึ่งในอัครทูตของพระเยซู ชื่อ “บารโธโลมิว” มาจากภาษาแอราเมอิก “bar-Tôlmay” (תולמי‎‎‎‎‎-בר‎‎) หมายความว่า “ลูกของโทลเม” (โทเลมี) หรืออาจจะเป็น “ลูกของคนไถนา” บางครั้งก็เชื่อกันว่าเป็นนามสกุลมากกว่าจะเป็นชื่อตัว
คิม แท-ก็อน บาทหลวงอันดรูว์ คิม แท-ก็อน ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีในปี ค.ศ. 1925 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญพร้อมกับเพื่อนมรณสักขีแห่งเกาหลีอีก 102 คนเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 กำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 20 กันยายนของทุกปี
การตัดศีรษะยอห์นผู้ให้บัพติศมา การตัดศีรษะยอห์นผู้ให้บัพติศมา () เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่ปรากฏในพระวรสารสหทรรศน์ โดยเฉพาะในพระวรสารนักบุญมาระโก เหตุการณ์นี้ทำให้คริสต์ศาสนิกชนยกย่องยอห์นผู้ให้บัพติศมาว่าเป็นมรณสักขี
มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งซัคเซิน ลัทธิแบ็กกิตไม่ใช่ลัทธิสำคัญในคริสตจักรตะวันตก หลังเขาเสียชีวิตได้ไม่นาน พิธีฝังศพถูกประกอบขึ้นอย่างเร่งรีบและว่ากันว่ามรปาฏิหาริย์นับร้อย ๆ เกิดขึ้นทั้งในและรอบ ๆ แคนเทอร์บรี การเสียชีวิตของแบ็กกิตคือของแสลงใจของพระเจ้าเฮนรีและลัทธิย่อมเป็นขวากหนามที่คอยทิ่มแทงอยู่ข้างตัว ลัทธิที่เติบโตขึ้นเป็นเหมือนข้อพิสูจน์ว่าพระองค์เป็นคนผิดในการฆาตกรรมที่เกิดขึ้น พิธีอภัยบาปของกษัตริย์ที่หลุมฝังศพของแบ็กกิตในปี ค.ศ. 1174 คือการลบมลทินของพระองค์ มาทิลดาที่รักพระบิดาจึงอาจจะสนับสนุนลัทธิเพื่อแสดงให้โลกเห็น่วาพระบิดาของพระองค์ได้รับการอภัยบาปจากมรณสักขีแล้ว
แกรนด์ดัชเชสเอลิซาเบธ เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสเอลิซาเบธ เฟโอโดรอฟนา ทรงได้รับการประกาศให้เป็นนักบุญจากศาสนาจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซียนอกประเทศรัสเซียในปี พ.ศ. 2524 และจากศาสนาจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซียในปี พ.ศ. 2535 ให้เป็น "นวมรณสักขีเอลิซาเบธ" (New-Martyr Elizabeth) สักการสถานหลักของพระองค์คือคอนแวนต์มาร์โฟ-มารีนสกี ซึ่งทรงตั้งขึ้นในกรุงมอสโก นอกจากนี้ยังทรงเป็นหนึ่งในสิบนักบุญมรณสักขีในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากทั่วโลก ซึ่งแสดงออกเป็นรูปปั้นเหนือประตูใหญ่ตะวันตกของเวสต์มินส์เตอร์แอบบีย์ กรุงลอนดอน
เรลิก เอกสารอีกฉบับหนึ่งที่เขียนไว้ใน “การเป็นมรณสักขีของโพลิคาร์ป” (Martyrdom of Polycarp) เมื่อระหว่างปี ค.ศ. 150 ถึงปี ค.ศ. 160 กล่าวถึงเรลิกของนักบุญโพลิคาร์ป (Polycarp) ตามเอกสาร กิจการของอัครทูต  19:11-12 กล่าวถึงผ้าเช็ดหน้าของนักบุญโพลิคาร์พว่า ได้รับอำนาจจากพระเยโฮวาห์ทำให้สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
เซบาสเตียน นักบุญเซบาสเตียน () เสียชืวิตเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 287 เป็นนักบุญมรณสักขีในศาสนาคริสต์สมัยจักรพรรดิไดโอคลีเชียนแห่งจักรวรรดิโรมัน รูปปั้นหรือรูปเขียนของนักบุญเซบาสเตียนจะเป็นรูปคนถูกมัดกับต้นไม้มีลูกศรปัก
นักบุญจอร์จ นักบุญจอร์จ () เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 275-281 และเสียชืวิตเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 303 ตามวรรณกรรมนักบุญนักบุญจอร์จเป็นทหารของจักรวรรดิโรมันจากบริเวณที่ใช้ภาษากรีกในแคว้นอานาโตเลีย ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกีและเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์
วันวาเลนไทน์ ไม่มีส่วนใดที่โรแมนติกปรากฏในชีวประวัติยุคกลางตอนต้นแต่เดิมของมรณสักขีทั้งสามคนนี้ ก่อนที่นักบุญวาเลนไทน์จะมาเชื่อมโยงกับเรื่องรักใคร่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 นี้ ระหว่างวาเลนไทน์แห่งโรมกับวาเลนไทน์แห่งเทอร์นีนั้นไม่มีความข้องเกี่ยวกันเลย
อาสนวิหารล็องกร์ อาสนวิหารล็องกร์ () หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารนักบุญแมมมิสแห่งล็องกร์ () เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกอันเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลล็องกร์ ตั้งอยู่ที่เมืองล็องกร์ในจังหวัดโอต-มาร์น แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญแมมมิสแห่งไกซาเรอา มรณสักขีในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 3
มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง จดหมายเหตุของอารามคณะเบเนดิกตินที่ติดกับมหาวิหารกล่าวถึงการเสริมสร้างว่าได้พบโลงหินอ่อนบนโลงเป็นแผ่นหินสองแผ่นที่สลักด้วยคำว่า “Paulo Apostolo Mart (yri) ” ซึ่งแปลว่า “แด่เปาโลอัครทูตและมรณสักขี” แต่การพบนี้มิได้บันทึกไว้เป็นหลักฐานเช่นการพบโลงหินอื่นๆ ในสมัยเดียวกัน
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) ภาพ “การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1599 ถึงปี ค.ศ. 1600 เป็นภาพแขวนตรงกันข้ามกับภาพ “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” และข้างภาพสำหรับฉากแท่นบูชา “แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว” และเป็นภาพแรกในสามภาพที่เขียนเสร็จและติดตั้งภายในชาเปล
การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชน มิชชันนารีและผู้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ก็มักตกเป็นเป้าของการเบียดเบียน เป็นที่มาให้เกิดมรณสักขีในศาสนาคริสต์เป็นจำนวนมาก แม้แต่ระหว่างนิกายในศาสนาคริสต์เองก็ยังเบียดเบียนกันเพราะกล่าวหาคริสต์ศาสนิกชนนิกายอื่นว่าเป็นพวกนอกรีต เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่มีการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
บารนาบัส นอกจากนี้ยังมีความเชื่อสืบ ๆ กันมาในบางคริสตจักรว่าบารนาบัสเป็นผู้ก่อตั้งคริสตจักรที่เมืองมิลาน เคยไปประกาศศาสนาที่เมืองอะเล็กซานเดรียและกรุงโรม และได้พลีชีพเป็นมรณสักขีที่เกาะไซปรัส แต่เรื่องเหล่านี้ถูกแต่งขึ้นในสมัยหลัง จึงไม่น่าเชื่อถือ
การประกาศเป็นบุญราศี พระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ได้เสนอกรณีของท่านให้สมณะกระทรวงการสถาปนานักบุญพิจารณา หลังจากตรวจสอบอย่างถ้วนถี่ชัดแจ้งว่าท่านเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ พลีชีพเพราะเห็นแก่ความเชื่อในพระเป็นเจ้า สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้ประกาศรับรองความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2000 และประกอบพิธีสถาปนาเป็นบุญราศีมรณสักขี ในวันอาทิตย์ที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2000 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร กรุงโรม ประเทศอิตาลี
การประกาศเป็นบุญราศี ความเคารพและการเฉลิมฉลองบุญราศีจะจำกัดเฉพาะภายในภูมิภาคหรือประชาคมที่บุญราศีนั้นเคยเกี่ยวข้องขณะยังมีชีวิตอยู่ จนเมื่อได้รับการประกาศเป็นนักบุญแล้วจึงจะได้รับความเคารพและจัดงานฉลองจากคริสต์ศาสนิกชนได้ทั่วโลก เช่น คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยกำหนดให้ฉลองเจ็ดบุญราศีมรณสักขีแห่งสองคอนในวันที่ 16 ธันวาคม และฉลองบุญราศีนิโคลัส บุญเกิด กฤษบำรุง ในวันที่ 12 มกราคม
วันวาเลนไทน์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 หรือที่ 6 ผลงานชื่อ "Passio Marii et Marthae" ได้กุเรื่องราวการพลีชีพเพื่อศาสนาแก่นักบุญวาเลนไทน์แห่งโรม ซึ่งปรากฏว่ามิได้มีพื้นฐานอยู่บนข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ใด ๆ เลย ผลงานนี้อ้างว่า นักบุญวาเลนไทน์ถูกเบียดเบียนเพราะนับถือศาสนาคริสต์ และถูกสอบสวนโดยจักรพรรดิคลอเดียส กอธิคัสเป็นการส่วนตัว วาเลนไทน์จักรพรรดิคลอเดียสประทับใจและได้สนทนากับเขา โดยพยายามให้เขาเปลี่ยนไปนับถือลัทธิเพเกินโรมันเพื่อรักษาชีวิตของเขา วาเลนไทน์ปฏิเสธและพยายามโน้มน้าวให้จักรพรรดิคลอเดียสหันมานับถือศาสนาคริสต์แทน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกประหารชีวิต ก่อนที่เขาจะถูกประหารชีวิตนั้น มีรายงานวาเขาได้แสดงปาฏิหาริย์โดยรักษาลูกสาวตาบอดของผู้คุมของเขา แอสเตอเรียส (Asterius) "Passio" สมัยหลังย้ำตำนานนี้ โดยเสริมเรื่องกุว่า สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 1 ได้ทรงสร้างโบสถ์ครอบสุสานของเขา (เป็นความเข้าใจผิดกับผู้พิทักษ์ประชากร [tribune] ในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชื่อ วาเลนติโน ซึ่งบริจาคที่ดินเพื่อสร้างโบสถ์ในขณะที่จูเลียสเป็นพระสันตะปาปา) ตำนานได้หยิบยกขึ้นเป็นข้อเท็จจริงโดยบันทึกมรณสักขีในภายหลัง เริ่มจากบันทึกมรณสักขีของบีดในคริสต์ศตวรรษที่ 8 และมีย้ำในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ใน "Legenda Aurea" หนังสือนี้อธิบายคร่าว ๆ ถึงกิจการของนักบุญ ("Acta Sanctorum") ยุคกลางตอนต้นของนักบุญวาเลนไทน์หลายคน และตำนานนี้จัดเข้ากับวาเลนไทน์ใต้วันที่ 14 กุมภาพันธ์
การดลใจนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพเขียนภาพที่สามที่การาวัจโจเขียนให้กับโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีและเป็นภาพสำหรับฉากแท่นบูชาภายในชาเปล อีกสองภาพก็ได้แก่ “พระเยซูทรงเรียกนักบุญมัทธิว” และ “การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว”
แมกซิมิเลียน คอลบี เขาได้รับการประกาศเป็นนักบุญและมรณสักขีแห่งเมตตาธรรมเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1982 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ติดยาเสพติด นักโทษการเมือง ครอบครัว สื่อสารมวลชน นักโทษ และขบวนการสนับสนุนชีวิต สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ยังทรงประกาศว่าเขาเป็น "นักบุญองค์อุปถัมภ์ศตวรรษอันยุ่งยากของเรา"
โจเซฟ สมิธ โจเซฟ สมิธ จูเนียร์ (อังกฤษ: Joseph Smith Jr.; 23 ธันวาคม พ.ศ. 2348 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2387) เป็นผู้ก่อตั้งศาสนาคริสต์นิกายมอรมอนหรือที่เป็นชื่อทางการก็คือ ศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย และเป็นมรณสักขีของศาสนามอรมอนอีกด้วย
โดเมนีโก ซาวีโอ โดเมนีโก ซาวีโอ () หรือ นักบุญดอมินิก ซาวีโอ เป็นเยาวชนชาวอิตาลี ศิษย์นักบุญโจวันนี บอสโก ถึงแก่มรณกรรมตั้งแต่อายุเพียง 14 ปี ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 นับเป็นนักบุญที่อายุน้อยที่สุดที่ไม่ใช่มรณสักขีในคริสตจักรโรมันคาทอลิก
นักบุญเดนิส นักบุญเดนิสแห่งปารีส เรียกโดยย่อว่านักบุญเดนิส (; , ) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 250, ค.ศ. 258 หรือ ค.ศ. 270 ที่มงมาทร์ ฝรั่งเศส อดีตบิชอปแห่งปารีส ชื่อ “Denis” แผลงมาจากชื่อโบราณ “Dionysius”
พรีเมียร์ลีกอียิปต์ ฤดูกาล 2011-2012 หลังการวิวาทที่สนามพอร์ตซาอิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 มีการระงับการแข่งขันไป และเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2555 มีการตัดสินใจยกเลิกการแข่งขันนัดที่เหลือในฤดูกาล ขณะเดียวกัน มีการประกาศว่า 18 ทีมจะแข่งขันในทัวร์นาเมนต์กระชับมิตร "ถ้วยมรณสักขี" (Martyrs Cup) เพื่อระดมเงินแก่ครอบครัวผู้เสียชีวิตในการวิวาทที่พอร์ตซาอิด
พระสันตะปาปา ตำแหน่งของพระสันตะปาปา ในภาษาอังกฤษเรียก ปาปาซี (Papacy) และรัฐบาลคริสตจักรในพระสันตะปาปาเรียก "สันตะสำนัก" ตั้งอยู่ที่กรุงโรม โดยถือตามความเชื่อสืบมาว่า นักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลอัครทูตได้พลีชีพเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ที่นี่ พระสันตะปาปายังทรงดำรงตำแหน่งประมุขนครรัฐวาติกันด้วย ซึ่งเป็นรัฐอธิปไตยที่ตั้งอยู่ภายในกรุงโรม
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์ ในจำนวนนักบุญ 14 องค์ 3 องค์เป็นพรหมจารี: นักบุญมาร์กาเร็ตแห่งอันติโอก, นักบุญบาร์บารา และ นักบุญแคทเธอรีนแห่งอเล็กซานเดรีย จากนักบุญ 3 องค์ก็เพิ่มเป็น 14 ที่จะเห็นในงานศิลปะ ลัทธินิยมนี้เริ่มในสำนักสงฆ์ที่เป็นที่เก็บวัตถุมงคลของนักบุญ นักบุญทุกคนในกลุ่มยกเว้นนักบุญไจลส์ล้วนแต่เป็นมรณสักขีหรือผู้พลีชีพเพื่อศาสนา
ลุดมิลาแห่งโบฮีเมีย ลุดมิลา (; ) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ ประสูติราว ค.ศ. 860 ที่เมืองเมลนิคในสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 921 ที่ปราสาทเททิน (Tetín) ในสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน นักบุญลุดมิลาเป็นธิดาของเจ้าชายชาวสลาฟและเป็นพระอัยยิกาของนักบุญวาสลัฟที่ 1 ดยุกแห่งโบฮีเมีย หรือที่รู้จักในสมัญญาว่า “Good King Wenceslaus”
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) เมื่อมาถึงจุดนี้คาราวัจโจก็ทิ้งการเขียนภาพ “การพลีชีพ” และหันไปเขียน “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” ซึ่งใช้ลักษณะการเขียนจากประสบการณ์ในการเขียนภาพชีวิตประจำวันเช่นในภาพ “คนโกงไพ่” และ “หมอดู” ที่เขียนก่อนหน้านั้นเพียงแต่ขยายให้ใหญ่ขึ้น เมื่อได้ทำเช่นนั้นแล้วก็เหมือนกับทำให้เกิดมีความเชื่อมั่นในตนเองเพิ่มขึ้นจนสามารถหันกลับไปเขียน “การพลีชีพ” ต่อได้แต่ครั้งนี้เขียนด้วยลักษณะการเขียนที่เป็นตัวของตนเอง
นักบุญถือศีรษะ นักบุญถือศีรษะ () ในภาษาอังกฤษ "Cephalophore" มาจากภาษากรีกโบราณที่แปลว่า "ผู้ถือศีรษะ" หมายถึงนักบุญผู้ที่มักจะแสดงเป็นภาพผู้ถือศีรษะของตนเอง ที่โดยทั่วไปหมายถึงมรณสักขีในศาสนาคริสต์ที่ถูกสังหารโดยการบั่นคอ เมื่อถือศีรษะอยู่ในอ้อมแขนก็ทำให้ยากต่อจิตรกรในการพยายามวาดรัศมีที่เป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ ศิลปินบางคนก็วาดรัศมีในบริเวณที่เคยเป็นศีรษะ หรือบางครั้งนักบุญก็จะประคองศีรษะที่มีรัศมี
พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นพระเจ้าซาร์แห่งบัลแกเรีย ซึ่งมาจากการประกาศเอกราชอย่างสมบูรณ์จากจักรวรรดิออตโตมันในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2451 และเฉลิมฉลองการประกาศเอกราชในวันที่ 22 กันยายน คำประกาศอิสรภาพได้ประกาศขึ้นที่โบสถ์นักบุญมรณสักขีทั้ง 40 พระองค์(Saint Forty Martyrs Church)ในทูร์โนโว และได้รับการยอมรับจากตุรกีและมหาอำนาจอื่นๆในยุโรป
อาสนวิหารตูล อาสนวิหารตูล () เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งตูล () เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสเทเฟน (ปฐมมรณสักขี) ตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าของตูล จังหวัดเมอร์เตมอแซล ในแคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลน็องซี-ตูลร่วมกับอาสนวิหารแม่พระรับสารและนักบุญซีฌแบร์แห่งน็องซี
เอดิท ชไตน์ เอดิท ชไตน์ () หรือนักบุญเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน (Saint Teresa Benedicta of the Cross) เป็นนักพรตหญิงนิกายโรมันคาทอลิกชาวเยอรมันเชื้อสายยิว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ท่านได้ถูกขังที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ และถึงแก่มรณกรรมจากการถูกรมด้วยก๊าซพิษ คริสตจักรโรมันคาทอลิกยกย่องท่านเป็นพรหมจารีและมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ในปี ค.ศ. 1998
นักบุญเซซีลีอา นักบุญเซซีลีอา () เป็นนักบุญและเป็นมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตราว ค.ศ. 230ในซิซิลี นักบุญเซซีลีอาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักดนตรี และดนตรีศาสนาเพราะเชื่อกันว่าทรงขับเพลงสรรเสริญพระเจ้าขณะที่เสียชีวิต เซซีลีอาเป็นหนึ่งในเจ็ดนักบุญซึ่งไม่รวมพระแม่มารีย์ที่ได้รับการกล่าวนามใน “”
ตูร์แน โบสถ์นักบุญเปีย () เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช สร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 บนที่ตั้งเดิมของบาซิลิกาเดิมซึ่งสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 6 โบสถ์แห่งนี้อุทิศให้แก่นักบุญเปียตุสแห่งตูร์แนผู้เป็นมรณสักขี (ถูกประหารโดยบัญชาของแม็กซีเมียนโดยผ่าด้านบนของศีรษะออก) ผู้ที่เป็นมิชชันนารีชุดแรกที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ให้แก่ชาวเมืองตูร์แนในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 2
อากาทาแห่งซิซิลี นักบุญอกาทาเกิดเมื่อ ค.ศ.231 คนในเมืองซิซิลีต่างหลงไหลเธอ ผู้สำเร็จราชการก็เช่นกัน แต่เธอยึดมั่นในความบริสุทธิ์ของเธอ เธอจึงถูกทรมานอย่างโหดร้าย โดยการตัดเต้านมด้วยตัวคีบ ต่อมาเธอถูกจับไปอยู่กับโสเภณี แต่เธอเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของเธอ ต่อมาเธอต้องถูกประหารโดยการกลั่นแกล้งของจักรพรรดิเดซิอุสในซิซิลีเพื่อกำหนดความเชื่อมั่นของเธอโดยย่างให้ตายในกองไฟ และเธอได้เป็นมรณสักขีอีกด้วย
โรซา ลุคเซิมบวร์ค เนื่องจากเธอได้ชี้เห็นถึงคำวิพากษ์วิจารณ์ทั้งพวกเลนินลิสต์และโรงเรียนประชาธิปไตยสังคมปานกลางของสังคมนิยม ลุคเซิมบวร์คได้มีการตอบรับค่อนข้างสับสนในหมู่นักวิชาการและนักทฤษฏีของการเมืองฝ่ายซ้าย อย่างไรก็ตาม, ลุคเซิมบวร์คและลีบค์เน็คท์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะมรณสักขีพยานคอมมิวนิสต์โดยเยอรมนีตะวันออกที่มีระบอบคอมมิวนิสต์ สำนักงานสหพันธรัฐเพื่อการคุ้มครองรัฐธรรมของเยอรมันได้จดบันทึกว่า การเคารพบูชาต่อโรซา ลุคเซิมบวร์คและคาร์ล ลีบค์เน็คท์ได้เป็นประเพณีที่สำคัญของพวกเยอรมันฝ่ายซ้ายสุดโต่ง
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจเองไม่ใช่จากวัด) ทำให้เป็นปัญหาแก่คาราวัจโจอยู่บ้างเพราะความที่ยังไม่มีประสบการณ์ในการเขียนภาพขนาดใหญ่เช่นนั้นหรือภาพที่มีคนหลายคนในภาพ จากการเอ็กซเรย์พบว่าคาราวัจโจวาดไว้สองครั้งก่อนหน้าภาพที่จะเห็นกันทุกวันนี้ โดยการทำให้องค์ประกอบของภาพง่ายขึ้น, ลดจำนวนผู้ปรากฏในภาพให้น้อยลง และตัดรายละเอียดเกี่ยวกับโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ระบุไว้ในคำสั่งเดิมของคาร์ดินัลคอนทราเรลลิออก
พระคัมภีร์คนยาก เรื่องราวชีวิตของนักบุญอาจจะมีพื้นฐานมาจากแหล่งข้อมูลที่เป็นที่น่าเชื่อถือ หรืออาจจะมาจากเรื่องราวที่ประดิษฐ์คิดค้นกันขึ้น บางเรื่องก็ง่ายต่อการเข้าใจว่าเป็นผู้ใด เช่นเรื่องราวเกี่ยวกับโจนออฟอาร์คผู้แต่งตัวอย่างนักรบ, นักบุญสตีเฟนผู้เป็นมรณสักขีองค์แรกของคริสต์ศาสนา หรือ นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิผู้เทศนานก แต่ก็มีนักบุญอีกมากที่เป็นที่รู้จักกันเฉพาะในท้องถิ่น เช่นนักบุญฟินาแห่งซานจิมิยาโนที่มีภาพเขียนอันงดงามขณะที่กำลังนอนเสียชีวิตที่เขียนโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา
การประหารชีวิตราชวงศ์โรมานอฟ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซียประกาศให้สมาชิกราชวงศ์โรมานอฟเป็นนักบุญสำหรับ "ความถ่อมพระองค์ ความอดทนและความนอบน้อม" อย่างไรก็ตาม บิชอปไม่ได้ยกย่องสมาชิกราชวงศ์เป็นมรณสักขี (martyr) แต่เป็น "ผู้แบกรับกิเลส" (passion bearer) แทน อันสะท้อนให้เห็นถึงการโต้เถียงกันอย่างเข้มข้นก่อนหน้าเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าว เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ศาลสูงสุดแห่งสหพันธรัฐรัสเซียมีคำพิพากษาให้จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 และราชวงศ์เป็นเหยื่อของการปราบปรามทางการเมืองและได้รับการกอบกู้ชื่อเสียง
อาสนวิหารโอเติง นอกจากนี้ ยังพบงานศิลปะอีกบางส่วน อาทิ ภาพเขียนขนาดใหญ่ของฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมรณสักขีและนักบุญแซ็งฟอเรียงแห่งโอเติง ตั้งอยู่ด้านหน้าห้องเก็บเครื่องพิธีภายในอาสนวิหาร อีกชิ้นหนึ่งได้แก่ภาพเขียนชื่อว่า "การฟื้นคืนชีพของนักบุญลาซารัส" ของฟร็องซัว-โฌแซ็ฟ แอ็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศส วาดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังมีภาพพระแม่ระทมทุกข์ ผลงานของแกวร์ชีโน ชาวอิตาลี และภาพพระเยซูสิ้นพระชนม์ ผลงานของดานีเยล ไซเทอร์
อากาทาแห่งซิซิลี นักบุญอากาทาแห่งซิซิลี (อังกฤษ:agatha of sicily) เกิดเมื่อปีค.ศ.231 เสียชีวิตเมื่อปีค.ศ.251 นักบุญอากาทาเป็นหญิงพรหมจารี และเป็นมรณสักขี วันฉลองตรงกับวันที่5 กุมภาพันธ์ เธอเป็นนักบุญของศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก เธอเกิดที่ซิซิลี และเสียชีวิตที่ซิซิลี เธอเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของซิซิลีและผู้ป่วยมะเร็งต่างๆโดยเฉพาะมะเร็งเต้านม นอกจากนี้ยังอุปถัมภ์ ไฟไหม้ แผ่นดินไหว และผู้ถูกข่มขืน
ฟรันซิสโก เด ซูร์บารัน ฟรันซิสโก เด ซูร์บารัน () หรือ ฟรันซิสโก ซูร์บารัน (; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1598 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1664) เป็นจิตรกรสมัยจิตรกรรมยุคบาโรกคนสำค้ญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความสำคัญในการเขียนภาพทางศาสนา เช่น นักพรต นักพรตหญิง มรณสักขีในศาสนาคริสต์ และภาพนิ่ง ซูร์บารันเป็นที่รู้จักกันในนาม "คาราวัจโจของสเปน" เพราะวิธีการวาดภาพอย่างเหมือนจริงและการใช้แสงเงาที่ตัดกันอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับงานของคาราวัจโจ
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในวัดซานลุยจิเดอิฟรานเชซิในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลของตนเองในหัวเรื่องของนักบุญผู้ที่ท่านใช้เป็นชื่อ (มัตเตโอ=แม็ทธิว)
นักพรต ในยุคที่คริสต์ศาสนาถูกเบียดเบียนจากภาครัฐ คริสตชนยุคนั้นได้แสดงออกถึงการติดตามพระเยซูด้วยการยืนยันความศรัทธา ยอมถูกทรมาน หลายคนต้องหนีไปอยู่ในถิ่นทุรกันดาร บางคนถูกประหารชีวิต ทำให้เกิดมรณสักขีในศาสนาคริสต์ขึ้นหลายท่านเป็นแบบอย่างของผู้อุทิศตนในเวลานั้น เมื่อศาสนาคริสต์ได้รับการยอมรับตามกฤษฎีกาแห่งมิลาน การเบียดเบียนคริสตชนก็สิ้นสุดลง ชาวคริสต์จำนวนหนึ่งจึงหันไปแสดงการอุทิศตนโดยใช้ชีวิตแบบสละทางโลก อาศัยอยู่โดดเดี่ยวในถิ่นทุรกันดารและป่าเขา อธิษฐานภาวนา การบำเพ็ญพรตในยุคนั้นจึงได้รับการยกย่องว่าเป็น “วีรกรรมใหม่”
เหตุโจมตีในนอร์เวย์ พ.ศ. 2554 เบรวิกอ้างในแถลงการณ์ของเขาว่าได้ซื้อโซเดียมไนเตรต 300 กรัมจากร้านค้าโปแลนด์แห่งหนึ่งเป็นเงิน 10 ยูโร ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เพื่อทำชนวนระเบิด เดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 เขาซื้อสารเคมีจากบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ที่วรอตสวัฟ เบรวิกตัดสินใจเก็บเงิน 2,000 ยูโรเพื่อซื้อ "โสเภณีหรูหรา" ก่อนลงมือก่อเหตุ ซึ่งคาดกันว่าช่วยให้เขามีขวัญกำลังใจและแรงจูงใจ เขายังวางแผนบริการมรณสักขีครั้งสุดท้ายในโบสถ์ฟรอกเนอร์ก่อนก่อเหตุด้วย
บุญเกิด กฤษบำรุง บาทหลวงบุญเกิดได้รับยกย่องจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกว่าเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นบุญราศีเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2543 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร กรุงโรม โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยกำหนดให้วันที่ 12 มกราคม ของทุกปีเป็นวันระลึกถึงบุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง
บุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2438 ที่จังหวัดนครปฐม มีนามเดิมว่า "ชุนกิม" เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดามารดาชื่อ ยอแซฟ โปชัง และอักแนส เที่ยง กฤษบำรุง ได้รับศีลล้างบาปที่โบสถ์นักบุญเปโตร สามพราน ได้รับศาสนนามว่า “เบเนดิกโต”
โธมัสอัครทูต โธมัสอัครทูต ( "อะโปสโตโลส ธอมัส") เป็นนักบุญและมรณสักขีในคริสต์ศาสนา เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 72 ใกล้เมืองเชนไนในประเทศอินเดีย นักบุญโธมัสเป็นหนึ่งในอัครทูตสิบสององค์ของพระเยซู ผู้เป็นที่รู้จักว่าเป็นผู้ที่ไม่เชื่อว่าพระเยซูคืนชีพหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขนจริงเมื่อได้รับข่าว แต่เมื่อพระเยซูมาทรงปรากฏตัวโธมัสก็อุทานว่า “My Lord and my God” นักบุญทอมัสเป็นผู้เดียวในบรรดาอัครทูตที่ได้เดินทางไปเผยแพร่ศาสนานอกจักรวรรดิโรมัน รวมทั้งราชอาณาจักรเปอร์เชีย รัฐเกรละ (ในอินเดียปัจจุบัน) และประเทศจีน
พระคัมภีร์คนยาก การเลือกว่าจะสร้างรูปใดหรือหัวข้อใดบางครั้งก็ยากที่จะเข้าใจได้ การเลือกก็ขึ้นอยู่กับปรัชญาท้องถิ่น หรือความต้องการชั่วแล่นของผู้จ้างงานอย่างใดอย่างหนึ่ง บางครั้งรูปที่สร้างก็ง่ายต่อการบอกได้ว่าเป็นผู้ใดเพราะมีสัญลักษณ์ประจำตัวประกอบ เช่นนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ก็อาจจมีกางเขนใบหญ้าและแถบหรืออาจจะสวมเสื้อขนอูฐ, นักบุญแมรี แม็กดาเลนก็จะมีผอบน้ำมันหอม, นักบุญปีเตอร์ถือกุญแจสวรรค์, นักบุญอากาธาถือถาดที่มีหน้าอก ผู้เป็นมรณสักขีก็มักจะถือใบปาล์ม หรือ อุปกรณ์ที่ใช้ในการฆ่า นักบุญเดอนีส์ประคองหัวตนเองที่อ้างกันว่าเดินถือรอบเมือง
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ในขณะที่ไทโคฮิเดโยชิพำนักอยู่บนเกาะคีวชูนั้น ได้สังเกตว่าชาวคริสเตียนและมิชชันนารียังคงดำเนินกิจกรรมของตนต่อไปตามปกติ แม้จะมีประกาศขับไล่ออกไปใน ค.ศ. 1587 แล้วก็ตาม ใน ค.ศ. 1597 ไทโคฮิเดโยชิจึงมีคำสั่งให้นำตัวชาวญี่ปุ่นที่เป็นคริสเตียนและมิชชันนารีชาวโปรตุเกสที่เมืองนะงะซะกิรวมทั้งหมดจำนวนยี่สิบหกคน มาประหารชีวิตด้วยการตรึงกางเขน เรียกว่า เหตุการณ์ยี่สิบหกมรณสักขี () นับว่าเป็นการสังหารชาวคริสเตียนครั้งแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) ภาพเขียนมีสิ่งต่างๆ ที่มาจากภาพเขียนอื่นเช่นจากไมเคิล แอนเจโล และราฟาเอล นักวิจารณ์ศิลปะจอห์น แกชกล่าวว่าการนำอิทธิพลอื่นเข้ามาใช้มิใช่เพื่อการพยายามหาองค์ประกอบที่ต้องการแต่เป็นความต้องการที่จะสร้างงานให้เป็นงานอันยิ่งใหญ่ที่ควรค่ากับงานของงานของยุคทองของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา (High Renaissance) เช่นรูปของนักบุญหรือเด็กที่ลนลานด้วยความกลัวทางด้านซ้ายของภาพเป็นท่าที่ยืมมาจากหรือนำมาโดยตรงจาก “การพลีชีพของนักบุญปีเตอร์ผู้พลีชีพ” (The Martyrdom of St Peter the Martyr) ที่เวนิสโดยทิเชียน
การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ) ภาพนี้เป็นจุดเปลี่ยนแปลงของการเขียนภาพแบบแมนเนอริสต์ของคาราวัจโจในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไปเป็นการเขียนแบบศิลปะบาโรก ภาพเขียนสร้างความตื่นเต้นให้แก่วงการจิตรกรรมโดยทั่วไปในโรม แต่เฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) ผู้เป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของโรมขณะนั้นและผู้สนับสนุนลักษณะการเขียนภาพแบบแมนเนอริสต์มาดูภาพเขียนแต่ไม่ให้ความเห็นแต่อย่างใดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ศิลปินอื่นๆ ที่ยังมีอายุน้อยกว่าต่างก็มีความประทับใจและความทึ่งซึ่งทำให้คาราวัจโจกลายเป็นศิลปินผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในกรุงโรมขณะนั้น
นักบุญถือศีรษะ ที่มาของการถือศีรษะมีด้วยกันสองแหล่ง ในความเห็นเกี่ยวกับนักบุญจูเวนตินัสและแม็กซิมัส นักบุญจอห์น คริสซอสตอมกล่าวว่าศีรษะของมรณสักขีเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นที่สยดสยองแก่ปีศาจยิ่งไปกว่าเมื่อนักบุญสามารถพูดได้ และคริสซอสตอมเปรียบเทียบต่อไประหว่างทหารที่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบกับผู้พลีชีพที่ประคองศีรษะของตนเองและถวายแก่พระเยซู อีกแหล่งหนึ่งมาจาก “"ตำนานทอง"” เกี่ยวกับประวัติชีวิตของนักบุญเดนิสผู้ก่อตั้งมุขมณฑลปารีสผู้ที่กล่าวกันว่าเป็นคนคนเดียวกับดิโอนิสิอัสผู้เป็นสมาชิกสภาอาเรโอปากัส
โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2511 ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ในขณะนั้น ได้แก่ไทยทีวีช่อง 4 ของบริษัท ไทยโทรทัศน์ จำกัด (ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ในปัจจุบัน) และ ททบ.7 (ปัจจุบันคือ ททบ.5) กับช่อง 7 สี ของกองทัพบก ได้ประชุมร่วมกันและมีมติว่า แต่ละสถานีฯ ควรจะได้รวมตัวกันขึ้น เพื่อปรึกษาหารือ และดำเนินการจัดการในเรื่องต่าง ๆ อันจะเกิดประโยชน์ร่วมกันกับทุกสถานีฯ จึงก่อตั้งองค์กรชื่อว่า "โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย" เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ปีดังกล่าว โดยกำหนดให้มีคณะกรรมการขึ้นชุดหนึ่ง ประกอบด้วยผู้อำนวยการของช่องโทรทัศน์ทั้ง 4 เป็นกรรมการ และมอบให้ ผู้อำนวยการสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 5 เป็นประธานกรรมการโดยตำแหน่ง อันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่ก่อตั้ง ซึ่งต่อมาสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เข้าร่วมเป็นสมาชิกถาวร นับแต่ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513 ต่อมามีช่องโทรทัศน์ เข้าเป็นสมาชิกสมทบคือ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และไทยพีบีเอส (เดิมคือสถานีโทรทัศน์ไอทีวี และสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี)