mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ วันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1934 ประธานาธิบดีฮินเดินบวร์คถึงแก่อสัญกรรม หนึ่งวันก่อนหน้านั้น คณะรัฐมนตรีได้ผ่านกฎหมายให้มีผลใช้บังคับเมื่อฮินเดินบวร์คเสียชีวิต ซึ่งล้มล้างตำแหน่งประธานาธิบดีและรวมอำนาจของประธานาธิบดีกับนายกรัฐมนตรี ฮิตเลอร์จึงกลายมาเป็นทั้งประมุขแห่งรัฐและประมุขรัฐบาล มีชื่อทางการว่า ฟือเรอร์อุนด์ไรชส์คันซเลอร์ (ผู้นำและนายกรัฐมนตรี) กฎหมายนี้แท้จริงแล้วละเมิดรัฐบัญญัติมอบอำนาจ ขณะที่รัฐบัญญัติมอบอำนาจจะให้ฮิตเลอร์เปลี่ยนวิธีปฏิบัติจากรัฐธรรมนูญได้ แต่ห้ามเขาชัดเจนมิให้ผ่านกฎหมายใด ๆ ที่ขัดกับตำแหน่งประธานาธิบดี ใน ค.ศ. 1932 มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อให้ประธานศาลยุติธรรมสูงสุด มิใช่นายกรัฐมนตรี รักษาการแทนประธานาธิบดีระหว่างที่มีการเลือกตั้งใหม่ ด้วยกฎหมายนี้ ฮิตเลอร์ได้ปลดทางแก้สุดท้ายตามกฎหมายที่จะถอดเขาออกจากตำแหน่ง
ซัคเซิน-ไอเซนัค แซ็กซ์-ไอเซ็นนาค (, ) เป็นชื่อของดัชชีสามอาณาจักรที่ดำรงตนอยู่ในสมัยใดสมัยหนึ่งในทูริงเกียในเยอรมนี ที่มีเมืองหลักอยู่ที่ไอเซ็นนาค
ดัชชีซัคเซิน ดัชชีซัคเซิน () เป็นปฐมดัชชี (Stem duchy) คาโรแล็งเชียงของปลายยุคกลางตอนต้นที่มีบริเวณครอบคลุมนีเดอร์ซัคเซิน, นอร์ธไรน์-เวสต์ฟาเลีย และ ซัคเซิน-อันฮัลท์ และส่วนใหญ่ของชเลสวิก-โฮลชไตน์
ราชวงศ์เวททิน ตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ราชวงศ์แห่งอังกฤษนั้นมักจะถูกเรียกบ่อยครั้งว่า ฮันโนเวอร์, เบราน์ชไวก์ และเกลฟ ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงมีพระราชโองการให้ราชสำนักสืบค้นราชสกุลที่ถูกต้องที่สุดของพระราชสวามี คือ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาซึ่งราชสกุลนี้จะกลายเป็นนามของพระราชวงศ์ที่จะใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชโอรสของพระองค์ และภายหลังจากการสืบค้นอย่างถี่ถ้วนแล้วสามารถสรุปได้ว่าเป็นราชวงศ์เวททิน แต่กระนั้นก็มิเคยเห็นนามนี้ปรากฏในพระปรมาภิไธยของสมเด็จพระราชินีนาถ พระราชโอรส หรือแม้กระทั่งพระราชนัดดาเลย โดยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7และสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้ทรงให้ออกพระนามพระราชวงศ์ว่า "ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา"
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ในปี พ.ศ. 2436 แอนสท์ที่ 2 แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ซึ่งเป็นพระเชษฐาในเจ้าชายอัลเบิร์ต พระอัยกาได้สิ้นพระชนม์โดยปราศจากทายาทสืบราชสมบัติ เนื่องจากว่าเจ้าชายอัลเบิร์ตสิ้นพระชนม์ไปก่อนแล้วและเจ้าชายแห่งเวลส์ ซึ่งภายหลังคือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรได้ทรงสละสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ดัชชีซัคเซิน-โคบวร์คแห่งโกทา จึงทำให้ตำแหน่งเจ้าครองรัฐที่ว่างลงตกเป็นของดยุกแห่งเอดินบะระ พระชนกของเจ้าหญิง พระองค์จึงทรงเป็นทั้งเจ้าหญิงแห่งสหราชอาณาจักรและเจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค ตำแหน่งเต็มของแกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัคคือ "แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค, แลนด์กราฟในทือริงเงิน, มากราฟแห่งไมส์เสน, เคานท์แห่งเฮนเนอแบร์ก, ลอร์ดแห่งบลังเค็นเฮย์น, น็อยชตัดท์ และเทาเท็นบวร์ก"
แอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา แอนสท์ อันโทน คาร์ล ลุดวิจ () เป็นดยุกผู้ปกครองแห่งรัฐซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์คนสุดท้าย จนกระทั่งมีการเปลี่ยนเป็นรัฐซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาในปี 1826 เขาเป็นบิดาของเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เขาเป็นหนึ่งในเจ้าผู้ครองรัฐที่นำทัพเข้าต่อต้านนโปเลียน โบนาปาร์ตในช่วงต้นศตวรรษที่ 19
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง รัฐบาลทางการทหารอเมริกันในรัฐบาวาเรีย ภายใต้การบังคับบัญชาของนายพลจอร์จ สมิธ แพ็ตตันได้ทำการกักบริเวณดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาอยู่ภายในพระตำหนักที่ประทับอันเนื่องมาจากการสนับสนุนฝ่ายนาซีเยอรมัน ในปี พ.ศ. 2489 พระองค์ทรงถูกพิพากษาคดีในศาลการกำจัดระบอบนาซีและทรงถูกปรับอย่างหนัก ทรัพย์สมบัติจำนวนมากในเมืองซัคเซินและโคบวร์คถูกยึดโดยกองทัพโซเวียต
นาซีเยอรมนี วันที่ 2 สิงหาคม 1934 ประธานาธิบดีฮินเดินบวร์ค ถึงแก่อสัญกรรม หนึ่งวันก่อน คณะรัฐมนตรีได้ตรา "กฎหมายว่าด้วยตำแหน่งรัฐสูงสุดแห่งไรช์" ซึ่งมีใจความว่า ครั้นฮินเดนบุร์กถึงแก่อสัญกรรม ตำแหน่งประธานาธิบดีจะถูกยุบและรวมอำนาจเข้ากับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ฉะนั้นฮิตเลอร์จึงกลายเป็นประมุขแห่งรัฐเช่นเดียวกับหัวหน้ารัฐบาล เขาได้รับแต่งตั้งเป็นฟือเรอร์อุนด์ไรช์ซคันซเลอร์ (ผู้นำและนายกรัฐมนตรีไรช์) อย่างเป็นทางการ บัดนี้ ประเทศเยอรมนีเป็นรัฐเผด็จการเบ็ดเสร็จโดยมีฮิตเลอร์เป็นประมุข ในฐานะประมุขแห่งรัฐ ฮิตเลอร์ได้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด กฎหมายใหม่เปลี่ยนคำสาบานความภักดีของทหารให้ยืนยันความภักดีต่อฮิตเลอร์ที่เป็นบุคคลมิใช่ตำแหน่งผู้บัญชาการทหารหรือรัฐ วันที่ 19 สิงหาคม ผู้มีสิทธิออกเสียงร้อยละ 90 ลงประชามติอนุมัติการรวมตำแหน่งประธานาธิบดีกับนายกรัฐมนตรี
ฟรันซ์ ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ ฟรันซ์ ฟรีดริช อันโทน ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ (Franz Friedrich Anton, Duke of Saxe-Coburg-Saalfeld) เป็นหนึ่งในบรรดาดยุกผู้ปกครองรัฐทือริงเงินจากราชวงศ์เวททิน ดยุกฟรันซ์เป็นโอรสในดยุกเออร์เนสแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ กับเจ้าหญิงโซเฟีย อันโทเนีย แห่งบรันสวิก-โวลเฟนบึทเทิล และยังเป็นพระราชบิดาในพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม และทรงเป็นพระอัยกาฝ่ายพระมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
ประตูบรันเดินบวร์ค ปีพุทธศักราช 2231 ในรัชสมัยของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 หลังผ่านเหตุการณ์สงครามสามสิบปี และก่อนการสร้างประตูบรันเดินบวร์คไม่นาน กรุงเบอร์ลินนั้นเต็มไปด้วยทางเดินเล็กๆ ภายในป้อมดาว (star fort) ที่มีประตูมากมายหลายชื่อ แต่ประตูบรันเดินบวร์คไม่ใช่ส่วนหนึ่งของป้อมปราการเก่า แต่หนึ่งใน 18 ประตูของกำแพงเข้าเมืองเบอร์ลิน (Berlin Customs Wall) ซึ่งถูกสร้างในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1730 โดยสร้างทับไปกับป้อมปราการเก่าขยายไปถึงชานเมือง
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คาสเซิล อย่างไรก็ตามพระนางและพี่น้องของพระองค์ไม่ใช่เชื้อสายอาวุโสของราชวงศ์โอลเดินบวร์คและดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
รัฐแห่งชาวสโลวีน โครแอต และเซิร์บ "เซิร์บ" ในชื่อรัฐหมายถึงประชากรในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โครเอเชีย-สโลวีเนีย (รวมทั้งเซอร์เมีย) และดัลเมเชีย (รวมทั้งอ่าวโคตอร์และมอนเตเนกรินลิตเทอรัลไปจนถึงสปิชไม่ไกลจากบาร์) ไม่ใช่ประชากรของราชอาณาจักรเซอร์เบีย (ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมดินแดนที่เป็นสาธารณรัฐมาซิโดเนียในปัจจุบัน) ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร และภูมิภาควอยวอดีนา (รวมทั้งบานัต บัชกา และบารันยา)
สาธารณรัฐ สาธารณรัฐ () เป็นระบอบการปกครองที่ประเทศถูกพิจารณาว่าเป็น "กิจสาธารณะ" () มิใช่ธุระหรือทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ปกครอง และที่ตำแหน่งหน้าที่ของรัฐได้รับเลือกตั้งโดยตรงหรือโดยอ้อม หรือได้รับแต่งตั้ง มิใช่ได้รับทอด ในสมัยใหม่ นิยามทั่วไปที่เข้าใจง่ายของสาธารณรัฐ คือ ระบอบการปกครองที่ประมุขแห่งรัฐมิใช่พระมหากษัตริย์ ปัจจุบัน รัฐเอกราช 135 จาก 206 รัฐใช้คำว่า "สาธารณรัฐ" เป็นส่วนหนึ่งชื่ออย่างเป็นทางการ
เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เออร์เนสที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระปิตุลาของเจ้าชายอัลเฟรด สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2436 เจ้าชายอัลเฟรดก็เสวยราชสมบัติต่อจากเออร์เนสที่ 2 เมื่อพระชนมายุ 48 พรรษา พระราชธิดาทุกพระองค์เป็น เจ้าหญิงแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ยกเว้นเจ้าชายอัลเฟรด แห่งเอดินบะระทรงเป็น เจ้าชายรัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าชายอัลเฟรด ทรงเป็นดยุกแห่งเอดินบะระและซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา มาเป็นเวลารวม 34 ปี เจ้าชายอัลเฟรดสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 รวมพระชนมายุ 55 พรรษา
เจ้าหญิงโดโรเทียแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าหญิงโดโรเทียแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา () ประสูติเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2424 ณ ออสเตรีย-ฮังการี เป็นพระธิดาพระองค์เล็กใน เจ้าชายฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ เจ้าหญิงลูอีสแห่งเบลเยียม ทรงเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม ทรงมีพระเชษฐา 1 พระองค์คือ เจ้าชายเลออปอล คลิเมนต์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
รัฐบาร์กัส บาร์กัส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือเมือง ลาไกวรา ชื่อของรัฐตั้งตามประธานาธิบดีที่ไม่ใช่ทหารคนแรกของเวเนซุเอลาที่ชื่อ โคเซ มารีอา บาร์กัส (José María Vargas) รัฐบาร์กัสมีพื้นที่เป็นชายหาดทางตอนเหนือของเวเนซุเอลา ติดกับรัฐอารากวาทางตะวันตก ติดกับรัฐเมรีดาทางตะวันออก ติดกับทะเลแคริบเบียนทางตอนเหนือ และติดกับแคพิทอลดิสตริกต์ทางตอนใต้ เป็นเมืองท่าทางทะเลและมีสนามบินที่ใหญ่ที่สุด
ประชาธิปไตยเสรีนิยม ถ้าไม่นับเอเชียตะวันออก ใน 45 ปีที่ผ่านมา รัฐประชาธิปไตยที่ยากจนมีเศรษฐกิจที่เติบโตขึ้น 50% เร็วกว่ารัฐที่ไม่ใช่ประชาธิปไตย
เช่น ประเทศประชาธิปไตยในเขตทะเลบอลติก บอตสวานา คอสตาริกา กานา เซเนกัล ได้เจริญเติบโตทางเศรษฐกิจเร็วกว่าประเทศที่ไม่ใช่ประชาธิปไตยรวมทั้งแองโกลา ซีเรีย อุซเบกิสถาน และซิมบับเว
ในความวิบัติทางการเงินที่แย่ที่สุด 80 เหตุการณ์ เพียงแค่ 5 เหตุการณ์เท่านั้นที่เกิดในประเทศประชาธิปไตย
และเช่นกัน รัฐประชาธิปไตยที่ยากจนมีโอกาสครึ่งหนึ่งของรัฐที่ไม่ใช่ประชาธิปไตยที่ GDP ต่อประชากรจะลดลง 10% ภายในปีเดียว
ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ ในศาสตร์ของทฤษฎีความซับซ้อนของปัญหานั้น ตัวอย่างของปัญหาที่มีคำตอบเป็น "ใช่" มักจะมีความแตกต่างจากตัวอย่างของปัญหาที่มีคำตอบเป็น "ไม่ใช่" เช่น กลุ่มปัญหาเอ็นพี (NP) ประกอบด้วยปัญหาการตัดสินใจทั้งหมดที่ตัวอย่างปัญหาที่มีคำตอบเป็น "ใช่" สามารถตรวจสอบได้อย่างมีประสิทธิภาพ และในทางกลับกัน กลุ่มปัญหาโค-เอ็นพี (co-NP) ประกอบด้วยปัญหาการตัดสินใจที่ตัวอย่างของปัญหาที่มีคำตอบเป็น "ไม่ใช่" สามารถตรวจสอบได้อย่างมีประสิทธิภาพ (คำว่า co ในที่นี้หมายถึง ส่วนกลับ หรือ complement) ซึ่งส่วนกลับของปัญหาหนึ่งก็คือปัญหาเดิมที่มีการสลับตัวอย่างปัญหาที่มีคำตอบคือ "ใช่" กับตัวอย่างปัญหาที่มีคำตอบคือ "ไม่ใช่" ตัวอย่างเช่นปัญหา "IS-PRIME" เป็นส่วนกลับของปัญหา "IS-COMPOSITE"
จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1829 พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเอากุสตาแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค พระธิดาในแกรนด์ดยุกคาร์ล ฟรีดริช ฟ็อน ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซนัค การสมรสครั้งนั้นเป็นการสมรสทางการเมืองโดยที่ทั้งสองพระองค์ไม่ได้ยินดีมากนัก ในปี ค.ศ. 1840 พระราชบิดาของพระองค์เสด็จสวรรคต ทำให้พระเชษฐาขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 และเนื่องจากพระเชษฐายังไม่มีพระราชบุตร ทำให้ตำแหน่งรัชทายาทลำดับที่หนึ่งตกเป็นของพระองค์และทรงได้พระอิสริยยศ ""เจ้าชายแห่งปรัสเซีย"" ("Prinz von Preußen")
เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตา แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ในฐานะที่เป็นพระโอรสในเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระชนกในเจ้าหญิงทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าชายอัลเฟรดทรงเป็นรัชทายาทที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ในบัลลังก์แห่งดัชชีเมื่อเจ้าชายแห่งเวลส์ (หรือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7) พระเชษฐาและพระปิตุลาในเจ้าหญิงวิกตอเรีย ทรงสละราชสิทธิ์การในการสืบทอดบัลลังก์ ดังนั้นครอบครัวทั้งหมดจึงได้ย้ายไปเมื่อเมืองโคบวร์ค ประเทศเยอรมนีเมื่อปี พ.ศ. 2432
รัฐบรันเดินบวร์ค โดยประวัติศาสตร์แล้วบรันเดินบวร์คเคยเป็นอาณาจักรชายแดนชื่อว่ารัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค ซึ่งต่อมาได้ขยายกลายมาเป็นส่วนหลักของประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน ชื่อรัฐบรันเดินบวร์คตั้งตามชื่อเมือง Brandenburg an der Havel
ความมั่นคงแห่งชาติ มีการพัฒนามโนทัศน์ดังกล่าวเป็นหลักในสหรัฐหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมทีมุ่งเน้นแสนยานุภาพ แต่ปัจจุบันครอบคลุมแง่มุมต่าง ๆ ซึ่งล้วนกระทบต่อความมั่นคงที่มิใช่ทางทหารหรือเศรษฐกิจของชาติ และค่านิยมที่ความมั่นคงแห่งชาติรับมาใช้ ฉะนั้น เพื่อให้มีความมั่นคงแห่งชาติ ชาติจึงจำเป็นต้องมีความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ความมั่นคงทางพลังงาน ความมั่นคงทางสิ่งแวดล้อม ฯลฯ ภัยคุกคามความมั่นคงมิได้มีเฉพาะข้าศึกตามแบบ เช่น รัฐชาติอื่นเท่านั้น แต่ยังมีตัวแสดงที่มิใช่รัฐ (non-state actor) เช่น ตัวแสดงที่มิใช่รัฐรุนแรง พ่อค้ายาเสพติด บรรษัทข้ามชาติและองค์การนอกภาครัฐ ทางการบางแห่งยังรวมภัยพิบัติธรรมชาติและเหตุการณ์ซึ่งก่อความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรงอยู่ในหมวดนี้ด้วย
รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค แม้ว่ารัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์คจะสิ้นสุดลงด้วยการยุบตัวของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 แต่ก็มาแทนด้วยจังหวัดบรันเดินบวร์คของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1815 แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยการเพียงอาณาจักรเล็กๆ แต่ในที่สุดราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์นก็สามารถนำไปสู่การรวมตัวของเยอรมนีและการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมนีได้ในที่สุด ในปี ค.ศ. 1871 ชื่อรัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์คก็ยังคงใช้กันอย่างไม่เป็นทางการจนถึงทุกวันนี้ในการหมายถึงรัฐบรันเดินบวร์คในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
ปัญหาสิ่งแวดล้อมในประเทศจีน ศูนย์กลางเพื่อความก้าวหน้าของอเมริกา ได้อธิบายถึงนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมของจีนว่า เป็นแบบเดียวกับของสหรัฐอเมริกาในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1970 กล่าวคือ กฎระเบียบของรัฐบาลกลางมีความเข้มงวดและเป็นธรรม แต่การตรวจสอบที่เกิดขึ้นจริงและการบังคับใช้ส่วนใหญ่ จะดำเนินการโดยรัฐบาลท้องถิ่นที่มีความสนใจต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ เนื่องจากการดำเนินการที่เข้มงวดที่ไม่ใช่ระบบประชาธิปไตยของจีน ส่งผลให้การทำงานด้านสิ่งแวดล้อมของกลุ่มที่ไม่ใช่ภาครัฐ เช่น นักกฎหมาย, นักข่าว และองค์กรที่ไม่ใช่ภาครัฐ ต่างได้รับการขัดขวางอย่างหนัก
กราฟของฟังก์ชัน มโนทัศน์ของกราฟของฟังก์ชันสามารถวางนัยทั่วไปเป็นกราฟของความสัมพันธ์ (graph of a relation) สังเกตว่าถึงแม้ฟังก์ชันหนึ่ง ๆ สามารถระบุได้ด้วยกราฟของมันเสมอ แต่ฟังก์ชันสองฟังก์ชันที่มีโคโดเมนต่างกันก็อาจมีกราฟเหมือนกันได้ ฟังก์ชันเหล่านั้นจึงไม่ใช่ฟังก์ชันเดียวกัน ยกตัวอย่าง ฟังก์ชันพหุนามกำลังสามในตัวอย่างเป็นฟังก์ชันทั่วถึง (surjection) ถ้าโคโดเมนเป็นจำนวนจริง แต่จะไม่ใช่ฟังก์ชันทั่วถึงถ้าโคโดเมนเป็นจำนวนเชิงซ้อน
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ททรงเป็นบุคคลที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งในประเทศอังกฤษ เนื่องจากการมีสถานภาพเป็นศัตรูในฐานะที่ทรงเป็นดยุคครองรัฐแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา อันเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 พระองค์ทรงถูกถอดถอนบรรดาศักดิ์ขุนนางและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างๆ ของอังกฤษเมื่อปี พ.ศ. 2462 ในปี พ.ศ. 2461 พระองค์ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติ และต่อมาได้ทรงเข้าร่วมพรรคนาซีเยอรมัน ยังความเสื่อมเสียที่ใหญ่หลวงมาให้แก่เจ้าหญิงอลิซ เคาน์เตสแห่งแอธโลน ซึ่งเป็นพระภคินีเพียงพระองค์เดียว สมเด็จพระราชินีแมรี่ พระภคินีในพระเชษฐภรรดา รวมถึงสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งด้วย
เจ้าหญิงเบียทริซแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าหญิงและเจ้าชายมีพระโอรส 3 พระองค์ ดังนี้เจ้าหญิงเบียทริซและเจ้าชายอัลฟอนโซได้อภิเษกสมรสกันทั้งในพิธีโรมันคาทอลิกและลูเทอรันเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ณ เมืองโคบวร์ค ทั้งสองพระองค์ประทับอยู่ในเมืองโคบวร์คก่อนจนกระทั่งทรงได้รับพระบรมราชานุญาตให้เสด็จกลับสเปนได้ในปี พ.ศ. 2455
การซื้อลุยเซียนา ดินแดนลุยเซียนารวมถึง 15 รัฐในสหรัฐปัจจุบัน และ 2 รัฐในแคนาดา ได้แก่ รัฐอาร์คันซอ, รัฐมิสซูรี, รัฐไอโอวา, รัฐโอคลาโฮมา, รัฐแคนซัส, รัฐเนบราสกา, บางส่วนของรัฐมินเนโซตา ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี, ส่วนใหญ่ของรัฐนอร์ทดาโกตา, ส่วนใหญ่ของรัฐเซาท์ดาโกตา, ส่วนตอนเหนือของรัฐเทกซัส, พื้นที่ในรัฐมอนแทนา, รัฐไวโอมิงและตะวันออกของรัฐโคโลราโด รวมถึงซื้อผืนดินที่แบ่งแยกทวีปที่เป็นซีกตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี รวมถึงเมืองนิวออร์ลีน และที่ดินเล็ก ๆ ในรัฐแอลเบอร์ตา และรัฐซัสแคตเชวัน ของแคนาดาในปัจจุบัน มีประชากรที่ไม่ใช่คนพื้นเมืองราว 60,000 คน โดยประชากรครึ่งหนึ่งของดังกล่าวเป็นทาสชาวแอฟริกา
เจ้าชายฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าชายฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา () ประสูติเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2387 ณ ปารีส เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายออกัสแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ เจ้าหญิงคลิเมนไทน์แห่งออร์เลอ็อง โดยทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส โดยทรงเป็นสมาชิกในฐานะจักรวรรดิโรมันคาทอลิก และทรงเป็นพระเชษฐาธิราชใน พระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย
บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย (, ) เป็นรัฐร่วมประมุขที่เกิดจากการรวมตัวระหว่างดัชชีปรัสเซียและรัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์คในปี ค.ศ. 1618
บริติชราช ราชอาณาจักรเนปาลและภูฏาน แม้จะมีความขัดแย้งกับสหราชอาณาจักร แต่ก็ได้ลงนามทำสนธิสัญญากัน และได้รับการยอมรับในฐานะรัฐอิสระและไม่ใช่ส่วนหนึ่งในบริติชราช ราชอาณาจักรสิกขิมได้รับการตั้งให้เป็นรัฐเจ้าครองนครหลังการลงนามในสนธิสัญญาอังกฤษ-สิกขิมในปี 1862 อย่างไรก็ตาม ประเด็นของความเป็นอธิปไตยยังคงไม่ได้กำหนดอะไรทั้งสิ้น. หมู่เกาะมัลดีฟส์เป็นรัฐในอารักขาของบริเตนตั้งแต่ปี 1867 ถึงปี 1965 แต่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งในบริติชอินเดีย
รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค () เป็นรัฐมาร์เกรฟที่สำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1157 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806 อีกชื่อหนึ่งของอาณาจักรคือ “อาณาจักรชายแดนแห่งบรันเดินบวร์ค” (March of Brandenburg หรือ Mark Brandenburg) มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และยุโรปตอนกลาง
บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย รัฐนี้ปกครองโดยสาขาของราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์นที่ก่อนหน้านั้นปกครองบรันเดินบวร์ค คำว่า "บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย" เป็นคำที่ใช้เรียกสหราชอาณาจักรนี้มาจนถึงปี ค.ศ. 1701 หลังจากนั้นก็เป็นที่รู้จักกันว่าราชอาณาจักรปรัสเซีย นอกจากนั้นก็ยังหมายถึงรัฐที่นำโดยบรันเดินบวร์คหลังจากปี ค.ศ. 1701 แต่หลังจากนั้นก็รู้จักกันเพียงสั้นๆ ว่า "ปรัสเซีย" หลังจากปี ค.ศ. 1806
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาทรงดำรงพระชนม์ชีพบั้นปลายด้วยความโดดเดี่ยว พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2497 ณ เมืองโคบวร์ค โดยเป็นพระราชนัดดาผู้ชายพระองค์ที่ทรงมีอาวุโสมากกว่าในสองพระองค์ที่ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย โดยพระราชนัดดาอีกพระองค์หนึ่ง คือ อเล็กซานเดอร์ เมานท์แบ็ตเต็น มาร์ควิสแห่งคาริสบรูค อดีตเจ้าชายแห่งแบ็ตเต็นเบิร์ก ซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503
ออสการ์ (แมวพยาบาล) อย่างไรก็ดี ทฤษฎีเกี่ยวกับกลิ่นเป็นเพียงแค่แนวคิดหนึ่ง
คือ คุณหมอแดเนียล เอสเต็ป ผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับพฤติกรรมสัตว์ในเมืองลิ๊ตเติลตัน รัฐโคโลราโด เสนอว่า
"สิ่งหนึ่งที่เกิดกับผู้ใกล้จะเสียชีวิตก็คือจะไม่มีการเคลื่อนไหวมากนัก
บางทีเจ้าแมวอาจจะจับได้ว่า คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงอาจจะนิ่งมาก
นี่อาจจะไม่ใช่เป็นประเด็นของกลิ่นหรือเสียง แต่อาจจะประเด็นเกี่ยวกับการไม่มีการเคลื่อนไหว"
การโอนมาเป็นของรัฐ อุตสาหกรรมที่ถูกโอนมาเป็นของรัฐอาจถูกสังคมและการเมืองกดดันอย่างมากให้ใส่ใจต่อผลกระทบภายนอกมากขึ้น และอาจยินยอมดำเนินธุรกิจทั้ง ๆ ที่ทำให้มีผลขาดทุน เนื่องจากมองว่าผลประโยชน์ของสังคมต้องมาก่อนต้นทุนทางธุรกิจ เช่น บริการขนส่งและไปรษณีย์ในถิ่นทุรกันดาร เป็นต้น ส่วนรัฐบาลก็อาจตระหนักถึงภารกิจด้านสังคมเหล่านี้ และในบางกรณีได้ร่วมสมทบเงินทุน (อุดหนุนราคา) เพื่อให้มีบริการที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ (ไม่ใช่เพื่อกำไร) อยู่ต่อไป
รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค ในปี ค.ศ. 1415 ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์นก็ขึ้นมามีอำนาจปกครองบรันเดินบวร์ค บรันเดินบวร์คเจริญอำนาจขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในที่สุดก็ได้อาณาจักรดยุคแห่งปรัสเซีย เข้ามาอยู่ในครอบครอง บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกลายมาเป็นต้นกำเนิดของราชอาณาจักรปรัสเซียที่กลายมาเป็นรัฐผู้นำของเยอรมนีระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 แม้ว่าตำแหน่งสูงสุดของผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือตำแหน่ง “พระมหากษัตริย์แห่งปรัสเซีย” แต่อำนาจที่แท้จริงก็จำกัดอยู่ในบรันเดินบวร์ค และในเมืองหลวงเบอร์ลิน และพอทสดัม
สันตะสำนัก ทั้งนี้สันตะสำนักไม่ใช่นครรัฐวาติกันที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1929 สันตะสำนักถือว่ามีมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก ตำแหน่งทูตจะไม่ใช่ตำแหน่งทูตแห่งนครรัฐวาติกัน แต่จะเป็นทูตแห่งสันตะสำนัก และผู้แทนของพระสันตะปาปาในรัฐหรือประเทศอื่นก็ถือว่าเป็นผู้แทนของสันตะสำนัก มิใช่ผู้แทนของนครรัฐวาติกันเรียกว่าเอกอัครสมณทูต
มัททีอัส กรือเนวัลด์ งานเขียนแรกที่ระบุวันที่เขียนอาจจะเป็นงานเขียนที่ทำที่มิวนิคในปี ค.ศ. 1503 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1510 จนถึงปี ค.ศ. 1525 กรือเนวัลด์รับราชการเป็นจิตรกรและสถาปนิกประจำราชสำนักไรน์แลนด์—หรืออย่างน้อยก็มีหน้าที่คุมโครงการก่อสร้าง—และเป็นวิศวกรพลังน้ำของอาร์ชบิชอปแห่งไมนซ์สององค์ คืออูรีล ฟอน เกมมิงเงิน และอัลเบรชท์แห่งบรันเดนบูร์ก สาเหตุที่กรือเนวัลด์ออกจากตำแหน่งอาจจะมาจากความเห็นอกเห็นใจในการต่อสู้ของสงครามชาวนาของเยอรมนีที่เซลีเกนชตัดท์มีส่วน หรือนิกายลูเทอแรน (กรือเนวัลด์มีจุลสารเกี่ยวกับนิกายลูเทอแรนในความครอบครองเมื่อเสียชีวิต) กรือเนวัลด์เสียชีวิตที่ฮัลเลอ ซัคเซิน-อันฮัลท์ อาจจะราวปี ค.ศ. 1528 หรือปี ค.ศ. 1531 ก็ได้
เจ้าหญิงออกัสตาแห่งซัคเซิน-โกทา เจ้าหญิงออกัสตาประสูติในเมืองโกทา ในรัฐเทือริงเงิน เป็นธิดาในฟรีดริชที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทนบูร์ก กับดัชเชสมักดาเลนา ออกัสตา แห่งอัลฮัลท์-เซิร์บส์ ขณะมีอายุ 29 ปี ได้ิภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ รัชทายาทในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ ก่อนหน้านั้น กษัตริย์แห่งปรัสเซียทรงเทียบเชิญพระราชธิดาองค์โตมาอภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟรเดอริกแต่พระเจ้าจอร์จที่ 2 ทรงปฏิเสธ ฝ่ายปรัสเซียเองก็ไม่ลดความพยายาม และท่ามกลางข่าวลือว่าทางราชวงศ์อังกฤษได้รับข้อเสนอให้อภิเษกกับท่านหญิงไดอานา สเปนเซอร์ หลานในดัชเชสแห่งมาร์ลบะระ
ชาเย็น ในประเทศบราซิล โดยเฉพาะรีโอเดจาเนโร "มาเต" หรือ "ชามาเต" () หนึ่งในเครื่องดื่มยอดนิยม ซึ่งต่างกันกับในประเทศอาร์เจนตินา หรือ เกาโชมาเต โดยการีโอกาเป็นเครื่องดื่มที่เย็นและหวาน ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว (ไม่ใช่เลมอน) เป็นที่นิยมมากในการดื่มริมชายหาด ซึ่งมีขายอย่างแพร่หลาย ส่วนใบมาเตแห้งสามารถซื้อได้ตามซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป สำหรับนำมาชงเองที่บ้าน ยี่ห้อที่ได้รับความนิยมคือ "เลเอา" (Leão) ผู้ผลิตจากรัฐปารานา ในภายหลังถูกซื้อโดยโคคา-โคล่า ส่วนใหญ่มักจะแช่เย็นค้างคืนไว้เพื่อดื่มในวันถัดไป ซึ่งเลเอาเป็นมาเตที่ไม่อัดลม
เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา () หรือพระนามเต็ม เลโอโพลด์ คาร์ล เอดูอาร์ท เกออร์ค อัลแบร์ท () หรือพระนามแรกประสูติคือ เจ้าชายชาลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานี () ทรงเป็นดยุคแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา องค์ที่สี่และสุดท้าย และในฐานะพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ผ่านทางสายพระราชโอรส พระองค์ทรงเป็นเจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ และยังทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุคแห่งอัลบานีอีกด้วย
เจ้าหญิงเบียทริซแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา จากนั้นไม่นานทั้งดยุคและดัชเชสแห่งเอดินบะระพร้อมด้วยพระโอรสและธิดาทั้ง 5 พระองค์ก็ได้เสด็จไปประทับที่พระตำหนักในเมืองโคบวร์ค
ลังเงินบวร์ค ลังเงินบวร์ค () เป็นเมืองในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครชตุทท์การ์ทไปราว 110 กิโลเมตร เมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องแป้งพายที่ชื่อ "ไวเบิล (Wibele)"ในอดีตเมืองแห่งนี้เคยมีสถานะเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยใช้ชื่อว่าราชรัฐโฮเอ็นโลเออ-ลังเงินบวร์ค ในศตวรรษที่ 17 มีการล่าแม่มดขึ้นในเมืองนี้ โดยเหยื่อรายท้ายถูกเผาทั้งเป็นในปี ค.ศ. 1672
บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ระหว่างรัชสมัยอันขาดสมรรถภาพของเกออร์ก วิลเฮล์ม (ค.ศ. 1619–1640) ราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์นก็ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนักระหว่างสงครามสามสิบปี สวีเดนบังคับให้เกออร์ก วิลเฮล์มเป็นพันธมิตร จากนั้นสวีเดนก็ยึดครองดินแดนส่วนใหญ่ของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย ซึ่งเป็นผลทำให้กองทัพโรมันคาทอลิกเข้าทำลายบรันเดินบวร์คและดินแดนของโฮเอ็นโซลเลิร์นครั้งแล้วครั้งเล่า ฟรีดิช วิลเฮล์มผู้ครองรัฐต่อจากกออร์ก วิลเฮล์ม ทำสัญญาสงบศึกกับสวีเดน แม้ว่าสวีเดนจะยึดครองดัชชีพอเมอเรเนีย แต่บรันเดินบวร์คมีสิทธิในการสืบครองหลังจากการเสียชีวิตของดยุกผู้ไม่มีทายาทโบกิสลอว์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1637 ฟรีดิช วิลเฮล์มไปเป็นพันธมิตรกับสาธารณรัฐดัตช์ ในปี ค.ศ. 1648 สนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียและการสนับสนุนของดัตช์ทำให้ฟรีดริช วิลเฮล์มได้รับฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย รัฐมุขนายกฮัลเบอร์ชตัดท์ และราชรัฐมุขนายกมินเดิน และสิทธิในการสืบครองราชรัฐอัครมุขนายกมักเดบูร์ก การตกลงเรื่องเขตแดนพอเมอเรเนียกับสวีเดนก็มาสำเร็จลงด้วยการลงนามในสนธิสัญญาสเทททิน (ค.ศ. 1653) เมื่อมาถึง ค.ศ. 1680 ดินแดนเหล่านี้และรัฐมุขนายกคัมมินก็ได้รับการรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
ประวัติศาสตร์รัฐอานธรประเทศ รัฐอานธรประเทศเป็นรัฐในอินเดีย ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2499 มีเมืองไฮเดอราบาดเป็นเมืองหลวง กลุ่มชนส่วนใหญ่พูดภาษาเตลูกู
กลุ่มชนที่พูดภาษาเตลูกูนี้ เรียกว่าพวกอานธระ อาศัยในบริเวณลุ่มแม่น้ำกฤษณาและแม่น้ำโคทาวารีมานานกว่า 2,000 ปี คัมภีร์พราหมณ์กล่าวว่าชนพวกนี้เป็นพวกทัสยุที่มิใช่อารยัน ในรามายณะกล่าวว่าเป็นคนพื้นเมืองดั้งเดิมอยู่ในป่าชื่อทัณฑกะ ทางใต้ของเทือกเขาวินธัย คัมภีร์ภาษาบาลีเรียกชนกลุ่มนี้ว่าพวกอันธกะ ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช พวกอานธระนี้ตั้งอาณาจักรอยู่ติดกับแคว้นมคธก่อนจะตกมาอยู่ใต้อำนาจของอาณาจักรมคธ และรับนับถือพระพุทธศาสนาในสมัยนั้นด้วย
อากิระ คนไม่ใช่คน อากิระ คนไม่ใช่คน () ภาพยนตร์อะนิเมะชั่นสัญชาติญี่ปุ่นที่ฉายในปี พ.ศ. 2531 และเข้าฉายในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2533 สร้างจากมังงะของคัตสึฮิโร โอโตโมะ ที่ตีพิมพ์ระหว่าง พ.ศ. 2525-2533 โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ
ข้อเขียนพนาโคติก มนุษย์แห่งโลมาร์นั้นได้ศึกษาข้อเขียนพนาโคติกอย่างจริงจัง จนกระทั่งได้เผยแพร่ไปยังดินแดนไฮเปอร์บอเรียและแปลเป็นภาษาท้องถิ่น และมนุษย์แห่งวูรมิก็ได้เขียนเพิ่มเติมเนื้อหาในข้อเขียนพนาโคติกเข้าไปอีก ในช่วงคริสตร์ศตวรรษที่ 15นั้น ได้มีการแปลข้อเขียนพนาโคติกเป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็ไม่เคยมีการรวบรวมเป็นเล่มสมบูรณ์เลย แม้ว่ามหาวิทยาลัยขนาดใหญ่ในอเมริกาและยุโรป รวมทั้งห้องสมุดมหาวิทยาลัยมิสคาทอนิค เมืองอาร์คัม รัฐแมสซาชูเซตส์ (ทั้งมหาวิทยาลัยมิสคาทอนิคและเมืองอาร์คัมเป็นสถานที่สมมุติในงานประพันธ์ของเลิฟคราฟท์) จะมีสำเนาของฉบับแปลเหล่านี้อยู่แต่ก็ไม่ใช่ฉบับสมบูรณ์ทั้งสิ้น ส่วนม้วนคัมภีร์ซึ่งเป็นฉบับดั้งเดิมนั้นแม้จะเคยมีการสืบทอดมาในลัทธิลี้ลับโดยแปลเป็นภาษากรีกชื่อ "พนาโคติกา" แต่ก็สาบสูญไปจากโลกนี้แล้ว มีเพียงที่วิหารของนักบวชบาร์ไซ เมืองอุลธาร์ ในโลกแห่งความฝันเท่านั้นซึ่งมีม้วนคัมภีร์เดิมเก็บไว้
มาสค์ไรเดอร์ไกมุ ในตอนที่บุกเข้าไปที่บริษัทยุกดราชิลคอร์ปอร์เรชันเพื่อไปช่วยคนข้างในก็ดูเรดูเอสะกดจิตจนตนพบเป้าหมายของตัวเอง จนกลายเป็นเฟมชินมุถึงมีร่างเป็นมนุษย์แต่ก็ควบคุมได้ หลังจากกำจัดโอเวอร์ลอร์ดหมด แล้วมิจจิมาขอท้าสู้โดยโคตะจงใจรับการโจมตีโดยทำลายโยโมทสึเฮกุริล็อกซีด เพื่อช่วยชีวิตมิจจิโดยบอกว่าตนไม่โกรธมิจจิ แล้วก็ล้มลงไป โดยร่างกายของโคตะสามารถสมานแผนเข้าด้วยกันได้ แต่ความบอบช้ำยังมีอยู่ แล้วไมก็โผล่มาในฝันโดยบอกว่าขอโทษที่เปลี่ยนชะตากรรมไม่ได้ แต่โคตะก็ไม่สนใจเพราะโคตะตัดสินใจไปแล้ว กับเรื่องที่ไคโตะเปลี่ยนไป แล้วก็เจอกับไคโตะที่เป็นเฟมชินมุ(โอเวอร์ลอร์ดอินเวส) ซึ่งโคตะสู้ไม่ไหวเพราะเจ็บหนักอยู่แต่แซ็คจงใจสู้กับโคตะแทนเพื่อให้โคตะหนีไป แล้วโคตะบอกพี่สาวว่าตนไม่ใช่มนุษย์เพราะโดยกินผลไม้จากป่าเฮลไฮม์เข้าไปโดยไม่เกิดผลเพราะโคตะไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว โดยโคตะก็เสียใจจึงไปส่งพี่สาวที่จอดฮอลของพวกกองกำลังป้องกันตนเองก็บุกเข้ามาในเมืองเพื่อช่วยประชาชนที่ยังมีชีวิตอยู่ที่ออกจากเมืองกลุ่มสุดท้ายโดยฝากบอกลาทุกคน
รายชื่อตัวละครในมาสค์ไรเดอร์ไกมุ ในตอนที่บุกเข้าไปที่บริษัทยุกดราชิลคอร์ปอร์เรชันเพื่อไปช่วยคนข้างในก็ดูเรดูเอสะกดจิตจนตนพบเป้าหมายของตัวเอง จนกลายเป็นเฟมชินมุถึงมีร่างเป็นมนุษย์แต่ก็ควบคุมได้ หลังจากกำจัดโอเวอร์ลอร์ดหมด แล้วมิจจิมาขอท้าสู้โดยโคตะจงใจรับการโจมตีโดยทำลายโยโมทสึเฮกุริล็อกซีด เพื่อช่วยชีวิตมิจจิโดยบอกว่าตนไม่โกรธมิจจิ แล้วก็ล้มลงไป โดยร่างกายของโคตะสามารถสมานแผนเข้าด้วยกันได้ แต่ความบอบช้ำยังมีอยู่ แล้วไมก็โผล่มาในฝันโดยบอกว่าขอโทษที่เปลี่ยนชะตากรรมไม่ได้ แต่โคตะก็ไม่สนใจเพราะโคตะตัดสินใจไปแล้ว กับเรื่องที่ไคโตะเปลี่ยนไป แล้วก็เจอกับไคโตะที่เป็นเฟมชินมุ(โอเวอร์ลอร์ดอินเวส) ซึ่งโคตะสู้ไม่ไหวเพราะเจ็บหนักอยู่แต่แซ็คจงใจสู้กับโคตะแทนเพื่อให้โคตะหนีไป แล้วโคตะบอกพี่สาวว่าตนไม่ใช่มนุษย์เพราะโดยกินผลไม้จากป่าเฮลไฮม์เข้าไปโดยไม่เกิดผลเพราะโคตะไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว โดยโคตะก็เสียใจจึงไปส่งพี่สาวที่จอดฮอลของพวกกองกำลังป้องกันตนเองก็บุกเข้ามาในเมืองเพื่อช่วยประชาชนที่ยังมีชีวิตอยู่ที่ออกจากเมืองกลุ่มสุดท้ายโดยฝากบอกลาทุกคน
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เจ้าหญิงอเล็กซานดราประสูติเมื่อในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2421 ณ พระราชวังเอดินบะระ ในเมืองโคบวร์ค พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระราชโอรสองค์ที่สองของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และ เจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เจ้าชายพระราชสวามี ส่วนพระชนนีคือ แกรนด์ดัชเชสมารี อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระราชธิดาพระองค์เดียวของสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย และ เจ้าหญิงมารีแห่งเฮสส์และไรน์
รัฐบรันเดินบวร์ค บรันเดินบวร์ค () เป็นรัฐหนึ่งใน 16 รัฐสหพันธ์ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ด้วยเป็นหนึ่งในรัฐใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1990 จากการรวมประเทศเยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกเข้าด้วยกัน มีประชากร 2.6 ล้านคน มีพื้นที่ 29,056 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือพ็อทซ์ดัม รัฐบรันเดินบวร์คอยู่ล้อมรอบแต่แยกออกจากเบอร์ลิน เมืองหลวงของประเทศ
แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระปิตุลา เจ้าชายนิโคเลาส์-วิลเฮล์มในปีพ.ศ. 2448 สายสกุลบุรุษองค์เดียวที่ถูกต้องตามกฎหมายของราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์กคือ พระญาติของแกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 เจ้าชายจอร์จ นิโคเลาส์, เคานท์แห่งมาเรนเบิร์ก ซึ่งเป็นพระโอรสจากการแต่งงานต่างฐานันดร ดังนั้นในพ.ศ. 2450 แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 ทรงประกาศให้เคานท์แห่งมาเรนเบิร์กไม่ใช่ราชนิกุล โดยทรงประกาศให้พระราชธิดาพระองค์โต เจ้าหญิงมารี-อเดเลดขึ้นเป็นทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์ของราชรัฐ
ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค () เป็นท่าอากาศยานนานาชาติตั้งอยู่ห่างจากกรุงเบอร์ลินไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราว 18 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองเชอเนอเฟ็ลท์ในรัฐบรันเดินบวร์ค ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ติดกับท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ เดิมทีท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดแทนท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์และท่าอากาศยานเบอร์ลินเทเกิล ซึ่งจะทำให้ท่าอากาศยานแห่งใหม่นี้กลายเป็นท่าอากาศยานพาณิชย์เพียงแห่งเดียวของกรุงเบอร์ลินและรัฐบรันเดินบวร์ค อย่างไรก็ตามก็ได้มีการปรับแผนงานใหม่โดยจะคงท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ไว้ และยกเลิกเพียงแค่ท่าอากาศยานเบอร์ลินเทเกิล
เศรษฐกิจเชิงสังคม เศรษฐกิจเชิงสังคม (Social Economy) เป็นคำศัพท์ที่ใช้กล่าวถึงความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจในภาคส่วนที่สาม กล่าวคือเป็นระบบเศรษฐกิจของส่วนที่ไม่ใช่ภาครัฐและไม่ใช่ตลาด แต่เป็นภาคสังคม โดยเศรษฐกิจในภาคสังคมจะมีลักษณะขององค์กรที่ไม่เป็นทางการ องค์กรที่ตั้งขึ้นโดยไม่แสวงหาผลกำไร องค์กรในการสร้างความร่วมมือ องค์กรเพื่อสาธารณประโยชน์ และองค์กรการกุศล ลักษณะของเศรษฐกิจเชิงสังคมจึงไม่ได้มีการแข่งขันในกลไกตลาด (competitive market) เพื่อมุ่งหวังผลกำไรสูงสุด และไม่ใช่องค์กรในระบบราชการ (bureaucracy) ที่มีการใช้อำนาจการบังคับบัญชาจากบนลงล่าง แต่องค์กรในเศรษฐกิจเชิงสังคมจะเน้นความร่วมมือในแนวระนาบเดียวกันมากกว่า
เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟลด์ () หรือเมื่อแรกประสูติคือ มารี ลุยส์ วิกตอรี (Marie Luise Victoire) เป็นเจ้าหญิงเยอรมันผู้ทรงเป็นพระราชมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค รัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์คเกิดจากอาณาจักรชายแดนตอนเหนือ (Northern March) ที่ก่อตั้งโดยชนสลาฟเวนด์ (Wends) มาเกรฟผู้ปกครองอาณาจักรได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกโดยพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 ผู้เป็นผู้มีสิทธิในการเลือกตั้งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นบางครั้งจึงรู้จักกันในชื่อว่า “อาณาจักรเลือกตั้งแห่งบรันเดินบวร์ค” ด้วย (Electorate of Brandenburg หรือ Kurfürstentum Brandenburg)
แม็กเลฟ ในจินตนาการของสาธารณะ, "maglev" มักจะกระตุ้นแนวคิดของรถไฟรางเดี่ยว () ยกระดับที่มีมอเตอร์แนวราบ. แนวคิดนี้อาจทำให้เข้าใจผิด. ในขณะที่ระบบ maglev หลายระบบเป็นแบบรางเดี่ยว, แต่ไม่ใช่ทุก Maglevs จะใช้รางเดี่ยว (ยกตัวอย่างเช่น SCMaglev MLX01 ใช้รางคล้ายร่อง) และไม่ทั้งหมดของรถไฟโมโนเรลใช้มอเตอร์แนวราบหรือการยกตัวด้วยแม่เหล็ก. บางระบบขนส่งทางรถไฟประกอบด้วยมอเตอร์แนวราบ แต่ใช้คุณสมบัติของแม่เหล็กเท่านั้นสำหรับการขับเคลื่อน, ไม่ได้ยกยานพาหนะให้ลอยจริงๆ. รถไฟดังกล่าว (ซึ่งอาจจะเป็นโมโนเรล) เป็นยานแบบใช้ล้อและไม่ใช่รถไฟ maglev. เช่นโมโนเรลของมอสโคว, ซึ่งเป็นรถระบบโมโนเรลที่ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์แนวราบแต่ไม่ใช่แม็กเลฟที่อยู่ระหว่างการให้บริการในปัจจุบัน. รางวิ่งของ Maglev, โมโนเรลหรือไม่ใช่โมโนเรลนี้ยังสามารถสร้างขึ้นให้เป็นทางลาด (คือไม่ต้องยกระดับ) ก้ได้. ตรงกันข้าม รางของรถที่ไม่ใช่ maglev, โมโนเรลหรือไม่ใช่โมโนเรล, สามารถจะถูกยกให้สูงก็ได้. รถไฟ maglev บางขบวนมีล้อและทำงานเหมือนขบวนรถที่ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์แนวราบที่ความเร็วช้า แต่ "ออกตัว" และยกลอยที่ความเร็วสูง. นี่เป็นกรณีทั่วไปกับรถไฟแม็กเลฟที่มีการยกตัวแบบไฟฟ้าพลศาสตร์ (). ปัจจัยด้านอากาศพลศาสตร์อาจมีส่วนในการยกตัวของขบวนรถเช่นนี้. ถ้าเป็นเช่นนั้น, อาจมีข้อถกเถียงว่ามันเป็นระบบไฮบริดเมื่อการยกตัวไม่ได้เป็นเพราะแรงแม่เหล็กแท้ๆ แต่มอเตอร์แนวราบของขบวนเป็นระบบแม่เหล็กไฟฟ้า, และขบวนนี้บรรลุความเร็วสูงเพราะปัจจัยด้านอากาศพลศาสตร์มีส่วนช่วย.
ประสาทสัมผัส การได้กลิ่นเป็นทางประสาทสัมผัสเชิงเคมีอย่างหนึ่ง
และไม่เหมือนการลิ้มรส มีตัวรับกลิ่น (olfactory receptor) เป็นร้อยชนิด (388 ชนิดโดยแหล่งข้อมูลหนึ่ง) 
แต่ละตัวทำปฏิกิริยาต่อโมเลกุลที่มีลักษณะเฉพาะ
โมเลกุลมีกลิ่นมีลักษณะต่าง ๆ มากมายและกระตุ้นตัวรับกลิ่นเฉพาะอย่างในระดับต่าง ๆ
สัญญาณตอบสนองจากตัวรับกลิ่นหลาย ๆ ตัวที่มารวมกัน เป็นสิ่งที่นำไปสู่การรับรู้ว่าเป็นกลิ่นใดกลิ่นหนึ่ง
ในสมอง ส่วนการแปลผลข้อมูลกลิ่นเกิดขึ้นในระบบรับกลิ่น (olfactory system)
เซลล์ประสาทรับกลิ่นในจมูกมนุษย์ต่างจากเซลล์ประสาทในที่อื่น ๆ เพราะว่าเซลล์ประสาทรับกลิ่นมีอายุจำกัดและต้องมีการสร้างทดแทนใหม่เสมอ ๆ
ความไม่สามารถในการรับกลิ่นเรียกว่า ภาวะเสียการรู้กลิ่น (anosmia) มีเซลล์ประสาทในจมูกบางส่วนที่ทำหน้าที่รับรู้ pheromone โดยเฉพาะ
ระบบรับความรู้สึก เซลล์รับกลิ่น (olfactory cell) ที่ olfactory bulb (ซึ่งเป็นโครงสร้างในสมองส่วนหน้าอยู่ในโพรงจมูกมีหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้กลิ่นที่รับเข้ามาในโพรงจมูก) รับกลิ่นต่าง ๆ ซึ่งเป็นสารเคมีแล้ว ส่งสัญญาณผ่านใยประสาทเข้าไปในเขตรู้กลิ่น 1 หรือ O1 อันเป็นส่วนของระบบรู้กลิ่น (olfactory system) ในสมอง ทำให้มนุษย์สามารถแยกแยะกลิ่นต่าง ๆ ได้
ระบบรู้กลิ่น ส่วนใยประสาทรับกลิ่นจะส่งข้อมูลกลิ่นจากเซลล์ประสาทรับกลิ่น ไปยังระบบรับกลิ่นส่วนกลางในสมอง
ซึ่งแบ่งแยกจากเยื่อรับกลิ่นด้วยแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) ของกระดูกเอทมอยด์
คือใยประสาทรับกลิ่นจากเยื่อรับกลิ่นจะวิ่งผ่านแผ่นกระดูกพรุนไปยังป่องรับกลิ่น (olfactory bulb) ในซีกร่างกายเดียวกัน ซึ่งเป็นส่วนของระบบลิมบิก
ระบบรู้กลิ่น ถึงกระนั้น การได้กลิ่นก็พิจารณาว่าเป็นประสาทสัมผัสที่แย่ที่สุดอย่างหนึ่งในมนุษย์ โดยมีสัตว์อื่น ๆ ที่รู้กลิ่นได้ดีกว่า เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกินกว่าครึ่ง ซึ่งอาจเป็นเพราะมนุษย์มีประเภทหน่วยรับกลิ่นที่น้อยกว่า และมีเขตในสมองส่วนหน้าที่อุทิศให้กับการแปลผลข้อมูลกลิ่นที่เล็กกว่าโดยเปรียบเทียบ
ร่างกายมนุษย์ ระบบประสาทประกอบด้วยระบบประสาทกลาง (สมองและไขสันหลัง) และระบบประสาทนอกส่วนกลางประกอบด้วยเส้นประสาทและปมประสาทนอกสมองและไขสันหลัง สมองเป็นอวัยวะแห่งความคิด อารมณ์ ความทรงจำ และการประมวนทางประสาทสัมผัส และทำหน้าที่ในหลายมุมมองของการสื่อสารและควบคุมระบบและหน้าที่ต่าง ๆ ความรู้สึกพิเศษประกอบด้วย การมองเห็น การได้ยิน การรับรู้รส และการดมกลิ่น ซึ่ง ตา,หู, ลิ้น, และจมูกรวบรวมข้อมูลจากสิ่งรอบตัว
ระบบรู้กลิ่น ในบรรดาระบบรับความรู้สึก ระบบรับกลิ่นพิเศษกว่าประสาทสัมผัสอื่น ๆ เพราะระบบส่วนนอกไม่ได้ส่งกระแสประสาทผ่านทาลามัสไปยังโครงสร้างอื่น ๆ ในระบบประสาทส่วนกลาง แต่เซลล์ประสาทรับกลิ่นจะส่งแอกซอนรวมเป็นมัด ๆ จำนวนมากซึ่งเรียกรวมกันว่าฆานประสาท (olfactory nerve, CN I) ไปยังป่องรับกลิ่นในซีกร่างกายเดียวกัน โดยทำหน้าที่แทนทาลามัสในการส่งข้อมูลกลิ่นต่อโดยตรงไปยังโครงสร้างต่าง ๆ ของเปลือกสมองส่วนการได้กลิ่น (olfactory cortex)
ระบบรู้กลิ่น อะมิกดะลาเนื่องกับระบบรับกลิ่นเสริมจะจะแปลผลเกี่ยวกับสารฟีโรโมน ซึ่งทำให้สัตว์อื่นในสปีชีส์เดียวกันตอบสนองทางสังคม, เกี่ยวกับ allomone ซึ่งให้ประโยชน์แก่ผู้ออกกลิ่นแต่ไม่ได้ให้แก่ผู้รับกลิ่นซึ่งเป็นสัตว์คนละสปีชีส์ allomone รวมทั้งกลิ่นดอกไม้ สารฆ่าวัชพืชตามธรรมชาติ และพิษของพืชตามธรรมชาติ, และเกี่ยวกับ kairomone ซึ่งให้ประโยชน์แก่ผู้รับกลิ่นคนละสปีชีส์ แต่มีผลลบต่อผู้ออกกลิ่น
ข้อมูลเช่นนี้ มาจากอวัยวะ vomeronasal organ (VNO) ในจมูกโดยอ้อมผ่านป่องรับกลิ่น
แต่เนื่องจากวิวัฒนาการของสมองใหญ่ การประมวลผลนี้ได้ลดความสำคัญลงและดังนั้น ปกติจะไม่เกิดผลที่สังเกตเห็นได้ในปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของมนุษย์
คือ นอกจากมนุษย์โดยมากจะไม่มี VNO แล้ว ก็ยังไม่มีส่วนในป่องรับกลิ่นที่จัดเป็นส่วนรับข้อมูลโดยเฉพาะจาก VNO อีกด้วย
นอกจากนั้น ในอะมิกดะลา กระแสประสาทจากป่องรับกลิ่นจะใช้จับคู่กลิ่นกับชื่อและเพื่อแยกแยะรู้จำกลิ่นต่าง ๆ
ระบบรู้กลิ่น ความเสียหายต่อระบบรับกลิ่นอาจเกิดจากการบาดเจ็บในกะโหลกศีรษะ มะเร็ง การติดเชื้อ การสูดควันพิษ หรือโรคประสาทเสื่อมเช่น โรคพาร์คินสันหรือโรคอัลไซเมอร์
ปัญหาเหล่านี้ล้วนสามารถเป็นเหตุให้เสียการรู้กลิ่น (anosmia)
งานศึกษาปี 2555 เสนอว่า การทำงานผิดปกติของการรับกลิ่นในระดับโมเลกุล สามารถใช้เป็นตัวระบุโรคที่ทำให้เกิดแอมีลอยด์ และอาจเป็นเหตุให้ได้กลิ่นผิดปกติโดยขัดการขนส่งและการเก็บไอออนโลหะแบบ multivalent ในร่างกาย
แพทย์สามารถตรวจความเสียหายต่อระบบรับกลิ่นโดยให้คนไข้ดมกลิ่นแผ่นการ์ดที่ให้ขูดแล้วดม (scratch and sniff card)
หรือให้คนไข้ปิดตาแล้วพยายามระบุกลิ่นทั่ว ๆ ไป เช่น กาแฟ หรือขนมต่าง ๆ 
แพทย์จะต้องกันโรคอื่น ๆ ที่ขัดหรือกำจัดการได้กลิ่น เช่น โรคหวัดเรื้อรัง โพรงอากาศอักเสบ ก่อนตัดสินวินิจฉัยว่า ระบบรับกลิ่นพิการอย่างถาวร
ระบบรู้กลิ่น นักเคมีเกี่ยวกับกลิ่นก็ประเมินว่า มนุษย์อาจสามารถแยกแยะกลิ่นระเหยได้ถึง 10,000 รูปแบบ โดยที่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับของหอมอาจแยกแยะกลิ่นได้ถึง 5,000 ชนิด และผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับไวน์อาจแยกแยะส่วนผสมได้ถึง 100 อย่าง
โดยสามารถรู้กลิ่นต่าง ๆ ในระดับความเข้มข้นต่าง ๆ กัน เช่น สามารถรู้สารกลิ่นหลักของพริกชี้ฟ้า คือ 2-isobutyl-3-methoxypyrazine ในอากาศที่มีความเข้มข้น 0.01 นาโนโมล ซึ่งประมาณเท่ากับ 1 โมเลกุลต่อ 1,000 ล้านโมเลกุลของอากาศ สามารถรู้กลิ่นเอทานอลที่ความเข้มข้น 2 มิลลิโมล
และสามารถรู้กลิ่นโครงสร้างทางเคมีที่ต่างกันเล็กน้อยในระดับโมเลกุล เช่น กลิ่นของ D-carvone จะต่างจากของ L-carvone โดยมีกลิ่นเหมือนกับเทียนตากบและมินต์ตามลำดับ
ระบบรู้กลิ่น นักเคมีเกี่ยวกับกลิ่นได้ประเมินว่า มนุษย์อาจสามารถแยกแยะกลิ่นระเหยได้ถึง 10,000 รูปแบบ โดยที่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับของหอมอาจแยกแยะกลิ่นได้ถึง 5,000 ชนิด และผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับไวน์อาจแยกแยะส่วนผสมได้ถึง 100 อย่าง
โดยสามารถรู้กลิ่นต่าง ๆ ได้ที่ความเข้มข้นต่าง ๆ กัน เช่น สามารถรู้กลิ่นสารกลิ่นหลักของพริกชี้ฟ้า คือ (2-isobutyl-3-methoxypyrazine) ในอากาศที่ความเข้มข้น 0.01 นาโนโมล ซึ่งประมาณเท่ากับ 1 โมเลกุลต่อ 1,000 ล้านโมเลกุล สามารถรู้กลิ่นเอทานอลที่ความเข้มข้น 2 มิลลิโมล
และสามารถรู้กลิ่นโครงสร้างทางเคมีที่ต่างกันเล็กน้อยในระดับโมเลกุล เช่น D-carvone และ L-carvone จะมีกลิ่นเหมือนเทียนตากบและมินต์ตามลำดับ
วิลเลียม ฮาร์วีย์ ระบบการไหลเวียนโลหิตในร่างกายมนุษย์ เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีชีวิตอยู่ได้แต่ยังไม่มีนักวิทยาศาสตร์หรือนายแพทย์ท่านใดรู้ความจริงที่ว่าเลือดเดินทางอย่างไรในร่างกาย อีกทั้งหน้าที่ของหัวใจก็เป็นสิ่งสำคัญ เมื่อประมาณปี 600 ก่อนคริสต์ศักราช นายแพทย์ชาวกรีก คลาดิอุส กาเลน (Clandius Galen) ได้ศึกษาและอธิบายว่า ระบบโลหิตในร่างกายมนุษย์มีลักษณะคล้ายน้ำขึ้นน้ำลง ส่วนหัวใจมีหน้าที่ในการทำให้เลือดอุ่น ส่วนหลอดเลือดแดง และหลอดเลือดดำไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกันเลย เพราะฉะนั้นวิธีการรักษาเมื่อเลือดมีอุณหภูมิสูงขึ้น ทำได้โดยการผ่าตัดนำเลือดดำออกมา
ป่องรู้กลิ่น ป่องรับกลิ่นส่งข้อมูลกลิ่นจากจมูกไปยังสมอง ดังนั้น จึงเป็นโครงสร้างที่จำเป็นเพื่อได้กลิ่น
โดยเป็นวงจรประสาทวงจรหนึ่ง ชั้นโกลเมอรูลัสจะได้รับข้อมูลแบบเร้าโดยตรงจากใยประสาทนำเข้า
ซึ่งเป็นมัดแอกซอนจากเซลล์ประสาทรับกลิ่น (olfactory receptor neuron) ประมาณ 12 ล้านตัวในเยื่อเมือกรับกลิ่น (olfactory mucosa) ซึ่งอยู่ในส่วนหนึ่งของช่องจมูกมนุษย์ในซีกร่างกายเดียวกัน
ปลายของแอกซอนจะรวมกลุ่มที่โครงสร้างนิวโรพิลรูปกลมซึ่งเรียกว่า glomerulus (พหูพจน์ glomeruli)
ซึ่งใหญ่ประมาณ 100-200 ไมโครเมตรและอยู่ติดใต้ผิวของป่องรับกลิ่น
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เยื่อบุผิวรับกลิ่น ()
เป็นเนื้อเยื่อบุผิวพิเศษภายในช่องจมูกที่ใช้เพื่อรับกลิ่น
ในมนุษย์ มันมีขนาดประมาณ 9 ซม (3x3 ซม) และอยู่ด้านบนช่องจมูกประมาณ 7 ซม จากรูจมูก
เทียบกับสุนัขที่มีขนาด 170 ซม ซึ่งได้กลิ่นดีกว่ามาก
เป็นส่วนของระบบรู้กลิ่นที่มีหน้าที่โดยตรงในการตรวจจับกลิ่น
ระบบรู้กลิ่น มนุษย์และสัตว์อื่น ๆ ยังปรับตัวชินกับกลิ่นได้อย่างรวดเร็ว ดังที่พบเมื่อกลิ่นจางไปเมื่อเริ่มชินแล้ว โดยสามารถฟื้นสภาพได้อย่างรวดเร็วเมื่อเอากลิ่นออกชั่วคราว การปรับตัวเข้ากับกลิ่นอาศัยการปรับควบคุมช่องไอออน (modulation of the cyclic nucleotide-gated ion channel) เป็นบางส่วน แต่กลไกที่ทำให้ฟื้นสภาพอย่างรวดเร็วก็ยังไม่ชัดเจน
ป่องรู้กลิ่น ยังมีหลักฐานด้วยว่าสารสื่อประสาท acetylcholine ซึ่งมาจากเซลล์ประสาทแบบ cholinergic ในระบบประสาทกลางระดับสูงขึ้น มีผลเพิ่มการลดขั้วของ granule cell ทำให้มันเร้าได้ง่ายขึ้น ซึ่งก็มีผลยับยั้งเซลล์รีเลย์มากขึ้น
ซึ่งทำให้ข้อมูลกลิ่นจากป่องรับกลิ่นเฉพาะเจาะจงมากขึ้นและสามารถแยกแยะได้ดีขึ้น
ป่องรับกลิ่นเสริม (accessory olfactory bulb, ตัวย่อ AOB) ซึ่งอยู่ที่ส่วนบนด้านหลัง (dorsal-posterior) ของป่องรับกลิ่นหลัก เป็นวิถีประสาทที่ขนานและเป็นอิสระจากป่องรับกลิ่นหลัก
vomeronasal organ (VNO)
(ที่มนุษย์ผู้ใหญ่เพียงแค่ 8% มี) 
เป็นอวัยวะรับความรู้สึกในจมูกที่ส่งกระแสประสาทไปยังป่องรับกลิ่นเสริม
จึงทำให้มันเป็นตัวแปลผลทุติยภูมิของระบบรับกลิ่นเสริม (accessory olfactory system)
โคนิอีน โคนิอีน (Coniine) เป็นแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษที่พบในพืช poison hemlock และ yellow pitcher plant และทำให้เกิดกลิ่นเหม็นในพืช hemlock เป็นสารพิษที่มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทโดยรบกวนการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์และปศุสัตว์ทุกชนิด ปริมาณที่มีฤทธิ์ถึงแก่ชีวิตต่อมนุษย์มีไม่ถึง 0.2 กรัม โดยทำให้เสียชีวิตเนื่องมาจากระบบหายใจเป็นอัมพาต
ฮามังคิวลัส ฮามังคิวลัส () มีความหมายตรงตัวว่า "มนุษย์น้อย" (little human) คำนี้ปรกติใช้เรียก สิ่งแทนมนุษย์ ไม่ว่าสิ่งนั้นอยู่ในรูปแบบใด แต่ในทางประวัติศาสตร์ ใช้เรียกสิ่งจำลองกายามนุษย์ซึ่งทำขึ้นในขนาดจิ๋ว เช่น รูปจำลองมนุษย์ที่ใช้ในรสายนเวท (alchemy) ส่วนในทางวิทยาศาสตร์ คำนี้ใช้เรียกรูปจำลองร่างกายมนุษย์เพื่อแสดงลักษณะทางจิตวิทยาของมนุษย์ หรือแสดงการทำงานทางระบบร่างกายอื่น ๆ ของมนุษย์ เป็นต้น
ระบบรู้กลิ่น โมเลกุลกลิ่นจะเข้ามาในช่องจมูกผ่านรูจมูกเมื่อหายใจเข้า หรือผ่านคอเมื่อลิ้นดันอากาศไปที่ด้านหลังของช่องจมูกเมื่อกำลังเคี้ยวหรือกลืนอาหาร
ภายในช่องจมูก เมือกบุเยื่อรับกลิ่นจะละลายโมเลกุลกลิ่นเพื่ออำนวยให้ทำปฏิกิริยากับหน่วยรับกลิ่น
เมือกยังปกคลุมป้องกันเยื่อรับกลิ่น ซึ่งมีต่อมรับกลิ่นที่หลั่งเมือก และมีเซลล์ค้ำจุนที่มีเอนไซม์เพื่อสลายโมเลกุลอินทรีย์และโมเลกุลที่อาจเป็นอันตรายอื่น ๆ
เซลล์ประสาทรับกลิ่นเป็นเซลล์รับความรู้สึกในเยื่อบุผิวที่ตรวจจับโมเลกุลกลิ่นที่ละลายอยู่ในเมือก แล้วส่งข้อมูลกลิ่นไปยังสมองผ่านกระบวนการที่เรียกว่า การถ่ายโอนความรู้สึก (sensory transduction)
เซลล์ประสาทรับกลิ่นแต่ละตัว ๆ จะมีซีเลียคือขนเล็ก ๆ จำนวนมากที่มีโปรตีนหน่วยรับกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ ซึ่งจะยึดกับโมเลกุลกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ แล้วเป็นเหตุให้เกิดการตอบสนองทางไฟฟ้าที่กระจายอย่างแพสซิฟไปตลอดตัวเซลล์ และเซลล์ก็จะสร้างศักยะงานส่งไปทางแอกซอน
ที่รวมตัวเป็นมัดใยประสาทจำนวนมากที่รวม ๆ กันเรียกว่า ฆานประสาท (olfactory nerve, CN I) ซึ่งวิ่งผ่านรูของแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) ไปยังป่องรับกลิ่นซีกร่างกายเดียวกันในระบบประสาทกลาง
ระบบรู้กลิ่น มนุษย์อาจได้กลิ่นไวต่างกันเป็นพันเท่า แม้ในบุคคลปกติ
ความผิดปกติซึ่งสามัญที่สุดก็คือการไม่ได้กลิ่นหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ (specific anosmia) แม้อาจได้กลิ่นอื่น ๆ เป็นปกติ
และอาจสามัญถึง 1-20% ในกลุ่มประชากร โดยอาจเกิดจากการกลายพันธุ์ของยีนหน่วยรับกลิ่นหนึ่ง ๆ
หรือของยีนที่ควบคุมการแสดงออกหรือการทำงานของหน่วยรับกลิ่นหนึ่ง ๆ
แต่เหตุความผิดปกติเยี่ยงนี้ก็ยังไม่ได้การตรวจสอบทางพันธุกรรม และต่างจากความผิดปกติทางตาหรือหูเพราะแยกแยะได้ยากว่าเป็นความผิดปกติในอวัยวะส่วนนอกหรือสมองส่วนกลาง
ระบบรู้กลิ่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีโปรตีนหน่วยรับกลิ่น (odor receptor) จำนวนมากที่จะยึดกับโมเลกุลกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ และช่วยให้สามารถแยกแยะกลิ่นต่าง ๆ ได้ โดยมนุษย์อาจมีถึง 350 ชนิด เทียบกับหนูหริ่งที่มีถึง 1,000 ชนิด
เพื่อให้แยกแยะกลิ่นได้ สมองต้องได้รับสัญญาณที่ไม่เหมือนกันจากจมูกสำหรับกลิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากเหตุสองอย่าง คือ เซลล์ประสาทรับกลิ่นแต่ละประเภทจะแสดงออกหน่วยรับกลิ่นเพียงแค่ชนิดเดียว และแต่ละประเภทจะสามารถตอบสนองต่อกลิ่นได้หลายอย่าง ดังนั้น กลิ่นแต่ละกลิ่นจึงได้การตอบสนองจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นหลายประเภทรวมกันเป็นการเข้ารหัสกลิ่นแบบผสม (combinational coding)
และอาศัยเซลล์ประสาทรับกลิ่นน้อยตัว (sparse coding) ในบรรดาเซลล์รับกลิ่นทั้งหมด
ระบบรู้กลิ่น ระบบรู้กลิ่น 
หรือ ระบบรับกลิ่น
เป็นส่วนของระบบรับความรู้สึกที่ใช้เพื่อรับกลิ่น 
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์เลื้อยคลานโดยมากจะมีทั้งระบบรับกลิ่นหลัก (main olfactory system) และระบบรับกลิ่นเสริม (accessory olfactory system)
ระบบหลักจะรับกลิ่นจากอากาศ ส่วนระบบเสริมจะรับกลิ่นที่เป็นน้ำ
ประสาทสัมผัสเกี่ยวกับกลิ่นและรสชาติ บ่อยครั้งเรียกรวมกันว่าระบบรับรู้สารเคมี (chemosensory system)
เพราะทั้งสองให้ข้อมูลแก่สมองเกี่ยวกับองค์ประกอบทางเคมีของสิ่งเร้าผ่านกระบวนการที่เรียกว่า การถ่ายโอนความรู้สึก (transduction)
กลิ่นช่วยให้ข้อมูลเกี่ยวกับอาหารและแหล่งอาหาร เกี่ยวกับความสุขหรืออันตรายที่อาจได้จากอาหาร เกี่ยวกับอันตรายที่สารอื่น ๆ ในสิ่งแวดล้อมอาจมี ให้ข้อมูลเกี่ยวกับตนเอง ผู้อื่น และสัตว์ชนิดอื่น ๆ กลิ่นมีผลทางสรีรภาพโดยเริ่มกระบวนการย่อยอาหารและการใช้พลังงาน มีบทบาทในการสืบพันธุ์ การป้องกันตัว และพฤติกรรมเกี่ยวกับอาหาร ในสัตว์บางชนิด มีบทบาทสำคัญทางสังคมเพราะตรวจจับฟีโรโมนซึ่งมีผลทางสรีรภาพและพฤติกรรม
ในทางวิวัฒนาการแล้ว ระบบรับกลิ่นเป็นประสาทสัมผัสที่เก่าแก่ที่สุด แม้จะเป็นระบบที่เข้าใจน้อยที่สุดในบรรดาประสาทสัมผัสทั้งหมด
ระบบรู้กลิ่น ระบบรับกลิ่นรอบนอกหลัก ๆ ประกอบด้วยช่องจมูก กระดูกเอทมอยด์ (คือ cribriform plate) และเยื่อรับกลิ่น (olfactory epithelium) ซึ่งเป็นเยื่อบุช่องจมูกบาง ๆ ที่ปกคลุมด้วยเมือก
ส่วนประกอบหลัก ๆ ของชั้นเนื้อเยื่อรวมทั้งเมือก, เซลล์ประสาทรับกลิ่น (olfactory receptor neuron), ต่อมรับกลิ่น (olfactory/Bowman's gland), เซลล์ค้ำจุน (supporting cell), เซลล์ต้นกำเนิดชั้นฐาน (basal stem cell), และใยประสาทนำเข้าของประสาทรับกลิ่น (olfactory nerve)
เยื่อรับกลิ่นในมนุษย์จะบุช่องจมูกโดยมีเนื้อที่ประมาณ 5 ซม โดยเซลล์ประสาทรับกลิ่น 
(ประมาณ 12 ล้านตัว 
เทียบกับสุนัขซึ่งมีถึง 125-300 ล้านตัว) 
และเซลล์ค้ำจุนจะมีอายุ 30-60 วันซึ่งจะทดแทนด้วยเซลล์ต้นกำเนิดชั้นฐานซึ่งพัฒนาขึ้นแทนที่เซลล์เก่า ๆ อยู่ตลอดเวลา
ระบบรู้กลิ่น ปัญหาการได้กลิ่นมีหลายแบบ
การทำหน้าที่ผิดปกติอาจจะเป็นแบบไม่ได้กลิ่นเลย (anosmia - ภาวะเสียการรู้กลิ่น) ได้กลิ่นบ้าง (partial anosmia, hyposmia, หรือ microsmia) ได้กลิ่นผิดปกติ (dysosmia) หรืออาจจะเป็นการได้กลิ่นที่ไม่มี เช่น phantosmia (การหลอนได้กลิ่น)
ส่วนความไม่สามารถรู้จำกลิ่นแม้จะมีระบบรับกลิ่นที่ทำงานอย่างปกติเรียกว่า olfactory agnosia
ส่วน Hyperosmia เป็นภาวะที่มีน้อยและมีอาการได้กลิ่นมากผิดปกติ
เหมือนกับการเห็นและการได้ยิน ปัญหาการได้กลิ่นอาจเป็นทั้งสองข้าง (bilateral) หรือข้างเดียว (unilateral) ซึ่งหมายความว่า ถ้าไม่ได้กลิ่นเลยทางจมูกด้านขวาแต่ได้กลิ่นด้านซ้าย มันก็เรียกว่าภาวะเสียการรู้กลิ่นข้างขวา (unilateral right anosmia)
แต่ถ้าไม่ได้กลิ่นทั้งสองข้าง ก็จะเรียกว่าภาวะเสียการรู้กลิ่นทั้งสองข้าง (bilateral anosmia) หรือ total anosmia
โกลเมอรูลัส (ระบบรู้กลิ่น) การประมวลผลของโกลเมอรูลัสในสุนัขแบ่งออกเป็น 3 ส่วน
คือ การรับสัญญาณ (acquisition) การถ่ายโอนสัญญาณ (transduction) และการประมวลสัญญาณ (processing)
สุนัขบางชนิดมีเซลล์รับกลิ่นจำนวนเป็น 100 เท่าของมนุษย์ ทำให้สามารถตรวจจับและแยกแยะกลิ่นได้ชัดในบรรดากลิ่นเป็นล้าน ๆ ได้
การได้กลิ่นของปลามีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งคือเกิดในน้ำ
เพราะกลิ่นมีพาหะเป็นน้ำ ดังนั้น กลิ่นจึงต้องเป็นสารเคมีที่ละลายน้ำได้
เยื่อรับกลิ่นของปลาก็มีเซลล์ 3 ชนิดเหมือนกับสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ
รวมทั้งเซลล์รับกลิ่น เซลล์ค้ำจุน (supporting cell) และเซลล์ชั้นฐาน (basal cell)
การรับรู้รส โดยทั่วไปแล้ว ความจัดของรสจะขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของโมเลกุลรส โดยมนุษย์จะไวต่อรสไม่เท่ากับไวต่อกลิ่น เช่น ขีดเริ่มเปลี่ยนการรู้รสของกรดซิตริกอยู่ที่ 2 mmol/L ของโซเดียมคลอไรด์ที่ 10 mmol/L และของซูโครสที่ 20 mmol/L เทียบกับขีดเริ่มเปลี่ยนการรู้กลิ่นบางอย่างที่อาจต่ำถึง 0.00001 mmol/L ความไวที่น้อยกว่าของระบบรับรสอาจเป็นแรงกระตุ้นให้ทานอาหารที่มีคุณค่าสูงเป็นจำนวนมาก 
นี่สามารถเทียบกับรสขมที่อาจแสดงพิษ ซึ่งรู้ได้ไวที่สุด เช่น ควินินที่ 0.008 mmol/L และ strychnine ที่ 0.0001 mmol/L
ตำราทองคำ หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยสาขาวิชาความรู้เช่น มิญชวิทยา จิตวิทยา เคมี พยาธิวิทยา ตามคำสั่งสอนที่อยู่ในตำราเล่มนี้มนุษย์จะมีสุขภาพที่ดีได้กับสิ่งเหล่านี้ คือ เลือด (blood) น้ำดีดำ (black bile) น้ำดีเหลือง (yellow bile) และเสมหะ (phlegm) ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อร่างกายของมนุษย์ ตับคืออวัยวะที่สำคัญ ในการดูแลรักษาและผลิตสิ่งที่มนุษย์มีความจำเป็นต่อมัน ท่านอิมามริฎอ(อฺ)ได้กล่าวถึงร่างกายว่า “ร่างกายเปรียบเสมือนระบบการปกครองหนึ่งที่ถูกปกครองโดยราชาและนั่นคือหัวใจ โดยมีเลือด ร่างกาย และสมองเป็นผู้อยู่ภายใต้บัญชา
โกลเมอรูลัส (ระบบรู้กลิ่น) ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โกลเมอรูลัสปกติจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 50-120 ไมโครเมตร 
(100-200) 
และมีจำนวนระหว่าง 1,100-2,400 อันขึ้นอยู่กับสปีชีส์ โดยมนุษย์มี 1,100-1,200 อัน
จำนวนโกลเมอรูลัสในมนุษย์จะลดลงตามอายุ
มนุษย์อายุมากกว่า 80 ปีเกือบจะไม่มีเลย
กลิ่น กลิ่น () คือ อนุภาคทางเคมี (particle chemical) ที่กระจายตัวอยู่ในอากาศ โดยสามารถรับรู้ได้ด้วยอวัยวะรับกลิ่น อวัยวะรับกลิ่นของมนุษย์และสัตว์คือ จมูก กลิ่นโดยทั่วไปแล้วแบ่งเป็นกลิ่นหอมและกลิ่นเหม็น โดยส่งผลต่อระดับความพึงพอใจของทั้งมนุษย์และสัตว์ ในปัจจุบันมีการนำประโยชน์ของกลิ่นมาใช้ประโยชน์หลายด้าน
Allochiria อาการนี้สัมพันธ์กับรอยโรคในระบบประสาท, อัมพาตครึ่งซีก (hemiplegia), โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง, โรคไขสันหลังเสื่อมเหตุซิฟิลิส (tabes dorsalis), ความบาดเจ็บในไขสันหลังข้างเดียว (unilateral), โรคเมนิแยร์, โรคฮิสทีเรีย, และ symmetrical gangrene
โดยเป็นความรู้สึกเกี่ยวกับสัมผัส ความเจ็บปวด การรับรู้เกี่ยวกับกล้ามเนื้อ การรับรู้อุณหภูมิ การเห็น การได้กลิ่น การได้ยิน และปฏิกิริยาต่อกระแสไฟฟ้า
Allochiria สามารถเกิดในส่วนไหนของร่างกายก็ได้
บางครั้งอาจเป็นทั้งสองด้าน บางครั้งอาจจำกัดอยู่เฉพาะส่วนในร่างกาย
เป็นอาการที่เด่นเพราะเชื่อมกับประสาทสัมผัสแบบต่าง ๆ และเพราะบางครั้ง สิ่งเร้าที่เฉพาะเจาะจงเท่านั้นจะทำให้เกิดอาการ
ป่องรู้กลิ่น ป่องรู้กลิ่น หรือ ป่องรับกลิ่น
เป็นโครงสร้างทางประสาทแบบเป็นชั้น ๆ ที่สมองส่วนหน้าของสัตว์มีกระดูกสันหลัง (โดยในมนุษย์จะอยู่ที่ด้านหน้าส่วนล่าง) ซึ่งมีบทบาทในการได้กลิ่น
ป่องรับกลิ่นรับข้อมูลขาเข้ามาจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นที่เยื่อรับกลิ่นซึ่งบุโพรงจมูกเป็นบางส่วน แล้วส่งข้อมูลขาออกผ่านลำเส้นใยประสาท lateral olfactory tract ไปยังเปลือกสมองส่วนการรู้กลิ่น
แม้การแปลผลกลิ่นอย่างแม่นยำของป่องรู้กลิ่นจะยังไม่ชัดเจน แต่ก็เชื่อว่ามันทำหน้าที่เป็นตัวกรอง/ฟิลเตอร์ ที่อาจมีบทบาทต่าง ๆ รวมทั้ง
แยกแยะกลิ่น,
เพิ่มความไวการตรวจจับกลิ่น,
กรองกลิ่นพื้นหลังเพื่อเพิ่มสัญญาณกลิ่นที่เลือก,
และอำนวยให้สมองระดับสูงควบคุมระดับสัญญาณจากป่องรับกลิ่นตามสภาวะทางสรีรภาพของสัตว์
ป่องรู้กลิ่น ความเสียหายต่อป่องรับกลิ่นมีผลเป็นภาวะเสียการรู้กลิ่น (anosmia) ในซีกร่างกายเดียวกัน 
งานศึกษาสัตว์ตัวแบบสำหรับโรคซึมเศร้า ได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างป่องรับกลิ่นกับอารมณ์และความจำ
คือ การผ่าเอาป่องรับกลิ่นในหนูออก จะมีผลเป็นความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมที่คล้ายกับของคนไข้โรคซึมเศร้า
ดังนั้น นักวิจัยจึงใช้หนูที่ผ่าเอาป่องรับกลิ่นออกเพื่อศึกษายาแก้ซึมเศร้า
พิพิธภัณฑ์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พิพิธภัณฑ์ร่างกายมนุษย์ ตั้งอยู่ที่อาคารทันตแพทยศาสตร์เฉลิมนวมราช 80 คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดแสดงร่างกายและชิ้นส่วนอวัยวะของมนุษย์ที่ได้รับการบริจาคจากนายคัทสุมิ คาตามูระ ประธานบริษัทเมดิคัลด็อกเตอร์ซอฟท์เฮาส์ จำกัด ซึ่งนับเป็น 1 ใน 11 พิพิธภัณฑ์ของโลกและเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่จัดแสดงร่างกายมนุษย์ด้วยเทคนิค plastinated human bodies ที่ใช้สารพลาสติกเหลวแทนที่น้ำและไขมันในเนื้อเยื่อของมนุษย์ ดังนั้น ร่างกายมนุษย์ที่นำมาจัดแสดงจึงไม่มีกลิ่นเหม็นของน้ำยา ไม่มีการเน่าสลาย และสามารถคงสภาพอยู่ได้นาน
ระบบรู้กลิ่น การรอดชีวิตของเซลล์ประสาทที่พัฒนายังไม่สมบูรณ์เมื่อเข้าไปในวงจรประสาทเช่นนี้ อ่อนไหวมากต่อการทำงานของระบบรับกลิ่น โดยเฉพาะในเรื่องการเรียนรู้แบบเชื่อมโยง
ซึ่งทำให้เกิดสมมติฐานว่า เซลล์ประสาทใหม่จะเกิดเพื่อบทบาทในกระบวนการเรียนรู้
แต่งานทดลองที่ขัดขวางการทำงานก็ไม่พบผลทางพฤติกรรมที่ชัดเจน ซึ่งแสดงว่า บทบาทในหน้าที่นี้ของระบบรับกลิ่น ถ้ามีโดยประการทั้งปวง อาจจะละเอียดและรู้ได้ยาก
ตัวรับรู้สารเคมี ตัวอย่างของตัวรับรู้สารเคมีที่รู้ได้จากไกล ๆ ก็คือ เซลล์รับกลิ่น (olfactory receptor neuron) ในระบบการได้กลิ่น (olfactory system) การได้กลิ่นเป็นสมรรถภาพในการตรวจจับสารเคมีที่อยู่ในสภาวะแก๊ส ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ระบบจะตรวจจับกลิ่นและฟีโรโมนได้ในช่องจมูก โดยมีอวัยวะ 2 อย่างที่ต่างกันทางกายวิภาค คือ เยื่อการได้กลิ่น (olfactory epithelium, MOE) และ vomeronasal organ (VNO) ตัว MOE โดยหลักมีหน้าที่ตรวจจับกลิ่น และ VNO โดยหลักจะตรวจจับฟีโรโมน ส่วนการได้กลิ่นของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจะต่างจากของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ยกตัวอย่างเช่น ในแมลง อวัยวะการได้กลิ่นจะอยู่ที่หนวด
ป่องรู้กลิ่น ป่องจะแบ่งออกสองส่วน คือ ป่องรับกลิ่นหลัก (main olfactory bulb) และป่องรับกลิ่นเสริม (accessory olfactory bulb) ป่องรับกลิ่นหลักมีหน้าที่รับกลิ่นทั่วไป ส่วนป่องรับกลิ่นเสริมทำงานขนานคู่กับป่องรับกลิ่นหลักโดยรับรู้ฟีโรโมน มนุษย์ไม่ปรากฏว่ามีส่วนที่สามารถจัดว่าเป็นป่องรับกลิ่นเสริมที่ทำงานได้
รายชื่อเผ่าพันธุ์ในสตาร์ วอร์ส จากการศึกษาซากและโครงกระดูกที่หลงเหลือ นักชีววิทยาต่างดาวไดค้นพบว่าจาว่านั้นมีลักษะณะผอม เป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกหนู มีใบหน้าที่หดเล็ก และดวงตาสีเหลือง ใบหน้าของพวกเขาถูกคลุมโดยผ้าคลุมเพื่อให้เกิดความชุ่มชื้นพร้อมกับหินอัญมณีสีส้มที่ขัดแล้วติดไว้กับผ้า อัญมณีเหล่านี้จะปกป้องตาที่อ่อนไหวของจาว่าจากแสงแดด จาว่านั้นมีวิธีดมกลิ่นที่แปลกซึ่งก็คือจากเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมเพื่อรักษาความชุ่มชื่นนั่นเอง กลิ่นนั้นจะบอกข้อมูลของแต่ละคนอย่างเช่น กลุ่ม สุขภาพ อารมณ์ หรือแม้แต่อาหารมื้อสุดท้ายที่ทานเข้าไป กลิ่นนี้จะดึงดูดฝูงแมลงเข้ามาในผ้าคลุมของพวกเขา จาว่ายังคุณสมบัติพิเศษเพื่อช่วยในการอยู่รอด อย่างเช่น การมองเห็นในเวลากลางคืน ระบบภูมิคุ้มกันที่แข็งแกร่ง และระบบย่อยอาหารที่มีประสิทธิภาพ อุณหภูมิร่างกายของพวกเขาจะอยู่ที่ 45ºเซลเซียส (112 ฟาเรนไฮต์) ทฤษฎีหนึ่งเกี่ยวกับจาว่าและมนุษย์ทรายก็คือการที่พวกเขาอาจมาจากสายพันธุ์เดียวกันซึ่งนั่นก็คือคุมัมกาห์