mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
ซูเปอร์แมน ชื่อสถานที่และตัวละครในซูเปอร์แมนได้รับแรงบัลดาลใจมาจากภาพยนตร์หลายๆเรื่อง ชูสเตอร์กล่าวไว้ในปี ค.ศ.1983 ไว้ว่า "เจอร์รี่เป็นคนคิดชื่อเหล่านั้นทั้งหมด พวกเราเป็นแฟนพันธุ์แท้ของภาพยนตร์เลยละและเราได้นำชื่อพวกนักแสดงๆต่างที่ผ่านตาพวกเรามาใช้ในเนื้อเรื่องของเรา อย่างเช่น คลาร์ก เคนต์ ชื่อนี้มาจากชื่อของ คลาร์ก เกเบิล และ เคนต์ เทย์เลอร์และก็เมโทรโปลิสชื่อเมืองในซูเปอร์แมนที่ใช้การดำเนินเรื่องนั้น ก็มาจากภาพยนตร์ของ ฟริท์ส แลง ["Metropolis", 1927] ที่พวกเรา2คนชื่นชอบ".
ซูเปอร์เกิร์ล (คาร่า ซอร์เอล) มีชื่อจริงว่า คาร่า ซอร์-เอล เป็นลูกพี่ลูกน้องกับซูเปอร์แมนหรือ คลาร์ก เค้นท์ และเป็นหนึ่งในสมาชิกของ จัสติสลีก เธอมีพลังที่เหมือนซูเปอร์แมนทุกประการและในซีรีส์ สมอลล์วิลล์ เธอได้มาปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในฤดูกาลที่ 7
ซูเปอร์แมน เจอรี ชีเกล และ โจ ชูสเตอร์ ได้ทำการออกแบบตัวละครฝ่ายอธรรมที่มีลักษณะหัวล้าน ผู้ที่มีความสามารถใช้ พลังจิต เพื่อคุกคามโลก ในผลงานเรื่องสั้นที่ชื่อว่า "เดอะ เรนจ์ออฟเดอะ ซูเปอร์-แมน" ตีพิมพ์ในนิตยสาร "ไซน์ ฟิคชั่น" ฉบับที่ 3 โดยเป็นผลงานในรูปแบบแฟนซีน ออกจัดจำหน่ายในปี ค.ศ.1933 ซีเกลได้ทำการออกแบบตัวละครอีกตัวในปีถัดมา มีรูปแบบเป็นฮีโร่ที่มีลักษณะ อุปนิสัย เป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ว่ากันว่าต้นแบบของซูเปอร์แมนนั้นคือ ดั๊กลาส แฟร์แบ๊งส์ ส่วนต้นแบบของ คลาร์ก เคนต์ บุคลิกของซูเปอร์แมนตอนใช้ชีวิตแบบคนทั่วๆไปนั้นก็คือ แฮโรลด์ ลอยด์. กำกับดูแลเรื่องภาพวาดและลายเส้นโดยลี แอล แอบเนอร์และดิ๊ค เทรซี่ ทั้งชีเกลและชูสเตอร์ต้องใช้เวลาถึง 6 ปี ในการหาสำนักพิมพ์เพื่อจัดพิมพ์เรื่อง "เดอะ ซูเปอร์แมน" ชีเกลและชูสเตอร์นั้นได้รับข้อเสนอจากคอนโซลิเดท บุ๊ค พับลิชชิ่งในการเป็นผู้จัดพิมพ์ โดยจะจัดพิมพ์ในรูปแบบของหนังสือการ์ตูนขาว-ดำจำนวน 48 หน้า ในนิตยสาร"ดีแทคทิฟ แดน: ซีเคร็ท โอเปอเรทิฟ ฉบับที่ 48" แม้ว่าผลงานของทั้งคู่จะเป็นที่ชื่นชอบของผู้อ่าน แต่ผลพวงของปัญหาด้านการเงินทำให้ผลงานของทั้งคู่ต้องหยุดพิมพ์ ทำให้ชูสเตอร์เครียดและทำการเผาผลงานของตัวเองทุกหน้า ยกเว้นหน้าปกเท่านั้นที่รอดจากการเผาเนื่องจากชีเกลได้หยิบออกมาจากกองไฟได้ทันเวลา หลังจากนั้นชีเกลและชูสเตอร์ได้สร้างสรรค์ตัวละครชื่อ สแลม แบรดลีย์และได้นำผลงานเรื่องนี้ลงในนิตยสาร ดีแทคทิฟ คอมิคส์" ฉบับที่ 1 (มีนาคม ค.ศ.1937).
ซูเปอร์แมน ในเริ่มแรก เจอร์รี ชีเกลและโจ ชูสเตอร์ จะเป็นคนจัดการและดูแลเนื้อเรื่องและภาพวาดก่อนนำไปตีพิมพ์ทั้งหมด อย่างไรก็ตามชูสเตอร์เริ่มมีอาการผิดปกติทางสายตาและประกอบกับการที่ตัวละครในเนื้อเรื่องที่เพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้การทำงานต้องหนักขึ้นไปด้วย สิ่งนี้ทำให้ชูสเตอร์ตัดสินใจสร้างสตูดิโอขึ้นมา เพื่อใช้ผลิตผลงานทางด้านศิลป์โดยเฉพาะ และเขายังยืนยันว่าจะใช้สตูดิโอแห่งนี้วาดใบหน้าทุกๆหน้าของซูเปอร์แมน ส่วนภายนอกสตูดิโอนั้น แจ๊ค เบิร์นลีย์ เริ่มเข้ามาช่วยในการทำหน้าปกและเนื้อเรื่อง จนถึงปี ค.ศ. 1941 นักวาดภาพที่มีชื่อว่า เฟร็ด เรย์ ก็ได้เข้ามาร่วมในการออกแบบหน้าปกของซูเปอร์แมนในบางฉบับ เช่น "ซูเปอร์แมน" ฉบับที่ 14 (กุมภาพันธ์ ค.ศ.1942) ที่ภายหลังกลายเป็นฉบับที่ทรงคุณค่าและมีการพิมพ์ซ้ำอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาเวย์ บอร์ริ่งจึงได้เข้ามาทำงานในสตูดิโอของชูสเตอร์เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมของสตูดิโอที่จะต้องร่วมงานกับดีซีในปี ค.ศ. 1942 โดยจะต้องจัดพิมพ์ผลงานลงในนิตยสาร "ซูเปอร์แมน" และ "แอคชั่น คอมิคส์" หลังจากนั้นอัล พลาสติโน่ ได้ถูกจ้างเข้ามาเพื่อทำงานต่อจากลายเส้นของ เวย์ บอร์ริ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วพลาสติโน่ได้สร้างลายเส้นในแบบของตัวเองขึ้นมาและกลายมาเป็นหนึ่งในนักวาดที่ดีที่สุดในยุค โกลด์ แอนด์ ซิลเวอร์ เอจ คอมิคส์
ซูเปอร์แมน ชีเกลได้นำเอาเหล่าวีรบุรุษในเทพนิยายจากหลายๆเรื่องเป็นแนวทางในการออกแบบตัวละคร เช่น เฮอร์คิวลิสและแซมซั่น สก็อต บูแคทมันได้ให้ความเห็นว่าตัวละครตัวนี้คือ "มีบุคลิกส่วนหนึ่งเป็นของบุคคลที่ยิ่งใหญ่อย่าง ลินด์เบิร์ก ... (และ) อาจรวมถึง เบ๊บ รูทธ" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าตัวละครตัวนี้คือตัวแทนของชาวอเมริกันที่จะมาสร้างเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ผ่านร่างกายที่ทรงพลัง ... ที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนบนโลกนี้มาก่อน นอกจากนี้ชีเกลและชูสเตอร์ยังได้ทำการจดบันทึกเรื่องราวต่างๆ มาเป็นแนวทางในการสร้างผลงานจากนิยายแนววิทยาศาสตร์ที่ทั้งคู่ชื่นชอบ บางทีสิ่งที่มีผลต่อการทำงานของทั้งคู่นั้นอาจจะเป็นตัวละครที่ชื่อว่า ฮิวโก้ แดนเนอร์ ซึ่งเป็นตัวละครเอกใน "แกลดิเอเตอร์" นวนิยายในปี ค.ศ. 1930 แต่งโดย ฟิลลิป ไวลี ผู้ซึ่งมีพลังคล้ายๆกับซูเปอร์แมนในช่วงแรก
ซูเปอร์แมน สกอตต์ บูคัทมัน ได้ทำการกล่าวถึงซูเปอร์แมนกับฮีโร่ทั่วๆไปว่าไม่มีฮีโร่คนไหนจะมีพื้นที่ในการปฏิบัติงานกว้างขวางไปกว่าซูเปอร์แมนอีกแล้ว ซูเปอร์แมนนั้นต้องบินไปมาในท้องฟ้าของเมืองที่มีขนาดใหญ่มากๆอย่างเมโทรโพลิส บูคัทมันยังได้เขียนบทความเกี่ยวกับซูเปอร์แมนเอาไว้ว่า “นับตั้งแต่ปีค.ศ.1938 ซูเปอร์แมนนั้นถูกนำมากล่าวถึงอยู่ตลอดเวลาเขาเป็นสุดยอดฮีโร่ ซูเปอร์แมนมีสายตาเอ็กซ์-เรย์ที่สามารถมองทะลุผนังได้ มีจิตใจที่ดีงามและมีพลังอันมหาศาล เมืองเมโทรโพลิสเป็นประชาธิปไตยพร้อมกับเกิดความสงบสุขได้ก็เพราะมีซูเปอร์แมน”
ซูเปอร์บอย เรื่องราวของซูเปอร์บอยในช่วงแรกเป็นที่รู้จักกันว่าคือเรื่องราวของซูเปอร์แมนในช่วงวัยรุ่นที่ใช้พลังของตัวเองเข้าช่วยเหลือผู้คนในสมอลวิลล์เมืองที่เป็นที่พักอาศัยของ คาล-เอล (ชื่อ ชาวคริปตัน ของซูเปอร์บอย) ซึ่งต้องเก็บซ่อนตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ในฐานะของคลาร์ก เคนท์ ซูเปอร์บอยได้ออกปรากฏตัวในซีรีส์หลายๆเรื่องตั้งแต่ช่วงค.ศ. 1940 จนกระทั่ง ค.ศ. 1980 โดยมีการตีพิมพ์ต่อเนื่องกันมาอย่างยาวนานในนิตยสารที่มีชื่อว่า "แอดเวนเจอร์ คอมิคส์" รวมถึงนิตยสารของตัวเองอีก 2 ฉบับ ที่มีชื่อว่า “ซูเปอร์บอย” และ “เดอะ นิว อเวนเจอร์ อ๊อฟ ซูเปอร์บอย” ในซูเปอร์บอยจะมีเรื่องราวและตัวละครสมทบที่แตกแยกออกมาเป็นเอกเทศ เช่น พ่อแม่บุญธรรมของซูเปอร์บอย, ลาน่า แลง ผู้ที่เป็นรักแรก และการเดินทางท่องเวลาของเหล่าซูเปอร์ฮีโร่แห่งอนาคต
สมอลล์วิลล์ สมอลวิลล์ ผจญภัยหนุ่มน้อยซูเปอร์แมน () เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ ผลิตโดย นักเขียนบทและผู้อำนวยการสร้าง แอลเฟร็ด กัฟและไมล์ส มิลล่าร์ โดยมีพื้นฐานจากการ์ตูนเรื่อง ซูเปอร์แมน ตัวละครจากสำนักพิมพ์ ดีซีคอมิกส์ ซึ่งสร้างโดย เจอร์รี ชีเกล และ โจ ชูสเตอร์
ซูเปอร์แมน ในปี ค.ศ. 1993 ซูเปอร์แมนนั้นได้เสียชีวิตลงจากฝีมือของอาชญากรในนิตยสาร ดูมส์เดย์, แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีการแต่งเรื่องให้ซูเปอร์แมนฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ซูเปอร์แมนได้แต่งงานกับลูอิส เลน ในปี ค.ศ. 1996 และมีทายาทด้วยกันในปี ค.ศ. 2004 ในปี ค.ศ. 2006 ซูเปอร์แมนได้ทำการสละพลังความสามารถทั้งหมดออกจากร่างกาย อย่างไรก็ตาม1ปีให้หลังพลังเหล่านั้นก็กลับคืนมาสู่ซูเปอร์แมนอีกครั้ง
เฮนรี แควิลล์ เฮนรี วิลเลียม แดลกลีช แควิลล์ () นักแสดงชาวอังกฤษ ผลงานมีชื่อเสียงของเขาได้แก่ การรับบทเธเซอุสใน "เทพเจ้าธนูอมตะ" และซูเปอร์แมน ใน "บุรุษเหล็กซูเปอร์แมน"
แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม ลูเธอร์ลักพาตัวมาร์ธา เค้นต์ แม่บุญธรรมของคลาร์กและเปิดเผยว่าตนต้องการยุยงให้ซูเปอร์แมนและแบทแมนสู้กัน ลูเธอร์บังคับให้ซูเปอร์แมนฆ่าแบทแมนเพื่อแลกกับชีวิตของมาร์ธา ซูเปอร์แมนพยายามอธิบายให้แบทแมนฟังแต่ไม่สำเร็จ ทั้งคู่สู้กันอย่างรุนแรง ก่อนที่แบทแมนจะมีโอกาสฆ่าซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนบอกแบทแมนให้ "ปกป้องมาร์ธา" ซึ่งมีชื่อเดียวกับแม่ของแบทแมน เลนมาถึงแล้วอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ทั้งคู่ฟัง แบทแมนจึงแยกไปช่วยมาร์ธา ส่วนซูเปอร์แมนไปพบลูเธอร์ที่ยานคริปโตไนต์
เอเอ็มดี โปรเซสเซอร์ x86 ลำดับแรกของเอเอ็มดีคือK5, ซึ่งว่างจำหน่ายในปี ค.ศ. 1996. โดยที่ตัว "K" ที่อยู่ด้านหน้าของรุ่นซีพียูคือ คริปโตไนต์. (เป็นแร่ในจินตนาการจากการ์ตูนฝรั่งเรื่อง ซูเปอร์แมน ของ ค่ายดีซีคอมิก และแร่นี้จะปล่อยกัมมันตภาพรังสีซึ่งสามารถที่จะส่งผลให้ซูเปอร์แมนอ่อนแอลงได้.ซึ่งทางเอเอ็มดีนั้นเปรียบอินเทลเป็นเสมือน ซูเปอร์แมน เพราะว่ามีส่วนแบ่งการตลาดมากที่สุด) โดยที่หมายเลข 5 นั้นก็คือ รุ่นของหน่วยประมวลผล, ซึ่งเอเอ็มดีไม่สามารถใช้ชื่อตามอินเทลได้ เพราะเมื่ออินเทลได้วางตลาดเพนเทียม,พวกเขาก็ได้จดชื่อเป็นชื่อทางการค้า มิใช่เลขสามัญดังเดิม ทำให้เอเอ็มดีไม่สามารถใช้ชื่อเพนเทียมทำการค้าได้.
ซูเปอร์แมน ทั้งคู่ได้เริ่มทำการออกแบบตัวละครใหม่อีกครั้ง ตัวละครที่ภายหลังจะกลายมาเป็นฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งได้รับแรงบัลดาลใจในการออกแบบมาจากตัวละครในเทพนิยายอย่าง แซมชั่น และ เฮอร์คิวลิส, ผู้ซึ่งต่อสู้เพื่อความยุติธรรมและต้องเผชิญหน้ากับเหล่าทรราชย์ทั้งหลาย ในการออกแบบเครื่องแต่งกายให้กับตัวละครนั้น ชีเกลได้กำหนดการออกแบบในครั้งนี้ไว้ว่า "ชุดของตัวละครนั้นน่าจะมีตัว S ใหญ่ๆบนหน้าอกและเป็นรูปทรงแหลม เราจะทำให้ตัวละครตัวนี้โดดเด่นและมีความสง่างามเท่าที่เราจะทำได้" การออกแบบชุดของซูเปอร์แมนได้เค้าโครงมาจากตัวละครในนิตยสารที่มีชื่อว่า พัลพ์ แม็กกาซีน ซึ่งตัวละครนั้นคือ "แฟลช กอร์ดอน", ชายผู้แข็งแกร่งจากคณะละครสัตว์ที่ปรากฏตัวในชุดกางเกงขาสั้นแบบรัดรูป อย่าไรก็ตามในการออกแบบรูปทรงแหลมในชุดของตัวละคร ถือว่าเป็นการออกแบบที่แตกต่างออกไปจากยุคสมัยแฟชั่น วิคตอเรีย ชุดแต่งกายของฮีโร่จากคณะละครสัตว์ผู้ซึ่งใส่เพียกางเกงรัดรูปเพียงตัวเดียวนั้นถือว่าเป็นต้นแบบชุดแต่งกายให้กับชุดฮีโร่มากมายในยุคต่อๆมา
ซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนได้หวนกลับคืนสู่แผ่นฟิล์มอีกครั้งในปีค.ศ.1978 โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ซูเปอร์แมน" กำกับโดย ริชาร์ด ดอนเนอร์ และได้ คริสโตเฟอร์ รีฟ มาสวมบทเป็นซูเปอร์แมน ภาพยนตร์ชุดนี้ยังถูกนำมาทำต่ออีกสามภาคได้แก่ "ซูเปอร์แมน II" (ค.ศ.1980), "ซูเปอร์แมน III" (ค.ศ.1983) and "" (ค.ศ.1987). ในปีค.ศ. 1988 ได้มีการนำซูเปอร์แมนมาทำเป็นแอนิเมชั่นเพื่อออกอากาศทางโทรทัศน์อีกครั้งโดย รูบี้ สเปียร์ โปรดักชั่น โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ซูเปอร์แมน", รวมถึง ได้มีการสร้างซีรีส์คนแสดงเรื่อง "ซูเปอร์บอย" ที่ทำการออกอากาศตั้งแต่ ค.ศ. 1988 จนถึง ค.ศ.1992 จนกระทั่งปีค.ศ. 1993 ซีรีส์เรื่อง "" ได้ทำการออกอากาศผ่านเครือข่ายของสถานีโทรทัศน์เอบีซี นำแสดงโดย ดีน เคน รับบท ซูเปอร์แมนและ เทริ แฮทเชอร์ รับบท ลูอิส เลน โดยซีรีส์ชุดนี้ออกอากาศจนถึงปีค.ศ. 1997 ส่วนผลงานของ วอร์เนอร์ บราเธอร์ส แอนิเมชั่น ที่มีชื่อว่า "" ได้ออกอากาศผ่านช่อง เดอะ ดับเบิ้ลยู บี ตั้งแต่ค.ศ. 1996 จนถึง ค.ศ. 2000
คลาร์ก เค้นต์ อย่างที่กล่าวไว้ ซูเปอร์แมนดังได้เพราะภาพยนตร์ โดยเริ่มจากละครวิทยุในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งปลุกกระแสรักชาติของคนอเมริกัน เพราะเจอร์รี่ ซีเกลและโจ ชัสเตอร์ สองผู้แต่งการ์ตูนซูเปอร์แมนได้แต่ให้ฮิตเลอร์เป็นศัตรูซูเปอร์แมนแล้วซูเปอร์แมนเป็นฝ่ายชนะ ต่อมาได้มีการนำซูเปอร์แมนไปสร้างใหม่ในหลายเวอร์ชัน เช่นภาพยนตร์ ซึ่งที่ดังที่สุดเห็นจะหนีไม่พ้นหนังเรื่อง Superman ซึ่งคลาร์กรับบทโดยคริสโตเฟอร์ รีฟ (และลาน่ารับบทโดยเอนเน็ต โอทูลล์ซึ่งแสดงเป็นมาร์ธ่า เค้นต์ในสมอลวิลล์) ซึ่งมีเสน่ห์ดึงดูดและด้วยฉากแอ็คชั่นและองค์ประกอบอื่น ๆ ในช่วงยุค 1980 ทำให้ซูเปอร์แมนได้รับความนิยมถึงขีดสุด
จอห์น วิลเลียมส์ ในปี ค.ศ.1978 วิลเลี่ยมส์ได้ร่วมงานกับผู้กำกับ ริชาร์ด ดอนเนอร์ (Richard Donner) ในภาพยนตร์เรื่องซูเปอร์แมน (Superman) โดยตัวเลือกแรกของดอนเนอร์ คือนักประพันธ์ดนตรีที่มีชื่อเสียงไม่แพ้วิลเลี่ยมส์ เจอร์รี โกลด์สมิธ (Jerry Goldsmith)(ภายหลัง สมิธได้ทำดนตรีประกอบให้กับเรื่อง Supergirl ในปี ค.ศ.1984 ผู้สร้างเดียวกันกับ Superman) ซึ่งวิลเลี่ยมส์ได้แต่งเพลงธีมซูเปอร์แมน (Superman Theme) ซึ่งกลายมาเป็นอีกหนึ่งผลงานของวิลเลี่ยมส์ที่เป็นที่จดจำในโลกภาพยนตร์ และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ หนังซูเปอร์แมนได้มีภาคต่อตามมาอีก 4 ภาค ได้แก่ Superman II (1980), Superman III (1983), (1987) และ Superman Returns (2006) แม้ว่าวิลเลี่ยมส์จะรับหน้าที่ทำดนตรีประกอบให้แค่ภาคเดียว แต่เพลงธีมซูเปอร์แมนของวิลเลี่ยมส์ ก็ถูกนำมาใช้เป็นเพลงธีมหลักของทุกภาค
ซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนได้ถูกนำกลับมาทำใหม่อีกครั้งโดยนักเขียนและนักวาดภาพที่ชื่อว่า จอห์น ไบรอัน ในเนื้อเรื่องที่ชื่อว่า"เดอะ แมน ออน สตีล" (ค.ศ. 1986) ในปี ค.ศ. 1986 ได้ทำการยกเลิกการจัดพิมพ์นิตยสาร "เวิลด์ ไฟเนท คอมิคส์" และ ได้ทำการเปลี่ยนชื่อนิตยสารของซูเปอร์แมนเป็น " เดอะ แอดเวนเจอร์ออฟซูเปอร์แมน" นิตยสาร"ซูเปอร์แมน"ในรูปแบบที่ 2 โดยได้เริ่มจัดจำหน่ายในปี ค.ศ.1987 เรื่อยมาจนกระทั่งสิ้นสุดในปี ค.ศ.2006 หลังจากที่จบลง "เดอะ แอดเวนเจอร์ออฟซูเปอร์แมน" ได้กลับมาตีพิมพ์อีกครั้งในนิตยสาร "ซูเปอร์แมน" ที่มีชื่อว่า "" ที่เริ่มจัดจำหน่ายในปี ค.ศ.1991 จนถึงปี ค.ศ.2003 ในขณะที่นิตยสารไตรมาสอย่าง "" นั้นจัดจำหน่ายในปี ค.ศ.1995 จนถึงปี ค.ศ.1999 และในปี ค.ศ.2003 นิตยสาร "ซูเปอร์แมน/แบทแมน" จึงเริ่มทำการจัดจำหน่ายและสิ้นสุดลงในปี ค.ศ.2011 เช่นเดียวกับซีรีส์หายากที่มีชื่อว่า "" ส่วนเรื่อง "ออล-สตาร์ ซูเปอร์แมน" นั้นเริ่มจัดพิมพ์ในปี ค.ศ. 2005 และเรื่อง "ซูเปอร์แมน คอนฟิเดนเชี่ยล" ก็ได้เริ่มตีพิมพ์ในปี ค.ศ.2006 (ภายหลังถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 2008) ซูเปอร์แมนยังได้ถูกนำไปทำเป็นซีรีส์การ์ตูนทางโทรทัศน์ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องมาจากหนังสือการ์ตูนในชื่อเรื่องว่า "ซูเปอร์แมน แอดเวนเจอร์" (ค.ศ.1996–ค.ศ.2002), "จัสติสลีก แอดเวนเจอร์", "จัสติสลีก อันลิมิต" (ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 2008) และ "เดอะ ลีเจียนออฟซูเปอร์-ฮีโร่ อิน เดอะ 31 เซนจูรี่" (ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 2008)
ซูเปอร์แมน สาเหตุที่ทำให้ซูเปอร์แมนนั้นมีพลังอันมหาศาล ได้มีการแก้ไขอยู่หลายครั้ง จากเรื่องราวดั้งเดิมความสามารถทั้งหมดของซูเปอร์แมนนั้นถูกถ่ายทอดมาจากชาวคริปตันซึ่งมีความแข็งแกร่งมากกว่ามนุษย์โลก ซึ่งภายหลังได้มีการแก้ไขให้เป็น เพราะแรงโน้มถ่วงของดาวคริปตันที่มีมากกว่าโลกจึงส่งผลให้ซูเปอร์แมนนั้นมีพลังมหาศาลเมื่ออยู่บนโลก ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเนื้อเรื่องของ จอห์น คาร์เตอร์ผลงานของเอ็ดการ์ ไรซ์ เบอร์โรส์ ถ้าซูเปอร์แมนนั้นมีพลังอันมหาศาลนั่นก็หมายความว่าชาวคริปตันคนอื่นๆก็จะมีพลังเช่นเดียวกันกับซูเปอร์แมน ส่งผลให้นักเขียนหลายๆคนประสบปัญหาในการดำเนินเนื้อเรื่อง จึงได้ทำการแต่งเนื้อเรื่องเพิ่มเข้าไปว่าซูเปอร์แมนนั้นคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากการระเบิดของดาวคริปตัน จากเนื้อเรื่องดังกล่าวทำให้นักเขียนได้กำหนดให้ชาวคริปตัน คือ ผู้ซึ่งมีพลังอันมหาศาลภายใต้แสงสาดส่องจากดวงอาทิตย์ โดยอาศัยอยู่บนดวงดาวที่เปล่งประกายสีแดง
ซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนยังถูกกล่าวถึงในผลงานภาพยนตร์หลายๆเรื่อง เช่นภาพยนตร์เรื่อง "แบทแมน & โรบิน" ของโจเอล ชูมัคเกอร์ โดยแบทแมนได้ทำการพูดว่า: "เพราะอย่างนี้ไง ซูเปอร์แมนถึงทำงานคนเดียว..." ซึ่งแบทแมนต้องการจะเปรียบเทียบถึงโรบิน คู่หูของเขาที่มักชอบนำปัญหามาให้ รวมถึงภาพยนตร์เรื่อง "สไปเดอร์แมน" ของแซม ไรมี่ ในฉากที่ป้าเมย์ ได้ให้คำปรึกษากับปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ผู้ที่เป็นหลานชายว่าอย่าหักโหมให้มากนักด้วยคำพูดที่ว่า “หลานก็รู้ หลานไม่ใช่ซูเปอร์แมนนะ” นอกจากนี้ซูเปอร์แมนยังถูกอ้างอิงในภาพยนตร์เรื่องอื่นๆอีกมากมาย
ซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนนั้นจะมีอาการแพ้ต่อหิน คริปโตไนท์ สีเขียวอย่างรุนแรง คริปโตไนท์นั้นก็คือสะเก็ดหินที่แปรสภาพมาจากกัมมันตรังสีของขุมพลังที่เข้าทำลายดาว คริปตัน ดาวบ้านเกิดของซูเปอร์แมน คริปโตไนท์สีเขียวจะทำให้ซูเปอร์แมนนั้นรู้สึกเจ็บปวด หมดเรี่ยวแรง วิงเวียน และ ไม่สามารถใช้พลังได้ ซึ่งถ้าได้รับในปริมาณที่มากอาจส่งผลถึงขั้นเสียชีวิต สิ่งเดียวบนโลกที่สามารถปกป้องซูเปอร์แมนจากรังสีคริปโตไนท์สีเขียวนั่นก็ คือ แผ่นตะกั่ว ซึ่งตะกั่วยังเป็นสิ่งเดียวที่สายตาเอ็กซ์-เรย์ของซูเปอร์แมนไม่สามารถมองทะลุผ่านได้ คริปโตไนท์ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกปีค.ศ.1943 ใน[เนื้อเรื่อง]]ของซีรีส์ทางวิทยุโดย บัด คอลล์เยอร์ แม้เนื้อเรื่องในภายหลังเหล่านักเขียนจะสร้างหินคริปโตไนท์สีต่างๆขึ้นมามากมาย เช่น แดง, ทอง, น้ำเงิน, ขาว และ ดำ โดยแต่ละสีก็มีผลที่แตกต่างกันออกไป แต่หินคริปโตไนท์สีเขียวก็ยังคงเป็นหินที่มีความสำคัญมากที่สุดในเนื้อเรื่องของซูเปอร์แมน
พีซทีวี (ประเทศไทย) ยูดีดีทีวี มีสัญลักษณ์แรกเริ่ม เป็นภาพกระดาษสีแดง พับแบบโอะริงะมิเป็นรูปคล้ายนกพิราบ กำกับด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษชื่อช่อง UDD TV พร้อมทั้งคำขวัญ Freedom Television ซึ่งใช้สีแดง สีขาว สีดำ และสีเทาประกอบกัน (เมื่อนำไปแสดงที่มุมบนขวา ของหน้าจอโทรทัศน์ มีการเปลี่ยนสีตัวอักษร D สองตัวจากดำเป็นขาว ด้วยเหตุเพื่อการแสดงผลที่ชัดเจน) โดยสัญลักษณ์แบบดังกล่าว ใช้มาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งยุติการออกอากาศ (แต่ยังคงมีให้เห็นในบางครั้งในยุคของพีซทีวี เช่น บนแท่นโพเดียมของผู้ดำเนินรายการ) และเมื่อเปลี่ยนชื่อเป็นพีซทีวี จึงเปลี่ยนสัญลักษณ์เป็น ภาพเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในเป็นภาพรูปร่างนกพิราบสีแดง เฉพาะส่วนหัวและต้นปีกส่วนบน ในลักษณะกำลังกางปีกอยู่ตรงกลาง ถัดขึ้นบนและลงล่าง เป็นภาพรูปร่างนกพิราบสีขาว ลักษณะเดียวกับสีแดงซ้อนอยู่อีกสองตัว มีพื้นหลังสีดำอยู่บนสุดทางขวา และสามเหลี่ยมมุมฉากสีเทาอยู่มุมล่างซ้าย ส่วนล่างของสัญลักษณ์กำกับด้วย ตัวอักษรภาษาอังกฤษชื่อช่อง PEACE TV โดยคำว่า PEACE เป็นสีดำ และคำว่า TV เป็นสีแดง อนึ่ง เมื่อเริ่มออกอากาศ ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ในเว็บไซต์ยูทูบในช่วงแรก บริเวณส่วนล่างของสัญลักษณ์ที่แสดงบนหน้าจอ จะเพิ่มไว้ด้วยแถบสีดำ พร้อมตัวอักษรภาษาอังกฤษ "ONLINE"
การตายของซูเปอร์แมน การตายของซูเปอร์แมน () เป็นตอนหนึ่งในการ์ตูนซูเปอร์แมน ตอนที่ 75 (มกราคม 2536) การ์ตูนชุดนี้ เริ่มโฆษณาในปกหลังหนังสือ ซูเปอร์แมน: The Man of Steel เล่มที่18 โดยปรากฏเป็นรูปกำปั้นใส่ถุงมือกระแทกกับผนังเหล็กกล้า และมีคำประกาศไว้ว่า "Doomsday is coming!" (วันแห่งความพินาศกำลังจะมาถึง/ ดูมส์เดย์กำลังมา)
เฉิน สงหลิง ต่อมาเธอเปลี่ยนชื่อ ภาษาอังกฤษของเธอในปีพ.ศ. 2542 เธอเปลี่ยนชื่อภาษาอังกฤษจาก "nadia"(นาเดีย) เป็น "Nnadia" อย่างเป็นทางการ เป็นการเพิ่มตัว "N" ไว้ข้างหน้าอีกตัว โดยเธอบอกว่าเหตุผลในการเปลี่ยนชื่อภาษาอังกฤษของเธอครั้งนี้ว่า เพื่อเป็นการเตือนความจำตัวเองว่า "อย่ายอมแพ้" นอกจากนี้ยังเป็นสัญลักษณ์ "ใหม่"
ซูเปอร์บอย ผู้ที่กลายมาเป็น“ซูเปอร์บอย”คนแรก ตัวละครถูกออกแบบโดย เจอร์รี่ ชีเกล (ปราศจาก โจ ชูสเตอร์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1938 แต่ความคิดนี้กลับถูกปฏิเสธจากนิตยสารดีแทคทีฟ คอมิคส์ทำให้ชีเกลได้เพิ่มรายละเอียดให้กับตัวละครนี้ในอีก2ปีให้หลังแต่ก็ถูกสำนักพิมพ์ปฏิเสธกลับมาเป็นครั้งที่สอง จนกระทั่งการปรากฏตัวของโรบินคู่หูของแบทแมน ซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่นที่โด่งดังไปทั่วประเทศและมีช่วงอายุที่ใกล้เคียงกับซูเปอร์บอย ทำให้ทางสำนักพิมพ์ดีแทคทีฟ คอมิคส์ตัดสินใจที่จะจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยในปีค.ศ.1944 โดยหวังจะขยายฐานความนิยมของซูเปอร์แมนให้เพิ่มขึ้นด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ต่างออกไปซึ่งมุ่งเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นเด็ก ซูเปอร์บอยปรากฏตัวเป็นครั้งแรกใน"นิตยสารมอร์ ฟัน คอมิคส์" ฉบับที่ 101 (ในปีค.ศ.1944 แต่หน้าปกพิมพ์ค.ศ.1945) แม้ว่าซูเปอร์บอยจะได้โจ ชูสเตอร์เข้ามาทำหน้าที่ในการวาดภาพ แต่เจอร์รี่ ชีเกลกลับไม่ได้มีส่วนร่วมในผลงานชิ้นนี้เนื่องจากถูกเรียกตัวเข้าร่วมกองทัพในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 สิ่งนี้เองคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่จะเกิดขึ้นมาในภายหลังระหว่างสำนักพิมพ์, ชีเกล และ ชูสเตอร์
ซูเปอร์แมน ในปี ค.ศ 2011 ดีซีคอมิกส์ได้มีการนำซูเปอร์แมนกลับมาทำใหม่อีกครั้ง โดยใช้เรื่องมาจาก เรื่องราวทั้งหมด. ที่เคยจัดทำในนิตยสาร"ซูเปอร์แมน" และ "แอคชั่น คอมิคส์" 2 นิตยสารที่เคยถูกยกเลิกไปได้ถูกนำกลับมาทำใหม่อีกครั้งโดยเริ่มตั้งแต่เล่มที่1 เครื่องแต่งกายของซูเปอร์แมนได้ถูกทำการออกแบบใหม่ให้ดูแข็งแกร่งขึ้นและยกเลิกกางเกงสีแดงที่สวมไว้นอกเครื่องแบบ
การตายของซูเปอร์แมน โดยในเล่มที่ว่านี้ ซูเปอร์แมน จะปะทะกับเหล่า Underworlders (พวกเหล่าร้ายใต้พิภพ)โดยมีอสูรร้ายร่ายกายใหญ่โตในชุดสีเขียวบุกตะลุยเข้ามา - ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของหนังสือการ์ตูน 7 เล่มในซีรีส์ The Death of Superman และยังลงหนังสือ ซูเปอร์แมน ต่างหากอีก 4 เล่ม รวมถึง 1 เล่มของซีรีส์ Justice League of America และสรุปในเล่ม ซูเปอร์แมน #75
การตายของซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมน และ Doomsday ต่างต่อสู้กันแบบไม่ยั้งด้วยพลังทั้งหมด โดย ซูเปอร์แมน ค้นพบจุดอ่อนของมันว่าอยู่ตรงส่วนกระดูกที่ยื่นออกมา ที่แท้จริงคือส่วนหนึ่งของกะโหลกมันนั่นเอง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ทั้งสองฝ่ายเหวี่ยงหมัดอันทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยพลังเฮือกสุดท้ายเข้าใส่กันและกัน โดย ซูเปอร์แมน ปล่อยหมัดคู่ใส่มัน แรงปะทะของพลังอันมหาศาลทำให้ทุกอย่างโดยรอบระเบิดกระจาย ยักษ์ทั้งสองร่วงลงสู่พื้นดิน พร้อมกับการทำลายล้างเมืองครึ่งหนึ่งของ Metropolis ซูเปอร์เมนเสียชีวิตลง ภายใต้อ้อมแขนของ ลูอิส เลน ภรรยาของเขา
ซูเปอร์แมน ในปีค.ศ. 1951 ได้มีการจัดทำซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ชื่อว่า "แอดเวนเจอร์ออฟซูเปอร์แมน" นำแสดงโดย จอร์จ รีฟส์ โดยในตอนที่ 25 และ 26 ได้ถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ที่ชื่อว่า "ซูเปอร์แมน แอนด์ เดอะ โมล์ เม็น" ซึ่งผลงานซีรีส์ชุดนี้ออกอากาศในปี ค.ศ. 1952 – ค.ศ.1958 มีจำนวนตอนทั้งสิ้น 104 ตอน ส่วนผลงานเรื่องถัดมาของซูเปอร์แมนเกิดขึ้นในปีค.ศ.1966 ในรูปแบบของละครเพลงที่ใช้ชื่อว่า "นั่นคือนก…นั่นคือเครื่องบิน…นั่นมันซูเปอร์แมน"โดยได้จัดแสดงในโรงละครบรอดเวย์ ซึ่งได้รับการตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างดี ส่งผลให้รอบการแสดงนั้นสูงถึง 129 รอบหลังจากนั้น ผลงานเพลง ได้ถูกบันทึกในรูปแบบของแผ่นเสียงและออกจัดจำหน่ายในเวลาถัดมา อย่างไรก็ตามในปีค.ศ.1975 ได้มีการนำผลงานชุดนี้กลับมาทำใหม่และออกอากาศทางโทรทัศน์ ซูเปอร์แมนได้ถูกนำมาทำเป็นแอนิเมชั่นอีกครั้งซึ่งครั้งนี้เป็นผลงานที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ในซีรีส์ที่ชื่อว่า"เดอะ นิว แอดเวนเจอร์ออฟซูเปอร์แมน" ซีรีส์ชุดนี้มีจำนวนตอนทั้งสิ้น 68 ตอน และทำการออกอากาศช่วงปีค.ศ. 1966 ถึง ค.ศ.1969 โดยได้ บัด คอลล์เยอร์ กลับมาให้เสียงเป็นซูเปอร์แมนอีกครั้ง หลังจากนั้นในช่วงค.ศ.1973 ถึง ค.ศ.1984 สถานีโทรทัศน์ เอบีซี ได้ทำการออกอากาศซีรีส์แอนิเมชั่นของซูเปอร์แมนที่มีชื่อว่า "ซูเปอร์ เฟรนด์" ซึ่งเป็นผลงานของ ฮันน่า-บาร์เบร่า สตูดิโอ
กัปตันมาร์เวล (ดีซีคอมิกส์) นอกจากนี้ตั้งแต่ปี 1972 ตัวละครนี้นำมาทำเป็นละครทางโทรทัศน์ 2 เรื่องในเวลาเดียวกัน เป็นแอนิเมชั่นและเป็นฉบับคนแสดง อย่างละ 1 เรื่องโดยฟิล์มเมชั่น และต่อมาวอร์เนอร์บราเธอร์สได้นำตัวละครนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อชาแซม!ที่จะออกฉายในปี 2019 เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์ดีซี กัปตันมาร์เวลถูกจัดอันดับให้เป็นตัวละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับที่ 55 ของตัวละครทั้งหมด จัดอันดับโดยนิตยสารวิซาร์ด แม็กกาซีน" magazine. IGN ยังจัดอันดับกัปตันมาร์เวลเป็นซูเปอร์ฮีโรในหนังสือการ์ตูนอันดับที่ 50 ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมด อูโก้ เน็ตเวิร์กได้จัดให้เขาเป็นซูเปอร์ฮีโร่แห่งความสนุกสนาน เขากล่าวว่า" ในที่สุดเขา ชาแซมได้เทียบเท่าซูเปอร์แมนในเรื่องของความบ้า,ความฉลาดและสนุกสนาน""
กัปตันมาร์เวล (ดีซีคอมิกส์) ผู้อำนวยการของฟาวเซ็ทรอสโค เคนท์ ฟาวเซ็ทประกาศกับพนักงาน "เอาซูเปอร์แมนมาให้ฉัน ซูเปอร์แมนที่เป็นแค่เด็กอายุ10 หรือ12 ปี ไม่ใช่ซูเปอร์แมนที่เป็นผู้ใหญ่"
สัทอักษรสากล สัญลักษณ์อื่น ๆ ที่เหลือในส่วนที่นำมาจากอักษรละตินนั้น เช่น [j], [r], [c] และ [y] จะสัมพันธ์กับเสียงของตัวอักษรเดียวกันในภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ เช่น [j] มีค่าของเสียงเหมือนกับ "j" ในภาษาเยอรมัน สแกนดิเนเวีย หรือดัตช์ หรืออาจเทียบได้กับเสียง "ย" ในภาษาไทย เป็นต้น ข้อสำคัญของหลักเกณฑ์การกำหนดใช้สัทอักษรสากลคือ ใช้สัญลักษณ์เพียงตัวเดียวสำหรับหน่วยเสียงแต่ละหน่วย โดยหลีกเลี่ยงการประสมอักษรอย่างเช่น sh และ th ในการเขียนภาษาอังกฤษการอธิบายถึงสัทอักษรสากล ใช้เครื่องหมายปิดหน้าหลังสองรูปแบบได้แก่
ตัวอย่างเช่น หน่วยเสียง ในคำว่า pin และ spin ของภาษาอังกฤษ โดยแท้จริงออกเสียงแตกต่างกันเล็กน้อย ความแตกต่างนี้ไม่มีนัยสำคัญในภาษาอังกฤษ (แต่ก็อาจมีนัยสำคัญในภาษาอื่น) ดังนั้นการอธิบายการออกเสียงเชิงหน่วยเสียงจึงเป็น และ ซึ่งแสดงด้วยหน่วยเสียง เหมือนกัน อย่างไรก็ดี เพื่อให้เห็นความแตกต่างดังกล่าว (เสียงแปรต่าง ๆ ของ ) สามารถอธิบายเชิงสัทศาสตร์ได้เป็น และ
กัปตันมาร์เวล (ดีซีคอมิกส์) และเนื่องจากความสำเร็จทางด้านยอดขายหนังสือของตัวละครซูเปอร์ฮีโร่ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของปี 1940 อย่างซูเปอร์แมน ฟาวเซ็ทจึงได้ขยายแฟรนไชส์ตัวละคร "มาร์เวล" อื่นๆ โดยใช้ชื่อว่ามาร์เวล แฟมิลี่ มีตัวละคร เช่น แมรี่ มาร์เวล และกัปตันมาร์เวลจูเนียร์ ที่สามารถควบคุมพลังเช่นเดียวกับบิลลี่ได้เช่นกัน กัปตันมาร์เวลยังเป็นหนังสือการ์ตูนฮีโร่ที่ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ในปี 1941 โดยรีพับลิค พิคเจอร์ส ในชื่อ Adventures of Captain Marvel
ตัวกระตุ้น การได้กลิ่นเปิดโอกาสให้ร่างกายรู้จำโมเลกุลสารเคมีในอากาศที่สูดเข้าไป อวัยวะดมกลิ่นที่อยู่ในด้านทั้งสองข้างของผนังกั้นโพรงจมูก ประกอบด้วยเยื่อบุผิวรับกลิ่น (olfactory epithelium) และ เนื้อเยื่อยึดต่อใต้เยื่อบุผิว (lamina propria) เยื่อบุผิวรับกลิ่นมีเซลล์รับกลิ่น (olfactory receptor cell) บุผิวด้านล่างของแผ่นกระดูกพรุน (Cribriform plate), ผิวด้านบนของแผ่นกระดูกตั้งฉากอันเป็นส่วนของกระดูกเพดานปาก (Perpendicular plate of palatine bone), และผิวด้านบนของกระดูกก้นหอยของจมูก (nasal concha) มีสารเคมีประมาณ 2% จากทั้งหมดที่สูดเข้าไปเท่านั้นที่ไปถึงอวัยวะดมกลิ่น เป็นเพียงแต่ตัวอย่างเล็กน้อยของอากาศที่สูดเข้าไป
เยื่อบุผิวรับกลิ่น ชั้นเมือกที่อยู่นอกสุด เป็นที่อยู่ของซีเลียที่งอกจากเซลล์ประสาทรับกลิ่น ช่วยป้องกันเซลล์ต่าง ๆ ในเยื่อบุผิวทั้งโดยทางกายภาพและทางภูมิคุ้มกัน (ผ่านสารภูมิต้านทาน) และช่วยควบคุมระดับไอออนรอบ ๆ เซลล์
ส่วนชั้นฐานในสุดเรียกว่า lamina propia ที่แอกซอนไร้ปลอกไมอีลินของเซลล์ประสาทรับกลิ่นและเส้นเลือดหล่อเลี้ยงเยื่อบุผิวจะวิ่งไปถึง
เยื่อบุผิวรับกลิ่น คล้ายกับเซลล์เกลีย เซลล์ค้ำจุนเป็นเซลล์ที่ไม่สื่อประสาทในเยื่อรับกลิ่นที่อยู่ในชั้นผิว ๆ ของเยื่อ
มีเซลล์ค้ำจุนสองชนิดดภายในเยื่อรับกลิ่น คือ เซลล์พยุง (sustentacular cell) และ microvillar cell
เยื่อบุผิวรับกลิ่น นอกจากเมือกและเซลล์ค้ำจุนที่ช่วยกำจัดสารที่เป็นอันตรายแล้ว เยื่อบุผิวยังมี macrophage ที่อยู่กระจายไปทั่วซึ่งช่วยป้องกันและกำจัดสารอันตราย และช่วยกำจัดเซลล์ประสาทรับกลิ่นที่เสียไป
เยื่อบุผิวรับกลิ่น มีต่อมแบบ Tubuloalveolar (ที่แรกยื่นออกเป็นท่อและแบ่งออกเป็นถุงรี ๆ) ที่หลั่งน้ำใสในชั้น lamina propria ของเยื่อ
เป็นต่อมที่หลั่งสารละลายโปรตีนผ่านท่อไปยังชั้นผิวของเยื่อ
สารละลายจะช่วยดักและละลายโมเลกุลกลิ่นสำหรับเซลล์ประสาทรับกลิ่น
น้ำที่หลั่งออกเรื่อย ๆ จากต่อมจะช่วยล้างกลิ่นเก่า ๆ ออก
ต่อมรับกลิ่น ต่อมรับกลิ่น หรือ ต่อมของโบว์แมน () อยู่ที่เยื่อเมือกรับกลิ่น (olfactory mucosa) ใต้เยื่อบุผิวรับกลิ่นภายในชั้น lamina propria ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่ยังมีเซลล์สร้างเส้นใย (fibroblast) เส้นเลือด และมัดแอกซอนเล็ก ๆ จากเซลล์ประสาทรับกลิ่นด้วย
ต่อมประกอบด้วยกระเปาะ acinus ภายในชั้น lamina propria และท่อหลั่งซึ่งวิ่งไปออกที่เยื่อรับกลิ่น
งานศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแสดงว่า ต่อมมีเซลล์ที่มีถุงหลั่งขนาดใหญ่
ต่อมจะหลั่งโปรตีนกลุ่ม mucin คือ MUC5AC (UniProtKB: P98088) ที่สร้างวุ้น
และอาจหลั่งโปรตีนเช่น lysozyme, amylase, และอิมมูโนโกลบูลินเอ (IgA) คล้ายกับต่อมหลั่งน้ำใส (serous gland)
องค์ประกอบของสารคัดหลั่งจากต่อมยังไม่ชัดเจน แต่ก็มีหลักฐานว่ามันผลิตโปรตีนที่จับกับโมเลกุลกลิ่นด้วย
เยื่อบุผิวรับกลิ่น การได้กลิ่นจะมีได้ก็ต้องอาศัยพัฒนาการและการทำงานร่วมกันที่สมควรระหว่างองค์ประกอบสองอย่างในวิถีประสาทการได้กลิ่นหลัก คือ เยื่อรับกลิ่นและป่องรับกลิ่น
เยื่อรับกลิ่นประกอบด้วยเซลล์ประสาทรับกลิ่น ซึ่งส่งแอกซอนไปที่ป่องรับกลิ่น
อนึ่ง เพื่อให้เซลล์รับกลิ่นทำงานได้อย่างถูกต้อง
ก็จะต้องแสดงออกหน่วยรับกลิ่น (Olfactory receptor) และโปรตีนถ่ายโอนสัญญาณ ณ ที่ซีเลียซึ่งเคลื่อนไหวไม่ได้และยื่นออกจากป่องเดนไดรต์
เซลล์พยุง เซลล์ค้ำจุนประเภทหนึ่งที่เยื่อบุผิวรับกลิ่นก็คือ เซลล์พยุง เป็นเซลล์ที่ช่วยพยุงโครงสร้างของเยื่อโดยอยู่รอบ ๆ เซลล์ประสาทรับกลิ่น และอาจช่วยกำจัดโมเลกุลกลิ่นและโมเลกุลอื่น ๆ จากเยื่อด้วย
โดยใช้เอนไซม์ P450 และอื่น ๆ
เซลล์รับกลิ่น ซีเลียของเซลล์รับกลิ่นไม่มีโครงสร้างเหมือนกับซีเลียที่เคลื่อนที่ได้ (คือที่เป็นไมโครทิวบูลแบบ 9+2) แม้รูปอาจจะเหมือน แต่ซีเลียของเซลล์กลับสมบูรณ์ไปด้วยแอกตินและเหมือนกับ microvilli ของเยื่อบุผิวอื่น ๆ มากกว่า เช่นดังที่พบในปอดหรือในลำไส้ เป็นโครงสร้างที่ช่วยขยายขนาดพื้นที่ในการรับกลิ่นเป็นอย่างมาก
มีโปรตีนหน่วยรับกลิ่นหลายอย่างที่จำเป็นในการถ่ายโอนสัญญาณกลิ่นเป็นกระแสประสาท และพบอย่างหนาแน่นหรือโดยส่วนเดียวที่ซีเลียของเซลล์รับกลิ่น
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เซลล์ประสาทรับกลิ่นของเยื่อรับกลิ่นเป็นเซลล์ประสาทสองขั้ว
ส่วนยอด (apical) ของเซลล์ประสาทจะแสดงออกหน่วยรับกลิ่น (odorant receptor) บนซีเลียที่เคลื่อนไหวไม่ได้ ซึ่งอยู่ที่ปลายปุ่มเดนไดรต์และยื่นออกไปในอากาศเพื่อทำการกับกลิ่น
หน่วยรับกลิ่นจะยึดกับโมเลกุลกลิ่นในอากาศ ซึ่งละลายได้เนื่องจากน้ำที่หลั่งออกจากต่อมรับกลิ่น (olfactory gland) ที่อยู่ในชั้น lamina propria ของเยื่อบุ
ส่วนแอกซอนที่ฐานของเซลล์จะยื่นออกไปรวมกันเป็นมัดใยประสาทจำนวนมากที่รวม ๆ กันเรียกว่า ฆานประสาท (olfactory nerve, CN I)
ซึ่งเมื่อดำเนินผ่านแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) แล้ว แอกซอนก็จะไปสุดที่ไซแนปส์ซึ่งเชื่อมกับเดนไดรต์ของเซลล์รีเลย์คือเซลล์ไมทรัลและ tufted cell ในโครงสร้างนิวโรพิลของป่องรับกลิ่นที่เรียกว่า โกลเมอรูลัส
เยื่อบุผิวรับกลิ่น โดยอยู่ที่หรือใกล้ชั้นฐาน (basal lamina) ของเยื่อรับกลิ่น เซลล์ชั้นฐาน (basal cell) เป็นเซลล์ต้นกำเนิดที่มีสมรรถภาพในการแบ่งตัวและเปลี่ยนสภาพเป็นเซลล์สนับสนุนหรือเซลล์รับกลิ่น
แม้เซลล์จะสามารถแบ่งตัวได้อย่างรวดเร็ว เซลล์ในอัตราสำคัญจำนวนหนึ่งก็จะอยู่เฉย ๆ และจะเข้าทดแทนเซลล์รับกลิ่นตามความจำเป็น
กระบวนการนี้จะเปลี่ยนเยื่อรับกลิ่นทุก ๆ 6-8 อาทิตย์
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เยื่อรับกลิ่นเกิดจากโครงสร้างสองอย่างในช่วงพัฒนาการเป็นตัวอ่อน
คือ nasal placode ซึ่งเชื่อมานานแล้วว่าเป็นแหล่งกำเนิดเพียงอย่างเดียวของเยื่อ
และ neural crest ซึ่งได้ระบุบทบาทภายหลังผ่านงานศึกษาที่ใช้กระบวนการ fate mapping
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เยื่อรับกลิ่นอาจเสียหายเนื่องจากสูดควันพิษ บาดเจ็บในจมูกด้านใน และใช้ละอองฉีดในจมูกบางชนิด
แต่เพราะฟื้นคืนสภาพได้ ความเสียหายอาจเป็นเพียงแค่ชั่วคราว แต่ในกรณีรุนแรง ก็อาจเสียหายอย่างถาวรแล้วทำให้เกิดภาวะเสียการรู้กลิ่น (anosmia)
เยื่อบุผิวรับกลิ่น หลังจากระยะตัวอ่อน เยื่อรับกลิ่นจะพัฒนาเป็น pseudostratified columnar epithelium (คือเยื่อบุผิวที่มีโครงสร้างเป็นแท่ง ๆ และแบ่งออกคล้ายเป็นชั้น ๆ)
และจะเริ่มมีกำเนิดประสาทแบบระดับทุติยภูมิ
placode เป็นก้อนเอ็กโทเดิร์มชั่วคราว ที่อยู่ในเขตซึ่งจะพัฒนาเป็นหัวของสัตว์มีกระดูกสันหลังและเป็นที่อยู่ของอวัยวะรับความรู้สึก
placode ที่จะพัฒนาเป็นอวัยวะรับความรู้สึกในระยะต้น ๆ จะปรากฏโดยการแสดงออกของยีน SIX1 ซึ่งเป็น transcription factor ในตระกูล Six โดยยีนจะเป็นตัวควบคุมรายละเอียดการสร้าง preplacodal ectoderm
olfactory placode จะพัฒนาโดยเป็นความหนาขึ้นของเอ็กโทเดิร์มที่ไม่ใช่ประสาทในสองส่วน
ในหนูหริ่ง olfactory placode จะเกิดจากส่วนหน้าของหลอดประสาท (neural tube) ภายใน ~9-9.5 วันที่เริ่มพัฒนาการและไม่นานหลังจาก neural plate ปิด
หน่วยรับกลิ่น ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง หน่วยรับกลิ่นจะอยู่ที่ทั้งซีเลียและไซแนปส์ของเซลล์ประสาทรับกลิ่น
โดยเซลล์รับกลิ่นหนึ่ง ๆ จะแสดงออกหน่วยรับกลิ่นประเภทเดียวเท่านั้น
และจะอยู่ในเยื่อบุผิวของทางเดินอากาศในมนุษย์ด้วย
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เซลล์ของเยื่อรับกลิ่น รวมทั้งเซลล์รับกลิ่น จะเริ่มแยกเปลี่ยนสภาพไม่นานหลังจากการเกิด olfactory placode
และเมื่อเซลล์รับกลิ่นแยกเปลี่ยนสภาพ มันก็จะแสดงออกหน่วยรับกลิ่น ซึ่งถ่ายโอนข้อมูลกลิ่นในสิ่งแวดล้อมเป็นกระแสประสาทเพื่อส่งไปยังระบบประสาทกลางและช่วยพัฒนาแผนที่กลิ่น
เซลล์รับกลิ่นก็จะส่งแอกซอนแบบ pioneer (แบบบุกเบิก)
ไปตามตัวนำแอกซอน (axon guidance) ที่หลั่งออกโดยเนื้อเยื่อมีเซนไคม์ที่เป็นมูลฐานและไปตามตัวช่วย chemotrophic อื่น ๆ ที่หลั่งโดยสมองใหญ่
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เยื่อเมือกบวกกับเซลล์ต่าง ๆ รวมกันทั้งหมดเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า nasal/olfactory mucosa
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เมื่อวิถีประสาทการได้กลิ่นพัฒนาต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะมีแอกซอนไปถึงป่องรับกลิ่นมากขึ้น ซึ่งจะพัฒนาจากส่วนหน้าสุด (rostral) ของสมองใหญ่
การจัดระเบียบและการประมวลข้อมูลกลิ่นต่อมาจะเป็นไปได้ ก็เนื่องจากการรวมตัวกันของแอกซอนของเซลล์ประสาทรับกลิ่น ที่แสดงออกหน่วยรับกลิ่นเดียวกันไปที่โกลเมอรูลัสเดียวกันในป่องรับกลิ่น
เยื่อบุผิวรับกลิ่น คล้ายกับ placode อื่น ๆ ในตัวอ่อน olfactory placode จะเป็นตัวตั้งต้นของโครงสร้างทั้งที่เป็นประสาทและไม่ใช่ โดยให้ผลเป็นเยื่อรับกลิ่นในที่สุด
รายละเอียดการสร้างเนื้อเยื่อประสาทและที่ไม่ใช่ประสาทจะกำหนดโดยทั้งปฏิกิริยาภายใน olfactory placode และปฏิกิริยาระหว่าง olfactory placode กับเนื้อเยื่อมีเซนไคม์ที่เป็นมูลฐาน
การกระตุ้นอย่างต่อเนื่องโดย BMP, FGF, และ RA ซึ่งเป็น morphogen ที่ตอนแรกจุดชนวนให้สร้าง placode จะประสานกันสร้างรูปแบบของเนื้อเยื่อ olfactory placode ให้เป็นเซลล์ประเภทต่าง ๆ ที่เป็นองค์ประกอบของเยื่อรับกลิ่น
ประเภทเซลล์ที่เกิดจาก olfactory placode รวมทั้ง
อย่างไรก็ดี มีหลักฐานพอสมควรว่าเซลล์เหล่านี้ก็เกิดจาก neural crest ด้วย
ตัวกระตุ้น เซลล์รับกลิ่นยื่นออกมาจากเยื่อบุผิวเพื่อเป็นฐานสำหรับขนเซลล์ (cilla) ที่มีเมือกอยู่รอบ ๆ กลิ่นทำปฏิกิริยากับขนเซลล์เหล่านี้ กลิ่นโดยปกติเป็นโมเลกุลประกอบอินทรีย์เล็ก ๆ ระดับการละลายได้ในน้ำและลิพิดของกลิ่นมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับความแรงของกลิ่น การที่กลิ่นเข้าไปยึดกับหน่วยรับความรู้สึกคู่กับจีโปรตีน (G protein-coupled receptor) ปลุกฤทธิ์ของ adenylate cyclase ซึ่งแปรอะดีโนซีนไตรฟอสเฟต (ATP) ให้เป็น Cyclic adenosine monophosphate ซึ่งสนับสนุนให้เปิดประตูโซเดียม (sodium channel) ทำให้เกิดศักย์ตัวรับความรู้สึกเฉพาะพื้นที่ที่เยื่อหุ้มเซลล์
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เยื่อรับกลิ่นในช่วงตัวอ่อนจะมีเซลล์น้อยประเภทกว่าในช่วงโตแล้ว
โดยจะมี progenitor cell ทั้งที่ยอดและฐาน และมีเซลล์ประสาทรับกลิ่นที่ยังไม่โต
กำเนิดประสาทในตัวอ่อนต้น ๆ โดยมากจะอาศัยเซลล์ที่ยอด (apical)
เทียบกับระยะหลัง ๆ และกำเนิดประสาททุติยภูมิในสัตว์โตแล้วที่ใช้เซลล์ต้นกำเนิดที่ชั้นฐาน (basal stem cell)
แอกซอนของเซลล์รับกลิ่นที่ยังไม่โต บวกกับเซลล์ชนิดต่าง ๆ ที่กำลังอพยพไปรวมทั้ง olfactory ensheathing glia ที่ยังไม่โต และเซลล์ประสาทที่หลั่ง GnRH (Gonadotropin-releasing hormone) จะรวมเป็นก้อนเนื้อ (migratory mass) แล้วอพยพไปยังป่องรับกลิ่น
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เซลล์พยุงทำหน้าที่สนับสนุนทางเมแทบอลิซึมและทางโครงสร้างสำหรับเยื่อรับกลิ่น และมีเอนไซม์ P450 และอื่น ๆ ที่ช่วยกำจัดสารประกอบอินทรีย์และโมเลกุลที่อาจเป็นอันตรายอื่น ๆ
ส่วน Microvillar cell เป็นอีกประเภทหนึ่งของเซลล์สนับสนุนที่มีสัณฐานและชีวเคมีภาพต่างจากเซลล์พยุง และเกิดมาจากกลุ่มเซลล์ชั้นฐาน (basal cell) ที่แสดงออกยีน c-Kit
เยื่อบุผิวรับกลิ่น พัฒนาการของ olfactory placode จะเกิดได้ก็ต่อเมื่อมีเนื้อเยื่อมีเซนไคม์ (Mesenchyme) ที่เกิดจาก neural crest
รายละเอียดการสร้างเนื้อเยื่อ olfactory placode จะควบคุมโดยเครือข่ายควบคุมยีน (gene regulatory network) เริ่มตั้งแต่ได้การกระตุ้นจาก bone morphogenetic protein (BMP), retinoic acid (RA), และ fibroblast growth factor (FGF) โดยเฉพาะ FGF8
การแสดงออกของยีน transcription factor อย่างควบคุมที่เป็นผลต่อมา เช่นของ PAX6, DLX3, SOX2 เป็นต้น
ที่เชื่อว่ามีภายใน olfactory placode เป็นปัจจัยสำคัญในการจัดระเบียบเป็นส่วน ๆ ภายในบริเวณที่จะกลายเป็นเยื่อรับกลิ่นในอนาคต และมีบทบาทต่อความหลากหลายของเซลล์ที่เป็นองค์ประกอบของเยื่อ
แบบสิ่งเร้า วัตถุทุกอย่างมีโมเลกุลหลุดออกอยู่ตลอดเวลา ซึ่งสามารถลอยเข้าไปในจมูกหรือสูดเข้าไปเมื่อหายใจ
ช่องจมูกด้านในจะมีเยื่อบุผิวรับกลิ่น (Olfactory epithelium) ที่มีเซลล์รับความรู้สึกซึ่งสามารถตรวจจับโมเลกุลซึ่งเล็กพอให้ได้กลิ่นได้
เป็นเซลล์ที่มีไซแนปส์กับเส้นประสาทรับกลิ่น (CN I) ซึ่งส่งข้อมูลไปยังป่องรับกลิ่น (olfactory bulb) ในสมองเพื่อแปลผลในขั้นเบื้องต้น
แล้วก็จะส่งข้อมูลต่อไปยังเปลือกสมองส่วนการได้กลิ่น (olfactory cortex)
เยื่อบุผิวรับกลิ่น brush cell เป็นเซลล์รูปแท่ง (columnar cell) ที่มีไมโครวิลไลและมีผิวด้านฐานติดกับปลายประสาทนำเข้าของประสาทไทรเจมินัล (CN V) และมีหน้าที่ถ่ายโอนความรู้สึกทั่วไปเป็นกระแสประสาท
เยื่อบุผิวรับกลิ่น ส่วนประกอบหลัก ๆ ของชั้นเนื้อเยื่อรวมทั้งเมือกซึ่งช่วยป้องกันเซลล์ในเนื้อเยื่อ, เซลล์ประสาทรับกลิ่น (olfactory receptor neuron), ต่อมรับกลิ่น (olfactory/Bowman's gland) ที่ผลิตเมือก, เซลล์ค้ำจุน (supporting cell) ที่ช่วยกำจัดสารเคมีที่อาจเป็นอันตราย (ผ่านเอนไซม์ cytochrome P450 และอื่น ๆ), เซลล์ต้นกำเนิดชั้นฐาน (basal stem cell) ซึ่งแบ่งตัวทดแทนเซลล์ประสาทรับกลิ่นทุก ๆ 30-60 วัน, และแอกซอนที่ส่งสัญญาณจากเซลล์รับกลิ่นไปยังป่องรับกลิ่น
เซลล์รับกลิ่น หน่วยรับกลิ่นซึ่งอยู่ที่เยื่อหุ้มซีเลีย ได้ระบุแล้วว่าเป็นช่องไอออนแบบ ligand-gated metabotropic channels
มียีนประมาณ 1,000 ยีนที่เข้ารหัสตัวรับความรู้สึกในมนุษย์ ทำให้เป็นกลุ่มยีนขนาดใหญ่ที่สุดในดีเอ็นเอมนุษย์
โมเลกุลกลิ่นจะละลายในเมือกของเยื่อรับความรู้สึกแล้วจับกับหน่วยรับความรู้สึก โดยแต่ละหน่วยสามารถจับกับโมเลกุลกลิ่นได้หลายชนิด แม้จะมีสัมพรรคภาพต่อกลิ่นต่าง ๆ ไม่เท่ากัน
ความต่าง ๆ ทางสัมพรรคภาพเช่นนี้ จะเป็นเหตุเกิดการตอบสนองในรูปแบบต่าง ๆ โดยเป็นโปรไฟล์การตอบสนองต่อกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ
การถ่ายโอนสัญญาณ การส่งสัญญาณโดยอาศัย integrin จะแตกต่างอย่างสำคัญระหว่างเซลล์เม็ดเลือดที่ไหลเวียนและเซลล์ที่ไม่ไหลเวียน เช่น เซลล์เยื่อบุผิว
เพราะในเซลล์ที่ไหลเวียน integrin จะอยู่ในรูปแบบที่ไม่มีฤทธิ์ (ในสภาพ"อกัมมันต์")
ยกตัวอย่างเช่น integrin บนเยื่อบุผิวของเม็ดเลือดขาวที่ไหลเวียน ปกติจะรักษาให้อยู่ในสภาพอกัมมันต์ เพื่อป้องกันไม่ให้ยึดกับเซลล์เยื่อบุผิวอื่น ๆ 
แต่จะออกฤทธิ์เมื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้า เช่นที่ได้ในบริเวณที่เกิดการอักเสบ
และในนัยเดียวกัน integrin ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเกล็ดเลือดที่ไหลเวียน ปกติจะไม่มีฤทธิ์เพื่อไม่ให้เกิดภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือด (thrombosis)
แต่เซลล์เยื่อบุผิว (ซึ่งไม่ใช่เซลล์ไหลเวียน) ปกติจะมี integrin ในรูปแบบซึ่งมีฤทธิ์ที่เยื่อหุ้มเซลล์ อันช่วยให้ยึดอยู่อย่างเสถียรกับเซลล์ส่วนพยุง (stromal cells) ซึ่งเป็นเซลล์ข้างใต้ที่ยังให้สัญญาณเพื่อดำรงการทำงานให้เป็นปกติด้วย
การสมานแผล ในระยะเจริญมีลักษณะเฉพาะคือการสร้างหลอดเลือดใหม่ (angiogenesis) การวางตัวของคอลลาเจน (collagen deposition) การสร้างเนื้อเยื่อแกรนูเลชัน (granulation tissue formation) การสร้างเนื้อเยื่อบุผิว (epithelialization) และการหดรั้งตัวของบาดแผล (wound contraction) ในการสร้างหลอดเลือดใหม่จะมีการสร้างหลอดเลือดขึ้นมาใหม่จากเซลล์เยื่อบุผิวหลอดเลือด ใน fibroplasia และ granulation tissue formation นั้นเซลล์ไฟโบรบลาสต์จะเจริญและสร้าง extracellular matrix ขึ้นมาใหม่โดยการหลั่ง collagen และ fibronectin ในขณะเดียวกันเยื่อบุผิวจะมีการสร้างเยื่อบุผิวขึ้นใหม่โดยเซลล์เยื่อบุผิวจะเจริญและ "คืบคลาน" มาอยู่เหนือก้นแผล เป็นการปกป้องเนื้อเยื่อที่กำลังสร้างขึ้นใหม่
เยื่อบุผิวรับกลิ่น การทดแทนเซลล์ประสาทที่โตแล้วเช่นนี้เป็นเรื่องไม่ทั่วไปในระบบประสาท ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งทางการแพทย์ โมเลกุลต่าง ๆ ที่มีผลต่อการแปรสภาพ การงอกของแอกซอน และการตั้งไซแนปส์ ซึ่งพบในช่วงพัฒนาการประสาท ก็ยังใช้ด้วยในการทดแทนเซลล์ประสาทรับกลิ่นในผู้ใหญ่ การเข้าใจกระบวนการเช่นนี้อาจช่วยให้นักวิทยาศาสตร์สามารถกระตุ้นให้ระบบประสาทกลางอื่น ๆ สามารถฟื้นตัวหลังการบาดเจ็บหรือการเกิดโรคในอนาคต
ดีซ่าน ดีซ่าน () เป็นภาวะซึ่งผิวหนัง เยื่อบุตาขาว และเยื่อบุต่างๆ มีสีเหลืองผิดปกติ จากภาวะมีบิลิรูบินเกินในเลือด ซึ่งทำให้มีเกิดภาวะมีบิลิรูบินในสารน้ำนอกเซลล์เกินด้วยเช่นกัน ส่วนใหญ่แล้วต้องมีระดับของบิลิรูบินในน้ำเลือดเกินว่า 1.5 mg/dL (26 µmol/L) หรือมากกว่าสามเท่าของค่าปกติคือ 0.5 mg/dL จึงจะสามารถเห็นความเหลืองของสีผิวได้ด้วยตาเปล่า
การรับรู้รส รสพื้นฐานจะมีส่วนต่อความรู้สึกอร่อยของอาหารในปาก ปัจจัยอื่น ๆ รวมทั้งกลิ่น
ที่ตรวจจับโดยเยื่อบุผิวรับกลิ่นในจมูก,
เนื้ออาหาร
ที่ตรวจจับโดยตัวรับแรงกล และประสาทกล้ามเนื้อต่าง ๆ เป็นต้น,
อุณหภูมิที่ตรวจจับโดยปลายประสาทรับร้อน,
ความเย็น (เช่นที่ได้จากเมนทอล) กับรสเผ็สที่ได้จากตัวรับรู้สารเคมี,
รูปลักษณ์ที่ปรากฏของอาหาร ที่เห็นได้ผ่านเซลล์รับแสงในจอตา,
และสภาพทางจิตใจเอง
กลิ่น สุนัขมีความสามารถในการรับกลิ่นได้ดีกว่ามนุษย์หลายเท่า จึงได้มีการนำสุนัขมาช่วยดมกลิ่นของมะเร็งในผู้ป่วย พบว่าสุนัขสามารถดมกลิ่นของมะเร็งได้หลายชนิด เช่น มะเร็งปอด มะเร็งในช่องท้อง เป็นต้น จึงนับเป็นความก้าวหน้าในการนำสัตว์มาช่วยทางการแพทย์ในปัจจุบัน
เยื่อบุผิวรับกลิ่น เซลล์ชั้นฐานสามารถแบ่งประเภทตามลักษณะเซลล์และเนื้อเยื่อออกเป็น 2 กลุ่มคือ แบบนอน (horizontal) ซึ่งเป็นเซลล์สำรองที่แบ่งตัวช้า ๆ และแสดงออกยีน p63
และแบบกลม (globose) ซึ่งเป็นกลุ่มเซลล์แบบหลากหลายและมีทั้งเซลล์สำรอง, amplifying progenitor cell, และ immediate precursor cell
ชาผี เมื่อในศตวรรษที่ 13 มีเอกสารของจีนฉบับหนึ่ง กล่าวถึงสุนัขสายพันธุ์หนึ่งว่าเป็นสุนัขที่มีหนังยับย่นและเป็นสุนัขไม่ค่อยมีเสียงเห่า ซึ่งจากการอ้างอิงดังกล่าวจึงเชื่อว่าน่าจะมาจากสุนัขพันธุ์ชื่อของชาผีหมายความว่า ผิวของดิน แต่ก็มีการตีความผิดไปว่า ผิวกระดาษทราย หรือผิวหนังที่หยาบกร้านคล้ายกระดาษทรายจากการตีความหมายนี้ได้กลายเป็นคุณสมบัติเฉพาะของสุนัขพันธุ์ชาผี ที่มีผิวหนังคล้ายสีของพื้นดิน น้ำตาลบ้าง ดำ-น้ำตาลบ้าง แต่ทุกสีจะมีลักษณะเดียวกันคือขนสั้น การผสมพันธุ์และการเลี้ยงดูไม่ต่างอะไรจากพันธุ์เชาเชา อย่างไรก็ตามเนื่องจากชาผีถือกำเนิดจากภูมิอากาศที่ดี การเพาะเลี้ยงในโซนร้อนจึงมีปัญหาอยู่บ้างเนื่องจากผิวหนังที่ยับย่นนี้จะเป็นตัวเก็บความร้อน และสุนัขชาผีเป็นสุนัขที่มีเหงื่อเยอะ จึงต้องการความสะอาดมากเป็นพิเศษ ชาผีเป็นสุนัขที่ค่อนข้างมีกลิ่นตัวเหม็นเพราะผิวหนังที่ไม่เรียบยากต่อการทำความสะอาด อีกประการหนึ่งหากเลี้ยงชาผีไว้ในบ้านคุณควรทำใจว่าที่นอนและโซฟาของคุณจะเลอะเทอะน้ำลายของสุนัขสายพันธุ์นี้อย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะน้ำลายของมันจะเยอะมาก
ชาผีเป็นสุนัขขนาดกลางขนสั้นและจมูกที่สั้นอาจทำให้เกิดโรคทางเดินหายใจ
มะเร็งเยื่อบุ มะเร็งเยื่อบุหรือคาร์ซิโนมา () เป็นมะเร็งชนิดหนึ่งที่เจริญขึ้นมาจากเซลล์เยื่อบุ ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อที่บุพื้นผิวทั้งภายในและภายนอกร่างกาย ส่วนใหญ่เป็นเซลล์ที่เจริญมาจากชั้นเอนโดเดิร์มหรือเอคโตเดิร์ม
กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 37 "ดีใจ" เป็นชื่อสุนัขพันธุ์ไทยบางแก้ว มีขนาดเท่าสุนัขไทย หรือเล็กกว่าเล็กน้อย ขนปุยยาว สง่างาม ว่องไว แข็งแรง หางเป็นพวง สายพันธุ์สืบทอดมาจากหมาจิ้งจอกคือลักษณะหางตั้งโค้งไปข้างหน้า ลักษณะนิสัยของสุนัข บางแก้ว คือ ดุ ดมกลิ่นดีมาก กินง่าย กล้าหาญ จำเสียงได้แม่นยำ อดทน กัดโดยไม่เห่า หวงเจ้าของ รักเจ้าของมาก ซื่อสัตย์
พาลาทีน ทอนซิล พาลาทีนทอนซิล (palatine tonsil) หรือ faucial tonsil คือต่อมทอนซิลชนิดหนึ่งเป็นคู่และมีลักษณะวงรีพบได้ที่ด้านซ้ายและด้านขวาของคอหอยหลังช่องปาก (oropharynx) ที่ผิวอิสระของพาลาทีนทอนซิลจะพบเซลล์บุผิวที่เรียกว่า stratified squamous epithelium คลุมอยู่ ซึ่งเป็นเยื่อบุผิวชนิดเดียวกับที่คลุมอยู่บน lingual tonsil และที่เยื่อบุผิวนี้จะมีส่วนเว้าแทรกลงไปด้านในเรียกว่า crypt ซึ่งพบประมาณ 15 crypts และบริเวณรอบ ๆ crypt นี้ จะประกอบด้วย lymphoid nodule อยู่
เซลล์รับกลิ่น ซีเลียที่คล้ายขนเล็ก ๆ จำนวนมากจะยื่นออกจากเดนไดรต์อันเดียวของเซลล์รับกลิ่นส่วนยอด เข้าไปในชั้นเมือกหนาที่ปกคลุมผิวของเยื่อรับกลิ่น
ผิวของซิเลียจะปกคลุมด้วยโปรตีนหน่วยรับกลิ่น (olfactory receptor, ตัวย่อ OR) ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของ G protein-coupled receptor
หน่วยรับกลิ่นจะมีกลไกในการขยายสัญญาณกลิ่นและถ่ายโอนกลิ่นเป็นกระแสประสาท
เซลล์พยุง เซลล์พยุง
เป็นเซลล์ชนิดหนึ่งที่โดยหลักทำหน้าที่พยุงโครงสร้าง
เช่น Sertoli cell ในอัณฑะ
ซึ่งอยู่ตามผนังของหลอดสร้างอสุจิ (seminiferous tubule) ที่ช่วยส่งสารอาหารให้ตัวอสุจิด้วย
อีกตัวอย่างหนึ่งก็คือเซลล์พยุงที่อยู่ในเยื่อบุผิวรับกลิ่น
แม้อวัยวะของคอร์ติในหูชั้นในและตุ่มรับรสก็มีเซลล์พยุงด้วย
เซลล์พยุงอีกประเภทหนึ่งพบในเซลล์โกลมัสของ carotid body และ aortic body
ช่องจมูกส่วนหน้า ช่องจมูกส่วนหน้า () หรือห้องด้านหน้าของจมูก เป็นบริเวณที่อยู่ถัดเข้ามาจากรูจมูก ถูกล้อมรอบด้วยกระดูกอ่อนของจมูกและบุด้วยเยื่อบุผิวเช่นเดียวกับที่บุที่ผิวหนัง คือเป็นเชื่อบุผิวชนิดมีเคอราติน (keratinized stratified squamous epithelium) ซึ่งถัดเข้าไปจากนี้เยื่อบุผิวที่ปกคลุมอยู่จะเป็นชนิด pseudostratified columnar epithelium นอกจากนี้ ช่องจมูกส่วนหน้ายังเป็นบริเวณที่พบเส้นขนเล็กๆที่เรียกว่าขนจมูก (vibrissae) อยู่มากมายอีกด้วย โดยเส้นเลือดและเส้นประสาทที่มาเลี้ยงบริเวณช่องจมูกส่วนหน้า จะแตกต่างจากบริเวณอื่นของจมูกคือมักมาจากบริเวณใบหน้ารอบๆจมูก
เป็นทางผ่านของอากาศเข้าไปยังโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับการหายใจในส่วนถัดไป และยังมีขนจมูกซึ่งเป็นโครงสร้างที่ช่วยกรองฝุ่นละอองที่เข้ามากับอากาศอีกด้วย
โรคกรดไหลย้อนขึ้นมาที่คอและกล่องเสียง ความแตกต่างทางโครงสร้างระดับโมเลกุลของเนื้อเยื่อบุผิวที่เขตกล่องเสียงและคอหอย อาจเป็นเหตุให้มีอาการแตกต่างระหว่างโรคนี้กับโรคกรดไหลย้อน
คือเทียบกับเยื่อบุผิวแบบ stratified squamous epithelium ของหลอดอาหาร กล่องเสียงจะบุโดย respiratory epithelium ที่มีซิเลีย ซึ่งบอบบางกว่าและเสี่ยงเสียหายมากกว่า
ในขณะที่เยื่อบุผิวของหลอดอาหารสามารถทนการถูกกับกรดจากระเพาะถึง 50 ครั้งต่อวัน
ซึ่งเป็นค่าประเมินสูงสุดที่พิจารณาว่าอยู่ในพิสัยการทำงานทางสรีรภาพที่ปกติ
เยื่อบุกล่องเสียงอาจเสียหายหลังจากถูกกรดกระเพาะอาหารไม่กี่ครั้ง
กลุ่มอาการสตีเฟนส์–จอห์นสัน กลุ่มอาการสตีเวนส์–จอห์นสัน () เป็นโรคที่มีผลมาจากปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันของร่างกายตอบสนองต่อยา การติดเชื้อ การเจ็บป่วย ทำให้เกิดการอักเสบของเซลล์ผิวหนังและเยื่อบุผิวทั่วร่างกาย เกิดการตายของเซลล์เยื่อบุผิวทำให้แยกลอกออกจากชั้นหนังแท้ ผู้ป่วยในกลุ่มอาการนี้มีทั้งที่ทราบสาเหตุและไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดในปริมาณใกล้เคียงกัน สามารถพบได้ในทุกวัย ส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นปฏิกิริยาไวเกินต่อสิ่งกระตุ้นที่มีการตอบสนองไปยังชั้นผิวเยื่อเมือก
เยื่อบุหัวใจอักเสบติดเชื้อ เยื่อบุหัวใจอักเสบติดเชื้อ () คือภาวะเยื่อบุหัวใจอักเสบอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นภาวะซึ่งมีการอักเสบติดเชื้อของผิวเนื้อเยื่อชั้นในสุดของหัวใจส่วนที่สัมผัสกับเลือด (เช่น ลิ้นหัวใจ เป็นต้น) ส่วนใหญ่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย แต่ก็เกิดจากการติดเชื้อในกลุ่มอื่นๆ ได้เช่นกัน
ป่องรู้กลิ่น ในสัตว์มีกระดูกสันหลังโดยมาก ป่องรับกลิ่นเป็นส่วนหน้าสุด (rostral) ของสมอง ดังที่เห็นในหนู
แต่ในมนุษย์ ป่องรับกลิ่นอยู่ที่ด้านล่างสุด (inferior) ของสมอง
ป่องรับกลิ่นมีฐานและเครื่องคุ้มกันเป็นส่วนของกระดูกเอทมอยด์คือแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) ซึ่งในสัตว์มีกระดูกสันหลัง จะเป็นตัวแยกป่องจากเยื่อรับกลิ่น (olfactory epithelium) 
แอกซอนจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นที่เยื่อรับกลิ่นซึ่งบุบางส่วนของโพรงจมูก จะรวมตัวเป็นมัด ๆ ซึ่งรวม ๆ กันเรียกว่า ประสาทรับกลิ่น/ฆานประสาท (olfactory nerve) แล้ววิ่งผ่านแผ่นกระดูกพรุนไปยังโครงสร้างนิวโรพิลที่เรียกว่าโกลเมอรูลัสในป่องรับกลิ่น โดยไปสุดเป็นไซแนปส์ที่สื่อประสาทแบบเร้าด้วยกลูตาเมต
จมูก กระเปาะรับกลิ่นคือบริเวณที่เยื่อบุภายในโพรงจมูกมีประสาทสำหรับรับกลิ่นอยู่ทั่วไป ซึ่งเชื่อมโยงไปสู่สมอง เมื่อกลิ่นผ่านเข้าไปในโพรงจมูก กลิ่นมากกระทบปลาย ประสาทสัมผัสรับกลิ่น ปลายประสาทรับกลิ่นส่งกระแสประสาทไปสู่สมอง เพื่อแปลความหมายของสิ่งที่ได้รับ
บลัดฮาวด์ บลัดฮาวด์ () เป็นสุนัขสายพันธุ์ขนาดใหญ่ มีสายพันธุ์มาจากสุนัขล่ากวาง มีจมูกที่สามารถดมกลิ่นได้ดีมาก นิยมใช้ในหน่วยตำรวจทั่วโลก ใช้ในการดมกลิ่นพิสูจน์หลักฐาน ตามสืบผู้ร้าย ตามหายาเสพติด และ วัตถุระเบิด
สุนัขบลัดฮาวด์ มีส่วนสูงระหว่าง 58-69 เซนติเมตร ( 23-27 นิ้ว ) น้ำหนัก 80-110 ปอนด์ ( 33-50 กิโลกรัม ) มีใบหูขนาดใหญ่ห้อยลงมาปรกด้านข้างส่วนหัว
มีรอยย่นตามใบหน้า ส่วนขนตามลำตัว ลักษณะสั้นเรียบ มีสีแดงออกแทน ดำแทน มีอายุเฉลี่ยประมาณ 9 ปี
บลัดฮาวด์ เป็นสุนัขที่มีความสุภาพ อ่อนโยน เหมาะที่จะเลี้ยงไว้เป็นสุนัขประจำบ้าน การเลี้ยงควรพาเดินออกกำลังกายเป็นประจำ และควรใช้สายรัดจูงตลอดเวลา เพราะสุนัขพันธ์นี้ชอบดมกลิ่นและมักเดินออกนอกเส้นทาง หากสุนัขพันธ์นี้อยู่กับเด็กเล็กควรมีผู้ใหญ่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
ตับ พื้นผิวของตับเกือบทั้งหมดจะถูกคลุมด้วยเยื่อบุช่องท้อง ซึ่งเป็นเยื่อบุสองชั้นที่คลุมอยู่บนอวัยวะต่างๆทางด้านหน้าของช่องท้องเพื่อลดการเสียดสีระหว่างอวัยวะ นอกจากนี้จะพบว่าที่บริเวณตับ จะมีการพับของเยื่อบุช่องท้องเข้ามาภายในตับ และแบ่งตัวออกเป็นสองพูใหญ่ๆ เยื่อดังกล่าวนี้เรียกว่า ฟอลซิฟอร์ม ลิกาเมนต์ (falciform ligament) ซึ่งจะยึดตับไว้กับผนังช่องท้องทางด้านหน้า เมื่อมองจากทางด้านบนจะพบว่า ฟอลซิฟอร์ม ลิกาเมนต์นี้จะแยกตัวออกเป็นไทรแองกูลาร์ ลิกาเมนต์ ทั้งด้านซ้ายและขวา เพื่อยึดตับไว้กับกะบังลม
ไข้รูมาติก ในไข้รูมาติกเฉียบพลัน รอยโรคนี้จะพบการอักเสบได้ในหัวใจทุกชั้น การอักเสบนี้ทำให้มีสิ่งซึมเยิ้มข้นจากน้ำเหลืองและไฟบรินที่เยื่อหุ้มหัวใจ (serofibrinous pericardial exudates) คล้ายเนยและขนมปังที่เรียกว่า “bread-and-butter” pericarditis ซึ่งมักหายได้โดยไม่มีผลตามมา รอยโรคของเยื่อบุหัวใจมักเป็นเนื้อตายเฉพาะส่วนแบบไฟบรินอยด์ (fibrinoid necrosis) และมีผิวขรุขระตลอดแนวปิดของลิ้นหัวใจด้านซ้าย ผิวขรุขระลักษณะคล้ายหูดนี้เกิดจากการสะสมของสาร ในขณะที่รอยโรคของชั้นใต้เยื่อบุหัวใจกระตุ้นให้เกิดการหนาตัวผิดปกติที่เรียกว่า MacCallum plaques
เห็ดฟาง ลักษณะดอกเห็ดอ่อนเป็นรูปไข่หรือรูปสามเหลี่ยมมุมป้าน เมื่อเจริญขึ้นจะปริแตกคงเหลือเยื่อหุ้มรูปถ้วยอยู่ที่โคน ผิวนอกของเยื่อหุ้มส่วนมากจะเปลี่ยนเป็นสีขาวหม่นหรือสีเนื้อ หมวกเห็ดรูปไข่ เมื่อบานเต็มที่เส้นผ่านศูนย์กลาง 4–10 เซนติเมตร กลางหมวกมีขนละเอียดสีน้ำตาลดำหรือสีน้ำตาลแดง ครีบสีขาวแล้วเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน ไม่ยึดติดกับก้าน สั้นยาวไม่เท่ากัน ก้านยาว 4–10 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5–1 เซนติเมตร ผิวสีขาวนวลมีขนสีขาว เนื้อเป็นเส้นหยาบสีขาวรวมกันแน่น ตรงกลางก้านกลวง สปอร์รูปรี สีชมพู ขนาด 5–6 × 7–9 ไมโครเมตร ผิวเรียบ
บีเกิล บีเกิล () เป็นสายพันธุ์สุนัขมีถิ่นกำเนิดในประเทศสหราชอาณาจักร อยู่ในจำพวกกลุ่มสุนัขล่าเนื้อ"(Hound)" มีขนสั้นและหูปรก เป็นสุนัขที่มีประสาทด้านการดมกลิ่นเป็นเลิศ "(scent hounds)" ด้วยประสาทด้านการดมกลิ่นที่ไวมาก จึงได้มีการฝึกให้เป็นสุนัขตรวจสอบของผิดกฎหมาย อย่างเช่น ยาเสพติด วัตถุระเบิด ฯลฯ แต่บีเกิลยังได้รับความนิยมในฐานะสัตว์เลี้ยงเช่นกัน ด้วยขนาดตัวที่พอเหมาะ เป็นสุนัขอารมณ์ดี และสุขภาพแข็งแรงทนทานต่อโรค
บุลล์แมสติฟฟ์ บุลล์แมสติฟฟ์ () มีถิ่นกำเนิดในประเทศอังกฤษ เกิดจากการผสมข้ามพันธุ์ระหว่างสุนัขพันธุ์บุลล์ด็อกกับพันธุ์แมสติฟฟ์ เป็นสุนัขที่มีขนาดใหญ่ มีความแข็งแรง และมีความคล่องแคล่ว จมูกไว มักนิยมเลี้ยงไว้เฝ้ายาม หรือสุนัขเตือนภัย นิสัยร่าเริง ฉลาด รักเจ้าของ
หน่วยรับกลิ่น แต่งานศึกษาปี 2006 ได้หักล้างสมมติฐานนี้โดยแสดงว่า เป็นสมมติฐานที่อาศัยข้อมูลและข้อสมมุติที่ทำให้เขว
เพราะสมมติฐานสมมุติว่า ยีน OR ที่ทำงานได้จริง ๆ สัมพันธ์กับสมรรถภาพของการได้กลิ่นของสัตว์
ในมุมมองนี้ การลดอัตราส่วนยีน OR ที่ทำงานได้จะลดการได้กลิ่น
ดังนั้น สปีชีส์ที่มีจำนวนยีนเทียมสูงกว่าก็จะมีสมรรถภาพการได้กลิ่นน้อยกว่า
แต่ข้อสมมุตินี้ผิดพลาด
เพราะสุนัขที่ชื่อว่ามีจมูกดี
กลับไม่ได้มียีน OR ที่ทำงานได้จำนวนมากที่สุด (ประมาณ 1,000 ยีน)
นอกจากนั้นยีนเทียมยังอาจทำหน้าที่บางอย่างได้
ยีนเทียม 67% ของ OR ในมนุษย์จะแสดงออกที่เยื่อรับกลิ่น ซึ่งอาจมีหน้าที่ควบคุมกระบวนการแสดงออกของยีน
โรคกรดไหลย้อน คนไข้ที่เมื่อหมดอาการแล้วกลับมีอาการอีกเมื่อหยุดยา PPI หรือคนไข้ที่มีภาวะแทรกซ้อนเช่นหลอดอาหารอักเสบแบบมีแผล (erosive esophagitis) หรือเยื่อบุผิวเสี่ยงมะเร็งในหลอดอาหารคือ Barrett's esophagitis อาจควรใช้ยาเป็นประจำ
เมื่อใช้ยาในระยะยาว ควรใช้ในขนาดน้อยสุดซึ่งมีประสิทธิผล
เยื่อหุ้มสมอง เยื่อดูรา หรือเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก (dura mater) [หรืออาจเรียกว่า meninx fibrosa หรือ "แพคีเมนิงซ์" (pachymeninx)] เป็นเยื่อที่หนาและทนทาน ใกล้กับกะโหลกศีรษะมากที่สุด ภายในมีหลอดเลือดขนาดใหญ่ซึ่งแตกแขนงออกเป็นหลอดเลือดฝอยในเยื่อเพีย ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเส้นใยชนิดหนา (dense fibrous tissue) และผิวด้านในปกคลุมด้วยเซลล์แบนๆ ชนิดเดียวกับที่อยู่บนผิวของเยื่อเพียและเยื่ออะแร็กนอยด์ดังที่กล่าวมาแล้ว เยื่อดูราเป็นถุงที่ปกคลุมเยื่ออะแร็กนอยด์ และอาจเปลี่ยนปลงรูปร่างไปทำหน้าที่ต่างๆ ได้หลากหลาย เยื่อดูราอาจถูกล้อมรอบและค้ำจุนไปด้วยช่องเลือดดำขนาดใหญ่ (venous channels) เรียกว่า "dural sinuse" ทำหน้าที่ขนส่งเลือดจากสมองไปยังหัวใจ
บุลล์แมสติฟฟ์ บุลล์แมสติฟฟ์เป็นสุนัขสายพันธุ์ที่มีขนาดปานกลาง สามารถโจมตีผู้บุกรุกได้อย่างดุดัน แต่ขนาดของมันของค่อนข้างใหญ่พอสมควร (สูง 21-27 นิ้ว หนัก 100-130 ปอนด์) จึงต้องมีที่ว่างเพียงพอให้สุนัขพันธุ์นี้ได้วิ่งเล่นหรือเดินไปมารอบบ้าน เป็นสุนัขที่ฝึกได้ง่าย มีความรักต่อเจ้าของและสมาชิกในครอบครัว มีความอดทนต่อเด็ก รักสงบ
โกลเดินริทรีฟเวอร์ โกลเดินริทรีฟเวอร์ เป็นสุนัขที่มีความเฉลียวฉลาดมากมากจนสามารถนำมาฝึกเพื่อใช้งานได้ เนื่องจากเป็นสุนัขที่มีขนาดปานกลาง จัดว่าเป็นสุนัขที่มีประสาทสัมผัสที่ดีทั้งในด้านของการฟังเสียง การดมกลิ่นสะกดรอย นอกจากนี้ยังมีสายตาอันเฉียบคมและแม่นยำ ด้วยเหตุนี้วงการทหารและตำรวจในหลายๆ ประเทศจึงได้นำสุนัขพันธุ์นี้มาฝึกเพื่อไว้ช่วยงานราชการ อาทิเช่น ตรวจค้นยาเสพติด, ดมกลิ่นสะกดรอยคนร้าย, ยามรักษาความปลอดภัย แต่ที่ดูเหมือนจะได้รับความนิยมสูงสุด ก็เห็นจะได้แก่ฝึกให้เป็นสุนัขนำทางคนตาบอด ทั้งนี้เพราะโกลเดินริทรีฟเวอร์เป็นสุนัขซึ่งฉลาด แต่ไม่ค่อยเจ้าเล่ห์หรือซุกซนเหมือนสุนัขบางพันธุ์ ขนชั้นนอกแน่น เงา หยิกเป็นลอนเล็กน้อย และราบเรียบไปตามลำตัว กันน้ำได้ดี
เยื่อเมือก เยื่อเมือก () เป็นชั้นที่บุผิวที่มักเจริญมาจากเอนโดเดิร์ม (endoderm) ปกคลุมด้วยเนื้อเยื่อบุผิว มีส่วนเกี่ยวข้องในการดูดซึมและหลั่งสาร เยื่อเมือกจะดาดอยู่ที่หลายช่องว่างของอวัยวะซึ่งติดต่อกับสิ่งแวดล้อมภายนอกและอวัยวะภายใน เยื่อเมือกในหลายที่ที่ติดต่อมาจากผิวหนัง เช่นที่รูจมูก (nostril) , ริมฝีปาก, หู บริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ และทวารหนัก สารข้นเหนียวที่หลั่งออกมาจากเยื่อเมือกและต่อมเรียกว่า เมือก หรือมูก (mucus)
ออสโมซิส ออสโมซิสเป็นกระบวนการสำคัญสำหรับระบบชีววิทยา โดยเยื่อหุ้มเซลล์ของสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่จะมีคุณสมบัติเป็นเยื่อเลือกผ่าน โดยทั่วไปแล้ว เยื่อหุ้มเซลล์จะไม่ยอมให้สารละลายอินทรีย์ที่มีโมเลกุลขนาดใหญ่ (เช่น พอลิแซ็กคาไรด์) ผ่านเข้าออกได้ ขณะที่น้ำ อากาศ และสารละลายที่ไม่มีประจุไฟฟ้าสามารถผ่านเข้าออกได้ ความสามารถในการผ่านเข้าออกเยื่อหุ้มเซลล์ของสารอาจขึ้นอยู่กับคุณสมบัติในการละลาย ประจุไฟฟ้า หรือคุณสมบัติทางเคมี และขนาดของสารละลายนั้น กระบวนการออสโมซิสเป็นกระบวนการพื้นฐานในการนำน้ำผ่านเข้าออกเยื่อหุ้มเซลล์ แรงดันเทอร์เกอร์ของเซลล์จะถูกควบคุมโดยออสโมซิส ตัวอย่างออสโมซิส เช่น การออสโมซิสของน้ำเข้าไปในเซลล์พืชทำให้ผิวของพืชเต่ง การออสโมซิสของสีนำเข้าไปในผิวกระดาษ ทำให้ผิวกระดาษเปลี่ยนสี
ตัวกระตุ้น ตัวกระตุ้นเชิงเคมี ตัวอย่างเช่นกลิ่น มีการตรวจจับโดยหน่วยรับความรู้สึกของเซลล์ที่บ่อยครั้งจับคู่กับประตูไอออนที่มีหน้าที่ถ่ายโอนสารเคมีเป็นสัญญาณไฟฟ้า กรณีหนึ่งก็คือเซลล์ประสาทรับกลิ่น (Olfactory receptor neuron) คือ เมื่อสารมีกลิ่นเข้าไปยึดกับหน่วยรับกลิ่นของเซลล์ ศักย์ของเยื่อหุ้มเซลล์ก็ลดลงเปิดประตูไออนบวกที่ไม่เลือกขนาดไอออน ซึ่งเริ่มกระบวนการถ่ายโอนสารเคมีเป็นสัญญาณไฟฟ้า นอกจากนั้นแล้ว หน่วยรับกลิ่นคู่กับจีโปรตีนในเยื่อหุ้มเซลล์สามารถก่อให้เกิดกระบวนการที่สองที่เปิดประตูไออนบวก ทำให้สัญญาณไฟฟ้าของเซลล์มีกำลังมากขึ้น เป็นการขยายสัญญาณของกลิ่น
Occluding junction Occluding junction คือรอยต่อระหว่างเซลล์ประเภทหนึ่ง ซึ่งเป็นรอยต่อที่มีลักษณะเป็นความสัมพันธ์แบบเซลล์กับเซลล์ ทำหน้าที่ในการอุดกั้นหรือปิดกั้นแนวการลำเลียงสารตรงบริเวณรอยต่อของเซลล์สองเซลล์ ทำให้สารต่างๆไม่สามารถเคลื่อนที่ผ่านบริเวณรอยต่อนั้นไปได้ บริเวณที่พบ Occluding junction ได้แก่ เซลล์เยื่อบุโพรงต่างๆ ตามอวัยวะที่เป็นท่อ หรือเยื่อบุผิว เช่น กระเพาะปัสสาวะ หลอดเลือด หลอดอาหาร เป็นต้น