mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
พระเจ้าแทจง ในปี ค.ศ.1392 เขาได้ช่วยบิดาของเขาโค่นล้มราชวงศ์โครยอและก่อตั้งรางวงศ์ใหม่ ราชวงศ์โชซ็อน เขาคาดหวังว่าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทเพราะเขามีส่วนวร่วมมากที่สุดในการช่วยก่อตั้งราชวงศ์โชซ็อน แต่พ่อของเขา พระเจ้าแทโจ และอัครเสนาบดีช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) ได้สนับสนุนให้พระราชโอรสพระองค์ที่แปดของพระเจ้าแทโจ และเป็นน้องชายต่างมารดาของลีบังวอน (โอรสคนที่สองของพระนางชินด๊อก) ลีบังซอก เป็นรัชทายาท ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจาก ช็อง โด-จ็อน ซึ่งมีอิทธิพลและเป็นคนวางรากฐานทางการเมืองและกฎหมายของราชวงศ์ และต้องการให้อาณาจักรโชซ็อนนำโดยอัครเสนาบดีโดยมีกษัตริย์สนับสนุน ในขณะที่ ลีบังวอน ต้องการสร้างระบบอบที่ปกครองโดยตรงจากกษัตริย์ ทั้งสองฝ่ายต่างตะหนักดีถึงความเกลียดชังจากอีกฝ่ายและทั้งสองฝ่ายก็พร้อมที่จะปะทะกัน หลังจากเกิดการสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันของพระนางชินด๊อก และพระเจ้าแทโจกำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ในกับพระมเหสี ลีบังวอน ทำการฆ่า จองโดจอน และผู้ที่สนับสนุนเขา รวมถึงสังหารโอรสคนที่สองของพระมเหสีชินด็อก และทำการแต่งตั้งตัวเองเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ.1398 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้กลายเป็นที่รู้จักกันถึงความขัดแย้งครั้งแรกขององค์ชาย
ธรรมเนียมพระยศและบรรดาศักดิ์ในราชวงศ์โชซ็อน ผู้ปกครองในเกาหลี มีชื่อหลายชื่อ และจะมีการเปลี่ยนแปลงยศของพวกเขา โอรสจะได้รับการตั้งชื่อ และเมื่อพวกเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาท พวกเขาจะได้รับชื่อแบบผู้ใหญ่และมีชื่อเฉพาะขององค์ชายรัชทายาท เมื่อพวกเขากลายเป็นกษัตริย์พวกเขาจะได้ตำแหน่งอีกชื่อ ทำให้ชื่อส่วนตัวไม่ได้ใช้ หลังจากการตายของพระมหากษัตริย์ พวกเขาก็จะได้รับอีกหลายชื่อ
พระเจ้าคงยัง แต่แล้วในค.ศ. 1392 อี ซ็อง-กเยก็ตัดสินใจบังคับพระเจ้าคงยางให้สละราชบัลลังก์ ปลดลงเป็นองค์ชายคงยัง () แล้วปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์แห่งเกาหลี ตั้งราชวงศ์ใหม่คือราชวงศ์โชซ็อน เป็นพระเจ้าแทโจ () องค์ชายคงยังถูกสำเร็จโทษพร้อมกับสมาชิกพระราชวงศ์ที่เหลือในค.ศ. 1394 ในรัชกาลของพระเจ้าแทจง จึงทรงได้รับการสถาปนากลับขึ้นมาเป็น พระเจ้าคงยัง (공양왕, 恭讓王)
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน () เป็นสุสานที่ฝังพระศพของกษัตริย์ พระมเหสี และพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์โชซ็อน ประกอบด้วยสุสานทั้งหมด 40 สุสาน ซึ่งกระจายตัวอยู่ในพื้นที่ 18 แห่ง สุสานแห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลก ในปี พ.ศ. 2552
แทว็อนกุน แทว็อนกุน () เป็นตำแหน่งของราชวงศ์โชซ็อน สำหรับพระราชบิดาของกษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์เอง แต่พระโอรสนั้นครองราชย์ ปกติแล้วในคราวที่แต่งตั้งแทว็อนกุนนั้น ตัวแทว็อนกุนเองจะสิ้นพระชนม์ไปแล้ว ในราชวงศ์โชซ็อน มีแทว็อนกุน 4 พระองค์ ที่จริงพระราชบิดาของกษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์นั้นมีมากกว่านี้ แต่เมื่อพระโอรสขึ้นครองราชย์ก็มักจะแต่งตั้งพระราชบิดาของพระองค์เป็นกษัตริย์เสมอ
อีอันแทกุน (ประสูติ ค.ศ. 1348) อีอันแทกุนประสูติเมื่อ ค.ศ. 1348 มีพระนามเดิมว่า อี ฮวา เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ใน พระเจ้าฮวันโจ แต่เป็นพระองค์เดียวในพระสนมจ็อง ตระกูลคิมและเป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดาของ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนเมื่อพระเจ้าแทโจได้สถาปนาราชวงศ์โชซ็อนใน ค.ศ. 1392 ก็ได้สถาปนาพระอนุชาขึ้นเป็นอีอันแทกุนซึ่งเป็นพระนามเดียวกับ อีอันแทกุนอี บัง-ซ็อก พระนัดดาซึ่งพระนามทั้งสองพระองค์อ่านออกเสียงเหมือนกันแต่สะกดไม่เหมือนกัน
ราชวงศ์โชซ็อน ใน พ.ศ. 1935 อี ซอง-กเย ก็ปลดพระเจ้าคงยางและตั้งตนเองเป็นกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ และย้ายเมืองหลวงมาที่ฮันยาง ทำการก่อสร้างและปรับปรุงเมือง จนสร้างพระราชวังเคียงบกเสร็จใน พ.ศ. 1938 พระเจ้าแทจงโอรสของพระเจ้าแทโจก็ได้ทรงวางรากฐานการปกครองของอาณาจักรโชซ็อน ทรงตั้งสภาอึยจอง ให้มีการสำรวจสำมะโนประชากร และสนับสนุนลัทธิขงจื๊อให้เป็นที่ยอมรับนับถือเหนือพระพุทธศาสนาซึ่งแต่เดิมมีชาวโชซ็อนนับถือกันมาช้านาน พ.ศ. 1944 ราชวงศ์หมิงก็ยอมรับให้ราชวงศ์โชซ็อนปกครองโชซ็อนอย่างเป็นทางการ และเป็นเมืองขึ้นของจีนต้องส่งบรรณาการ
อาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในบันทึกประวัติศาสตร์ทางฝ่ายจีน ได้มีการกล่าวถึงเรื่องของจี้จื่อ ที่ในประวัติศาสตร์ฝ่ายเกาหลีเรียกว่า กีจา ได้เดินทางไปยังโคโจซ็อนในพ.ศ. 36 และยังได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ปกครองโคโจซ็อนต่อมาด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์จีนกล่าวถึงจี้จื่อว่าเป็นพระอาจารย์ของกษัตริย์ติ้ซิง กษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ซางกษัตริย์พระองค์นี้เป็นกษัตริย์ทรราช จี้จือถูกจับคุมขังด้วยความไม่พอใจส่วนตัวของกษัตริย์ ต่อมาเมื่อราชวงศ์ซางล่มสลาย โจวอู่หวังผู้โคนล้มราชวงศ์ซางได้ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์โจว จึงได้ปลดปล่อยจี้จื่อออกมา และเนรเทศออกจากแผ่นดินจีน จี้จื่อจึงได้พาคนจำนาน 5000 คน ออกจากจีน เดินทางมุ่งหน้าขึ้นเหนือ จนกระทั่งมาสุดที่ดินแดนหนึ่งที่เรียกว่า เจ่าเซียน ซึ่งก็คือ โคโจซ็อน และด้วยความรู้ที่มีมากมาย จึงได้รับตำแหน่งเป็นขุนนางที่นั้น จี้จื่อได้เป็นผู้สอนให้ชาวโคโจซ็อนได้เรียนรู้กับวัฒนธรรมของชาวจีน กระทั่งต่อมา จี้จื่อได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของชาวโคโจซ็อน เป็นต้นราชวงศ์จี้จื่อ หรือ กีจาโจซอน
พระเจ้าซุกจง พระเจ้าซุกจง ( ค.ศ. 1661 - ค.ศ. 1720) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1674 - ค.ศ. 1720)
ราชวงศ์โชซ็อน ขณะเดียวกัน พระเจ้าโกจง ก็ทรงลี้ภัยไปประทับที่สถานกงสุลรัสเซีย ฝ่ายจักรวรรดิญี่ปุ่นได้อำนาจก็ทำการปรับปรุงจักรวรรดิโชซ็อนให้ทันสมัย โดยยกเลิกประเพณีเก่า ๆ โดยเฉพาะสั่งให้ผู้ชายทุกคนตัดจุก (ลัทธิขงจื๊อห้ามตัดผม) สร้างความไม่พอใจแก่ชาวเกาหลีอย่างมาก ชาวโชซ็อนทุกชนชั้นจึงรวมตัวกันเป็น สมาคมเอกราช (ทงนิบ-ฮย็อบพี) ต่อมาในปี พ.ศ. 2440 พระเจ้าโกจงทรงทนการรบเร้าจากสมาคมเอกราชมิได้ จึงทรงกลับมาประทับที่พระราชวังทอกซู และมีพระบรมราชโองการเลื่อนฐานะของอาณาจักรโชซ็อน เป็นจักรวรรดิโชซ็อนพร้อมเปลี่ยนสถานะของพระองค์จากพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรโชซ็อนเป็น สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโชซ็อน ภายหลังญี่ปุ่นได้สยบพระราชอำนาจของพระองค์ลงได้และสั่งให้นำตัวพระราชวงศ์ทั้งหมดไปอยู่ที่เกาะญี่ปุ่น ประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์โชซ็อนที่ยาวนานถึง 600 ปีจึงสิ้นสุดเพียงเท่านี้
สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น นับตั้งแต่พระเจ้าวีมันแห่งโชซ็อนโบราณ (Wiman of Gojoseon) ขึ้นครองราชย์ ความสัมพันธ์ระหว่างโชซ็อนโบราณกับฮั่นก็เสื่อมถอยลง ในรัชสมัยพระเจ้าอูกอแห่งโชซ็อนโบราณ (Ugeo) มีการขัดขวางไม่ให้ผู้นำเผ่าต่าง ๆ ของเกาหลีติดต่อกับราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นอู่จึงส่งผู้แทนนามว่าเช่อ เหอ (She He) ไปสอบถาม แต่เช่อ เหอก็ยังไม่สามารถแก้ไขเรื่องดังกล่าวได้ ขณะเดินทางกลับ เช่อ เหอได้ฆ่าข้าราชการของกษัตริย์โชซ็อน พระเจ้าอูกอจึงส่งคนไปฆ่าเช่อ เหอ และสั่งให้ฆ่าคณะทูตของราชวงศ์ฮั่น ซึ่งทำให้จักรพรรดิฮั่นอู่กริ้วมาก อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่สันนิษฐานว่าราชวงศ์ฮั่นก่อสงครามนี้ขึ้นเพื่อกำจัดอาณาจักรโชซ็อนโบราณก่อนจะร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มชนซฺยงหนู ซึ่งเป็นหนึ่งในศัตรูที่ฮั่นกำลังทำสงครามอยู่ หรือเป็นการตอบโต้ที่พระเจ้าวีมันสั่งห้ามการค้าระหว่างชินบ็อน (Jinbeon) กับฮั่น
ราชวงศ์โชซ็อน พ.ศ. 2178 หวงไท่จี๋สถาปนาราชวงศ์ชิง ปีต่อมาพ.ศ. 2179 จึงส่งสารมาเรียกบรรณาการจากโชซ็อน บรรดาขุนนางฝ่ายตะวันตกซึ่งสนับสนุนราชวงศ์หมิงก็ปฏิเสธทันที หวงไท่จี๋จึงส่งทัพมาบุกถึงฮันซ็องอย่างรวดเร็วจนพระเจ้าอินโจทรงหลบหนีไม่ทัน และล้อมเมืองไว้ ทำให้ภายในเมืองผู้คนเริ่มอดอยากล้มตาย อีกทั้งพระโอรสและบรรดาสนมต่างถูกทัพแมนจูจับที่เกาะคังฮวา ทำให้พระเจ้าอินโจทรงยอมแพ้ หวงไท่จี๋นัดพระเจ้าอินโจมาที่ซัมจอนโด สั่งให้สร้างอนุสรณ์ยกย่องแมนจู และบังคับให้พระเจ้าอินโจคำนับตนเองถึงเก้าครั้ง รวมทั้งยังตั้งเงื่อนไขให้โชซ็อนพ้นจากราชวงศ์หมิงมาเป็นเมืองขึ้นของราชวงศ์ชิง และส่งองค์ชายโซฮย็อนและองค์ชายพงนิมรวมทั้งลูกชายของขุนนางชั้นสูงไปเป็นตัวประกันที่เสิ่นหยาง
พระเจ้ามุนจงแห่งโชซ็อน พระเจ้ามุนจง (อักษรฮันกึล : 문종 อักษรฮันจา: 文宗, พ.ศ. 1957 – พ.ศ. 1995) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โชซอนของเกาหลี เป็นพระราชโอรสพระองค์แรกของพระเจ้าเซจงมหาราช ทรงครองราชย์ในช่วง พ.ศ. 1993 - พ.ศ. 1995
พระนางช็องอัน พระมเหสีช็องอัน ( ; 2 มกราคม ค.ศ. 1355 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1412) พระมเหสีแห่งราชวงศ์โชซ็อนโดยพระองค์เป็นพระมเหสีใน พระเจ้าช็องจง กษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่งราชวงศ์โชซ็อน
อาณาจักรโชซ็อนโบราณ โคโจซ็อนในสมัยเหว่ยมั่งนี้มีการขยายอาณาเขตออกไปกว้างขวางขึ้นอีก และเพื่อป้องกันการถูกโจมตีจากจีนเหว่ยมั่งได้ผูกสัมพันธ์กับชนเผ่าซ่งหนู อันเป็นเผ่าเร่รอนที่อาศัยอยู่ในแมนจูเรียจากนั้นก็พยายามติดต่อกับแคว้นอื่นๆ ในจีน ราชวงศ์ของเหว่ยมั่งสืบต่อมาจนกระทั่งถึง พ.ศ. 434 ในสมัยของหยูฉู่ ซึ่งเป็นรุ่นหลานขึ้นมาเป็นกษัตริย์ปกครอง ในขณะนั้นจีนอยู่ในยุคสมัยของกษัตริย์ ฮั่นหวูตี้ พระเจ้าฮั่นหวูตี้ได้นำกองทัพเข้าโจมตีโคโจซ็อน สงครามดำเนินไปอยู่จนกระทั่งอีกปีต่อมา ในที่สุดเมืองหลวงวังกอมซองก็ถูกยึดโดยกองทัพราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์เหว่ยมั่งจึงสิ้นสุดลงเพียงเท่านั้นพร้อมกับจุดสิ้นสุดของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ที่ต้องตกเป็นเมืองขึ้นครั้งแรกของจีนราชวงศ์ฮั่น นับแต่ พ.ศ. 435 ราชวงศ์ฮั่นได้แบ่งอาณาจักรโชซ็อนโบราณออกเป็นสี่แคว้น คือ มณฑลนังนัง มณฑลชินบอน มณฑลอินดุน และมณฑลฮย็อนโท แต่ราชวงศ์ฮั่นได้ปกครองอย่างจริงจังเพียงมณฑลเดียวคือ มณฑลนังนังเพราะเป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญ ทำให้แคว้นอื่นๆ ค่อยๆแยกตัวออกไปอย่างอิสระในที่สุด แต่ภายหลังอาณาจักรนังนังก็สามารถกู้เอกราชมาได้ โดยพระเจ้าชอยรี
พระราชวังชังด็อก ชังด็อกกุง หรือ พระราชวังชังด็อก เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าแทจงแห่งราชวงศ์โชซ็อน เมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1955 (ค.ศ. 1412) ด้วยเหตุที่พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวังคย็องบก (Kyeongbok Palace) ผู้คนจึงเรียกพระราชวังแห่งนี้ว่าพระราชวังตะวันออก (East Palace) ซึ่งต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าซอนโจ กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซ็อนได้โปรดเกล้าฯ ให้ขยายสนามหญ้าของพระราชวังเป็น 500,000 ตารางเมตร
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน ส่วนพระสุสานอีก 1 หลังที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันแต่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกด้วยนั้น คือ พระสุสานย็องวอน (, ) เป็นที่ฝังพระศพเจ้าชายอุยมิน พระราชโอรสในพระจักรพรรดิโกจง มกุฏราชกุมารองค์สุดท้ายของราชวงศ์โชซ็อน และพระศพพระชายาอี พัง-จา
พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน ในที่สุดด้วยการรบเร้าของสภาองคมนตรีและขุนนางทั้งหลาย ในค.ศ. 1392 อี ซ็อง-กเย ก็บังคับให้พระเจ้าคงยางสละราชบัลลังก์แล้วเนรเทศไปเมืองวอนจู ประกาศล้มเลิกราชวงศ์โครยอ ปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ อี ซ็อง-กเย ได้อาศัยหลักอาณัติสวรรค์ (Mandate of Heaven) ของจีนมาอธิบายการสิ้นสุดของราชวงศ์โครยอและการปราบดาภิเษกของตนเอง ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในเกาหลี ในค.ศ. 1393 พระเจ้าแทโจทรงส่งทูตไปยังกรุ่งปักกิ่งเพื่อขอพระราชทานการรับรองจากพระจักรพรรดิหงหวู่ และให้ทรงเลือกชื่อราชวงศ์ใหม่ระหว่าง "ฮวาย็อง" และ "โชซ็อน" ซึ่งพระจักรพรรดิหมิงก็ทรงเลือกชื่อ "โชซ็อน" อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์หมิงยังคงไม่รับรองราชวงศ์ใหม่นี้ของเกาหลีจนกระทั่งรัชสมัยของพระเจ้าแทจงใน ค.ศ. 1394 พระเจ้าแทโจก็สำเร็จโทษพระเจ้าคงยางพร้อมกับพระราชวงศ์ที่เหลือ
พระนางชินด็อก ต่อมาในปีค.ศ. 1669 ในรัชกาลพระเจ้าฮย็อนจง (朝鮮顯宗) โปรดให้เฉลิมพระนามถวายแด่พระมเหสีฮย็อนบี สกุลคัง พระมเหสีพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้าแทโจ องค์ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนขึ้นเป็นพระมเหสีซุนวอน ฮย็อน-กย็อง ชินด็อก วังฮู (顺元顯敬神德王后)
พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน พระเจ้าอินจง ( ค.ศ. 1515 - ค.ศ. 1545) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1544 - ค.ศ. 1545) ประสูติเมื่อค.ศ. 1515 เป็นพระโอรสของพระเจ้าจุงจง (중종, 中宗) และพระมเหสีจังกยอง (장경왕후, 章敬王后) จากตระกูลยุนแห่งพาพยอง (파평윤씨, 坡平尹氏) ซึ่งสิ้นพระชนม์ในระหว่างมีพระประสูติการพระเจ้าอินจง พระเจ้าอินจงทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อค.ศ. 1520 ในค.ศ. 1534 พระมเหสีมุนจอง (문정왕후, 文定王后) พระมเหสีองค์ใหม่จากตระกูลยุนเช่นกัน ได้ประสูติพระอนุชาของพระเจ้าอินจงคือ องค์ชายคยองวอน (경원대군, 慶原大君) ทำให้ตระกูลยุนแตกออกเป็นสองฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายยุนใหญ่ (대윤, 大尹) นำโดยยุนนิม (윤임, 尹任) พระเชษฐาของพระมเหสีจังกยองและพระมาตุลาขององค์ชายรัชทายาท สนับสนุนองค์ชายรัชทายาทให้ได้เป็นกษัตริย์ และฝ่ายยุนเล็ก นำโดยยุนวอนฮย็อง (윤원형, 尹元衡) พระอนุชาของพระมเหสีมุนจอง สนับสนุนองค์ชายคยองวอน
ราชวงศ์โชซ็อน การแบ่งชนชั้นในสมัยโชซ็อนมีรากฐานมาจากสังคมในปลายสมัยโครยอ มีกษัตริย์โชซ็อนอยู่ที่ยอดพีระมิด รองลงมาเป็นชนชั้นปกครอง คือ พวกขุนนาง ปราชญ์ขงจื๊อต่าง ๆ ชนชั้นของโชซ็อนเป็น 4 ชั้นการแบ่งชนชั้นทางสังคมโชซ็อนนั้นเข้มงวดมากในต้นสมัยโชซ็อน แต่หลังจากสงครามกับญี่ปุ่นและการเข้ามาของวัฒนธรรมตะวันตกแล้ว ชนชั้นล่างก็เริ่มที่จะลืมตาอ้าปากได้ขณะที่ชนชั้นบนก็ยากจนขัดสนลง สตรียังบันนั้นจะต้องเชื่อฟังสามี เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านออกนอกบ้านได้นาน ๆ ครั้ง เมื่อออกนอกบ้านต้องปกปิดหน้าตา แต่สตรีในระดับชั้นล่างกลับมีอิสรภาพมากกว่า สามารถไปไหนมาไหนก็ได้
พระเจ้าฮย็อนจงแห่งโชซ็อน พระเจ้าฮย็อนจง (현종 顯宗) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 18 แห่งราชวงศ์โชซ็อน ในรัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาขัดแย้งระหว่างฝ่ายตะวันตกและฝ่ายใต้
พระเจ้าคย็องจงแห่งโชซ็อน พระเจ้าคย็องจง ( ค.ศ. 1688 — ค.ศ. 1724) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งราชวงศ์โชซ็อน ( ค.ศ. 1720 - ค.ศ. 1724)
พระนางชินอึย พระมเหสีชินอึย สกุลฮัน ( ; กันยายน 1880 – 21 ตุลาคม 1934) 神懿王后 韓氏 พระมเหสีองค์แรกใน พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน เป็นพระมารดาของเจ้าชายทั้งหมด 6 พระองค์ซึ่งได้เป็นพระราชาถึง 2 พระองค์คือ พระเจ้าจองจง พระราชาลำดับที่ 2 และ พระเจ้าแทจง พระราชาลำดับที่ 3
จัง กึม "หมอหญิงจัง กึม ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่สามารถระบุที่มาได้ ได้รับพระราชทานราชทินนามว่า "แท จัง กึม" โดยเป็นราชโองการจากพระเจ้าจุงจง กษัตริย์องค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โชซ็อน ในปีที่ 18 แห่งรัชสมัยของพระองค์ เมื่อครั้งนั้น ไม่เคยมีธรรมเนียมให้สตรีมาบำบัดรักษากษัตริย์มาก่อน หากพระเจ้าจุงจงทรงไว้พระทัยในวิธีการบำบัดรักษาพระอาการประชวรจากพระกระยาหารของหมอหญิงจัง กึม จัง กึมเป็นสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการจารึก ในฐานะที่รับรับพระราชทานราชทินนาม "แท" หน้าชื่อของนาง"
ราชวงศ์โชซ็อน ความพ่ายแพ้คราวนี้สร้างความคับแค้นแก่โชซ็อนอย่างมาก เพราะชาวโชซ็อนดูถูกพวกแมนจูมาช้านาน ว่าเป็นอนารยชนจากทางเหนือ ขุนนางโชซ็อนยังคงจงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิงอยู่ จนราชวงศ์หมิงถูกทำลายลงในพ.ศ. 2187 ราชวงศ์ชิงของพวกแมนจูก็เข้าปกครองแทน โชซ็อนก็ยังต้องส่งบรรณาการให้กับจีนต่อไปอีกราชวงศ์หนึ่ง
พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ช็องโจ (; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1752 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1800) เป็นพระมหากษัตริย์เกาหลีพระมหากษัตริย์แห่งเกาหลีพระองค์ที่ 22 จากราชวงศ์โชซ็อน สืบพระราชสมบัติต่อจากพระเจ้าย็องโจ พระอัยกาธิราช เมื่อ ค.ศ. 1776 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อปีค.ศ. 1800 แล้วพระเจ้าซุนโจ พระราชโอรส ได้สืบพระราชสมบัติต่อ
พระนางชินด็อก เมื่อลีซองกเยได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1392 โปรดเกล้าฯสถาปนาพระชายาสกุลคังขึ้นเป็น พระมเหสีฮย็อนบี (顯妃) ต่อมาพระเจ้าแทโจได้สถาปนา ลีพังซ็อก หรือองค์ชายอึยอันแดกุน พระราชโอรสพระองค์รองที่ประสูติแต่พระมเหสีฮย็อนบีขึ้นเป็นองค์ชายรัชทายาท หรือวังเซจา(王世子) ทำให้บรรดาพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระมเหสีชอลบี (節妃) ซึ่งเป็นพระมเหสีพระองค์แรกที่เสด็จสวรรคตไปแล้วไม่พอพระทัย โดยเฉพาะลีพังวอน องค์ชายจองอัน พระราชโอรสพระองค์ที่ 5 ซึ่งมีส่วนช่วยให้พระเจ้าแทโจได้ครองราชบัลลังก์
ราชวงศ์โชซ็อน ในพ.ศ. 2162 ราชวงศ์หมิงพ่ายแพ้เผ่าแมนจูภายใต้การนำของนูร์ฮาชีในการรบที่ซาร์ฮู โชซ็อนเองก็ได้ส่งกำลังเข้าร่วมรบกับฝ่ายราชวงศ์หมิง จึงเห็นว่าเผ่าแมนจูเริ่มจะมีกำลังขึ้นเรื่อย ๆ จึงควรจะดำเนินนโยบายเป็นกลาง แต่พ.ศ. 2166 ฝ่ายตะวันตกยึดบัลลังก์จากองค์ชายควางแฮและให้พระเจ้าอินโจครองราชย์ ฝ่ายตะวันตกมีนโยบายเข้าข้างราชวงศ์หมิง ในพ.ศ. 2167 อีควาล ได้ก่อกบฏแย่งบัลลังก์พระเจ้าอินโจแต่ไม่สำเร็จถูกประหารชีวิต แต่กบฏที่เหลือหนีไปแมนจูเรียพบหวงไท่จี๋ลูกของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อร้องขอให้บุกโชซ็อนเพื่อคืนอำนาจแก่ตน พ.ศ. 2170 หวงไท่จี๋นำทัพเข้าบุกโชซ็อนปล้มสะดมเมืองเปียงยาง พระเจ้าอินโจทรงหนีไปเกาะคังฮวา จนหวงไท่จี๋ยอมสงบศึก
อาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในบันทึกประวัติศาสตร์อีกเล่มของเกาหลีที่มีชื่อว่า ฮวานดาน โกกิ อันเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่แตกต่างออกไปจากประวัติศาสตร์ทั่วไป ซึ่งกำลังได้รับการถกเถียงจากนักประวัติศาสตร์ทั่วไปถึงความถูกต้องบันทึกว่า หลังจากยุคสมัยของดันกุน วังกอม แล้วกษัตริย์ที่สืบบัลลังก์เป็นโอรสของพระองค์คือ ดันกุน ปูรู ขึ้นสืบต่อในปี 1697 ก่อนพุทธศักราช ก่อนที่ดันกุน ปูรู จะขึ้นเป็นกษัตริย์ เคยได้รับสั่งจากพระบิดาให้เดินทางไปเมืองจีนเพื่อไปพบกับเซี่ยหยู ซึ่งในระหว่างนั้นกำลังแก้ปัญหาเรื่องน้ำท่วมให้กับพระเจ้าซุ่น ซึ่งเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในตำนาน 5 กษัตริย์ยุคโบราณของจีน และดันกุน ปูรู นี่เองเป็นผู้บอกวิธีการสร้างฝายทดน้ำให้แก่เซี่ยหยู เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนแก่ประชาชน จนต่อมาเซี่ยหยูได้รับสืบเป็นกษัตริย์ต้นราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์แรกของจีน ซึ่งหากยืนตามบันทึกแล้ว ก็ยังคงอิงกับตำนานเทพเจ้าเกาหลีเรื่อง พระเจ้าสร้างโลกด้วยเช่นกัน ยังกล่าวถึงยุคสมัยโคโจซ็อนว่ากษัตริย์สืบต่อกันถึง 45 พระองค์ จากปี 1790 ก่อนพุทธศักราช ถึงปี พ.ศ. 306
พระนางช็องซ็อง พระนางช็องซ็อง (, 7 ธันวาคม 1692 - 15 กุมภาพันธ์ 1757) เป็นพระมเหสีองค์แรกของ พระเจ้าย็องโจ พระราชาองค์ที่ 21 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน
ราชวงศ์โชซ็อน ก่อนหน้านั้น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1931 แผ่นดินซึ่งปกครองโดยราชวงศ์โครยอที่ปกครองเกาหลีมาถูกล้มล้างราชบัลลังก์ และให้พระเจ้าคงยาง ครองราชย์เป็นกษัตริย์หุ่นเชิด
พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน เช่นเดียวกับกษัตริย์เกาหลีองค์อื่น ในระยะแรกของรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจเป็นกษัตริย์ที่ทุ่มเทเพื่อความเป็นอยู่ของชาวบ้าน และพัฒนาประเทศ เพราะอาณาจักรโชซ็อนประสบปัญหาความอ่อนแอของการปกครองเนื่องจากเหตุการณ์ตั้งแต่สมัยเจ้าชายยอนซัน สมัยพระเจ้าจุงจงที่ทรงไม่มีอำนาจปกครอง การแก่งแย่งอำนาจของฝ่ายยุนใหญ่และยุนเล็ก จนถึงการปกครองที่ทุจริตของยุนวอนฮัง พระเจ้าซ็อนโจเปลี่ยนแปลงการสอบควากอ (จอหงวน) ใหม่โดยเพิ่มการสอบเกี่ยวกับรัฐศาสตร์การปกครองและประวัติศาสตร์เข้าไป ซึ่งแต่เดิมมีแต่การสอบปรัชญาขงจื้อและการแต่งกลอนเท่านั้น
เหตุการณ์จลาจลขององค์ชายครั้งที่สอง เหตุการณ์จลาจลขององค์ชายครั้งที่สอง เหตุการณ์ความรุนแรงในช่วงปลายรัชสมัย พระเจ้าจองจง พระราชาลำดับที่ 2 แห่งราชวงศ์โชซ็อน
พระเจ้าฮย็อนจงแห่งโชซ็อน ลี ยอน เป็นพระโอรสขององค์ชายพงนิม ประสูติเมื่อพ.ศ. 2184 ที่เมืองเสิ่นหยาง ขณะที่พระราชบิดาไปเป็นองค์ประกันแก่ราชวงศ์ชิง ในพ.ศ. 2187 ราชวงศ์ชิงเข้ายึดปักกิ่ง องค์ชายลียอนและพระราชบิดาจึงย้ายไปที่ปักกิ่ง และถูกปล่อยตัวกลับพร้อมกับพระราชบิดาในปีเดียวกัน และพระราชบิดาได้เป็นวังเซจา (องค์ชายรัชทายาท) แทนที่พระปิตุลาองค์ชายรัชทายาทโซฮย็อนที่สิ้นพระชนม์ไปในพ.ศ. 2188
พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน พระเจ้าแทโจ ( ค.ศ. 1335 - ค.ศ. 1408) เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี (ค.ศ. 1392 - ค.ศ. 1398) พระนามเดิมว่า อี ซ็อง-กเย () ทรงย้ายเมืองหลวงของเกาหลีไปยังเมืองฮันซ็องและตั้งลัทธิขงจื๊อใหม่ (Neo-Confucianism) เป็นศาสนาประจำชาติ
ราชวงศ์โชซ็อน แต่สำหรับชาวโชซ็อนแล้ว หลังจากผ่านสงครามกับต่างชาติที่หนักหน่วงมาสองครั้ง ได้เรียนรู้ว่าทุกสิ่งที่มาจากภายนอกเป็นภัยไปเสียหมด ทำให้โชซ็อนมีนโยบายปิดประเทศที่แข็งกร้าว มีเพียงสองทางแคบ ๆ ที่โชซ็อนติดต่อกับโลกภายนอกคือการค้ากับจีนและกับญี่ปุ่นผ่านเกาะซิชิมา เมื่อมีชาวยุโรปมาหาโดยไม่ตั้งตัวจึงเหมือนกับมีมนุษย์ต่างดาวบุกก็ไม่ปาน แต่วิทยาการตะวันตกก็แทรกซึมมาสู่อาณาจักรล้อมรั้วเหล็กนี้ได้ในที่สุด ผ่านทางการค้ากับจีน เมื่อพระเจ้าอินโจส่งพระโอรสสองพระองค์ไปเป็นตัวประกันที่จีน พระโอรสทั้งสองก็ได้สัมผัสกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของชาวตะวันตกในจีน รวมทั้งคณะมิชชันนารีที่กำลังแผยแผ่ศาสนาคริสต์ ในพ.ศ. 2288 องค์ชายโซฮย็อนเสด็จกลับโชซ็อน ได้นำสินค้าจีนและแนวความคิดแบบชาวตะวันตกเข้ามา ทำให้พระองค์ทรงขัดแย้งกับพระเจ้าอินโจ และทรงถูกปลงพระชนม์ในที่สุด
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน กลุ่มพระราชสุสานดงกูรึง (, ) ตั้งอยู่ในเมืองคูรี จังหวัดคย็องกี เป็นพระราชสุสานที่มีพื้นที่กว้างขวางที่สุดในเกาหลีใต้ ประกอบด้วยพระราชสุสาน 9 หลัง โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่พระราชสุสานก็อนว็อลลึง (, ) ที่ฝังพระบรมศพพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน และพระราชสุสานอื่น ๆ ที่อยู่ล้อมรอบ ได้แก่ พระราชสุสานมงนึง (, ) ที่ฝังพระบรมศพพระเจ้าซอนโจ พระศพพระมเหสีอึยอิน และพระมเหสีอินมก พระราชสุสานฮย็อลลึง (, ) ที่ฝังพระบรมศพพระเจ้ามุนจง และพระศพพระมเหสีฮยอนด็อค
พระเจ้าเซจงมหาราช พระเจ้าเซจงมหาราช ( , พ.ศ. 1940 ถึง พ.ศ. 1993) เป็นพระมหากษัตริย์เกาหลีรัชกาลที่ 4 แห่งราชวงศ์โชซ็อน ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1961 ถึง พ.ศ. 1993 ทรงเป็นที่รู้จักในการที่ทรงประดิษฐ์อักษรเกาหลีฮันกึล และทรงเป็นหนึ่งในสองกษัตริย์เกาหลีที่ได้รับสมัญญาว่าเป็นมหาราช (อีกพระองค์คือพระเจ้ากวางแกโตมหาราช แห่งราชวงศ์โกคูรยอ)
ราชวงศ์โชซ็อน หลังจากการสถาปนาเป็นจักรวรรดิโชซ็อนของสมเด็จพระเจ้าควังมู (พระเจ้าโคจง) ราชวงศ์โชซ็อนเดิมได้ถูกเปลี่ยนเป็นราชวงศ์อี จนกระทั่งถูกญี่ปุ่นยึดครองเมื่อปี ค.ศ.1910 และพ้นจากการปกครองของญี่ปุ่นเมื่อปี ค.ศ. 1945 นำไปสู่การปกครองเกาหลีที่แยกออกเป็น 2 รัฐเนื่องจากสงครามโชซ็อน แต่ก็ยังคงมีการสืบราชบัลลังก์อยู่จนถึงปัจจุบันในประเทศเกาหลีใต้ซึ่งปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ
พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน พระเจ้าซ็องจงทรงได้รับการยกย่องว่าทรงเป็นกษัตริย์ตามแบบของลัทธิขงจื้อพระองค์แรกของราชวงศ์โจซ็อน ในรัชสมัยของพระองค์เกาหลีได้กลายเป็นสังคมขงจื้ออย่างเต็มตัว ในค.ศ. 1478 ทรงตั้ง"ฮงมุนกวาน" (홍문관, 弘文館) ไว้เป็นสถานศึกษาและห้องสมุดคล้ายกับจีพยอนจอนของพระเจ้าเซจงมหาราช ฮงมุนกวานเมื่อรวมกับ"ซากันวอน" (사간원, 司諫院) และ"ซาฮอนบู" (사헌부, 司憲府) แล้วเรียกว่า สามกรม เป็นหน่วยงานที่คอยตรวจสอบการทำงานของขุนนางผู้ใหญ่กลุ่มขุนนางเก่า หรือแม้แต่องค์กษัตริย์เอง และเป็นที่สำหรับขุนนางกลุ่มซาริมที่จะเข้ามามีบทบาทในราชสำนัก พระเจ้าซ็องจงยังทรงดำเนินนโยบายกดขี่พระพุทธศาสนาโดยการห้ามสร้างวัดและห้ามมิให้พระภิกษุเข้าเมืองฮันซ็อง พระเจ้าซ็องจงทรงเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอและไร้ความเด็ดขาด ในราชบัลลังก์ของพระองค์เอง และอำนาจของพระองค์ ทรงถูกบั่นทอนลงอย่างมาก จากเหล่าขุนนางของพระองค์เอง และยังทรงถูกแทรกแซงจาก พระพันปีอินซู อีกด้วย
พระนางอึยอิน สมเด็จพระราชินีอึยอิน () พระราชินีองค์แรกใน พระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน
พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน พระเจ้าซ็องจง ( ค.ศ. 1457 - ค.ศ. 1494) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 9 ของราชวงศ์โจซ็อน (ค.ศ. 1469 - 1494)
พระนางชังรย็อล ชังรย็อลวังฮู ( แปลตรงตัว "ราชเทวีชังรย็อล"; 16 ธันวาคม ค.ศ. 1624 – 20 กันยายน ค.ศ. 1688) เรียกอีกอย่างว่า จาอีวังแดบี (자의왕대비; แปลตรงตัว "พระมหาชายาจาอี") เป็นมเหสีของพระเจ้าอินโจ กษัตริย์องค์ที่ 16 แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี
พระนางอินมก พระราชินีอินมก () พระมเหสีองค์ที่ 2 ใน พระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ในภายหลังพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น พระนางโซซ็อง
อาณาจักรโชซ็อนโบราณ เหว่ยมั่ง ได้รับคำสั่งไปป้องกันเขตแดนทางด้านตะวันตก แต่เขากลับก่อกบฏ นำกองทัพกลับมายึดอำนาจของกษัตริย์จุน และตั้งตนขึ้นเป็นกษัตริย์เสียเอง แล้วก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ขึ้นปกครองโคโจซ็อน ชื่อ เหว่ยมั่งโจซอน หลังจากถูกยึดอำนาจ กษัตริย์จุนกับทหารจำนวนหนึ่งหลบหนีลงไปทางใต้ และได้ตั้งอาณาจักรแห่งใหม่ ขึ้นตรงบริเวณเมืองอิกซาน ในจังหวัดเจียลลา เกาหลีใต้ปัจจุบัน โดยเรียกอาณาจักรใหม่แห่งนี้ว่าอาณาจักรฮัน
ประเทศเกาหลีใต้ นายพล ลี ซองเกสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์แทโจแห่งราชวงศ์โชซ็อน ในสมัยนี้ส่งเสริมลัทธิขงจื๊อให้เป็นลัทธิประจำชาติและเริ่มลดอิทธิพลของพุทธศาสนา สมัยกษัตริย์เซจงมหาราช ทรงประดิษฐ์อักษรฮันกึลขึ้นใช้แทนอักษรจีน
ประวัติศาสตร์เกาหลี นายพล ลี ซองเกสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์แทโจแห่งราชวงศ์โชซ็อน ในสมัยนี้ส่งเสริมลัทธิขงจื๊อให้เป็นลัทธิประจำชาติและเริ่มลดอิทธิพลของพุทธศาสนา สมัยกษัตริย์เซจงมหาราช ทรงประดิษฐ์อักษรฮันกึลขึ้นใช้แทนอักษรจีน
ราชวงศ์โชซ็อน ราชวงศ์โชซ็อนนั้นมีพระราชวังที่อยู่ในเมืองหลวงทั้งหมดห้าแห่ง คือ
เจ้าชายย็องซู องค์ชายยองซู (1693) พระราชโอรสองค์ที่ 4 ในพระเจ้าซุกจง พระราชาลำดับที่ 20 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ที่ประสูติแต่ พระสนมซุกบิน ตระกูลแช และเป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าย็องโจ พระราชาลำดับที่ 22 แต่หลังจากประสูติกาลได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน พระราชสุสานจังนึง (, ) ตั้งอยู่ในเมืองเมืองคิมโพ จังหวัดคย็องกี เป็นที่ฝังพระศพองค์ชายว็อนจง และพระชายาอินฮ็อน พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระเจ้าอินโจ
ราชบัลลังก์นกฟีนิกซ์ ราชบัลลังก์นกฟีนิกซ์ () ราชบัลลังก์ของกษัตริย์เกาหลีในสมัย ราชวงศ์โชซ็อน เวลาเสด็จออกว่าราชการร่วมกับขุนนางใน พระราชวังคยองบกกุง
โจจุน โจจุน ( ; 1889 – 1948) ขุนนางในช่วงปลาย ราชวงศ์โครยอ ถึงต้น ราชวงศ์โชซ็อน ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งเป็น ย็องอีจ็อง หรืออัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์โชซ็อนในช่วง พ.ศ. 1946 – 1948
พระเจ้าแทจง พระเจ้าแทโจทรงเสียพระทัยมากเมื่อพระโอรสเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงบัลลังก์อีกทั้งยังเสียใจจากการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสี พระเจ้าแทโจจึงทรงสละราชบัลลังก์และทำการแต่งตั้งโอรสคนที่สองของเขา ลีบังกวา หรือ พระเจ้าช็องจง เป็นพระราชาคนใหม่ สิ่งที่ พรเจ้าจองจงกระทำเป็นครั้งแรกคือกลับไปอยู่ที่เมืองหลวงเดิม แคซ็อง ซึ่งเขาเชื่อว่าที่นั่นจะสะดวกสบายมากกว่า แต่ ลีบังวอน ได้ทำการสะสมอำนาจไว้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับพระเชษฐาของเขา ลีบังกัน ที่ก็ต้องการอำนาจเช่นกัน ในปี ค.ศ.1400 พระเชษฐาขององค์ชายลีบังวอนอีกพระองค์ คือ องค์ชายฮวีอัน (회안대군, 懷安大君) ลีบังกัน (이방간, 李芳幹) ก่อกบฏจะยึดอำนาจจากลีบังวอน องค์ชายลีบังวอนนำทัพเข้าปราบสองฝ่ายต่อสู้กันในเหตุการณ์จลาจลขององค์ชาย (왕자의난, 王子－亂) ครั้งที่สอง องค์ชายลีบังกันพ่ายแพ้และถูกเนรเทศ องค์ชายลีบังวอนบังคับให้พระเจ้าจองจงสถาปนาพระองค์เองเป็นองค์ชายรัชทายาท จนในที่สุดพระเจ้าจองจงก็ทรงทนไม่ได้อีก สละราชบัลลังก์ให้พระอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อ ลีบังวอน ได้เป็นกษัตริย์องค์ที่สามของราชวงศ์โชซ็อน
พระนางคงฮเย พระนางคงฮเย ( ; 8 พฤศจิกายน 1999 – 30 เมษายน 2017) เป็นพระมเหสีองค์แรกจากตระกูลฮันแห่งช็องจูใน พระเจ้าซ็องจง พระราชาลำดับที่ 9 แห่งราชวงศ์โชซ็อน
ราชวงศ์โชซ็อน แม้กบฏทงฮักจะถูกทำลายไปแล้ว แต่ทั้งจีนและญี่ปุ่นไม่ยอมถอนทัพกลับคืน และทำสงครามกันในโชซ็อน เรียกว่า สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 1 จนกองทัพญี่ปุ่นเข้ายึดพระราชวังเคียงบก คุมตัวพระเจ้าโกจงและมเหสีมิน ทางโชซ็อนจึงต้องจำนนทำตามข้อเรียกร้องของญี่ปุ่น ให้ขับกองทัพจีนกลับไปให้หมด และตามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ โชซ็อนหยุดส่งบรรณาการให้จีน เป็นประเทศเอกราช ทำลายยอนกึมมุน (ประตูใช้รับทูตราชวงศ์ชิง) และสร้างทงนิมมุน (ประตูเอกราช) ขึ้นแทน
การบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1592–98) สิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปจากยุคสมัยราชวงศ์โครยอ กับราชวงศ์อื่น ๆ ของจีนเมื่อพันปีก่อนก็คือ ราชวงศ์โชซ็อน หาได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับทางจีนเลยไม่ อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์หมิงก็มีความสัมพันธ์ทางการค้าและการทูตที่ดีต่อราชวงศ์โชซ็อน และพึงพอใจในความสัมพันธ์ทางการค้ากับญี่ปุ่น
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน นอกจากนี้ยังมีพระสุสานอีก 50 หลังอยู่ในบริเวณใกล้เคียง เป็นที่ฝังพระศพของพระราชวงศ์พระองค์อื่น ๆ พระสุสานที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ฮโยชังวอน (, ) เป็นที่ฝังพระศพองค์ชายมุนฮโย องค์ชายรัชทายาทในพระเจ้าจองโจ อึยรย็องวอน (, ) เป็นที่ฝังพระศพองค์ชายอึยโซ พระราชนัดดาพระองค์แรกในพระเจ้ายองโจ และฮเวมโย (, ) เป็นที่ฝังพระศพอดีตพระมเหสีแจฮอน ตระกูลยุน พระมเหสีในพระเจ้าซองจง
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน เป็นบริเวณระหว่างโลกและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เป็นพื้นที่ซึ่งดวงพระวิญญาณของกษัตริย์และราชินีจะทรงมาพบกับผู้มานมัสการจากโลกมนุษย์ พื้นที่นี้ประกอบไปด้วยศาลช็องจากัก,
ซูบกบัง และอาคารซูรากัง
ฮายุน ฮายุน ( , 22 มกราคม พ.ศ. 1890 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 1959) มีนามปากกาว่า โฮจอง และมีชื่อรองว่า แทริม เป็นนักการเมือง นักการศึกษารวมถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในช่วงปลายสมัย ราชวงศ์โครยอ และช่วงต้น ราชวงศ์โชซ็อน โดยได้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งโชซ็อนถึง 3 สมัยในรัชสมัย พระเจ้าแทจง พระราชาลำดับที่ 3 แห่งโชซ็อนตั้งแต่ พ.ศ. 1951 – 1952 , พ.ศ. 1952 – 1955 และ พ.ศ. 1957 –1958
ศาลเจ้าชงมโย ศาลเจ้าชงมโย คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในโซล สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าแทโจแห่งโชซอนในปี พ.ศ. 1937 (ค.ศ. 1394) เป็นศาลเจ้าในลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่กษัตริย์และราชินีของราชวงศ์โชซ็อน
ป้อมฮวาซ็อง ป้อมฮวาซอง(華城) (; ) ตั้งอยู่ที่เมืองซูว็อน ทางตอนใต้ของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1794 - 1796 โดยพระเจ้าจองโจ พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชอาณาจักรโชซ็อน เพื่อใช้เป็นที่ประทับและเป็นที่ฝังพระศพขององค์ชายรัชทายาทจังฮอน (องค์ชายซาโด) ที่ถูกพระอัยกาของพระองค์ (พระเจ้ายองโจ) ลงโทษโดยการขังองค์ชายไว้ในถังข้าวและให้อดข้าวอดน้ำ พอผ่านไป 7 วันจึงสิ้นพระชนม์ภายในถังข้าว
พระนางอินซู พระพันปีหลวงอินซู จากตระกูลฮัน ( ,8 กันยายน พ.ศ. 1980 – 27 เมษายน พ.ศ. 2047) หรือ พระมเหสีโซฮเย พระชายาใน องค์ชายรัชทายาทอึยคยอง พระราชมารดาใน พระเจ้าซ็องจง และเป็นพระอัยยิกาใน องค์ชายย็อนซัน และ พระเจ้าจุงจง ถือได้ว่าพระนางเป็นหนึ่งในสตรีที่ทรงอำนาจและอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในสมัยราชวงศ์โชซ็อน
สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น สงครามโชซ็อนโบราณ–ฮั่น (; ) เป็นสงครามระหว่างอาณาจักรโชซ็อนโบราณกับราชวงศ์ฮั่น ระหว่าง 109–108 ปีก่อนคริสศศักราช
พระนางมุนจ็อง พระนางมุนจ็อง (문정왕후, 文定王后) (2 ธันวาคม พ.ศ. 2044–5 พฤษภาคม พ.ศ. 2108) เป็นพระมเหสีองค์ที่ 3 ของพระเจ้าจุงจงแห่งราชวงศ์โชซ็อน พระนางมุนจ็องเป็นธิดา ของใต้เท้า ยุน จี เม แห่งตระกูล ยุน (ฝ่ายเล็ก) พระนางมุนจ็องเป็นผู้สำเร็จราชการแทน หรือ ว่าราชการหลังม่านให้กับโอรส คือพระเจ้ามย็องจงแห่งโชซ็อน เมื่อพระเจ้ามย็องจงยังทรงพระเยาว์ในการปกครองบ้านเมืองด้วยตนเองจนถึงปี พ.ศ. 2108 เมื่อพระนางมุนจ็องสิ้นพระชนม์ทำให้พระเจ้ามย็องจง ได้ครองอำนาจทั้งหมดเองหลังจากที่พระนางมุนจ็องสิ้นพระชนม์ได้รับการเฉลิมพระนามให้เป็น ช็องโย อินมย็อง มุนจ็อง ฮวังฮู (성렬인명문정왕후; 聖烈仁明文定王后) พระสุสานถูกฝังไว้ที่แทรึง
ราชวงศ์โชซ็อน ราชวงศ์โชซอนก่อตั้งขึ้นโดย นายพลอี ซอง-กเย (태조; Lee Seong-gye) ขุนพลคนสำคัญแห่งราชวงศ์โครยอ (Korea Dynasty) ได้ก่อการยึดอำนาจในปี พ.ศ. 1935 (ค.ศ. 1392) ขึ้นเป็นพระเจ้าแทโจ ทรงเปลี่ยนชื่อประเทศเสียใหม่เป็นโชซ็อนและย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่ฮันยาง หรือ กรุงโซลในปัจจุบัน
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน พระราชสุสานซูลึง (, ) ที่ฝังพระศพองค์ชายฮโยมยอง องค์ชายรัชทายาทในพระเจ้าซุนโจ และพระศพพระชายาซินจอง พระราชสุสานฮวีลึง (, ) ที่ฝังพระศพพระมเหสีจางนย็อล พระมเหสีในพระเจ้าอินโจ พระราชสุสานคย็องนึง (, ) ที่ฝังพระบรมศพพระเจ้าฮอนจง พระศพพระมเหสีฮโยฮย็อน และพระศพพระมเหสีฮโยจ็อง
ประเทศเกาหลี ประวัติศาสตร์เริ่มจากอาณาจักรโชซ็อนโบราณ สถาปนาขึ้นโดย "ทันกุน" ต่อมาสมัยสามอาณาจักรแห่งเกาหลี (โคกูรยอ, แพ็กเจ, และชิลลา) ถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นสหอาณาจักรชิลลา ซึ่งมีพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง และต่อมา ค.ศ. 918 ได้สถาปนาอาณาจักรโครยอซึ่งเป็นชื่อของเกาหลี (Korea) และเมื่อราชวงศ์โชซ็อน (ราชวงศ์ลี) ครองอำนาจเปลี่ยนชื่ออาณาจักรใหม่ ชื่อ อาณาจักรโชซ็อนเมืองหลวงชื่อว่า ฮันยาง (โซล) มีลัทธิขงจื้อ เป็นคติธรรมประจำชาติ และได้ประดิษฐ์อักษรเกาหลี ขึ้น
ราชวงศ์โชซ็อน พ.ศ. 2406 พระเจ้าโคจงขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุได้ 11 ชันษา องค์ชายแทวอนกุนพระบิดาสำเร็จราชการแทน ในพ.ศ. 2408 รัสเซียนำทัพเรือมาบุกเกาหลีทางตะวันออกเพื่อเรียกร้องสิทธิพิเศษทางการค้าเหมือนกับที่ชาติตะวันตกอื่น ๆ ได้ทำกับจีน บรรดามิชชันนารีชาวฝรั่งเศสในโชซ็อนจึงเห็นเป็นโอกาสที่จะนำศาสนาคริสต์ได้รับการยอบรับจากทางราชการ จึงเสนอให้บิชอป แบร์โนซ์ เป็นตัวแทนเจรจากับฝรั่งเศสเพื่อขอความช่วยเหลือจากการรุกรานของรัสเซีย แทวอนกุนทรงยอมรับข้อเสนอ แต่เมื่อบิชอปแบร์โนซ์เดินทางถึงฮันยางกลับถูกจับและประหารชีวิต ตามมาด้วยการสังหารมิชชันนารีอีกหลายท่านและชาวคริสต์เกาหลีจำนวนมาก
คาโต คิโยมาซะ คิโยมาซะ เป็น 1 ใน 3 แม่ทัพ ในการทำสงครามกับอาณาจักรโชซ็อนครั้งที่ 2 เพื่อต่อต้านราชวงศ์โชซ็อน เขาได้เข้ายึดกรุงฮันซ็อง เมืองหลวง (กรุงโซลในปัจจุบัน) ปูซาน และเมืองสำคัญอื่น ๆ อีกหลายเมืองในโชซ็อน และได้ชัยชนะต่อกองกำลังด่านสุดท้ายของโชซ็อนในสมรภูมิแม่น้ำอิมจิน ในปี 1592
โจมินซู โจมินซูได้ร่วมมือกับ ลีซองเก ซึ่งในเวลาต่อมาคือ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ซึ่งกำลังนำกองทัพไปโจมตีกองทัพ ราชวงศ์หมิง ยกทัพกลับมายึดอำนาจและปลด พระเจ้าอู พระราชาลำดับที่ 31 ลงจากราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1388 พร้อมกับตั้งพระโอรสของพระเจ้าอูคือเจ้าชายชางขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาและทำการประหารชีวิต ชอยยัง ขุนศึกซึ่งให้การสนับสนุนราชวงศ์หยวนและกำลังเรืองอำนาจอยู่ในราชสำนักขณะนั้นทำให้ลีซองเกก้าวขึ้นมามีอำนาจในราชสำนักแทน
ราชวงศ์โชซ็อน ในพ.ศ. 2130 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ไดเมียวซึ่งได้รวบรวมประเทศญี่ปุ่นในยุคเซงโงกุหรือยุคอาซูจิ–โมโมยามะได้จนสำเร็จ คิดวางแผนที่จะบุกยึดจีนราชวงศ์หมิง แต่ระหว่างทั้งสองประเทศนั้นมีโชซ็อนคั่นกลาง โทโยโทมิจึงได้สั่งให้โซ โยชิโทชิ เจ้าผู้ครองเกาะซึชิมา ไปยื่นคำขาดแก่โชซ็อนให้ช่วยเหลือญี่ปุ่นในการบุกยึดราชวงศ์หมิง แต่เกาะซิชิมาได้รับเอกสิทธิ์จากโชซ็อนให้เป็นทางผ่านการค้ากับโชซ็อนเพียงเกาะเดียว ทำให้เจ้าผู้ครองเกาะไม่อยากจะทำลายความสัมพันธ์อันดีกับโชซ็อนและทำลายการค้า จึงส่งบรรณาการให้กับโชซ็อนแทน พระเจ้าซอนโจจึงส่งทูตไปยังเกียวโตเพื่อขอบพระทัยโทโยโตมิ แต่โทโยโตมิเข้าใจว่าทูตโชซ็อนมาส่งบรรณาการจึงเขียนจดหมายตอบกลับไปให้โชซ็อนเข้าร่วมสงครามกับราชวงศ์หมิง
ราชวงศ์ฟินเว ตามปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ราชวงศ์ฟินเว เป็นตระกูลกษัตริย์ของเอลฟ์ชาวโนลดอร์ โดยที่ต้นตระกูลคือ ฟินเว ซึ่งเป็นจอมกษัตริย์องค์แรกของชาวโนลดอร์ เป็นผู้นำประชาชนของเขาเดินทางออกจากมิดเดิ้ลเอิร์ธไปยังแผ่นดินอมตะหรือทวีปอามัน ชาวโนลดอร์ก่อตั้งนครของตนขึ้นที่ ทิริออน ร่วมกับเอลฟ์ชาววันยาร์ ฟินเวอภิเษกครั้งแรกกับมีริเอล ซึ่งสิ้นพระชนม์หลังให้กำเนิดโอรสองค์ใหญ่ คือ เฟอานอร์ หลังจากนั้นฟินเวอภิเษกอีกครั้งกับ อินดิส ชาววันยาร์ และมีโอรสอีกสององค์คือ ฟิงโกลฟิน และ ฟินาร์ฟิน กับธิดาอีกสององค์คือ ฟินดิส และ อีริเม
ชินซูกึน ชินซูกึน (; 1993–2049) ขุนนางเกาหลีในยุค ราชวงศ์โชซ็อน เป็นราชเลขาในรัชสมัย เจ้าชายย็อนซัน พระราชาลำดับที่ 10 และเป็นพระบิดาของ พระนางทันกย็อง พระมเหสีองค์แรกของ พระเจ้าจุงจง พระราชาลำดับที่ 11
ราชวงศ์โชซ็อน ในปีพ.ศ. 2408 เช่นกัน บริษัทอังกฤษแห่งหนึ่งในจีน ต้องการที่จะทำสัญญาการค้ากับโชซ็อน จึงส่งเรือรบเจเนอรัล เชอร์แมน ของสหรัฐอเมริกาไปยังโชซ็อน แต่กลับถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากแทวอนกุนซึ่งส่งทัพมาโจมตีและเผาเรือเจเนอรัล เชอร์แมน ในพ.ศ. 2414 สหรัฐอเมริกาจึงส่งทัพมาโชซ็อน เพื่อเจรจาสันติภาพว่าสหรัฐอเมริกาจะขอสำรวจน่านน้ำของโชซ็อนและจะไม่ทำอันตราย แต่ด้วยการสื่อสารที่ไม่ได้ผลทำให้เมื่อทัพเรือสหรัฐอเมริกาเข้าสู่แม่น้ำฮัน ชาวโชซ็อนตกใจคิดว่าจะมาบุกยึดฮันยางจึงยิงปืนใส่ ทัพสหรัฐอเมริกาจึงบุกยึดเกาะคังฮวา และโจมตีเมืองต่าง ๆ ของโชซ็อน และได้จับชาวโชซ็อนเป็นเชลยไว้จำนวนมาก จึงคิดจะให้เป็นข้อแลกเปอี่ยนในการทำสัญญาทางการค้า แต่ทางราชการไม่สนใจชีวิตของตัวประกันและยังคงยืนยันจะปิดประเทศต่อไป เมื่อการเจรจาไม่ได้ผลทัพเรืออเมริกาจึงถอยทัพกลับ การบุกเกาหลีของสหรัฐอเมริกาครั้งนี้เรียกว่า ชินมียังโย (การรุกรานของชาวตะวันตกในปีชินมี)
ราชวงศ์โชซ็อน ในพ.ศ. 2420 โชซ็อนส่งทูตไปเยี่ยมชมการปรับปรุงประเทศตามแบบตะวันตกของญี่ปุ่น และทูตก็ได้พบว่าญี่ปุ่นนั้นเจริญก้าวหน้าเมืองต่าง ๆ กลายเป็นเมืองใหญ่ มเหสีมินจึงทรงตระหนักว่าประเทศของพระองค์นั้นล้าสมัยเพียงใดและต้องการการพัฒนาประเทศ แต่บรรดาขุนนางขงจื๊อของพระองค์ก็แตกเป็นสองฝ่ายคือ ฝ่ายหัวก้าวหน้า ที่เห็นชอบกับการรับวิทยาการตะวันตกเข้ามาอย่างเต็มที่ และตัดความสัมพันธ์กับจีน และฝ่ายซาแด คือ ฝ่ายที่เห็นตัวอย่างจากราชวงศ์ชิงแล้วว่า ชาวตะวันตกคือภัยคุกคาม ไม่ควรข้องแวะ แต่ภายใต้อำนาจของมเหสีมิน วิทยาการตะวันตกก็เข้าสู่โชซ็อนอย่างเต็มตัว
ราชวงศ์โชซ็อน ญี่ปุ่นหลังจากที่มีการฟื้นฟูเมจินั้น ได้รับเอาวิทยาการตะวันตกเข้ามาอย่างมากและปรับปรุงประเทศจนทันสมัยมีพลังอำนาจแสนยานุภาพทัดเทียมชาติตะวันตก ในปี พ.ศ. 2418 เรือรบญี่ปุ่นชื่อ อุโย บุกเข้ามาโจมตีเมืองท่าต่าง ๆ ของโชซ็อนและหนีกลับ และญี่ปุ่นก็ส่งข้อเรียกร้องจนญี่ปุ่นและโชซ็อนได้ทำสนธิสัญญาคังฮวา ซึ่งเป็นสนธิสัญญาที่ไม่เท่าเทียม ทำให้โชซ็อนเสียสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ญี่ปุ่น และต้องเปิดเมืองท่าให้กับญี่ปุ่นและชาวตะวันตก ได้แก่ ปูซาน อินชอน วอนซัน รวมถึงยินยอมให้คนญี่ปุน่สามารถเข้าไปจับจองที่ดินในโชซ็อนได้โดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ
พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน แต่พระเจ้าเยจงก็ทรงอยู่ในราชสมบัติได้ไม่นานสวรรคตไปเสียก่อนในค.ศ. 1469 โดยที่ทรงเหลือพระโอรสพระชนมายุสี่ชันษาไว้ คือ องค์ชายเจอัน (제안대군, 齋安大君) พระมเหสีจองฮี หรือ พระพันปีจาซ็อง ร่วมกับชินซุกจู (신숙주, 申淑舟) และฮันมยองฮี ได้ตัดสินพระทัยว่าองค์ชายเจอันนั้นพระชนมายุน้อยเกินกว่าจะเป็นกษัตริย์ และยกราชบัลลังก์ให้กับพระโอรสองค์โตขององค์ชายรัชทายาทอีกยอง คือองค์ชายโวลซาน (월산군, 月山君) แต่พระองค์นั้นมีพระพลานามัยไม่สู้ดีนัก จึงมอบราชบัลลังก์ให้แก่พระอนุชาขององค์ชายโวลซาน คือ องค์ชายจัลซาน
อักษรฮันกึล อักษรฮันกึล ได้ประดิษฐ์โดยพระเจ้าเซจง (พ.ศ. 1940 - 1993 ครองราชย์ พ.ศ. 1961 - 1993) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี แต่นักวิชาการบางคนตั้งข้อสังเกตว่าการประดิษฐ์อักษรเป็นงานที่ซับซ้อน อาจเป็นฝีมือของกลุ่มบัณฑิตสมัยนั้นมากกว่า แต่หลักฐานทางประวัติศาสตร์ได้แสดงว่าบัณฑิตในสมัยนั้นต่างคัดค้านการใช้ตัวอักษรใหม่แทนตัวอักษรฮันจา ดังนั้น จึงได้มีการบันทึกว่าอักษรฮันกึลเป็นผลงานของพระเจ้าเซจงแต่เพียงพระองค์เดียว นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานบางอย่างที่แสดงว่าพระญาติของพระเจ้าเซจองได้มีส่วนร่วมอย่างลับ ๆ ในการประดิษฐ์อักษร เพราะประเด็นนี้ในสมัยนั้นเป็นข้อขัดแย้งระหว่างบัณฑิตอย่างมาก
สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อนได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 33 เมื่อปี พ.ศ. 2552 ที่เมืองเซบียา ประเทศสเปน โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ประตูควังฮวา ประตูควังฮวา เป็นประตูหลักและเป็นประตูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของพระราชวังคย็องบก ก่อสร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1392 ในรัชสมัยพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน ประตูนี้เคยพังทลายลงหลายครั้งและได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นหลายครั้ง จนกระทั่งเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้อีกครั้งในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2553
อี จา-ชุน อี จา-ชุน (,1315-1361) เป็นขุนศึกเล็ก ๆ ของราชวงศ์หยวน ซึ่งต่อมาถูกส่งมาประจำที่โครยอ และเป็นพระบิดาของอี ซ็อง-กเย หรือพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน อี จา-ชุน ได้รับการถวายพระนามเป็น พระเจ้าฮวันโจ ในรัชสมัยพระเจ้าแทจง พระนัดดาของพระองค์
พระนางอันซุน พระนางอันซุน (; 12 มีนาคม 1988 – 3 กุมภาพันธ์ 2042) รู้จักในพระนาม พระพันปีอินฮเย () พระภรรยาเจ้าองค์ที่ 2 และพระมเหสีของ พระเจ้าเยจงแห่งโชซอน พระราชาลำดับที่ 8 ของ ราชวงศ์โชซ็อนแสดงโดย ในละครโทรทัศน์ของ สถานีโทรทัศน์เจทีบีซี เมื่อ พ.ศ. 2554 เรื่อง พระพันปีอินซู
พระนางชังกย็อง พระนางชังกย็อง ( ; 10 สิงหาคม 2034 – 16 มีนาคม 2058) พระมเหสีองค์ที่ 2 ในพระเจ้าจุงจง พระราชาลำดับที่ 11 แห่งราชวงศ์โชซ็อนและเป็นพระราชมารดาในพระเจ้าอินจง พระราชาลำดับที่ 12 โดยพระนางชังกย็องมีพี่ชายคนหนึ่งคือ ยุนนิม ซึ่งต่อมาเป็นแกนนำขุนนาง ฝ่ายยุนใหญ่
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต เป็นประจำในทุก ๆ ปี ที่วิกตอเรียส์ซีเคร็ตจะเลือกหนึ่งในนางฟ้าให้สวมใส่ "แฟนตาซีบรา" ซึ่งเป็นบราที่ทำจากอัญมณีต่าง ๆ ซึ่งแต่เดิมแฟนตาซีบราถูกผลิตขึ้นเพื่อถ่ายโฆษณาลงในแค็ตตาล็อกของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตเพียงเท่านั้น แต่ว่าตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 เป็นต้นมา แฟนตาซีบราก็ได้ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ด้วย โดยก่อนที่จะถึงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ในแต่ละปี วิกตอเรียส์ซีเคร็ตจะร่วมมือกับแบรนด์หรือนักออกแบบอัญมณีที่มีชื่อเสียง เพื่อทำการผลิตแฟนตาซีบรา ที่จะนำไปเป็นไฮไลท์สำคัญในแฟชั่นโชว์ของปีนั้น ๆ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ เป็นประจำในทุกๆปี ที่วิกตอเรียส์ซีเคร็ตจะเลือกหนึ่งในนางฟ้าให้สวมใส่ "แฟนตาซีบรา" ซึ่งเป็นบราที่ทำจากอัญมณีต่างๆ ซึ่งแต่เดิมแฟนตาซีบราถูกผลิตขึ้นเพื่อถ่ายโฆษณาลงในแคตตาล็อกของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตเพียงเท่านั้น แต่ว่าตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 เป็นต้นมา แฟนตาซีบราก็ได้ถูกนำมาเป็นส่วนหนึ่งของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ด้วย โดยก่อนที่จะถึงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ในแต่ละปี วิกตอเรียส์ซีเคร็ตจะร่วมมือกับแบรนด์หรือนักออกแบบอัญมณีที่มีชื่อเสียง เพื่อทำการผลิตแฟนตาซีบรา ที่จะนำไปเป็นไฮไลท์สำคัญในแฟชั่นโชว์ของปีนั้นๆ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ เป็นแฟชั่นโชว์ประจำปีของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งแฟชั่นโชว์ที่สำคัญและมีผู้รอชมทั่วโลก โดยวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์นั้นถูกจัดขึ้นเพื่อใช้ในในการโปรโมตสินค้าโดยเฉพาะชุดชั้นในของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ซึ่งในแต่ละปีก็จะประกอบไปด้วยนางแบบชื่อดังระดับโลกที่เข้าร่วมเดินในแฟชั่นโชว์นี้
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2014 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2014 (อังกฤษ: Victoria's Secret Fashion Show 2014) เป็นการแสดงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ประจำปีที่ได้รับการสนับสนุนจากวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แบรนด์ชุดชั้นในและชุดนอน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตใช้เพื่อเป็นการโปรโมตและทำการตลาดสินค้า โดยการแสดงมีนางแบบชั้นนำของโลก เช่น นางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เช่น อาดรียานา ลีมา, อาเลซังดรา อังบรอซียู, คาร์ลี คลอสส์, ลินด์ซีย์ เอลลิงสัน, กันดิส สวาเนปุล, เดาท์เซน โครส์, ลิลี ออลดริดจ์, และเบฮาตี ปรินส์ลัว
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2017 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2017 () เป็นการแสดงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ประจำปีที่ได้รับการสนับสนุนจากวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แบรนด์ชุดชั้นในและชุดนอน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตใช้เพื่อเป็นการโปรโมตและทำการตลาดสินค้า โดยการแสดงมีนางแบบชั้นนำของโลก เช่น นางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต คือ ลิลี ออลดริดจ์, เอลซา ฮอสค์, เทย์เลอร์ ฮิลล์, มาร์ธา ฮันต์, อาดรียานา ลีมา, สเตลลา แม็กซ์เวลล์, ไลส์ รีเบย์รู, ซารา ซังไปยู, โจเซฟีน สไครเวอร์, โรเม สไตรด์, กันดิส สวาเนปุล, แจสมิน ทุกส์, อาเลซังดรา อังบรอซียูที่เดินแบบให้งานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์เป็นครั้งสุดท้ายของเธอ และเบฮาตี ปรินส์ลัวพลาดการแสดงในครั้งนี้ เนื่องจากเธอตั้งครรภ์
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในช่วงต้นของคริสต์ทศวรรษ 1990 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตต้องเผชิญกับปัญหาเกี่ยวกับช่องว่างในการบริหาร เมื่อฮาวเวิร์ด กรอสส์ ประธานกรรมการของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ซึ่งเป็นผู้ที่พัฒนาวิกตอเรียส์ซีเคร็ตมาสู่การเป็นยี่ห้อชุดชั้นในแถวหน้า ได้ย้ายไปบริหารยี่ห้อที่ชื่อว่า แอลแบรนดส์ ซึ่งเป็นยี่ห้อย่อยของบริษัทลิมิทิด แต่ผลงานออกมาไม่เป็นที่น่าพึงพอใจ เพราะไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงกลายเป็นว่า ทั้งวิกตอเรียส์ซีเคร็ตและแอลแบรนดส์ต่างก็ประสบกับปัญหาด้วยกันทั้งคู่
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2015 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2015 (อังกฤษ: Victoria's Secret Fashion Show 2015) เป็นการแสดงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ประจำปีที่ได้รับการสนับสนุนจากวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แบรนด์ชุดชั้นในและชุดนอน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตใช้เพื่อเป็นการโปรโมตและทำการตลาดสินค้า โดยการแสดงมีนางแบบชั้นนำของโลก เช่น นางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต คือ อาดรียานา ลีมา, อาเลซังดรา อังบรอซียู, กันดิส สวาเนปุล, ลิลี ออลดริดจ์, เบฮาตี ปรินส์ลัว, เอลซา ฮอสค์, ไลส์ รีเบย์รู, ซารา ซังไปยู, เจค จากาเชียค, เคท กริโกเรียวา, มาร์ธา ฮันต์, เทย์เลอร์ ฮิลล์, แจสมิน ทุกส์, โรเม สไตรด์, และสเตลลา แม็กซ์เวลล์
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1987 แค็ตตาล็อกของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตนั้นถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของ "แค็ตตาล็อกที่ขายดีและได้รับความนิยม" ในปี ค.ศ. 1990, นักวิเคราะห์ได้ประเมินถึงยอดขายของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตที่เติบโตอย่างรวดเร็วในช่วง 4 ปีหลัง ว่าเกิดจากการถูกพูดถึงและแนะนำกันแบบปากต่อปาก นั่นจึงทำให้วิกตอเรียส์ซีเคร็ตได้รับการจัดให้เป็นยี่ห้อหนึ่งที่มีการเติบโตที่รวดเร็วที่สุดในวงการธุรกิจ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต "นางฟ้า" ของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต คือกลุ่มนางแบบที่ได้เซ็นสัญญากับบริษัทและอยู่ในตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์ของสินค้า นางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตถูกก่อตั้งครั้งแรกในปี 1997 โดยมีดานิแอลา แป็ชโตวา, กาเริน มึลเดอร์, เฮเลนา คริสเตนเซน, สเตฟานี ซีมอร์ และไทรา แบงส์ เป็นนางแบบกลุ่มแรกที่เซ็นสัญญาเป็นนางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต และได้เปิดตัวบนรันเวย์ครั้งแรกในปี 1998 ซึ่งเป็นการจัดวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ครั้งที่ 4 โดยในครั้งนั้น เฮเลนา คริสเตนเซน ไม่สามารถมาร่วมเดินแบบได้ จึงให้แชนดรา นอร์ท สวมปีกเป็นนางฟ้าตัวแทน
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2016 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2016 () เป็นการแสดงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ประจำปีที่ได้รับการสนับสนุนจากวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แบรนด์ชุดชั้นในและชุดนอน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตใช้เพื่อเป็นการโปรโมตและทำการตลาดสินค้า โดยการแสดงมีนางแบบชั้นนำของโลก เช่น นางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต คือ ลิลี ออลดริดจ์, เอลซา ฮอสค์, เทย์เลอร์ ฮิลล์, มาร์ธา ฮันต์, อาดรียานา ลีมา, สเตลลา แม็กซ์เวลล์, ไลส์ รีเบย์รู, ซารา ซังไปยู, โจเซฟีน สไครเวอร์, โรเม สไตรด์, แจสมิน ทุกส์, และอาเลซังดรา อังบรอซียู ส่วนเบฮาตี ปรินส์ลัว และกันดิส สวาเนปุล พลาดการแสดงในครั้งนี้ เนื่องจากพวกเธอตั้งครรภ์ การแสดงยังให้ความสำคัญ PINK spokesmodels คือ ราเชล ฮิลเบิร์ต, ซูรี ทิบบี้, เกรซ เอลิซาเบธ
รายนามนางแบบวิกตอเรียส์ซีเคร็ต นี่คือรายชื่อปัจจุบันและอดีตของ เหล่านางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต และนางแบบที่ได้ร่วมเดินในงาน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ จากปี ค.ศ.1995
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1998 มีการรายงานว่าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตนั้นมีส่วนแบ่งการตลาดกับยี่ห้อเครื่องแต่งกายอื่น ๆ อยู่ที่ประมาณ 14 เปอร์เซนต์ อย่างไรก็ตามในปีเดียวกัน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตมีรายรับ 3,500 ล้านดอลลาร์ลหรัฐ จากผลิตภัณฑ์ในกลุ่มเครื่องสำอาง
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1983 เลสลี เวกซ์เนอร์ ได้ทำการปรับปรุงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตในรูปโฉมใหม่ จากเดิมที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นลูกค้าผู้ชายหรือสามี มาเป็นกลุ่มลูกค้าผู้หญิง ทั้งการออกแบบ สไตล์ และสีสันของชุดชั้นใน ที่มีการปรับเปลี่ยนให้ดูเซ็กซี่ มีรสนิยม ดูหรูหราในแบบยุโรป เป็นหนึ่งในกลยุทธ์สำคัญในการดึงดูดความสนใจของกลุ่มลูกค้าผู้หญิง อีกหนึ่งกลยุทธ์คือการโกหกสถานที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ที่ได้พิมพ์ระบุที่อยู่ลงไปในแค็ตตาล็อกว่าสำนักงานใหญ่นั้นอยู่ที่กรุงลอนดอน ซึ่งเป็นที่อยู่หลอก ๆ เพราะความจริงแล้วสำนักงานใหญ่นั้นอยู่ที่เมืองโคลัมบัส รัฐโอไฮโอ นอกจากนี้แล้ววิกตอเรียส์ซีเคร็ตยังได้ตกแต่งร้านใหม่ให้เป็นแบบอย่างอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ด้วย
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ () เป็นงานแสดงแฟชั่นโชว์ประจำปีของแบรนด์ชุดชั้นในวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เพื่อเป็นการใช้โปรโมตสินค้า โดยมีนางแบบชื่อดังจากทั่วโลกมาร่วมเดินแบบ อย่างนางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตในปัจจุบัน คือ อาดรียานา ลีมา, เบฮาตี ปรินส์ลัว, ลิลี ออลดริดจ์, กันดิส สวาเนปุล, แจสมิน ทุกส์, โจเซฟีน สไครเวอร์, ซารา ซังไปยู, เทย์เลอร์ ฮิลล์, มาร์ธา ฮันต์, โรเม สไตรด์, ไลส์ รีเบย์รู, สเตลลา แม็กซ์เวลล์, และเอลซา ฮอสค์
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ตได้เปิดตัว "มิราเคิลบรา" ซึ่งจำหน่ายในราคา 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปีแรก แต่ก็ต้องเผชิญกับคู่แข่งนั่นคือซาร่า ลี จากยี่ห้อวอนเดอร์บรา ในปีต่อมา วิกตอเรียส์ซีเคร็ตจึงได้ใช้กลยุทธ์ใหม่นั่นคือการโฆษณาทางโทรทัศน์
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ตนั้นถูกก่อตั้งขึ้นโดย รอย เรย์มอนด์ นักธุรกิจชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1977 โดยวิกตอเรียส์ซีเคร็ตสาขาแรกได้ถือกำเนิดขึ้นที่ซานฟรานซิสโก, แคลิฟอร์เนีย ต้นเหตุของการก่อตั้งวิกตอเรียส์ซีเคร็ต มาจากความรู้สึกเขินอายของรอยที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาเวลาที่เขาไปเลือกซื้อชุดชั้นในให้ภรรยาที่ห้างสรรพสินค้า นอกจากนั้นในช่วงปี 1970 ถึง 1980 ผู้หญิงอเมริกันในยุคนั้นจะชอบซื้อชุดชั้นในเป็นแพ็ค แพ็คละ3ชิ้นมาใส่ ซึ่งเป็นชุดชั้นในที่ไม่สวย เรียบ และดูล้าสมัย โดยชุดชั้นในที่มีลวดลายสวยงามหรือมีลูกไม้ จะเก็บเอาไว้ใส่ในเฉพาะโอกาสสำคัญหรือโอกาสพิเศษเช่นการไปฮันนีมูนเท่านั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว รอยจึงได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับตลาดชุดชั้นใน และได้กู้เงินจำนวนประมาณ 80,000 ดอลลาร์สหรัฐ (40,000 ดอลลาร์กู้จากพ่อแม่ของเขา และอีก 40,000 ดอลลาร์กู้จากธนาคาร) เพื่อนำมาสร้างเป็น "วิกตอเรียส์ซีเคร็ต" ร้านชุดชั้นในที่มีความประสงค์ให้ผู้ชายหรือสามีที่ต้องมาซื้อชุดชั้นในให้ภรรยานั้นไม่มีความเขินอายและรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ปี ค.ศ. 1999 ระหว่าง ซูเปอร์โบวล์ ครั้งที่ 33 วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ประกาศนับถอยหลัง 72 ชั่วโมงสำหรับการออกอากาศทางอินเทอร์เน็ตของงานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ ซึ่งส่งผลให้มีผู้ชมบนอินเทอร์เน็ตกว่า 2 ล้านคนในรายการ. โดยการแสดงโชว์ออกอากาศบนเว็บไซต์ Broadcast.com
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ครั้งแรกถูกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1995 โดยวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ในช่วงปี ค.ศ. 1995 - ค.ศ. 1998 นั้นจะยังไม่มีการถ่ายทอดให้ผู้ชมทางบ้านได้ชม ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1999 - ค.ศ. 2000 จึงได้มีการถ่ายทอดออนไลน์ผ่านทางอินเทอร์เน็ต และในปี ค.ศ. 2001 จึงได้มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์จนถึงปัจจุบัน
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต นิตยสาร เดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้รายงานถึงการขยายตัวอย่างรวดเร็วของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต จาก 4 สาขาในปี ค.ศ. 1982 เพิ่มขึ้นเป็น 100 สาขาในปี ค.ศ. 1986 ซึ่งใช้เวลาเพียง 4 ปี โดยเหล่านักวิเคราะห์นั้นได้คาดการณ์ว่าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตจะสามารถขยายสาขาได้เป็น 400 สาขา ภายในปี ค.ศ. 1988
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1999 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตได้สร้างยี่ห้อย่อยขึ้นมา มีชื่อว่า "บอดี้ บาย วิกตอเรีย"
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1982 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตมีสาขาเพิ่มขึ้นเป็น 6 สาขา และมียอดขายอยู่ที่ประมาณ 5,000,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่จากความตั้งใจเดิมของรอยที่ต้องการจะเจาะตลาดกลุ่มลูกค้าผู้ชายหรือสามีที่มาซื้อชุดชั้นในให้ภรรยานั้นเริ่มไม่ได้ผลตอบรับที่ดีเท่าที่ควร ทำให้บริษัทเริ่มมีปัญหาทางด้านการเงินและเสี่ยงจะล้มละลาย จนในที่สุดรอยก็ได้ตัดสินใจขายวิกตอเรียส์ซีเคร็ตให้กับ เลสลี เวกซ์เนอร์ จากบริษัทลิมิทิด ด้วยราคา 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รายนามนางแบบวิกตอเรียส์ซีเคร็ต บุคคลที่ได้เซ็นสัญญาเป็นนางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตในปัจจุบัน ระบุในตารางด้านล่างนี้
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี 2007 นางฟ้าของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ได้ถูกรับเลือกเป็นหนึ่งใน "100 บุคคลที่สวยงามที่สุดในโลก" ในนิตยสารพีเพิล ของสหรัฐอเมริกา
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1985 ฮาวเวิร์ด กรอสส์ ได้เลื่อนจากตำแหน่งรองประธานกรรมการ ขึ้นสู่ตำแหน่งประธานกรรมการของวิกตอเรียส์ซีเคร็ต
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ต () เป็นยี่ห้อของชุดชั้นในสตรีและผลิตภัณฑ์ด้านความงามชื่อดังของสหรัฐอเมริกา มีชื่อเสียงจากการจัดแฟชั่นโชว์และแค็ตตาล็อกประจำปี ซึ่งประกอบไปด้วยนางแบบชื่อดังในวงการ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต เกรซ นิโคลส์ ประธานกรรมการคนใหม่ ได้เข้ามาทำการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ซึ่งทำให้ผลกำไรของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตค่อย ๆ ขึ้นอย่างช้า ๆ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต วิกตอเรียส์ซีเคร็ตทำยอดขายในปีแรกได้ประมาณ 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งมากพอที่จะนำไปขยายสาขาเพิ่มได้อีกถึง 4 สาขา และได้มีการเปิดระบบรับสั่งสินค้าผ่านทางอีเมลขึ้นด้วย
มาร์ธา ฮันต์ มาร์ธา ไซเฟิร์ท ฮันต์ (; เกิด 27 เมษายน 1986) เป็นนางแบบชาวอเมริกัน เธอได้เดินแบบในงานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ในปี 2013 2014 และปี2015 ฮันต์เป็นนางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตตั้งแต่ปี 2015
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 1980 รอยได้ทำการเปิดวิกตอเรียส์ซีเคร็ตสาขาที่ 2 และ 3 ขึ้นในเมืองซานฟรานซิสโก และในปี ค.ศ. 1982 ก็ได้ทำการเปิดสาขาที่ 4 ขึ้นในเมืองซานฟรานซิสโกเช่นเดียวกัน
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2014 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ ค.ศ. 2014 จัดแสดงขึ้นที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร ร่วมการแสดงดนตรีโดยเอ็ด ชีแรน, อารีอานา กรานเด, โฮซิเออร์, และเทย์เลอร์ สวิฟต์
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ การแสดงแฟชั่นโชว์มักจะจัดอย่างหรูหรา กับชุดชั้นในที่ออกแบบให้ประณีต และเพลงที่แตกต่างกันจากนักร้องชั้นนำของโลก และการออกแบบตามธีมต่าง ๆ ที่แสดงโชว์ การแสดงนี้มักดึงดูดผู้ชมที่มีชื่อเสียงและนักบันเทิงหลายคน รวมถึงนักแสดงในทุก ๆ ปี ในแต่ละปีมีนางแบบชั้นนำของโลกยี่สิบถึงสี่สิบคน มาร่วมเดินแบบโชว์ รวมถึงนางแบบที่เซ็นสัญญากับบริษัท ซึ่งรู้จักกันในนามของ วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแองเจิล ซึ่งจะช่วยโปรโมตงานและสินค้า ปีกนางฟ้ายักษ์ที่สวมใส่โดยนางแบบ ตลอดจนปีกอื่น ๆ ในรูปแบบต่าง ๆ และขนาด เช่น ปีกผีเสื้อ ปีกขนนกยูง หรือ ปีกปีศาจ ก็ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของแบรนด์วิกตอเรียส์ซีเคร็ต
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1982 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตได้วางจำหน่ายแค็ตตาล็อกฉบับที่ 12 ในราคาฉบับละ 3 ดอลลาร์ โดยยอดขายที่ได้จากการขายแค็ตตาล็อกนั้นคิดเป็นร้อยละ 55 จากยอดขายทั้งหมด 7,000,000 ดอลลาร์สหรัฐในปีนั้น
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ในปี ค.ศ. 2006 และ ค.ศ. 2007 ได้จัดขึ้นที่โรงละครโกดักที่ลอสแอนเจลิส เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแองเจิล ได้รับเกียรติให้มีดาวบน ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม ซึ่งอยู่ด้านนอกของโรงละครโกดัก ปี ค.ศ. 2007 เหล่านางฟ้า ได้ร่วมเฉลิมฉลองในงาน วันครบรอบ 25 ปี วิกตอเรียส์ซีเคร็ต บนถนนหลวงฮอลลีวูด มีเหล่านางฟ้าที่มาร่วมงาน คือ ไฮดี คลูม, อาดรีอานา ลิมา, อเลสซานดรา แอมโบรซิโอ, คาโรลินา เคอร์โควา, เซลิต้า ออแบงส์, อีซาเบล โกลาร์ต, มาริสา มิลเลอร์, และ มิแรนดา เคอร์ และคนอื่นๆที่ปรากฏในปีนั้น
วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 2014 เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตที่มีการผลิตแฟนตาซีบราออกมา 2 ชุด มีชื่อว่า Dream Angels Fantasy Bras โดยมีผู้ที่ได้รับเลือกให้สวมใส่ 2 คน คือ เอเดรียนา ลิมา และ อเลสซานดรา แอมโบรซิโอ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ในปี ค.ศ. 2014 เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของวิกตอเรียส์ซีเคร็ตที่มีการผลิตแฟนตาซีบราออกมา 2 ชุด มีชื่อว่า Dream Angels Fantasy Bras โดยมีผู้ที่ได้รับเลือกให้สวมใส่ 2 คน คือ เอเดรียนา ลิมา และ อเลสซานดรา แอมโบรซิโอ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ในปี ค.ศ. 2006 วิกตอเรียส์ซีเคร็ต ได้เปิดตัวแบรนด์ย่อยอย่าง PINK เป็นครั้งแรกบนรันเวย์ จัสติน ทิมเบอร์เลก ก็ได้เปิดตัวเพลงยอดนิยมของเขา ชื่อ "เซ็กซี่ แบงก์" การแสดงแฟชั่นโชว์ปีนี้ยังเป็นการเดินครั้งสุดท้ายของ จิเซล บุนเชน อีกด้วย
เบฮาตี ปรินส์ลัว เบฮาตี ปรินส์ลัว (; เกิด 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) นางแบบชาวแอฟริกาใต้-นามิเบีย เธอเป็นหนึ่งในนางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้เดินโชว์ในงานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ ตั้งแต่ปี 2007-2015
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2015 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ ค.ศ. 2015 จัดแสดงขึ้นที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ร่วมการแสดงดนตรีโดยเอลลี โกลดิง, เซลีนา โกเมซ, เดอะวีกเอนด์, และรีแอนนา แต่การแสดงของรีแอนนาถูกยกเลิก เพราะเธอต้องโฟกัสกับอัลบั้มใหม่ของเธอ
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2017 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2017 จัดแสดงขึ้นที่เซียงไฮ้, ประเทศจีน ที่สนามกีฬาเมอร์เซเดส-เบนซ์ เป็นครั้งแรกของวิคตอเรียซีเคร็ทแฟชั่นโชว์ที่จัดขึ้นในเอเชีย ร่วมการแสดงดนตรีโดย แฮร์รี่สไตล์, มิเกล, เลสลี่ โอดอม จูเนียร์ และเจน จาง มีข่าวลือก่อนหน้าบอกว่าเทย์เลอร์ สวิฟท์จะร่วมการแสดงในโชว์นี้ ซึ่งเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น การแสดงโดยเคที เพร์รี่ ถูกยกเลิกเนื่องจากถูกเพิกถอนวีซ่า เช่นเดียวกับจีจี ฮาดิด และนางแบบคนอื่น ๆ ที่ถูกกระทำแบบนี้อีกหลายคน
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ปี ค.ศ. 2010 วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ ออกอากาศในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 บนสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส และโดยการแสดงที่น่าสนใจคือมี เคที เพร์รี และ เอค่อน ร่วมเวที มีการโปรโมตโฆษณาให้ริมฝีปากเป็นจุดเด่น และเคที เพร์รีได้ร้องเพลง "ไฟร์เวิร์ก" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 มีนางแบบร่วมในการเดินถึง 152 คน
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชันโชว์ ในปี ค.ศ. 2012 ชุดที่สวมโดยนางแบบที่ชื่อว่า คาร์ลี คลอสส์ มันชวนให้นึกถึงเครื่องแต่งกายชาวอเมริกันพื้นเมือง จึงเกิดจุดการโต้เถียงเนื่องจาก มองว่าเป็นการทำลายภาพลักษณ์ของชาวพื้นเมืองอเมริกัน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตได้แถลงคำขอโทษหลังจากนั้นไม่นานพวกเขาบอกว่าจะลบโฆษณาและงดออกอากาศในอนาคต คลอสส์ขอโทษแฟนคลับในบัญชีทวิตเตอร์ส่วนตัว และพร้อมที่จะสนับสนุนการงดออกอากาศชุดที่เธอสวมใส่