mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
کانا کانا خط هجانگار ژاپنی است که در سامانهٔ نگارش زبان ژاپنی به کار می‌رود. در سامانهٔ نگارش زبان ژاپنی علاوه بر کانا، واژه‌نگارهای چینی کانجی و حروف لاتین یا روماجی نیز به کار برده می‌شود. کاناها شامل هیراگانا، کاتاکانا و مان‌یوگانا هستند. مان‌یوگانا ریشهٔ هجانگارهای هیراگانا و کاتاکانا است که در ژاپن امروز بسیار کمتر از دو کانای دیگر از آن استفاده می‌شود.
قوم آینو (ژاپن) زبان آینوها با ژاپنی هم‌ریشه نیست ولی دادوستدهای زیادی با آن داشته‌است. هم‌تباری زبان آینو با هیچ زبان دیگری ثابت نشده و بنابراین یکی از زبان‌های پیوندی به‌شمار می‌آید.
بنفش در ژاپن، بنفش یک رنگ محبوب بود که در دوره هی‌آن (بین سال‌های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی) به لباس ژاپنی وارد شد. این رنگ از ریشه گیاه آلکانت () ساخته شده‌است، که به زبان ژاپنی معروف به موراساکی (murasaki) است. تقریباً در همان زمان، نقاشان ژاپنی شروع به استفاده از رنگدانه ساخته شده از همان گیاه کردند.
سامورایی ویلیام اسکات ویلسون، مترجم زبان ژاپنی معتقد است که: در زبان چینی، حرف 侍، در اصل فعلی است که معنای «ملازمت»، «ماندن» یا «یاری کردن» در سطوح عالی اجتماعی را می‌رساند، و ریشهٔ آن، اصطلاح ژاپنی سابورائو است. در هر دو کشور چین و ژاپن، این کلمات به «به ملازمان نجیب‌زادگان» اشاره دارد و تلفظ آن در زبان ژاپنی، به سامورایی تغییر شکل یافته‌است. بر اساس دیدگاه ویلسون، کلمهٔ سامورایی برای نخستین بار در اثر گزیده‌هایی از اشعار سلطنتی نخستین، اثر کوکین واکاشو (۹۰۵–۹۱۴) در اوایل سدهٔ دهم میلادی آورده شده‌است.
ترب سفید یا دایکون به زبان ژاپنی به معنی ریشهٔ بزرگ است. دارای دیگر نام‌های ترب ژاپنی، ترب اورینتال، ترب چینی یا به زبان هندی مولی یک نوع ترب بزرگ، سفید و با طعم ملایم در آسیای شرقی است. در ایالات متحده آمریکا بیشتر به همین عنوان دایکون شناخته می‌شود ولی در انگلستان مولی بیشتر بکار می‌رود.
کوکه‌داما کوکِه‌داما یک واژه ژاپنی است که در زبان فارسی به آن توپ خزه هم گفته می‌شود. کوکِه‌داما در واقع نوعی بونسای تغییرشکل یافته‌است، که تاریخ ساخت آن به قرن هفدهم میلادی و کشور ژاپن برمی گردد. «کوکِه» در زبان ژاپنی به معنای خزه و «داما» به معنای توپ است. ژاپنی‌ها با پوشاندن ریشه گیاه با گِل مخصوص و خزه و بستن نخ به دور آن، گلدان کروی شکل یا کوکِه‌داما می‌سازند.
ژاپن ژاپنی‌ها به کشور خود، نیهون می‌گویند. نیهون از دو واژهٔ نیچی (که به صورت "هی" نیز تلفظ می‌شود) و هُن تشکیل شده‌است. نیچی یا هی به معنای خورشید و روز است و هُن یعنی ریشه و آغاز. از آنجا که ژاپن در شرقی‌ترین نقطه قاره کهن و کشور چین قرار داشته تصور می‌شده که اولین سرزمینی است که خورشید در آن طلوع می‌کند. بر این اساس با نام "سرزمین آفتاب تابان" مشهور شده‌است. در زبان ژاپنی این نام نیپّون نیز تلفظ می‌شود. نام ژاپن در زبان فارسی برگرفته از نام این کشور در زبان فرانسوی است.
بابا آدم (گیاه) در زبان ژاپنی «گوبو» نامیده می‌شود و ریشهٔ آن در بسیاری از غذاها مانند کین‌پیرا، تمپورا و کاکی‌آگه استفاده می‌شود.
گروه‌های قومی در آسیا رسم‌الخط قدیمی چینی ریشه خط در کشورهای مختلف شرق آسیا است. این رسم‌الخط بعدها به کره، ویتنام (در قرن ۱) و سپس به ژاپن رفته و جزء اصلی سامانه نگارشی ژاپنی شده‌است. سجونگ کبیر با اختراع الفبای هانگول بر اساس حروف چینی، دستورالخط ویژه برای زبان کره‌ای پدیدآورد. پدیده‌ای مشابه برای زبان ویتنامی روی داد که دوره استعمار فرانسه الفبای لاتین در این کشور رواج یافت. در ژاپن بسیاری از آثار به زبان ژاپنی با دو رسم‌الخط هیراگانا و کاتاکانا به همراه کاراکترهای چینی (کانجی) نوشته شده‌اند.
دوره هی‌آن در این دوران تائوئیسم و آیین بودایی، به ویژه شاخه مهایانه آن، گسترش بیشتری پیدا کرد. هر چند که زبان چینی زبان رسمی دربار بود، اما معرفی سیستم هجانمای کانا که هیراگانا و کاتاکانا از آن ریشه گرفت، سبب پیشرفت روزافزون ادبیات ژاپنی شد.
زبان‌های هندواروپایی از دیگر کسانی که در دسته‌بندی این خانواده زبانی نقش داشتند، ویلیام جونز، زبان‌شناس و خاورشناس انگلیسی بود. وی با اشاره به شباهت‌های زبان‌های سانسکریت، یونانی، و لاتین به یکدیگر نتیجه گرفت که آن‌ها بایستی از یک زبان مشترک منشأ گرفته باشند که زبان‌های پشتو، پارسی و آلمانی هم از همان زبان ریشه منشعب شده‌اند. گرچه وی ناباورانه چینی (از خانواده چینی-تبتی)، ژاپنی (شاید هم‌ریشه با ترکی) و مصری (افروآسیایی) را هم از همین خانواده می‌دانست. در برابر زبان هندوستانی _که با شاخه پذیری در آینده زبان رسمی هندوستان (هندی) و پاکستان (اردو) شد_ را از سانسکریت و حتی از این خانواده نمی‌دانست (؟) زبانهای اسلاوی را تاتاری، زبان پهلوی را از زبانهای ایرانی، و زبان اوستایی را هم‌خانواده با سانسکریت وپراکریت خواند. شاید از جمله دلایل حذف نام ایران در نامگذاری این خانواده زبانی همین بوده باشد. خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی یکی از خانواده‌های زبانیِ جهان و گسترده‌ترین و پرگویش‌ورترین آن‌هاست. بیشتر مردم جهانِ امروز، به‌عنوان زبان مادری یا زبان دوم، می‌توانند به یکی از زبان‌های این خانواده سخن بگویند.
زبان‌های ریوکیویی زبانهای ریوکیویی از خانواده زبان‌های ژاپنی و مرتبط با زبان ژاپنی هستند. زبان‌های ریوکیویی برای گویشوران ژاپنی قابل درک نیستند - در واقع هرکدام از آن‌ها حتی برای سایرین نیز قابل درک نیست - و بنابراین معمولاً زبان‌های جداگانه‌ای محسوب می‌شوند. با این حال، به دلایل سیاسی اجتماعی و عقیدتی، آن‌ها اغلب در ژاپن به عنوان گویش‌های ژاپنی طبقه‌بندی شده‌اند. از آغاز جنگ جهانی دوم، بیشتر ژاپنی‌زبانان، زبان‌های ریوکیویی را به عنوان گویش یا گروهی از گویش‌های ژاپنی قلمداد کرده‌اند. در طول جنگ جهانی دوم، در تلاش برای ایجاد آگاهی در مردم تابع امپراتوری ژاپن، نه تنها گروه ریوکیویی، بلکه زبان‌های کره‌ای، پالائویی و زبان‌های مختلف دیگری به عنوان گویش‌های ژاپنی نامیده می‌شدند.
ویلیام جونز (واژه‌شناس) شگفت‌ترین ایده او دربارهٔ ریشه زبان‌های (به اصطلاح وی) هندواروپایی، نام نبردن از زبان‌های اسلاوی و عجیب تر از آن هندوستانی در میان آنهاست، با آنکه پیوند میان هندوستانی و سانسکریت همچون پهلوی و فارسی است. دیگر آنکه چینی و ژاپنی و قبطی را از زبانهای به اصطلاح هندواروپایی می‌خواند که هر یک امروزه به ترتیب بخشی از زبانهای چینی_تبتی، ترکی شرقی (دراین سازگاری نیست) و سامی هستند.
آزمون سنجش توانایی زبان ژاپنی آزمون سنجش توانایی زبان ژاپنی یا به اختصار JLPT جی.ال.پی.تی آزمونی است که برای ارزیابی مهارت زبان ژاپنی در کسانی که زبان مادری آن‌ها ژاپنی نیست هر ساله در ۶۲ کشور برگزار می‌شود. این آزمون دارای بیشترین تعداد شرکت‌کننده جهت سنجش مهارت در زبان ژاپنی‌است.
مردمان ژاپنی زبان ژاپنی زبانی است که در گذشته به عنوان زبان ایزوله شناخته می‌شد؛ این به زبان‌های ریوکیویی مرتبط است. زبان ژاپنی یک سیستم نوشتن سه جانبه با استفاده از هیراگانا، کاتاکانا و کانجی دارد. مردم ژاپنی عمدتاً از ژاپنی اولیه برای تعامل روزانه استفاده می‌کنند. میزان سواد بزرگسالان در ژاپن بیش از ۹۹ درصد است.
زبان‌های ژاپنی زبان‌های زنده ژاپنی شامل دو شاخه کاملاً مشخص هستند: ژاپنی و ریوکیویی. بیشتر پژوهشگران معتقدند که ژاپنی حدود ۷۰۰ تا ۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح توسط برنج‌کاران یایوی از شبه‌جزیره کره به شمال کیوشو آورده شده و از آنجا در مجمع‌الجزایر ژاپن گسترش یافته و جایگزین زبان‌های بومی شده‌است. سپس زبان‌های ژاپنی به سمت جنوب و جزایر ریوکیو گسترش یافتند. از نام مکان‌ها شواهدی بر می‌آید که نشان می‌دهد زبان‌های ژاپنی که امروزه در کره منقرض شده‌اند، تا چندین قرن پس از آن تاریخ در مناطق مرکزی و جنوبی شبه‌جزیره کره تکلم می‌شدند. زبان‌های این خانواده عبارتند از:
زبان اشاره ژاپنی زبان اشاره ژاپنی (日本手話) زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در ژاپن استفاده می‌شود. این زبان همانند زبان ژاپنی یک زبان طبیعی است.
بونسای از پیوند قسمت‌های گیاهی به دو منظور در کشت بونسای استفاده می‌شود. پرورش‌دهنده جوانه‌ها، شاخه‌ها یا ریشه‌ها را در یک ناحیه مخصوص پوست درخت برای فرم‌دهی پیوند می‌زند. برخی از گونه‌های درختی نمی‌توانند به عنوان بونسای در سیستم ریشه خود رشد کنند، از جمله افرا ژاپنی (Acer palmatum) و کاج سیاه ژاپنی (Pinus thunbergii) که بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد. بنابراین آنها به سیستم ریشه گونه‌ای مقاوم‌تر پیوند می‌خورند.
خانواده زبان اشاره ژاپنی خانواده زبان اشاره ژاپنی یک خانواده زبانی اشاره شامل زبان اشاره ژاپنی، زبان اشاره کره‌ای و زبان اشاره تایوانی است.
ابن در دوران فرمانروایی امپراتریس کوگیوکو (امپراتریس سایمی) (زاده ۵۹۴ یا ۵۹۵، درگذشته ۶۶۱ میلادی) برای نخستین بار جشن اموات یا اُبُن برگزار شد. گفته می‌شود این جشنواره از یک کتاب بودایی چینی که در ژاپنی «اورابُن سوترا» (به سانسکریت اولامبانا) خوانده می‌شود، اتخاذ شده‌است. به رغم ادعای اینکه این کتاب ترجمهٔ یک اثر بودایی از سرزمین هند است، صاحب نظران هیچ مدرک و نشانه‌ای دال بر وجود کتاب اصلی به زبان سانسکریت پیدا نکرده‌اند. احتمال دارد که این کتاب ریشهٔ چینی داشته باشد. چین جایی است که تعظیم و تکریم ارواح نیاکان قرن‌ها بود که به صورت یک سنت جا افتادهٔ دینی وجود داشت. در هر صورت این سنت در ژاپن نیز ریشه دواند و گل کرد. ریشه‌های این سنت حداقل به قرن هفتم بر می‌گردد.
اسدال غالباً فرض بر این است که اَسَدال اسمی ترکیبی می‌باشد که از دو جز اَسَ و دال تشکیل شده‌است. به نظر می‌رسد این فرضیه از گمان هم‌ارزی مابین رونویسی آوایی چینی واژه 阿斯達 که در کره ای امروزی اَسدال خوانده می‌شود (اما در چینی ماندارین به شکل اَسیدا و در زبان ژاپنی مدرن به شکل آشیتاتسو یا اَشیداچی خوانده می‌شود) و کلمه «چوسون»، نام دیگر کره (چائوژیان یا چائوژین در زبان چینی (朝鮮) و چوسن در زبان ژاپنی) به وجود آمده‌است. اما ریشه‌شناسی کلمه چوسون نامشخص می‌باشد؛ حتی مشخص نیست که آن به عنوان رونویسی آوایی از یک نام خارجی به وجود آمده‌است یا اینکه واژه بر ساخت معنایی یک اسم خارجی بوده باشد، و اینکه قرائت واژه چائو از هجای اول گونه ماندارین چینی با شیوه خواندن این واژه زمانی که برای رساندن معنی سلسله به کار گرفته می‌شود یکسان است ولی با نحوه قرائت این واژه زمانی که برای رساندن معنی صبح (که ژائو خوانده می‌شود) به کار گرفته می‌شود تفاوت دارد.
زبان ژاپنی کامبون و شکل دوم مان‌یوگانا کامبون ساختار نوشتاری بود که به چینی نوشته می‌شد و از نویسه‌های چینی برای لغات ژاپنی استفاده می‌شد. این متون عملاً به زبان چینی بودند اما به قصد خوانده شدن برای زبان ژاپنی استفاده می‌شد. مان‌یوگانا نوع دیگر نوشتار ژاپنی بود که تماماً از نویسه‌های چینی استفاده می‌کرد. در این ساختار از نویسه‌های چینی استفاده می‌کردند که لغت ژاپنی آن صدای فونتیک را در زبان چینی بدهد به عنوان مثال، لغت ژاپنی یاما به معنی کوه به شکل این دو کاراکتر چینی یا ما نوشته می‌شد که صدای فونتیک آن کلمه ژاپنی را داشتند و از کاراکتر چینی مخصوص کلمه کوه استفاده نمی‌کردند که امروزه در چین استفاده می‌شود برای هر آوا و صدا در ژاپنی از چندین کاراکتر چینی استفاده می‌شد، نه فقط یک کاراکتر و چند کاراکتر یک صدا و آوا داشتند.
زبان ژاپنی باستان زبان ژاپنی باستان مرحله کهن زبان ژاپنی است. مرحله کهن به دوره نارا و قبل از آن گفته می‌شود.
زبان‌های ریوکیویی واژگان زبان اوکیناویایی فقط ۷۱٪ با ژاپنی معیار توکیو یکسان یا همریشه هستند. حتی جنوبی‌ترین گویش ژاپنی (گویش کاگوشیما) تنها ۷۲٪ با شمالی‌ترین زبان ریوکیویی (آمامی) همبسته است. گرچه گویش کاگوشیمای ژاپنی ۸۰٪ از لحاظ لغوی شبیه ژاپنی معیار است. توافق عمومی بین متخصصان زبان‌شناسی وجود دارد که گونه‌های ریوکیویی را می‌توان به شش زبان تقسیم کرد. گویش‌های منحصر به فرد جزایر در هر گروه نیز گاهی زبان جدا در نظر گرفته می‌شوند. این زبان‌ها عبارتند از:
زبان ژاپنی زبان ژاپنی در ابتدا ساختار نوشتاری نداشت. در دوره یایویی به همین دلیل مدارک زیادی وجود ندارد که مشخص کند که آن دوران به چه شکلی بوده‌است. در قرن سوم ایالت یاماتو در ژاپن با چین وارد روابط تجاری و فرهنگی شد و در نتیجه ژاپن در ۶ قرن بعدی تحت تأثیر فرهنگ چین قرار گرفت. در آن دوران حاکمان و نخبگان جامعه، قسمت بسیاری از فرهنگ چین را در ژاپن تقلید کردند. زبان نوشتاری ژاپنی احتمالاً در قرن چهارم به وجود آمد، از آنجایی که زبان ژاپنی تا آن زمان هیچ ساختار نوشتاری نداشت افراد نخبه جامعه زبان نوشتار چینی را برای ساختار نوشتار ژاپنی برگزیدند نویسه‌های چینی با گذشت زمان با زبان ژاپنی تطبیق پیدا کردند.
نبرد آتو در طی جنگ جهانی دوم تنها یک نبرد در خاک ایالات متحده آمریکا رخ داد، نبرد آتتو در جزیره آتو که در قلمرو ایالت آلاسکا است. در جریان جنگ جهانی دوم تحت تأثیر فرهنگ نظامی‌گری غالب آن زمان ژاپن، باور ارتشیان ژاپن این بود که مرگ در نبرد بهتر از تسلیم شدن است، آن‌ها به این کار «گیوکوسای» (جواهر خرد شده) می‌گفتند. که در معنی یعنی جواهر خرد شده که ریشه در این مثل چینی دارد: «یک مرد واقعی شرمسار از سفال سالم بودن، ترجیح می‌دهد که یک جواهر خرد شده باشد» این روحیه که ریشه در رسم سامورایی‌ها (بوشیدو) برای خودکشی افتخار آمیز دارد، منجر به حملاتی شد که بین آمریکایی‌ها به حمله بانزای شهرت یافت. دلیل این اسم این بود که ژاپنی‌ها پیش از حمله فریاد می‌زدند: «تننو هه‌کا بانزای» که یعنی زنده باد امپراتور. در جریان این نبرد نیز نیروهای ژاپنی در نهایت در حمله‌ای پایانی به همین روش که منجر به یک نبرد خشن تن به تن شد پس از مرگ و میر تعداد بسیاری از ژاپنی‌ها شکست خوردند و آتتو توسط نیروهای آمریکایی بازپس گرفته شد. موقعیت استراتژیک جزایر آتتو و کیسکا از این رو بود که کنترل آن‌ها باعث کنترل خطوط دریایی اقیانوس آرام شمالی می‌شد و ژاپنی‌ها باور داشتند که با کنترل این جزایر از حمله آمریکا از این منطقه جلوگیری خواهند کرد و آمریکایی‌ها نیز نگران بودند که ژاپن با احداث پایگاه هوایی در این جزایر از آن‌ها برای حمله به سواحل غربی آمریکا استفاده کند.توضیح در مورد نبرد آتو به زبان انگلیسی در یوتیوب
زبان ژاپنی زبان ژاپنی ، زبان ملی و زبان رسمی کشور ژاپن است. حدود ۱۳۰ میلیون نفر به این زبان سخن می‌گویند.
آموزش زبان ژاپنی در قزاقستان آموزش زبان ژاپنی در قزاقستان به‌طور رسمی در سال ۱۹۹۲ میلادی آغاز شد. در ابتدا آموزش زبان ژاپنی در دانشگاه‌های کشور قزاقستان آغاز شد از جمله دانشگاه فنی ملی قزاقستان، دانشگاه روابط بین‌الملل قزاقستان، دانشگاه ملی آموزش قزاقستان، دانشگاه مدیریت آلماتی و دو دانشگاه دیگر در قزاقستان آموزش را شروع کردند. چندین سال بعد دوره‌های ابتدایی و متوسطه نیز آموزش‌های زبان ژاپنی آغاز شد. دو مدرسه در سال ۱۹۹۶ میلادی کلاس درس‌های ژاپنی را شروع کرد و بعد از آن سه مدرسه دیگر در سال ۱۹۹۸ میلادی و چهار مدرسه دیگر بعد از سال ۲۰۰۰ میلادی آموزش ژاپنی آغاز شد.
سامانه نگارش زبان ژاپنی در زبان ژاپنی صدای هو و فو یکی است و نگارش ژاپنی تفاوتی میان این دو قائل نمی‌شود.
خوش‌نویسی ژاپنی خوشنویسی ژاپنی یا شودو هنر خوشنویسی زبان ژاپنی است. برای مدت زمان طولانی، وانگ ژی‌چی، هنرمند خوشنویس چینی قرن چهارم میلادی الگوی خوشنویسان در ژاپن بود اما پس از پدید آمدن حرف‌های ژاپنی هیراگانا و کاتاکانا، سامانه نگارش زبان ژاپنی گسترش یافت و خوشنویسان ژاپنی سبک‌هایی ویژه ژاپن پدیدآوردند.
ریشه‌شناسی فعل‌های فارسی ریشه‌شناسی دانش شناخت، بازیابی و فراکاوی پیرامون ریشه واژه ها برپایه زبان های همپیوند و زبان های دیگر می باشد. بررسی دگرگونی واژگان در طول زمان، دگرِش در حین گذار از زبانی به زبان دیگر و تغییر معنایی در این دانش انجام می شود. این جستار به ریشه‌شناسی کارواژه های زبان پارسی برپایه زبان پارسی میانه، پارسی باستان و اوستایی می پردازد.
آموزش زبان ژاپنی در قزاقستان آموزش زبان ژاپنی در قزاقستان از سال ۱۹۹۲ میلادی آغاز شد. بنیاد علمی ژاپن در سال ۲۰۰۶ میلادی با توجه به بررسی‌های انجام شده نشان داد تعداد ۵۱ معلم آموزش زبان ژاپنی به ۱۵۶۹ دانش آموز در قزاقستان زبان ژاپنی آموختند. تعداد دانش آموزان در مقایسه با نظرسنجی سال ۲۰۰۳ میلادی ۳۸٪ میزان آموزش در قزاقستان افزایش یافته و تعداد آنها در مقایسه با نظرسنجی ۱۹۹۸ میلادی بیش از سه برابر افزایش یافته‌است.
ژاپنی باستان نخستین این زبان ادامه زبان ژاپنی باستان است.
انیمه در مورد ریشهٔ واژهٔ انیمه مناقشه‌هایی وجود دارد. اصطلاح انگلیسی «انیمیشن» در کاتاکانای ژاپنی به صورت アニメーション ("آنیمِشون") نوشته می‌شود و アニメ ("آنیمه") شکل کوتاه‌شدهٔ آن است. بعضی منابع ادعا می‌کنند که انیمه از اصطلاح فرانسوی انیمیشن، یعنی dessin animé، گرفته شده‌است اما دیگران باور دارند که این قضیه یک افسانه است. در زبان فرانسوی anime به عنوان صفت به معنی جاندار و متحرک است. در انگلیسی، انیمه (زمانی که به عنوان یک اسم مصطلح استفاده شود) معمولاً حالت اسم جمع دارد. پیش از استفاده فراگیر واژه انیمه، اصطلاح ژاپنیمیشن در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ رایج بود. در اواسط دهه ۱۹۸۰ واژه انیمه کم‌کم جایگزین ژاپنیمیشن شد. به‌طور کلی، در حال حاضر واژه اخیر تنها برای تشخیص و اشاره به انیمیشن‌های ژاپنی بکار می‌رود.
زبان ژاپنی ژاپنی زبان مادری ۱۲۶ میلیون نفر است. یعنی نُهمین زبان پُرگویش‌ور دنیا بدون احتساب افراد دو زبانه.
ریشه‌شناسی در مورد ریشه واژ گان پارسی در زبان عربی و انگلیسی بررسی‌های وسیعی انجام شده که به چند مورد اشاره می‌شود: لازم است ذکر شود که زبان‌شناسان در ریشه‌شناسی واژگان به مبحث تغییرات و ریشه‌یابی معنی و مفهوم واژگان در دوره‌های مختلف تاریخی می‌پردازند و تغییرات واژگان را در انتقال شفاهی و کتبی از یک زبان به زبان دیگر بررسی می‌کنند. زیرا تأثیر زبان‌ها متقابل است. چرا زبان فارسی و عربی بر یکدیگر تأثیر گذاشته‌اند؟ زیرا عرب‌ها حدود ۴۰۰ سال در ایران حضور فیزیکی داشتند و تا دورهٔ انقلاب مشروطه متن‌های مهم به زبان عربی شبیه به فارسی نوشته می‌شد و از سوی دیگر ایرانیان در ایجاد و ساختار زبان عربی نقش مهمی داشتند.
هاسه‌گاوا توهاکو هاسه‌گاوا توهاکُو نقاش برجسته ژاپنی در دوره آزوچی–مومویاما و بنیان‌گذار مکتب توهاکُو در نقاشی سنتی ژاپنی است. هاسه‌گاوا توهاکُو با تغییر غلظت مرکب، پایه‌گذار سبک جدیدی در نقاشی سنتی ژاپنی شد. هرچند که در اسلوب کهن، آب مرکب ریشه در نقاشی چینی دارد اما در نقاشی ژاپنی به کمال رسید.
تأثیر زبان فارسی بر عربی در ریشه‌شناسی واژگان (اتیمولوژی) و در زبان‌شناسی به مبحث تغییرات و ریشه‌یابی معنی و مفهوم واژگان در دوره‌های مختلف تاریخی می‌پردازند و دگرگونی واژگان را در جابجائی زبانی و نوشتاری از یک زبان به زبان دیگر بررسی می‌کنند. تأثیر زبانها متقابلست، چرا که زبان پارسی و عربی برهم تأثیر گذاشته‌اند، زیرا اعراب حدود ۴۰۰ سال در ایران حضور فیزیکی داشتند و تا دورهٔ انقلاب مشروطه متون مهمی به زبان عربی همانند پارسی نوشته می‌شد و از طرف دیگر ایرانیانی در ساخت و پرداخت زبان عربی نقش مهمی داشتند. در زبان عربی کلمات بسیاری وجود دارد که به آن‌ها «مُعَرَّبات» یعنی «عربی‌شده‌ها» می‌گویند. ریشهٔ بسیاری از معربات هنوز ناشناخته است. سازمان استانداردسازی عربی کوشش فراوانی کرده تا ریشهٔ این‌گونه کلمات شناسائی شود، اما به دلیل اینکه در عربی‌سازی، کلمات بیگانه به‌طور کامل برهم ریخته می‌شود، نمی‌توان به‌سادگی این‌گونه معربات را ریشه‌یابی کرد. گفته می‌شود حدود ۵ هزار کلمه معرب از کلمات رایج در زبان پارسی به زبان عربی راه یافته‌است. از جملهٔ آن‌ها بنفسجی (از بنفشه)،
تأثیر زبان فارسی بر زبان‌های دیگر در ریشه‌شناسی واژگان (اتیمولوژی) و در زبان‌شناسی به مبحث تغییرات و ریشه یابی معنی و مفهوم واژگان در دوره‌های مختلف تاریخی می‌پردازند و تغییرات کلمات را در انتقال شفاهی و کتبی از یک زبان به زبان دیگر بررسی می‌کنند. تأثیر زبان‌ها متقابل است چرا زبان فارسی و عربی برهم تأثیر گذاشته‌اند زیرا اعراب حدود ۴۰۰ سال در ایران حضور فیزیکی داشتند و تا دورهٔ انقلاب مشروطه متون مهم به زبان عربی همانند به فارسی نوشته می‌شد و از طرف دیگر ایرانیانی در ایجاد و ساختار زبان عربی نقش مهمی داشتند. در زبان عربی کلمات خیلی زیادی وجود دارد که به آن‌ها «معربات» یعنی عربی شده‌ها می‌گویند. ریشه بسیاری از معربات هنوز ناشناخته است. سازمان استانداردسازی عربی کوشش فراوانی کرده تا ریشهٔ اینگونه کلمات شناسایی شود، اما به دلیل اینکه در عربی سازی کلمات غریب به‌طور کامل برهم ریخته می‌شود نمی‌توان به سادگی اینگونه معربات را ریشه یابی کرد. گفته می‌شود حدود ۵ هزار کلمه معرب از کلمات رایج در زبان فارسی به زبان عربی راه یافته‌است. از جملهٔ آن‌ها بنفسج (از بنفشه)
تأثیرات زبان فارسی بر زبان عربی در ریشه‌شناسی واژگان (اتیمولوژی) و در زبان‌شناسی به مبحث تغییرات و ریشه یابی معنی و مفهوم واژگان در دوره‌های مختلف تاریخی می‌پردازند و تغییرات کلمات را در انتقال شفاهی و کتبی از یک زبان به زبان دیگر بررسی می‌کنند. تأثیر زبان‌ها متقابل است چرا زبان فارسی و عربی برهم تأثیر گذاشته‌اند زیرا اعراب حدود ۴۰۰ سال در ایران حضور فیزیکی داشتند و تا دورهٔ انقلاب مشروطه متون مهم به زبان عربی همانند به فارسی نوشته می‌شد و از طرف دیگر ایرانیانی در ایجاد و ساختار زبان عربی نقش مهمی داشتند. در زبان عربی کلمات خیلی زیادی وجود دارد که به آن‌ها «معربات» یعنی عربی شده‌ها می‌گویند. ریشه بسیاری از معربات هنوز ناشناخته است. سازمان استانداردسازی عربی کوشش فراوانی کرده تا ریشهٔ اینگونه کلمات شناسایی شود، اما به دلیل اینکه در عربی سازی کلمات غریب به‌طور کامل برهم ریخته می‌شود نمی‌توان به سادگی اینگونه معربات را ریشه یابی کرد. گفته می‌شود حدود ۵ هزار کلمه معرب از کلمات رایج در زبان فارسی به زبان عربی راه یافته‌است. از جملهٔ آن‌ها بنفسج (از بنفشه)
زبان فارسی زبان‌های هندواروپایی دارای حدود ۱۵۰۰ ریشه و در حدود ۲۵۰ پیشوند و در حدود ۶۰۰ پسوند هستند که با اضافه کردن پیشوندها به اصل ریشه می‌توان تعداد ۳۷۵٬۰۰۰ واژه را ساخت. هر کدام از واژه‌هایی که به این ترتیب به دست آمده‌است را می‌توان با یک پسوند ترکیب کرد. هرگاه ۳۷۵٬۰۰۰ واژه‌ای را که از ترکیب ۱۵۰۰ ریشه با ۲۵۰ پیشوند به دست آمده‌است با ۶۰۰ پسوند ترکیب کنیم، تعداد ۲۲۵٬۰۰۰٬۰۰۰ واژه به دست می‌آید. اگر همه ترکیب‌های ممکن را در زبان‌های هندواروپایی بخواهیم به‌شمار آوریم، تعداد واژه‌هایی که ممکن است وجود داشته باشد، مرز معینی ندارد و نکته قابل توجه این است که برای فهمیدن این میلیون‌ها واژه فقط نیاز به فراگرفتن ۱۵۰۰ ریشه و ۸۵۰ پیشوند و پسوند داریم، در صورتی که در یک زبان سامی برای فهمیدن دو میلیون واژه باید دست‌کم ۲۵۰۰۰ ریشه را دانست و قواعد پیچیده صرف افعال و اشتقاق را نیز فراگرفت. اساس توانایی زبان‌های هندواروپایی در یافتن واژه‌های علمی و بیان معانی است. زبان فارسی یکی از زبان‌های هندواروپایی است و دارای همان ریشه‌ها و همان پیشوندها و پسوندها است. تلفظ حروف در زبان‌های مختلف هندواروپایی متفاوت است ولی این تفاوت‌ها طبق یک روالی پیدا شده‌است. توانایی که در هر زبان هندواروپایی مانند زبان یونانی و زبان لاتین و زبان آلمانی و زبان فرانسوی و زبان انگلیسی وجود دارد، در زبان فارسی هم وجود دارد. روش علمی در این زبان‌ها مطالعه شده‌است و برای زبان فارسی به کار بردن آن‌ها بسیار ساده است. این تعداد واژه‌ها به روش اشتقاقی به وجود می‌آید و اگر روش ترکیبی و نشانه‌های اختصاری را هم اضافه کنیم واژگان بسیار بیش تری خواهیم داشت. این‌ها غیر از وندهای منسوخ و مهجور پارسی باستان است.
ریشه‌شناسی عامیانه در زیر، نمونه‌هایی از ریشه‌شناسیِ عامیانه در زبان‌های فارسی و انگلیسی و فرانسه و آلمانی آورده شده:ریشه‌شناسی یکی از زمینه‌هایی در زبان‌شناسیِ زبانِ فارسی است که کمتر رویِ آن کار شده‌است. شاید جسته‌وگریخته تلاشی شده‌باشد، اما هنوز «فرهنگِ جامعِ ریشه‌شناسی» نداریم. شاید در ایرانِ معاصر، نخستین بار شادروان دکتر محمد معین بود که در "فرهنگِ فارسیِ معین" به‌طورِ علمی به ریشه‌شناسیِ واژه‌ها پرداخت و حتی در ویرایشِ فرهنگِ "برهانِ قاطع"، اشتباه‌بودنِ برخی ریشه‌شناسی‌هایِ عامیانه را گوشزد کرد.
فدراسیون بین‌المللی جوجیتسو مدارس مختلف (ryū) از قرن پانزدهم جوجیتسو سنتی را در ژاپن آموزش می‌دهند. JJIF یک نهاد حاکم برای هیچ‌یک از مدارس جوجوتسوی ژاپنی سنتی نیست. JJIF برسبک‌های سنتی جوجیتسو ژاپنی که اغلب به جای آنها به صورت فرد محور اداره می‌شوند که ادعا می‌کنند از انتقال ریشه‌های مختلف ژاپنی برخوردار هستند پیروی نمی‌کند. برخی از این سبک‌ها صدها سال قدمت دارند.
زبان چندکانونی اگرچه این سه زبان معیار به هم نزدیک مانده‌اند اما تا حدودی از هم دور شده‌اند. بیشتر چینی‌ها در تایوان و سنگاپور از سواحل جنوب شرقی چین می‌آیند، جایی که گویش‌های محلی فاقد همخوان‌های ابتدایی /tʂ tʂʰ ʂ/ هستند که در گویش‌های شمالی وجود دارند و بنابراین بیشتر گویشوران، آن‌ها را از همخوان‌های مشابه /ts tsʰ s/ تشخیص نمی‌دهند. همچنین در تایوان و سنگاپور همخوان‌های برگشته تلفظ نمی‌شوند. به علاوه اینکه در واژگان این گویش‌ها نیز تفاوت‌هایی وجود دارد؛ به طوری که ماندارین تایوانی وام‌واژگان بیشتری از مین، هاکا و ژاپنی دریافت کرده درحالی که ریشه بیشتر وام‌واژگان ماندارین سنگاپوری از انگلیسی، مالایی و گونه‌های جنوبی چینی است.
سامانه نگارش زبان ژاپنی به جز حرف ن، همه حروف زبان ژاپنی به مصوت ختم می‌شود.
آموزش زبان ژاپنی در قزاقستان تعداد افرادی که آزمون به زبان ژاپنی در قزاقستان شرکت کردند:
اوبیخی اوبیخی یک زبان پیوندی است که از زبان نیا قفقازی ریشه گرفته‌است. این زبان با زبان‌های آدیغی، کاباردی و آبخازی هم‌ریشه است.
زبان ژاپنی اولین نمونه‌هایی که زبان نوشتاری ژاپنی وجود دارد به قرن هشتم برمی‌گردد و به دو شکل می‌باشند.
سمولینا نام این آرد از ریشه کلمه ایتالیایی semola به معنی سبوس گرفته شده‌است که آن نیز از کلمه simila نشات یافته‌است که کلمه‌ای با ریشه لاتین کهن به معنی آرد است که آن نیز از زبان یونانی و کلمه‌ای با عنوان (σεμῖδαλις (semidalis به معنی ذره وام گرفته شده بود. بر اساس نظریه‌ای ممکن است که ریشه اولیه simila از کلمه samita در زبان سانسکریت که به معنی گندم بوده‌است گرفته شده باشد یا حتی ریشه در زبان‌های سامی داشته و از ریشه «سمد» به معنی آسیاب کردن داشته باشد: مانند کلمه عربی سمید(samīd).
سامانه نگارش زبان ژاپنی حرف و در خط فارسی برای نمایش هر دو صدای او و اُ به کار برده می‌شود، مثل خوب و خوش، مور و موج. در نوشتار فارسی، به استثنای جزوه‌های آموزشی زبان، حرکت‌گذاری خط فارسی (واکه‌های کوتاه، فتحه و کسره و ضمه) مرسوم نیست و از این رو برای نگارش صدای اُ در بسیاری از کلماتی که از زبان‌های دیگر وارد فارسی شده‌اند حرف واو (و) به کار برده می‌شود. برای نگارش واژه‌های ژاپنی اوریگامی، کیمونو، بونسای، رونین و غیر از آن نیز حرف و برای نمایش صدای اُ به کار رفته است. در جدول الفبایی زبان ژاپنی، حروف به صورت واج‌های صدادار و بی‌صدا نمایش داده نمی‌شود. آنچه که در جدول هجاهای الفبای کانا دیده می‌شود یک واحد تفکیک‌ناپذیر است که یا واجی صدادار است یا واجی بی‌صدا که با یکی از صداها دنبال می‌شود (به جز حرف ن (ん) که با واج صداداری دنبال نمی‌شود). همچنین زبان ژاپنی تفاوتی بین واج‌های ر و ل قائل نمی‌شود و تلفظ هر دو آن‌ها یکی است. در توضیح حروف قرمز رنگ جدول بالا باید اشاره کرد که ゑ در تلفظ امروز زبان ژاپنی همان صدای え (ئه) را دارد و به ندرت به کار می‌رود. ゐ نیز همان صدای い (ئی) را داشته و به ندرت به کار برده می‌شود.
بالائی‌بالان زبان بالائی‌بالان در قرن دهم هجری شمسی (سدهٔ شانزدهم میلادی) توسط یک شاعر ترک – به‌نام مُحی‌الدین (Muhyeddin) - بر اساس الفبای عربی و با بهره‌گیری از زبان‌های ترکی و عربی، برای حفظ محتوای کتب دینی و الهی، ساخته شده‌است. نکتهٔ فوق‌العاده مورد توجه و اعجاب‌آور در مورد زبان بالایی‌بالان – در ارتباط با سیر تحول زبان‌های ابداعی - این است که هرچند این زبان قرن‌ها پیش از تمامی زبان‌های فلسفی و نیمه‌فلسفی جهان پدید آمده‌است، ولی دارای ویژگی‌های بسیار مهمی به‌خصوص در مورد منشأ واژگان آن است که قرن‌ها بعد از پیدایش زبان‌های فلسفی، توسط زبان‌های موفق ابداعی – اما غیر انتزاعی - مانند اسپرانتو، به‌کار گرفته شد. به‌این معنی که ریشهٔ کلمات بالایی‌بالان نه تنها مانند زبان‌های فلسفی، انتزاعی و تجریدی نیست، بلکه در اخذ آن‌ها، از زبان‌هایی به‌کلی متفاوت و غیرهم‌گون، یعنی فارسی، ترکی و عربی، استفاده شده‌است؛ ویژگی‌ای که زبان اسپرانتو نیز، که بدون هیچ‌گونه شکی موفق‌ترین زبان فراساختهٔ جهان است، بهرهٔ زیادی از آن برده‌است، چراکه هرچند اکثریت واژه‌های آن از زبان‌های لاتینی (لاتینید یا رومانس) است که زبان‌هایی هم‌گون و هم‌خانواده هستند، بسیاری از واژه‌های آن نیز از تعداد کثیری از زبان‌های کاملاً متفاوت دنیا - مانند عربی، فارسی، چینی، ژاپنی و روسی - اخذ گردیده‌است.
زبان ژاپنی ژاپنی با خانواده زبان‌هایی مانند آینو، آستروآسیایی و همچنین گزینه بی‌اعتبار آلتایی دسته‌بندی شده‌است، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌اند.
زبان اشاره زبان‌های اشاره ژاپنی، کره‌ای و تایوانی به خانواده زبان اشاره ژاپنی تعلق دارند. شماری از زبان‌های اشاره از زبان اشاره فرانسوی (LSF) به وجود آمده‌اند، یا نتیجه ارتباط زبان میان زبان‌های اشاره جامعه محلی و LSF. این‌ها شامل زبان‌های اشاره فرانسوی، ایتالیایی، کبکی، آمریکایی، ایرلندی، روسی، هلندی، فلاندری، بلژیکی-فرانسوی، اسپانیایی، مکزیکی، برزیلی، کاتالان و دیگر زبان‌های اشاره هستند.
زبان ژاپنی سامانه نوشتاری ژاپنی از سه دسته واج آوا به نام‌های هیراگانا (平仮名) و کاتاکانا (カタカナ) و روماجی (ローマ字) و واژه‌نگارهای کانجی (漢字) تشکیل شده‌است. از هیراگانا و کاتاکانا با عنوان کلی‌تر کانا نام برده می‌شود. کانجی در واقع همان حروف چینی برگرفته از سیستم نگارشی چینی است که معمولاً برای نوشتن کلماتی که از زبان چینی وارد ژاپنی شده‌اند استفاده می‌شود. هیراگانا معمولاً برای نوشتن کلمات اصیل ژاپنی استفاده می‌شود. بر اساس برخی از کلمات کانجی، الفبایی به نام کاتاکانا به وجود آمد که برای نوشتن کلمات وارد شده به ژاپنی از انگلیسی و دیگر زبان‌ها استفاده می‌شود؛ فقط یکی از حروف هیراگانا با کاتاکانا یکی است（へ）. از هیراگانا و کاتاکانا برای بیان چگونگی تلفظ کانجی هم استفاده می‌شود (فوریگانا)（ふりがな）.
کیکوگی تا دهه ۱۹۲۰ تمرینات کاراته اوکیناوا معمولاً با لباس روزمره انجام می‌شد. با توجه به جو اجتماعی بین ژاپنی‌ها و اوکیناوایی‌ها در این مدت، کاراته جزء ورزش‌های رزمی خشن ژاپنی محسوب می‌شد و همچون جوجیتسو ریشه در فرهنگ سامورایی دارد. گیچین فوناکوشی، مربی و بینانگذار سبک شوتوکان کاراته، برای کمک به ژاپنی‌ها و تبلیغ کاراته از لباسی شبیه به کانو استفاده می‌کرد.
تأثیرات زبان فارسی بر زبان عربی زبان‌های فارسی و عربی در زمینهٔ داد و ستد واژگان بر یکدیگر تأثیراتی داشته‌اند. واژگان عربی با ریشه فارسی یا کلمات معرب از فارسی به کلماتی گفته می‌شود که در زبان و ادبیات عربی بکار گرفته می‌شوند اما ریشه فارسی دارند. هر واژه‌ای که در زبان عربی، ریشه و بُن عربی نداشته باشد به آن معرب (معربات) یا تعریب می‌گویند. تعریب آن است که کلمه‌ای غیرعربی را به شکل عربی درآورند؛ یا آن را به همان شکل اصلی بیان کنند.
زبان‌های ژاپنی بیشتر پژوهشگران معتقدند که ژاپنی در طول هزاره ۱ قبل از میلاد توسط فرهنگ یایوی از شبه‌جزیره کره به مجمع‌الجزایر ژاپن آورده شده‌است. برخی شواهد جزئی وجود دارد که نشان می‌دهد در قرن‌های اولیه میلادی زبان‌های ژاپنی هنوز در قسمت‌های مرکزی و جنوبی شبه‌جزیره کره تکلم می‌شده‌است.
کردی اردلانی ریشهٔ باستانی *hardz- در زبان‌های ایرانی به معنی «رها کردن» و «به پیش فرستادن» است. این ریشه در زبان اوستایی به صورت harz- ضبط شده‌است و در زبان فارسی باستان به صورت hard- (دقّت شود به تمایز z در زبان‌های شمال غربی و d در بان‌های جنوب غربی ایرانی). ریشهٔ مزبور به مرور زمان دستخوش تغییرات معناشناختی گردیده و معانی مزبور را در زبان‌های مختلف ایرانی نوین به خود می‌گیرد: «عفو کردن»، «روانه کردن»، «اجازه دادن» و «پرتاب کردن».
کانجی کانجی حرفی تصویری یا واژه‌نگار است. کانجی‌ها در زبان ژاپنی می‌توانند به چند صورت خوانده و تلفظ شوند. معنای لفظی واژه کانجی در زبان ژاپنی نویسه‌های قوم هان است. در زبان چینی نیز کانجی به همین معنا به کار برده شده و به همین صورت نوشته می‌شود اما واژه کانجی در زبان چینی به صورت "هانتسو" تلفظ می‌شود.
واسان یوشیدا نویسندهٔ کهن‌ترین متن ریاضیاتی ژاپنی است. کار او در سال ۱۶۲۷، "جینکوکی" نام دارد. این کار مربوط به حساب سوروبان و بدست آوردن ریشهٔ دوم و سوم است. کارهای یوشیدا تأثیر مهمی بر نسل بعد ریاضی دانان ژاپنی گذاشت.
ریشه‌شناسی عامیانه اصطلاحِ «ریشه‌شناسیِ عامیانه» را نخستین بار ارنست ویلهلم فورسته‌مان (Ernst Wilhelm Förstemann) تاریخ‌نگار و کتابدارِ آلمانی در مقاله‌ای به نامِ «اندر ریشه‌شناسیِ عامیانهٔ آلمانی» ساخت، که در "مجلهٔ پژوهش‌های زبان‌شناسیکِ هم‌سنجشی در زبان‌های آلمانی و یونانی و لاتین" به سال ۱۸۵۲ م. (۱۲۳۱ خ) منتشر شد. او در آن مقاله به بحث دربارهٔ این اصطلاح پرداخت. اصطلاحِ «ریشه‌شناسیِ عامیانه» پس از آن در زبان‌های دیگرِ دنیا نیز جا افتاد.
فین تیسن تیسن پژوهش‌هایی نیز دربارهٔ ریشه‌شناسی زبان‌های هندواروپایی انجام داده‌است. حاصل بعضی از این پژوهش‌ها را در قالب مقاله انتشار داده‌است. همچنین، با گرهارد دورفر، متخصص ریشه‌شناسی زبان‌های ترکی و مغولی، همکاری کرده و نام و پیشنهادهای ریشه‌شناختی‌اش را در اثر معروف دورفر ــ که به زبان آلمانی نوشته‌است ــ نیز می‌توان یافت. تیسن بیشترِ مقاله‌هایش را به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، دانمارکی و نروژی نوشته‌است.
سوسک ژاپنی این حشره بسیار مخرب است و بیش از ۳۰۰ میزبان دارد. در حالیکه لارو سوسک ژاپنی از ریشه بسیاری از انواع علف‌ها تغذیه می‌کند، سوسک ژاپنی بالغ دارای میزبان‌های بسیار بیشتری می‌باشد که شامل لوبیا، توت‌فرنگی، گوجه‌فرنگی، فلفل (سرده)، انگور، رازک، رز، گیلاس، آلو، گلابی، هلو، تمشک (میوه)، تمشک ایرانی، ذرت، نخود فرنگی، بامیه و زغال‌اخته آبی می‌باشد.
ویکی‌پدیای ژاپنی ویکی‌پدیای ژاپنی نسخهٔ زبان ژاپنی دانشنامه آزاد ویکی‌پدیا است.
راست‌کوک و چپ‌کوک نظریهٔ دیگری که در مورد ریشهٔ تاریخی این اصطلاح مطرح شده آن است که این واژه ریشه در موسیقی ژاپنی دارد. اعظمی‌کیا به نقل از مهیار افشار می‌نویسد که در موسیقی ژاپنی که همراه با رقص بوده و از موسیقی ملیت‌های دیگر در آن استفاده می‌شده، معمول بوده که نوازندگان و خوانندگان هندی و چینی از سمت چپ به صحنه وارد شوند و خوانندگان کره‌ای و مغول از سمت راست، و این دو گروه از سازهای مختلف و کوک‌های متفاوتی استفاده می‌کرده‌اند که باعث شده که برای مفهوم کوک، دو جهت چپ و راست مطرح شوند. با این حال خود اعظمی‌کیا این دیدگاه را قانع‌کننده نمی‌داند و به دیدگاهی که بر اساس گسترهٔ صوتی خوانندگان است اعتبار بیشتری می‌دهد.
زبان‌های آفریقا در پی استعمار، تقریباً تمام کشورهای آفریقایی زبان‌های رسمی را بکار گرفتند که در خارج از این قاره ریشه داشت، اما این روزها کشورهای متعددی از زبان‌های گوناگون با ریشه بومی (همچون سواحلی) به عنوان زبان رسمی استفاده می‌نمایند. در شماری از کشورها، انگلیسی و فرانسوی برای برقراری ارتباطات در حوزه عمومی همچون دولت، بازرگانی، آموزش و رسانه‌ها استفاده می‌کنند. عربی، پرتغالی، آفریکانس (با ریشه هلندی) و مالاگاسی نمونه‌های دیگری از زبان‌های اصولاً غیرآفریقایی هستند که امروزه توسط میلیون‌ها آفریقایی در هر دو حوزه عمومی و خصوصی بکار می‌روند.
ژاپنی باستان نخستین ژاپنی باستان متأخر یا پسین به ژاپنی (中古日本語، "چوکُ نیهونگو") مرحله‌ای از زبان ژاپنی بین سال‌های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی است در دوران هیآن.
زبان‌های سامی زبان‌های سامی به علت صرف غیرترکیبی‌شان قابل توجه‌اند. در این زبان‌ها ریشه‌ها، خود تکواژ یا واژه نیستند، بلکه تعدادی (معمولاً سه) هم‌خوان منفردند که واژگان با افزودن واکه‌ها و دیگر هم‌خوان‌ها به این ریشه‌ها ساخته می‌شوند. برای مثال در عربی از ریشه‌ی ک-ت-ب، واژگان کتاب، کُتُب، کاتب، کُتّاب یَکتُبُ و ... ساخته می‌شوند.
هنتای هِنتای نام لغتی به زبان ژاپنی است که به معنای «تغییر شکل» است. در فرهنگ عامه ژاپنی، "هنتای" دارای بار منفی است و در زبان عامیانه به معنای «هیزی جنسی» یا «منحرف» است. در کشورهای غربی، کلمه هنتای، اصطلاحی است که به داستان‌های مصور پورنوگرافی و انیمیشن‌های مخصوص بزرگسالان و به‌ویژه انیمه و مانگا ژاپنی، مخصوص بزرگسالان گفته می‌شود.
فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی یک فرهنگ لغت اختصاصی برای ریشه‌شناسی زبان فارسی تألیف دکتر محمد حسن‌دوست است که در سال ۱۳۹۳ در پنج جلد و از سوی انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی چاپ و منتشر شده‌است. این کتاب در سی‌وسومین دورهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، در گروه «زبان‌های باستانی»، به‌عنوان اثر برگزیده شناخته شد. پیشتر، در سال ۱۳۸۳، جلد نخست فرهنگی با همین نام، تألیف حسن‌دوست، شامل حروف «آ - ت»، از سوی فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شده بود.
فهرست واژگان فارسی در زبان‌های دیگر واژگان عربی با ریشه فارسی یا کلمات معرب از فارسی به کلماتی گفته می‌شود که در زبان و ادبیات عربی بکار گرفته می‌شوند اما ریشه فارسی دارند. هر واژه یی که در زبان عربی، ریشه و بُن عربی نداشته باشد به آن معرب (معربات) یا تعریب می‌گویند. تعریب آن است که کلمه‌ای غیرعربی را به شکل عربی درآورند؛ یا یا آن را به همان شکل اصلی بیان کنند.
تأثیرات زبان فارسی بر زبان عربی واژگان عربی با ریشه فارسی یا کلمات معرب از فارسی به کلماتی گفته می‌شود که در زبان و ادبیات عربی بکار گرفته می‌شوند اما ریشه فارسی دارند.
هم‌جنس‌کامگی در آسیا، ریشه های اروتیسیسم مردانه در شونگای سنتی ژاپنی(هنر اروتیک) وجود دارد؛ این سنت بر هنرمندان معاصر ژاپنی نیز اثر نهاده است که از جمله آنان می توان به توموتسو یاتو (عکاس)، سادائو هاسه گاوا (نقاش) و گنگورو تاگامه (هنرمند مانگا) اشاره کرد.
فارسی افغانستان "دری" نامی است که از سده دهم میلادی به زبان فارسی نو داده می‌شده و در آثار کسانی همچون اصطخری، شمس‌الدین مقدسی و ابن حوقل از آن یاد شده‌است. در مورد ریشه "دری" نظرهای متفاوتی وجود دارد. بیشتر پژوهشگران ریشه این واژه را در واژه فارسی "در" یا "دربار" می‌دانند چرا که این زبان، زبان رسمی دربار ساسانیان بود. ابن ندیم در "الفهرست" دربارهٔ ریشه دری از ابن مقفع نقل می‌کند که دری زبان درباریان مدائن (تیسفون) بود و به همین دلیل این گونه نامیده می‌شود. او دری را زبان خراسان و مردم بلخ نیز برمی‌شمرد.
زبان سریانی بسیاری از واژگان سریانی، همچون دیگر زبان‌های سامی از طریق ریشه‌های ثلاثی ساخته می‌شوند که به‌صورت سه صامت سریانی با حرف صدادار متغیر (و برخی صامت) یک مجموعه را تشکیل می‌دهد. برای نمونه، ریشهٔ ، " معنای اولیهٔ «برداشتن» را دارد و واژه‌های زیر می‌توانند از همین ریشه مشتق شوند:
عرب (ریشه‌شناسی) هرگونه کاوش تاریخیِ زبان‌شناسی، از جمله ریشه‌شناسی واژهٔ «عرب» به‌ناچار باید بر پایهٔ گمانه‌زنی -دانایی یا سیاسی- باشد چراکه هیچ فرهنگ ریشه‌شناختی کاملی برای عربی یا زبان‌های سامی وجود ندارد. افزون بر این به دلیل کمبود بنیادی دانش یا کنجکاوی راستین، هیچ تبیین دستورزبانیِ مقایسه‌ایِ تاریخی‌ای از زبان‌های سامی هرگز نمودار نشده‌است.
آن یونگ بوک آن یونگ بوک (؛ زادهٔ ) ماهی‌گیر در پادشاهی چوسان در قرن هفدهم بود که به علت سفر به ژاپن در دوران قرنطینه این کشور مشهور است. به جز اسمش، اطلاعات اندکی در مورد یونگ بوک وجود دارد که اشراف‌زاده یا یک سیاستمدار نبود. تاریخ تولد و وفاتش دقیقاً مشخص نیست اما یادداشت‌های موجود در کتابی نوشته شده توسط لی ایک (محققی کنفسیوسی در اواخر دوران چوسون) نشان می‌دهد که یونگ بوک پاروزنی از نیروهای دریایی در دونگ نه در منطقه گیونگ سانگ بود و اینکه وی در زبان ژاپنی مهارت داشت. در حقیقت یونگ بوک توانست زبان ژاپنی را به دلیل بازدیدهای متناوبش از یک مسافرخانه مختص ژاپنی‌ها در آن منطقه فرا بگیرد که به عنوان یک دفتر تجاری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. سلاست وی در زبان ژاپنی در سال ۱۶۹۳ درخشید.
زبان اسپانیایی زبان اسپانیایی از لاتین عامیانه ریشه گرفته که از سال ۲۱۰ پیش از میلاد در زمان جنگ دوم پونی توسط رومیان به شبه‌جزیره ایبری آورده شد. پیش از این، در شبه جزیره ایبری چندین زبان پیشارومی (که به آن‌ها زبان‌های دیرین‌هیسپانیایی نیز گفته می‌شود) که برخی هندواروپایی و برخی از ریشه‌های دیگر بودند، صحبت می‌شدند. این زبان‌ها شامل زبان‌های باسکی (امروزه نیز زنده است)، ایبریایی، سلتیبری و گالائیک بودند.
کنپیتو کنپیتو نوعی آبنبات قندی ژاپنی است که با رنگ‌های گوناگون تهیه می‌شود. ریشه لغت "konpeitō" از زبان پرتغالی و واژه Comfit است. طزر تهیه کنپیتو در اوایل قرن شانزدهم توسط تاجران پرتغالی به ژاپن معرفی شد. در آن زمان هنوز زیرساخت و فناوری پالایش شکر در ژاپن به وجود نیامده بود. از آنجائیکه مقدار زیادی شکر برای تهیه آن لازم بود قیمت آن بسیار گران بود. در سال ۱۵۶۹ لوئیس فرویس یک شیشه پر از کنپیتو را به هدف ادامه تبلیغ مبلغان مسیحیت در ژاپن به اودا نوبوناگا هدیه کرد.
یوجو یوجو ; در زبان ژاپنی به زنی گفته می‌شد که در یوکاکو (فاحشه‌خانه) یا شوکوبا (استراحت‌گاه‌های بین شهری)، به مردان سرویس جنسی می‌دادند. این واژه هم‌معنی واژه شوفو در زبان ژاپنی زمان معاصر است.
اسپرانتو اکثر واژگان اسپرانتو از زبان‌های لاتین (رومی) همچون فرانسه، ایتالیایی و اسپانیایی گرفته شده و بعد از آن از زبان‌های ژرمنی همچون آلمانی، هلندی و انگلیسی. زبان یونانی باستان به خصوص برای اصطلاحات علمی استفاده شده‌است و از ریشه زبان‌های اسلاوی همچون لهستانی و روسی مقدار ناچیزی وام گرفته شده‌است. بدیهی است که در این زبان مانند اکثر زبان‌های موجود لغات و اصطلاحات خاص فرهنگ‌ها از ریشه زبان همان فرهنگ اخذ شده‌است.
بیگ دربارهٔ خاستگاه این واژه اگرچه هنوز بحث‌هایی وجود دارند، ولی تقریباً پذیرفته شده‌است که وامواژه‌ای است واردشده زبان‌های تُرکی. در این راستا دو نظر وجود دارد، یکی آنکه ریشه آن را از زبان های ایرانی میدانند و برخی می‌گویند که ریشه‌ای در زبان چینی دارد.
مادایکس مادایکس دارای یک جامعه جهانی از کاربران و توسعه دهندگان است. این جوامع مادایکس را به زبان‌های بومی خود ترجمه کرده‌اند. این ترجمه‌ها عبارتند از: [[آلزاس]]، [[زبان بلغاری|بلغاری]]، [[زبان چینی|چینی]]، [[زبان چکی|چکی]]، [[زبان دانمارکی|دانمارکی]]، [[زبان هلندی|هلندی]]، [[زبان فنلاندی|فنلاندی]]، [[زبان فرانسوی|فرانسوی]]، [[زبان آلمانی|آلمانی]]، [[زبان یونانی|یونانی]]، [[زبان عبری|عبری]]، [[زبان ایتالیایی|ایتالیایی]]، [[زبان ژاپنی|ژاپنی]]، [[زبان نروژی|نروژی]]، [[زبان فارسی|فارسی]]، [[زبان فیلیپینی|فیلیپینی]]، [[زبان لهستانی|لهستانی]]، [[زبان پرتغالی|پرتغالی (برزیلی و اروپایی)]]، [[زبان روسی|روسی]]، [[زبان صربی|صربی]]، [[زبان اسپانیولی|اسپانیولی]]، [[زبان سوئدی|سوئدی]] و [[زبان ترکی|ترکی]]. همچنین جوامع فعال دیگری به زبان‌های [[زبان هندی|هندی]] و [[زبان انگلیسی|انگلیسی]] دارد.
عرب (ریشه‌شناسی) این چندگانگی معانی تا اندازه‌ای ناشی از یکی‌شدن «غ» نیاسامی (سامی بدوی) با «ع» در برخی زبان‌هاست. در عبری واژهٔ «عَرَوْ» (ʿarav) نیز ریشهٔ سه‌صامتی است، که ریشهٔ واژهٔ به کار رفته برای غرب یعنی «مَعرَوْ» (maʿarav) و غروب که «مَعریوْ» یا «عِرِوْ» (maʿariv, ʿerev) می‌باشد. هم‌ریشهٔ مستقیم عربی این واژه، به جای آن که «عرب» باشد، «غرب» (به معنای خاور/غرب) است. اما در زبان اوگاریتی، که «غ» سامی بدوی را حفظ کرده‌است، این ریشه با «ع» دیده شده‌است که بر پیچیدگی ماجرا می‌افزاید.
زبان چینی اگرچه این کشورها از زبان چینی صرفاً برای برقراری ارتباط نوشتاری استفاده می‌کردند، اما هر کشور سنت خود را در خواندن متون داشت. واژگان چینی با این تلفظ‌ها به‌طور گسترده‌ای به زبان‌های کره‌ای، ژاپنی و ویتنامی وارد شده‌اند و امروز بیش از نیمی از واژگان آن‌ها را تشکیل می‌دهند. این هجوم گسترده واژگان چینی منجر به تغییر در ساختار واجی این زبان‌ها شده و به توسعه ساختار مورایی در ژاپنی و به هم خوردن هماهنگی واکه‌ای در کره‌ای کمک کرده‌است.
زبان مازندرانی تقریباً تمامی پژوهشگران بر این اعتقاد هستند که دیو سپید یا ارجنگ دیو نامی اصیل از ادبیات و زبان مازندرانی است و ریشه فارسی ندارد و خود کلمه دیو نیز ریشه مازندرانی دارد و سپس به زبان فارسی راه یافت.
سنپای و کوهای در ژاپن، اصطلاحات سنپای (, به معنای «ارشد» یا «برتر») و کوهای (, به معنای «مبتدی»، «جوان» یا «تازه‌وارد») نشان دهنده یک رابطه غیررسمی بین افراد در سازمان‌ها، انجمن‌ها، باشگاه‌ها، مشاغل و مدارس است. این اصطلاحات ریشه در آموزش کنفسیوس‌گرایی دارد اما سبک ژاپنی خودش را گرفته و در نهایت بخشی از فرهنگ ژاپنی شده‌است.
هیراگانا هیراگانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار کاتاکانا، کانجی و روماجی مولفه‌های اصلیِ سامانه نگارش زبان ژاپنی را تشکیل می‌دهد. هیراگانا و کاتاکانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر یک مورا Mora) است. هر کانا یا یک واج صدادار است مثل あ (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل か (کا). حرف ん (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود.
منصور زلزل منصور بن جعفر بن زَلزَل رازی (متولد ۱۷۶ هجری قمری در کوفه و درگذشته در بغداد)، موسیقی‌دان ایرانی‌تبار سدهٔ دوم هجری قمری بود. شهرت وی به خاطر ابداع پرده‌ای در کوک سازهای موسیقی ایرانی است که به «وسطای زلزل» معروف است.
موسیقی از سازهای ضربی معروف ایرانی دهل و تنبک و نقاره در ابعاد و شکل‌ها و کاربردهای گوناگون و دایره ودف و دهلک و کسسر و . . . هستند.
موسیقی جاز ایرانی موسیقی جاز ایرانی به اشاره موسیقی جاز ساخته شده توسط نوازندگان ایرانی که بعضاً با سازهای سنتی ایرانی ترکیب شده‌است دارد.
پژمان اکبرزاده از ۱۵ سالگی تحقیق دربارهٔ فعالیت‌های هنرمندان معاصر موسیقی ایران را آغاز کرد و سه سال بعد نخستین بخش از تحقیقات خود دربارهٔ رهبران ارکستر و آهنگسازان ایرانی را به صورت کتاب منتشر کرد. این کتاب در فصلنامه موسیقی‌شناسی ایران (چاپ مریلند) «مایه سرفرازی جامعه موسیقی‌شناسی ایران» قلمداد شد و در دانشنامه ایرانیکا به عنوان منبع مورد کاربرد قرار گرفت. بخش‌های بعدی این مجموعه چهار جلدی به نوازندگان سازهای ایرانی، موسیقی شناسان، منتقدان موسیقی، پژوهشگران موسیقی، متخصصان آموزش موسیقی و در نهایت، نوازندگان ایرانی سازهای غربی اختصاص دارند.
موسیقی سنتی ایرانی موسیقی دستگاهی ایرانی ممکن است هم به شکل آوازی و هم با ساز اجرا شود. از جمله رایج‌ترین سازها در این موسیقی، دو ساز زهی-زخمه‌ای تار و سه‌تار، ساز زهی-کششی کمانچه، ساز بادی نی، زهی-کوبشی سنتور همراه با ساز ضربی تنبک هستند. علاوه بر آن‌ها سازهای دیگری نیز که در ایران وجود دارند، ممکن است اشتفاده شوند؛ از آن جمله: همچنین از اواخر دورهٔ قاجار تحت تأثیر موسیقی اروپایی سازهای غربی مانند فلوت، پیانو و کلارینت (قره‌نی) نیز برای نواختن موسیقی دستگاهی ایرانی استفاده می‌شدند. در این میان ویلن جایگاه خاصی در موسیقی ایرانی پیدا کرد به طوری که سال‌ها کمانچه را از صحنه خارج کرده بود.
عبدالعلی باقری‌نژاد عبدالعلی باقری‌نژاد (۲۰ تیر ۱۳۴۶ در کرمانشاه - ) نوازنده و سازندۀ سازهای موسیقی ایرانی و کردی است. او به دلیل تلاشی که در راستای احیای ساز چنگ انجام داده، به «احیاگر چنگ ایرانی» معروف شده‌است. باقری‌نژاد علاوه بر نوازندگی و ساخت ساز، آثاری را نیز در زمینۀ ادبیات کودک خلق کرده‌است.
ادوار فواصلی که در نظریه ادوار تعریف می‌شدند با کوک فیثاغورثی مطابقت داشتند (به جز فواصل ریزپرده‌ای که در کوک فیثاغورثی وجود ندارد). کوک سازهای موسیقی ایرانی در دوران معاصر، به اعتدال مساوی نزدیکتر است تا به کوک فیثاغورثی؛ به بیان دیگر، زمانی که تحول مقام به دستگاه رخ داد، سازهای ایرانی هم تا حدی مطبوع‌سازی شدند و لذا نظریهٔ ادوار، هم از حیث تعریف نحوهٔ دستان‌بندی ساز، و هم از حیث تعریف ساختار مُدال موسیقی ایرانی، کنار گذاشته شد. ساختار مدال موسیقی ایرانی اکنون با کمک ردیف شرح داده می‌شود.
عیاران (آلبوم) عیّاران یک آلبوم موسیقی، اثر آهنگساز و موسیقی‌دان ایرانی، احمد پژمان است. این اثر در سال ۱۳۵۶ از سوی وزارت فرهنگ و هنر به احمد پژمان سفارش داده شد و در همان سال برای گروه سازهای ایرانی، ساخته و با اجرای ارکستر سازهای ملی، به سرپرستی فرامرز پایور ضبط شد. با گذشتِ زمان، پارتیتور این اثر از بین رفت. قطعات این آلبوم در سال ۱۳۹۲، به خواستِ احمد پژمان، بر اساس نمونهٔ صوتی باقی مانده، توسط محمدرضا فیاض بازنویسی و در ۴ شهریور ۱۳۹۳ در تالار رودکی اجرا و ضبط شد. آلبوم عیاران در خرداد ۱۳۹۴، توسط انجمن موسیقی ایران به انتشار مجدد رسید. قطعات این آلبوم در سی‌امین جشنواره موسیقی فجر اجرا شد. این اثر همچنین در سال ۱۳۹۷ توسط ارکستر سازهای ایرانی دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران اجرا شد.
خانه موسیقی ایران هر یک از کانون‌ها یا کمیته‌های تخصصی، شامل همه اعضای پیوسته و وابسته درجه یک و دو خانه موسیقی است که در زمینه کاری مربوط به همان کمیته، دارای تخصص و سابقه فعالیت باشند. هم‌اکنون ۱۰ کانون تخصصی شامل "نوازندگان سازهای ایرانی"، "نوازندگان سازهای کلاسیک"، "خوانندگان موسیقی ایرانی"، "خوانندگان کلاسیک غربی"، "آهنگسازان، رهبران کُر و ارکستر"، "مدرسان موسیقی"، "پژوهشگران موسیقی"، "سازندگان ساز"، " صدابرداران " و "ناشران" در خانه موسیقی فعالیت می‌کنند.
کمانچه کَمانچه یکی از سازهای موسیقی ایرانی است. این ساز علاوه بر شکم، دسته و سر، در انتهای پایینی ساز، پایه‌ای دارد که روی زمین یا روی پای نوازنده قرار می‌گیرد. نوعی از کمانچه معروف به کمانچه لری وجود دارد که پشت باز است و مردمان لر به آن «تال» می‌گویند.
سازهای زهی سازهای زهی زخمه‌ای موسیقی ایرانی:
سازهای زهی سازهای زهی کمانه‌ای موسیقی ایرانی:
لوید میلر در سال‌های آتی و طی تجربیاتی که با نوازندگان مختلف ایرانی و غربی داشت سعی در کنار هم نشاندن موسیقی جاز و موسیقی سنتی ایرانی کرد. نوعی هم‌کناری سازهای غربی و آلات موسیقی کهن شرقی و ایرانی. ساخته‌های که می‌توان آن‌ها را در زمره‌ای اولین تلاش‌ها در تلفیق موسیقی سنتی ایرانی و غربی به‌حساب آورد.
قیچک قِـیچَک یا غیژک یکی از سازهای زهی در موسیقی ایرانی است که مانند کمانچه با آرشه نواخته می‌شود. جنس کاسهٔ طنینی قیچک از چوب گردو یا توت بوده و سیم‌های آن فلزی هستند. این ساز دارای قدمت بسیار زیادی است و در موسیقی نواحی ایران کاربرد فراوانی داشته و دارد. این ساز از نظر نوازندگی شبیه به ویولن‌سل است و حتی در نوع بزرگ‌تر آن که به قیچک بم معروف است، از آرشهٔ ویولن‌سل استفاده می‌شود.
روح‌الله خالقی خالقی در دورانی فعالیت می‌کرد که موسیقی غربی در ایران رواج داشت و بسیاری موسیقی ایرانی را غیرعلمی و تدریس آن را بیهوده می‌دانستند. حتی در بازه‌ای موسیقی ایرانی در هنرستان عالی موسیقی تدریس نمی‌شد و بسیاری از کسانی که سازهای سنتی می‌نواختند در این دوره به سازهای اروپایی روی آوردند یا هنرستان عالی موسیقی را ترک کردند. در این زمان خالقی و استاد محبوبش علینقی وزیری برای حفظ موسیقی ایرانی تلاش‌های بسیاری کردند. خسرو جعفرزاده در نقد کتاب "نظری به موسیقی،" این کتاب را تلاشی برای توجیه علمی موسیقی ایرانی با تئوری موسیقی غربی و تغییر فضای ضد موسیقی ایرانی آن زمان می‌داند. خالقی در سال ۱۳۳۹ ه‍. ش، آخرین اثر خود را که تصنیفی با نام «خاموش"»" بود، روی شعری از رهی معیری و با خوانندگی غلامحسین بنان ساخت که توسط ارگستر گل‌ها به اجرا درآمد. غزل این تصنیف در مجموعهٔ شعر رهی معیری (سایهٔ عمر) با عنوانِ "غباری در بیابانی" نامیده شده‌است. او پس از ساخت این آهنگ تا پایان زندگی‌اش در سال ۱۳۴۴ ه‍. ش، اثر دیگری خلق نکرد.
ارکستر موسیقی نو ارکستر موسیقی نو یا ارکستر ایرانی موسیقی نو، ارکستری با ترکیب سازهای ایرانی و غربی در کنار هم است که در سال ۱۳۷۴ توسط علیرضا مشایخی تأسیس شد.
هنرستان عالی موسیقی در سال ۱۳۰۰ که «اداره کل موزیک» در ارتش نوین ایجاد شد مین باشیان، رئیس مدرسه موزیک که قبلاً ریاست موزیک قشون را نیز بر عهده داشت برای ریاست اداره کل موزیک و ریاست مدرسه موزیک انتخاب شد. در این مدرسه موسیقی ایرانی نیز به شیوه علمی تدریس می‌شد. درس‌ها شامل فارسی، حساب، جغرافیا، زبان فرانسه، شرعیات، فیزیک، مشق خط، خواندن و نوشتن نت، سازهای بادی، پیانو، سازهای زهی، تئوری موسیقی، سلفژ، تناسب علم موسیقی (هارمونی)، موسیقی ایرانی و ارکستراسیون بود.
دف دَف، یکی از سازهای کوبه‌ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقه‌ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده‌اند و با ضربه‌های انگشت می‌نوازند. این ساز از سازهای ضربی ایرانی شبیه به دایره ولی بزرگ‌تر از آن و با صدای بم‌تر است.
دستان (گروه موسیقی) این گروه در ابتدا با نوازندگان بیشتری فعالیت می‌کرد، سپس به ترکیب کوچک‌تر فعلی شامل سه نوازنده سازهای ملودیک و دو نوازندهٔ سازهای کوبه‌ای رسید. گروه دستان از موفق‌ترین گروه‌های موسیقی ایرانی در دو دههٔ اخیر است. بها دادن به گروه‌نوازی و تنظیم‌های سازیِ خوب و همچنین حفظ جایگاه هریک از سازها در آثار گروه دستان، از ویژگی‌های بارز این گروه است؛ اهمیت این موضوع به این دلیل است که در موسیقی سنتی ایرانی توجه بیشتری به آواز نسبت به ساز وجود داشته و موسیقیِ سازی رشد کم‌تری نسبت به آواز داشته‌است.
ارفع کرمانی فرزند بزرگ وی به نام فواد توحیدی، نوازنده و مدرس تار، سه تار، تنبور، دف و سازهای کوبه‌ای و آهنگساز و پژوهشگر موسیقی نواحی ایرانی است. وی با تشکیل گروه موسیقی ارفع و استفاده از اشعار پدر، برنامه‌های متعددی در سطح کشور و جهان ترتیب می‌دهد. فرزند دیگر، عماد توحیدی، نوازنده دف و سازهای کوبه ای و آهنگساز ایرانی است.
ویگن در سال ۱۳۳۳ ویگن ترانهٔ مهتاب را (که بعداً در آلبومی به همین نام منتشر شد) خواند. این ترانه را آغاز عصری نو در موسیقی ایرانی می‌دانند چرا که برای اولین بار، موسیقی ایرانی با سازهای تماماً غیر ایرانی اجرا شد.
تنبور امروزه مبنای صداهای موسیقی در سازها نت دوی دیاپازن است که سازهای شاخص موسیقی ایرانی نیز از آن تبعیت نموده‌اند؛ مثلاً اکثر نوازندگان تار، دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیم‌های اصلی تارند را برابر با نت یاد شده می‌گیرند. همین امر باعث شده‌است که صدای سازهای ایرانی به دلیل مبالغه در زیر شدن از اعتدال خارج گشته و صداها اکثراً خشک و بدون طنین شده و از حالت اصلی خود خارج گشته‌است. در گذشته مبنای صداهای موسیقی نت لا بوده‌است چه در موسیقی ایرانی و چه در موسقی جهانی. این امر تاکنون در تنبور مراعات گردیده یعنی دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیم‌های اصلی تنبورند، معمولاً برابر است با نت لا؛ یعنی یک و نیم پرده بم‌تر از مبنای امروزی کوک می‌شوند.
تاریخ موسیقی ایران اصطلاح «خنیای باستانی ایرانی» یک اصطلاح مربوط به عصر پس از هخامنشیان می‌باشد. در این دوره سه نوع موسیقی رزمی، بزمی و مذهبی وجود داشته‌است که موسیقی رزمی آن‌ها در هنگام جنگ‌های هخامنشیان اجرا می‌شده‌است. از سازهای آن‌ها به کرنای فلزی طویل می‌توان نام برد که نمایانگر عظمت و گسترش موسیقی رزمی در دوران هخامنشیان بوده‌است. از موسیقی مذهبی هخامنشیان که در مراسم مذهبی زرتشتی اجرا می‌شده‌است می‌توان به سازهای شبیه به «سنج» (ساز کوبه‌ای) اشاره کرد.
موسیقی کلاسیک توبای واگنر یکی از سازهای بادی برنجی است که در دورهٔ ریشارد واگنر به سازهای بادی اضافه شد، که بعدها نیز در سمفونی شماره ۷ آنتون بروکنر و بالهٔ دریاچه قو از چایکوفسکی نیز مورد استفاده قرار گرفت. معروف‌ترین آهنگسازان و موسیقی‌دانان این سبک فردریک شوپن، فرانتس لیست و فلیکس مندلسون هستند.
موسیقی در عراق نوازندگان عراقی در کنگره معروف موسیقی عربی در سال ۱۹۳۲ در قاهره شرکت کردند که محمد القوانچی، خواننده مسلمان، نیز در آن شرکت کرد. در سال ۱۹۳۶، رادیو عراق توسط دو تن از برجسته‌ترین مجریان و آهنگسازان عراق، صالح و داود الکویت، با یک گروه، به استثنای نوازنده سازهای کوبه ای، تأسیس شد. در این کلوپ‌های شبانه، گروه‌های موسیقی متشکل از عود، قانون و دو نوازنده سازهای کوبه ای بودند.
اعتدال مساوی در موسیقی ایرانی، عربی و ترکی که ریزپرده‌ای است استفاده از کوک‌های مبتنی بر اعتدال مساوی تا قرن بیستم رایج نبود. اولین اشاره‌ها به استفاده از اعتدال مساوی در این نوع موسیقی میخائیل مشاقه موسیقی‌دان سوریه‌ای در قرن نوزدهم مطرح کرد. در موسیقی ایرانی اعتدال مساوی پس از آن رواج یافت که در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی علینقی وزیری آن را به عنوان روش کوک‌بندی سازهای ایرانی مطرح کرد.
دستور تار "دستور تار" را اولین کتاب تئوری موسیقی نوین ایرانی دانسته‌اند. وزیری در این کتاب، اعتدال مساوی را برای موسیقی ایرانی معرفی کرد، و شیوه‌ای برای نت‌نویسی موسیقی ایرانی ابداع کرد که شامل دو علامت عرضی جدید بود (سری و کرن). او در این کتاب ساختار سازهای تار و سه‌تار و موقعیت نت‌هایشان را شرح داد و برخی از قطعات موسیقی ساختهٔ خودش را نیز در این کتاب به چاپ رساند.