mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
هواپیمای فضایی شاتل فضایی آمریکا که اولین بار در سال ۱۹۸۱ پرتاب شد. نخستین سفینه قابل استفاده مجدد جهان بود. سه بخش اصلی آن مدارپیما، موشکهای تقویت‌کننده، و مخزن خارجی سوخت می‌باشد. پس از فضاپیماهای مرکوری، جمینی و آپولو، آمریکایی‌ها در پی سفینه‌های رفت و برگشتی رفتند و بدین سان، شاتل‌های فضایی متولد شدند. تاکنون هفت شاتل به نام‌های انترپرایز، پث فایندر، کلمبیا، چلنجر، دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور ساخته شده که دو شاتل نخست، ناکامل و برای آزمایش‌ها و بررسی‌ها ساخته شده‌اند. از میان پنج شاتل پسین نیز چلنجر و کلمبیا دچار سانحه شده‌اند و فقط سه شاتل دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور تا سال ۲۰۱۰ مشغول کار بودند.
اس‌تی‌اس-۵۱-بی اس‌تی‌اس-۵۱-بی () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۹ آوریل، ۱۹۸۵ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل چلنجر و برای مدت حدود ۷ روز انجام گرفت. این ماموریت هفتمین ماموریت صورت گرفته توسط شاتل چلنجر بود که جهت مطالعه بر روی اثرات جاذبه صورت گرفت.
تأسیسات راستی‌آزمایی و اعتبارسنجی مستقل تأسیسات راستی‌آزمایی و اعتبارسنجی مستقل یک مرکز ناسا است. این مرکز ناسا در سال ۱۹۹۳ به‌منظور ادارهٔ ایمنی و تضمین مأموریت پس از فاجعه شاتل فضایی چلنجر ناسا ایجاد شد.
اس‌تی‌اس-۶۱-ام اس‌تی‌اس-۶۱-ام () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که قرار بود در جولای ۱۹۸۶ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شود، ولی به دلیل حادثه انفجار شاتل چلنجر لغو شد. این ماموریت قرار بود توسط شاتل چلنجر انجام شود و حدف آن نصب ماهواره تی‌دی‌آراس-دی در مدار خود بود.
فضاپیمای اندور یک سال پس از فاجعه انهدام فضاپیمای چلنجر در سال ۱۹۸۶، کار ساخت فضاپیمایی برای جایگزینی چلنجر آغاز شد. برای اولین بار بود که برای نامگذاری یک وسیلهٔ فضایی در بین دبستان‌ها و دبیرستان‌های آمریکا مسابقه گذاشتند و در نهایت نام اندور را در سال ۱۹۸۹ بر روی این فضاپیمای بازگشتی گذاشتند. ساخت این فضاپیما در سال ۱۹۹۱ به پایان رسید و سپس در همان سال، برای تحویل به ناسا به پایگاه فضایی کندی در فلوریدا منتقل شد. نخستین پرواز شاتل فضایی اندور در سال ۱۹۹۲ انجام شد که طی آن خدمه شاتل، ماهواره‌ای مخابراتی به نام Intelsat VI F-3 را در مدار تعمیر نمودند. در هفتم ماه مه ۱۹۹۲ زمانی‌که شاتل فضایی ایندیور برای نخستین بار راهی مدار زمین گردید کمی کمتر از دو سال از پرتاب ناموفق ماهواره مخابراتی Intelsat VI F-3 می‌گذشت. موتور مرحله سوم این ماهواره روشن نشده بود و بنابراین ماهواره همچنان در مدار پارکینگ خود در ارتفاع حدود ۳۰۰ کیلومتری به دور زمین می‌چرخید و نتوانسته بود خود را به مدار زمین‌آهنگ در ۳۶۰۰۰ کیلومتری سطح زمین برساند. سه فضانورد از هفت خدمه مأموریت STS49 به مدت ۸ ساعت و در قالب چندین راهپیمایی فضایی موفق شدند موتور مرحله سوم این ماهواره را تعویض و مجدداً آن را در مدار رها کنند تا راهی مقصد نهایی خود در مدار ژئوسنکرون شود.
اس‌تی‌اس-۳۱ اس‌تی‌اس-۳۱ () یکی از ماموریت‌های مهم برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۴ آوریل ۱۹۹۰ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت ۵ روزه توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و هدف اصلی آن ارسال تلسکوپ فضایی هابل به مدار زمین بود. همچنین از نکات قایل توجه این ماموریت حضور چارلز بولدن (مدیر کل کنونی ناسا) به عنوان خدمه در این ماموریت بود. در طی این ماموریت برای نخستین بار دو شاتل دیسکاوری و چلنجر به طور همزمان در سکوی پرتاب قرار گرفتند تا در صورت به وجود آمدن شرایط اضطراری، شاتل چلنجر به فضا ارسال شود.
اس‌تی‌اس-۶ اس‌تی‌اس-۶ ششمین مأموریت شاتل فضایی متعلق به ناسا بود که برای پرتاب توسط شاتل چلنجر برنامه‌ریزی شده‌بود تا اولین ماهواره رله‌کردن داده‌ها و رهگیری، تی‌دی‌اس‌آر-۱ را به مدار حمل نماید. ششمین مأموریت شاتل‌های فضایی با پرتاب در ۴ آپریل ۱۹۸۳ از پایگاه فضایی کندی، سکوی شماره ۳۹، آغاز و با نشتن در پایگاه هوایی ادواردز در ۹ آوریل به پایان رسید. این اولین پرواز شاتل فضایی چلنجر و نیز اولین راهپیمایی فضایی صورت گرفته با شاتل بود که با استفاده از واحد حرکتی اکستراوهیکل انجام شد.این مأموریت برای ۲۰ ژانویه ۱۹۸۳ زمان‌ریزی شده بود. با کشف نشت هیدروژن از یکی از موتورهای اصلی پرتاب به تاخیر افتاد. در روز ۲۵ ژانویه و در طی یکی از آزمایش‌های آمادگی، خطوط شکستگی بر روی بدنه هر دو موتور کشف شد. برای همین موتورهای مدارگرد را با موتورهای جدید جایگزین کردند.
شاتل فضایی تاکنون هفت شاتل به نام‌های انترپرایز، پث فایندر، کلمبیا، چلنجر، دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور ساخته شده که دو شاتل نخست، ناکامل و برای آزمایش‌ها و بررسی‌ها ساخته شده‌اند. از میان پنج شاتل پسین نیز چلنجر و کلمبیا دچار سانحه شده‌اند و فقط سه شاتل دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور تا سال ۲۰۱۰ مشغول کار بودند. به دلیل دو سانحه که باعث کشته شدن ۱۴ فضانورد و از دست رفتن ۲ فضاپیمای شاتل شد، ناسا در سال ۲۰۱۰ میلادی شاتل را بازنشست کرد.
اس‌تی‌اس-۶۱-جی اس‌تی‌اس-۶۱-جی یک مأموریت شاتل فضایی ایالات متحده بود که قرار بود در تاریخ ۲۰ مه ۱۹۸۶ با استفاده ازفضاپیمای آتلانتیس پرتاب شود. هدف اصلی این مأموریت پرتاب فضاپیمای "گالیله" به سمت مشتری بود اما پس از فاجعه "چلنجر" این ماموریت لغو شد.
فضاپیمای جیوتو در ابتدا این کاوشگر بعنوان شریک ایالات متحده برنامه‌ریزی شده بود که "جیوتو را" همراهی می‌کرد، اما این امر به دلیل کاهش بودجه در ناسا به نتیجه نرسید. قرار بود در زمان پرواز "جیوتو" تجهیزات رصد بر روی یک شاتل فضایی در مدار زمین "خاکی وجود داشته باشد"، اما آنها به نوبه خود با فاجعه "چلنجر" سقوط کردند.
اس‌تی‌اس-۵۱-اف اس‌تی‌اس-۵۱-اف () که با نام اسکای‌لب ۲ (Spacelab 2) نیز شناخته می‌شود، یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۵ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل چلنجر و برای مدت حدود ۸ روز انجام گرفت. اس‌تی‌اس-۵۱-اف هشتمین ماموریت صورت گرفته توسط شاتل چلنجر بود و بخشی از تحقیقات انسانی پیرامون فضا و تأثیرات آن بود.
شاتل فضایی مدارپیما (یا مدارگرد) که گاهی به تنهایی شاتل فضایی خوانده می‌شود، همان وسیله هواپیماشکلی است که به زمین بازمی‌گردد و فرود می‌آید. بوسترهای پیشران جامد پس از فاز اولیه پرتاب جدا شده و در دریا سقوط می‌کنند تا دوباره مورد استفاده قرار گیرند. مخزن خارجی شاتل فضایی هم که معمولاً در تصاویر با رنگ نارنجی مشخص است، پس از فاز نهایی پرتاب از مدارپیما جدا شده و در جو متلاشی می‌شود. شاتل فضایی قادر است تا محموله ۲۴٬۴۰۰ کیلوگرمی را تا مدار ۲۰۴ کیلومتری حمل کند. اگر محموله برای ایستگاه فضایی بین‌المللی باشد که در ارتفاع حدود ۴۰۰ کیلومتری قرار دارد، این قابلیت حمل به ۱۲٬۵۰۰ کیلوگرم کاهش می‌یابد. برای مدار انتقالی زمین‌ثابت، قابلیت حمل محموله به ۳٬۸۱۰ کیلوگرم می‌رسد. این آمار برای شاتل‌های بعد از سانحه چلنجر ارائه شده‌است. تا قبل از چلنجر، قابلیت حمل محموله حدود ۱۵ درصد بیشتر بود که بعد از آن در جهت افزایش ایمنی عملیات این قابلیت حمل کاهش یافت [۵]. البته مدارگردهای مختلف به لحاظ وزنی اندکی با هم متفاوتند که این مسئله می‌تواند روی قابلیت حمل محموله مؤثر باشد. همچنین در طول بیش از دو دهه برنامه شاتل فضایی، وزن قسمت‌هایی از این وسیله مانند مخزن خارجی نیز چند بار کم شده‌است، که این مسئله هم بر روی توانایی شاتل در حمل محموله مؤثر بوده‌است.
اس‌تی‌اس-۴۱-جی اس‌تی‌اس-۴۱-جی () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۵ اکتبر ۱۹۸۴ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت ششمین ماموریت شاتل چلنجر بود.
سایوز تی‌ام‌ای-۱ سایوز-تی‌ام‌ای-۱ یک مأموریت سرنشین دار سازمان ملی فضانوردی روسیه به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی و نخستین پرتاب فضاپیماهای نسل سایوزTMA محسوب می شود. فاجعه شاتل فضایی کلمبیایی همزمان با حضور عملیاتی فضاپیمای این مأموریت در مدار رخ داد. در پی آن حادثه تلخ و از دست رفتن ۷ فضانورد و شاتل فضایی کلمیبا٬ از آن تاریخ تا حدود ۲ سال بعد از آن کلیه عملیات های فضایی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی به وسیله فضاپیماهای سایوز انجام گرفت. همچنین فضاپیمای این مأموریت وظیفه بازگرداندن گروه اعزامی ۶ را نیز به عهده داشت.
اس‌تی‌اس-۱۱۵ اس‌تی‌اس-۱۱۵ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۰۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی بود. همچنین این ماموریت نخستین پرواز شاتل برای مونتاژ ایستگاه فضایی پس از فاجعه شاتل کلمبیا بود.
اس‌تی‌اس-۶۱-ای اس‌تی‌اس-۶۱-ای () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۸۵ از پایگاه فضایی کندی به مقصد فضا پرتاب شد و جهت انجام برخی آزمایش‌های فضایی ،آزمایشگاه فضایی را با خود حمل می‌کرد. این ماموریت یک هفته‌ای توسط شاتل چلنجر انجام گرفت و با حمل ۸ نفر خدمه بالاترین رکورد در حمل خدمه به فضا را دارد.
راکول اینترنشنال مدت‌ها قبل راکول قسمت سیستم‌های جابه‌جایی فضایی را راه‌اندازی کرده بود. این قسمت ساخت مدارگردهای شاتل فضایی را برعهده گرفت. اولین پرواز شاتل‌ها در ۱۴ آوریل ۱۹۸۱ انجام گرفت. بعد از بین رفتن چلنجر در ژانویه ۱۹۸۶، این شرکت مسئولیت مدارگرد جایگزین اندور را بر عهده گرفت.
اس‌تی‌اس-۸ اس‌تی‌اس-8 هشتمین مأموریت شاتل فضایی متعلق به ناسا بود که توسط شاتل چلنجر انجام شد. این پرواز در ۳۰ اوت ۱۹۸۳ میلادی پرتاب و در ۵ سپتامبر همان سال به زمین نشست. این اولین پرتاب بود که در شب انجام شد و نیز اولین فضانورد آفریقایی-آمریکایی، گویین بالفورد، را به همراه داشت. این مأموریت با موفقیت قابل توجهی روبه‌رو شد و به تمام اهداف از پیش تعیین شده دست یافت. اگرچه خرابی موشک سوخت جامد را نیز تجربه نمود. اس‌تی‌اس-۸ سومین پرتاب شاتل چلنجر بود. محموله شامل آی‌ان‌ست-۱بی که یک ماهوارهٔ مخابراتی هندی و ماهوارهٔ هواشناسی بود که در مدار زمین هم‌گام در فضا قرار گرفت. محموله دوم؛ ماهواره‌ی مخابراتی ناسا بود که قبلاً با تاخیر در پرتاب روبه‌رو شده بود. ماهواره‌ای چهار تنی که برای آزمایش سیستم دستکاری کاندارمِ شاتل نیز استفاده شد. آزمایش‌هایی علمی نیز توسط اعضای چلنجر صورت گرفت. آزمایش‌هایی از قبیل آزمون سخت‌افزار و مواد جدید برای فضاپیما، تحقیقات بیولوژیکی در جاذبه اندک و نیز تحقیق دربارهٔ سندرم انطباق فضا (که به نام "بیماری فضایی" نیز شناخته می‌شود).
شاتل فضایی در بخش نوک بوسترها چند موتور راکتی کوچک در جهت معکوس تعبیه شده‌اند تا هنگام جدایی، جهت جلوگیری از برخوردشان با شاتل عمل‌کنند. ضمناً بوسترها با استفاده از سامانه نازل متحرک خود، هنگام پرتاب نیز نقش عمده‌ای در کنترل حرکت کل شاتل (مرحله اول=پرتاب) ایفا می‌کنند. علت اصلی بروز سانحه انفجار چلنجر، ۷۳ ثانیه پس از پرتاب چلنجر، نقص در یکی از این اورینگ‌ها بودواشر عایق حلقه‌ای (O-Ring) چون عایق بخش انتهایی یکی از بوسترها معیوب بود. بعد از این حادثه، تغییرات زیادی به لحاظ مهندسی در سامانه بوسترها صورت پذیرفت.
اس‌تی‌اس-۴۱-سی اس‌تی‌اس-۴۱-سی () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۶ آوریل ۱۹۸۴ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت پنجمین ماموریت شاتل چلنجر بود که در آن ۵ فضانورد در مدت حدود یک هفته در آن به اقامت پرداختند.
اس‌تی‌اس-۱۲۱ اس‌تی‌اس-۱۲۱ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۰۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت. هدف اصلی این ماموریت آزمایش روشی جدید در پرتاب و بازیابی شاتل بود که پس از فاجعه شاتل کلمبیا از آن استفاده شد.
انفجار فضاپیمای چلنجر واقعهٔ انفجار شاتل فضایی چلنجر در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ رخ داد. زمانی که شاتل فضایی چلنجر در (ماموریت اس‌تی‌اس-۵۱-ال) در ۷۳ ثانیه بعد از پرواز خود منفجر و تبدیل به چند تکه شد، که منجر به مرگ تمام هفت خدمه شد. این فضاپیما در طول اقیانوس اطلس، و در سواحل فلوریدا مرکزی دچار نقص فنی و انفجار شد. محفظهٔ خدمه و بسیاری از قطعات دیگر فضاپیما در پس از یک جستجوی طولانی و عملیات بازیابی از کف اقیانوس جمع‌آوری شد.کمسیون تحقیق ریاست جمهوری، موسوم به کمسیون راجرز، علت حادثه را طرح نامناسب اتصال بخشهای موشک سوخت جامد کمکی (Solid Rocket Booster) دانست. این اتصال شامل دو اورینگ لاستیکی بود. این او رینگها در موشکهای دیگر بدون مشکل کار کرده بودند اما به دلیل هوای بسیار سرد روز پرتاب فضا پیما، این اورینگ‌ها قادر به آب‌بندی کامل اتصال نشده بودند و گازهای موشک سوخت جامد از این اتصال نشت کرده باعث انفجار مخازن سوخت مایع نصب شده در کنار موشک شدند.  مهندسانی از شرکت پیمانکار سازنده موشک در روز قبل از پرتاب موشک با ناسا تماس گرفته و به خطر نشت گاز از این اتصالات در صورت پرتاب فضاپیما در هوای سرد هشدار داده بودند، اما مدیران ناسا که به دلیل تاخیرات متعدد در پرتاب فضاپیما تحت فشار بودند این اخطارها را نادیده گرفته بودند. یکی از اعضای کمیسیون بررسی علت حادثه، ریچارد فاینمن فیزیکدان نظری بود. او منتقد اشتباهات «فرهنگ ایمنی» ناسا بود، به حدی که تهدید کرد که گزارش کمیسیون شامل مشاهدات شخصی او دربارهٔ قابل اتکا بودن شاتل نباشد نامش را از گزارش حذف خواهد کرد. نظرات او در ضمیمهٔ F گزارش آمده‌است.
اس‌تی‌اس-۶۱-اف اس‌تی‌اس-۶۱-اف یکی از مأموریت‌های شاتل فضایی ایالات متحده بود که قرار بود در تاریخ ۱۵ مه ۱۹۸۶ با استفاده ازفضاپیمای چلنجر پرتاب شود. این ماموریت پس از انفجار فضاپیمای چلنجر در اوایل همان سال، لغو شد.
مخزن خارجی شاتل فضایی سهمگین‌ترین حادثه که در آن مخزن خارجی نیز دخیل بوده‌است، حادثهٔ چلنجر است. در این حادثه شاتل چلنجر دقیقه‌ای بعد از پرتاب در آسمان منفجر شد و تمامی سرنشینان آن را به کام مرگ و خود مدارگرد را نیز از بین برد. در این حادثه، نشتی از یکی از اورینگهای موشک سوخت جامد سمت راست منجر به آتش گرفتن قسمت پایینی مخزن خارجی که نگه‌دارندهٔ هیدروژن مایع و قسمت میانی که سیستم کنترل‌کنندهٔ مخزن در آن قرار داشت، شد و مخزن خارجی منفجر شد، که همین انفجار باعث جدا شدن دو موشک پیشرانه سوخت جامد و چند تکه شدن مدارگرد چلنجر شد. البته در بررسی‌ها مشخص شد که مخزن هیدروژن مایع نشتی نیز داشته‌است و همین نشتی انفجار را سرعت بخشیده‌است.
کمیسیون راجرز کمیسیون راجرز،۰یک هیئت ریاست جمهوری بود که از سوی رونالد ریگان به بررسی فاجعه انفجار شاتل "چلنجر" در طول دهمین ماموریتش با شماره STS-51-L گماشته شده بود. این کمیسیون گزارشش را در ۹ ژوئن ۱۹۸۶ به ریگان تسلیم کرد. در این به شرح علت انفجار شاتل ۷۳ ثانیه پس از پرتاب پرداخته بود و ناسا را به تمهید ویژگی‌های ایمنی جدید در شاتل‌ها و بهبود مدیریت سازمانی‌اش برای ماموریت های آینده تشویق می‌کرد.
ناسا در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۶، فضاپیمای "چلنجر" برای دهمین بار به فضا پرتاب‌شد و ۷۳ ثانیه پس از پرتاب، منفجر شد و ۷ فضانورد آن جان باختند. در ۱ فوریهٔ ۲۰۰۳ نیز شاتل فضایی "کلمبیا" که در حال بازگشت به زمین بود، در جو زمین منفجر شد و ۷ فضانورد آن جان باختند. از دست رفتن نخستین فضاپیما با ساخت فضاپیمای "اندور" از قطعات باقی‌مانده آن تا حدودی جبران شد، اما ناسا فضاپیمای دیگری برای جبران دومین فضاپیمای ازدست‌رفته نساخت. برنامه شاتل فضایی ناسا در کل شامل ۱۳۵ پرواز فضایی بود که آخرین آن اس‌تی‌اس-۱۳۵ با شاتل فضایی "آتلانتیس" بود که در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ از مرکز فضایی کندی به فضا پرتاب شده و در ۲۱ ژوئیه با موفقیت فرود آمد. این برنامه ۳۰ سال طول کشید و بیش از ۳۰۰ فضانورد در آن به فضا رفتند.
ناسا در ژوئیهٔ ۱۹۹۲، ناسا و سازمان فضایی فدرال روسیه نخستین بار بر سر اتصال شاتل فضایی و ایستگاه فضایی میر به توافق رسیدند. هدف این برنامه تقویت همکاری ناسا و سازمان فضایی اروپا و به اشتراک‌گذاری تجربیات پروازهای طولانی‌مدت میان روسیه و ایالات متحدهٔ آمریکا بود. نخستین پرتاب برنامهٔ شاتل–میر در سال ۱۹۹۵ انجام‌شد. فضانوردان ناسا در طول این برنامه بیش از ۱٬۰۰۰ روز در فضا به سر بردند. در این برنامه، باری دیگر یک فضاپیمای آمریکایی در کنار ایستگاهی روسی پهلو گرفت؛ این همکاری میان ایالات متحده و روسیه در ساخت بزرگترین ایستگاه فضایی هم ادامه‌یافت. اهمیت این همکاری زمانی آشکار شد که ناسا در هنگام دوره سه‌ساله زمین‌گیر شدن ناوگان شاتل پس از فاجعه شاتل فضایی "کلمبیا" در سال ۲۰۰۳، از موشک‌های ساخت روسیه برای خدمت‌رسانی به ایستگاه فضایی بین‌المللی استفاده کرد.
فاجعه شاتل فضایی کلمبیا هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه‌ای ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی شاتل فضایی شاتل کنده شد و به موزاییک کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارت بال چپ اصابت کرد. برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در لبه حمله بال شد و هنگام بازگشت به زمین و در جو که شاتل با گرمای زیادی روبرو بود، دمای زیاد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه‌تکه شدن شاتل شد. بررسی فیلم‌ها و عکس‌های پرتاب شاتل، نگرانی‌هایی را در مورد امکان آسیب رساندن این فومها به شاتل در میان مهندسان ایجاد کرده بود و حتی برخی تلاش کرده بودند که از وزارت دفاع آمریکا (فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا) خواسته شود تا عکس‌هایی را از شاتل در حال گردش مداری تهیه کند، اما مدیران ناسا که نگران ایجاد تأخیر در نتیجه مانورهای مورد نیاز برای عملیات عکسبرداری بودند با این عملیات مخالفت کرده بودند. در فضاپیمای کلمبیا امکانی برای انجام تعمیرات فضایی در حین گردش مداری وجود نداشت. برخی معتقدند که در صورت کشف آسیب دیدگی موزاییک عایق این امکان بود که فضاپیمای آتلانتیس که در حال آماده‌سازی برای مأموریت عادی اس‌تی‌اس-۱۱۴ بود، سریعاً پرتاب شود و در کنار کلمبیا پهلو بگیرد و فضانوردان کلمبیا را با راهپیمایی فضایی به آن منتقل کنند. استفاده از ایستگاه فضایی بین‌المللی امکانپذیر نبود، زیرا سوخت کلمبیا برای رسیدن به مدار ایستگاه فضایی بین‌المللی کافی‌نبود.
ناسا پس از پروژهٔ جمینای، ناسا پروژهٔ آپولو را راه‌اندازی کرد که این پروژه یکی از شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های علمی تاریخ آمریکا و جهان بوده‌است. در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۹، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در طول مأموریت آپولو ۱۱ بر کرهٔ ماه گام نهادند و تبدیل به نخستین انسان‌هایی شدند که بر ماه گام برمی‌دارند. طی پروژهٔ آپولو، ۱۲ فضانورد مرد بر ماه گام نهادند. پس از مأموریت آپولو ۱۷ که بازپسین سفر بشر به ماه بود، دیگر پای هیچ انسانی به ماه نرسید. اسکای‌لب نخستین ایستگاه فضایی آمریکا بود و ایستگاهی ملی بود. در سال ۱۹۷۵، ناسا و سازمان فضایی فدرال روسیه پروژه‌ای مشترک به نام پروژهٔ آزمایشی آپولو–سایوز انجام‌دادند که این پروژه نخستین مأموریت فضایی بین‌المللی بود. از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱، ناسا پروژه‌ای به نام برنامهٔ شاتل‌های فضایی را اجرا کرد. این پروژه شامل ۱۳۵ پرواز فضایی بود و فاجعه‌های چلنجر و کلمبیا را هم به همراه داشت. ناسا در ایستگاه فضایی بین‌المللی مشارکت دارد. به غیر از ناسا، ۱۵ عضو دیگر که ۱۱ عضو از آن‌ها اعضای سازمان فضایی اروپا هستند، در این پروژهٔ بین‌المللی مشارکت دارند. افزون بر فضاپیماهای دارای سرنشین، ناسا فضاپیماهای بدون سرنشینی را نیز مانند نیوهورایزنز و مریخ‌نورد کنجکاوی به فضا پرتاب کرده‌است.
ایستگاه فضایی بین‌المللی در همین حال در دهه ۱۹۸۰ میلادی، ایالات متحده برای رقابت با ایستگاه‌های فضایی سالیوت و میر شوروی، طرحی برای ساخت ایستگاه فضایی در دست داشت. این طرح رسماً در ۵ بهمن ۱۳۶۲ (۲۵ ژانویه ۱۹۸۴) توسط رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده اعلام شد. در سال ۱۹۸۸، ریگان رسماً این ایستگاه را «آزادی» نام نهاد. ایستگاه فضایی آزادی دومین برنامه ساخت ایستگاه فضایی آمریکا پس از اسکای‌لب بود، و پس از فشار کنگره و کاهش بودجه اولیه، مبلغ ۱۲٫۲ میلیارد دلار در مارس ۱۹۸۷ برای توسعه برنامه تخصیص داده شد. علی‌رغم برنامه‌ریزی‌های اولیه، با کاهش پی در پی بودجه و افزایش هزینه‌های مورد نیاز برای ساخت ایستگاه، ناسا چندین بار وادار به بازبینی ابعاد طرح شد و برنامه ساخت ایستگاه با تأخیر طولانی مواجه گشت. فاجعه انفجار فضاپیمای چلنجر، افزایش هزینه‌های عملیاتی ناوگان شاتل فضایی، و تردید نسبت به امنیت پرواز آن، ضربه دیگری بر این پروژه وارد کرد. سر انجام در سال ۱۹۹۰ برنامه ساخت ایستگاه فضایی آزادی زیر بار خود کمر خم کرد و علی‌رغم تلاش ناسا برای بازبینی آن، به‌طور کلی لغو شد.
مایکل جان اسمیت مایکل جان اسمیت متولد ۱۹۴۵ در ایالت کارولینای شمالی، فضانورد و خلبان شاتل فضایی چلنجر ناسا بود که طی مأموریت STS-51-L نابود شد و تمامی هفت خدمه آن کشته شدند.
اس‌تی‌اس-۶ در زمان تعمیر موتورها، طوفان شدیدی باعث ایجادآلودگی در یکی از محموله‌های شاتل، ماهواره رله‌کردن داده‌ها و رهگیری، تی‌دی‌اس‌آر-۱ شد. در نتیجه این حادثه، ماهواره برای بررسی صحت عملکرد به تاسیسات بررسی‌کننده عودت داده شد تا تمیزشده و مجدد بررسی شود. اتاقی که محل محموله در مرکز فضایی نیز بود مورد بازرسی و تمیزکاری قرار گرفت. در ۴ آپریل ۱۹۸۳، مأموریت اس‌تی‌اس-۶ که اولین مأموریت شاتل چلنجر بود در ساعت ۱۳:۳۰ به وقت شرقی آمریکا به فضا پرتاب شد. این اولین استفاده از تانکر خارجی شاتل فضایی بود که دارای وزن کمتری بود. همچنین اولین پرتاب فشاردهنده سوخت جامد سبک وزن نیز بود.
اس‌تی‌اس-۴۱-بی اس‌تی‌اس-۴۱-بی دهمین مامورت شاتل فضایی ناسا بود، که در تاریخ ۳ فوریه ۱۹۸۴ پرواز و در ۱۱ فوریه به زمین نشست. این چهارمین پرواز شاتل چلنجر بود. این ماموریت پس از اس‌تی‌اس-۹ انجام شد اما به دلیل تغییر سامانه شماره‌گذاری به ۴۱-بی تغییر کرد. بنابراین روش شماره‌گذاری سابق، ماموریت پروازی فعلی می‌بایست بجای اس‌تی‌اس-۱۱ به اس‌تی‌اس-۴۱-بی تغییر نام یابد. ماموریت اصلی اس‌تی‌اس-۱۰ بود که به دلیل تاخیرات در بارِ شاتل، لغو شد. چلنجر از مرکز فضایی کندی در ۳ فوریه ۱۹۸۴ ماموریتش را آغاز کرد. دو ماهواره مخابراتی حدود ۸ ساعت پس از آغاز ماموریت در مدار مستقر شد، یکی وستار و برای وسترن یونیون و دیگری پالاپا بی-۲ برای اندونزی. ماژول حمل محموله برای هر استقرار دو ماهواره دچار اشتباه شد و هر دو ماهواره در مداری پایین‌تر از حد انتظار قرار گرفت. در نتیجه، هر دو ماهواره در ماموریتِ اس‌تی‌اس-۵۱-ا با موفقیت بازیابی شد. در بین خدمه اس‌تی‌اس-۴۱-بی، فرمانده ونس دی براند دومین پروازش را انجام داد.
فاجعه شاتل فضایی کلمبیا جداشدن فوم از مخزن سوخت خارجی، چندین بار در ماموریت‌های پیشین ناسا نیز اتفاق افتاده بود و معمولاً جداشدن و برخورد فوم و یخ از تانکر خارجی منجر به صدمه دیدن کاشی‌های عایق حرارتی شاتل می‌شد، اما از آنجاکه فضاپیماهای پیشین بدون حادثه از سفر فضایی برگشته بودند، مدیریت ناسا به بررسی و پیشگیری جدی این مشکل نپرداخته بود.
ریچارد فاینمن فاینمن نقش مهمی در کمیسیون راجرز (هیئت ریاست جمهوری تشکیل شده برای بررسی فاجعه چلنجر) داشت. هنگام پخش زنده تلویزیونی یکی از جلسه‌های این کمیسیون، فاینمن با آزمایشی نشان داد که پلیمر استفاده شده در واشرهای چنبری شاتل خاصیت ارتجاعی خود را در دمای پایین از دست می‌دهد. او این کار را با فشردن نمونه‌ای از این ماده با یک گیره و فروبردن آن در لیوان آب خنکی که جلویش بود انجام داد. در رای نهایی، کمیته مذکور علت فاجعه را خرابی یکی از واشرهای درزگیری در یکی از موشک‌های پیشران جامد دانست.
اس‌تی‌اس-۷ اس‌تی‌اس-۷ هفتمین ماموریت شاتل‌های فضایی و دومین ماموریت شاتل فضایی چلنجر بود. این ماموریت در صبح روز ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳ آغاز شد و پس از ۶ روز و ۹۷ بار گردش به دور زمین در ۲۴ ژوئن همان سال پایان یافت. در این ماموریت برای اولین بار فضانوردی زن به همراه شاتل به فضا رفت. اس‌تی‌اس-۷ طولانی‌ترین ماموریت در زمان خود بود.سالی کی راید اولین زن فضانوردی بود که در فضا به پرواز درآمد. شاتل در این ماموریت دو ماهواره آنکی سی-۲ برای تل‌ست کانادا و پالاپا بی-۱ برای اندونزی را در انبار خود حمل می‌کرد. این دو ماهواره با موفقیت در مدار قرار گرفتند. ۷ جعبه دیگر نیز در انبار قرار داشتند که برای مطالعات در فضا در نظر گرفته‌شده‌بودند. یکی از این جعبه‌ها وظیفهٔ بررسی رفتار اجتماعی مورچه‌ها در وضعیت جاذبهٔ صفر را داشت. ۱۰ پلت به ماهوارهٔ پلت شاتل (اسپاس -۰۱) متصل بودند، که برای تحقیقات روی آلیاژهای فلزها در جاذبهٔ صفر و سنسورهای از راه دور استفاده شدند.
آزمایشگاه فضایی به علاوه برای اجزای آزمایشگاه که شامل پنج پالت خارجی برای آزمایش خلأ ساخته شد توسط(British Aerospace (ABe. و یک اتاق تحت فشار که شامل زیر سیستم‌های مورد نیاز برای پالتی که فقط برای ماموریت‌های آزمایشی. ۸ پرواز آزمایشی لازم بود برای فهمیدن مشکلات و رفع آن‌ها.Spacelab-5, Spacelab-۴ و دیگر بر نامه هی مأموریتی ایستگاه فضایی لغو شد در طی توسعه‌های اخی شاتل‌ها و حادثه چلنجر.
نسل ایکس در ایالات متّحدهٔ آمریکا اعضای نسل ایکس دارای دیدگاه‌های فرهنگی و تجربه‌های سیاسی خاصی هستند که با سایر نسل‌ها متفاوت است و بر اثر مجموعه‌ای از رویدادهای ویژه شکل گرفته‌است. ازجملهٔ این رویدادها می‌توان به انتخاب رونالد ریگان، بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، فاجعهٔ شاتل فضایی چلنجر، نجات جسیکای نوزاد، دوشنبهٔ سیاه، سقوط دیوار برلین و پایان جنگ سرد، انتخاب جورج هربرت واکر بوش، آغاز به کار تلسکوپ هابل، بحران پس‌انداز و وام، انتخاب بیل کلینتون و رونق اقتصادی دههٔ ۱۹۹۰ ایالات متّحدهٔ آمریکا، که طولانی‌ترین دورهٔ ثبت‌شدهٔ رشد تولید ناخالص داخلی در تاریخ ایالات متّحدهٔ آمریکا به‌شمار می‌رود، اشاره کرد.
اس‌تی‌اس-۴۱-بی اس‌تی‌اس-۴۱-بی همچنین موفق به پروازدادن ماهواره اس‌پاس-۱ شد. این ماهواره متعلق به آلمان غربی بود. اینبار نیز محموله به دلیل مشکلات برقی در محل محمل حموله باقی‌ماند. در این ماموریت شش موش زنده در عرشه میانی حضور داشت. به علاوهٔ یک دوریین سینماییِ ۳۶۰.  ۷ روز و ۲۳ ساعت و ۱۵ دقیقه و ۵۵ ثانیه، زمان دقیق ماموریت شاتل بود که در ۱۱ فوریه ۱۹۸۴ به پایان رسید. ساعت فرود ۷:۱۵ صبح به وقت شرقی بود. برای اولین بار شاتل در تاسیسات فرود شاتل در مرکز فضایی کندی فرود آمد. این اولین فرودِ شاتل در این مرکز بود. از این فرود یک فیلمِ مستند به شکل آیمکس تهیه شد. نام آن "آرزو زندست" نام گرفت. شاتل چلنجر در این پرواز ۲.۸ میلیون مایل پرواز و ۱۲۷ دور به دور زمین چرخید.
لباس فضانوردی وقتی که پرواز شاتل‌ها بیشتر جریان یافت، فضانوردان دیگر این نوع لباس‌ها را در زمان پرتاب نپوشیدند. در عوض آن لباس ها، آن‌ها لباس‌هایی با رنگ آبی روشن با چکمه‌هایی سیاه و یک کلاه ارتباطی -communications helmet- پلاستیکی سفید مقاوم و محکم میپوشیدند و این تمرین تا آن حادثه فضاپیمای چلنجر ادامه داشت بعد از حادثهٔ چلنجر، ناسا از تمام فضانوردان خواست در زمان پرتاب و برگشت به زمین لباس‌های دارای فشار را بپوشند. این لباس‌های نارنجی دارای فشار می‌باشند و به کلاه، کفش، دستکش، چتر نجات و محافظ جان که قابل باد شدن است. این لباس‌های فضانوردی برای مواقع ضروری ایجاد شده‌اند .. برای مواقعی که فشار درون کابین از بین برود یا مجبور بشوند در ارتفاع بلند در زمان پرتاب یا برگشت به زمین به بیرون بپرند. ما در مورد لباس‌های فضانوردی که اکنون استفاده می‌شوند در بخش بعدی یعنی واحد تغییرپذیری گردونه‌ای -Extravehicular Mobility Unit- که اختصاراً EMU نامیده می‌شود برای پیاده‌روی از شاتل‌ها و ایستگاه فضایی بین‌المللی استفاده می‌شود.
تی‌دی‌آراس-۴ تی‌دی‌آراس-۴ () (که با نام TDRS-D نیز شناخته می شود) ماهواره مخابراتی ایالات متحده آمریکا بود که بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۱ مورد استفاده بود. این ماهواره ابتدا قرار بود به وسیله شاتل چلنجر طی ماموریت اس‌تی‌اس-۶۱-ام در مدار قرار بگیرد اما پس از حادثه انفجار شاتل چلنجر این ماموریت لغو و بعدها به وسیله شاتل دیسکاوری طی ماموریت اس‌تی‌اس-۲۹ در مدار قرار گرفت.
می جمیسون پروازهای فضایی سالی سوار و گویون بلوفورد در سال ۱۹۸۳ الهام بخش جمیسون برای فضانوردی شد. جمیسون برای اولین بار در اکتبر ۱۹۸۵ برای برنامه آموزش فضانوردان اقدام کرد، اما ناسا انتخاب نامزدهای جدید را پس از فاجعه شاتل فضایی در سال ۱۹۸۶ به تعویق انداخت.
ناسا جیمز فلچر، مسئول برنامه‌ریزی‌های اولیه برنامه شاتل‌های فضایی در دوران ریاستش در زمان ریاست جمهوری ریچارد نیکسون بود. دوره دوم ریاست وی بر ناسا از مه ۱۹۸۶ تا آوریل ۱۹۸۹ در دوره ریاست جمهوری رونالد ریگان برای کمک به ادامه حیات سازمان پس از انفجار فضاپیمای چلنجر ادامه یافت.
چشم‌انداز اکتشاف فضایی چشم‌انداز اکتشاف فضایی (VSE) پروژه‌ای برای اکتشافات فضاییِ برنامه‌ریزی شدهٔ فضایی است که مطرح بودن آن در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۴ توسط رئیس‌جمهور وقت جورج دبلیو بوش اعلام شد. این طرح به عنوان پاسخی درمورد فاجعه شاتل فضایی کلمبیا، وضعیت پرواز فضایی انسان در ناسا، و همچنین راهی برای بازسازی دوبارهٔ شور و شوق عمومی بود ولی این طرح در ژوئن ۲۰۱۰ با توجه به «سیاست فضایی دولت باراک اوباما» مورد بازنگری قرار گرفته و با طرح کنونی جایگزین شده‌است.
فضاپیمای کلمبیا سانحه‌ای که پس از اتمام مأموریت اس‌تی‌اس-۱۰۷ در فضا و هنگام عبور از جو زمین برای شاتل کلمبیا رخ داد منجر به کشته شدن همهٔ هفت سرنشینش شد. این سانحه که در یکم فوریه، ۲۰۰۳ رخ داد باعث به تعویق افتادن سفرهای فضایی شاتل‌های ناسا تا ژوئن ۲۰۰۵ میلادی شد.
کالپانا چاولا کالپانا چاولا در ۱ فوریه سال ۲۰۰۳ در مأموریت فاجعه‌بار اس‌تی‌اس-۱۰۷ شاتل فضایی کلمبیا در سن ۴۲ سالگی کشته شد.
اس‌تی‌اس-۶۲-ای اس‌تی‌اس-۶۲-ای یکی از مأموریت‌های برنامه ریزی شده شاتل فضایی برای ارسال ماهواره تجسسی به مدار قطبی بود. قرار بود در این ماموریت از فضاپیمای دیسکاوری به عنوان سامانه حمل ماهواره استفاده شود که پس از وقوع حادثه انفجار فضاپیمای چلنجر، این ماموریت لغو شد. این ماموریت قرار بود نخستین پرتاب از پایگاه هوایی وندنبرگ، کالیفرنیا و اولین مأموریت ارسال شده به مدار قطبی باشد.
اس‌تی‌اس-۹ اس‌تی‌اس-۹ (که با نام اس‌تی‌اس-۴۱-آ و آزمایشگاه فضایی ۱ نیز شناخته می‌شود) نهمین ماموریت شاتل‌های فضایی ناسا بود که اولین ماژول آزمایشگاه فضایی را در مدار زمین قرار داد. پرتاب در ۲۸ نوامبر ۱۹۸۳ (۸ بهمن ۱۳۶۱) و به وسیله "کلمبیا" صورت گرفت. این آخرین پرتاب کلمبیا تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۶۱-سی در ژانویه ۱۹۸۶ بود. همچنین این آخرین پرتابی بود که از شماره گذاری قدیمی استفاده می‌کرد؛ البته تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۲۶ (یعنی پس از انفجار فضاپیمای چلنجر در پرتاب اس‌تی‌اس-۵۱-ال). در سامانه جدید شماره‌گذاری اس‌تی‌اس-۹ به اس‌تی‌اس-۴۱-آ تغییر یافت.شش عضو اس‌تی‌اس-۹ بزرگترین ماموریت از نظر اعضا در زمان خود بود. جان یانگ در نقش فرمانده، دومین پروازش را با شاتل تجربه می‌کرد. برایان کی لیچنبرگ و اولف مربولد نیز متخصصین بارگذاری بودند و اولین دو نفری بودند که غیرآمریکایی بودند و در پروازی از شاتل حضور داشتند. لیچنبرگ محققی از موسسه فناوری ماساچوست بود. پیش از اس‌تی‌اس-۹، گاریوت به عنوان فضانورد-محقق، تجریه ۵۶ روز حضور اسکای لب در مدار را در سال ۱۹۷۳ داشت.
خطای انسانی خطای انسانی به عملی اطلاق می‌شود که توسط عامل مد نظر نبوده باشد یا توسط مجموعه ای از قوانین یا ناظر خارجی مورد نظر نیست یا عمل انجام شده خارج از حد قبول سیستم باشد. خطای انسانی به عنوان عامل اصلی ایجاد سوانح و حوادث شناخته می‌شود (به عنوان مثال، حادثه جزیره سه مایل)، حمل و نقل هوایی (به خطای خلبان)، اکتشافات فضایی (به عنوان مثال، فضاپیمای شاتل فضایی و … فاجعه شاتل کلمبیا، و پزشکی (خطای پزشکی را ببینید). به‌طور کلی پیشگیری از خطای انسانی به عنوان عامل اصلی اطمینان و ایمنی سیستم‌های (پیچیده) شناخته می‌شود. خطای انسانی یکی از دلایل عمده وقوع ریسک است.
عایق حرارتی شاتل فضایی کاشی‌ها سرامیکی در حقیقت به شاتل فضایی بسته نشده‌اند ولی به بدنه آن چسبیده‌اند زیرا این کاشی‌های شکننده نمی‌توانند با سطح زیرین شاتل فضایی انعطاف‌پذیری نشان دهند. این کاشی‌ها با چسب سیلیکون به بدنه شاتل متصل می‌شوند بنابراین کاشی از ساختار مدارگرد شاتل و تغییر شکل آن جدا است.
عایق حرارتی شاتل فضایی کاشی‌ها سرامیکی در حقیقت به شاتل فضایی بسته نشده‌اند ولی به بدنه آن چسبیده‌اند زیرا این کاشی‌ها شکننده نمی‌توانند با سطح زیرین شاتل فضایی انعطاف‌پذیری نشان دهند. این کاشی‌ها با چسب سیلیکون به بدنه شاتل متصل می‌شوند بنابراین کاشی از ساختار مدارگرد شاتل و تغییر شکل ان جدااست.
اس‌تی‌اس-۵۱-ال دهمین مأموریت شاتل چلنجر، اس‌تی‌اس-۵۱-ال، گسترش "ماهواره ردیابی و تقویت داده"، حمل اولین ابزار شاتل برای نجوم (SPARTAN-203) برای آزمایش دنباله‌دار هالی، اجرای چندین درس برای پروژه معلم در فضا و نیز پیشبرد "برنامه دانش‌آموزی شاتل" بود. این پرواز، اولین مأموریت مدارگرد سرنشین‌دار آمریکایی بود که تلفات جانی در پی داشت. همچنین اولین مأموریت فضاپیماهای آمریکایی بود که پس از پرتاب و پیش از رسیدن به فضا شکست خورد. چنین شکستی اولین بار برای سایوز ۱۸آ شوروی رخ داد که دو خدمه آن نجات پیدا کردند. مأموریت "جورج جارویس" برای پرواز اس‌تی‌اس-۶۱-سی برنامه‌ریزی شده بود که پیش از پرواز با سناتور بیل نلسون جابجا شد.
عایق حرارتی شاتل فضایی این نوع کاشی‌ها در برابر دماهای نزدیک ۱۲۶۰ درجه سانتیگراد مقاومت نشان می‌دهند و گرمایی به درون شاتل فضایی نفوذ نمی‌کند. به تعداد ۲۰۵۴۸ کاشی HRSI قسمت‌هایی از شاتل فضایی مانند درب‌های فرود شاتل و مخزن خارجی و قسمت‌های زیرین شاتل و قسمت جلویی بدنه شاتل و سطوح صاف بالایی شاتل را در بر می‌گیرد. ضخامت این نوع کاشی‌ها با توجه به مقدار حرارت وارد بر شاتل هنگام ورود مجدد از ۱ اینچ تا ۵ اینچ متغیر است. کاشی HRSI از الیاف سیلیکای خالص ساخته شده‌اند. ساختمان درونی این کاشی‌ها به گونه‌ای است که با حفرات با حجم زیاد ایجاد تخلخل‌ها می‌کنند و در نتیجه حرارت‌های نفوذی از تخلخل‌ها نمی‌توانند عبور کنند و به قسمت‌های درونی شاتل فضایی برسند. این تخلخل‌ها حدود ۹۰ درصد حجم کاشی‌ها را تشکیل می‌دهند.
ایستگاه فضایی بین‌المللی برنامه شاتل-میر امکان سفر فضانوردان آمریکایی به ایستگاه فضایی میر، توسعه سامانه‌های لازم برای اتصال شاتل فضایی آمریکا به ایستگاه، و امکان پرواز فضانوردان روسی با شاتل فضایی را فراهم آورد. همچنین کارشناسان آمریکایی به دانش و تجربه روسیه در زمینه اقامت بلندمدت انسان در فضا دسترسی پیدا کردند. در پی این موافقت‌نامه، فضاپیماهای شاتل آمریکایی در ۱۲ نوبت بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ به ایستگاه فضایی میر متصل شدند. این دومین همکاری فضایی آمریکا و روسیه پس از پروژه آپولو-سایوز محسوب می‌شود، و سابقه همکاری دو کشور در آن پروژه، در تسریع روند برنامه شاتل-میر بی‌تاثیر نبوده‌است.
بازنشستگی شاتل فضایی بازنشستگی شاتل فضایی () بازنشستگی ناوگان شاتل فضایی ناسا در سال ۲۰۱۱ تحقق یافت. در این میان، فضاپیمای دیسکاوری اولین فضاپیما از ۳ فضاپیمای عملیاتی و فعال شاتل بود که پس از مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۳ بازنشسته شد. این فضاپیما، آخرین مأموریت خود را در ۹ مارس ۲۰۱۱ به پایان رساند. فضاپیمای اندور همین پروسه را در قالب مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۴ و در تاریخ ۱ ژوئن به انجام رساند و سرانجام، آخرین مأموریت شاتل فضایی در قالب پروژه اس‌تی‌اس-۱۳۵ نیز با فرود فضاپیمای آتلانتیس در ۲۱ ژوییه تکمیل و متعاقب آن، برنامه شاتل‌های فضایی پس از ۳۰ سال بسته شد.
بازنشستگی شاتل فضایی شاتل در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک وسیلهٔ حمل‌ونقل فضایی به عموم مردم معرفی و ارائه گردید. از پروژه شاتل فضایی فارغ از مسائل و موارد کاربری دیگر، عمدتاً برای ساخت ایستگاه فضایی ایالات متحده در مدار نزدیک زمین و در اوایل دهه ۱۹۹۰ استفاده می‌گردید. عمر کاربری و عملیاتی شاتل فضایی با تغییرات بنیادی تا چندین مرتبه و تا سال ۲۰۱۱ تمدید شده بود. حوالی سال ۲۰۱۰ میلادی بود که پروژه بازنشستگی شاتل‌ها رسماً برنامه‌ریزی شد. در عین‌حال، سخت‌افزار توسعه‌یافته و ماژول‌های مختلف و ارزشمند در رابطه با پروژه شاتل‌ها با پایان این برنامه و بازنشستگی، صرف اهداف مختلفی از جمله اهدا، عدم استفاده یا بازیافت و همین‌طور استفاده مجدد گردید که نمونه‌ای از این استفاده مجدد را می‌توان در یکی از ۳ ماژول راهبردی چند منظوره به نام لئوناردو و تبدیل کاربری آن به یک ماژول دائمی برای ایستگاه فضایی بین‌المللی مشاهده کرد.
مخزن خارجی شاتل فضایی مخزن خارجی شاتل فضایی محل نگهداری سوخت هیدروژن و اکسیدکنندهٔ اکسیژن مایع فشرده مورد نیاز موتور اصلی شاتل فضایی هنگام پرتاب و عبور از جو زمین بود. مخزن‌های خارجی شاتل از سه بخش مخزن هیدروژن مایع، مخزن میانی و مخزن اکسیژن مایع تشکیل می‌شدند. پس از خاموش شدن موتورهای شاتل، این مخزن از مدارگرد جدا و وارد هواکره می‌شد و باقی‌مانده‌های آن در اقیانوس می‌افتادند، ولی برای استفادهٔ دوباره بازیابی و تعمیر نمی‌شدند. از این مخزن همچنین به عنوان شالودهٔ اصلی سیستم ماورایی شاتل هنگام پرتاب استفاده می‌شد، به‌طوری‌که مدارگرد (شاتل) و موشک‌های پیشرانه (بوستر) سوخت جامد بر روی آن سوار و از طریق آن به یکدیگر متصل می‌شدند. برای جلوگیری از داغ شدن و خرابی مخزن در طول عبور از جو لایهٔ محافظی از فوم روی آن پوشانیده می‌شده‌است. رنگ نارنجی آن هم به دلیل همین لایهٔ محافظ بود. سه موتور اصلی مدارگرد هنگام پرتاب و عبور از جو، حدود ۱۰۴ تُن هیدروژن را در حدود ۸٫۵ دقیقه مصرف می‌کردند؛ که این میزان سوخت و مادهٔ اکسیدکنندهٔ آن، همگی در مخزن خارجی ذخیره می‌شدند. این مخزن‌ها تا زمان استفاده از شاتل فضایی (مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۵) یکی از بخش‌های پروژهٔ شاتل‌های فضایی بودند و پس از بازنشستگی شاتل‌ها، استفاده از آن‌ها نیز پایان یافت.
اس‌تی‌اس-۹۶ اس‌تی‌اس-۹۶ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۷ می ۱۹۹۹ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و نخستین ماموریتی بود که در آن شاتل و ایستگاه فضایی به یکدیگر متصل شدند.
برنامه شاتل‌های فضایی برنامه شاتل‌های فضایی توسط سازمان ملی هوانوردی و فضایی توسعه یافته‌است. ناسا جهت‌گیری و مدیریت سیستم ترابری به فضا (نامی که ناسا به کل برنامهٔ شاتل فضایی داده‌است) را بر عهده دارد، و این شامل همکاری با آژانس‌های دولتی و بین‌المللی و پروژه‌های مشترک است. ناسا همچنین بازرسی الزامات سفرهای فضایی غیرنظامیان و تجاری را برعهده دارد.
اینترکسموس به دنبال پروژه آزمایشی آپولو–سایوز، در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) گفتگوهایی بین اداره کل ملی هوانوردی و فضا (ناسا) و اینترکسموس دربارهٔ برنامه شاتل-سالیوت انجام شدند تا ماموریت‌های شاتل فضایی با پرواز به ایستگاه فضایی سالیوت انجام شوند. حتی در گفتگوهای بعدی در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) پیشنهاد شد تا در آینده، شاتل‌های برنامه بوران شوروی به یک ایستگاه فضایی که آمریکا می‌خواست بسازد پرواز کنند. درحالیکه در هنگام انجام برنامه اینترکسموس، برنامه شاتل-سالیوت هرگز اجرایی نشد پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، برنامه شاتل–میر جایگزین آن در ایستگاه فضایی بین‌المللی شد.
اس‌تی‌اس-۹۱ اس‌تی‌اس-۹۱ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۹۸ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و آخرین ماموریت شاتل به ایستگاه فضایی میر بود.
اس‌تی‌اس-۷۴ اس‌تی‌اس-۷۴ () یکی از مأموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۵ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این مأموریت حدوداً هشت روزه توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه شاتل-میر بود. هدف اصلی این مأموریت نصب قطعه Mir Docking Module بر روی ایستگاه فضایی میر بود تا اتصال شاتل و ایستگاه آسان تر شود.
فضاپیمای آتلانتیس واحد کلمبوس ایستگاه بین‌المللی فضایی بخش اصلی تعهد یک صد میلیون دلاری سازمان فضایی اروپا به آی اس اس است و قرار بود تا پایان سال ۲۰۰۷ به این ایستگاه ملحق شود. ،. این پرواز مداری در واقع آخرین سفر شاتل‌های فضایی بود و بدین ترتیب پرونده شاتل‌های فضایی ایالات متحده آمریکا برای همیشه بسته شد. کد آخرین مأموریت فضایی شاتل آتلانتیس اس‌تی‌اس-۱۳۵ بود. کریستوفر فرگوسن به عنوان فرمانده ناو فضایی، داگلاس هارلی به عنوان خلبان و ساندرا مگنوس و رکس والهیم دو فضانورد دیگر این مأموریت شرکت کردند و بدینسان آخرین پرواز فضایی آتلانتیس از نظر تعداد فضانورد نیز به یک استثناء تبدیل شد. شاتل‌های فضایی معمولاً به همراه ۷ فضانورد راهی مدار زمین می شدند.
فضاپیمای چلنجر فضاپیمای چلنجر دومین فضاپیمای مدارگرد به کار گرفته شده در سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (ناسا) پس از فضاپیمای کلمبیا بود. اولین پرواز آزمایشی‌اش را در ۴ آوریل ۱۹۸۳ انجام داد و قبل از نابودی، در ۹ مأموریت فضایی شرکت کرد. فضاپیمای چلنجر در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ در آغاز مأموریت اس‌تی‌اس-۵۱-ال و پس از گذشت ۷۳ ثانیه از پرتاب منفجر شد و تمام هفت سرنشین آن کشته شدند.
اس‌تی‌اس-۱۳۱ اس‌تی‌اس-۱۳۱ ()یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۵ آوریل ۲۰۱۰ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری و برای تکمیل مونتاژ اجزا ایستگاه فضایی، انجام گرفت. این ماموریت طولانی‌ترین ماموریت انجام گرفته شده توسط شاتل دیسکاوری بود.
ناسا مأموریت‌های طولانی‌مدت به ایستگاه فضایی بین‌المللی با نام اردو شناخته می‌شوند. اعضای هر اردو معمولاً به مدت تقریبی شش ماه در این ایستگاه باقی می‌مانند. اندازه اولیه گروه اردو سه نفر بود که در پی فاجعه شاتل "کلمبیا" موقتاً به دو نفر کاهش یافت. اعضای هر اردو از مه ۲۰۰۹ برابر شش نفر است. آی‌اس‌اس در گذشته مداوماً مورد استفاده بوده و از این لحاظ، رکورد ایستگاه فضایی میر را شکسته‌است. آی‌اس‌اس میزبان فضانوردانی با ۱۵ ملیت مختلف بوده‌است.
فضاپیمای اندور شاتل فضایی اندور در دوران خدمت ۲۰ ساله خود و در طی بیست و پنج مأموریت فضایی این شاتل جمعاً ۱۴۸ فضانورد را به فضا برده‌است (برخی از فضانوردان چندین بار سفر با شاتل‌های فضایی را تجربه می‌کنند) و ۴۴۲۹ بار زمین را دور زده‌است و می‌توان گفت که حدود ۲۸۰ روز از این ۲۰ سال را در فضا سپری کرده‌است. اندور یک بار در کنار ایستگاه فضایی میر و ۱۰ بار در کنار ایستگاه فضایی بین‌المللی پهلو گرفته‌است و جمعاً سه ماهواره را در مدار رها کرده‌است. اندور همچنین در کارنامه خود یک مأموریت ویژه برای تعمیر تلسکوپ فضایی هابل را نیز دارد.
اس‌تی‌اس-۸۹ اس‌تی‌اس-۸۹ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۳ ژانویه ۱۹۹۸ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل اندور انجام گرفت و بخشی از برنامه شاتل–میر بود.
اس‌تی‌اس-۸۶ اس‌تی‌اس-۸۶ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۷ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از برنامه شاتل–میر بود.
اس‌تی‌اس-۸۴ اس‌تی‌اس-۸۴ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۵ می ۱۹۹۷ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت نه روزه توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه شاتل-میر بود.
اس‌تی‌اس-۶۱-سی اس‌تی‌اس-۶۱-سی () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۸۶ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت ۶ روزه توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و هدف اصلی آن نصب ماهواره Satcom در مدار خود بود. این ماموریت هفتم ماموریت شاتل کلمبیا و در مجموع ۲۴ امین ماموریت شاتل‌های فضایی بود.
جیمز سی فلچر جیمز فلچر (؛ – ) چهارمین و هفتمین مدیر ناسا بود که نخست از ۲۷ آوریل ۱۹۷۱ تا ۱ مه ۱۹۷۷ و در دوران ریاست جمهوری ریچارد نیکسون، و بار دوم از ۱۲ مه ۱۹۸۶ تا ۸ آوریل ۱۹۸۹ در زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان، ریاست ناسا را بر عهده گرفت. در آن دوره‌ها، او مسئول برنامه‌های اولیه برنامه شاتل‌های فضایی و بعدتر، احیا و پرواز دوباره آن پس از انفجار فضاپیمای چلنجر بود. پیش از این مسئولیت، وی ریاست دانشگاه یوتا را از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ میلادی بر عهده داشت.
اس‌تی‌اس-۳۲ STS-۳۲ () سی و سومین ماموریت فضایی ناسا و نهمین ماموریت شاتل فضایی کلمبیا بود. شاتل فضایی از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد.
اس‌تی‌اس-۸۱ اس‌تی‌اس-۸۱ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۹۷ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت حدوداً ده روزه توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه شاتل-میر بود.
اس‌تی‌اس-۷۹ اس‌تی‌اس-۷۹ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت که حدوداً ده روز به طول انجامید توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه شاتل-میر جهت حمل خدمه و همچنین تجهیزات به ایستگاه فضایی میر روسیه بود.
شاتل فضایی یکی از مهم‌ترین و حساس‌ترین بخش‌های مدارگرد، کاشی‌های عایق حرارتی هستند که در زیر بدنه، بال و دماغه شاتل به‌صورت سرتاسری نصب می‌شوند تا در هنگام ورود مجدد مدارگرد به زمین جلوی نفوذ حرارت چندین هزار درجه‌ای را به شاتل بگیرند. سانحه دوم شاتل فضایی (کلمبیا) به خاطر نقص به وجود آمده در همین عایق‌ها بود.
اس‌تی‌اس-۸۰ اس‌تی‌اس-۸۰ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۹ نوامبر ۱۹۹۶ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت که حدوداً هفده روز به طول انجامید توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و طولانی‌ترین ماموریت انجام گرفته شده توسط شاتل‌های فضایی بود.
اس‌تی‌اس-۶۰ اس‌تی‌اس-۶۰ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۳ فوریه ۱۹۹۴ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریتحدودا ۸ روزه توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و نخستین ماموریت شاتل آمریکا طی برنامه شاتل-میر بود. طی این ماموریت برای نخستین بار فضانورد روس سرگئی کریکالف توسط شاتل آمریکا به فضا فرستاده شد، همچنین شاتل حامل دو ماژول تحقیقاتی به نام‌های SPACEHAB و Wake Shield Facility بود.
برنامه شاتل‌های فضایی سیستم شاتل فضایی از ۴ عنصر اصلی تشکیل شده‌است: فضاپیمای مدارگرد، موشک‌های پیشرانهٔ سوخت جامد، مخزن خارجی و موتورهای اصلی. مدارگرد توسط قسمت سیستم‌های ترابری فضایی شرکت راکول اینترناشنال در داونی، کالیفرنیا ایجاد شده‌است، که همچنین مسئول یکپارچگی کلی سیستم‌های برنامهٔ شاتل می‌باشد. قراردادهای مدارگرد و یکپارچه‌سازی هر دو زیر نظر پایگاه فضایی جانسون در هیستون، تگزاس می‌باشند.
اس‌تی‌اس-۸۲ اس‌تی‌اس-۸۲ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۹۹۷ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت حدوداً ده روزه توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و دومین ماموریت شاتل جهت تعمیر و سرویس تلسکوپ فضایی هابل بود.
اس‌تی‌اس-۷۶ اس‌تی‌اس-۷۶ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۹۶ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت که حدوداً نه روز به طول انجامید توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از پروژه شاتل-میر بود.
اس‌تی‌اس-۷۱ اس‌تی‌اس-۷۱ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل آتلانتیس انجام گرفت و بخشی از برنامه شاتل–میر بود که به صورت مشترک توسط روسیه و آمریکا انجام گرفت.
اس‌تی‌اس-۶۳ اس‌تی‌اس-۶۳ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۳ فوریه ۱۹۹۵ از پایگاه فضایی کندی به مقصد ایستگاه فضایی میر پرتاب شد. این ماموریت توسط شاتل دیسکاوری انجام گرفت و بخشی از برنامه شاتل–میر بود که به صورت مشترک توسط روسیه و آمریکا انجام گرفت.
ناسا شاتل‌های فضایی، فضاپیماهایی بودند که عمدتاً قابلیت استفادهٔ مجدد داشتند و با موشک به مدار زمین پرتاب می‌شدند و مردم و کالاها را حمل و نقل می‌کردند. این شاتل‌ها، تمرکز اصلی ناسا در اواخر دهه ۱۹۷۰ و دهه ۱۹۸۰ بودند. نام رسمی این پروژه، «"سیستم حمل و نقل فضایی"» و مخفف آن «"اس‌تی‌اس"» است. نخستین شاتل فضایی، شاتل کلمبیا در پرواز اس‌تی‌اس-۱ بود که در ۱۲ آوریل ۱۹۸۱، بیستمین سالگرد نخستین پرواز فضایی انسان، به فضا پرتاب شد. شاتل فضایی از سه جزء یا بخش ساخته شده بود: دو موشک سوخت جامد برای پرتاب شدن شاتل، مخزن سوخت خارجی که سوخت را برای پرتاب شدن شاتل حمل می‌کرد و مدارگرد که فضانوردان و بارها را حمل می‌کرد. مخزن سوخت، که از خود مدارگرد بزرگ‌تر است، تنها بخش اصلی بود که نمی‌شد آن را مورد استفاده مجدد قرار داد. مدارگرد شامل سه موتور بود که پشت بدنهٔ شاتل قرار داشت و پهنای هر موتور ۴/۳ متر (۱۴ فوت)، قطر آن ۳/۲ متر (۷/۵ فوت) و وزن آن حدود ۳٬۰۳۹ (۶٬۷۰۰ پوند) بود. این موتورها هیدروژن و اکسیژن مایع را می‌سوزاندند که این سوخت به نسبت ۶ به ۱ در مخزن خارجی ذخیره می‌شد. شاتل‌ها می‌توانستند تا حداکثر ۲۴٬۴۰۰ کیلوگرم (۵۳٬۷۹۳ پوند) بار را حمل کنند و قادر بودند در ارتفاع ۱۸۵–۶۴۳ کیلومتری (۱۱۵–۴۰۰ مایل) قرار بگیرند. مأموریت‌ها در ۵ تا ۱۷ روز انجام می‌گرفت و خدمه هر مأموریت بین ۲ تا ۸ فضانورد بود.
فضاپیمای کلمبیا هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه‌ای ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی شاتل فضایی شاتل کنده شد و به موزاییک کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارت بال چپ اصابت کرد. برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در لبه حمله بال شد و هنگام بازگشت به زمین و در جو که شاتل با گرمای زیادی روبرو بود، دمای زیاد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه‌تکه شدن شاتل شد. بررسی فیلمها و عکسهای پرتاب شاتل، نگرانیهایی را در مورد امکان آسیب رساندن این فومها به شاتل در میان مهندسان ایجاد کرده بود و حتی اینان تلاش کرده بودند که از وزارت دفاع آمریکا (فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا) خواسته شود تا عکسهایی را از شاتل در حال گردش مداری تهیه کند، اما مدیران ناسا که نگران ایجاد تأخیر در نتیجه مانورهای مورد نیاز برای عملیات عکسبرداری بودند با این عملیات مخالفت کرده بودند. در پی این حادثه تمام فضانوردان شاتل، که هفت نفر بودند جان باختند. در فضاپیمای کلمبیا امکانی برای انجام تعمیرات فضایی در حین گردش مداری وجود نداشت. برخی معتقدند که در صورت کشف آسیب دیدگی موزاییک عایق این امکان بود که فضاپیمای آتلانتیس که در حال آماده‌سازی برای مأموریت عادی اس‌تی‌اس-۱۱۴ بود، سریعاْ پرتاب شود و در کنار کلمبیا پهلوگیری کند و فضانوردان کلمبیا را با راهپیمایی فضایی به آن منتقل کنند. استفاده از ایستگاه فضایی بین‌المللی امکانپذیر نبود، زیرا سوخت کلمبیا برای رسیدن به مدار ایستگاه فضایی بین‌المللی کافی‌نبود.
اس‌تی‌اس-۶۲ اس‌تی‌اس-۶۲ () یکی از ماموریت‌های برنامه شاتل‌های فضایی بود که در تاریخ ۴ مارس ۱۹۹۴ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب شد. این ماموریت حدوداً ۱۴ روزه توسط شاتل کلمبیا انجام گرفت و طی آن شاتل فضایی حامل دو ماژول تحقیقاتی به نام‌های USMP-02 و OAST-2 بود.
موتور اصلی شاتل فضایی وزن کلی هر موتور اصلی شاتل فضایی است.
ماکیان ماکیان یا طیور به دسته‌ای از پرندگان اهلی گفته می‌شود که توسط انسانها به منظور جمع‌آوری تخم مرغ یا ذبح آنها برای گوشت یا پر مورد استفاده قرار می‌گیرند. این پرندگان معمولاً از راسته ماکیان‌سانان (از جمله مرغ خانگی، بوقلمون اهلی) و خانواده مرغابیان (از راسته غازسانان) که بخشی از پرندگان آبزی شناخته می‌شود، می‌باشند. بعضی از دیگر پرندگان همچون کبوتر نیز برای گوشتشان کشته می‌شوند.
کبوتر اهلی کبوتر اهلی نام یک زیرگونه از گونه کبوتر چاهی است. کبوتر چاهی از قدیمی‌ترین پرندگان اهلی شده است. کبوترهای چاهی خیابانی از کبوترهای اهلی انشقاق پیدا کرده و از حالت اهلی به وحشی مبدل گشته‌اند. کبوترهای اهلی نیز اصالتاً از کبوترهای چاهی ساکن پرتگاه‌ها و کوهستان‌ها می‌باشند.
مرغابی سرسبز مرغابی سرسبز برخلاف دیگر پرندگان آبزی نه تنها از تغییرات انسان بر روی کره زمین متضرر نشده بلکه شاید منفعت هم برده‌است. این حیوان انطباق‌پذیری بسیار بالایی دارد و می‌تواند به خوبی در مناطق شهری زندگی کند. نقاطی که قبل از آن شاید محل زندگی انواع دیگر پرندگان آبزی بوده‌اند. از طرف دیگر رهاسازی یا فرار اردک‌های اهلی در مناطقی که بومی آن نیستند گهگاه موجب بروز مشکلاتی شده‌است. این پرندگان رمیده با مرغابی‌های بومی آمیخته و جوجه‌های باروری را تولید می‌کنند. این حیوان قادر است با ۶۳ گونه دیگر دورگه بدهد و این خطری برای تمامیت ژنتیکی همهٔ آنهاست. آسیب‌های ژنتیکی ناشی از دورگه‌دهی تهدید بزرگی برای پرندگان بومی محسوب می‌شود. ادامه این روند می‌تواند انقراض کامل بسیاری از انواع مرغابی وحشی را به همراه داشته باشد. حتی اردک‌های سرسبز وحشی نیز که نیای اکثر اردک‌های اهلی هستند بر اثر تلفیق با اردک‌های اهلی و رمیده دچار این مشکل شده‌اند چراکه مخزن ژنتیکی آن‌ها که برای زندگی در حیات وحش فرگشت یافته با مخزن ژنی حیوانات اهلی که توسط انسان انتخاب مصنوعی شده‌اند تلفیق شده‌است.
کبوتر چاهی کبوتر چاهی، کفتر چاهی ("Columba livia") یک گونه از رده پرندگان و خانواده کبوتران است. که در اصطلاح عامیانه به آن کبوتر نیز می‌گویند. گونهٔ کبوتر چاهی نیای زیرگونه‌های کبوتر اهلی و کبوتر وحشی (کبوتران اهلی وحشی شده) است. کبوترهای چاهی و اهلی یک گونه هستند به راحتی می‌توانند با یکدیگر تولید نسل کنند و در برخی نقاط مثل شهرها جمعیت‌های دورگه کبوترهای چاهی و اهلی دیده می‌شوند.
آنفلوانزای پرندگان در این گزارش‌ها به مرگ چندین پرندهٔ مهاجر هم اشاره شده بوݐ ارتباط میان پرندگان آبزی وحشی و پرندگان اهلی از راه منابع آبی مشترک می‌دانستند. این نخستین گسترش ویروس H5N1 در سطح بالا در هر دو کشور بود. با بررسی‌های صورت گرفته، هر دو کشور پیش از این همه‌گیری، از این ویروس پاک بودند.
کوکسیلا بورنتی ـ این عامل را در گونه‌های مختلف حیوانات اهلی و وحشی و در گونه‌های متعدد کنه‌ها از خانواده ایگسودیده و آرگازیده و بعضی بندپایان دیگر، تعداد زیادی از جوندگان( خرگوش، موش بزرک و کوچک) لاک‌پشت و حیوانات اهلی از قبیل گوسفند و گاو و بز و اسب و سگ و خوک و شتر و گاومیش و حیوانات وحشی و بعضی پرندگان اهلی و وحشی (کبوتر و خفاش) یافته‌اند. انسان میزبان تصادفی است و گاهی بیماری خطرناک در انسان ایجاد می‌کند.
چوشل پرندگان این منطقه انواعی دارند برخی وحشی و برخی اهلی هستند و نمونه‌هایی از آن‌ها عبارت‌اند از:
بخش عمارلو پرورش پرندگان اهلی نیز معمولاً در حیاط هر خانه‌ای رایج است:
هاری کلیه حیوانات خونگرم پستاندار چه وحشی و چه اهلی به این بیماری حساس هستند. البته در پرندگان ابتلاء به این بیماری فقط به‌طور مصنوعی در آزمایشگاه گزارش شده‌است. بسیاری از حیوانات از جمله راکون‌ها، خفاش‌ها، راسوها، میمون‌ها، گرگ‌ها، خرسها و روباه‌ها و حیوانات اهلی مثل سگ و گربه و گاو به این بیماری حساس بوده و قادر به انتقال بیماری به انسان و سایر حیوانات هستند.
توماس بیویک در سال ۱۷۹۰ بیویک یکی از مهم‌ترین آثار خود با نام "تاریخ کلی چهارپایان" را به چاپ رساند. دیگر کتاب ارزشمند او "تاریخ پرندگان بریتانیا" بود که در ۱۸۰۴-۱۷۹۷ به چاپ رسید. این کتاب در دو جلد با نام‌های «پرندگان زمینی» و «پرندگان آبزی» با نسخه‌ای تکمیلی در ۱۸۲۱، به چاپ رسید. کتاب "چهارپایان" به بررسی پستانداران سراسر جهان و به ویژه جانداران اهلی می‌پردازد و شامل پستاندارانی چون خفاش و خوک دریایی می‌شود اما آب‌بازسانانی چون نهنگ و دلفین را در بر نمی‌گیرد. "پرندگان" کتابی ویژه انگلستان است و در بر گیرنده مشاهدات بیویک از رفتار و عادات پرندگان ساکن در انگلستان و حومه شهرها می‌شود.
مانانگاتانگ اقتصاد منطقه اساساً برپایه کشاورزی، عمدتاً گندم و گوسفند و همچنین گاوها و پرندگان مانند کبوتر اهلی می‌باشد.
کبوتر کبوتر، کفتر، کوتر یا کپتر به گروهی از پرندگان متوسط تا بزرگ جثه از سردۀ کبوترها و خانواده کبوتران در راسته کبوترسانان گفته می‌شود که به دو صورت وحشی و اهلی یافت می‌شود.
عروس هلندی اطلاعات دقیقی از تاریخ اهلی شدن این پرنده در دست نیست و به نظر می‌رسد که این پرنده برای اولین بار توسط بومیان ساکن در قاره اقیانوسیه اهلی شده باشد و بعدها مهاجرین انگلیسی که به استرالیا رفتند، از اولین مللی بودند که به پرورش و نگهداری از آن همت گماشتند. این پرنده در طی سال‌های ۱۸۰۰–۱۸۰۵ میلادی به انگلستان برده شده‌است. احتمالاً این پرنده توسط کسانی که به استرالیا تبعید شده بودند در بازگشت به انگلستان آورده شده‌است و به تدریج پرورش و نگهداری از این پرنده در برخی از کشورهای اروپایی نظیر انگلستان، فرانسه و آلمان رایج گردیده و مدتی نگذشت که محبوبیت زیادی پیدا کرد، به گونه‌ای که امروزه این پرنده یکی از محبوب‌ترین پرندگان خانگی است. بیشتر محبوبیت این پرنده به علت طبیعت ملایم و کاکل رنگی و زیبای آن است. همچنین این پرنده به سادگی اهلی و دست آموز می‌شود.
قرقاولان قَرقاوُلان یا تَذَروان (Phasianidae) تیره‌ای از پرندگان در راستهٔ ماکیان‌سانان است که شامل انواع قرقاول، کبک، مرغ جنگلی، مرغ اهلی، بلدرچین، دراج، تیهو و طاووس می‌شود.
پرنده بی‌پرواز بسیاری از پرندگان اهلی مثل مرغ خانگی و اردک و غاز هم توانایی پرواز را تا حد زیادی از دست داده‌اند اما نوع وحشی آنها قادر به پرواز است و آنها هم از نظر ساختار بدنی همچنان قابلیت پرواز دارند.