نیروی دریایی روسیه در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه استقبال کردند که در آن شرکت کردند. پیش از این در سال ۱۹۰۵ ملوانان کشتی جنگی پوتمکین در نیروی دریایی دریای سیاه شورش کردند. در سال ۱۹۰۶ سربازان سرکش در جریان رویدادهایی معروف به شورش ویاپوری که متعاقباً به زمین گذاشته شد، در پی بمباران کشتی های ناوگان بالتیک که به دولت تزار وفادار ماندند، کنترل برخی استحکامات ساحلی هلسینکی را به دست گرفتند. اولین کشتی نیروی دریایی شوروی را می توان رزمناو سرکش آوریورا در نظر گرفت که شلیک خالی اش از تفنگ پیش بینی شده اش بر اساس روایت های شوروی نشانه انقلاب اکتبر بود. در مارس ۱۹۲۱ ملوانان کرونشتات علیه بلشویک ها شورش کردند و خواستار آزادی بیان و بستن اردوگاه های کار اجباری شدند، اما این شورش ملحوظ بی رحمانه توسط لئون تروتسکی سرکوب شد. پس از انقلاب، مرمت نیروی دریایی کند بود و تنها با آغاز صنعتی شدن در سال ۱۹۳۰ یک برنامه بزرگ کشتی سازی توسعه یافت، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ میهن پرانی، بخش اتحاد جماهیر شوروی از جنگ جهانی دوم به انجام نمی رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم شامل برخی کشتی های قدیمی دوران جنگ جهانی اول، برخی رزمناوها و ناوشکن های مدرن پیش از جنگ و تعدادی قایق اژدر ساختند.متاسفانه بخش عمده ای از ناوگان شوروی در دریای بالتیک در لنینگراد و کرونشتات توسط میادین مین فنلاندی و آلمانی در طول سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۴ مسدود شد و با مین ها و حملات هوایی زخمی شد، با این وجود مرتب سازی های متعددی با قایق های حمله ای و اقدامات زیردریایی ها انجام شد. در دریای سیاه با از دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات موثر هوانوردی محور و همچنین میدان های مین اثربخشی کشتی های سطحی بزرگ محدود شد. ناوگان شمالی که بیشتر از ناوشکن ها (جنگ جهانی اول نویک کلاس و کشتی های طراحی مدرن تر ۷ و ۷U) تشکیل شده بود، در دفاع ضد هوایی و ضد زیردریایی کاروان های متفقین که به مورمانسک می روند نقش داشت. در طول جنگ سرد، روس ها به نیروی دریایی خود تعدادی ماموریت دادند، علاوه بر نقش آن به عنوان یکی از پاهای سه گانه هسته ای، قرار بود نیروی دریایی اس اس بی اس های آمریکایی و گروه های حامل، خطوط ارتباطی ناتو را به هم پیوسته نابود کند و به نیروهای زمینی در حمله های تئاتر قاره ای کمک کند. آنها سریع به تجهیز ناوگان سطحی خود را با موشک از انواع مختلف. در واقع به مشخصه ای از طراحی شوروی تبدیل شد تا موشک های بزرگ ضد کشتی را بر روی قایق های موشکی نسبتاً کوچک و سریع قرار دهد. نیروی دریایی شوروی همچنین دارای چندین رزمناو موشک هدایت شونده بسیار بزرگ با قدرت شلیک بزرگ مانند رزمناوهای کلاس کیروف و رزمناوهای کلاس اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین ناو هواپیمابر واقعی خود به نام تفلیس (که متعاقباً به ناوگان دریاسالار کوزنتسوف اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد) را به دست آورد. از برخی جهات از جمله سرعت و فناوری رآکتور، بعدها زیردریایی های شوروی بودند و باقی می مانند که برخی از بهترین های جهان هستند. کاستی های اولیه آن ها میمیرش سر و صدا کافی نبود (قایق های آمریکایی آرام تر بودند) و فناوری سونار روس ها دارای زیردریایی های موشکی هدایت شونده هدف متعددی مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از زیردریایی های موشک های بالستیک مانند زیردریایی های کلاس دلتا و زیردریایی های حمله مانند زیردریایی کلاس ویکتور و آکولا بودند. قایق های موشک های بالستیک کلاس گردباد نیروی دریایی شوروی بزرگترین زیردریایی های جهان هستند. نیروی زیردریایی حمله شوروی نیز مانند بقیه نیروی دریایی به سمت رهگیری و تخریب رو به جلو نیروهای دریایی آمریکا/ناتو به ویژه گروه های نبرد ناو هواپیمابر آمریکایی بشود.