mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
تروبرد در ابتدا این نریان در مقایسه با اسب‌های تنومند اروپایی زمان خویش شانسی جهت کشش نداشت تا اینکه مادیانی به نام لیدی رکسانا جهت کشیده شدن از نریانی به نام هابگوبلین خریداری شد ولی توسط او پذیرفته نشد و گادولفین اجازه داده شد که جایگزین او شود. در نتیجه لث اولین فرزند او که ۹ بار از ۹ بار نعل طلایی را در مسابقات نیومارکت برد، متولد شد. کره دوم آن‌ها کید و کره سوم آن‌ها رگولوس بود و هر سه کره با فرم بدنی مشابه پدر به افتخاراتی در حد پدر و همدیگر دست یافتند و این شروع دلاوری‌های نسل گادولفین بود. تروبردها همچنین با سایر نژادها جهت ایجاد نژاد جدید یا بهبود نژادهای موجود درآمیخته‌اند. آن‌ها در ایجاد بسیاری از نژادهای جدید نقش بسزایی داشته‌اند شامل اسب‌های کوارتر آمریکایی، استانداردبرد و شاید مورگان، نژادی که روی بسیاری از اسب‌های آمریکای شمالی تأثیر گذاشته‌است. سایر آمیختگی‌ها شامل نژاد آمیزش با نژاد عرب برای ایجاد نژاد آنگلوعرب و آمیزش با نژاد درافت ایرلندی جهت ایجاد نژاد اسب ورزشی ایرلندی می‌باشد.
اسب مغولی اسب مغولی نژاد اسب بومی مغولستان است. گفته می‌شود که این نژاد از زمان چنگیز خان تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده‌است. عشایر مغول که به سبک سنتی زندگی می‌کنند، هنوز هم از بیش از ۳ میلیون حیوان نگهداری می‌کنند، که از تعداد انسان‌های این کشور بیشتر است.
نژادهای اسب این نژاد از نژاد کوارترها می‌باشد، با این تفاوت که این اسب‌ها ابلق هستند. قد آن‌ها بین ۱٫۴۸ تا ۱٫۶۰ متر است. خصوصیات آن‌ها بسیار به کوارترها شبیه‌است.
نژادهای اسب این نژاد قدیمی از منطقه‌ای به نام «اَندَلُس» در اسپانیا ریشه می‌گیرد. قبل از قرون وسطی، این اسب‌ها به دلیل چابکی و نرمی حرکات، در جنگ‌ها بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در قرون وسطی، به دلیل سنگینی سلاح‌های جنگی، اسب‌های درشت هیکل تر ترجیح داده می‌شدند تا این که با رنسانس نرمی و سبکی حرکات این اسب‌ها دوباره مورد توجه قرار می‌گیرد. امروزه از این نژاد به خصوص در نمایش‌ها و سیرک‌ها استفاده می‌شود.
اسب نسایی اسب نسایی یک نژاد باستانی و منقرض شده از نژادهای اسب است. این نژاد در اصل بومی شهر نیسایا (Nisaia) بود که در دشت‌های نسایی (در قسمت جنوبی از دامنهٔ کوه‌های زاگرس یا سایر مناطقی که در ادامه اشاره می‌گردد)، واقع شده بود. این اسب خواهان زیادی در دنیای باستان داشت. گفته شده‌است که اسب نسایی در رنگ‌های متفاوتی وجود داشته، شامل رنگ‌های معمول مانند کهر تیره کرنگ.نیله و قهوه‌ای سوخته و همچنین رنگ‌های نادر مانند مشکی خالص، قرمز و آبی قزل، و خال خالی. گفته شده‌است که اسب نسایی باستانی در مقایسه با اسب‌های خالص بعدی که بعدها در تمدن ایران به وجود آمد و سری قلمی داشتند، سری ستبر و نیرومند داشتند که مشخصه اسب‌های جنگی بودند. این مطلب این فرضیه را القا می‌کند که شاید اسب‌های نسایی از نسل نمونه اولیه اسب جنگل باشند.
نژادهای اسب رنگ غالب این نژاد معمولاً کهر طلائی، کرنگ، سمند و نیله می‌باشد و اسب‌های ابلق و یا سفید دیده نمی‌شود و مشکی خالص در این نژاد به ندرت دیده می‌شود.
اسب فریزین یکی از مشخصه های بارز این نژاد رنگ مشکی آن است، که از دیگر نژادها این اسب را متمایز می نماید. اما در بعضی مواقع به رنگ بلوطی، یا خرمایی نیز دیده می شوند. در این نژاد بندرت میتوان با یک نشان سفید مشاهده نمود. اما تنها فریزین هایی کاملا مشکی و یا با یک نشان کوچک سفید بر روی صورت در انجمن نژادی اسب فریزین با نام کی.اف.پی.اس (به انگلیسی KFPS) ثبت خواهند شد.
اسب ترکمن امروزه خالص‌ترین اسب‌های ترکمن ایران را در منطقه راز و جرگلان از توابع استان خراسان شمالی می‌توان یافت که بیشترین جمعیت این اسب را دارا می‌باشد. در سال‌های اخیر توجه بیشتری به تولید اسب‌های ترکمن شده‌است. تعدادی اندک و پراکنده از این نژاد توسط علاقه‌مندان در اصفهان، تهران، شیراز و همدان نیز نگهداری می‌شوند. شهرستان سبزوار در خراسان رضوی نیز دارای سرمایه قابل توجهی از این نژاد ارزشمند است.
تروبرد نظریات مختلفی در مورد نژاد گادولفین عربین وجود دارد. بعضی از نویسندگان نژاد او را بارب می‌دانند، به خاطر محل زادگاه او (تونس، ساحل بارباری) ولی نقاشی‌های کشیده شده از او با فرم مقعر و دم عربی، او را بیشتر یک اسب عرب جلوه می‌دهد. نظریه دیگری نیز بیان می‌دارد که او در واقع یک اسب ترکمن بود ولی جهت بالا بردن قیمت، عرب نامیده می‌شده. البته هیچ مدارو مستندی وجود ندارد. هرچند اعتقاد اکثریت بر این است که او عرب بوده یا اصل و نسبی عربی داشته‌است. البته منظور از عرب اسب عرب امروزی نبوده. بیشتر منظور اسب شرقی بوده‌است با شباهت‌های زیاد به اسب عرب امروزی.
اسب طول عمر یک اسب اهلی امروزی به نژاد، روش نگهداری و شرایط محیطی بستگی دارد اما می‌توان امید داشت که یک اسب میان ۲۵ تا ۳۰ سال عمر کند. البته گونه‌های خاص وجود دارد که تا ۴۰ سال و گاهی بیشتر هم عمر می‌کنند. پیرترین اسبی که برای وجود آن سند در دسترس است بیلی پیر نام دارد که در سدهٔ ۱۹ میلادی زندگی می‌کرده و تا سن ۶۲ سالگی رسیده بود. «شوگر پوف» نام یک اسب از نژاد اسبچه است که توانسته بود لقب پیرترین اسب زنده را از آن خود کند و نامش را میان رکوردهای جهانی گینس ثبت کند؛ این اسب در سن ۵۶ سالگی در ۲۰۰۷ از دنیا رفت.
نژادهای اسب این نژاد بسیار قدیمی می‌باشد و از آفریقای شمالی ریشه می‌گیرد. به این نژاد پیرامون دو هرار سال پیش در کتاب‌های رومی اشاره شده‌است. از آن زمان تعداد زیادی بارب به اروپا به خصوص انگلستان برده شد. ریشهٔ بسیاری از نژادهای امروزی از جمله اصیل اسپانیایی به نژاد بسیار قدیمی بارب‌ها بر می‌گردد. از این اسب امروزه برای اصلاح اژاد بسیار استفاده می‌شود.
نژادهای اسب این نژاد از شمال انگلستان ریشه می‌گیرد و بزرگ‌ترین نژاد اسب است. قد شایرها به ۲ m نیز می‌رسد. وزن آن هم حدود ۱ تن می‌باشد. این نژاد نیز بسیار قدیمی بوده و نام آن توسط سزار هزاران سال پیش در ماجرای جنگ‌های گالی (Gaules) آمده‌است. رنگ شایرها معمولاً سیاه بوده، ولی به رنگ کهربایی با لکه‌هایی سفید در پاها یا سر نیز دیده می‌شوند. بدن آن‌ها بسیار عضلانی و قوی است و از آن‌ها برای کشیدن درشکه یا گاری استفاده می‌شد. این نژاد بسیار آرام، مهربان و مطیع می‌باشد.
نژادهای اسب این نژاد آمریکایی بوده و از آمیزش نژادهای عرب، بارب و اسپانیایی به وجود آمده و با آمیزش با اسب‌های اصیل انگلیسی اصلاح یافته‌است. قد متوسط آن حدود ۱٫۵۰ متر است. سر آن کوچک و مثلث شکل است و بدنی عضلانی دارد. سرعت این اسب در مسافت‌های کوتاه بالاست و در مسابقات وسترن و رودئو مورد استفاده بسیار قرار می‌گیرد. تقریباً همهٔ رنگ‌ها در این نژاد دیده می‌شوند.
قروق باشگاه سوار کاری و کالسکه رانی رخش در فاصله حدو ۲۰۰ متری انتهای شمالی ساحل توریستی عمومی قروق تالش قرار دارد. هدف از تأسیس این باشگاه توسعه ورزش سوار کاری و ایجاد مکانی برای برگزاری مسابقات اسب سواری می‌باشد، چون سوارکاری از ورزشهای مورد علاقه زنان و مردان تالشی بوده‌است. باشگاه خدمات آموزش برای تمام گروه‌های سنی اعم از سوار کاری حرفه‌ای و نیمه حرفه‌ای را به مردم بومی و گردشگران ارائه می‌دهد. در این باشگاه حدود ۴۰ راس اسب از نژادهای بومی محلی، اسب کرد، عرب خوزستان، اسب اصیل ایرانی (اسب شاهسون)، اسب خزری، نژاد تروبرد انگلیسی، اسبچه خزری بسیار کمیاب و همچنین اسب اصیل ایرانی که به نام نژاد عرب مصری نگهداری می‌شود.
یومود ایومود نژاد اسب سبکی از ایران است. مانند سایر نژادهای اسب ترکمن، به نام ایومودقبیله ای از ترکمن هاست که آن را پرورش داده‌اند، هم اسم اسب و هم نام قبیله ترکمن ممکن است از جهات مختلفی از جمله ایومود، یومود، یامود و یوموت به صورت مختلف بیان شود. اسب یومود در ترکمنستان پرورش داده شده، به ویژه در ولایت داش اغوز؛ در ازبکستان؛ و در قره‌قالپاقستان (هم‌اکنون بخشی از ازبکستان)، و به ویژه در منطقه خوارزم؛ و در عراق، ایران و ترکیه. و بر خلاف نژاد آخال تکه، معمولاً در مناطق بیابانی یا نیمه بیابانی در گله‌ها نگهداری می‌شد.
تروبرد تروبرد نژادی از اسب است که بیشتر به خاطر استفاده از آن در مسابقات سوارکاری شناخته شده‌است. هر چند واژه تروبرد گاهی اوقات برای هر نژاد خالصی از اسب استفاده می‌شود، ولی از لحاظ علمی مربوط به نژاد تروبرد می‌باشد. تروبرد نژادی خونگرم می‌باشد و به جسارت، سرعت و چابکی مشهور می‌باشد.
لوئیز فیروز لوئیز فیروز کاشف اسبچه خزر در سال ۱۳۳۶ با یکی از شاهزادگان ایرانی به نام نرسی فیروز ازدواج و به همراه او به ایران سفر کرد. با کمک همسر خود و با توجه به علاقه‌ای که به اسب و سواری داشت مرکزی را به نام نوروزآباد در تهران جهت سواری فرزندانش تأسیس کرد. وی فارغ‌التحصیل رشته دامپروری از دانشگاه کرنل بود و همواره به دنبال اسبی کوچک اندام بود که برای سواری کودکان مناسب باشد. سرانجام در بهار سال ۱۳۴۴ خورشیدی (۱۹۶۵ میلادی) با پشتکار فراوان به‌طور کاملاً تصادفی در ناحیه‌ای در آمل متوجه اسب کوچکی شد که در حال کشیدن یک گاری بود. او به واسطه داشتن تحصیلات در علوم دامی و آشنایی با انواع نژادهای اسب به سرعت به ویژگی‌های منحصر به فرد و ارزش‌های خاص این نژاد پی برد و براساس مطالعات و تحقیقات خود در طی مدت کوتاهی جوامع بین‌المللی پرورش اسب را مجاب به قبول این نوع اسب کوچک ایرانی به عنوان نژادی منحصر به فرد نمود. او با تلاش فراوان موفق به معرفی نژادی شد که قدمتی هزاران ساله داشت. او توانست اسبی را مجدداً به دنیا معرفی کند که دارای ارزش فراوانی بود، اسب منحصر به فردی که به مینیاتور اسب عرب شباهت دارد و او آن را اسبچه خزر یا همان اسب کاسپین نامید. او موفق به کشفی شد که بزرگترین کشف یک گونه جدید اسب در قرن بیستم بود.
اسب فریسن اسب فریسن () یک نژاد پرورشی اسب اسب است که از فریسلاند در هلند نشأت گرفته‌است. اعتقاد بر این است که در قرون وسطی از اجداد اسب‌های فریسن در سرتاسر قارهٔ اروپا به عنوان اسب‌های جنگی استفاده می‌شده‌است. در قرون وسطای آغازین و قرون وسطای میانه، اندازه آنها این امکان را می‌داد که یک شوالیه زره‌پوش را بر روی خود حمل کنند.
اسب اسب‌های شرقی مانند اسب عرب، اسب ترکمن آهال-تکه، اسب بَربَر (شمال آفریقا) نژادهای تازهٔ اسب ترکمن مانند تروبرد از جمله اسب‌های پُرحرارت‌اند. این اسب‌ها زود یادمی‌گیرند، شجاع و سرزنده‌اند و به دلیل چابکی و سرعتشان پرورش داده می‌شوند. اسب پُرحرارت، اندامی لاغر با پاهایی کشیده دارد. نژاد این اسب‌ها نخستین بار از خاورمیانه و شمال آفریقا به اروپا آورده شد. در آن هنگام پرورش دهندگان اروپایی بر آن بودند تا این اسب‌ها را برای مسابقه و سواره‌نظام نزد خود پرورش دهند.
اسب عربی اسب عربی که بعضی اوقات در ایران به آن اسب اصیل می‌گویند یکی از نژادهای اسب سبک در جهان و متعلق به منطقه خاورمیانه می‌باشد. شناسایی این نژاد به دلیل شکل سر متمایز و دم بلند آن آسان می‌باشد.
اسب قره‌باغ اسب قره باغ که در روسی به آن Karabai یا Karabskaya نیز گفته می شود ، یک اسب مسابقه ای استپی کوهستانی و اسب سواری است. این نام از منطقه جغرافیایی که اسب در ابتدا در منطقه قره باغ توسعه یافته بود ، گرفته شده است. این نژاد بخاطر مزاج و سرعت خوب مورد توجه قرار گرفته است.
مارنگو (اسب) مارنگو ()، نام اسب افسانه‌ای ناپلئون بناپارت است که بعد نبرد مارنگو به این نام مشهور شد که از نژاد اسب‌های عرب بود که پس از لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه به فرانسه آورده شد.
بایرلی ترک بایرلی تُرک (انگلیسی: Byerley Turk) (حدود ۱۶۸۰ - حدود ۱۷۰۶) همچنین بِیرلی تُرک نیز نامیده می‌شود، نخستین گونه اسب از سه نریان بود که بنیانگذار نژاد اسب‌های مسابقات اسب‌دوانی مدرن، یعنی اسب تروبرد بودند.
اسب امروزه بیش از ۳۰۰ نژاد گوناگون اسب در جهان وجود دارند.
اسب ترکمن اسب ترکمن اندامی کشیده، دُمی باریک، سر و گردن زیبا دارد. برای اسب‌های با نژاد ترکمن درسال‌های گذشته ذخیره‌های ژنتیک این اسب، تقاضای جهانی یافته‌است. اسب ترکمن در نزد ترکمن‌ها پیشینه‌ای طولانی در سن و زندگی صحرانشینی وجنگ وگریزها درگذشته داشته‌است.
لیلی قراگوزلو لیلی از کودکی با اسب آشنا بود. چه پیش و چه پس از درگذشت پدرش، آن‌ها همواره اسب‌های متعددی در اصطبل ملک روستایی خود داشتند. پس از آن نیز سرلشگرحسن ارفع قیم لیلی، یکی از افسران عالی رتبه سواره نظام بود که برای دخترش و لیلی امکان شرکت در فعالیت‌های سوارکاری سواره نظام را فراهم کرده بود. لیلی بعد از مدتی اسب عربی رضاشاه را خریداری کرد و این اولین برخورد او با نژاد اسب اصیل بود. او بعدها با مجید بختیار یکی از خان‌های بختیاری در شوشتر، نماینده مجلس شورای ملی و از روسای ایل بختیاری، ازدواج کرد که نژاد اسب اصیل خوزستان را، که به زودی به تنها علاقه لیلی بدل شد، به او معرفی کرد. در سال ۱۳۴۸ مجید بختیار در یک سانحه هوایی به‌طور مشکوکی درگذشت و شرایط زندگی لیلی تغییر بسیار کرد، با این حال او به تلاش‌های خود در زمینه پرورش و معرفی اسب اصیل ادامه داد.
اسب بلندی تنها معیار سنجش اسبچه از اسب نیست. دفترهای ثبت نژاد اسب گاهی اسب‌هایی دارند که قدشان از معیار ۱۴٫۲ وجب بیشتر یا کمتر است آن‌ها می‌گوید نه به قد، بلکه به پدر و مادر حیوان باید نگاه کرد و از روی آن نژادش را ثبت کرد. چون اسبچه‌هایی دیده شده که ویژگی‌های مشترکی با اسب‌های معمولی دارند و گاهی بلندی آن‌ها بیش از ۱۴٫۲ وجب است اما همچنان اسبچه دانسته می‌شوند.
اسب کاسپین درگذشته در گیلان و مازندران شغلی به نام چهارپاداری مرسوم بود که چهارپاداران با تعدادی اسب کاسپین که زبان به آنها گیله اسب یا اسب گیل یا اسب مازندرانی می‌گویند مسافرکشی و بارکشی می‌کردند و در بسیاری از اوقات نامه و مراسلات خصوصی را نیز به همراه می‌بردند و از این نژاد برای کشاورزی در مزارع و شالیزارها کمک گرفته می‌شد که رد پای گیلِ اسب در اشعار شعرای گیلان باقی مانده‌است.
سازمان جهانی اسب عربی سازمان جهانی اسب عرب سازمانی جهانی برای حفظ، بهبود و حفاظت از نژاد اسب عربی می‌باشد، این سازمان اعطای عضویت را برای هر کشور پس از بررسی کتاب انساب اسب ملی و بررسی قوانین و مقررات انجام می‌دهد.
اسب فریسن درحال حاضر این نژاد اسب بیشتر در زمینهٔ درساژ مورد توجه قرار می‌گیرد.
نژادهای اسب اسب آپالوسا به اسب سرخپوستی هم معروف است؛ زیرا برای اولین بار توسط آن‌ها پرورش داده شده‌است. اسب آپالوسا حاصل پرورش انتخابی توسط سرخپوستان Nez Perce ایداهو در شمال شرقی اورگان و جنوب شرقی واشینگتن بوده‌است. آن‌ها اساس این نژاد را اسب‌های اسپانیایی قرار دادند. آپالوسا نیز نامی است که از رودخانه‌ای به نام پالوس، نزدیک یکی از قبایل سرخ‌پوست گرفته شده‌است.
اسب اسب‌ها رنگ بدن‌های بسیار متنوعی دارند. اغلب اسب را نخست با رنگ بدنش معرفی می‌کنند، سپس نژاد یا جنسیت. اسب‌های هم‌رنگ از روی تفاوت در وسم‌های سفید روی پوستشان شناسایی می‌شوند؛ وسم‌هایی که در کنار الگوهای متنوع خال داشتن پوست، مستقل از رنگ پوست بدن به ارث برده می‌شوند.
اسب بلوچی اسب بلوچی معمولاً کهربایی، شاه‌بلوطی یا خاکستری رنگ است. جثهٔ آن کوچک بوده و دارای گردنی کشیده و پاهایی قوی ولی خوش‌حالت می‌باشد. گوش‌های اسب بلوچی به سمت داخل تاب دارد و نوک آنها یکدیگر را لمس می‌نماید. این اسب از نظر ظاهری تاحدودی شبیه اسب نژاد کاتیاواری هندی است و گمان می‌رود نسبتی نیز با اسب‌های بارب سواحل بارباری در آفریقای شمالی داشته باشد.
لیلی قراگوزلو لیلی قراگوزلو (زاده اول شهریور ۱۳۰۶ – درگذشته ۲۳ شهریور ۱۳۸۰، تهران) پرورش دهنده اسب اهل ایران، بنیان‌گذار تبارنامه اسب اصیل ایران و مؤسس کانون اسب اصیل ایران بود. او زندگی خود را وقف پرورش و معرفی نژاد اسب اصیل ایران کرد که از نژادهای اسب عربی است.
نژادهای اسب بطور کلی اسب دره شوری بسیار زیبا می‌باشد. اما به طور ویژه زیبایی این اسب‌ها برای خوانین اهمیت بیشتری داشته است و به همین دلیل اسبان خوانین، زیبایی منحصر به فردی نیز داشته که این نکته نیز در اصلاح نژاد آنها مورد توجه قرار می‌گرفته است.
اسب از نظر اندام و فیزیک، یک اسب می‌تواند در ۱۸ ماهگی جفت‌گیری کند اما برای اسب‌های اهلی به ویژه ماده‌ها، کمتر دیده شده که تا پیش از سه سالگی اجازهٔ جفت‌گیری به آن‌ها داده شود. اسب چهارساله، بالغ دانسته می‌شود هرچند که استخوان‌بندی آن تا شش سالگی همچنان رشد می‌کند. بزرگسال شدن اسب‌ها به نژاد، جنس، روش نگهداری از آن‌ها و ابعادشان بستگی دارد. اسب‌های بزرگتر، به زمان بیشتری برای رشد کامل و تغییر بافت استخوان‌هایشان نیاز دارند و بیشتر طول می‌کشد تا برخی غضروفها به استخوان تبدیل شود.
تروبرد در مورد نژاد بایرلی ترک بحث وجود دارد. در حالی که تصور عموم بر این است که او یک اسب عرب بوده، نظریه دیگری او را ترکمن یا آخال تکه می‌پندارد؛ که مدارک مستندی برای آن یافت نشده؛ و احتمالاً دلیل اصلی آن واژه ترک در پسوند بایرلی است. در همه نوشته‌های قدیمی بایرلی را یک اسب قهوه‌ای تیره با هیبتی قوی از سمت شرق و با نژاد عربی ذکر کرده‌اند.
اسب دریایی اسب دریایی یا اسب ماهی یک نوع ماهی از خانواده سوزن‌ماهیان (syngnathidae) است که در آب‌های حاره‌ای و معتدل سرتاسر جهان یافت می‌شود. طول بدن اسب های دریایی از ۱۶ میلی‌متر تا ۳۵ سانتی‌متر متغیر است. مشخصه ویژه این نوع ماهی ها این است که آن‌ها معدود ماهیانی هستند که در آن‌ها جنس ماده تخم ها را به بدن جنس نر منتقل کرده و جنس نر آنها را حمل می کند. طول مدت حاملگی در اسب دریایی بین ۱۰ روز تا ۶ هفته متغیر است. تک همسری در برخی از گونه‌ها، از جمله دیگر خصوصیات غیرعادی اسب های دریایی می‌باشد. این ماهی غیرمعمول بلند قد دارای سری به شکل اسب است و به سمت بالا شنا می کند. بیشتر اوقات اسب های دریایی بدون حرکت باقی می‌مانند این حالت را به صورت گیر دادن دم چسبیده خود در لابه لای مرجان ها و جلبک های دریایی انجام می‌دهند و با همین حرکت در مقابل دشمنان ایجاد استتار می‌کنند. چشمها مستقل از سر به طرفین حرکت می‌کنند و به این وسیله دائماً مراقبت دشمنان بوده و همچنین غذای خود را جستجو می‌کنند. نوع ماده این حیوان تخم‌های خود را در کیسه نوع نر می‌ریزد و در همانجا نوزادان از تخم بیرون می‌آیند که به شکل اسب‌های دریایی کوچک می‌باشند.
اسب ترکمن رنگ: بیشتر رنگ‌ها در این نژاد دیده می‌شود که با درخشندگی خاصی همراه است.آخال تکه - اسب و سوارکاری ایران
اسب جمعیت اسب‌های اهلی شده به سرعت بر همنوعان وحشی آنان فزونی گرفت. از انواع اسب‌های وحشی در قرن نوزدهم فقط یک نوع به نام پرزوالسکی در قسمت‌های دور افتادهٔ مغولستان باقی مانده‌است. امروزه حدود ۷۰۰راس از این نوع اسب در باغ وحش‌های‌های جهان وجود دارد.
نژادهای اسب نژاد آپالوسا امروزه به واسطه ترکیب آن با اسب کوارتر دارای انواع گوناگونی است. بسیاری از آپالوساها یال و دم کم پشت دارند، و بعضی افراد معتقدند چشم اسب‌های آپالوسا حالتی انسان گونه به آن‌ها می‌دهد.
اسب عربی قد اسب‌های عرب به‌طور متوسط بین ۱۴۲ تا ۱۵۴ سانتی‌متر است اما در سال‌های اخیر به دلیل شرایط نگهداری و رسیدگی‌های ویژه پرورش دهندگان اسب عرب می‌توان شاهد قدهای بلندتری تا ۱۶۲ سانتی‌متر بود. وزن بیشتر اسب‌های این نژاد بین ۳۵۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم می‌باشد.
اسب عربی نژادی که امروز بنام عرب شناخته می‌شود، کهنترین گونه اسب و تنها نژاد کاملاً خالص و اصیل می‌باشد که نقشی اساسی در تاریخ انسان و اسب بازی کرده‌است. اسب عرب در مراتع غنی در امتداد بین‌النهرین (که اکنون شامل کشورهای عراق، سوریه، قسمتهایی از ایران و شبه جزیره عربستان می‌گردد) رشد و تکامل یافت. اجداد اسب عرب کمی کوچکتر از اسب عرب امروزی بوده‌اند ولی در سایر موارد اسب عرب امروزی بسیار شبیه به اجداد باستانی خود است. جندین خصوصیت ویژه اسب عرب را ازدیگر نژادهای اسب متمایز کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها سر اسب عرب است. ویژگی‌های سر در اسب عرب نیمرخ مقعر، چشمان برجسته، منخرین بزرگ، پوزه ظریف و گوش‌های کوچک و شکیل است. در باور عرب، در سیمای اسب اصیل مفاهیم روحانی و الهی متجلی است. پیشانی فراخ در بردارنده تقدیر الهی، دم بلند سمبلی از غرور و سربلندی و گردن قوسی شکل و یال بلند نمایانگر رشادت و دلاوری است. به درستی مشخص نیست اسب عرب در ابتدا برای کار مورد استفاده قرار گرفت یا برای سواری. اما آنچه مسلم است این نژاد حدود ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح توسط مردم مشرق زمین اهلی شد و با گذر زمان به یک ضرورت جهت تضمین بقای مردم بدوی بدل شد. اسب‌ها اعتبار بزرگی برای قبایل بدوی بودند. بزرگ هر قبیله می‌توانست تاریخ شفاهی و اصل و نسب هر خانواده از اسبان را به خوبی شجره نامه اجداد خانواده خود در عشیره شرح دهد. در اکثر نژادهای اسب، نریان‌ها از شان و جایگاه بالاتری نسبت به مادیان‌ها برخوردارند در حالی که در مورد نژاد عرب مسئله متفاوت است. بدوی‌ها مادیان اصیل را جزء ارزشمندترین دارایی‌های قبیله محسوب می‌کردند. مادیان‌ها بهترین مرکب جهت میادین رزم بودند چرا که (بر خلاف نریان‌ها) در پاسخ به نزدیک شدن اسبان دشمن شیهه نمی‌کشیدند و ایجاد خطر برای مردان قبیله نمی‌کردند. بهترین مادیان‌های جنگی در صحنه پیکار رشادت و قدرت خود را به نمایش می‌گذاشتند و بدون اینکه به زمین بخورند سنگینی بار و زخم سرنیزه‌ها را تحمل می‌کردند. یک سوارکار ماهربدوی می‌توانست به کمک چنین مرکبی به دشمن قبیله خود حمله کرده و با تصاحب رمه‌های گوسفند، شتر و بز دشمن، آن‌ها را به دارایی‌های قبیله خود بیفزاید. پیروزی در این پیکارهای محلی مستقیماً وابسته به قدرت، سرعت و چالاکی اسبان هر قبیله بود. بدوی‌ها با اسبان خود مسابقه نیز می‌دادند و برنده مسابقه بهترین اسب از قبیله مغلوب را دریافت می‌کرد. دریافت یک مادیان به عنوان هدیه افتخار بزرگی محسوب می‌شد. در مورد مادیان‌های اصیل خرید و فروش معمول نبود ولی در صورت معامله، مبلغ مورد معامله بین طرفین اغلب باور نکردنی بود. ارزش و جایگاهی که عرب بدوی برای مادیان قائل بود موجب شد نام و نشان هر دسته از اسبان بر اساس نام ونشان مادرانشان تعیین شود و طبیعتاً اگر مادر اسبی مادیانی خوشنام بود این محبوبیت به او نیز به ارث می‌رسید اسم فامیل (تیره) اسبان اغلب بر اساس نام قبیله یا شیخ پرورش دهنده آن‌ها تعیین می‌شد. عرب بدوی بیش از هر چیز برای خلوص نژاد اسبانش ارزش قائل بود و هر قبیله معمولاً پرورش دهنده تیره‌ای خاص بود
اسب ترکمن "'اسب ترکمن" گونه‌ای از اسب با نژاد ترکمن خالص است که در منطقه ترکمن صحرا و ترکمنستان زیست کرده و پرورش می‌یابد. رنگ آن‌ها گوناگون از جمله خاکستری، سفید و قهوه ای است و بدنی کشیده و لاغر دارند. شکم آن‌ها بر خلاف بسیاری از نژادهای دیگر اسبها، تخت است، به عبارت دیگر شکم آن‌ها لاغر است. صادرات این اسب به خارج از کشور ممنوع است.
نژادهای اسب نژادی که امروز بنام عرب شناخته می‌شود، کهن‌ترین گونهٔ اسب و تنها نژاد کاملاً خالص و اصیل می‌باشد که نقشی اساسی در تاریخ انسان و اسب بازی کرده‌است. اسب عرب در مراتع غنی در امتداد بین‌النهرین (که اکنون شامل کشورهای عراق، سوریه، قسمت‌هایی از ایران و شبه‌جزیرهٔ عربستان می‌گردد) رشد و تکامل یافت. مبدأ نام «عرب» مبهم است. بنا به عقیدهٔ برخی ممکن است از واژهٔ عبری «arabha» به‌معنی سرزمین تاریک یا جلگهٔ وسیع بی‌درخت مشتق شده‌است اگر چه خاستگاه اسب عرب به صورت یک معما باقی‌مانده ولی بر اساس شواهد باستان‌شناسی آنچه مشخص است این نژاد قدمتی حدوداً پنج هزار ساله دارد. نیاکان اسب عرب کمی کوچک‌تر از اسب عرب امروزی بوده‌اند ولی در سایر موارد اسب عرب امروزی بسیار شبیه به نیاکان باستانی خود است. چندین خصوصیت ویژهٔ اسب عرب را از دیگر نژادهای اسب متمایز کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها سر اسب عرب است. ویژگی‌های سر در اسب عرب نیمرخ مقعر، چشمان برجسته، منخرین بزرگ، پوزهٔ ظریف و گوش‌های کوچک و شکیل است. قد این اسب‌ها بین ۱٫۴۵ تا ۱٫۵۵ متر است. آن‌ها می‌توانند هر رنگی داشته باشند ولی سیاه و سفید نیستند. رنگ سیاه نیز در آنان بسیار نادر است. موهای اسب پارس ابریشم مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا نگه داشته شده‌است (حتی به هنگام حرکت). از خصوصیات دیگر آن سر کوچک و برجسته، گردن بلند و کمانی، کمر کوتاه، کپل بالا و افقی و پاهای محکم آن است. پوست اسب پارس نازک است، به‌طوری که رگ‌های آن به‌خصوص در سر، مشخص هستند. پیشانی آن صاف است سوراخ‌های بینی آن باز می‌باشد. به‌علاوه، اسب پارس بر خلاف دیگر نژادها ۱۷ دنده و ۵ مهرهٔ کمری دارند (به جای ۱۸ دنده و ۶ مهرهٔ کمری).
نژادهای اسب با این که فالابلا از نظر قد اسبچه محسوب می‌شود، ولی به دلیل ریشه‌های نژادش در لیست اسب‌ها قرار می‌گیرد. این نژاد به احتمال قوی از آمیزش اسب‌های اصیل انگلیسی با شتلندها (Shetland) به وجود آمده‌است. قد فالابلا حدود ۷۸ cm است و به نوعی یک اسب مینیاتوری محسوب می‌شود. با این وجود، نسبت به قد کوتاهش از توان بدنی بالایی برخوردار است.
بایرلی ترک بایرلی تُرک، یک اسب قهوه‌ای تیره یا سیاه از نژاد ناشناخته بود، اما در گزارش‌های تاریخی به عنوان یک اسب عرب توصیف شده‌است. در آن زمان، اسب‌های تُرکی از «اسب‌های عرب یا ایرانی» توصیف می‌شدند، اما اینگونه بیان شده که بدن آنها بلندتر و از ابعادی بزرگتر است. از این گونه به عنوان اسبی با ظرافت، شجاع و پرسرعت یاد می‌شود. همچنین مشخص شده که بسیاری از فرزندان آن، کَهَر یا مشکی بوده‌اند.
اسب بسته به بزرگسالی، پرورش و کاری که از یک اسب انتظار می‌رود، آن‌ها را در سن دو تا چهار سالگی برای سواری و زیر زین آموزش می‌دهند. اسب‌های مسابقه مانند درساژ عموماً تا پیش از سه یا چهار سالگی زیر زین نمی‌روند چون ماهیچه‌ها و استخوان‌های آن‌ها به اندازهٔ کافی محکم نیست. در این میان نژاد تروبرد یک استثنا است، این اسب مسابقه در برخی کشورها در سن دو سالگی زیر زین می‌رود. اسب‌هایی که برای مسابقه‌های استقامت پرورش می‌یابند تا پیش از ۶۰ ماهگی (پنج سالگی) بزرگسال دانسته نمی‌شوند.
نژادهای غاز نژاد چینی از نظر وزن وجثه به پای دو نژاد تولوز وامبدن نمی‌رسد ولی از نظر شکل ظاهر کاملاً از دو نژاد دیگر متمایز است. بدن کاملاً مستقیم است وپاها وگردن نسبت به بدن تقریباً بلندتر می‌باشد. این نژاد یک برجستگی دکمه مانند در قاعده منقار دارد. از نظر رنگ دو نوع از این نژاد وجود دارد. یکی نوع قهوه‌ای ودیگری نوع سفید است. رنگ پر وبال در نوع قهوه‌ای، قهوه‌ای متمایل به زرد وکرمی است. در نوع سفید بدن از پر وبال کاملاً سفید پوشیده شده‌است. در بعضی از انواع قهوه‌ای معمولاً پرها انعکاس سبز نشان می‌دهد این گونه افراد از نظر اصلاح نژاد نباید به کار برده شوند. معمولاً رنگ منقار سیاه‌رنگ ویا قهوه‌ای است. رنگ چشم‌ها نیز قهوه‌ای روشن است. وزن این نژاد کمتر از نژادهای دیگر است وزن در غازهای نر بالغ ۴/۵ کیلوگرم و در غازهای ماده بالغ ۵/۴ کیلوگرم می‌باشد. تعداد تخم در این نژاد ۴۰تا ۶۰ عدد در سال می‌باشد.
اسب فریزین در گذشته از این اسب در امور مربوط به کشاورزی و جنگ، مخصوصا جنگ هایی بین اروپاییان و در جنگ های زرهی استفاده می شده اند. یکی از مهمترین حضور اسب های فریزین در تاریخ، حضور در جنگ جهانی اول است که این نژاد را در مرز انقراض قرار داد. امروزه از این اسب در کنار سواری راحت و آرام، در مسابقات زیبایی و درساژ، تفریح و ورزش، تولید مثل و در بعضی مواقع ترکیبی از این موارد استفاده میشوند (منبع).
کلیات خمس 1. نوع ؛ مفهومی کلّی است که بیانگر تمام ذات یا حقیقت شیء است. برای مثال وقتی گفته می‌شود «این چیز طلا است» یا «آن حیوان اسب است» طلا تمام حقیقت شیء نخست و اسب تمام چیستی شیء دوم را بیان می‌کند، بنابراین هر کدام از دو مفهوم کلّی طلا و اسب «نوع» است.
آنه والیانت برنت تندی آن برنت به پرورش‌دهندهٔ سرشناس اسب‌های نژاد کوارتر تبدیل شد. او در سال 1949، اسب معروف Grey Badger را خرید و از اسب‌های مشهوری نظیر Streakin Six, Dash For Cash و Special Effort در مزرعهٔ 6666 نگهداری می‌کرد.
اسب اسب‌های سنگین با اندامی عضلانی را به عنوان «اسب‌های خونسرد» می‌شناسند. آن‌ها را به دلیل توان ماهیچه‌ای و خوی آرام و صبورشان پرورش می‌دهند. مردم با کمک آن‌ها بارهای سنگین را جابجا می‌کردند. گاهی به این اسب‌های «غول‌های نجیب» هم گفته می‌شود. از جمله اسب‌های باری می‌توان به نژاد بلژیکی و کلایدزدیل اشاره کرد. برخی از این اسب‌ها مانند پرچرون سبک‌تر و چابک ترند و درکشیدن بار یا شخم زدن زمین در اقلیم خشک به کار می‌آیند. دیگران مانند شایر آرام‌تر و نیرومندترند و برای شخم زدن خاک‌های رسی کاربرد دارند. برخی اسبچهها هم در دستهٔ خونسردها جای می‌گیرند.
نژادهای اسب امروزه خالص‌ترین اسب‌های ترکمن ایران را در ترکمن صحرا (استان گلستان) و منطقه راز و جرگلان از توابع استان خراسان شمالی می‌توان یافت که بیشترین جمعیت این اسب را دارا می‌باشد. خوشبختانه در سال‌های اخیر توجه بیشتری به تولید اسب‌های ترکمن شده‌است. تعدادی اندک و پراکنده از این نژاد توسط علاقه‌مندان در تبریز، اصفهان، تهران و همدان نیز نگهداری می‌شوند.
نژادهای اسب شاید منحصربه‌فردترین ویژگی اسب‌های آپالوسا، خالدار بودن یعنی وجود لکه‌های رنگی روی بدن آنهاست که در شکل‌ها و رنگ‌های مختلف بر روی زمینه‌های متنوع دیده می‌شود. به همین دلیل اسب‌های این نژاد از نظر ظاهری بسیار متنوع می‌باشند. معمول‌ترین الگوی خال‌های بدن اسب آپالوسا، رنگ تیره کل بدن با خال‌های روشن (دانه برفی) یا رنگ روشن کل بدن با خال‌های تیره (پلنگی) است.
اسب فریزین اسب نژاد فریزین، متعلق به منطقه و استانی بنام فریزلاند از کشور هلند و از نژادهای بومی این کشور در شمال قاره اروپا محسوب میشود.
اسب بنکر اسب بنکر یک نژاد از اسب وحشی ("Equus ferus caballus") است که در جزیره سدی واقع در کارولینای شمالی زندگی می‌کند. این گونه اسب کوچک است و قوی و مطیع بودن خلق و خوی آن است. از تبار اسب‌های رام شده اسپانیایی است و احتمالاً در قرن ۱۶ میلادی به آمریکا آورده شده است. اجداد این گونه اسب ممکن است اسبهای ترکیب شده با نژادهای دیگر و زنده مانده پس از غرق شدن کشتی‌ها یا رها شده درجزایر توسط لوکاس وزکویز د یالیون یا سر ریچارد گرنویلل در یکی از سفرهای اکتشافی باشد. جمعیتهای از این گونه اسب در وکراکوک، کارولینای شمالی، حاشیه‌های شکلفورد، کررتک و در پناهگاهای مصب راشل کارسون یافت شده است.
اسواران (یگان ویژه) ایجاد پلیس اسب سوار یا (اسواران) از سوی پلیس در اردیبهشت سال ۱۳۹۲ شروع شد. پلیس ابتدا با خرید ده اسب از بندر ترکمن فعالیت خود را با آموزش مأموران پلیس شروع کرد. واحد اسواران نیروی انتظامی در باشگاه براق در کنار دانشگاه علوم انتظامی در تهران ایجاد شد. اسب‌های یگان ویژه نیروی انتظامی از نژادهای ترکمن، عرب، کرد و دو اسب از نژاد فیریزین است. سرهنگ فرزاد کیانیان نخستین فرمانده یگان اسواران نیروی انتظامی، در مورد دلیل استفاده از نژادهای فیریزین در یگان ویژه گفت که «اسب‌های عرب زینتی، اسب‌های کرد قدرتی و اسب‌های ترکمن سرعتی هستند، اسب‌های فیریزین در عین اینکه از سایر اسب‌ها آرام‌تر هستند، به دلیل جثه بزرگ در اغتشاشات برای ایجاد جو روانی و برقراری آرامش مؤثر خواهند بود.»
اسبچه درواقع اسبچه‌ها اسب‌های کوچک جثه‌ای هستند که قد آن‌ها کمتر از ۱٫۵ متر است. اما این به این معنا نیست که هر اسبی که قدش کوتاه است اسبچه به حساب می‌آید. اسبچه‌ها اعضای نژاد خاصی از اسب‌ها به‌شمار می‌روند.
اسب کاسپین در سال ۱۳۴۵ با ورود نخستین اسب کاسپین به ایالت ویرجینیای آمریکا حرکت گسترش نژاد اسب کاسپین به دیگر نقاط جهان آغاز شده‌است. چهار راس در سال ۱۳۴۹ به جزایر برمودا انتقال داده شد و سال ۱۳۵۰ دو راس طریق انگلستان به مجارستان منتقل شده‌است. تعدادی اسب کاسپین به استرالیا در سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۴ منتقل شده و در سال ۱۳۵۷ نخستین اسب کاسپین وارد کشور نیوزلند شده‌است. هفت راس در سال ۱۳۷۲ از طریق روسیه به کشور انگلستان صادر شده‌است و در سال ۱۳۷۳ دو راس وارد بلژیک شده و در سال ۱۳۷۴ تعدادی اسب کاسپین از انگلستان به آمریکا صادر شده‌است.
نژادهای اسب آقای اردشیر مسکوب در ناحیه مهرگرد سمیرم در جنوب اصفهان اقدام به تولید و اصلاح این نژاد نموده و در حال حاضر در حدود 40 راس از این اسب در اصطبل و ایلخی ایشان وجود دارد.
نژادهای اسب اسب‌های این نژاد دارای سری بلند، گردنی متوسط و شانه‌هایی پهن هستند. موهای یال و دم این اسب‌ها پرپشت بوده و سم‌های آن‌ها سخت می‌باشند. قد متوسط آن‌ها حدود ۱٫۵۵ متر است. رنگ آن‌ها نیز معمولاً خاکستری، کهربایی، کهربایی تیره و سیاه می‌باشد. بارب‌ها اسبانی آرام، شجاع، مقاوم و سریع هستند، به همین دلیل از آن‌ها خیلی در مسابقات غیر دو استفاده می‌شود. این حیوان در شرایط بیابانی بسیار مقاوم است.
یومود مانند سایر نژادهای اسب ترکمن - از جمله آخال تکه، ارساری، گوکلان، سالور و ساریک - نژاد ایومود برای قبیله ترکمن‌ها که آن را تشکیل داده‌اند، ایومود نام‌گذاری شده. مردم ایومود سواحل دریای کاسپین را که در آن اسب‌های ایومود زندگی می‌کنند اشغال می‌کنند.
نژادهای اسب معاونت فنی فدراسیون سوارکاری در سال 1374 تا 1380 اقدام به داغ زدن تعدادی از این اسب‌ها نموده و مدارک تعیین هویت آنها بر اساس فنوتیپ (مشخصات ظاهری) تهیه کرده است و در حال حاضر هیچ داغی برای این نژاد صورت نمی‌گیرد وصرفاً کد شناسایی با استفاده از میکروچیپ انجام می‌گیرد. لازم بذکر است تعداد 69 اسب بر اساس فنوتیپ توسط فدراسیون داغ سرد شده‌اند.
پرش با اسب مسابقات پرش با اسب در مقاطع و فرم‌های مختلفی برگزار می‌شود که می‌توان به مسابقات جایزه بزرگ، مسابقات سرعت، مسابقات قدرتی، مسابقات شش میله، مسابقات کلکته، مسابقات مادیان‌های تازه‌کار و مسابقات نژاد اشاره کرد.
اسب اسبچه‌ها معمولاً، یال، دُم و در مجموع پوشش ضخیم‌تری دارند. همچنین به نسبت پاهایی کوتاه‌تر، قوس شکم پهن‌تر، استخوان‌های سنگین تر، گردن کلفت‌تر و کله‌ای کوتاه با پیشانی پهن دارند. این جانور از اسب آرام‌تر است و در عین حال از هوش خوبی برخوردار است که گاهی از آن برای همکاری با انسان بهره می‌برد. اندام کوچک تنها نشانهٔ این حیوان نیست برای نمونه اسبچه شتلند که به‌طور متوسط ۱۰ وجب یا ۱۰۲ سانتیمتر است هم یک اسبچه دانسته می‌شود. در مقابل گونه‌هایی از اسب مانند فالابلا و اسب‌های مینیاتوری یا کوچک‌اندام که بلندی آن‌ها به بیش از ۷۶ سانتیمتر نمی‌رسد در دفترهای ثبت نژاد به عنوان «اسب بسیار کوچک» رده‌بندی شده‌اند و نه اسبچه.
بن‌فایر (اسب) این اسب اخته شده نژاد اولدنبرگ کهر در ۲۱ مارس ۱۹۸۳ متولد شد. این اسب توسط پرورش دهنده اسب کارل بندرد وسترهلد که در شهر لموردر آلمان ساکن بود اصلاح و پرورش داده شد. پدر این اسب ولت از و مادرش وارین بود. این اسب یک اسب تروبرد به حساب می‌آمد. فان گرونسون نخستین بار اسب بن فایر را در زمانی که این اسب دو و نیم ساله بود و تنها یک هفته بود که تمرینات با زین با آن انجام می‌گرفت دید. این اسب بعدتر توسط پدر انکی فان گرونسون خریداری شد. در ابتدا به نظر می‌رسید که این اسب به دلیل رفتار خشن و حساسش که موجب عملکرد ضعیف در حالت قدم زدن می‌شد موفقیت چندانی نداشته باشد. اما او موفق شد حرکات پیشرفتهٔ درساژ مانند پییاف و پاساژ یاد بگیرد و بنابراین انکی فان گرونسون با همین اسب به کار خود ادامه داد. زمانی که این اسب هفت ساله بود در مسابقات سطح درساژ جایزه بزرگ شرکت می‌کرد. اخلاق تند بن فایر باعث شد تا به عنوانی سخت برای سواری شناخته شود و در کناره‌های رینگ و در حرکات ریز رم کند اما با بالا رفتن سنش این اخلاق تند کمتر شد. بن فایر نه بار قهرمانی درساژ هلند را بدست آورد.
نژادهای اسب در اینجا نام و توضیح برخی از نژادهای اسب آورده شده‌است: به گواهی تاریخ اولین کسانی که اسب را رام کرده، آن را در زندگی قومی و عشایری بکار گرفتند اقوام بیابانگردی بودند که اقتصاد شبانی داشتند .در میان این مردم گزینش اسب و رام کردن آن یکی از آداب درآمدن به سلوک پهلوانی بود. هنوز هم نمایش با اسب مثل تاخت کردن از سرازیری، چرخیدن در دو طرف اسب و شکار پرندگان (قیقاج) نشانه تهور وشجاعت سوارکار عشایری محسوب می‌شود، مرد عشایری باید بتواند هنگامی‌که اسب با سرعت زیاد در حال تاختن است تیراندازی کند و به چپ و راست خم شود و یا به سرعت به عقب برگشته و بدون اینکه تیرش به خطا رود شکار کند. دره شوری نام ایلی از ایل دره شوری که ایلی ترک زبان در استان فارس و جنوب استان اصفهان است می‌باشد .همچنین نام یکی از طوایف ایل بزرگ قشقایی و همچنین نام یکی از نژادهای اصیل اسب پرشین عرب که در طایفه دره شوری از ایل قشقایی پرورش می‌یابد و از اصیل‌ترین اسب‌های دنیا می‌باشد. به علت کوچ‌های مداوم و عبور از مناطق مختلف با آب و هوای مختلف و استفاده از اسب به عنوان اصلی‌ترین ابزار، اقدام به تولید این نژاد در این ایل شد به همین خاطر نام اسب دره شوری برای همیشه روی این اسب قرار گرفت.
اهلی کردن اسب شواهد برای اهلی کردن اسب از سه نوع منبع بدست می‌آید: ۱) تغییر در اسکلت و دندان اسب‌های باستانی؛ ۲) تغییر در توزیع جغرافیایی اسب‌های باستانی، به ویژه وارد شدن اسب به مناطقی که اسبهای وحشی در آن مناطق وجود نداشته‌اند؛ و ۳) اماکن باستان‌شناسی که در آنها آثار باستانی، تصاویر یا شواهدی از تغییر رفتار انسان در ارتباط با اسب به چشم می‌خورد.
اسب افسار اسب دو نوع است: یکی برای راه رفتن و سواری که سر اسب می‌زنند. این افسار دهنه دارد، و فلزی به شکل خاصی است که در دهان اسب و در محل خالی دندان‌های نیش قرار می‌گیرد و برای مهار و کنترل اسب به افسار دهنه‌دار نیاز است. اسب با این افسار نمی‌تواند چیزی بخورد و بیاشامد. افسار دیگر برای بستن اسب است که موقع استراحت حیوان به سرش می‌زنند. تمام کله‌بند یک افسار از چرم است و اتصالات آن با سگک فلزی به هم ارتباط دارد.
پالومینو پالومینو نژادی از اسب است. رنگ این نژاد به زردی، کرم رنگ و طلایی رنگ متمایل است و در برخی موارد قهوه‌ای رنگ پریده (کم رنگ) می‌باشد. دم و یال پالومینو سفید است. این نژاد نخستین بار در جنوب غربی آمریکا پرورش یافت و در زبان اسپانیولی به معنای کبوتر جوان است. تریگر نام اسبی معروف از نژاد پالومینو بود که به روی روجرز خواننده آمریکایی تعلق داشت.
سارویه نوع دفن این اسب نیز به‌گونه‌ای است که سر به سمت بدن حیوان برگردانده شده و این‌یک نوع تدفین رسمی را نشان می‌دهد که متعلق به سال‌های اولیه دورهٔ اشکانی است؛ در این نوع تدفین‌ها، جسد حیوان در کنار صاحب فوت‌شده اش، دفن می‌شد. پیش‌تر گورستان‌هایی در نواحی شمالی ایران شناسایی‌شده بود که نشان می‌داد اسب شخص متوفی را، در کنارش دفن می‌کردند و هم‌اکنون مشخص شده‌است که این نوع تدفین در حوالی اصفهان نیز رخ می‌داده‌است. کشف این نوع از تدفین، در تپه اشرف اصفهان، ازلحاظ «تاریخ اصفهان» بسیار بااهمیت است چراکه تاکنون چنین پدیده‌ای در مرکز ایران گزارش نشده بود.
نژادهای اسب سر کوچک، چشم‌ها درشت و برجسته، پیشانی کمی محدب و گوش‌ها کوچک است. پوزه آن‌ها معمولاً کوچک و دارای منخرین باز هستند. گردن آن‌ها معمولاً قوس دار، باریک و دارای تناسبی مطلوب می‌باشد. یال و دم پر پشت و زیبا، کمر تا حدودی کشیده و بدن آن‌ها تقریباً باریک است. اندام حرکتی در عین ظرافت دارای استخوان بندی بسیار قوی و محکمی می‌باشد. دارای سم بسیار سفت و بیضی شکل است که احتیاج به نعل بندی ندارد. از نظر رنگ این نژاد به رنگ‌های سفید، سیاه، نیله یا خاکستری، کرنگ، کهر همانند رنگ کرنگ می‌باشد فقط یال، دم، دست و پا سیاه می‌باشد. سمند که همانند رنگ طلایی است فقط موهای یال، دم و قسمت‌های پایینی دست و پا سیاه‌است. در این نژاد تا کنون اسب ابلق دیده نشده‌است. قد اسب خزر کمتر از ۱۲۰ سانتیمتر است.
رنگ اسب رنگ سیاه در اسب‌ها خیلی متداول نیست ولی کمیاب هم نیست. همه موهای بدن این اسب‌ها سیاه رنگ است، مگر لکه‌های سفیدی که می‌توانند بر پیشانی یا پاها باشند. به طور کلی دو نوع سیاه داریم:
خاک‌سپاری حیوانات در ایران باستان نوع دفن این اسب نیز به‌گونه‌ای است که سر به سمت بدن حیوان برگردانده شده و این‌یک نوع تدفین رسمی را نشان می‌دهد که متعلق به سال‌های اولیه دورهٔ اشکانی است؛ در این نوع تدفین‌ها، جسد حیوان در کنار صاحب فوت‌شده اش، دفن می‌شد. پیش‌تر گورستان‌هایی در نواحی شمالی ایران شناسایی‌شده بود که نشان می‌داد اسب شخص متوفی را، در کنارش دفن می‌کردند و هم‌اکنون مشخص شده‌است که این نوع تدفین در حوالی اصفهان نیز رخ می‌داده‌است. کشف این نوع از تدفین، در تپه اشرف اصفهان، ازلحاظ تاریخ اصفهان بسیار بااهمیت است چراکه تاکنون چنین پدیده‌ای در مرکز ایران گزارش نشده بود.
هیپوگریف هیپوگریف یا اسب‌دال موجودی است افسانه‌ای که نیمهٔ جلویی بدنش از بال‌ها، پنجه‌ها و سر شیردال تشکیل یافته و پاها و بخش عقبی بدنش نیم‌تنهٔ یک اسب است. خالق این موجود را لودوویکو آریوستو، شاعر ایتالیایی دانسته‌اند که از آن در اثر خود به‌نام اورلاندو فوریوسو یا اورلاندوی دیوانه نام برده است. او هیپوگریف را بر پایهٔ ضرب‌المثللی دربارهٔ پیوند نژاد گریفین با اسب که اشاره به عملی ناممکن یا نامتجانس دارد خلق نمود.
نژادهای اسب شواهدی مربوط به وجود یک اسب سواری اولیه و همچنین اسبی که متفاوت با اسب‌های هند و اروپایی باشد در دست است. محققان سال‌ها از وجود نقش یک اسب کوچک روی حجاری‌ها در ایران آگاه بودند اما طراحان اغلب این‌طور تفسیر می‌کردند که حجاری اسب‌های کوچک به دلیل کمبود جا بوده‌است. در بعضی از موارد این امر ممکن است دلیلی برای به تصویر درآوردن اندازه‌های متفاوت باشد، همان‌طور که این روش گاهی برای تمیز موقعیت دو یا چند تصویر به کار می‌رفته‌است ولی به ندرت در یک حجاری در مورد تندیس‌ها یا حیوانات رزمی که دارای اندازه‌های کاملاً متفاوت هستند به کار گرفته شده‌است. تخت جمشید و دارابگرد نمونه‌هایی عالی از مورد آخر هستند. در حجاری‌های تخت جمشید اختلاف اندازه بین اسب نیسایی و اسب‌های کوچک لیدیایی به ۸/۲۱ سانتی‌متر می‌رسد. باتطابق این مقدار با اندازه‌های طبیعی، اختلاف قد این دو اسب ۴۰ سانتی‌متر است. در حجاری‌های دارابگرد که از زمان ساسانیان به جا مانده نیز اختلاف بین اندازه این اسب‌ها در همین حد بوده‌است. اسب خزر به لحاظ ظاهری، تناسب اندام یک اسب بزرگ را دارد برخلاف بسیاری از پونی‌ها که دارای دست و پای کوتاه و تنه درشت می‌باشند، دقیقاً یک اسب مینیاتوری است که شناخت آن از روی عکس و تصویر به راحتی امکان‌پذیر نیست و از آن جا شناخت زیادی با اسب نژاد عرب دارد، باید آن را در کنار یک شاخص قرار داد تا بتوان آن را تشخیص داد.
یورتمه یورتمه یا چار گامه یکی از انواع حرکات اسب یا بعضی دیگر از چهارپایان است. راه رفتن اسب یا دیگر چهارپایان شبیه اسب به‌طور کلی به چهار نوع تقسیم می‌شود: قدم، یورتمه، تاخت ملایم، و تاخت چهارنعل.
گوشت اسب گوشت اسب فراورده‌ای غذایی است که از اسب به‌دست می‌آید. در چند کشور جهان به ویژه در آسیای میانه گوشت اسب رایج‌ترین گوشت مصرفی مردم است. با این حال، در بسیاری از کشورهای دیگر نیز مانند کشورهای قاره اروپا، آمریکای جنوبی و آسیا این نوع گوشت مصرف می‌شود. در هشت کشوری که بیشترین تولید گوشت اسب را دارند، سالانه حدود چهار میلیون رأس اسب کشتار می‌شود. این گوشت چربی اندک و پروتئین فراوان دارد و به خاطر داشتن گلیکوژن کمی شیرین است.
یک بوس کوچولو بهمن فرمان آرا، نویسنده و کارگردان فیلم، ارتباط مستقیم بین شخصیت‌های این فیلم و شخصیت‌های واقعی را رد کرده‌است؛ ولی همچنین گفته‌است: «قصد ندارم بگویم این نشانه‌ها در فیلم من تصادفی و اتفاقی است، اما قرار هم نبوده که دربارهٔ ابراهیم گلستان فیلم بسازم... در بعضی نوشته‌ها می‌خوانم که می‌گویند ابراهیم گلستان به صراحت حرف‌هایش را زده، اما فرمان آرا شهامت نداشته مستقیم و با نشانی دقیق به شخصیت گلستان بپردازد. این‌ها احترام و ادب من را به بی شهامتی تعبیر کردند.»
قاسم هاشمی‌نژاد گفتگوهای هاشمی‌نژاد با نویسندگانی چون ابراهیم گلستان و هوشنگ گلشیری که سال‌ها پیش انجام شده، هنوز از بهترین گفتگوهایی‌ست که از این نویسندگان منتشر شده‌است. هاشمی‌نژاد، همان نکته‌سنجی و ذهن نقاد و تحلیل‌گری را که در نوشته‌هایش داشت، در گفتگوهایش با نویسندگان مطرح و صاحب نام عصر خود مثل هوشنگ گلشیری، رضا فرخفال و ابراهیم گلستان نیز به کار گرفت. گفتگوی او با ابراهیم گلستان، تنها گفتگوی طولانی با این نویسنده و فیلمساز برجسته است که سال‌ها قبل از انقلاب و به انگیزه چاپ در روزنامه آیندگان انجام شد، هرچند آن زمان، به خاطر طولانی بودن و شاید هم مخالفت دستگاه سانسور دوره پهلوی، در روزنامه چاپ نشد اما چندین سال بعد در سال ۱۳۷۷ به صورت کامل اما بدون ذکر نام هاشمی‌نژاد به عنوان مصاحبه گر در کتاب «گفته‌ها» ی ابراهیم گلستان در لندن منتشر شد.
ابراهیم گلستان داستان‌های گلستان، در دو کتاب "زمانه و آدم‌هایش: نقد داستان‌های ابراهیم گلستان" (عسگر عسگری حسنکلو) و "نشانه‌شناسی و نقد ادبیات داستانی معاصر: نقد و بررسی آثار ابراهیم گلستان و جلال آل احمد" به کوشش لیلا صادقی، نقد و بررسی شده‌اند.
کتاب‌شناسی ابراهیم گلستان این مقاله فهرستی است از نوشته‌های ابراهیم گلستان، نویسنده و فیلم‌سازِ ایرانی قرن چهاردهم هجری خورشیدی.
ابراهیم گلستان آثار مکتوب وی دارای سبکی خاص است و بسیاری سبک نویسندگی وی را تأثیر پذیرفته از داستان‌های کوتاه ارنست همینگوی می‌دانند گرچه او تأثیرپذیری از هیچ نویسنده‌ای را نمی‌پذیرد. همچنین وی از زمرهٔ نخستین نویسندگان معاصر ایرانی معرفی می‌شود که برای زبان داستانی و استفاده از نثر آهنگین در قالب‌های داستانی نوین، اهمیت قائل شد و به آن پرداخت. از این جهت نقش او در سیر پیشرفت داستان معاصر فارسی قابل توجه‌است. از دیگر ویژگی‌های داستان‌نویسی گلستان، خلق مجموعه داستان‌های به هم مرتبط است. در حالی که چنین سبکی در غرب سابقه طولانی‌تری دارد، این نوع داستان‌نویسی در ایران با گلستان آغاز می‌شود اما نکته مهم در این نوع آثار گلستان، خلق نوعی جدید از داستان‌نویسی است که در ادبیات کلاسیک ایران، مانند "منطق الطیر"، ریشه دارد. این نوع داستان‌ها نه براساس درون‌مایه یا شخصیت‌های داستانی، بلکه براساس ساختارهای مشابه به یکدیگر مرتبط می‌شوند.
فیلم‌شناسی ابراهیم گلستان ابراهیم گلستان از اوایل دههٔ ۱۳۳۰ به عکاسی حرفه‌ای و فیلم‌سازی مستند روی آورد. نخستین فیلم داستانی خود را سالِ ۱۳۴۴ با بازی زکریا هاشمی ساخت: "خشت و آینه". واپسین فیلم گلستان که دومین فیلم داستانی اوست "اسرار گنج دره جنی" (۱۳۵۲) است که گلستان از رویش رمان کوتاهی به همین نام نیز نوشته‌است.
ابراهیم گلستان چند ماه پس از چاپ کتاب «از روزگار رفته»، گفتگوی «حسن فیاد» با «ابراهیم گلستان» در انتشارات ثالث، محمد تنگستانی از ایران وایر مصاحبه مفصلی با ابراهیم گلستان انجام داد و ایشان در مورد این کتاب و سایر مسایل مربوط به نشر مطالبی را بیان کردند. «ـ من اصلاً نمی‌دانم نشر ثالث کی هست. من وقتی شنیدم این کتاب می‌خواهد توسط این نشر منتشر بشود، از طریق کسی که مطلع شده بودم، آدرس ایمیل این نشر را گرفتم. روی کاغذی هم نوشتم که شما حق ندارید این کتاب را دربیاورید؛ این کتاب مال کسی نیست که به شما داده باشد. در این نامه، به این نشر به‌طور مشخص نوشته‌ام شما دارید معامله روی اموال مسروقه می‌کنید؛ بر اموال دزدیده شده دارید معامله می‌کنید. خیلی هم صریح نوشته‌ام.» در سال ۱۳۸۴ فیلمی از بهمن فرمان‌آرا با نام "یک بوس کوچولو" در سینماهای ایران نمایش داده شد. شخصیتی در این فیلم به نام «سعدی» به دلیل برخی شباهت‌ها (در نام، پس‌زمینهٔ زندگی، و رویدادهای داستانی) استعاره‌ای از «گلستان» دانسته شده‌است.
آمبروز بیرس او داستان کوتاه نیز می‌نوشت و بیشتر جستارهای داستان‌هایش دربارهٔ جنگ و روح مردگان بود. او در نوشته‌هایش از مقدمه‌چینی پرهیز می‌نمود و این خود آغاز سبکی اینچنین در نویسندگی و در آینده در سینما بود.
نشر ثالث پس از آنکه گفتگوی مفصل «حسن فیاد»، نویسنده و فیلم‌ساز مقیم آمریکا با «ابراهیم گلستان» در سال ۱۳۹۴ در قالب کتابی با نام «از روزگار رفته: چهره به چهره با ابراهیم گلستان»، توسط نشر ثالث انتشار یافت،‌ گلستان در مصاحبه مفصلی که چند ماه پس از انتشار این کتاب ‌با محمد تنگستانی از ایران وایر داشت،‌ می گوید: «ـ من اصلاً نمی‌دانم نشر ثالث کی هست. من وقتی شنیدم این کتاب می‌خواهد توسط این نشر منتشر بشود، از طریق کسی که مطلع شده بودم، آدرس ایمیل این نشر را گرفتم. روی کاغذی هم نوشتم که شما حق ندارید این کتاب را دربیاورید؛ این کتاب مال کسی نیست که به شما داده باشد. در این نامه، به این نشر به‌طور مشخص نوشته‌ام شما دارید معامله روی اموال مسروقه می‌کنید؛ بر اموال دزدیده شده دارید معامله می‌کنید. خیلی هم صریح نوشته‌ام.»
سیاحت‌نامه ابراهیم‌بیگ کتاب در اوائل قرن بیستم نوشته شده و ابراهیم بیگ در چند جا نسبت به اینکه در آنزمان حتی در افریقا راه آهن فراوان ساخته شده ولی در ایران هنوز باید با اسب و الاغ راهها را پیمود و چند برابر سختی و زمان میبرد شکایت میکند
فیلم‌شناسی ابراهیم گلستان همچنین احمدرضا احمدی در نوشته « حقیقت تلخ است» برای ویژه‌نامه کتاب « نوشتن با دوربین»‌ از فیلمی می گوید که گلستان می خواست درباره حسن صباح بسازد:« فیلمی که قرار بود گلستان درباره حسن صباح بسازد و برای نقش حسن صباح چارلتون هستون را انتخاب کرده بود. با او مذاکره هم کرده بود. در همین مورد گلستان، مجتبی مینوی را نیز ملاقات کرده و با او درباره ی حسن صباح و فرقه ی اسماعیلیه مذاکره کرده بود.»
فخری گلستان سیده فخری گلستان، فرزند محمد حسن، در سال ۱۳۰۴ متولد شد و در ۱۷ سالگی با پسرعموی خود، ابراهیم گلستان، نویسنده و فیلمساز معروف ایرانی، ازدواج کرد. وی را جزو نخستین کسانی می‌دانند که در تهران، اقدام‌هایی را در جهت سر و سامان دادن به وضعیت کودکان خیابانی انجام داد. او تا سال‌ها مدیر پرورشگاهی بود که به تربیت فرزندان معتادان می‌پرداخت. او در سال‌های پایانیِ زندگی‌ سفالگری می‌کرد و چند نمایشگاه انفرادی از آثارش برگزار کرده بود. او همچنین از سوی دوسالانه سفالگری مورد تقدیر گرفته‌است. «فیل»، نوشته اس‍لاوم‍ی‍ر م‍روژک، نویسنده لهستانی، و «ک‍س‍ی م‍را ن‍م‍ی‌ش‍ن‍اس‍د؛ ص‍دای ک‍ودک‍ان زاغ‍ه‌ن‍ش‍ی‍ن ام‍ری‍ک‍ا» از ترجمه‌های فخری گلستان است. او مادر کاوه گلستان، عکاس و مستندساز بود که در عراق کشته‌شد. وی از سال‌ها قبل تا هنگام مرگ، جدا از ابراهیم گلستان زندگی می‌کرد، او در روز ۱۶ تیر ۱۳۹۱ در تهران در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
خروس (داستان) ابراهیم گلستان (زادهٔ ۲۶ مهر ۱۳۰۱ در شیراز)، کارگردان، داستان‌نویس، مترجم، روزنامه‌نگار و عکاس ایرانی است. آثار نوشتاری وی دارای سبکی خاص است و بسیاری سبک نویسندگی وی را تأثیرپذیرفته از داستان‌های کوتاه ارنست همینگوی می‌دانند. همچنین وی از زمرهٔ نخستین نویسندگان معاصر ایرانی معرفی می‌شود که برای زبان داستانی و استفاده از نثر آهنگین در قالب‌های داستانی نوین، اهمیت قائل شد و به آن پرداخت. از این جهت نقش او در سیر پیشرفت داستان معاصر فارسی قابل توجه‌است. از دیگر ویژگی‌های داستان‌نویسی گلستان، خلق مجموعه داستان‌های به هم مرتبط است. در حالی که چنین سبکی در غرب سابقه طولانی‌تری دارد، این نوع داستان‌نویسی در ایران با گلستان آغاز می‌شود اما نکته مهم در این نوع آثار گلستان، خلق نوعی جدید از داستان‌نویسی است که نه براساس درون‌مایه یا شخصیت‌های داستانی، بلکه براساس ساختارهای مشابه به یکدیگر مرتبط می‌شوند. او با اشراف به ادبیات جهان و ترجمهٴ آثاری از نویسندگان مدرنیست، سهم قابل توجهی در شکل‌گیری مدرنیسم ادبی در ادبیات فارسی داشت و جزو اولین نویسندگان مدرن ایران به‌حساب می‌آید. او در آثار اولیه‌اش به تنهایی، تک‌افتادگی فرد و از بین رفتن فردیت انسان‌ها در تقابل با جامعه پرداخته‌است. او بر شخصیت و کشمکش‌های درونی متمرکز است و توجه اندکی به مکان دارد. این مدرنیسم اما در "خروس" به‌جای توجه به فرد، به مفهوم اقتدار می‌پردازد که در خروس نمادین شده‌است.
لیلی گلستان ابراهیم گلستان با انتشار کتاب‌ها و ساخت فیلم‌هایش به مرور به شهرت می‌رسد و خانهٔ خانوادهٔ گلستان به مرکز رفت‌وآمد بسیاری از هنرمندان و نویسندگان آن دوران تبدیل می‌شود. لیلی گلستان از همین دوران به تفاوت زندگی‌ای عجین با فرهنگ و هنر آشنا می‌شود. گلستان خود در این باره می‌نویسد: «آن خانه تبدیل شد به مرکز فرهنگی هنری تهران. همه نقاش‌ها و نویسنده‌ها و شعرا جمعه‌ها خانهٔ ما بودند. آل‌احمد، چوبک، پرویز داریوش، اخوان ثالث، بعدها یدالله رؤیایی، فرخ غفاری، جلال مقدم، سیمین دانشور و گاهی جوان‌ترها مثل بیضایی، سپانلو یا احمدرضا احمدی. من هم تماشاگر یک تئاتر بزرگ بودم.»
فستوس ایایی وی در نوشته‌هایش سبکی واقع گرایانه را دنبال می‌کرد و تلاش کرد تا نشان دهد که با وجود مسایل اجتماعی، سیاسی و اخلاقی، فقیر و غنی از حقی یکسان برای حیات برخوردارند.
ابراهیم گلستان احمدرضا احمدی در نوشته «حقیقت تلخ است» برای ویژه نامه کتاب « نوشتن با دوربین»‌،‌ وی را نخستین عکاس پرتره ایران معرفی می کند:«پرتره‌هایی که [گلستان] از سران حزب توده گرفته بود و در ماهنامه مردم چاپ شد. در واقع اولین کسی که در ایران پرتره گرفت، گلستان بود نه هادی شفائیه که مرحوم کریم امامی در مقدمه کتاب مریم زندی عنوان کرده بودند.» و همچنین به عکس‌هایی که گلستان از نمایشنامه شش شخصیت در جستجوی یک نویسنده به کارگردانی پری صابری و با بازیگری فروغ فرخزاد گرفته، و عکس‌های وی از مناظر ایران اشاره می‌کند.
اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری لیلی گلستان دربارهٔ ترجمهٔ این کتاب گفته‌است: «چون هر قصه با سبک خاص خودش نوشته شده بود، پس کتابی بود با سبک‌های مختلف. هم خوانش آن سخت بود و هم اینکه تا می‌آمدم با سبک یک قصه خو بگیرم قصه تمام می‌شد و قصه‌ای دیگر با سبکی دیگر شروع می‌شد. ترجمهٔ آن بسیار برایم جذاب و درواقع یک‌جور کشتی‌گرفتن با متن بود.»
نجف دریابندری نجف دریابندری در سال ۱۳۳۱ نخستین اثر خود را که برگردان کتاب "وداع با اسلحه"، نوشتهٔ ارنست همینگوی بود، برای چاپ به تهران فرستاد. او این این کتاب را از ابراهیم گلستان گرفته و دیگر به او پس نداده بود.
ابراهیم گلستان «نمونهٔ آن در مجلهٔ فردوسی اتفاق افتاد که آقایی برای این‌که سیمین خوشش بیاید و او را به عنوان معاون خودش قبول کند، خود را یکه‌تاز انتقاد هنری کرده بود و در چندین شماره، فحش‌های عجیب و غریبی نسبت به فروغ می‌نوشت که آخرین آن، دو روز قبل از مرگ فروغ به چاپ رسیده بود. این مقالهٔ پر از فحش روز پنجشنبه درآمد، دوشنبه‌اش فروغ مرد و پنجشنبهٔ بعدی، همین آقا مقاله‌ای نوشته بود، پر از تعریف از فروغ. -مصاحبه گر: «آقای براهنی را می‌گویید؟» -گلستان: نمی‌دانم؛ من اسم‌ها را فراموش کرده‌ام…» در همان مصاحبه، گلستان دربارهٔ شجاع الدین شفا چنین می‌گوید: «قصهٔ اولی را که از همینگوی به زبان فارسی خواندم، آقای خیلی محترمی که پدر مملکت را هم درآورد، ترجمه کرده بود. اما اصلاً همینگوی نبود. قصه را به صورت یک قصه‌ای که هست تعریف می‌کنند و نه به عنوان بنایی جلوی خواننده. این رفت آن‌جا و این‌طور گفت و چه کار کرد و… بعد هم یا مُرد یا عروسی کرد یا دررفت… اما در قصه این مطرح نیست. آنچه مطرح است، این است که همین چرت‌وپرت را چگونه می‌گویند که درست دربیاید. اما این آقا قصهٔ همینگوی، آن هم چه قصه‌ای: «برف‌های کلیمانجارو» را طوری ترجمه کرده بود که اگر همینگوی آن را خوانده بود، خیلی زودتر خودش را می‌کشت.» همچنین حسن فیاد، نویسنده و فیلم‌ساز مقیم آمریکا با ابراهیم گلستان گفتگوهای مفصلی داشته که در قالب یک کتاب در سال ۱۳۹۴ در ایران و توسط نشر ثالث منتشر شد. این کتاب، با عنوان «از روزگار رفته: چهره به چهره با ابراهیم گلستان» منتشر شده و او در این گفتگوها نیز داوری‌هایی دربارهٔ خانلری، شاملو، دریابندری و … دارد.
ابراهیم گلستان سید ابراهیم تقوی شیرازی مشهور به ابراهیم گلستان (زاده ۲۶ مهر ۱۳۰۱)، کارگردان، داستان‌نویس، مترجم، روزنامه‌نگار و عکاس ایرانی است.
تپه‌های مارلیک (فیلم) این فیلم به‌ظاهر درباره کاوش و یافته‌های باستان‌شناسی در منطقه مارلیک است، اما در واقع اثری در باره زندگی، هنر، دوام و آرزو برای فردایی بهتر است. متن روایت‌شده در فیلم، نوشته ابراهیم گلستان است.
فیلم‌شناسی ابراهیم گلستان این مقاله سیاهه‌ای است از فیلم‌های ابراهیم گلستان، فیلم‌ساز و نویسندهٔ ایرانیِ معاصر، به ترتیب تاریخ.
ابراهیم گلستان گلستان کارگردان دو فیلم داستانی با نام‌های "خشت و آینه" (۱۳۴۴) و "اسرار گنج درهٔ جنی" (۱۳۵۰) نیز هست. وی همچنین تهیه‌کنندهٔ فیلم "خانه سیاه است" به کارگردانی فروغ فرخ‌زاد بوده‌است. ابراهیم گلستان با فروغ فرخ‌زاد رابطهٔ عاشقانه داشته‌است.
شب دشنه‌های بلند (نمایشنامه) ابراهیم گلستان: «من به مقدار دقت و کنجکاوی و نگاه و فهم علاقمندی که می‌توانم در خودم سراغ کنم نوشته‌ی شما را خواندم و از این بابت هم حظ بردم هم مرتب آفرین و به‌به نثار کار شما کردم.»
ابراهیم گلستان ویژه‌نامه‌ای در سال ۱۳۹۰ در مجلهٔ "نافه" به مناسبت ورود ابراهیم گلستان به نود سالگی منتشر شد. در این ویژه‌نامه کارهای گوناگون این نویسنده را بررسی کرده‌اند.
ابراهیم در گلستان ابراهیم در گلستان فیلمی عروسکی به کارگردانی ایرج امامی بود. این فیلم ساخته ۱۳۶۱ خورشیدی بود و در اولین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد. مرضیه محبوب، ناصر امامی و شهلا هوشیار در این فیلم بازی کردند. این فیلم بخشی از زندگی ابراهیم و مبارزه وی بر ضد بت‌پرستی را به صحنه کشیده بود.
مردی که بی‌نهایت را می‌دانست رامانوجان که در شهر مَدرس هند زندگی میکند، علاقه و استعداد زیادی به ریاضیات دارد. او سعی می کند یافته های ریاضی خویش را به بقیه نشان دهد. اما از آنجا که کسی نوشته هایش را نمی‌فهمد، علاقه و اهمیتی از خود نشان نمی‌دهد. رامانوجان با فرستادن یکی از یافته های ریاضی اش به انجمن سلطنتی انگلستان نظر آن ها را به خود جلب می کند تا جایی که او از طرف این انجمن به انگلستان دعوت می شود و...
ابراهیم گلستان ابراهیم گلستان در سال ۱۳۴۰ برای فیلم "یک آتش" موفق به دریافت مدال برنز جشنوارهٔ فیلم کوتاه ونیز شد. این جایزه، اولین جایزهٔ بین‌المللی برای یک کارگردان ایرانی به‌شمار می‌رود.