mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
فهرست زنان برنده جایزه نوبل جایزه‌های نوبل جوایزی هستند که سالانه توسط فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد، آکادمی سوئد، مؤسسهٔ کارولینْسکا، و کمیتهٔ نوبل نروژ به افرادی که مشارکت‌های مهمی در شیمی، فیزیک، ادبیات، فیزیولوژی و پزشکی و اقتصاد داشته باشند اهدا می‌شوند. جایزهٔ نوبل اقتصاد در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل بنیان‌گذاری شد. او در وصیت‌نامه‌اش ذکر کرد که این جایزه توسط بنیاد نوبل داده شود. جایزهٔ نوبل اقتصاد یا «جایزهٔ بانک مرکزی سوئد» برای یادبود آلفرد نوبل در ۱۹۶۸ توسط بانک مرکزی سوئد برای مشارکت‌های قابل توجه در امر اقتصاد بنا نهاده شد. هر جایزه را کمیتهٔ خاصی اهدا می‌کند: فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد جایزه‌های فیزیک و شیمی و اقتصاد، آکادمی سوئد جایزهٔ ادبیات، مؤسسهٔ کارولینْسکا جایزهٔ نوبل فیزیولوژی و پزشکی، و کمیتهٔ نوبل نروژ جایزهٔ صلح را اهدا می‌کنند. هر برنده، یک مدال، دیپلم افتخار و مقداری جایزهٔ نقدی ـ که میزان آن هر ساله متفاوت است ـ دریافت می‌کند. تا سال ۲۰۱۵، جایزهٔ نوبل به ۸۲۲ مرد، ۴۸ زن و ۲۶ سازمان رسید. از میان زنان، ۱۷ تن جایزهٔ صلح، ۱۴ زن جایزهٔ ادبیات ۱۲ تن جایزهٔ فیزیولوژی و پزشکی، ۴ زن جایزهٔ شیمی، ۳ زن جایزهٔ فیزیک، و یک زن جایزهٔ اقتصاد را دریافت کرده‌اند. نخستین زنی که جایزهٔ نوبل را دریافت کرد ماری کوری بود که موفق شد به همراه همسرش پیر کوری و آنری بکرل در سال ۱۹۰۳ جایزهٔ نوبل فیزیک را دریافت کند. ماری کوری در سال ۱۹۱۱ نیز جایزهٔ شیمی نوبل را دریافت کرد و به تنها زنی تبدیل شد که برندهٔ ۲ جایزهٔ نوبل شده‌است. ایرن ژولیو-کوری، دختر ماری کوری، نیز در ۱۹۳۵ جایزهٔ نوبل شیمی را برد و این دو تنها مادر و دختری هستند که جایزهٔ نوبل را دریافت کرده‌اند. سال ۲۰۰۹ سالی بود که بیشترین جایزهٔ نوبل را برای زنان به ارمغان آورد، به طوری که در آن سال ۵ زن موفق به کسب این جایزه شدند. دانا استریکلند و فرانسیس آرنولد و نادیا مراد آخرین زنانی هستند که جایزهٔ نوبل را دریافت کرده‌اند.عمومی
مدال افتخار آی‌تریپل‌ئی در میان دریافت کنندگان این جایزه می‌توان به نورمن رمزی ،برندهٔ جایزه نوبل در فیزیک , جان باردین, برندهٔ دو جایزه نوبل در فیزیک ,جک کیلبی برندهٔ جایزهٔ نوبل در فیزیک و لطفی زاده , ریاضی‌دان ایرانی و پایه‌گذار منطق فازی اشاره کرد.
فهرست برندگان جایزه نوبل فیزیک جایزه نوبل فیزیک هر ساله توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه‌های مختلف فیزیک تعلق می‌گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکتهای برجسته در زمینه‌های فیزیک، شیمی، ادبیات، اقتصاد٬ صلح و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می‌شود. اولین جایزهٔ نوبل فیزیک در سال ۱۹۰۱ به ویلهلم کنراد رونتگن از آلمان اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. در سال ۱۹۰۱، مقدار جایزهٔ رونتگن، ۱۵۰٬۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به ماکوتو کوبایاشی و شیهید ماسکاوا که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از € ۱ میلیون، یا ۱٫۴ میلیون دلار آمریکا) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد درگذشت آلفرد نوبل به برندگان اهدا می‌شود. جان باردین تا به حال دو بار در سال ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ برندهٔ این جایزه شده‌است. همچنین ماری کوری در فیزیک سال ۱۹۰۳ و شیمی در سال ۱۹۱۱ برندهٔ جایزهٔ نوبل شده‌است. ویلیام لورنس براگ جوان‌ترین برندهٔ این جایزه است؛ او این جایزه را در سال ۱۹۱۵ در ۲۵سالگی به‌دست‌آورد. ماری کوری، ماریا ژئوپرت مایر (سال ۱۹۶۳) و دانا استریکلند (سال ۲۰۱۸) تنها زنانی هستند که برنده این جایزه شده‌اند. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۶ این جایزه به ۲۰۳ نفر اهدا شده‌است. جایزهٔ نوبل فیزیک در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۳۱، ۱۹۳۴، ۱۹۴۰، و ۱۹۴۲ به هیچ‌کس اعطا نشد.
جایزه نوبل فیزیک از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۱ به ۱۹۲ نفر جایزه داده شده‌است. تاکنون، شش بار کسی نتوانسته‌است آن‌را دریافت کند، و در برخی سال‌ها این جایزه به دو یا سه نفر داده شده‌است. بر اساس آمار تا سال ۲۰۱۱، دانشمندانی از ۲۱ کشور، جایزهٔ نوبل فیزیک گرفته‌اند، که کشورهای؛ آمریکا (۸۶ جایزه)، آلمان (۲۳ جایزه)، و انگلستان با (۲۲) جایزه، با اختلاف قابل‌توجهی نسبت به دیگر کشورها، به ترتیب در جایگاه اول تا سوم از نظر تعداد جوایز دریافت‌شده قرار دارند. اولین جایزهٔ نوبل فیزیک در سال ۱۹۰۱ به ویلهلم رونتگن برای کشف اشعه ایکس داده‌شد. جوان‌ترین برندهٔ نوبل فیزیک، لارنس براگ است که در ۲۵ سالگی به همراه پدرش این جایزه را برای تحلیل ساختار بلوری مواد با به‌کارگیری پرتو ایکس دریافت کرد. کهن‌سال‌ترین برندهٔ نوبل فیزیک، ریموند دیویس است که در ۸۸ سالگی برای شناسایی نوترون‌های کیهانی، برنده این جایزه شد. جان باردین تنها فیزیکدانی است که دو بار (در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲)، نوبل فیزیک گرفته‌است. از نکات جالب، پدر و پسرانی هستند که این جایزه را دریافت کرده‌اند و این رابطه خانوادگی تنها در رشتهٔ فیزیک دیده می‌شود. ویلیام براگ و پسرش لارنس براگ (سال ۱۹۱۵)، جوزف جان تامسون (سال ۱۹۰۶) و پسرش جورج پاگت تامسون (سال ۱۹۳۷)، مانه سیگبان (سال ۱۹۲۴) و پسرش کای سیگمان (سال ۱۹۸۱)، نیلز بوهر (سال ۱۹۲۲) و پسرش آگه بوهر (سال ۱۹۷۵)، پدران و پسران فیزیکدانی بوده‌اند که تاکنون جایزهٔ نوبل گرفته‌اند. تاکنون تنها سه زن فیزیکدان در میان برندگان جایزهٔ نوبل فیزیک بوده‌اند.
فهرست مسلمانان برنده جایزه نوبل مسلمانان در حدود ۲۳٪ از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. تا سال ۲۰۱۵، از مجموع ۸۸۱ جایزه اعطا شده دوازده نفر (۱٫۳٪) از برندگان جوایز نوبل مسلمان بوده‌اند. هفت نفر (۰٫۸٪) جایزه صلح، دو نفر (۰٫۲٪) ادبیات و سه نفر (۰٫۳٪) در علوم پایه (فیزیک و شیمی) این جایزه را دریافت نموده‌اند. اولین مسلمانی که موفق به کسب جایزه نوبل شد، انور سادات -رئیس جمهور وقت مصر- بود که توانست جایزه صلح نوبل را در سال ۱۹۷۸ کسب کند. پس از او در سال ۱۹۷۹، محمد عبدالسلام توانست اولین جایزه علمی نوبل را از آن مسلمانان کند و جایزه نوبل در فیزیک را کسب کند. آخرین جایزه نوبل که مسلمانان موفق به کسبش شدند، مربوط به سال ۲۰۱۵ است که طی آن، عزیز سنجر توانست جایزه شیمی نوبل را از آن خود کند. اولین زن برنده جایزه نوبل از میان مسلمانان، شیرین عبادی است که توانست در سال ۲۰۰۳ برنده جایزه صلح نوبل شود. ملاله یوسف‌زی دیگر زن مسلمان، با ۱۷ سال سن در هنگام دریافت جایزه، جوان‌ترین فرد برنده جایزه نوبل محسوب می‌شود.
دانا استریکلند دانا استریکلند (؛ زادهٔ ) فیزیکدان در رشته نور و برنده نوبل فیزیک (۲۰۱۸) اهل کانادا است. او دانشیار دانشکده فیزیک و اخترشناسی دانشگاه واترلو است. او به عنوان یکی از پیشگامان لیزرهای پالس، جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۸ را به همراه ژرار مورو و آرتور اشکین به‌دست‌آورد. او پس از ماری کوری و ماریا ژئوپرت مایر، سومین زنی است که برنده جایزه نوبل فیزیک می‌شود.
کمیسیون فیزیک نوبل کمیسیون فیزیک نوبل یک کمیته نوبل است که برندهٔ جایزه نوبل فیزیک را مشخص می‌کند. اعضای این کمیته توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد انتخاب می‌شوند.
دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین تا اکتبر سال ۲۰۱۸ میلادی، ۳۰ برنده جایزه نوبل، ۲۵ برنده جایزه پولیتزر، ۶ فضانورد، ۲ برنده جایزه تورینگ و ۱ مدال آور فیلدز از فارغ التحصیلان، اعضای هیئت علمی یا محققان وابسته به این دانشگاه بوده‌اند. جان باردین تنها شخصی که موفق به کسب دو جایزه نوبل فیزیک در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ شده‌است، از اعضای هیئت علمی دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین بوده‌است. در سال ۲۰۰۳، دو عضو هیئت علمی این دانشگاه برندهٔ جوایز نوبل در رشته‌های مختلف شدند: پال لاتربور برای نوبل فیزیولوژی یا پزشکی و آنتونی جیمز لگت برای نوبل فیزیک.
فهرست هندی‌های برنده جایزه نوبل فهرست هندی‌های برنده جایزه نوبل برندگانی را شامل می‌شود که شهروند هند یا دارای اقامت هند یا از پدر و مادری هندی بوده‌اند. جایزه نوبل مجموعه‌ای از جوایز بین‌المللی سالانه است که به کسانی که بیشترین سود را به بشریت رسانده‌اند، در رشته‌های فیزیک، شیمی، فیزیولوژی یا پزشکی، ادبیات، صلح و علوم اقتصاد اعطا می‌شود و بنا بر آخرین وصیت‌نامه آلفرد نوبل شیمی‌دان سوئدی تأسیس شده‌است که مشخص می‌کند بخشی از ثروت او برای ایجاد جوایز استفاده می‌شود. هر "برنده" (گیرنده) مدال طلا، دیپلم و مبلغی دریافت می‌کند که هر ساله توسط بنیاد نوبل تصمیم گرفته می‌شود. فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد اهدای جایزه نوبل شیمی، جایزه نوبل فیزیک و جایزه یادبود نوبل علوم اقتصاد بانک مرکزی سوئد را بر عهده دارد؛ اعطای جوایز نوبل فیزیولوژی و پزشکی بر عهده مجمع نوبل در موسسه کارولینسکای سوئد می‌باشد؛ همچنین، آکادمی سوئد جایزه نوبل ادبیات را اعطا می‌کند و کمیته نوبل نروژ، جایزه صلح نوبل را به برندگان اهدا می‌کند.
کنستانتین نووسلف این جایزه برای تحقیق روی خواص لایه‌های بسیار نازک کربن (به ضخامت یک اتم) که گرافین نامیده می‌شود به آنها داده شده‌است.
فهرست برندگان آسیایی جایزه نوبل تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل فیزیک شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۱۱ نفر رکورددارند. تا سال ۲۰۱۸، ۱۶ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل شیمی شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۷ نفر رکورددارند. تا سال ۲۰۱۸، ۷ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۵ نفر رکورددارند. تا سال ۲۰۱۸، ۸ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل ادبیات شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۳ نفر رکورددارند. تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه صلح نوبل شده‌اند که هندی‌ها و اسرائیلی‌ها با ۵ نفر رکورددارند. تا سال ۲۰۱۸، ۳ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی شده‌اند.
کای سیگبان او در لوند، سوئد زاده شد و در سال ۱۹۸۱ به همراه نیکولاس بلومبرگر و آرتور لئونارد شالو برای تحقیقاتش درباره پیشبرد طیف‌سنجی الکترونی با تفکیک زیاد موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد پدرش کارل مان گیورگ سیگبن نیز برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۲۴ برای کشف و پژوهش دربارهٔ طیف‌سنجی پرتوی ایکس شده بود. سیگبان دکترای خود را از دانشگاه استکهلم در سال ۱۹۴۴ گرفت. پدرش کارل مان گیورگ سیگبن برنده جایزه نوبل فیزیک (۱۹۲۴)
مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه تاکنون پژوهشگران این مرکز، برنده پنج جایزه نوبل فیزیک، یک جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی و یک جایزه نوبل شیمی شده‌اند. همچنین هشت تن از برندگان مدال فیلدز و برنده سال ۲۰۰۳ (میلادی) جایزه آبل از پژوهشگران این مرکز بوده‌اند.
علوم و فناوری در اسرائیل اسراییل در کل، برندهٔ دوازده جایزهٔ نوبل شده‌است که در این میان، دو جایزه نوبل اقتصاد و شش جایزه نوبل شیمی دیده می‌شود. جاشوآ لدربرگ (نوبل پزشکی ۱۹۵۸) و دیوید گراس (نوبل فیزیک ۲۰۰۴) هر دو اسراییلی‌تبارند.
جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی مانند برندگان جایزه نوبل فیزیک، جایزه نوبل شیمی، جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی و جایزه نوبل ادبیات، هر برنده در رشته اقتصاد یک دیپلم، مدال طلا و سند اعطای کمک مالی از پادشاه سوئد را در مراسم سالانه جایزه نوبل در استکهلم، در سالگرد مرگ نوبل (۱۰ دسامبر) دریافت می‌کند.
مؤسسه فیزیک نظری لانداو دانشمندان برجسته بیشماری در فیزیک و همچنین ریاضیات با این موسسه همکاری دارند که به عنوان مثال می‌توان به برنده جایزه نوبل الکسی الکسیویچ آبریکوسوف و همچنین ایگور دزیالوشینسکی، لو گوروف، ولادیمیر گریبوف، آرکادی میگدال، آناتولی لارکین، سرگئی نوویکوف، الکساندر پلیاکوف، مارک آزبل، والری پوکروفسکی، امانوئل راشبا، سرگئی یوردانسکی، یوشوا لوینسون، الکسی استاروبینسکی، الکسی کیتایف، ودیم بریژینسکی، سرگئی برازویسکی، کنستانتین افیتوو، دیوید کملنیسکی، ولادیمیر مینییو، گرگوری وولوویک، پائول ویگمن، لئونید لویتو، الکساندر زامولودچیکوف، وادیم کنیژنیک، کنستانتین خانین، و یاکوف جی سینا اشاره کرد.
جنبش ماری اسکودوسکا کوری اسم این جنبش برگرفته از دانشمند لهستانی - با تابعیت فرانسوی - می‌باشد که اولین زنی بود که برنده جایزه نوبل، اولین شخص و تنها زنی که دو مرتبه برنده این جایزه، و همچنین تنها شخصی که جایزه نوبل را در دو علوم مختلف فیزیک و شیمی برنده شد.
ملاله یوسف‌زی ملاله یوسف‌زَی برای تلاش‌هایش درزمینهٔ حق تحصیل کودکان، جایزهٔ صلح نوبل سال ۲۰۱۴ را همراه با کایلاش ساتیارتی دریافت کرد. ملاله، جوان‌ترین برندهٔ این جایزه و پس از عبدالسلام (برندهٔ جایزهٔ نوبل فیزیک) دومین پاکستانی برندهٔ آن است.
یوری میلنر میلنر در دانشگاه دولتی مسکو، فیزیک نظری خواند و سپس به مؤسسه فیزیک لبدف که یکی از مؤسسات آکادمی علوم روسیه است، رفت و در همان دانشکده‌ای روی دکترای خود کار کرد که ویتالی لازاریویچ گینزبرگ (برندهٔ آیندهٔ جایزه نوبل) کار می‌کرد. او با آندره ساخاروف، فیزیکدان هسته‌ای شوروی و برنده جایزه صلح نوبل در آنجا دوست شد.
فهرست برندگان جایزه نوبل وابسته به دانشگاه شهری نیویورک فهرست برندگان جایزه نوبل وابسته به دانشگاه شهری نیویورک شامل افرادی می‌شود که از دانش‌آموختگان این دانشگاه بوده و موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند. جایزه نوبل مجموعه‌ای از جوایز بین‌المللی سالانه است که به کسانی که بیشترین سود را به بشریت رسانده‌اند در رشته‌های فیزیک، شیمی، فیزیولوژی یا پزشکی، ادبیات، صلح و علوم اقتصاد اعطا می‌شود و بنا بر آخرین وصیت‌نامه آلفرد نوبل، شیمی‌دان سوئدی تأسیس شده‌است که مشخص می‌کند بخشی از ثروت او برای ایجاد جوایز استفاده می‌شود. هر "برنده" (گیرنده) مدال طلا، دیپلم و مبلغی دریافت می‌کند که هر ساله توسط بنیاد نوبل تصمیم گرفته می‌شود. فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد اهدای جایزه نوبل شیمی، جایزه نوبل فیزیک و جایزهٔ یادبود نوبل علوم اقتصاد بانک مرکزی سوئد را بر عهده دارد؛ اعطاء جوایز نوبل فیزیولوژی و پزشکی بر عهده مجمع نوبل در موسسه کارولینسکای سوئد است؛ همچنین، آکادمی سوئد جایزه نوبل ادبیات را اعطا می‌کند و کمیته نوبل نروژ، جایزه صلح نوبل را به برندگان اهدا می‌کند.
فهرست مسیحیان برنده جایزه نوبل با توجه به ۱۰۰ سال جایزه نوبل (۲۰۲۰) بررسی جایزه نوبل جایزه بین ۱۹۰۱ و ۲۰۰۰ نشان می‌دهد که (۶۵٫۴٪) از جوایز برندگان جایزه نوبل، مسیحیت در اشکال مختلف خود را به عنوان اولویت‌های مذهبی خود (۴۲۳ جایزه) را شناسایی کرده‌اند. به طور کلی، مسیحیان در مجموع ۷۸٫۳٪ از کل جوایز نوبل در صلح به دست آورده‌اند ۷۲٫۵٪ در شیمی، ۶۵٫۳٪ در فیزیک، ۶۲٪ در پزشکی، ۵۴٪ در اقتصاد و ۴۹٫۵٪ از همه جایزه ادبیات.
جان باردین جان باردین (زاده ۲۳ مه ۱۹۰۸ – درگذشته ۳۰ ژانویه ۱۹۹۱) مهندس و فیزیک‌دان آمریکایی بود که برندهٔ دو جایزه نوبل فیزیک و مدال افتخار انجمن مهندسان برق و الکترونیک IEEE شد. او از مخترعان ترانزیستور و تنها فیزیک‌دانی است که تاکنون دو بار جایزه نوبل فیزیک گرفته‌است. در سال ۱۹۹۰، نام او در میان "۱۰۰ آمریکایی تأثیرگذار قرن" در مجله لایف آمد.
جایزه نوبل فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد که وظیفه انتخاب برنده جایزه نوبل در رشته‌های فیزیک و شیمی را برعهده دارد.
جایزه نوبل انتخاب افراد درگذشته به عنوان برنده جایزه مجاز نیست. گاهی با استناد به این واقعیت که برخی افراد که لایق دریافت جایزه نوبل بوده‌اند به خاطر اینکه پیش از مرگشان نامزد دریافت این جایزه نشده‌اند، انتقاداتی صورت گرفته‌است. در دو مورد جایزه نوبل به افراد درگذشته که در هنگام نامزد شدن زنده بوده‌اند اهدا شده‌است. این دو مورد داگ هامرشولد دبیرکل سازمان ملل متحد (۱۹۶۱، جایزه صلح) و اریک آکسل کارلفلدت (۱۹۳۱، ادبیات) هستند که به هر دوی آن‌ها در همان سالی که درگذشتند جایزه اهدا شد. از سال ۱۹۷۴ به بعد، به افراد درگذشته جایزه اهدا نشده‌است. ویلیام ویکری (۱۹۹۶، اقتصاد) پیش از آنکه جایزه را دریافت کند درگذشت و این مسئله پس از آن بود که برنده شدن وی اعلام شده بود. در طی سال‌ها، افرادی که معتقدند توافقات رسمی و تأیید اسامی از موفقیت‌های واقعی در روند تصمیم‌گیری در مورد اینکه جایزه باید به چه کسی اهدا شود مهم‌تر است جوایز نوبل را مورد انتقاد قرار داده‌اند.
مدرسه مهندسی تندن دانشگاه نیویورک مارتین ال پرل برندهٔ جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۹۵ و گرترود ب الیون برندهٔ جایزه نوبل پزشکی در سال ۱۹۸۸ از دانش آموختگان این مدرسه می‌باشند.
کارل الکساندر مولر کارل الکساندر مولر (متولد ۲۰ آوریل ۱۹۲۷) فیزیک‌دان سوئیسی و برنده جایزه نوبل است. او در سال ۱۹۸۷ به همراه یوهانس جرج بدنورز برای کشف ابر رسانایی گرم موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.
جایزه نوبل فیزیک جایزهٔ نوبل فیزیک یکی از پنج جایزه نوبل است که هر سال از سوی آکادمی سلطنتی علوم سوئد به دارندگان شرایط این رشته داده‌می‌شود. این جایزه معتبرترین جایزه‌ای است که به یک فیزیک‌دان داده می‌شود.
کلیفورد گلنوود شال کلیفورد گلن وود شال (; زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۵ – درگذشته ۳۱ مارس ۲۰۰۱) فیزیک‌دان اهل ایالات متحده آمریکا برنده جایزه نوبل است که برای توسعه روش پراش نوترون و برای کمک به توسعهٔ تکنیک‌های پراکندگی نوترونی برای مطالعات فیزیک ماده چگال موفق به دریافت جایزه نوبل در فیزیک شد.
زنان در فیزیک پزشکی در میان زنانی که حضور آنان امروزه در تاریخ فیزیک پزشکی گرامی داشته می‌شود می‌توان به ماری لوییز مورک ، مریلین استوال ، و اعظم نیرومند-راد، هر سه نفر برندهٔ جایزهٔ ، ایدیث کویمبی برندهٔ جایزهٔ ، و روزالین سوسمان یالو، برندهٔ جایزه نوبل پزشکی در سال ۱۹۷۷ اشاره نمود.
سیوکورو مانابه در سال ۲۰۲۱، مانابه جایزه نوبل فیزیک را «برای مدل‌سازی فیزیکی آب و هوای زمین، اندازه‌گیری تغییرات و پیش‌بینی قابل اطمینان گرمایش زمین» دریافت کرد. شوجی ناکامورا، برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۴ که همچنین از استان اهیمه است و به ایالات متحده مهاجرت کرده بود، ۶ اکتبر به وی تبریک گفت.
ریکاردو جیاکونی ریکاردو جیاکونی (; زاده ۶ اکتبر ۱۹۳۱ – درگذشته ۹ دسامبر ۲۰۱۸) فیزیکدان ایتالیایی-آمریکایی و برنده جایزه نوبل فیزیک بود. جیاکونی در سال ۲۰۰۲ برای کمک‌های پیشگام به فیزیک نجومی، که منجر به کشف منابع اشعه کیهانی شد موفق به دریافت جایزه نوبل شد.
دانشگاه ساپینزای رم در میان دانشمندان برجسته که در دانشگاه ساپینزا رم آموزش داده‌اند معماران ارنستو باسیله و برونو زوی هستند. شیمیدان امانوئل پاترنو، حقوقدان جولیانو آماتو، ریاضیدان ویتو ولترا. همچنین دکتر دانیل باوت داروساز و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی، شیمیدان و برنده جایزه نوبل جولیو ناتا، فیزیک‌دان و برنده جایزه نوبل فیزیک انریکو فرمی و هم‌چنین افرادی چون: ژول مازارن، فدریگو انریکوئس، ماریا مونته سوری، بارنابا تورتولینی، ادواردو آمالدی، اتوره مایورانا، برونو پونته‌کوروو، فرانکو راستی، جیووانی باتیستا بکاریا، آنتونیو سینیورینی، نیکولا کابیبو، چزاره بورجیا و جوزپه اونگارتی جز تدریس کنندگان دانشگاه ساپینزا رم بوده‌اند.
تاکاکی کاجیتا تاکاکی کاجیتا (؛ – ) فیزیکدان ژاپنی است. وی در سال ۲۰۱۵ به صورت مشترک با آرتور بی مک‌دانلد برنده جایزه نوبل فیزیک شد. این جایزه به خاطر کشف نوسان‌ها و اثبات جرم نوترینوها به این دو فیزیکدان اهدا شد. آکادمی نوبل دربارهٔ علت اهدای این جایزه اعلام کرد که این کشف درک ما را از کارکرد ماده دگرگون ساخته و می‌تواند در برداشت ما از کائنات نقشی حیاتی داشته باشد. وی پبشتر برنده جایزه پانوفسکی شده بود.
فهرست برندگان جایزه صلح نوبل این جایزه یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که بنابر وصیت‌نامه نوبل به مشارکت‌های برجسته در رشته‌های شیمی، فیزیک، ادبیات، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی تعلق می‌گیرد. برندهٔ جایزه، یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه نقدی دریافت می‌کند که مبلغ آن در هر سال متفاوت است. بنا بر وصیت‌نامهٔ نوبل، این جایزه را می‌بایست کمیتهٔ نروژی نوبل اداره کند و یک کمیتهٔ پنج‌نفره به انتخاب پارلمان نروژ آن را اعطاء کند. این جایزه، بر خلاف بقیهٔ جایزه‌های نوبل، نه در استکهلم؛ بلکه در اسلو و در حضور پادشاه نروژ داده می‌شود. زمان اهدای این جایزه، ۱۰ دسامبر، مصادف با سالمرگ آلفرد نوبل است. این جایزه، بر خلاف دیگر جایزه‌های نوبل، گاهی اوقات به جای یک فرد به یک سازمان تعلق می‌گیرد. مثلاً کمیته بین‌المللی صلیب سرخ سه بار این جایزه را دریافت کرده‌است.
کلود کوهن تانوژی کلود کوهن تانوژی (متولد ۱ آوریل، ۱۹۳۳) فیزیک‌دان فرانسوی و برنده جایزه نوبل است. او در سال ۱۹۹۷ به همراه استیون چو و ویلیام دانیل فیلیپ از آمریکا برای توسعه دادن روش‌های سرد کردن و به دام انداختن اتم‌ها با نور لیزری موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک شد.
فهرست برندگان جایزه نوبل اقتصاد جایزهٔ یادبود نوبل اقتصاد هر ساله توسط بانک مرکزی سوئد به محققان در زمینه اقتصاد اعطاء می‌شود. این جایزه در کنار دیگر جوایز نوبل قرار دارد که بنابر وصیت‌نامه آلفرد نوبل به مشارکت‌های برجسته در رشته‌های شیمی، فیزیک، ادبیات، صلح و فیزیولوژی یا پزشکی تعلق می‌گیرند. برخلاف سایر جوایز نوبل، جایزهٔ نوبل اقتصاد توسط بنیاد نوبل اعطا نمی‌شود و به همین خاطر جزء جوایز رسمی نوبل محسوب نمی‌شود. با این حال روند اعطای جایزه مشابه جوایزی است که بنیاد نوبل اعطا می‌کند و تحت نظارت این بنیاد انجام می‌شود. برندهٔ جایزه توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد هستند انتخاب می‌شود.
دانشگاه پیر و ماری کوری ماری کوری (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۰۳ و نوبل شیمی ۱۹۱۱)
عبدالسلام محمد عبد السلام (زاده در پنجاب – درگذشته در آکسفورد) فیزیک‌دان پرآوازه اهل پاکستان بود. وی در سال ۱۹۷۹ جایزه نوبل فیزیک را به خاطر ارائه فرمول‌بندی واحدی برای نیروی الکترومغناطیس و نیروی هسته‌ای ضعیف که برهمکنش الکتروضعیف نامیده می‌شود دریافت کرد. وی نخستین پاکستانی و دومین مسلمان پس از انور سادات بود که برنده جایزه نوبل شد.
ورنر هایزنبرگ وِرنِر کارل هایزِنبرگ ، فیزیک‌دان نامدار آلمانی و برندهٔ جایزه نوبل فیزیک و یکی از بنیان‌گذاران فیزیک کوانتومی بود. او یکی از تأثیرگذارترین دانشمندان در فیزیک نوین به‌شمار می‌رود.
نیکولای سمیونوف نیکلای نیکلایویچ سمیونوف شیمیدان و فیزیک‌دان روس و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۵۶ است. جایزه نوبل برای پژوهش درباره سازوکارهای واکنش‌های شیمیایی به‌طور مشترک به او و سر سایریل هینشلوود اعطا شد.
زنان در فیزیک پزشکی در میان نخستین متخصصین فیزیک پزشکی، ماری کوری را می‌توان نام برد که در ۱۹۰۳ و در ۱۹۱۱ جوایز نوبل را دریافت نمود. زنان دیگری نیز در پی او به درجات والایی در فیزیک پزشکی نائل گردیدند. دختر ماری کوری، ایرن ژولیو کوری خود نیز یک دانشمند برجسته در علوم پرتوی، و برندهٔ جایزه نوبل شد.
دانشگاه صنعتی شریف دانشمندان و دانشگاهیان برجسته بین‌المللی از این دانشگاه بازدید و در آن سخنرانی کرده‌اند که از آن جمله بازدید جوزف تیلور و توماس شلینگ در سال ۱۳۸۶، بازدید برتون ریشتر در خرداد ۱۳۸۷، رئیس انجمن دانشگاه‌های آمریکایی به همراه چند تن از رؤسای چند دانشگاه آمریکا از جمله دانشگاه‌های کُرنِل، کارنِگی مِلون، فلوریدا، مِریلند، رایس و کالیفرنیا دیویس در سال ۱۳۸۷، برنده نوبل فیزیک، کنستانتین نووسلوف و جایزه فیلدز ۲۰۱۰، سدریک ویلانی در سال ۱۳۹۴ اشاره کرد.
جایزه هول‌وک جایزه هول‌وک یک جایزه بزرگ اروپایی در رشتهٔ فیزیک است که به صورت سالانه توسط انستیتو فیزیک انگلیس و انجمن فیزیک فرانسه به شهرواندان این دو کشور اعطا می‌شود. این جایزه یکی از چهار جایزه بزرگ انجمن فیزیک فرانسه و یکی از چهار جایزه دوسویه بین‌المللی انستیتو فیزیک انگلیس است و از یک مدال صدا و مبلغی پول نقد تشکیل می‌شود. این جایزه در سال ۱۹۴۵ به یادبود فرناند هول‌وک و دیگر فیزیک‌دانان فرانسوی که طی سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ طی اشغال فرانسه در جنگ جهانی دوم توسط نازی‌ها کشته شده یا مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند، پایه‌گذاری شد. این جایزه به خاطر انجام کاری شاخص در فیزیک تجربی (که موضوع مورد علاقه هول‌وک هم بود) یا به خاطر انجام کاری شاخص در فیزیک تئوری که رابطه نزدیکی با فیزیک تجربی دارد، به فیزیک‌دانان اهدا می‌شود. در بین برندگان این جایزه، نام چندین برنده جایزه نوبل فیزیک هم دیده می‌شود.
کیپ تورن وی دانش‌آموخته دانشگاه پرینستون و مؤسسه فناوری کالیفرنیا بوده، و امروزه استاد همان مؤسسه فناوری کالیفرنیا است. استاد راهنمای وی در زمان تحصیل جان ویلر بود. وی به همراه بری بریش نیمی از جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۱۷ را برای آشکارسازی خیزابه‌های گرانشی و آشکارساز لایگو برد. برنده نیمی دیگر از جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۷ در همین زمینه راینر وایس می‌باشد.
اولین گام به سوی جایزه نوبل فیزیک اولین گام به سوی جایزه نوبل (که در ایران با نام اولین گام به سوی جایزه نوبل لهستان شناخته می‌شود) یک جایزه بین‌المللی فیزیک است که از طرف آکادمی علوم لهستان داده می‌شود.
اسپرانتو ده‌ها برندهٔ جایزهٔ نوبل دیگر نیز بوده‌اند که یا مانند زلتن اسپرانتو را فراگرفته‌اند و از آن در تألیفات خود استفاده کرده‌اند؛ مانند جوزف تامسون (برندهٔ نوبل فیزیک در سال ۱۹۰۶)، دانیل باوِت (نوبل پزشکی در سال ۱۹۵۷)، ایزاک بشویس سینگر (نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۸)؛ یا اسپرانتو را فراگرفته و در تحسین و توصیهٔ آن زبان گشوده‌اند؛ مثل ویلهِلم اُستوالد (نوبل شیمی در سال ۱۹۰۹)، رابیندرانات تاگور (نوبل ادبیات در سال ۱۹۱۳)، و لینوس پائولینگ (نوبل شیمی در سال ۱۹۵۴ و نوبل صلح در سال ۱۹۶۲)؛ یا با اسپرانتو آشنائی داشتند و استفاده از آن را به مردم جهان توصیه کرده‌اند؛ همانند: ویلیام رَمزی (نوبل شیمی در سال ۱۹۰۴)، بِرتا فون سوتنِر (نوبل صلح در سال ۱۹۰۵)، سِلما لاگِرلوف (نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۹)، هنری لافونتِن (نوبل صلح در سال ۱۹۱۳)، رومن رولان (نوبل ادبیات در سال ۱۹۱۵)، فریتیوف نانسن (نوبل صلح در سال ۱۹۲۲)، هیدکی یوکاوا (نوبل فیزیک در سال ۱۹۴۹)، برتراند راسل (نوبل ادبیات در سال ۱۹۵۰)، یاروسلاو هیروفسکی (نوبل شیمی در سال ۱۹۵۹)، آلفرد کاستلر (نوبل فیزیک در سال ۱۹۶۶)، ویلی برانت (نوبل صلح در سال ۱۹۷۱)، و …
مرکز آسیا و اقیانوسیه برای فیزیک نظری مرکز فیزیک نظری آسیا و اقیانوسیه، در ژوئن سال ۱۹۹۶ با ریاست برندهٔ جایزه نوبل چن نینگ یانگ با هدف پژوهشگاهی برای برگزاری و پشتیبانی از کنفرانسهای فیزیک در منطقهٔ آسیا و اقیانوسیه تأسیس شد، در سال ۲۰۰۸ به سرپرستی و ریاست پیتر فولده، گروه‌های پژوهشی، در همکاری با جامعه ماکس پلانک آلمان بدان افزوده شد. تا به امروز، رؤسای آن شامل برندگان جایزه نوبل: چن نینگ یانگ و رابرت لافلین، و همچنین پیتر فولده، و سوان کیم بوده‌است.
مواد دو بعدی آندره گیم و کنستانتین نوووسلوف "به دلیل آزمایش های نوآورانه در زمینه ماده دو بعدی گرافن" موفق به کسب جایزه نوبل فیزیک 2010 شدند . آنها در ابتدا گرافن را با برداشتن تکه هایی از آن از توده ای از گرافیت با نوار چسب و سپس انتقال آنها به ویفری سیلیکونی تولید کردند.
راینر وایس راینر وایس (؛ زاده ;; ) یک فیزیک‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی برنده نیمی از جایزه نوبل ۲۰۱۷ در فیزیک برای آشکارسازی خیزابه‌های گرانشی و آشکارساز لایگو است. نیمی دیگر از جایزه به بری بریش و کیپ تورن داده شد.
رابرت میلیکان وی برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۲۳ است.
ویتالی لازاریویچ گینزبرگ ویتالی لازاریویچ گینزبورگ (زاده ۴ اکتبر ۱۹۱۶ – درگذشته ۸ نوامبر ۲۰۰۹) فیزیکدان روسی بود. او فیزیکدان نظری، فعال در فیزیک نجومی، برنده جایزه نوبل، عضو آکادمی علوم روسیه و یکی از پدران بمب هیدروژنی اتحاد جماهیر شوروی بود. او جانشین ایگور تام بود. در سال ۲۰۰۳ برای کمک‌های پیشگام به تئوری ابررسانایی و ابرشاره جایزه نوبل فیزیک به او اعطا شد.
فهرست برندگان جایزه نوبل شیمی جایزهٔ نوبل شیمی هر ساله توسط فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد به دانشمندان در زمینه‌های مختلف شیمی تعلق می‌گیرد. این یکی از پنج جایزهٔ نوبل است که در سال ۱۸۹۵ توسط آلفرد نوبل برای مشارکت‌های برجسته در زمینه‌های فیزیک، شیمی، ادبیات، صلح، اقتصاد، و فیزیولوژی یا پزشکی اهدا می‌شود. این جایزه توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و توسط یک کمیته که متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد هستند به برندگان اعطا می‌شود. اولین جایزهٔ نوبل در شیمی در سال ۱۹۰۱ به یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف از هلند اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه‌ای نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. مقدار جایزهٔ یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف، ۱۵۰۷۸۲ کرون بود که در دسامبر ۲۰۰۷ برابر با ۷٬۷۳۱٬۰۰۴ کرون است. در سال ۲۰۰۸، این جایزه به اسامو شیمومورا، مارتین کلایف و راجر تسین که مقدار آن ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (اندکی بیش از ۱ میلیون یورو، یا ۱٬۴ میلیون دلار) بود اهدا شد. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد مرگ نوبل به برندگان اهدا می‌شود. تاکنون این جایزه ۲۵ بار به افرادی اهدا شده‌است که در زمینه شیمی آلی مشارکت داشته‌اند که بیش از هر زمینه‌ای در شیمی است. دو برندهٔ جایزهٔ نوبل شیمی ریچارد کوهن (۱۹۳۸) و آدولف فریدریش بوتنانت (۱۹۳۹) از آلمان تنها افرادی بوده‌اند که موفق به دریافت جایزه خود توسط دولتشان نشده‌اند. فردریک سانگر دو بار در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۸۰ موفق به دریافت این جایزه شده‌است. همچنین ماری کوری (فیزیک در سال ۱۹۰۳، شیمی در سال ۱۹۱۱) و لینوس کارل پاولینگ (شیمی در سال ۱۹۵۴، صلح در سال ۱۹۶۲) و جان باردین (فیزیک در سال ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲) از جمله افرادی بوده‌اند که دو بار موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند. ماری کوری (۱۹۱۱)، ایرن ژولیو کوری (۱۹۳۵)، دوروتی هاجکین (۱۹۶۴)، عادا یونات (۲۰۰۹) و فرانسیس آرنولد (۲۰۱۸) پنج زنی بوده‌اند که موفق به دریافت نوبل شیمی شده‌اند. از سال ۱۹۰۱ تا سال ۲۰۱۲ این جایزه به ۱۶۲ اهدا شده‌است. جایزهٔ نوبل شیمی در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹٬۱۹۲۴، ۱۹۳۳، ۱۹۴۰، ۱۹۴۱، و ۱۹۴۲ به هیچ فردی اعطا نشد.
آرتور بی مک‌دانلد آرتور بی مک‌دانلد (؛ زاده ) یک اخترفیزیکدان اهل کانادا است. او در سال ۱۹۶۹ از مؤسسه فناوری کالیفرنیا (caltech)فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۲۰۱۵ به همراه تاکاکی کاجیتا برندهٔ جایزهٔ نوبل فیزیک شد. این جایزه به خاطر کشف دارای جرم بودن نوترینوها به این دو فیزیکدان اهدا شد. آکادمی نوبل دربارهٔ علت اهدای این جایزه اعلام کرد که این کشف درک ما را از کارکرد ماده دگرگون ساخته و می‌تواند در برداشت ما از کائنات نقشی حیاتی داشته باشد. وی پیش‌تر نیز برنده جایزه مدال بنجامین فرانکلین (مؤسسه فرانکلین) شده بود.
دانیل کاستلر وی پسر آلفرد کاستلر برنده جایزه نوبل فیزیک بود.
بری بریش وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیک و نشان هنری دراپر شده‌است.
مارتینیوس ولتمن مارتینوس جاستینوس گادفریدوس ولتمن (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۱ – ۴ ژانویه ۲۰۲۱) فیزیک‌دان اهل هلند که در رشته فیزیک نظری فعالیت می‌کرد. وی در سال ۱۹۹۹ به همراه دانشجوی سابقش گراردوس توفت، جایزه نوبل فیزیک را از آن خود کردند. آن‌ها این جایزه را برای کاری که در زمینهٔ نظریهٔ ذرات انجام دادند برنده شدند.
جوزف تیلور جوزف هورتون تیلور (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۴۱ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا) فیزیک‌دان آمریکایی و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال 1993.
جایزه ایگ‌نوبل از دیگر شوخی‌های مرسوم حین برگزاری مراسم پرتاب کردن موشک‌های کاغذی بوده، که از سال ۲۰۰۶ میلادی به بعد به دلایل "امنیتی" انجام نمی‌شود! در سال‌های قبل رسم بر این بوده که پروفسور روی گلوبر (برنده جایزه فیزیک نوبل سال ۲۰۰۵ میلادی) عهده‌دار "جاروکشی" پس از پرتاب موشک‌ها بوده‌است.
دانشگاه فنی براونشوایگ کلاوس فون کلیتسینگ برنده جایزه نوبل فیزیک
پل فلوری پل جان فلوری (۱۹ ژوئن ۱۹۱۰ - ۹ سپتامبر ۱۹۸۵) شیمیدان آمریکایی و برنده جایزه نوبل و از پیشگامان در فهم رفتار بسپارها در محلول بود. در سال ۱۹۷۴ برای کار نظری و تجربی در شیمی‌فیزیک درشت‌مولکول‌ها جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.
آگه بور آگه نیلز بور (زاده ۱۹ ژوئن ۱۹۲۲ – درگذشته ۸ سپتامبر ۲۰۰۹) فیزیک‌دان هسته‌ای دانمارکی و پسر فیزیک‌دان مشهور و برنده جایزه نوبل فیزیک (۱۹۲۲)، نیلز بور بود.
ماکس فون لائو ماکس تئودور فلیکس فون لائو (متولد ۹ اکتبر ۱۸۷۹ – درگذشته ۲۴ آوریل ۱۹۶۰) فیزیک‌دانی آلمانی بود که در سال ۱۹۱۴ برنده جایزه نوبل فیزیک شد. او این جایزه را برای کشف پراش در پرتوهای ایکس در بلورها دریافت کرد.
جرج چرپک جرج چرپک (متولد ۱ اوت ۱۹۲۴ – درگذشته ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰) فیزیک‌دان فرانسوی-لهستانی است که برنده جایزه نوبل فیزیک شده‌است. او این جایزه را در سال ۱۹۹۲ به خاطر ابداع «اتاقک تناسبی چند سیمی به منظور آشکارسازی ذرات» دریافت کرد.
فهرست برندگان جایزه نوبل ادبیات جوانترین برندهٔ جایزه نوبل ادبیات رودیارد کیپلینگ (برندهٔ جایزه در سال ۱۹۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۴۲ سال داشت. پیرترین دریافت‌کنندهٔ این جایزه نیز دوریس لسینگ (برندهٔ جایزه در سال ۲۰۰۷) است که در هنگام دریافت جایزه ۸۸ سال سن داشت. تنها کسی که پس از مرگش موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌است اریک آکسل کارلفلدت است. طبق اساسنامهٔ بنیاد نوبل هیچ‌کس نمی‌تواند جایزه نوبل را پس از مرگش دریافت کند اما کارلفلدت پس از اعلام خبر برنده شدنش درگذشت. شش نفر از هفت برندهٔ سوئدی جایزهٔ نوبل ادبیات، سابقه عضویت در آکادمی سلطنتی سوئد را داشتند.
فهرست مسلمانان برنده جایزه نوبل جوایز فیزیک، شیمی، فیزیولوژی و پزشکی، ادبیات و صلح برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ اعطا گردیدند. جایزه نوبل اقتصاد در سال ۱۹۶۹ پایه‌گذاری گردید. کمیته نروژی نوبل هر ساله جایزه صلح نوبل (به نروژی و سوئدی: Nobels fredspris) را به شخصی اهدا می‌کند که «بیشترین یا بهترین کار را برای دوستی بین ملت‌ها، لغو یا کاهش رویارویی‌های نظامی یا تشکیل و ترغیب همایش‌های صلح انجام داده باشد.» جایزهٔ نوبل در ادبیات را آکادمی سلطنتی علوم سوئد هرساله برای مشارکت‌های برجسته در زمینهٔ ادبیات به نویسندگان آثار ادبی اهدا می‌کند. این جوایز توسط بنیاد نوبل اداره می‌شود و آن را یک کمیتهٔ متشکل از پنج عضو منتخب آکادمی علوم سلطنتی سوئد به برندگان اعطا می‌کند. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزهٔ نقدی است که مبلغ آن در هر سال متفاوت است.
لو لانداو لِو داویدوویچ لاندائو زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۰۸ در باکو – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۶۸ در مسکو)، فیزیکدان یهودی‌تبار شوروی و برنده جایزه نوبل فیزیک بود که خدمات با ارزشی در مباحث مختلف فیزیک نظری انجام داد. از جمله کارهای او می‌توان به تئوری کوانتومی دیامغناطیس، نظریه ابرمیعان و نظریه گذار فاز درجه دو، نظریه گینزبورگ-لانداو در ابررسانایی، اصطکاک لانداو در نظریه پلاسما و همچنین قطب لانداو در الکترودینامیک کوانتوم اشاره کرد. از لِو لانداو به خاطر پژوهش‌های با ارزشش در مورد ابرمیعان، در سال ۱۹۶۲ با جایزه نوبل فیزیک قدردانی شد.
فهرست فیزیک‌دانان پیر کوری - فرانسه (۱۸۵۹–۱۹۰۶) برنده جایزه نوبل
دانشگاه پیر و ماری کوری لویی دو بروی (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۲۹)
دانشگاه پیر و ماری کوری گابریل لیپمن (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۰۸)
دانشگاه پیر و ماری کوری آنری بکرل (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۰۳)
دانشگاه پیر و ماری کوری پیر کوری (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۰۳)
دانشگاه پیر و ماری کوری سرژ هاروش (برنده جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۲)
استیون چو استیون چو (متولد ۱۹۴۸ شهر سنت‌لوئیس در میزوری)، فیزیک‌دان تجربی آمریکایی و برنده جایزه نوبل در فیزیک سال ۱۹۹۷ است. در سال ۲۰۰۸ باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا او را به عنوان دوازدهمین وزیر نیروی آمریکا انتخاب کرد. استیون چو در سنت‌لوئیس در ایالت میسوری به دنیا آمد و در دانشگاه روچستر و دانشگاه برکلی در رشته فیزیک تحصیل کرد. پس از آن که در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه برکلی درجه دکتری دریافت کرد، دو سال در همان دانشگاه به تحقیق پرداخت. سپس به آزمایشگاه‌های بل پیوست و در ۱۹۸۷ استاد فیزیک در دانشگاه استنفورد شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ رئیس دانشکده فیزیک در استنفورد بود. در سال ۱۹۹۷ همراه با دو نفر دیگر جایزه نوبل فیزیک را برای «توسعه روشهای خنک کردن و تسخیر اتم‌ها با نور لیزر» دریافت کرد.
آرتور اشکین آرتور اشکین (؛ زاده ۱۹۲۲) یک فیزیک‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. او در سال ۲۰۱۸ به همراه ژرار مورو و دانا استریکلند برنده جایزه نوبل فیزیک شد.
ژرار مورو ژرار مورو (؛ زاده ۱ ژانویه ۱۹۴۴) یک فیزیک‌دان اهل فرانسه است. او در سال ۲۰۱۸، به همراه آرتور اشکین و دانا استریکلند برنده جایزه نوبل فیزیک شد.
فلیکس بلوخ بلوخ بخاطر این کشف خود، برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۵۲ گردید.
دانشگاه پیر و ماری کوری کلود کوهن تانوژی (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۹۷)
دانشگاه پیر و ماری کوری پیر-ژیل دوژن (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۹۱)
دانشگاه پیر و ماری کوری ژان باتیست پرن (برنده جایزه نوبل فیزیک ۱۹۲۶)
جایزه نوبل فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد، اهداء جایزه نوبل شیمی، جایزه نوبل فیزیک و جایزه یادبود نوبل علوم اقتصاد بانک مرکزی سوئد را بر عهده دارد؛ اعطاء جوایز نوبل فیزیولوژی و پزشکی بر عهده مجمع نوبل در موسسه کارولینسکای سوئد می‌باشد؛ آکادمی سوئد جایزه نوبل ادبیات را اعطا می‌کند؛ و هیئت نوبل نروژ جایزه صلح نوبل را اهدا می‌کند.
زنان در شیمی زنان در شیمی فهرستی از زنان شیمی‌دان است که نقش مهمی در تکوین و پیشرفت علم شیمی داشته‌اند. پژوهش‌ها یا اقدامات این زنان، مشارکت‌های ارزنده و مهمی در حوزه‌های شیمی محض و شیمی کاربردی محسوب می‌شوند.پنج زن از زمان بنیان‌گذاری جایزهٔ نوبل، از سوی فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد برندهٔ جایزه نوبل شیمی شده‌اند. (در بالا به آنها اشاره شده‌است). نخستین آنان، ماری کوری بود که در سال ۱۹۱۱ آن را به تنهایی برد. این دومین جایزهٔ نوبل او بود و نخستین جایزه نوبل را در رشتهٔ فیزیک در سال ۱۹۰۳ به‌طور مشترک با همسر خود پیر کوری و هانری بکرل برد. وی تنها زنی است که ۲ جایزهٔ نوبل برده‌است. جایزهٔ شیمی او بابت «کشف عناصر رادیوم و پولونیوم، از طریق جداسازی رادیوم و مطالعهٔ ماهیت و ترکیبات این عنصرِ جالب توجه». دختر ماری کوری، ایرن ژولیو-کوری دومین زنی بود که این جایزه را بابت کشف رادیواکتیویته مصنوعی برد. دوروتی هاجکین در سال ۱۹۶۴ میلادی کریستالوگرافی پروتئین را تکامل بخشید. پنی‌سیلین و ویتامین ب۱۲ از کشف‌های مهم او بود. ۴۵ سال بعد، عادا یونات به‌طور مشترک با ونکاترامان راماکریشنان و توماس استیتز بابت مطالعهٔ ساختمان و عملکرد ریبوزوم برندهٔ جایزه نوبل شیمی شد.
دانشگاه ینا دانشگاه فریدریش شیلر ینا () یک دانشگاه دولتی در شهر ینا در ایالت تورینگن آلمان است. این دانشگاه در ۱۵۵۸ میلادی بنیان‌گذاری شده‌است و در میان ده دانشگاه قدیمی آلمان است. تاکنون شش دانش‌آموختهٔ دانشگاه ینا برندهٔ جایزهٔ نوبل شده‌اند که تازه‌ترین آن‌ها در سال ۲۰۰۰ میلادی روی داد، زمانی که هربرت کرومر بروندهٔ جایزهٔ نوبل فیزیک شد.
کارل ادوین وایمن کارل ادوین وایمن (زاده ۲۶ مارس ۱۹۵۱) فیزیک‌دان آمریکایی و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۱ به خاطر توضیح پدیده چگالش بوز-انیشتین است.
فریتز زرنیکه فریتز زرنیکه (۱۶ ژوئیه ۱۸۸۸–۱۰ مارس ۱۹۶۶) فیزیک‌دان هلندی و برنده جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۳ برای برای اختراع میکروسکوپ تباین فاز و روشهای مربوط به آن است.
علی جوان در سال ۱۹۷۱ بسیاری از فیزیکدانان جهان، از جمله علی جوان، چارلز هارد تاونز (برنده جایزه نوبل فیزیک)، الکساندر میخایلوویچ پروخورف، (برنده جایزه نوبل فیزیک)، سرجیو پریرا پورتو، نیکولاس برومن برگن، بوریس استوچف، پییریاکویی نوت، رایموند کیدر، آرتور لئونارد شالو… و ده‌ها فیزیکدان دیگر به ایران آمدند و در نخستین سمپوزیوم لیزر (سمپوزیوم در فیزیک بنیادی و کاربردی لیزر)، شرکت نمودند. در مورد این سمپوزیوم علاوه بر گزارش Atomic Coherent States in Quantum Optics و کتاب Highly Excited States of the Helium یک کتاب کوچک ۱۳۳ صفحه‌ای از «آبراهام هرتزبرگ» با عنوان Developments in High Power Laser Research و یک جزوه ۱۸ صفحه‌ای که «ویلیام ژوزف کوندل» منتشر نموده، کتاب قطوری هم در ۹۶۰ صفحه منتشر شده‌است.
الکساندر میخایلوویچ پروخورف آلکساندر میخائیلُویچ پروخورف فیزیکدان روسی و برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۶۴.
میشل مایور میشل مایور (متولد ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲، لوزان) یک اخترشناس سوئیسی و استاد برجسته دانشگاه نجوم دانشگاه ژنو است. او به‌طور رسمی در سال ۲۰۰۷ بازنشسته شد، اما همچنان به عنوان یک محقق در رصدخانه ژنو فعال است. او برنده جایزه بین‌المللی ویکتور امبارسومیان ۲۰۱۰ و برنده جایزهٔ کیوتو ۲۰۱۵ و جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۹ است.
جایزه عبدالسلام جایزه عبدالسلام معتبرترین جایزه علمی است که سالانه به اتباع پاکستانی در رشته‌های شیمی، ریاضیات، فیزیک و زیست‌شناسی اعطا می‌شود. این جایزه در ۳۱ دسامبر هر سال به دانشمندانی که ساکن پاکستان بوده و زیر ۳۵ سال سن داشته باشند تعلق می‌گیرد. نام این جایزه به افتخار عبدالسلام فیزیکدان پاکستانی و برنده جایزه نوبل گذاشته شده است.
کورت ووتریش کورت ووتریش (متولد ۴ اکتبر ۱۹۳۸) شیمی‌دان و زیست‌فیزیک‌دان سوئیسی و برنده جایزه نوبل شیمی است. در سال ۲۰۰۲ «برای توسعه روش برای شناسایی و تجزیه و تحلیل ساختار مولکول‌های بیولوژیکی و تعیین ساختار سه بعدی ماکرومولکولهای بیولوژیکی در محلول» موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.
ارنست رادرفورد ارنست رادرفورد فیزیک‌دان برجسته هسته‌ای برنده جایزه نوبل اهل نیوزلند بود. او در سال ۱۹۱۱ هسته اتم را کشف کرد به این خاطر او را پدر فیزیک هسته‌ای می‌نامند. عنصر رادرفوردیم به افتخار او نامگذاری شده‌است.
جان هنری پوئینتینگ وی به همراه جوزف جان تامسون،برندۀ جایزه نوبل در فیزیک یک کتاب درسی چند جلدی فیزیک نوشت که حدود ۵۰ سال تا حدود یک سوم اول قرن ۲۰ام مورد استفادۀ گسترده بود. قسمت عمده ی کتاب را پوئینتینگ نوشته بود.
پیوتر کاپیتسا پیوتر لئونیدوویچ کاپیتسا (به روسی:Пётр Леони́дович Капи́ца و به رومانیایی:Petru Căpiţă؛ زاده ۸ ژوئیه ۱۸۹۴ – درگذشته ۸ آوریل ۱۹۸۴) یک فیزیک‌دان و برنده جایزه نوبل فیزیک شوروی-روسی-مولداوی بود.
تئودورا (سده ۶ میلادی) تئودورا (؛ ح. ۵۰۰ – ۲۸ ژوئن ۵۴۸) یک رقصنده و سپس با ازدواج با ژوستینین بزرگ تبدیل به امپراتریس/ملکه قدرتمند و پرنفوذ امپراتوری روم شرقی شد. تئودورا یکی از تاثیرگذارترین، قدرتمندترین، بحث برانگیزترین و بزرگترین امپراتریس‌های تاریخ روم و روم شرقی بود که از سال ۵۲۷ تا هنگام مرگ خود در سال ۵۴۸ همانند امپراتریس فرمانروا همراه با همسرش ژوستینین یکم در عمل به عنوان شریک سلطنت وی عمل می‌کرد و همراه با او بر امپراتوری بیزانس حکومت کرد و در ۲۱ سال حکومت خود به عنوان امپراتریس بیزانس، دادگاه و مهر و همراهان خود را داشت و ژوستینین او را «شریک جلسات من» خواند و تخت سلطنت تئودورا در کنار تخت شوهرش بود و نزدیکترین مشاوره امپراتور به حساب می‌آمد.
فلاویا ماکسیمیانا تئودورا فلاویا ماکسیمیانا تئودورا یا به اختصار تئودورا (درگذشتهٔ پس از ۳۰۶) همسر امپراتور کنستانتیوس کلوروس و امپراتریس روم بود.
میخائیل پنجم میخائیل به‌ناچار با خواستهٔ مردم موافقت نمود و زوئه همراه با خواهرش تئودورا به فرمانروایی مشترک با او بازگشتند. اما امپراتریس تئودورا در ۲۰ آوریل ۱۰۴۲ برکناری میخائیل پنجم از قدرت را اعلام نمود. میخائیل به‌منظور حفظ جانش به صومعهٔ استودیون گریخت اما با فرمان امپراتریس تئودورا او را دستگیر کرده کور و اخته‌اش نمودند. میخائیل در ۲۴ اوت همان سال و در کسوت یک راهب درگذشت.
تئودورای مقدونی در این زمان تئودورا نیز از تبعیدگاهش به قسطنطنیه بازگشته بود و رهبران شورشی او را به کلیسای ایا صوفیه برده و به‌عنوان امپراتریس مشترک با زوئه تاجگذاری کردند. با این حال دیری نپایید که بین دو خواهر درگیری پیش‌آمد و زوئه تلاش نمود تا دوباره تئودورا را مجبور به بازگشت به صومعه‌اش نماید که با مخالفت مردم و سنای بیزانس مواجه شد. پس او دو ماه پس از فرمانروایی مشترک با تئودورا و به‌منظور حفظ موقعیت خود، با سومین همسرش به نام کنستانتین مونوماخوس ازدواج کرد و او با عنوان کنستانتین نهم امپراتور بیزانس شد. دو خواهر سپس پس از برتخت نشستن کنستانتین از مقام فرمانروایی مشترک مقام امپراتور (نه امپراتریس) خود کناره‌گیری کردند و مقام فرمانروایی مشترک را با کنستانتین با مقام امپراتریس فرمانروا پذیرفتن و همواره مقام فرمانروا را در اختیار داشتن و همچنین در دادگاه و شوراهای سلطنت حضور و فرمان بالاتر و معتبر تر از کنستانتین داشتن ولی زوئه بخاطر این که همسر امپراتور بود مقام امپراتریس مطلق را داشت و این بار هم برای بار پنجم زوئه بدون این که مقام امپراتریس را از دست بدهد همراه امپراتوران مشترک حکومت کرد.
بلیساریوس بلیساریوس یا بلیزر (زادهٔ پیرامون ۵۰۰ میلادی- مرگ ۵۶۵) در کنار نارسس از ژنرال های مقتدر و پرنفوذ بیزانسی بود. او زیر فرمان ژوستینین یکم توانست بسیاری از سرزمین‌های مدیترانهای که پیشتر در کنترل امپراتوری روم غربی بود را ضمیمهٔ خاک بیزانس سازد وی در جنگ ها بسیار مورد احترام امپراتور و دیگر افراد سپاه بود و وی یکی از دوستان و همراهان امپراتور ژوستینین یکم بود. همچنین همسر وی آنتونینا نیز "تنها دست راست" و مشاور اصلی و مورد اعتماد امپراتریس تئودورا، امپراتریس قدرتمند و پرنفوذ روم شرقی در اعمال نفوذ و قدرت امپراتوری و مانورهای سیاسی گسترده بود، به طوری که جان کاپادوکی بانفوذترین چهره دربار امپراتوری که همانند امپراتریس تئودورا نفوذ مستقل و کنترل کننده بسیار زیادی بر امپراتور ژوستینین داشت و آنتونینا با همدستی تئودورا در حذف رقیب خطرناک سیاسی شوهرش موفق شد.
تئودورا، ملکه زرخرید تئودورا، ملکه‌ٔ زرخرید () یک فیلم زندگی‌نامه‌ای ایتالیایی به کارگردانی ریکاردو فردا است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ کنیزی به نام تئودورا است که با ازدواج با ژوستینین یکم امپراتوری بیزانس، تبدیل به امپراتریسِ (ملکهٔ) بانفوذ و قدرتمند امپراتوری روم شرقی شد.
زوئه مقدونی زوئه و رومانوس در ۱۹ نوامبر ۱۰۲۸ بایکدیگر ازدواج کردند و تاجگذاری رومانوس نیز در همان روز انجام شد. دو روز بعد کنستانتین هشتم در ۲۱ نوامبر درگذشت و رومانوس با عنوان رومانوس سوم جانشین او شد. زوئه نیز عنوان امپراتریس بیزانس را دریافت کرد و در سلطنت با همسرش شریک قدرت امپراتوری او شد وی در این دوره سمت نیابت سلطنت را بر عهده داشت و بیش از نیمی از امور حکومت را خود به تنهایی اداره می کرد و امپراتور بدون مشورت با زوئه هیچ کاری را انجام نمی داد و در دادگاه امپراتوری بیزانس حکم قاضی را داشت. با این حال زوئه نسبت به خواهرش تئودورا که شخصیتی قویتر و تواناتر از او داشت حسادت می‌ورزید به ویژه که پدرشان نیز نخست حاضر شده بود قلمرو امپراتوری بیزانس را به او ببخشد. از سوی دیگر رومانوس نیز از تئودورا بدش می‌آمد زیرا که حاضر نشده بود با او ازدواج کند و علاوه بر آن، از توانایی‌هایی تئودورا در امر سیاست نیز وحشت داشت و به‌همین سبب جاسوسی را به مراقبت از او گمارده بود. سرانجام تئودورا به دسیسه‌چینی علیه امپراتور و امپراتریس متهم و به صومعه‌ای تبعید گردید. با این حال رومانوس توجه چندانی هم به زوئه نداشت و همین موضوع سبب شد تا زوئه که اینک ۵۵ سال داشت شیفتهٔ پیشکار جوان خود، میخائیل پافلاگونیایی شود.
تئودورای مقدونی کنستانتین هشتم دو روز پس از این ازدواج در ۲۱ نوامبر درگذشت و رومانوس با عنوان رومانوس سوم بر تخت امپراتوری بیزانس نشست و زوئه نیز امپراتریس روم شرقی شد. با این حال زوئه نسبت به خواهرش که نقشی نیز در حکومت نداشت حسادت می‌ورزید و رومانوس نیز از تئودورا، هم به دلیل آنکه پیشنهاد ازدواج با او را رد کرده بود و هم چون نسبت به توانمندی‌ها و قابلیت‌های او هراس داشت خوشش نمی‌آمد و همین موضوع سبب شده بود تا جاسوسی را به مراقبت از تئودورا بگمارد. سرانجام تئودورا متهم به دسیسه‌چینی علیه امپراتور گردید و به صومعه‌ای تبعید شد.
تئودورا تئودورا (۱۹۴ خورشیدی تا پس از ۲۴۶ خورشیدی) همسر تئوفیلوس امپراتور بیزانس بود. وی از نژاد ارمنی و خواهر بارداس و پترناس بود. وی از ازدواج با تئوفیلوس دارای ۵ پسر و ۲ دو دختر شد که جوانترین ایشان میخائیل در دو سالگی جانشین پدر شد. پس از مرگ شوهر، میخائیل تنها دو سال داشت بنابراین تئودورا نایب‌السلطنه و همزمان به عنوان امپراتور مشترک امپراتوری شد، اما به دلیل خشونت‌های بی‌اندازه‌اش کم‌کم بدبینی‌ها را نسبت به خود افزایش داد، و در نتیجه میخائیل بارداس، دایی خود و برادر ملکه را جانشین مادر کرده ولی هیچ تغییری در قدرت امپراتریس در مقامش به عنوان امپراتور مشترک با پسرش نکرد ولی ملکه با بی رحمی بسیارش و رنج دادن اشراف امپراتور میخائیل مادر را به دیری فرستاد و به امپراتوری مادرش پایان داد. باسیلیوس پس از کشتن بارداس و میخائیل سوم، تئودورا را نیز کشت.
تاریخ زنان در امپراتوری بیزانس امپراتریس‌های زیادی مانند تئودورا، زوئه مقدونی و ریتای ارمنستان اشاره کرد که تاثیرات بسیاری در تاریخ بیزانس را پدید آوردند.
میخائیل ششم امپراتریس تئودورا، آخرین شهبانوی دودمان مقدونی، میخائیل استراتیوتیکوس را که از صاحب‌منصبان سالخورده بود به‌عنوان جانشین خود معرفی نمود. پس از آنکه تئودورا در ۲۱ اوت ۱۰۵۶ درگذشت، میخائیل با عنوان میخائیل ششم بر تخت امپراتوری بیزانس نشست. اما سیاست‌های او سبب شد تا فرماندهان نظامی حاضر در آسیای صغیر به مخالفت و دشمنی با او بپردازند. آنها سرانجام ایزاک کومننوس را در ۸ ژوئن ۱۰۵۷ در پافلاگونیا (واقع در آسیای صغیر) امپراتور خطاب نمودند.
تئودورای مقدونی تئودورا (زادهٔ ۹۸۱ — درگذشتهٔ ۳۱ اوت ۱۰۵۶) امپراتریس بیزانس به‌طور مشترک با خواهرش زوئه و کنستانتین نهم در ۱۰۴۲ و سپس به‌تنهایی از ۱۰۵۵ تا هنگام مرگش در ۱۰۵۶ بود وی یکی از چهار امپراتور زن بیزانس بود و یکی از هشت زن حکومتگر بیزانس بود.
زوئه مقدونی میخائیل پنجم چند ماه پس از نشستنش بر تخت امپراتوری بیزانس فرمان داد تا مادرخوانده‌اش زوئه را که همزمان امپراتور مشترک همراه باهاش بود سر تراشیدند و او را به صومعه‌ای در جزیرهٔ پرینکیپو تبعید کرد. با پخش شدن این خبر، اهالی قسطنطنیه که به‌خشم آمده بودند علیه میخائیل سر به شورش برداشته و به کاخ امپراتوری یورش بردند. میخائیل برای آرام ساختن آنان زوئه را بار دیگر به منصبش و امپراتور مشترک بازگرداند و حتی خواهر زوئه یعنی تئودورای مقدونی را با خود به امپراتوری مشترک برگزید با این حال نتوانست خشم مردم را فرونشاند. و امپراتریس تئودورا او را از سلطنت برکنار کرد و او که جانش را در خطر می‌دید به صومعهٔ استودیت گریخت و در آنجا پناه جست. اما این کارش نیز فایده‌ای نداشت و با فرمان تئودورا مقدونی سرانجام او را دستگیر و پس از کور کردن چشمانش در آوریل ۱۰۴۲ به صومعه‌ای تبعید کردند.
تئودورا (سده ۶ میلادی) ملکه امپراتوری روم شرقی در سال ۵۰۰ میلادی متولد شد و براساس تاریخ حاضر، تئودورا، دومین فرزند یک خانواده سه نفر فقیر است که پدرش را از دست داده و تحت تربیت مادرش بزرگ شده‌است و تا ۱۵ سالگی در مراکز فساد بود و از وجودش به عنوان یک روسپی و رقاصه استفاده می‌کردند تا اینکه روزی ژوستینین یکم رقص او را دید و عاشقش شد. همین عشق باعث گردید که آن دو در سال ۵۲۳ میلادی با یکدیگر ازدواج کنند، او زنی باهوش، خودساخته، قدرتمند، بانفوذ، خودخواه، حریص و جاه‌طلب بود. ژوستینین چون به امپراتوری رسید، تئودورا را در سلطنت شریک خود ساخت و تئودورا توانست قدرت اداره کل امپراتوری روم شرقی را با عنوان شریک امپراتور به‌طور برابر در دست بگیرد. او خط مشی سیاست مذهبی همسرش را تعیین می‌کرد. تئودورا پس از ازدواج با ژوستینین در تمامی تصمیم‌گیری‌های سیاسی، نظامی، اقتصادی، مذهبی، اجتماعی، خانوادگی و رویدادهای حساس، همراه و همدم و مشاور اصلی ژوستینین در درجه اول در اوج خط مقدم است و نقش بسیار فعال، مؤثر و مهمی بر عهده دارد.
تئودورای مقدونی زوئه در ۱۰۵۰ و کنستانتین در ۱۰۵۵ درگذشتند و تئودورا به‌عنوان تنها امپراتور و امپراتریس بیزانس به تنهایی زمام امور را در دست گرفت و ارتقای مقام یافت. او با مرگ خواهرش زوئه مقدونی علی‌رغم با داشتن ۷۰ سال سن قدرت را به‌طور مستقل در اختیار خود گرفت و کنستانتین را از امور حکومت دور کرد و تلاش‌های انجام شده برای جانشین‌ساختن فرمانده نیکه‌فوروس برینیوس به‌جای او را عقیم گذارد. تئودورا تمامی مسئولیت‌های دولتی را برعهده گرفت و حکومتی باصلابت را آغاز نمود وی در سن ۷۵ سالگی با مرگ کنستانتین نهم خود به تنهایی قدرت را در دست گرفت. او در دوره فرمانروایی بدون شریک. خود به تنهایی تمام مسئولیت‌های حکومت را در دست گرفت او بدون وابستگی به دیگران شخصاً برای سرنوشت مردم و اشراف و صاحب منصبان و کشورش تصمیم‌گیری می‌کرد و در دوران حکومت ۱ سال و نیمه‌اش توانست اشراف متمرد را تحت کنترل خود درآورده و به سواستفاده‌های بسیاری نیز رسیدگی نمود و به تنهایی بر کل بیزانس حکومت کند وی چهارمین زن بود که با این اصلاحات به تنهایی فرمانروایی کرد. با این حال خشونت بیش از حد او نسبت به دشمنان خصوصیش باعث خدشه‌دارشدن شهرتش گردید.
ژونگ زونگ در سال ۷۱۰، امپراتور ژونگ زونگ در مبارزه تلخ قدرت با همسرش امپراتریس وی در اوج سلامت خود به طور ناگهانی درگذشت، که گفته می شود توسط امپراتریس وی برای تصرف قدرت مسموم شده است، که پسرخوانده اش لی چونگمائو را به عنوان امپراتور شانگ نصب کرد. امپراتریس وی، که در نصب دخترش لی گوئر، پرنسس آنل به عنوان وارث امپراتور ژونگ زونگ ناکام مانده بود، فکر کرد که لی چونگمائو، متولد ژونگ زونگ و یک صیغه زن بی ارزش و تنها ۱۱ سال سن دارد، به راحتی کنترل می شود و اجازه این را دارد که قدرت خود را حفظ کند و حتی بتواند همانند مادر شوهرش امپراتریس وو از قدرت‌های کامل حاکم بر حق خود استفاده کند و به راحتی امپراتور را برکنار کند و بعد تخت سلطنت را برای خودش بدست آورد. این طرح امپراتریس وی با شکست مواجه شد، زیرا پرنسس تایپینگ، خواهر امپراتور ژونگ زونگ، دو هفته بعد با برادرزاده اش لی لونگجی (بعداً امپراتور شوان زونگ) فرزند امپراتور رویزونگ امپراتور را ربوده و کودتایی را آغاز کردند و امپراتریس وی و امپراتور جوان را سرنگون کردند. امپراتور رویزونگ، پدر لی لونگجی و برادر بزرگتر پرنسس تایپینگ، به عنوان امپراتور احیا شد.
تئودورا کومننه، پرنسس انطاکیه تئودورا کومننه () نوه برادر مانوئل یکم و احتمالاً دختر ژان دوکاس کومنوس و ماریا و همسر دوم بوهموند سوم، شاهزاده انطاکیه بود. وی همچنین مادر کنستانس، فیلیپه و مانوئل بود. پس از مرگ مانوئل یکم، بوهموند که نفعی در اتحاد با امپراتوری بیزانس نمی‌دید، از تئودورا طلاق گرفت. تئودورا پس از آن با والتر، ارباب بیت‌شئان ازدواج کرد.
ملکه زتیان (دودمان ژو دوم) به زودی روابط امپراتور وو با لی شیان نیز رو به وخامت گذاشت، زیرا لی شیان پس از شنیدن شایعات ناخوشایند شد که وی از طرف امپراتریس وو متولد نشده است - بلکه از طرف خواهرش ، بانوی هان متولد شده - و هنگامی که امپراتریس وو از ترس او نسبت به این موضع بی اهمیت شنید، عصبانی شد. علاوه بر این، جادوگر مینگ چونگین (明 崇 儼) ، که وو و امپراتور گائوزونگ به آنها احترام گذاشتند و به دورغ به دستور وو اظهار کرد که لی شیان برای ارث بردن تخت سلطنتی نامناسب است، در سال ۶۷۹ ترور شد. آدمکش ها گرفتار نشدند و باعث شد گائوزونگ مشکوک شود که لی شیان پشت این ترور بود، در حقیقت وو خودش مینگ چونگین را ترور کرده بود و این کار را به کردن لی شیان انداخت. در سال ۶۸۳، لی شیان توسط امپراتریس وو به جرم و جنایات متهم شد و در جریان تحقیقات مقامات زو یوانچو، پی یان و گائو ژیزو به دروغ گفتند، تعداد زیادی سلاح در کاخ لی شیان پیدا شد. ملکه وو به طور رسمی لی شیان را به خیانت و ترور مینگ متهم کرد و همچنین او را به جرم برنامه برای کودتا بر زده او و امپراتور محکوم کرد. لی شیان به دستور امپراتریس وو عزل و تبعید شد.
فرانچسکو آرایا او در ناپل متولد شد و تحصیلات موسیقایی‌اش را در آنجا کسب کرد و در سن بیست سالگی اولین اپرای خود را نوشت. اپراهای اولیه او در تئاترهای ناپل، فلورانس، رم، میلان و ونیز تهیه و اجرا شد. در سال ۱۷۳۵ به همراه گروه بزرگ اپرای ایتالیایی به سن پترزبورگ دعوت شد و کاپل‌مایستر در دربار امپراتریس آنا ایوناوا و بعدها در دربار امپراتریس الیزابت گشت.
ژونگ زونگ در همین حین، امپراتریس وی، که از بزرگترین پسر زنده مانده امپراتور ژونگ زونگ، لی چونگفو شاهزاده کیائو (متولد صیغه کم ارزش) بسیار زیاد بیزار است، لی چونگفو را به دروغ به شرکای مرگ لی چونگرون متهم کرد. امپراتور ژونگ زونگ تحت خواسته و تاثیر امپراتریس وی، لی چونگفو را به خارج از پایتخت تنزل داد و تحت مراقبت شدید به عنوان بخشدار استان در حال جنگ در خدمت نگه داشت (در حقیقت او را بی قدرت گذاشت و زندانی اش کرد). امپراتور ژونگ زونگ در ابتدا موقعیت ولیعهد را به برادرش لی دان پیشنهاد داد، اما پس از انحطاط لی دان، پسر دیگری توسط صیغه ای که مادرش مرده بود، به نام لی چونگجون، با تعیین امپراتریس وی ولیعهد ایجاد کرد.
فلاویا ماکسیمیانا تئودورا تئودورا و همسرش که اینک عنوان امپراتور را داشت در سال ۳۰۶ میلادی برای فرونشاندن شورشی در یورک امروزی به بریتانیا رفتند اما کنستانتیوس کلوروس در همانجا درگذشت و پس از مرگ او در ۳۰۶ دیگر نامی از تئودورا نیز در نوشته‌های تاریخی آورده نشده است.
ملکه هم‌نشین از بانفوذترین شهبانوهای تاریخ جهان می‌توان اتوسا همسر داریوش بزرگ (شاهنشاه هخامنشی)، تئودورا همسر ژوستینین یکم (امپراتور بیزانس)، الینور آکیتن همسر هنری دوم (شاه انگلستان)، هنریتا ماریای فرانسه همسر چارلز یکم (شاه انگلستان)، نورجهان همسر جهانگیرشاه (شاه گورکانی هند)، خرم سلطان همسر سلیمان یکم (سلطان عثمانی)، خیرالنسا بیگم همسر شاه محمد خدابنده (شاه صفوی)، ترکان خاتون همسر ملکشاه یکم (سلطان سلجوقی)، امپراتریس وو همسر گائوزونگ (امپراتور چین) و اگریپینا همسر کلودیوس (امپراتور روم) را نام برد.