mteb/MIRACLReranking huggingface dataset:
اسکندریه بوکفالوس اسکندریه بوکفالوس یا اسکندریه بوکفالا یا بوکفالا یا بوکفالیا شهری بود که اسکندر کبیر به یاد اسب محبوبش، بوکفالوس، بنا کرد. شهر در مهٔ ۳۲۶ ق م و در ساحل رود هوداسپس (جهلم) بنا شد. بوکفالوس پس از نبرد هوداسپس در سال ۳۲۶ ق م درگذشت. کهنه‌سربازان یونانی و ایرانی و همچنین مردم بومی را در شهر اسکان دادند. شهر کارگاه‌های بزرگ کشتی‌سازی داشت که حاکی از آن است که برای شهر نقش بازرگانی در نظر گرفته بودند.
دوباره اسکندریه و برای همیشه دوباره اسکندریه و برای همیشه () یک فیلم به کارگردانی یوسف شاهین است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به یوسف شاهین اشاره کرد.
اسکندریه… چرا؟ اسکندریه… چرا؟ () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی یوسف شاهین است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به احمد زکی و محمود الملیجی اشاره کرد.
کتابخانه اسکندریه مصر تغییر در پژوهش‌های یونانی در حدود اوایل قرن اول قبل از میلاد اتفاق افتاد. در این زمان، سرانجام تمام متون اصلی شعر کلاسیک استاندارد شده و تفسیرهای گسترده‌ای در مورد نوشته‌های همهٔ نویسندگان اصلی ادبیات دوران کلاسیک یونان ارائه شد. در نتیجه، کارهای اصیل کمی برای پژوهش متون کلاسیک، برای محققان باقی مانده بود. بسیاری از محققان با صرف ابتکار خود، به تولید سنتز و بازسازی تفسیرهای دانشمندان اسکندریه در قرن‌های گذشته همت گماشتند. سایر دانشمندان شاخه‌های خود را منشعب کردند و شروع به نوشتن تفسیر دربارهٔ آثار شاعران و نویسندگان پساکلاسیک، از جمله شاعران اسکندریه، مانند کالیماخوس و آپولونیوس رودسی، کردند. در همین حال پژوهش‌های اسکندریه احتمالاً در قرن اول قبل از میلاد توسط تیرانیون آمیسوسی ( ۱۰۰– ۲۵ پ‌م)، شاگرد دیونیزیوس تراکس، به رم وارد شد.
کتابخانه اسکندریه مصر در اواخر دوران باستان، با مسیحی شدن امپراتوری روم، کتابخانه‌های مسیحی که مستقیماً از کتابخانهٔ اسکندریه و دیگر کتابخانه‌های بزرگ اولیه در زمان بت‌پرستان الگو گرفته بودند، در سراسر بخش شرقی و یونانی‌زبان امپراتوری تأسیس شدند. از جملهٔ این اماکن، به بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین کتابخانه‌های آن عصر مانند کتابخانه الهیات قیصریه ماریتیما، کتابخانهٔ اورشلیم و یک کتابخانهٔ مسیحی در اسکندریه می‌توان اشاره کرد. این کتابخانه‌ها هم کتب مؤلفان مشرک و هم مسیحی را، در کنار هم نگه می‌داشتند و دانشمندان مسیحی کتاب‌های مقدس یهود و مسیحیت را با همان فنون فلسفی که محققان پیشین کتابخانهٔ اسکندریه در تجزیه و تحلیل آثار کلاسیک یونان به کار برده بودند، بررسی می‌کردند. با این وجود، مطالعهٔ کتب مقدس و مذهبی مسیحیان بر آثار نویسندگان بت‌پرست ترجیح داده می‌شد و تا زمان رنسانس این کتاب‌ها در درجهٔ دوم اهمیت قرار داشتند.
عبدالعزیز رنتیسی در ۱۹۶۵ دوره دبیرستان را با رتبه ممتاز به پایان رساند و جهت ادامه تحصیل راهی اسکندریه شد و به تحصیل پزشکی در دانشگاه (اسکندریه) پرداخت.
یوسف زیدان زیدان در سال 1958 در سوهاج مصر به دنیا آمد. او در کودکی به همراه پدربزرگش به اسکندریه نقل مکان کرد و در این کلان شهر مدیترانه ای بزرگ شد و تحصیل کرد. او به دپارتمان فلسفه در دانشگاه اسکندریه پیوست و فارغ التحصیل شد. تحصیلات تکمیلی او بر تصوف و زیربناهای فلسفی آن متمرکز بود. او در سال 1368 برای پایان نامه خود در مورد نظم صوفی قادری با مطالعه و ویرایش آثار منظوم عبدالقادر جیلانی یا عبدالقادر گیلانی مدرک دکترا گرفت. او با خانواده اش در اسکندریه زندگی می کند.
کتابخانه اسکندریه مصر منابع پراکنده نشان می‌دهند که ممکن است زمانی در قرن چهارم، مؤسسه‌ای موسوم به «موسیون» در مکانی متفاوت، در جایی از شهر اسکندریه تأسیس شده باشد. با این حال، هیچ چیزی در مورد ویژگی‌های این سازمان شناخته نشده‌است. ممکن است دارای برخی منابع کتاب‌شناسی بوده باشد؛ اما هرچه که بود، مشخصاً از لحاظ کمیتی با منابع قبلی قابل قیاس نبود. در بیشتر دوران پایانی قرن چهارم میلادی، احتمالاً کتابخانهٔ سراپئوم بزرگترین مجموعه کتاب در شهر اسکندریه بود. در دهه‌های ۳۷۰ و ۳۸۰ میلادی، سراپئوم هنوز هم ملجاء اصلی بسیاری از مشرکان بود.
کتابخانه اسکندریه مصر با اطمینان نمی‌توان بزرگی مجموعهٔ مکتوبات کتابخانه، در هر دوره را، تعیین کرد. این مجموعه را تماماً طومارهای پاپیروس تشکیل می‌دادند و اگرچه از ۳۰۰ پ‌م از دفترنامه‌ها هم استفاده شده، اما هرگز شواهدی نبوده که نشان دهد کتابخانه اسکندریه از پوست استفاده کرده‌است، که شاید دلیلش پیوندهای قوی این شهر با تجارت پاپیروس باشد. در واقع کتابخانه اسکندریه به‌طور غیرمستقیم مسبب کتابت روی پوست بوده‌است؛ زیرا مصریان از صادرات پاپیروس به رقیب خود در کتابخانه پرگامون خودداری می‌کردند. در نتیجه، کتابخانهٔ پرگامون پوست را به عنوان نوشت‌افزار خود توسعه داده‌است.
باغ‌ها و کاخ آنتونیادس این باغ‌ها در زمان سلطنت فوزی معاذ با مدیریت مهندس سعید صبرا میزبان برنامه‌های تلویزیون، تئاتر و کنسرت‌های روز ملی اسکندریه بود، که باعث پیشرفت چشمگیر این باغ شد. کاخ و بخشی از باغ مدتی دچار بی‌توجهی قرار گرفت، اما با واگذاری آن به کتابخانه اسکندریه توسط فرمانداری اسکندریه در دوره سرلشکر عبدالسلام محجوب پارک به یک مرکز فرهنگی جهانی برای بخش مدیترانه و محل گفتگوی تمدن‌ها و فرهنگ حوضه مدیترانه و پیوند بین شمال و جنوب تبدیل شد. کتابخانه اسکندریه و مرکز مطالعات مدیترانه ای اسکندریه، با توافق با گروه بین‌المللی یونانی اوناسیس، و با افزودن یک موزه تمدن مدیترانه‌ای، یک سالن کنفرانس، کتابخانه‌ها و یک مکان کنسرت به ارزش فرهنگی این باغ افزودند. پارک آنتونیادس، تفریحگاه‌های آن وابسته به وزارت کشاورزی است و تحت نظارت و مدیریت مؤسسه تحقیقات باغبانی، یکی از انستیتوهای مرکز تحقیقات کشاورزی، مطابق با تصمیم شماره ۱۱۲ جمهوری مصوب ۱۹۸۶ فعالیت می‌کنند. این کاخ با باغ جلوی آن تا محدوده ۲ هکتار به کتابخانه اسکندریه اهدا شد تا یک مرکز فرهنگی مجزا باشد و هنوز هم از آن زمان ۲۰۰۴ در مرحله ترمیم و بازسازی است و فعالیت و بازگشایی برای بازدید عموم صورت نگرفته‌است. پارک آنتونیادس که مساحت آن ۴۵ هکتار است، یک باغ گیاه‌شناسی بین‌المللی است که شامل انواع گیاهان مدل‌های عربی، اسلامی، یونانی، ایتالیایی و فرانسوی است. انستیتوی تحقیقات باغبانی در تلاش است تا باغ‌ها را به‌طور مداوم توسعه داده و مبادله گیاهان بین باغ‌های بین‌المللی گیاه‌شناسی را گسترش دهد.
اسکندریه، عراق اسکندریه شهری در استان بابل کشور عراق است که ما بین شهر بغداد و کربلا قرار دارد.در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی،200000۳ نفر جمعیت داشته است.
فیلون اسکندرانی فیلون اهل اسکندریه (; ; ; ) (۳۰ قبل از میلاد–۵۰ میلادی) که به او فیلو جودیِس نیز گفته می‌شد، یک فیلسوف یهودِ هلنیستی اهل اسکندریه واقع در استان رومیِ مصر بود.
اسکندریه امروزه جمعیت این شهر ۴ تا ۵ میلیون نفر است و دومین شهر بزرگ مصر و پنجمین بندر بزرگ آن بشمار می‌آید. کتابخانه اسکندریه از کتابخانه‌های معروف جهان است.
آتاناسیوس آتاناسیوس الاهی‌دان مسیحی، اسقف اسکندریه، از پدران کلیسا و یکی از رهبران نامی مصری در قرن چهارم میلادی بود. آتاناسیوس در اواخر قرن سوم میلادی به دنیا آمد. او در محضر اسقف اسکندریه، آلکساندر مشغول خدمت روحانی شد و سپس به مقام شماسی رسید. در شورای نیقیه نیز اسقف خود را همراهی می‌کرد. سرانجام وقتی آلکساندر در سال ۳۲۸ چشم از جهان فروبست، آتاناسیوس جانشین او شد و به مقام اسقفی اسکندریه رسید. او چهل و پنج سال در مقام اسقف خدمت کرد و در سال ۳۷۳ درگذشت.
اراتوستن او در قورینا (یا سیرن، در کشور لیبی امروزی) چشم بجهان گشود. نخستین کسی بود که توانست محیط زمین را با استفاده از تفاوت زاویه تابش خورشید در اسکندریه و اسوان بدست آورد. منابع و کتاب‌های لازم را در اسکندریه، مرکز فراگیری علوم و فنون آن روزگار، سراغ داشت لذا به آنجا رفت و سرکتابدار کتابخانهٔ (کتابخانه قدیم اسکندریه) آنجا شد. اراتوستن آثاری از خود بجای گذاشته که برای جغرافیای ایران قدیم هم گرانبهاست. استرابون در کتاب‌های خود نام او را بسیار آورده و گفته‌های او را سند دانسته. اراتوستن نخستین نویسندهٔ خارجی است که نام ایران را یاد کرده و ایران را آریانا نامیده‌است.
ملکه فریده فریده در ۵ سپتامبر ۱۹۲۱ در یک خانواده اشرافی ترک‌تبار مصری در جناکلیس اسکندریه به دنیا آمد. پدرش، قاضی یوسف ذوالفقار پاشا، معاون رئیس دادگاه تجدید نظر اسکندریه بود. خاندانش از مصریان چرکس؛ پدربزرگِ مادریِ وی، محمد سعید پاشا، از ترک‌های آناتولی و خواهرزادهٔ هنرمند مشهور، محمود سعید بود. تحصیلات ابتدایی و اولیه را تحت آموزش راهبه‌های فرانسوی و در اسکندریه، سپری کرد. مادرش زینب سعید، مستخدمهٔ مخصوص ملکه نازلی بود.
فانوس اسکندریه از اسکندریه در آن زمان بیش از هر چیز دیگر، شیشه، پاپیروس (نوعی الیاف گیاهی که از آن کاغذ می‌ساختند) و کتان صادر می‌شد. چون آمدوشد کشتی‌ها در بندر اسکندریه پرحجم و پرتراکم شد، کشتیها می‌بایست در شب نیز وارد بندر می‌شدند و پهلو می‌گرفتند یا اینکه از بندر خارج و بادبان می‌کشیدند. برای این منظور یک تأسیسات روشنایی قوی در برج ایجاد شد که در آن صمغ درخت و روغن سوزانیده می‌شد. چوب، گران بود و باید وارد می‌شد و فقط برای ساخت خانه و کشتی از آن استفاده می‌شد. این تأسیسات روشنایی، نخستین تأسیسات هدایت نوری در تاریخ کشتیرانی و دریانوردی بود؛ بنابراین برج اسکندریه به معنای واقعی نخستین «برج روشنایی» بود که پدید آمد. نور ایجاد شده را آینهٔ کاو یا مقعری بازمی‌تاباند. گفته می‌شود این نور آنقدر قوی بوده‌است که انسان می‌توانست آن را «تا انتهای جهان!» ببیند. این نورافکن قوی نیز به همراه ساختمان عظیم برج، یکی از دلایلی بوده‌است که فانوس دریایی را بلافاصله پس از پایان ساخت آن در سال ۲۷۹ پیش از میلاد، جزو شگفتی‌های هفتگانهٔ جهان قرار داده‌است.
عبدالله بن طاهر با پیروزی بر ابن سری، عبدالله وارد فسطاط شد و پس از ارسال گزارش فتح مصر برای مأمون، با هدف تسخیر اسکندریه، بدان ناحیه حرکت کرد. شورشیانی که پیش از این، حرکت عظیمشان در قرطبه توسط حَکَم بن هُشام اموی شکست یافته بود، با کوچ به مصر و بهره‌گیری از نبردهای داخلی حاکم بر آن، اسکندریه را به تصرف خویش درآوردند و وارد نبردهای جاری نیز شدند. اما آوازه و شهرت عبدالله بن طاهر به گونه‌ای رواج یافته بود که با حرکت او به سمت اسکندریه، اندلسی‌ها امان خواستند و در ربیع الاول سال ۲۱۲ ه‍.ق/ ۸۲۷ م اسکندریه را با هدف جزیرهٔ کرت ترک گفتند. بسیاری از بزرگان موفقیت عبدالله در بازگرداندن آرامش به مصر را تبریک گفتند و مأمون نیز از این امر اظهار خرسندی نمود و نامه‌ای به عبدالله نگارش نمود که در آن شدت علاقهٔ خویش به وی را به نمایش گذاشت.
آرامگاه اسکندر مقدونی هنگامی که جان کریسوستوم در سال ۴۰۰ میلادی به بازدید اسکندریه رفت، وی خواست تا مقبره اسکندر را ببیند و اظهار داشت: «مقبره او را حتی خود مردم نیز نمی‌توانند درک کنند». نویسندگان بعدی، مانند ابن عبد الحکم (متوفای ۸۰۳)، المسودی (متوفای ۸۹۶) و لئو آفرقایی (متوفای ۱۴۹۴)، گزارشی را مشاهده کرده‌اند که مقبره اسکندر را دیده‌است. لئو آفریقایی که در جوانی از اسکندریه بازدید کرده‌است، نوشت: "در میان ویرانه‌های اسکندریه، هنوز یک بنای کوچک وجود دارد، مانند یک نمازخانه ساخته شده، که شایان ذکر است که مراسم بزرگی توسط ماهومتان برای او برگزار شده است؛ که در آن ادعا می‌کنند که پیکر مطهر اسکندر بزرگ کشته شده‌است. . . جمعیت بسیار زیاد از غریبه‌ها به آنجا می‌آیند، حتی از کشورهای دور، به خاطر عبادت و انجام ادای احترام به مقبره، که اغلب آنها سبب کمک‌های مالی بزرگ می‌شوند ". جورج ساندیس، که در سال ۱۶۱۱ به اسکندریه سفر کرد، بنا بر گزارش‌های او، یک مقبره در آنجا وجود دارد، که به عنوان مکان دفن احتمالی اسکندر شناخته شده‌است.
تقیه صوریه تقیه صوریه پیش از سال ۵۶۹ق/۱۱۷۳م به مصر رفت و در اسکندریه ساکن شد. استادش در اسکندریه، حافظ سلفی بود. تقیه در ژانویه ۱۱۸۴م/ اوایل شوال ۵۷۹ق درگذشت.
کلئوپاترا در ۲۵ دسامبر سال ۴۰ پیش از میلاد کلئوپاترا از آنتونی دوقلویی به نام‌های الکساندر هلیوس و کلئوپاترا سلن دوم به دنیا آورد. چهار سال بعد که آنتونی به منظور جنگ با پارتیان به سمت شرق لشکرکشی کرده بود، در میانهٔ راه از اسکندریه نیز بازدید کرد. او روابطش با کلئوپاترا را از سر گرفت و از این زمان به بعد اسکندریه به خانه و کاشانهٔ او تبدیل شد. علی‌رغم آنکه آنتونی پیش از این با خواهر کوچک‌تر اوکتاویان، یکی دیگر از زمامداران سه‌گانهٔ روم، ازدواج کرده بود، اما در اسکندریه طبق آداب و رسوم مصر با کلئوپاترا نیز پیمان زناشویی بست. کلئوپاترا از آنتونی فرزند دیگری به نام بطلمیوس فیلادلفوس به دنیا آورد.
ورزشگاه برج العرب ورزشگاه ارتش مصر یا ورزشگاه برج العرب سال ۲۰۰۶ در نزدیکی دریایه مدیترانه راه اندازی شده است، ۵۰ کیلومتر غرب اسکندریه مصر واقع شده است. این ورزشگاه بزرگترین ورزشگاه در مصر و دومین ورزشگاه بزرگ در آفریقا (اولین ورزشگاه ساکر سیتی ژوهانسبورگ است) گنجایش این ورزشگاه ۸۶٬۰۰۰ هزار نفر و تمام صندلی است. و همچنین ۲۷ ورزشگاه بزرگ در جهان است، ورزشگاه در منطقه قاهره-اسکندریه ۱۰ کیلومتر از فرودگاه برج العرب و ۱۵ کیلومتر از مرکز شهر اسکندریه است.
ژان دو مناش دو مناش در اسکندریه مصر در خانواده‌ای یهودی زاده‌شد. او به فراگیری فلسفه و حقوق در اسکندریه، قاهره و دانشگاه آکسفورد پرداخت. در ۱۹۲۶ او در پاریس به‌عنوان یک مسیحی کاتولیک غسل تعمید داده‌شد.
فرودگاه اسکندریه فرودگاه اسکندریه یک فرودگاه همگانی است که یک باند فرود چمن دارد و طول باند آن ۶۱۶ متر است. این فرودگاه در کشور کانادا قرار دارد و در ارتفاع ۷۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
تخریب کتابخانه اسکندریه ارتش مسلمان عمرو عاص در سال ۶۴۲ میلادی اسکندریه را فتح کرد. پنج منبع عربی که مربوط حداقل ۵۰۰ سال پس از آن وقایع هستند سرنوشت کتابخانه را مورد اشاره قرار داده‌اند.
گارگین خاژاک در سال ۱۸۹۸ بمحض پس از فارغ‌التحصیل شدن، خاژاک توسط هیئت تحریریه "دروشاک" به بالکان و سپس به اسکندریه فرستاده شد. پس از اقامت یک ساله در اسکندریه وی برای شش ماه به ازمیر رفت و سرانجام به کنستانتینوپل رفت جایی که وی برای دو سال آنجا ماند.
کلیسای سنت مارک (اسکندریه) کلیسای سنت مارک اسکندریه به مدت هزار سال تبدیل به مقر اصلی پاپ قبطیان شد و سپس چندین بار نقل مکان کرد، تا اینکه الان در سرزمین آنبا روئیس عباسیه قرار دارد.
موشک بالیستیک کوتاه‌برد موشک بالیستیک کوتاه برد (SRBM) موشکی با برد حداکثر ۱٬۰۰۰ کیلومتر یا کمتر است. این موشک‌ها معمولاً قادر به حمل سلاح‌های هسته‌ای هستند. این موشک‌ها به‌طور بالقوه در درگیری‌های منطقه‌ای به دلیل فاصله کم کشورها، هزینه نسبی کم و سهولت تنظیمات و پیکربندی آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.
موشک بالیستیک کوتاه‌برد موشک بالیستیک به موشک‌هایی می‌گویند که تا ارتفاع بسیار بالایی اوج می‌گیرند (که این قسمت مسیر با موتور روشن انجام می‌شود) و مابقی مسیر را با استفاده از نیروی گرانش زمین به سمت هدف می‌روند که مانند یک سقوط آزاد البته با هدایت صحیح است.
موشک بالستیک موشک پرتابشی یا موشک بالستیک به موشک‌هایی می‌گویند که تا ارتفاع بسیار بالایی اوج می‌گیرند (که قسمتی از راه با موتور و مابقی راه را با استفاده از نیروی جاذبه زمین به سمت هدف می‌روند که مانند یک سقوط آزاد البته با هدایت صحیح است. موشک‌های بالیستیک معمولاً ارتفاع بسیار بالایی می‌گیرند و برخی از موشک‌های بالیستیک که برد بسیار بالایی دارند حتی از جو زمین نیز خارج می‌شوند و با استفاده از ماشین ورود مجدد (RV) به جو بازمی‌گردند.
تأسیسات پرتاب موشک اعتقاد بر این است که اسرائیل دارای امکانات پرتاب موشک‌های میان‌برد و موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما است.
موشک بالیستیک کوتاه‌برد موشک‌های ایرانی فاتح ۱۱۰، قیام، خلیج فارس، ذوالفقار از این گروه هستند.
پی‌جی‌ام-۱۷آ تور پی‌جی‌ام-۱۷آ تور یا داگلاس اس‌ام-۷۵ ، موشک بالیستیک با برد متوسط نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا بود. این محصول در دوران جنگ سرد برای حمل کلاهک‌های هسته‌ای به نقاط دوردست پیش از شوروی به وجود آمد. تور موشک باز دارندهٔ داخلی بود، چون درست در آن زمان نیروی هوایی روی موشک‌های بالستیک قاره‌پیما کار می‌کرد. مدل موشک بالیستیک با برد متوسط برای موشک‌هایی پیاده می‌شد که بردی کمتر از ۱۵۰۰ مایل داشتند و می‌شد آن‌ها را در پایگاهی در اروپا قرار داد. بریتانیای کبیر با قرار دادن این پایگاه‌ها در کشور خود موافقت کرد. چهار پایگاه تور به همین منظور بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ در این کشور ایجاد شد. کنترل موشک‌ها بر عهدهٔ نیروی هوایی بریتانیا بود ولی کارمندان نیروی هوایی ایالات متحده کنترل کلاهک‌ها را بر عهده داشتند.
ذوالفقار (موشک) قابلیت متفاوت موشک ذوالفقار نسبت به سایر سامانه‌های برد کوتاه تا متوسط، امکان جداشدن سرجنگی این موشک است. در واقع ذوالفقار از این نظر مشابه موشک‌های بالیستیک برد متوسط و بلند عمل می‌کند. این امر ضمن کاستن از اثرات منفی اتصال بدنه به سرجنگی در فاز نهایی حمله بر روی برد موشک، سبب کاهش امکان ردیابی و کاهش احتمال اصابت موشک‌های پدافندی دشمن به سرجنگی ذوالفقار می‌شود.
نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق چین در دهه ۱۹۶۰ در زمینه تولید تسلیحات هسته‌ای، پیشرفت سریعی داشت. در یک دوره ۳۲ ماهه، چین نخستین بمب اتمی خود را در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۴ در لوپ نور با موفقیت آزمایش کرد، اولین موشک هسته‌ای چین در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۶ پرتاب شد و نخستین بمب هیدروژنی چین نیز در ۱۴ ژوئن ۱۹۶۷ منفجر شد. استقرار موشک بالیستیک کوتاه‌برد متعارف دانگ‌فنگ-۱ و موشک بالستیک میان‌برد دان‌فنگ-۲ (CSS-1) در دهه ۱۹۶۰ رخ داد. موشک بالیستیک میان‌برد دانگ فنگ-۳ (CCS-2) در سال ۱۹۶۹ با موفقیت آزمایش شد. اگرچه انقلاب فرهنگی چین برنامه جنگ‌افزار کشتارجمعی و استراتژیک چین را کمتر از سایر بخش‌های علمی و آموزشی در چین مختل کرد، اما در سال‌های بعد، کاهشی در توسعهٔ موشکی این کشور، رخ داد.
نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق چین دارای بزرگ‌ترین زرادخانه موشکی زمین‌پایه در جهان است. طبق برآورد پنتاگون، این موشک‌ها شامل ۱۲۰۰ موشک بالیستیک کوتاه‌برد متعارف، ۲۰۰ تا ۳۰۰ موشک بالستیک میان‌برد متعارف و تعداد نامعلومی از موشک‌های بالستیک دوربرد متعارف و همچنین ۲۰۰ تا ۳۰۰ موشک کروز پرتاب‌شونده از زمین است. بسیاری از این تجهیزات، بسیار دقیق هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد اهداف را حتی بدون کلاهک هسته‌ای منهدم کنند.
موشک ضدبالیستیک موشک پادپرتابشی  یا موشک ضدبالیستیک موشکی است که به سوی موشک بالیستیک و برای انهدام آن در آسمان پرتاب می‌شود. موشک بالستیک موشک دوربردی است که با استفاده از قوانین بالیستیکی به سوی هدف حرکت می‌کند. موشک‌های ضدبالیستیک یکی از انواع دفاع موشکی هستند که برای دفاع در مقابل اینگونه موشک‌ها به ویژه انواع بسیار دوربرد معروف به موشک بالیستیک قاره‌پیما یا (ICBM) به کار گرفته می‌شوند.
آگنی (موشک) بُرد آگنی-۱، بین ۷۰۰ تا ۹۰۰ کیلومتر تخمین زده می‌شود. آگنی-۱ از نوع موشک بالیستیکی یک پله‌ای است. این سبک‌ترین موشک در میان موشک‌های نوع "آگنی" است. موشک آگنی-۱ قابلیت پرتاب با وسایل سیار را دارد. بُرد این موشک در حدود ۲۰۰۰ کیلومتر تخمین زده می‌شود. موشک آگنی-۲ دارای قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای به وزن یک تُن و از نوع موشک بالستیک میان‌برد است. بُرد آگنی-۳، در حدود ۳۰۰۰ کیلومتر تخمین زده می‌شود. گفته می‌شود که شهرهای پکن و شانگهای در بُرد این موشک بالستیک قرار دارند. موشک بالیستیک میان‌بُرد آگنی-۴ دارای بُردی در حدود ۳۵۰۰ کیلومتر است. موشک آگنی-۴ دارای قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای به وزن یک تُن و از نوع موشک بالستیک دو پله‌ای است که با استفاده از سوخت جامد پرواز می‌کند. بُرد این موشک بیش از ۵۰۰۰ کیلومتر تخمین زده می‌شود و می‌تواند تقریباً تمام شهرهای چین را هدف قرار دهد. کشورهایی چون پاکستان، ایران، مالزی و بخش‌هایی از روسیه و نیز اروپای شرقی در بُرد این موشک قرار دارند.
نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق به‌کارگیری موشک‌های بالیستیک متعارف و کنترل سلاح‌های هسته‌ای، در سطح کمیسیون نظامی مرکزی، فرماندهی می‌شود. پروژه چرخ طلایی نیروی موشکی ارتش خلق چین، (ویکی‌پدیای چینی: ) از زمان تأسیس نیروی استراتژیک موشکی سلطنتی سعودی در سال ۱۹۸۴، با اختصاص موشک‌های بالیستیک میان‌برد دی‌اف-۳ و دی‌اف-۲۱ در عربستان سعودی همکاری می‌کند.
اس-۳۰۰ (سامانه موشکی) اولین مدل این موشک با نام "اس-۳۰۰ پی" برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ در شوروی عملیاتی شد، هرچند تکامل آن از سال ۱۹۶۹ به منظور ساخت موشک سطح به هوایی با برد ۷۵ کیلومتر که هم در نیروی زمینی و هم در نیروی دریایی استفاده شود، آغاز شده بود. این موشک در ابتدا برای رهگیری هواپیماها و موشک‌های کروز ساخته شده و بعدها توانایی رهگیری موشک‌های بالیستیک نیز به آن افزوده شد.
سامانه ضدموشکی تاد تاد (THAAD) یا پدافند هوایی مرحله پایانی ارتفاع بالا (به انگلیسی: Terminal High Altitude Area Defense) یک سامانهٔ موشکی ضد بالیستیک است که توسط شرکت لاکهید مارتین ساخته شده‌است. موشک این سامانه کلاهک حمل نمی‌کند بلکه با انرژی جنبشی خود، موشک دشمن را نابود می‌کند. برد رادار آن ۱۰۰۰ کیلومتر، برد عملیاتی موشک ۲۰۰ کیلومتر، سقف پرواز آن ۱۵۰ کیلومتر و سرعت آن ۱۰٬۰۸۰ کیلومتر بر ساعت است. بر خلاف تصور عده ای این سامانه از لحاظ کاربری کاملاً با سامانه‌های روسی اس۴۰۰ و اس ۵۰۰ متفاوت است و به هیچ عنوان باهم قابل مقایسه نیست
تحریم‌ها علیه ایران رئیس‌جمهوری آمریکا می‌گوید جمهوریِ اسلامیِ ایران به توافق پایبند نبوده‌است. بر اساسِ بندی از قطعنامه ۲۲۳۱ که بعد از توافق هسته ای در شورای امنیت تصویب شد، جمهوری اسلامی ایران از آزمایشِ موشکِ بالیستیک با قابلیتِ حمل کلاهکِ اتمی منع شده‌است. با این حال، ایران در دو سالِ اخیر، چندین آزمایش موشک بالیستیک داشته‌است و موشک‌هایِ ایران، در دستِ برخی از گروه‌هایِ تروریستی و شورشیِ منطقه دیده شده‌اند.
ختس در سال ۲۰۰۵ موشک ختس-۲ علیه موشک بالیستیک مشابه شهاب-۳ با موفقیت آزمایش شد. نتیجه آزمایش نشان داد که این موشک قادر به رهگیری موشک‌های مجهز به کلاهک‌های جداشونده و دام‌های تعبیه‌شده برای فریب سیستم‌های دفاع موشکی است. فرمانده نیروی دفاع موشکی اسرائیل معتقد است که حتی در صورت مجهز بودن موشک دشمن به کلاهک هسته‌ای یا سلاح‌های غیرمتعارف دیگر از آن‌جا که انفجار در ارتفاع بسیار بالا انجام می‌شود مواد منفجره موشک منهدم و پراکنده شده و تلفاتی به جا نخواهد گذاشت. در درگیری احتمالی با موشک‌های بالیستیک ایران از ختس به عنوان سلاح ردیف اول استفاده شده و پدافند آمریکایی پاتریوت که در جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ علیه موشک‌های اسکاد عراق استفاده شدند به عنوان سیستم دفاع موشکی پشتیبان و یدک فعالیت خواهند کرد.
نوواتور کی‌اس-۱۷۲ هدف اصلی از طراحی این موشک، جلوگیری از پرواز آواکس و سایر پرنده‌های پیش اخطار بود. هرچند که به راحتی می‌توانست به عنوان یک موشک ضد بالیستیک نیز بکار رود که افشای این موضوع، موجب تیره شدن روابط روسیه با ایالات متحده می‌گشت؛ زیرا دو طرف روسیه و ایالات متحده، پیمان منع تولید موشکهای ضد بالیستیک را امضا کرده بودند تا بدین وسیله از گسترش بی‌حد و حساب موشک‌های اس‌اس، به نوعی جلوگیری شود.
نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق در سال ۱۹۸۶ چین دارای یک نیروی بازدارنده مؤثر با بهره‌گیری از نیروهای زمینی، دریایی و هوایی بود. نیروهای مستقر در زمین، شامل موشک‌های میان‌برد، دوربرد و قاره‌پیما بودند. نیروی استراتژیک مبتنی بر دریا متشکل از موشک‌های بالیستیک پرتاب از زیردریایی بود. بمب‌افکن‌های نیروی هوایی چین قادر به حمل بمب‌های هسته‌ای بودند، اما بعید به‌نظر می‌رسید که بتوانند به سیستم‌های دفاع هوایی پیشرفتهٔ قدرت‌های نظامی مُدرن نفوذ کنند.
ختس خِتْسْ (در عبری: טיל חץ به معنای: پیکان)، نوعی سامانه دفاع ضدبالستیک است که از سال ۱۹۸۶ به‌طور مشترک توسط اسرائیل و آمریکا تولید می‌شود و توانایی بالاتری برای رهگیری موشک‌های بالیستیک نسبت به سیستم مشابه آمریکایی ام‌آی‌ام-۱۰۴ پاتریوت دارد. این موشک تنها مورد استفاده نیروهای دفاعی اسرائیل است و یکی از اهداف آن دفاع از خاک اسرائیل در مقابل موشک‌های بالستیک ایران همچون موشک‌های شهاب ایران است.
وی-۲ موشک وی-۲ ، نخستین موشک بالیستیک دوربرد هدایت شونده بود که در اواخر جنگ جهانی دوم در آلمان تولید شد. این موشک از یک موتور سوخت مایع بهره می‌گرفت و برای بمباران راهبردی اهداف متفقین به کار رفت. وی-۲ نخستین ساخته دست بشر بود که از خط کارمان در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ عبور کرد و وارد فضا شد.
وی-۲ با شکست آلمان و پایان جنگ، این موشک‌ها و طرح‌های مربوط به آن به همراه سازندگانش به دست نیروهای ایالات متحده و شوروی افتادند و این امر زمینه ساخت دیگر موشک‌های بالیستیک نظامی و راکت‌های مورد استفاده در صنعت فضانوردی در هر دو کشور را فراهم آورد.
جنگ سرد حوزه‌های دیگری که در آن مسابقه جنگ‌افزاری رخ داد عبارت‌اند از: جنگنده‌های جت، بمب‌افکنها، سلاح‌های شیمیایی، سلاح‌های بیولوژیک، جنگ‌افزار ضدهوایی، موشک‌های زمین به زمین (شامل موشک‌های بالستیک)، موشک‌های ضد بالیستیک، سلاح‌های ضد تانک، زیردریاییها، جنگ‌افزارهای ضد زیردریایی، موشک‌های بالستیک پرتاب شونده از زیردریایی، هوش الکترونیکی، هوش سیگنال‌ها، هواپیمای شناسایی، ماهواره‌های جاسوسی.
ورنر فون براون پس از جنگ جهانی دوم آمریکایی‌ها صاحب تعداد زیادی موشک وی-۲ شده بودند که غنیمت جنگی متفقین از کارخانه‌ها و زرادخانه‌های آلمانی بود. آنها این موشک‌ها را همراه با فون براون و شماری از همکارانش پنهانی به آمریکا منتقل کردند و در سال ۱۹۴۶ و پس از اتمام جنگ جهانی دوم، فون براون تبدیل به یک دانشمند موشکی آمریکایی شد و در زمینه ساخت موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما کار کرد.
پیکان ۳ ختس (پیکان) ۳ نوعی سیستم ضد موشک بالیستیک می باشد که به‌صورت مشترک توسط شرکت صنایع هوایی اسرائیل و شرکت بویینگ امریکا طراحی و ساخته شده است.
اس-۴۰۰ در نهایت این پروژه در فوریه سال ۲۰۰۴ میلادی (بهمن ۱۳۸۲ خورشیدی) اعلام شد. در ماه آوریل، یک موشک بالیستیک با موفقیت در یک آزمایش رهگیری و هدف قرار گرفت.
هارپون (موشک) هارپون نوعی موشک ضد کشتی با قابلیت استفاده در تمامی شرایط جوی و رادار فراافق‌نگر است.این موشک کروز در شرکت مک‌دانل داگلاس - که اکنون بخشی از بوئینگ است - طراحی و تولید شده‌است. در سال ۲۰۰۴ بوئینگ، ۷ هزارمین هارپون (از زمان تولید این موشک یعنی ۱۹۷۷ تا به امروز) را تحویل داد. هارپون از هدایت راداری فعال بهره می‌برد و قادر به پرواز در ارتفاع بسیار پایین است. همچنین نوع ارتقایافته موشک هارپون با قابلیت حمله به اهداف زمینی با نام SLAM (موشک حمله به زمین دورایستا) نیز از سال ۱۹۹۰ تولید می‌شود.
تاماهاک بی‌جی‌ام-۱۰۹ تاماهاک بی جی ام-۱۰۹ موشک جنگی دور برد مادون سرعت صوت از نوع موشک کروز است که قابلیت پرتاب و استفاده در همه شرایط آب و هوایی و جوی را دارد. این موشک در دهه ۱۹۷۰ برای پرتاب از زیر دریایی‌های داخل آب به صورت دوربرد، ارتفاع پایین، و قابل شلیک از زیر دریایی‌های داخل آب در شرکت جنرال داینامیکس آمریکایی طراحی شد. از آن زمان تا کنون این موشک چندین بار در شرکت‌های زیر مجموعه‌ای و غیر زیر مجموعه‌ای ارتقا یافته‌است و هم‌اکنون در شرکت ریتون ساخته می‌شود.
موشک بالستیک میان‌برد موشک بالستیک میان‌برد گونه‌ای از موشک‌های بالستیک با برد متوسط است که تعریف آن با توجه به استانداردهای سازمان‌های متفاوت، تغییر می‌کند. از نظر وزارت دفاع آمریکا موشک میان‌برد به موشکی گفته می‌شود که بیشینه برد آن بین ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتر باشد. در واژگان جدیدتر، موشک‌های بالستیک میان‌برد بخشی از گروه‌بندی گسترده‌تر صحنهٔ (راهبردی) موشک‌های بالستیک هستند که شامل هر نوع موشک بالستیک با برد کمتر از ۳۵۰۰ کیلومتر می‌شود.
وی-۲ موتور این موشک تا ۶۵ ثانیه پس از پرتاب روشن می‌ماند. در این مدت یک موتور برنامه‌پذیر، گرای موشک را در زاویه‌ای ثابت نگه می‌داشت. پس از خاموش شدن موتور، موشک مسیر سقوط آزاد بالیستیک را می‌پیمود و تا ارتفاع اوج می‌گرفت. هر دو پمپ سوخت (آب و اتانول) و پمپ اکسنده (اکسیژن مایع) به همراه یک توربین بخار بر روی یک شفت قرار داشتند و بخار آب حاصل از تجزیه آب اکسیژنه با غلظت بسیار بالا توسط سدیم پرمنگنات، توربین و در نتیجه پمپ‌ها را می‌چرخاند. وزن این سیستم توربوپمپ برابر ۴۵۰ کیلوگرم بود و توانی معادل ۵۵۰ اسب بخار را تولید می‌کرد.
برد مدار چاپی ساخت و ساز Cordwood می‌تواند فضای قابل توجهی را صرفه جویی کند و اغلب با اجزای پایانی سیم در برنامه‌های کاربردی که در آن فضا در اولویت بود، مورد استفاده قرار گرفت (مانند هدایت موشک و سیستم‌های تله متری) و در کامپیوترهایی با سرعت بالا، که در آن ترسیم‌های کوتاه مهم بودند.
هویزه (موشک) وبگاه اسرائیلی دبکا فایل که به تجزیه و تحلیل مسائل نظامی و امنیتی می‌پردازد، ضمن انتشار خبر رونمایی از موشک هویزه با تیتر «نه اسرائیل و نه ایالات متحده قادر به مقابله با موشک کروز جدید ایران نیستند»، رونمایی و آزمایش این موشک را در پاسخ به آزمایش موشک ارو-۳ ساخته ایالات متحده و اسرائیل دانست که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹ رونمایی شده بود. در این گزارش گفته شده که موشک‌های کروز به دلیل امکان پرواز در نزدیکی کوه‌ها و قعر دره‌ها، می‌توانند از پوشش سیستم‌های راداری موشکی پنهان شوند و هیچ سیستم نظامی در جهان، ابزار مؤثری برای متوقف کردن آن‌ها (مگر انواع کوتاه‌برد آن) پیش از اصابت به هدف ندارد. این رسانه همچنین با اشاره به پرواز موشک‌های کروز ایران در ارتفاعی پایین‌تر از شبکه‌های راداری آمریکا و اسرائیل گفت که «علی‌رغم تلاش‌های غرب برای بی‌اهمیت نشان دادن آزمایش موفقیت‌آمیز موشک کروز هویزه در ایران، این موشک از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.»
یاعلی (موشک) علاوه بر موشک یاعلی، صنعت دفاعی جمهوری اسلامی ایران در سالهای گذشته چندین مدل از این موشکها را --در عرصه دریایی-- با بُردهای گوناگون تولید کرده است. موشک‌های کوتاه بُرد «نصر»، «کوثر»، «ظفر» و همچنین موشک «نور» دارای بُرد ۱۲۰ کیلومتر، موشک «قادر» با بُرد ۲۰۰ کیلومتر و موشک «قدیر» با بُرد ۳۰۰ کیلومتر از جملهٔ موشک‌های کروز دریایی ساخت جمهوری اسلامی ایران می‌باشند.
موشک هوابه‌هوا موشک هوابه‌هوا موشک هدایت‌شونده‌ای است که یک هواگرد جنگی برای نابود کردن یک هدف پرنده (هواپیما، بالگرد یا موشک‌های دیگر) از آن استفاده می‌کند. این نوع موشک‌ها به دو طبقه کلی تقسیم می‌شوند؛ موشک‌های با برد کمتر از ۳۰ کیلومتر که به موشک‌های کوتاه‌برد یا «در محدودهٔ میدان دید» معروف هستند و اغلب از سیستم آشیانه‌یابی فروسرخ (هدایت گرمایی) برای یافتن هدف استفاده می‌کنند و موشک‌های میان‌برد و دوربرد که به موشک‌های «فراتر از محدودهٔ میدان دید» معروف هستند و اغلب از هدایت راداری برای یافتن هدف استفاده می‌کنند
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد پیمان‌شکنی روسیه با آزمایش موشک کروز آرکی-۵۵ در اوایل ۲۰۰۸ (میلادی) اتفاق افتاد. در سال ۲۰۱۲ (میلادی) آمریکا رسماً روسیه را به شکستن پیمان منع کاربر موشک‌های میان‌برد متهم کرد. دلایل نقض عهد، دو سامانه آر-۵۰۰ و آرکی-۵۵ به همراه سکوی پرتاب اسکندر ۹کی۷۲۰ و موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد بودند. در ژوئیه ۲۰۱۴ (میلادی) پس از بحران اوکراین، آمریکا رسماً به روسیه به خاطر شکستن پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد و توسعه جنگ‌افزارهای ممنوعه هشدار داد. در سال ۲۰۱۷ (میلادی) مقامات آمریکایی گفتند که روسیه موشک‌های کروز آرکی-۵۵ ممنوعه را برپا کرده‌است. موشک‌هایی چون آرکی-۵۵ «بی‌ثبات‌کننده» انگاشته می‌شوند؛ زیرا می‌توانند ۱۰ دقیقه پس از پرتاب، حمله هسته‌ای انجام دهند. در سال ۲۰۱۸ (میلادی) آمریکا توسعه موشکی را آغاز کرد تا در صورت از هم پاشیدن پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد بتواند آن را برپا کند؛ زیرا پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد از ساخت و به‌کارگیری موشک جلوگیری می‌کند. اما از تحقیق و توسعه موشک‌ها پیشگیری نمی‌کند.
موشک هوابه‌سطح مشکلات پرتابی این موشک‌ها مانند موشک هوابه‌هوا است و برد آنان از چند کیلومتر تا چند صد کیلومتر متفاوت است. برای شلیک انواع کوتاه‌برد این موشک‌ها بسبب سبکی، نگهدارنده دائمی در هواگرد نصب شده اما در انواع دوربرد از نگهدارنده جداشونده استفاده می‌شود. دقت زیادی هنگام نصب این موشک‌ها بر روی هواپیما لازم است تا ویژگی‌های عملکردی هواپیما تنزل زیادی نکند. اگر برد قابل توجهی برای موشک مورد نظر باشد، چند مرحله‌ای کردن موشک هم سودمند است.
موشک آبی با پایین آمدن سطح پروانه در موشک، ابتدا مرکز جرم به سمت پایین حرکت می‌کند تا سرانجام دوباره به سمت بالا به سمت پایین حرکت کنیم. این حرکت اولیه پایداری را کاهش می‌دهد و می‌تواند باعث شود تا موشک‌های آب از انتها شروع به ریزش کنند، حداکثر سرعت و در نتیجه طول سر خوردگی را کاهش می‌دهد (زمان پرواز موشک در زیر حرکت خود).
ابومهدی (موشک) موشک ابومهدی، موشک کروز دریایی ایرانی است که توسط وزارت دفاع ایران ساخته شده‌است و بُرد آن بالای ۱۰۰۰ کیلومتر است. که همزمان با «موشک حاج قاسم» در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۹۹ از آن رونمایی شد، دارای قابلیت پرتاب از روی انواع سکوهای زمینی، هوایی و دریایی بسوی اهداف مدنظر می‌باشد.از مهمترین ویژگی‌های این موشک افزایش ۳ برابری بُرد آن در قیاس با قوی‌ترین موشک کروز دریایی ایران است. تا قبل از رونمایی از این موشک، دوربردترین موشهای دریایی کروزِ ایرانی شامل موشک رعد با برد ۳۵۰ کیلومتر و موشک قدیر با برد ۳۰۰ کیلومتر بوده‌اند. همچنین اینگونه گفته می‌شود که موشک ابومهدی از لحاظ ظاهری، دارای شباهت با موشک هویزه است. موتور استفاده شده در موشک ابومهدی از نوع موتور توربوجت از خانواده طلوع می‌باشد که سابقه عملیاتی بالایی در پهپاد کرار و موشکهای کروز خانواده نور، قادر و قدیر دارد. به سبب توانایی‌های کنترل رانش این نوع موتور، نوع بال‌های آن و داشتن سوخت لازمه که در بدنه بزرگتر موشک کروز جدید قرار می‌گیرد، موجب شده که موشک ابومهدی قابلیت پرواز با گستره سرعتی متنوعی را دارا باشد.
پایگاه فضایی پلستسک این پایگاه در زمان شوروی برای پرتاب موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما ساخته شد. ساخت پایگاه در سال ۱۹۵۷ آغاز شد و با تکمیل در سال ۱۹۵۹ برای پرتاب موشک‌های قاره‌پیمای خانواده آر-۷ آماده شد. شهرکی به نام میرنی (به روسی: Мирный) به معنای «صلح‌آمیز» برای اسکان مهندسان و کارمندان پایگاه در نزدیکی این پایگاه احداث شده بود. این پایگاه رکورددار بیشترین تعداد پرتاب موشکی جهان است؛ از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۷ یعنی طی دوره‌ای ۳۸ ساله، تعداد ۱۵۰۰ پرواز موشکی از این پایگاه انجام گرفته است. گرچه از زمان فروپاشی شوروی استفاده از این پایگاه کاهش داشته است.
شهاب ۳ موشک شهاب ۳ از سال ۲۰۰۲ تاکنون به‌طور رسمی ساخته می‌شود. این موشک یک موشک میان برد بالستیک است که در نسخه‌های ابتدایی، ۱۳۰۰ کیلومتر برد داشت که در نسخه‌های بهینه‌سازی شدهٔ بعدی، بُرد آن به ۲۱۰۰ کیلومتر رسید. آزمایش‌های این موشک از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۲ ادامه داشت و سرانجام در تیرماه سال ۱۳۸۲ رسماً به آمار موشک‌های ایرانی افزوده شد. این موشک از سوخت مایع برای تهیه نیروی پیشران استفاده می‌کند. این موشک برای نخستین بار در میدان آزادی و در هفته دفاع مقدس سال ۱۳۷۷ به نمایش همگان درآمد. این موشک امروزه عملیاتی است ولی از خط تولید خارج شده‌است.
فریدون علی‌مازندرانی در سال ۱۳۶۴ شمسی و در بحران جنگ ایران و عراق، کشور ایران به دلیل کمبود روغن‌های خنک‌کنندهٔ موشک‌های فونیکس و همچنین هماهنگ نبودن موشک‌های میانبرد اسپارو و کوتاه‌برد سایدوایندر با رادار اف-۱۴های ایرانی و نیاز شدید به موشکی میانبرد، جهت برطرف شدن این نقص، وی به همراه سرتیپ دوم عطاءالله بازرگان، پروژه‌ای را در معاونت جهاد خوکفایی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران تحت عنوان پروژهٔ سجیل تعریف نمود که منظور از این پروژه، تبدیل موشک زمین به هوای ام‌آی‌ام-۲۳ هاوک به موشک هوا به هوا و سازگار نمودن آن با رادار هواپیمای اف ۱۴ بود که این پروژه در آبان ماه ۱۳۶۵ به نتیجه رسید و تست پرواز آزمایشی موشک سجیل اولین بار توسط سرهنگ خلبان فریدون-علی مازندرانی و سرهنگ محمد عقبایی کابین عقب ایشان انجام و متعاقبا با دستور و تاکید شهید بابایی ، اولین شکار سوپر اتاندارد عراقی با موشک سجیل نیز توسط ایشان انجام شد. که منجر به کسب رتبه دوم تحقیقات کاربردی از هشتمین جشنواره خوارزمی گردید.
کرم ابریشم (موشک) اولین موشک از این خانواده "اچ‌وای-۱" بود. "سی ۲۰۱" مدل جدیدتری بود که بدنه طولانی‌تری برای حمل سوخت بیشتر و در نتیجه برد بالاتر داشت. یک بال مثلثی و سه سکان و یک دم شکل ظاهری هر دو این موشک‌ها را معرفی می‌کرد. سی-۲۰۱ در چندین مدل ساخته شد که اس‌وای-۱آ برای شلیک از کشتی و "اچ‌وای-۲" برای شلیک از زمین طراحی شده بود. این موشک در ارتفاع پایین حرکت کرده و سیستم ضد-پارازیتی برای جلوگیری از اخلال الکترونیکی دشمن در آن تعبیه شده بود. کلاهک جنگی بزرگ آن این قدرت را به آن می‌داد که یک کشتی ۳ هزار تنی را غرق کرده یا به شدت صدمه بزند. آخرین آزمایش‌های اچ‌وای-۲ در سال ۱۹۷۰ انجام شد. وزن مدل اچ‌وای-۲ این موشک ۲۹۸۸ کیلو، طول آن ۷٫۳۶ متر، قطر آن ۷۶ سانتی‌متر است. کلاهک آن حاوی ۵۱۳ کیلو مواد منفجره ضدزره است و از یک موتور راکتی سوخت مایع در کنار یک موتور راکتی تقویتی سوخت جامد استفاده می‌کند. سرعت آن به ۰٫۸ ماخ رسیده و حداکثر برد مفید آن تا ۱۰۰ کیلومتر است
دزفول (موشک) موشک دزفول یک موشک بالستیک هوشمند زمین به زمین است که به لحاظ ابعاد و اندازه به هندسه موشک ذوالفقار بسیار نزدیک است؛ موشک ذوالفقار دارای برد ۷۰۰ کیلومتر است؛ اما موشک دزفول ۱۰۰۰ کیلومتر برد دارد. به گفته امیرعلی حاجی‌زاده قدرت انهدام و تخریب این موشک به دلیل نوع موادی که در سر جنگی آن به‌کارگیری شده، دو برابر موشک ذوالفقار است.
پی‌جی‌ام-۱۹آ ژوپیتر موشک میان‌برد بالستیک پی‌جی‌ام-۱۹آ ژوپیتر، با نام دیگر کرایسلر اس‌ام-۷۸ بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود. این موشک؛ گذاری بود بین موشک‌های کوتاه برد و موشک‌هایی که هر جای دنیا را هدف قرار می‌دادند. ژوپیتر بسیار به دیگر موشک نیروی هوایی رد استون شبیه بود و تولید آن در یک پروژهٔ مشترک میان نیروی زمینی و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۵۹ صورت گرفت. ورنر فون براون موشک ژوپیتر را پس از آزمایش موفقیت‌آمیز موشک رداستون و به اثبات رساندن برد ۱۵۰۰ مایلی موشک‌ها در نظر گرفت. توسعهٔ موشک مشابه توسط شوروی در همان زمان باعث شد که نیاز به ژوپیتر بیشتر احساس شود. رئیس‌جمهور آیزنهاور به این موشک یکی از بالاترین اولویت‌ها را داده بود و فقط موشک‌های بالستیک بین قاره‌ای بر موشک‌های ژوپیتر برتری داشتند.
قدر ۱۱۰ موشک قدر ۱۱۰ یک موشک بالستیک با برد متوسط و ساخت ایران است. این موشک نخستین بار در یک رژه سالانه به مناسبت سالگرد آغاز جنگ ایران و عراق رونمایی شد. این موشک در دو نوع قدر اچ با برد ۱۶۵۰ کیلومتر و قدر اف با برد "۱۹۵۰"کیلومتر تولید شده‌است.
هواسانگ ۱۴ کره شمالی ادعا کرده که این موشک به ارتفاع ۲۸۰۲ کیلومتری رسیده است. پس از پرواز در یک مسیر بالستیک با ارتفاع بسیار بالا، موشک حدود ۴۰ دقیقه پرواز کرده و سپس در دریای ژاپن، ۹۳۳ کیلومتر دورتر از محل پرتاب، سقوط کرده است. اگر این موشک با برد حداکثری آزمایش می‌شد، می‌توانست مسافت ۷۰۰۰ کیلومتری را بپیماید که با این برد می‌توان رسماً آن را اولین موشک قاره پیمای کره شمالی نامید (موشک‌های با برد بیش از ۵۵۰۰ کیلومتر، در دسته موشک‌های قاره پیما قرار می‌گیرند).
نوواتور کی‌اس-۱۷۲ هرچند نوع خاصی از رادار ناشناخته تولید شده توسط زالسون، فقط برای جنگنده‌هایی که از این موشک بهره می‌برند، ساخته شده مطابق گزارش‌های مأمور سی آی ای، این رادار ویژه بردی برابر ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلومتر، در عرضی به پهنای ۶۰ درجه را تراک می‌کنند؛ ضمن اینکه همانند سایر رادارهای روسی، از قابلیت دید پایین و شلیک به پایین نیز بهره می‌برد.
سومار (موشک) اما سرانجام در سال ۱۳۹۷ و در نمایشگاه "اقتدار ۴۰"، هنگام رونمایی از موشک هویزه، برد این موشک رسماً توسط امیر حاتمی اعلام شد و مشخص گردید، برد این موشک ۲۵۰۰کیلومتر است.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد همه موشک‌های هسته‌ای و متعارف و سکوهای پرتاب آن‌ها را تا فاصله ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر (کوتاه‌برد) و ۱۰۰۰ تا ۵۵۰۰ کیلومتر (میان‌برد) از میان برد. این پیمان، موشک‌های دریایی را پوشش نمی‌داد. در مه ۱۹۹۱ (میلادی)، ۲٬۶۹۲ موشک نابود شدند. به دنبال آن ۱۰ سال از سایت‌های هسته‌ای بازرسی شد. دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۸ اعلام کرد که به دلیل نقض مکرر این پیمان توسط روسیه، آمریکا از پیمان مذکور خارج خواهد شد. در ۱ فوریه ۲۰۱۹ (میلادی) ایالات متحده به‌طور رسمی از این پیمان خارج شد. روسیه نیز در روز بعد به همین اقدام دست زد.
صاعقه (موشک) صاعقه (یا صاعقه ۱ و ۲) یک موشک کوتاه برد سطح به سطح ساخت ایران که نمونه الگو برداری از موشک ام۴۷ دراگون ساخت ایالات متحده آمریکا است و قابلیت شلیک شدن از روی پهپاد هم دارد. برد این موشک، بین ۸ تا ۲۵ کیلومتر است و یک موشک ضد زره می‌باشد.
آونگ بالیستیک آونگ بالیستیک (انگلیسی: Ballistic pendulum) دستگاهی است برای اندازه گیری تکانه یک پرتابه که با آن میتوان اندازه سرعت و انرژی جنبشی آن پرتابه را به دست آورد. امروزه این دستگاه با اختراع کرونوگراف تقریبا از استفاده خارج شده است که اجازه اندازه گیری مستقیم سرعت پرتابه را میدهد. با این حال، آونگ بالیستیک مدت زیادی در آزمایشگاه ها با کار گرفته شد و موجب پیشرفت های متعددی در علم بالیستیک شد. آونگ بالیستیک هنوز هم در کلاس های فیزیک به علت سادگی و راحتی نمایش ویژگی های تکانه و انرژی استفاده می شود. برخلاف شیوه های دیگر اندازه گیری سرعت گلوله ، محاسبات ابتدایی این آونگ نیازی به اندازه گیری زمان ندارند و فقط به اندازه گیری جرم و فاصله وابسته اند.  علاوه بر استفاده های اولیه برای انداره گیری سرعت پرتابه یا لگد یک اسلحه ، را میتوان برای اندازه گیری هرگونه انتقال تکانه استفاده کرد. برای مثال این اونگ توسط فیزیکدان سی . وی . بویز استفاده شد تا کشسانی توپ های گلف را اندازه بگیرد. فیزیکدان پیتر تیت از این آونگ برای اندازه گیری اثر چرخش بر روی مسافتی که یک توپ گلف حرکت میکند استفاده کرد.آونگ بالیستیک در سال 1742 میلادی توسط ریاضیدان انگلیسی ، بنجامین رابینز (1751 – 1707 ) اختراع شد و او این آونگ را در کتابش با نام " اصول جدید تیر اندازی " معرفی کرد که این موجب انقلابی در علم بالیستیک شد ، زیرا اولین روش اندازه گیری دقیق سرعت یه گلوله را ارائه داد.
موشک هوابه‌سطح تفاوت موشک‌های هوابه‌سطح از بمب‌های هدایت‌شونده داشتن یک سامانهٔ نیروی محرکه در موشک‌ها و فقدان چنین سامانه‌ای در بمب‌هاست. این سامانه در اغلب موشک‌های هوابه‌سطح موتور راکت است. موتور جت هم در موشک‌های کروز هوابه‌سطح استفاده می‌شود که معمولاً برد بسیار بالاتری از موشک‌های دیگر دارند. همچنین برخی از موشک‌های ساخت شوروی سابق از موتورهای رم‌جت بهره می‌گیرند که به آنان سرعت و برد بالایی می‌دهد.
نازعات (موشک) موشک نازعات یک راکت تولید ایران است که حدود صد کیلومتر برد دارد. این موشک توسط حسن طهرانی مقدم و گروهش در دوران جنگ ایران و عراق با کمک نیروهای ارتش ساخته‌شد. از این موشک دو نوع 6-H (با طول شش متر و برد حداکثر صد کیلومتر) و 10-H (با طول هشت متر و برد تا ۱۵۰ کیلومتر) تولید شده‌است.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد در مارس ۱۹۸۶ گفتگوی دوباره بین آمریکا و شوروی آغاز شد. این گفتگوها به غیر از موشک‌های میان‌برد، جنگ‌افزارهای راهبردی (استارت ۱) و مسائل فضای بیرونی را نیز در بر می‌گرفتند. در اواخر ۱۹۸۵ (میلادی) هر دو طرف به سوی کاهش موشک‌های میان‌برد خود در اروپا و آسیا حرکت کردند. در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۶ گورباچف اعلام کرد که شوروی پیشنهاد حذف همه جنگ‌افزارهای هسته‌ای تا سال ۲۰۰۰ (میلادی) را داد. این پیشنهاد، موشک‌های میان‌برد در اروپا را نیز در بر می‌گرفت. آمریکا این پیشنهاد را رد کرد و به جای آن پیشنهاد حذف مرحله‌ای سکوهای پرتاب موشک‌های میان‌برد تا ۱۹۸۹ (میلادی) را داد. در پیشنهاد آمریکا محدودیتی برای توان هسته‌ای بریتانیا و فرانسه وجود نداشت.
آر-۶۰ آر-۶۰ مثل اغلب موشک‌های کوتاه‌برد هوابه‌هوا از سیستم هدایتی آشیانه‌یابی فروسرخ (حرارت‌یاب) بهره می‌برد. آفید یکی از سبکترین موشک‌های هوابه‌هوا محسوب می‌شود و فقط ۴۳ کیلوگرم وزن دارد و یک کلاهک انفجاری ۳ کیلوگرمی با فیوز مجاورتی را حمل می‌کند. برد مفید این موشک ۸ کیلومتر و سرعت آن ۲.۷ ماخ است. روس‌ها از سال ۱۹۸۲ جایگزینی این موشک با موشک دوربردتر آر-۷۳ را آغاز کردند.
عاشورا (موشک) نوامبر ۲۰۰۷، وزیر دفاع ایران ، مصطفی محمد نجار، اعلام کرد ایران یک موشک جدید با نام عاشورا با برد ۲٬۰۰۰ کیلومتر را ساخته است. نجار گفت : «جمهوری اسلامی ایران قصد حمله‌ به کشورها را ندارد. اما اگر کسی بخواهد به ایران حمله کند با پاسخ خردکننده نیروهای مسلح مواجه خواهد شد.» اما اشاره‌ای نکرد که این موشک با موشک شهاب ۳۰۰  با برد ۲٬۱۰۰ کیلومتر چه تفاوتی دارد. او در مانور آن‌ها که همان هفته برگزار شده بود گفت : «ساخت موشک عاشورا، با برد ۲٬۰۰۰ کیلومتر، از موفقیت‌های وزارت دفاع است.»
موشک الحسین موشک‌های الحسین که از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ تولید می‌شدند در حدود ۶۴۴ کیلومتر برد داشتند که بیشتر از برد ۳۰۰ کیلومتری اسکاد-بی بود. اما این افزایش برد به قیمت کوچک شدن کلاهک جنگی، کاهش قابل توجه دقت و همین‌طور بزرگتر و سنگینتر شدن موشک به دست آمده بود.
هویزه (موشک) موشک هویزه یک موشک کروز بلندبُرد ایرانی است که توسط متخصصان سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ساخته شده‌است. این موشک رادارگریز از خانواده موشک سومار و دارای برد پروازی ۱۳۵۰ کیلومتر است که پس از آزمایش موفق در برد پروازی ۱۲۰۰ کیلومتری تحویل به نیروی هوافضای سپاه پاسداران شده‌است.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد در ۱۰ فوریه ۲۰۰۷ (میلادی) رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اعلام کرد که پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد دیگر منافع این کشور را تأمین نمی‌کند. در ۱۴ فوریه ۲۰۰۷ خبرگزاری‌های تاس و اینترفکس روسیه از سوی رئیس ستاد ارتش نیروهای مسلح فدراسیون روسیه فرمانده یوری بالویوسکی اعلام کردند که روسیه قصد خروج از پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد را دارد و تصمیم نهایی روسیه به واکنش آمریکا به بخش‌هایی از سامانه دفاع میان‌برد زمینی بستگی دارد که به برپایی موشک در لهستان و جمهوری چک می‌پرداخت. البته در پایان، برنامه برپایی موشک‌ها عوض شد و سامانه پرتاب عمودی موشک مارک ۴۱ در پایگاه‌های تازه‌ای در رومانی و لهستان برپا شدند.
موشک بالستیک موشک‌های بالستیک را می‌توان از نظر برد یا کاربرد آن‌ها دسته‌بندی کرد، که معمولاً آن‌ها را بر اساس برد گروه‌بندی می‌کنند. کشورهای مختلف از الگوهای متفاوتی برای دسته‌بندی موشک‌های بالستیک استفاده می‌کنند.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد شوروی این برنامه را رد کرد؛ زیرا بر این عقیده بود که موشک‌های میان‌برد آمریکا و شوروی باید در اروپا حفظ شوند. به ویژه اینکه گفتگوگران شوروی پیشنهاد کردند که سقف موشک‌های میان‌برد و هواگردهای مستقر یک طرف در اروپا به ۶۰۰ عدد در ۱۹۸۵ (میلادی) و ۳۰۰ عدد در ۱۹۹۰ (میلادی) کاهش یابد. با نگرانی از اینکه این پیشنهاد، آمریکا را مجبور به خارج کردن هواگردها و برچیدن موشک‌های خود از اروپا می‌کرد، آمریکا با همکاری موشک‌های مستقر شده بریتانیا و فرانسه، پیشنهاد "حقوق و محدودیت‌های برابر" را کرد. بر پایه این پیشنهاد توان نظامی آمریکا برابر با توان موشک‌های اِر. اِس. د-پیونِیرِ برپا شده در نظر گرفته می‌شد.
اتومات (موشک) این موشک ضدکشتی ۷۷۰ کیلو وزن داشته و به یک کلاهک جنگی ۲۱۰ کیلوگرمی مجهز است. برد مفید اولین مدل این موشک ۶۰ کیلومتر بود اما در مدل "ام‌کا۲" که تولید آن از ۱۹۷۸ آغاز شد به ۱۸۰ کیلومتر با قابلیت شلیک فراافقی افزایش یافت. مدل ضدزیردریایی این موشک نیز MILAS نام دارد که از یک اژدر سبک برای حرکت در آب بهره می‌برد و برد مؤثر آن بین ۵ تا بیش از ۳۵ کیلومتر است.
فعالیت‌های سیا در ایران به موازات آن، ایران به تعقیب موشک‌های بالستیک دوربرد، مانند نسخه بهبود یافته ۱۳۰۰ خود ادامه می‌دهد. موشک بالستیک میان برد شهاب-3 (MRBM) کیلومتر برد تا به صدها موشک کوتاه برد اسکاد که در حال حاضر در اختیار دارد بیفزاید.
موشک‌های سری تور موشک‌های سری تور نوعی موشک حامل هستند که در حمل موشک‌های بالستیک میان برد استفاده می‌شوند.این موشک‌ها برای حمل موشک‌های سری دلتا استفاده می‌شوند.
آگنی (موشک) موشک‌های آگنی از سال ۱۹۸۳ میلادی، در چارچوب برنامهٔ موشکی هند تولید می‌شوند. نسل اول این موشک‌ها، یعنی موشک‌های آگنی-۱ و اگنی-۲ در رابطه با اختلافات با همسایهٔ این کشور پاکستان ساخته شد. بعدها انواع دیگری از این موشک بالستیک ساخته شد که دارای بُرد بیشتری بودند و چین، بخش‌هایی از خاورمیانه، بخش‌هایی از روسیه و بخش‌هایی از اروپای شرقی را در بُرد خود داشتند.
آراس-۱۲ام این موشک از موشک‌های قاره‌پیمایی ۳مرحله‌ای با برد ۱۰۵۰۰کیلومتر می‌باشد که کلاهکی 800kt و نیز تعدادی دستگاه ضد رادار برای جلوگیری از ردیابی شدن توسط موشک‌های دفاعی ضد بالستیک دارد. که برد این موشک قاره‌پیما ۱۰۵۰۰ کیلومتر بوده و دقت هدف آن ۲۰۰ متر می‌باشد. وزن این موشک قاره‌پیما در حدود ۴۵تن می‌باشد که آن را به تنهایی در رده مخوفترین موشکهای تاریخ جهان قرار می‌دهد.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد در اکتبر ۲۰۱۸ نماینده آمریکا در ناتو گفت که اگر نتوان روسیه را در به‌کارگیری موشک‌هایی که پیمان منع کاربرد موشک‌های میان‌برد را نقض می‌کنند خلع سلاح کرد، آمریکا به کارهایی برای مقابله با روسیه مانند ساخت موشک خواهد پرداخت.
رادار آرایه فازی قدیر رادار آرایه فازی قدیر یک رادار ایرانی با برد ۱۱۰۰ و ارتفاع ردگیری ۳۰۰ کیلومتر می‌باشد که توسط جهاد خودکفایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طراحی و ساخته شده‌است. بنا بر ادعای منابع رسمی (نظامی) ایران این رادار توانایی کشف اهداف هوایی، هواپیماهای رادارگریز (استیلز)، موشک‌های کروز و موشک‌های بالستیک و نیز ماهواره‌های مدار پایین، ارتفاع (لئو) را دارا می‌باشد. همچنین این رادار برای اولین بار در رزمایش پیامبر اعظم ۶ مورد استفاده و تست قرار گرفت.
موشک بالستیک موشک بالستیک در حقیقت یک ماشین تحویل موشک-مولد، شامل سامانه رهیابی و محفظه حمل مهمات است که اساساً علیه اهداف زمینی و سطحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع گوناگون موشک‌های بالستیک معمولاً بر حسب برد طبقه‌بندی می‌شوند. نوع خاصی از موشک‌های بالستیک وجود دارد که از زیردریایی‌ها شلیک می‌شود و SBLM نام دارد. در ساخت موشک‌های بالستیک، مبحث پیشرانه که مشخص‌کننده برد موشک است مهمترین مسئله محسوب می‌شود و پس از آن میزان توانایی حمل مهمات که قدرت تخریب آن را افزایش می‌دهد.
آزمایش هسته‌ای ۲۰۱۷ کره‌شمالی تلویزیون دولتی کره شمالی اعلام کرد، آزمایش بمب هیدروژنی خود را در ساعت سه بعدازظهر به وقت محلی انجام داده‌است. کره شمالی اضافه کرد که با این آزمایش موفقیت‌آمیز قادر است، این‌گونه بمب را در کلاهک یک موشک بالستیک، نصب نماید. خبرگزاری رسمی کره شمالی نیز روز ۲ سپتامبر ۲۰۱۷ تصویری از کیم جون اون، رهبر کره شمالی را در حال بازدید از یک سلاح هسته‌ای قابل نصب روز موشک بالیستیک نشان داد. بی‌بی‌سی در ۲ سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که (رهبر) کره شمالی از یک کلاهک هسته‌ای هیدروژنی قابل نصب روی موشک قاره‌پیما بازدید کرده‌است؛ و از قول خبرگزاری رسمی کره شمالی (کی‌سی‌ان‌ای) گفت تمامی اجزای بمب در کره شمالی تولید گردیده‌است. توضیح آنکه در بمب هیدروژنی که بسیار قوی تر از بمب اتمی است از همجوشی هسته‌ای استفاده می‌شود و چون حجم زیادی ندارد می‌تواند در کلاهک موشکهای بالستیک نصب گردد.
جورج هیوبنر کرایسلر در سال ۱۹۵۳ برندهٔ قراردادی از سوی لشکر تسلیحاتی ارتش ایالات متحده جهت تولید موشک بالیستیک بین قاره‌ای شد. هیوبنر نیز به سمت مهندس اجرایی مسئول بخش موشکی کرایسلر منصوب شد. او در آن زمان به‌عنوان مهندس اجرایی پژوهش در بخش خودروی شرکت کرایسلر مشغول به کار بود. او یک مجتمع کامل تحقیق و توسعهٔ موشک را برپا کرد که دربرگیرندهٔ مراحل مهندسی، آزمایش و تولید راکت ردستون بود. این موشک‌ها در نهایت وظیفهٔ به مدار رساندن نخستین ماهواره‌های ایالات متحده و به پرواز درآوردن نخستین پروازهای فضایی سرنشین‌دار را عهده‌دار شدند. هیوبنر در برنامهٔ فضای آمریکا با ورنر فون براون همکاری نزدیکی داشت. او برای مدت دو سال بر روی این پروژهٔ موشکی کار کرد و سپس به بخش پژوهش خودرو بازگشت. هیوبنر در مقاله‌ای که در سال ۱۹۵۹ در مجلهٔ "بویز لایف" با عنوان «تمرین برای فضا» در سه صفحهٔ مختلف از این مجله برای نقل داستان کامل خود به چاپ رساند، فعالیت خود در زمینهٔ راکت‌ها را توصیف کرد.
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عماد موشک میان برد ساخت ایران است. این موشک قابلیت هدایت و کنترل تا لحظه اصابت دارد. برد این موشک ۱۷۰۰ کیلومتر است.
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهاب ۳ موشک میان‌برد ساخت ایران است. این موشک با کلاهک ۱٫۲۰۰ کیلوگرمی ۱٫۳۰۰ کیلومتر برد و با کلاهک ۸۰۰ کیلوگرمی، در حدود ۲٫۱۰۰ کیلومتر برد دارد. هم‌اکنون تولید موشک‌های شهاب ۳ متوقف شده‌است، اما در نیروی هوافضای سپاه همچنان عملیاتی است.
پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد در اوایل ۱۹۷۷ (میلادی) شوروی از به‌کارگیری سامانه موشکی اِر. اِس. د-پیونِیر((РСД) «Пионер») در بخش اروپایی خود خبر داد. اِر. اِس. د-پیونِیر یک سامانه موشکی میان‌برد با توانایی جابجایی، پنهان کردن، و امکان هدف‌گیری مستقل چندگانه بود که می‌توانست سه کلاهک هسته‌ای ۱٫۵ تنی را بر خود سوار کند. آراس‌دی-۱۰ پیونیر با بُرد ۴٬۷۰۰ تا ۵٬۰۰۰ کیلومتر می‌توانست همه کشورهای اروپای باختری را تهدید کند. برد آن کمی کمتر از سالت ۲ و کمترین برد برای یک موشک بالستیک قاره‌پیما (۵٬۵۰۰ کیلومتر) بود. آراس‌دی-۱۰ پیونیر جایگزین سامانه‌های کهنه آر-۱۲ وینا و آر-۱۴ چوسووایا شده بود. این سامانه‌ها به دلیل دقت کم، توان باربری پایین (یک کلاهک)، زمان آماده‌سازی طولانی، سختی در پنهان‌کردن، و جابجایی‌ناپذیری، تهدید مهمی برای کشورهای اروپای باختری نبودند. درحالیکه آر-۱۲ وینا و آر-۱۴ به عنوان جنگ‌افزارهای دفاعی بودند، آراس‌دی-۱۰ پیونیر به عنوان جنگ‌افزار یورشی بود.
خلیج فارس (موشک) خلیج فارس یک موشک بالستیک ضد کشتی، سوخت جامد تک مرحله‌ای، مافوق صوت با برد ۳۰۰ کیلومتر است که بر اساس موشک فاتح ۱۱۰ طراحی و ساخته شده‌است. این موشک با یک کلاهک انفجاری ۶۵۰ کیلوگرمی تجهیز شده که از ترکیبی از سیستم‌های هدایت بهره می‌برد که از رهگیری آن جلوگیری می‌کند.
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ذوالفقار یکی از موشک‌های کوتاه برد بالستیک ایران است. این موشک در عملیات حمله موشکی ۲۰۱۷ دیرالزور مورد استفاده قرار گرفت. برد این موشک ۷۰۰ کیلومتر است.
موشک رعد ۵۰۰ موشک رعد ۵۰۰ (موشک چابک و نقطه‌زن رعد ۵۰۰) موشکِ ایرانیِ کوتاه برد با بدنه کامپوزیتی است که بنابر گزارش خبرگزاری اسپوتنیک، در ۲۰ بهمن ۱۳۹۸ از آن رونمایی گردید. «موشک رعد ۵۰۰» از جمله موشک‌های نسل جدید ایرانی است که داری وزنی کمتر از موشک‌های قبلی است. این موشک در قیاس با موشک بالستیکی و دو مرحله ای زمین به زمین فاتح۱۱۰ که بدنه‌اش از جنس فولاد است، دارای نصف وزن آن است، و این در حالی است که باوجود داشتن وزنی کمتر، برد «موشک رعد-۵۰۰»، دویست کیلومتر بیشتر از آن تعبیه شده ‌است. موشک رعد-۵۰۰ دارای وزنی حدوداً دو تُن است. سر جنگی آن نیز دارای قدرت انفجاری بالا و دقت اصابت این موشک به هدفِ مورد نظر، کمتر از پنج متر است. وزن آن هم در قیاس با موشک فاتح-۱۱۰ به نصف کاهش یافته است. همچنین، این موشکِ بالستیک علاوه بر قسمت بدنه، در قسمت سیستم پیشران هم مجهز به سامانه کامپوزیتی است.
موشک بالستیک موشک بالستیک کوتاه‌برد (SRBM) : با برد کمتر از ۱٫۰۰۰ کیلومتر
ونزوئلا ایوان دوکه رئیس‌جمهور کلمبیا، مدعی شده برآوردهای سازمان‌های اطلاعاتی بین‌المللی نشان می‌دهد که دولت مادورو به دنبال خرید موشک‌های میان‌بُرد از ایران است. او همچنین مدعی شده دولت مادورو سلاح‌های روسی و بلاروسی را در اختیار شورشیان چپ‌گرای کلمبیایی قرار می‌دهد و ممکن است موشک‌های ایرانی را هم در اختیار شورشیان کلمبیایی قرار دهد. بلافاصله نخست‌وزیر ونزوئلا «خورخه آریسا» خرید موشک از ایران رد و آن را اتهام ایالات متحده و کلمبیا خواند. چند روز بعد مادورو دربارهٔ خرید موشک از ایران گفت: «صحبتی با ایرانی‌ها داشته باشیم تا ببینیم چه موشک‌های کوتاه‌برد، میان‌برد و دوربردی دارند، به‌خصوص که روابط خیلی خوبی بین ما هست.»
موشک شلمچه این موشک از برد متوسط برخوردار است که قابلیت استفاده در برد کوتاه را نیز دارد و سرعت سه ماخ، قدرت درگیری مؤثر با هدف، مقاوم در برابر جنگ الکترونیک دشمن، مجهز بودن به فناوری روز جهان از ویژگی‌های موشک شلمچه‌است.
نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هویزه یک موشک کروز میان‌برد ایرانی است، که توسط سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ساخته شده‌است. این موشک رادارگریز از خانواده موشک سومار و دارای برد پروازی ۱٫۳۵۰ کیلومتر است، که پس از آزمایش موفق در برد پروازی ۱٫۲۰۰ کیلومتری، تحویل به نیروی هوافضای سپاه پاسداران شده‌است.
سجیل (موشک بالستیک) سجیل نسلی از موشک‌های بالستیک میان‌برد ساخت جمهوری اسلامی ایران است. این موشک زمین‌به‌زمین دو مرحله‌ای، دارای ۲ موتور سوخت جامد مرکب و ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتر برد دارد.
موشک بالستیک موشک بالستیک میان‌برد (MRBM) : با میزان برد بین ۱٫۰۰۰ تا ۳٫۵۰۰ کیلومتر