Please describe the following short story, using a different language chosen from English, Dutch, German, French, Spanish, Danish, Swedish, Norwegian, Portuguese, Italian, Japanese and Esperanto for each sentence. Make sure to use each of these languages at least once.

De Slaapbolstraat

Kattenkussenpootjes pluisden over glimmende kinderkopjes onder roze miezerende wolken. Het was een steegje met aan weerszijden magere, hoge huizen in verschillende pastelkleuren, blauw en groen en rood. Het was nat maar niet koud. De lantaarns ontbrandden als één op het moment dat de pootjes zich schrapzetten en weerschenen in langwerpige lijnen op de keien. De witte kat landde op de rand van een bloembak en sprong in dezelfde beweging door naar een luifel onder een met wingerd begroeid raamkozijn. Een derde sprong bracht haar op het kalf, voor de regen beschut door de bovendorpel. Beneden de zich wassende kat leunde de bakfiets van haar baasje tegen de bloembak, het stuur stak in de teunisbloemen. Het zadel had een scheur, het schuimrubber stak eruit, er rustten groeiende waterdruppels op. De fiets stond niet op slot, nooit. Een kiezel ketste op het achterwiel toen twee jonge vrouwen langsjogden met een aangelijnde hond. De kat stopte even met wassen en keek hen na, ging toen verder. Waar het drietal rende, vormden lianen een verbinding tussen de gebouwen waardoor er een boogje ontstond. Ze verlieten de steeg en sloegen af in de richting van het park, weken even uit voor de donkere jongen die hen tegemoetkwam. Hij was een jaar of tien en neuriede onder zijn capuchon zacht voor zich uit. Hij merkte de renners nauwelijks op, keek alleen even naar de middelgrote witte hond. Hij ging met zijn hand teder over het klimop en over de kroonbladeren van de bloempotten langs de huizen. Hij merkte niet dat een kleine nachtvlinder opschrok en omhoog fladderde naar een flakkerende lantaarn en werd gevat door een vleermuis. Vrij abrupt verdween de roze gloed uit de wolken en van de gevels, zodat het gevleugelde zoogdier, wanneer het buiten het vrij beperkte bereik van de straatverlichting kwam, alleen nog zichtbaar was als een snel bewegend silhouet, slechts iets donkerder dan zijn omgeving. Hij vloog tegen een puntgevel en kroop door een holte in de nok de spouw in, waar een aantal van zijn soortgenoten hingen. Hij nam plaats en was al begonnen zijn vangst te verorberen. Het geluid van de zachte regen was hier gedempt, maar buiten was het steeds hoorbaar en landde het traag op alle blote oppervlakken, als een over het bed uitgeslagen laken. De druppels nestelden zich op de dakpannen, het mos en het gras tussen de straatstenen, de hoedjes van de lantaarns, de zacht zwaaiende uithangborden, de tredes en bordessen voor de voordeuren, de druilerige dakkappelletjes, de klokkende regenpijpen. Ze landden zo licht en dun dat ze nauwelijks nat maakten, maar zorgden wel voor een bedrukte atmosfeer waar men vanachter glas mistroostig naar staarde. De jongen met de capuchon stapte in twee passen omhoog naar zijn voordeur, klopte zijn jas af, ontgrendelde de deur, stapte naar binnen en veegde zijn schoenen aan de mat. Zijn witte kat schoot tussen zijn benen door naar binnen voordat hij de deur weer sloot. De beschaafde klap ketste enkele malen naar de overkant en terug. Het werd donker en stil in de Slaapbolstraat, maar nooit helemaal.