Anayasa Mahkemesinin 23/7/2020 Tarihli ve 2017/31619 Başvuru Numaralı Kararı
ANAYASA MAHKEMESİ KARARLARI | 2020-09-10

10 Eylül 2020 PER$EMBE 
Resmî Gazete 
Sayı : 31240
ANAYASA MAHKEMESİ KARARI 
Anayasa Mahkemesi Başkanlığından:
GENEL KURUL KARAR 
R.G. BAŞVURUSU 
Başvuru Numarası: 2017/31619Karar Tarihi : 23/7/2020
Başkan : Zühtü ARSLAN Başkanvekili : Hasan Tahsin GÖKCAN Üyeler : Serdar ÖZGÜLDÜR Burhan ÜSTÜN Engin YILDIRIM Celal Mümtaz AKINCI Muammer TOPAL M. Emin KUZ Rıdvan GÜLEÇRecai AKYEL Yusuf Şevki HAKYEMEZ Yıldız SEFERİNOĞLU Selahaddin MENTEŞBasri BAĞCI Raportör : Volkan SEVTEKİN Başvurucu : R.G.
Vekili : Av. Hilal ASLAN 
I. BAŞVURUNUN KONUSU 
1. Başvuru, mağdur olunan bir suç sonucu oluşan gebeliğin sonlandırılmasıtalebinin sürüncemede bırakılması nedeniyle kişinin maddi ve manevi varlığın korunması ve geliştirilmesi hakkımın ihlal edildiği iddiasına ilişkindir.

II. BAŞVURU SÜRECİ
2.Başvuru 28/7/2017 taribinde yapılmıştır.
3. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden yapılan ön incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur.

4. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik incclemesinin Bölüm tarafindan yapılmasına karar verilmiştir.


5. Bölüm Başkanı tarafından başvurunun kabul edilebilirlik ve esas incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.

6. Başvuru belgelerinin bir Örneği bilgi için Adalet Bakanlığına (Bakanlık)gönderilmiştir. Bakanlık görüş bildirmemiştir.

7. İkinci Bölüm tarafindan 13/2/2020 tarihinde yapılan toplantida, niteliği itibarıyla Genel Kurul tarafindan karara bağlanması gerekli görüldüğünden başvurunun Anayasa Mahkemesi İçtüzüğünün (İçtüzük) 28. maddesinin (3) numaralı fikrası uyarınca Genel Kurula sevkine karar verilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR 
8. Başvuru formu ve eklerinde ifade edíldiği şekliyle ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla erişilen bilgi ve belgeler çerçevesinde olaylar özetle şöyledir:
9. Başvurucu 7/1/2000 doğumlu olup olayların geçtiği tarihte on sekiz yaşından küçüktür.

10. Başvurucunun 15/5/2017 tarihinde Mut Devlet Hastanesi Kadın Hastahıkları ve Doğum Polikliniğinde yapılan muayenesinde on hafta üç günlük gebe olduğu tespit edilmiştir. Başvurucunun yaşının küçük olması ve farkhı kişilerle birlikte olduğunu beyan etmesi üzerine bu durum aynı gün Mut Emniyet Müdürlüğüne bildirilmiş ve olay Mut Cumhuriyet Başsaveılığına (Başsavcılık ) intikal etmiştir.

11. Başsaveılıkça başvurucunun birlikte olduğunu bildirdiği S.K., D.K. ve S.Ö. ile on sekiz yaşından küçük A.U.Y. ve M.Ç. isimli kişiler hakkında soruşturma başlatılmıştır.
12. Başvurucu 15/5/2017 tarihinde kollukta alınan ifadesinde; kimden hamile kaldığıı bilmediğini, ilk cinsel birlikteliğinin tahminen 2016 yılı başlarında zora dayalıolarak gerçekleştiğini, bunun sonrasında çıplak fotoğraflarının ailesine gönderileceği tehdidi nedeniyle başka bir kişiyle de cinsel birliktelik yaşadığını, daha sonraki birlikteliklerinde ise rızasının bulunduğunu belirtmiştir.

13. Başvurucunun annesi D.Ü. ve babası S.Ü. aym tarihte kollukta ahınan ifadelerinde yaşı küçük olan kızlarını istismar eden kişi ya da kişilerden şikäyetçi olduklarınıbelirtmiş ve gebeliğin sonlandırılmasına karar verilmesi talebinde bulunmuşlardır.
14. Bu arada başvurucu, başından geçen olaylar nedeniyle özellikle babasından korktuğunu, ailesiyle birlikte kalamayacağını belirtmesi üzerine ve Başsavcılk talimatıdoğrultusunda 15/5/2017 tarihinde kolluk tarafından Mersìn Aile ve Sosyal Politikalar II Müdürlüğü Şiddet Önleme ve İzleme Merkezine teslim edilmiştir.
15. Başsavcılıkça yürütülmekte olan soruşturma kapsamında Şiddet Önleme ve İzleme Merkezine 18/S/2017 tarihli yazı yazılmıştır. Bu yazıda, mağdur olan başvurucunun ailesinin gebeliğin sonlandırılması talebiyle Başsavcılığa müracaat etmesi dolayısıyla kısa zamanda kürtaj işleminin gerçekleştirilebileceği ancak bebeğinin babasının tespit edilmesi için başvurucuya uygulanacak bu işlemden önce Başsavcılığa bilgi verilmesi ve DNA Örnekleri ahnmadan kürtaj işlemine başlanmaması gerektiği bildirilmiştir.

16. Başvurucunun anne ve babası Mut Sulh Ceza Hâkimliğine (Häkimlik)sunduklanı 18/5/2017 tarihli dilekçelerinde, on yedi yaşında ve suç mağduru olan kızlarının kimden gebe kaldığını dahi bilmediklerini belirterek 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 99. maddesinin (6) numaralı fikrası uyarınca gebeliğin sonlandırılmasına izin verilmesi talebinde bulunmuşlardir.

17. Talep 18/5/2017 tarihli Hâkimlik kararı ile usulden reddedilmiştir. Karar gerekçesinde, talebe konu olayla ilgili olarak Başsavcılikça soruşturma yürütüldüğü ve bu soruşturma kapsamında Başsavcılık tarafından gebeliğin sonlandırılması talebinde bulunulması gerektiği belirtilerek talep edenlerin bu hususta başvuruda bulunma haklarının olmadigi ifade edilmiştir.

18. Bu karar üzerine başvurucunun anne ve babası bu defa Başsavcılığa hitaben yazdıkları aynı tarihli dilekçelerinde, Hâkimlik kararında gebeliğin sonlandırılmasına ilişkin talebin Başsavcıhkça yapılması gerektiğine işaret edildiğinden bahsederek Başsavcılıktan bu hususta talepte bulunmasini istemişlerdir.

19. Başsavcılık, bu talep üzerine başvurucunun anne ve babası olan müştekilerin talepleri hususunda gereğinin takdir ve ifası için Hâkimlikçe karar verilmesi gerektiğini belirterek soruşturma dosyasını Hâkimliğe göndermiştir.

20. Hâkimlik 18/5/2017 tarihli kararı ile Başsavcılık talebini reddetmiştir. Karar gerekçesinde gebeliğin sonlandırılmasını isteme hakkı ve tibbi müdahale kavramı üzerinde açıklamalarda bulunułduktan sonra talebin kişiye sıkı sıkıya bağlı haklardan olduğu ancak Başsavcılık talebinde ve soruşturma dosyası kapsamında başvurucuya ait herhangi bir talep ve rızaya ilişkin beyanın olmadığı ifade edilmiştir. Gebeliğin sona erdirilmesine ilişkin olarak 24/5/1983 tarihli ve 2827 sayıh Nüfus Planlaması Hakkında Kanun'un 5. maddesine göre gebelik süresi on haftadan fazla ise sadece annenin hayatinı tehdit ettiği takdirde gebeliğin sonlandırılacağının kabuł edildiği vurgulanmıştır. Somut olayda gebelik süresinin on haftayıgeçmiş olduğu ve gebelikte annenin hayatını tehlikeye atan bir durum olup olmadığının veya ceninin anneye fiziksel ve ruhsal bir zarar verip vermediginin ilgili kanun maddeleri gereğince sağlık kuruluşundan alınan bir capor ile tespit edilmediği -soruşturma dosyasında bu hususta herhangi bir bilgi belgeye yer verilmediği- belirtilmiştir.
21. Yine gerekçede; anne yönünden sağlık sorunu yaratmadığı veya diğer bir zorunluluk bâli olmadığı sürece gebeliği sonlandırmanın ceninin yaşam hakkını ihlal edeceği,talebin eksik ve gerekli belgelerin toplanmadan yapıldığı vurgulanmıştır. Diğer yandan 5237sayılı Kanun'un 99. maddesinin (6) numaralı fikrası uyarınca gebeliğin sonlandırılmasına izin verilebilmesi için kadının mağduru olduğu bir suç sonucunda gebe kalması gerektiği açıkça ifade edildiğinden ve bu suçun cinsel saldıri, cinsel istismar veya reşit olmayanla cinsel ílişki suçu olabileceği ancak reşit ołmayanla cinsel ilişki suçu sonucu oluşan gebeliklerde bu hükmün uygulanıp uygulanmayacağını açık ve belirli olmadığından söz edilmiştir.Soruşturma dosyası kapsamında, suça sürüklenen çocuk ve şüpheli beyanlarından ceninin biyolojik babası henüz tespit edilemediği gibi suçun reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kapsamında kalması hâlinde ceninin yaşam hakkınin ihlal edileceğinden ve henüz başvurucunun hangi suçun mağduru olduğu belirlenemediğinden talebin reddedildiği açıklanmıştır.


22. Bu karar sonrasında Mersin Çocuk Destek Merkezi Müdürlüğü aracılığı ile Başsavcılığa gönderdiği 22/5/2017 tarihli dilekçesinde başvurucu; istemeyerek yaşamışolduğu cinsel birlikteliklerden gebe kaldığını öğrendiğini, psikolojisinin çok kötü olduğunu,intihardan ya da kendine zarar verici eylemlerde bulunmaktan korktuğunu, bebeği doğurmasının hayatının mahvolmasına neden olacağını belirterek bir an önce kürtaj olmasına izin verilmesinin ilgili makama iletilmesi talebinde bulunmuştur.

23. Başsavcılık 25/5/2017 tarihinde başvurucunun dilekçesi üzerine yeniden karar verilmesi talebinde bulunmuştur. Hâkimlik aynı tarihli karar ile Başsavcılık talebini reddetmiştir. Karar gerekçesinde; önceki kararda belirtilen açıklamaların tekrarı yanında ayrica Savcıhık talebinde ve soruşturma dosyası kapsamında başvurucu ile anne ve babasına ait dilekçelerin farkhı tarihlerde verildiği, birlikte yapmış oldukları bir müracaatın bulunmadıği ifade edilmiştir.

24. Bu defa başvurucu vekilinin 25/5/2017 tarihinde Başsavcılığa hitaben yazdığıdilekçede; başvurucunun bebeği doğurmak istemediği, yaşı ve psikolojik durumu nedeniyle bebeğidoğurmasının mümkün olmadığı, ailesinin de gebeliğin sonlandınlmamasıhâlinde evine dönmesine izin vermediği ifade edilmiştir. Ayrica bebeğin dünyaya gelmesi ve başvurucunun on sekiz yaşını doldurması hâlinde çocuk esirgeme kurumlarında da kalamayacağı belirtilerek gebeliğinin hangi şüphelinin fili sonucunda oluştuğunun tespiti ile gebeliğinin sonlandırılmasının başvurucunun hayatını tehlikeye sokup sokmayacağıhususunda rapor aldirilmasi taleplerinde bulunulmuştur.

25. Başvurucuya yönelik gerçekleştirildiği iddia edilen çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan Başsavcılıkça yürütülen soruşturma kapsamında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığından rapor aldırımıştır. 9/6/2017 tarihli raporda yer alan beyanında başvurucu; bir arkadaşının "Elimde çiplak fotoğrafların var, benimle olmazsan herkese gösterir, seni rezil ederim." diyerek kendisini tehdit etmesi nedeniyle onunla beraber olduğunu, daha sonra arkadaşının fotoğrafları diğer arkadaşlanna da gösterdiğini, onlarla da beraber olması için kendisini tehdit ettiğini, korktuğu için onlarla da birlikte olduğunu, sonra da gebe kaldığını belirtmiştir.Anılan raporun "Sonuç" kismında ".…. 1-Kadın Doğum Hastalıkları tarafindan 30.05.2017tarihli USG'de 12,5 haftalık gebe olduğu, fetal kalp atımlurının (+) olduğu, annenin 17yaşında adolesan çocuk olduğu, annenin hayatını tehlikeye atan normal gebelik komplikasyonları gelişebileceği, gebeliğin alınması veya alınmaması halinde bazı tıbbi riskler bulunduğu, 2- Çocuk Psikiyatri Anabilim Dalī'nda yapılan muayenesi sonucu, alınan öyküden cinsel istismar sonucu 12 hafta 6 günlük gebe kaldığının öğrenildiği, gebeliğin istismar sonucu olmasi, anne yaşinın küçük olması ve annenin ruhsal açıdan travmatik süreçyaşamasından dolayı gebeliğin sonlandirilmasinın hem anne hem de ceninin (bebek) tibbi yararına olacağı.." şeklinde kanaate varıldiği bildirilmiştir.

26. Başvurucu ile anne ve babasının 15/6/2017 tarihinde Başsavcılığa hitaben birlikte yazdıklanı dilekçede, Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığından alınan Adli Tīıp Kurulu raporundan da söz ederek kürtaja izin veriłmesi hususunda talepte bulunułmasını istemiştir.Başsavcılık aynı taribte gebeliğin sonlandırılması talebi hususunda bir karar verilmesi için soruşturma dosyasını Hâkimliğe tekrar göndermiştir.

27. Hâkimlik 16/6/2017 tarihli kararı ile Başsavcılık talebini reddetmiştir. Kararda Silifke Sulb Ceza Hâkimliğine yedi gün içinde itiraz yolu açık olmak üzere karar verildiği belirtilmiştir. Karar gerekçesinde, Adli Tıp Kurulu raporunun yeterince ayrıntıl 

düzenlenmediği vurgulanmiştır. Anilan raporda başvurucunun hayatını tehlikeye atan ve gebelik riski ile ilgili normal gebelik komplikasyoniarı dışında olumsuz bir durumun olmadığı, ayrica gebeliğin sonlandırıłması veya sonlandırılmaması hâlinde risklerin birbirine eşit olup sonuçlar arasında herhangi bir üstünlük bulunmadığı belirtilmiş; bunun anne yönünden sağlık sorunu yaratmadığı veya diğer bir zorunluluk hâli olmadığı sürece gebeliği sonlandırmanın yaşam hakkı ihlali sayılacağı açıklanmıştır.

28. Bu karara karşı başvurucu vekilinin Silifke Sulh Ceza Hâkimliğine 20/6/2017tarihinde itirazda bulunması üzerine sözü edilen Hákimlik 24/6/2017 tarihinde evrak üzerinden yapilan inceleme sonucu itirazın reddine kesin olarak karar vermiştir. Karar gerekçesinde 2827 sayılı Kanun'un 6. maddesinde geçen sulh hâkimi ibaresinin sulh hukuk hâkimini ifade ettiği, talebin özü itibarıyla çekişmesiz yargı işi niteliğinde olduğu, mevzuatta sulh ceza hàkimliğinin görevli olduğuna dair bir düzenleme bulunmadığı, talebin soruşturma işlemi niteliğinde olmadığı belirtilerek Cumhuriyet savcısının izin talebini sulh hukuk mahkemesine yöneltmesi gerektiği ifade edilmiştir.

29. Başsavcılık bu defa 29/6/2017 tarihli yazısı ile gebeliğin sonlandırılması talebi hususunda bir karar verilmesi için soruşturma dosyasını Mut Sulh Hukuk Mahkemesine göndermiştir.

30. Mut Sulh Hukuk Mahkemesinin 30/6/2017 tarihli görevsizlik kararı ile Başsavcılık talebinin görev yönünden reddine, dosyanın resen görevli ve yetkili Mut Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesi için Başsavcılığa tevdiine karar verilmiştir. Karar gerekçesinde, suç sonucu oluşan gebelikle ilgili yürütülen soruşturma doğrultusunda talebin değerlendirilmesinin sulh ceza hâkimliğinin görevinde olduğu ve itiraz merciinin göreve ilişkin karar veremeyeceği belirtilmiştir.

31. Son olarak Başsavcılk tarafından 7/7/2017 tarihli yazı ile soruşturma dosyasıMut Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmiştir, Hâkimlik 10/7/2017 tarihli kararı ile söz konusu talebin değerlendirilerek daha öncesinde bir karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği gerckçesiyle Başsavcılık talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.
32.Başvurucu 28/7/2017 tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.
33. UYAP aracılığıyla erişilen bilgi ve belgelerden, bireysel başvuru sonrasında yürütülen soruşturma kapsamında Başsavcılıkça suça sürüklenen çocuk ve şüpheliler S.K.,D.K., A.U.Y. ve M.Ç. ile ilgili olarak başvurucunun kendi isteği ve rızası ile cinsel ilişkiye girdiğini belirtmesi, ayrica 30/5/2018 tarihinde alinan ifadesinde meydana gelen olaylar nedeniyle şikâyetinden vazgeçtiğini, herhangi bir kimseden şikâyetçi ołmadığını beyan etmesi nedeniyle adı geçen kişiler yönünden kovuşturma yapılmasına yer olmadığına 15/8/2018 tarihinde karar verildiği anlaşılmıştır.

34. Yürütülen soruşturma sonunda Başsaveılıkça çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiasıyla şüpheli S.Ö. hakkında kamu davası açılmak üzere Silifke Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben 12/9/2018 tarihinde fezleke düzenlenmiştir. Silifke Cumhuriyet Başsavcılığının 8/10/2018 tarihli iddianamesinden on beş yaşını tamamlamış ancak on sekiz yaşından küçük olan mağdurenin (başvurueunun) olay tarihi sonrasında 11/12/2017 tarihinde bebeğini dünyaya getirdiği, ayrıca başvurucu ile zorla cinsel ilişkiye girerek çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiasıyla şüpheli S.Ö.nün cezalandırılması istemiyle kamu davasının açıldığı, Silifke Ağır Ceza Mahkemesinde görülen davanın istinaf aşamasında derdest olduğu anlaşılmaktadır.


35. Diğer taraftan başvurucu vekili, Silifke Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/6/2017tarihli kesinleşen kararına karşı 7/7/2017 tarihli dilekçe ile 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılıCeza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararina bozma yoluna gidilmesi talebinde bulunmuştur.

36. Bakanlık Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün yazısıyla kanun yararına bozma talebini inceleyen Yargitay 5. Ceza Dairesinin 5/3/2018 tarihli kararından, talebin kabulü ile Silifke Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/6/2017 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun'un 309.maddesi uyarınca bozulmasına karar verildiği anlaşıłmaktadır. Karar gerekçesinde 3/7/2005tarihli ve 5395 sayıhı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5. maddesinin (1) numaralı fikrasının (d)bendinde belirtilen tedbiri soruşturma sirasında uygulamanın "sulh ceza mahkemesinin [hâkimliğinin]" görevi kapsamında bulunduğu ve talebin sağhk tedbiri içinde değerlendirilmesi suretiyle kanun yararına bozma isteminin yerinde görüldüğü açıklanmıştır.
37. Anayasa Mahkemesinin 13/11/2019 tarihli yazısı üzerine 5237 sayılı Kanun'un 99. maddesinin (á) numarah fikrası kapsamında suç sonucu oluşan ve on hafta ile yirmi hafta arasındaki gebeliklerin sonlandırlması karannın usulüyle ilgili ve kararı alacak makama ilişkin yasal çerçeve hakkında Sağhk Bakanhığı Hukuk Hizmetleri Genel Müdürlüğünün 2/12/2019 tarihli yazısında söz konusu hususları açıklığa kavuşturacak bir düzenleme bulunmadıği, Bakanlık Mevzuat Genel Müdürlüğünün 3/12/2019 tarihliyazısında da bu konuyla ilgili olarak ikincil mevzuatta düzenlemeye rastlanmadığı bildirilmiştir.
IV. İLGİLİ HUKUK 
A. UlusalHukuk 
38. 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Doğum ve ölüm"kenar başlıkh 28. maddesi şöyledir:
"Kişilik, çocuğun sağ olarak tamamıyla doğduğu anda başlar ve ölümle sona erer.
Çocuk hak ehliyetini, sağ doğmak koşuluyla, ana rahmine düştüğü andan başluyarak elde eder."
39. 2827 sayılı Kanun'un "Nüfus planlaması" kenar başlıklı 2. maddesi şöyledir 
"Nüfus planlaması, fertlerin istedikleri sayıda ve istedikleri zaman çocuk sahibi olmaları demektir.

Devlet, nüfus plunlamasının öğretimi ile uygulanmasıı sağlamak için gerekli tedbirleri alı. Nüfus planlaması gebeliği önleyici tedbirlerle sağlanır.
Gebeliğin sona erdirilmesi ve sterilizasyon, Devletin gözetim ve denetimi altında yapıhır.

Bu Kanunun öngördüğü haller dışında gebelik sona erdirilemez ve sterilizasyon veya kastrasyon ameliyesi yaplamaz."
40. 2827 sayılı Kanun'un "Gebeliğin sona erdirilmesi" kenar başhkh 5. maddesinin birinci ve ikinci fikraları şöyledir:

"Gebeliğin onuncu haftası doluncaya kadar annenin sağlığı açısından tibbi sakınca olmadığı takdirde istek üzerine rahim tohliye edilir.

Gebelik süresi, on haftadun fazla ise rahim ancak gebelik, annenin hayatını tehdit ettiği veya edeceği veya doğacak çocuk ile onu takip edecek nesiller için ağır maluliyete neden olacağı hallerde doğum ve kudın hastalıkları uzmanı ve ilgili daldan bir uzmanın objektif bulgulara dayanan gerekçeli raporları ile tahliye edilir."
41. 2827 sayılı Kanun'un "Gebeliğin sona erdirilmesinde izin" kenar başlıklı 6.maddesi şöyledir:
"5 inci maddede belirtilen müdahale, gebe kadının iznine, küçüklerde küçüğün rizası ile velinin iznine, vesayet altında bulunup da reşit veya mümeyyiz olmayan kişilerde reşit olmayan kişinin ve vasinin rızası ile birlikte sulh hakiminin izin vermesine buğlıdır. Ancak akil maluliyeti nedeni ile şuur serbestisine sahip olmayan gebe kadın hakkında rahim tahliyesi için kendi rızası aranmaz.

4 üncü maddenin ikinci ve 5 inci maddenin birinci fikralarında belirtilen ve ruzalarıaranılacok kişiler evli iseler, sterilizasyon veya rahim tahliyesi için eşin de rizası gerekir.
Veli veya sulh mahkemesinden izin alma zumana ihtiyaç gösterdiği ve derhal müdahale edilmediği takdirde hayati veya hayati organlardan birisini tehdit eden acil hallerde izin şart değildir."
42. 18/12/1983 tarihli ve 18255 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Rahim Tahliyesi ve Sterilizasyon Hizmetterinin Yürütülmesi ve Denetlenmesine İlişkin Tüzük'ün (Tüzük) "On haftayı geçmeyen gebeliklerde rahim tahliyesi" kenar başlıkhı 3.maddesinin birinci fikrası şöyledir:
"Gebeliğin onuncu haftası doluncaya kador kadının sağlığı açısıdan tibbi sukınca olmadığı takdirde, istek üzerine rahim tahliye edilir."
43.Tüzük'ün "On haftayı geçen gebelikte rahim tahliyesi" kenar başlıklı 5. maddesi şöyledir:
"Gebelik süresi on haftayı geçen kadınlarda, rahim tahliyesi yapılamaz.
Bu durumdaki kadınlarda, ancak, Tüzük'e ekli (2) sayılı listede sayılan hastalıklardan birinin bulunması halinde ve kadın hastalıkları ve doğum uzmanı tarofindan rahim tahliyesi yapılabilir. Hastaliığın, kadın hastalıkları ve doğum uzmanıyla bu hastalığın ilişkin olduğu uzmanlık dalından hir hekimin birlikte hazırlayacokları, kesin klinik ve laboratuvar bulgulara dayanan, gerekçeli raporlarla saptanması zorunludur.

Rahim tahliyesini yapan hekim, bu raporu, ameliyenin sonucuyla birlikie en geç bir hafta içinde, illerde sağlık ve sosyal yardım müdürlüklerine, ilçelerde hükümet tabiplikterine göndermek zorundadır. Bu raporlar il sağlık ve sosyal yardım müdürlüğünde toplanır."
44.5237 sayılı Kanunun "Çocuk düşürtme"kenar başlıkh 99. maddesi şöyledir 
"(1) Rızusı olmaksızın bir kadının çocuğunu düşürten kişi, beş yıldan on yıla kadar hopis cezasi ile cezalandırıtir.


(2) Tībbi zorunluluk bulunmadığı halde, rizaya dayalı olsa bile, gebelik süresi on haftadun fuzla olan bir kadının çocuğunu düşürten kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu durumdu. çocuğunun düşürtülmesine rza gösteren kadın hakkında bir yila kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur.
(3) Birinci fikrada yazıitı fil kadının beden veya ruh suğlığı bakımından bir zarara uğramasına neden olmuşsa, kişi altı yildan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır;filin kadının ölümúne neden olması halinde, onbeş yildan virmi yıla kadar hopis cezasına hükmolunur.

(4) İkinci fikrada yazılı fil kadının heden veya ruh sağlığı bakımından bir zarara uğramusına neden olmuşsa, kişi üç ytldan alt yıla kadur hapis cezası ile cezalandırılır;fiilin kadının ölümüne neden olması halinde, dört yıldun sekiz yila kadar hapis cezasına hükmolunur.

(5) Rizaya dayalı olsa bile, gebelik süresi on haftayı doldurmamış olan bir kadının çocuğunun yetkili olmayan bir kişi tarafindan düşürtülmesi halinde; iki yıldan dört yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Yukarıduki fikralarda tanımlanan diğer fiiller yetkili olmayan bir kişi tarafindan işlendiği takdirde, bu fikralara göre verilecek ceza, yarıoronında artırılarak hülomolunur 

(6) Kadının mağduru olduğu bir suç sonucu gebe kalması halinde, süresi yirmi haftadan fazla olmamak ve kadının rizası olmak koşuluyla, gebeliği sonü erdirene ceza verilmez. Ancak, bunun için gebeliğin uzman hekimler tarafindan hastane ortamında sona erdirilmesi gerekir."
45. 5237 sayıh Kanun'un "Çocuk düşürme"kenar başhkhı 100. maddesi şöyledir:
"Gebelik süresi on huftadan fazla olan kadmın çocuğunu isteyerek düşürmesi halinde.bir yila kadar hapis veya adlí para cezasina hükmolunur."
46.5237 sayıh Kanun'un 102., 103., 104. ve 105. maddelerinin ilgili kısmı şöyledir:
"Madde 102- Cinsel saldirı
*.
(2) Fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulmasi suretiyle işlenmesi durumunda,yedi yıldan oniki yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Bu filin eşe karşı işlenmesi halinde, soruşturma ve kovuşturmanın yapılıması mağdurun şikayetine bağlıdır.
.
(5) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağliğının bozulması hatinde, on yıldan az olmamak üzere hapis cezasina hükmolunur.

.
co c 
(u6/5t19-t102/9/81 sda) -101 ao 

(1) Çocuğu cinsel yónden istismar eden kişi, sekiz yıldan on beş yıla kadar hapis cezasıile cezalandırılır. Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde katması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Sarkantlık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hälinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikáyetine bağlıdır.Cinsel istismar deyiminden;
a) On beş yaşım tamamiamamış veya tamamlamış olmakla birlikte filin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlücinsel davrani$,
b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başku bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar, anlaşılır 
(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulmusı suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on altiı yıldan uşaği olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur.

,
Madde 104 - Reşit olmayanla cinsel ilişki 
(1) Cebir, tehdit ve hile olmuksuın, onheş yaşını bitirmiş olan çocukla cinsel ilişkide bulunan kişi, șikáyet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalondırılır.
Cinsel taciz 
Madde 105- (1) Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun șikayeti üzerine, üç aydan iki yila kadar hapis cezasına veya adli para cezasına, filin çocuğa karşı işlenmesi hālinde altı aydan üç yıla kodar hapis cezasına hükmolunur.
11.

47. 5395 sayılı Kanun'un "Tanımlar" kenar başhıklı 3. maddesinin (1) numaralt fikrasının ilgili kısmı şöyledir:
"Bu Kanunun uygulanmasında;
a) Çocuk: Daha erken yaşta ergin ołsa bile, onsekiz yaşını doldurmamış kişiyi; bu kapsamda,
1. Korunma ihtiyacı olan çocuk: Bedensel, zihinsel, ahlaki, sosyal ve duygusal gelişimi ile kişisel güvenliği tehlikede olan, ihmal veyo istismar edilen ya da suç mağduruçocuğu,
2. Suça sürüklenen çocuk: Kanunlarda suç olarak tanımlonan bir fiili işlediği iddiusıile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği filden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuğu,
b) Mahkeme: Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerini,
c) Çocuk hâkimi: Hakkında kovuşturma başiatıłmış olanlar hariç, suça sürüklenen çocuklarla korunma ihtiyacı olan çocuklar hakknda uygulanacak tedbir kararlarını veren çocuk mahkemesi häkimini,
Ifade eder."

48. 5395 sayılı Kanun'un "Mahkemelerin kuruluşu" kenar başlıklı 25. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:
"(1) Çocuk mahkemesi, tek häkimden oluşur. Bu mahkemeler her il merkezinde kurulur.Ayrıca, bölgelerin coğrafi durumları ve is yoğunluğu göz önünde tutularak belirlenen ilçelerde Häkimler ve Savcıtar Yüksek Kurulunun olumłu görüşü alınarak kurulabilir..….
(2) Çocuk ağır ceza mahkemelerinde bir başkan ile yeteri kadar üye bulunur ve mahkeme bir haşkan ve iki üye ile toplanır. Bu mahkemeler bölgelerin coğrafi durumları ve is yoğunluğu göz onünde tutularak belirlenen yerlerde Hákimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun olumlu görüşü alınarak kurulur.."
49. 5395 sayılı Kanun'un "Mahkemelerin görevi" kenar başlklı 26. maddesinin (3)numaralı fikrasi şõyledir:
"Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanundu ve diğer kanunlorda yer alan tedbirleri almakla görevlidir."
50.5395 sayılt Kanun'un geçici 1, maddesinin (3) ve (4) numaral fikraları şöyledir:
"Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafindan işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.

Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararları görevli aile veya asliye hukuk mahkemelerince alınur."
51. 5395 sayıłı Kanun'un "Temel ilkeler" kenar başlıkh 4. maddesinin ilgili kısmışöyledir:
"(1) Bu Kanunun uygulanmasında, çocuğun haklarının korunması amacıyla;
b) Çocuğun yarar ve esenliğinin gözetilmesi,
..
d) Çocuk ve ailesi bilgilendirilmek suretiyle karar sürecine katilumlarımın sağlanmasıi,
f) Însan haklarına dayali, adil, etkili ve süratli bir usúl izlenmesi,
g) Soruşturma ve kovuşturma sürecinde çocuğun durumuna uygun özel ihtimam gösterilmesi,
...
İlkeleri gözetilir."

52. 5395 sayılı Kanun'un "Koruyucu ve destekleyici tedbirler" kenar başlıkhı S.maddesinin birinci fikrasının ilgili kasmı şöyledir:
"Koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun öncelikle kendi aile ortamında korunmasını sağlamaya yönelik donışmanlık, eğitim, bakım, sağliık ve barınma konularında alınacak tedbirlerdir. Bunlardan.: ...

c) Bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle göreviní yerine getirememesi hâlinde, çocuğun resmî veya özel bukim yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırilması veya bu kurumlara yerleştirilmesine 
d) Sağlīk tedbiri. çocuğun fiziksel ve ruhsal suğlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli ubhi bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılmasına,
e) Barinma tedbiri, barınma yeri olmayan çocuklu kimselere veya hayati tehlikede olan hamile kadınlara uygun burınma yeri sağlamaya, Yönelik tedbirdir."
53. 5395 sayılı Kanun'un "Çocuklara özgü güvenlik tedbiri" kenar başhıkhı 11.maddesi şöyledir:
"Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürükienen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara ózgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır."
54. 24/12/2006 tarihli ve 26386 sayilı Resmi Gazete'de yaynmlanan Çocuk Koruma Kanununa Göre Verilen Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarmın UygulanmasıHakkında Yönetmelik'in (Yönetmelik) "Tanımlar" kenar başlıkhı 4. maddesinin ilgili kısmışöyledir:
"b) Çocuk hákimi: Hakkında kovuşturma başlatdmış olanlar hariç, suça sürüklenen çocuklarla korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında uygulanacak tedbir kararlarını veren çocuk muhkemesi häkimini.

.
d) Mahkeme: Çocuk mahkemelert ile çocuk ağır ceza mahkemelerini, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde aile ya da asliye hukuk mahkemeleri ile ceza maħkemelerini,
...
ifade eder."
55. Yönetmelik'in "Koruyucu ve destekleyici tedhir kararı alınmasında yetki ve usůl" kenar başlıkh 8. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:
"(1) Çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbir kurart; çocuğun anası. babasi,vusisi, bakım ve gözetiminden sorumlu kimse, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü ve Cumhuriyet savcısının istemi üzerine veya re'sen çocuğun menfautleri bakimindun kendisinin, ana. baba, vasisi veya birlikie yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hákimince alınır,
(2) Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup góreve başlayıncaya kadar hakkında kovuşturma başlatilmış olanlur hariç, korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkinda tedbir kurarları, aile mahkemeleri kurulan yerter bakumından bu mahkemeler,kurulu bulunmayan yerler bakımından asliye hukuk mahkemelerince alınır.

(3) Hakkında kovuşturma başlatıłmış olon çocukiar için koruyucu ve destekieyici tedbir kararı kovuşturmanın yapıldığı mahkemece alınır..."
56. 11/4/1928 tarihli ve 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı Ícrasına Dair Kanun'un 70. maddesi şöyledir:
"Tabipler, diş tabipleri ve dişçiler yapacakları her nevi ameliye için hastanın, hasta küçük veya tahtı hacirde ise veli veya vasisinin evvelemirde muvafakatını alırlar. Büyük ameliyei cerrahiyeler için bu muvafakatin tahriri olması lazımdır. (Veli veya vasisi olmadığıveya bulunmadığı veya üzerínde ameliye yapıłacak şahıs ifudeye muktedir olmadiğı takdirde muvafakat şart değildir.) Hilafinda hareket edenlere ikiyüzelli Türk Lirası idari para cezasıverilir.

Bu Kanunda yazılı olan idari para cezalurı mahalli mülki amir tarafindan verilir."
57.5271 sayılı Kanun'un "Yönetmelik" kenar başhklı 82. maddesi şöyledir:
"75 ilá 81 inci maddelerde öngörülen işlemlerin yapılmast ile ilgili usuller yönetmelikte gösterilir."
58. 5271 sayılı Kanun'un 82. maddesine dayanılarak hazırlanan ve 1/6/2005 tarihli ve 25832 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesinde Beden Muayenesi, Genetik Incelemeler ve Fizik Kimliğin Tespiti Hakkında Yönetmelik'in 1.maddesi şöyledir:
"Bu Yönetmelik; bir suça ilişkin iz, eser, emare ve delillerin elde edilmesi; ayrica,maddi gerçeğin ortaya çıkartılması bakımından şüpheli, sanık, mağdur ve diğer kişilerin beden muayenelerinin yapilmasi, ubbi incelemelerde bulunmak üzere vücuttan, kan veya benzeri biyolojik örneklerle, saç, tükürük, trnak gibi örneklerin alınmasi, moleküler genetik incelemeler ile şüpheli ve sanığın kimliğinin teşhisi için gerekli fiziki özelliklerin tespitine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir."
B. Uluslararası Hukuk 
1. Uluslararası Mevzuat 
59. 3/12/2003 tarihli ve 5013 sayıl: Kanun ile onaylanması uygun bulunan Biyoloji ve Tibbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin KorunmasıSözleşmesi'nin (Insan Hakları ve Biyotıp Sözleşmesi) 1, maddesi şöyledir:
"Bu Sözieşmenin Tarafları, tüm insanların haysiyetini ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tibbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına alacaklardır.

Turafların her biri, bu Sözleşme hükümlerinin yürürtüğe sokulması bukimından kendi iç hukuklarında gerekli tedbirleri alacaklardur."
60. İnsan Hakları ve Biyotıp Sözleşmesi'nin 5. maddesi şöyledir:
"Sağlık alanında herhangi bir müdahale, ilgili kişinin bu müduhaleye özgürce ve bilgilendirilmiş bir şekilde muvafakat etmesinden sonra yapilabilir.

Bu kişiye, önceden, müdahalenin amacı ve niteliği ile sonuçları ve tehlikeleri hakkında uygun bilgiler verilecektir.

Ilgili kişi, muvafakatini her zaman, serbestçe geri alabilir."
61. 4/6/2003 tarihinde onaylanan ve 11/8/2003 tarihli Resmí Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 16/12/1966 tarihli Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara İłişkin Uluslararası Sözleşme'nin 12. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:
"Bu Sözleşme'ye Taraf Devletler. herkesin, ułaşılabilecek en yüksek fiziksel ve zihinsel sağlık standardına saħip olma hakkını kabul ederler..…."
62. 10/9/2011 tarihli ve 28050 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 25/10/2007 tarihli Avrupa Konseyi Çocuklarin Cinsel Sömürü ve İstismara Karşı KorunmasıSözleşmesi’nin (Lanzarote Sözleşmesi) 1., 18. ve 32, maddeleri şöyledir:
"Madde 1 - Amaçlar 
1. Bu Sözleşmenin amaçları:
a. çocukların cinsel sömürüsü ve istismarını engellemek ve bunlarla mücadele etmek:
b. cinsel sömürü ve istismara maruz çocuk mağdurların haklarını korumak;
c. çocukların cinsel sömürü ve istismarına karşı ulusal ve uluslararasi işbirliği geliştirmektir.

2. Bu Sözleşme Taraflarca hükümlerinin etkin uygulamasın temin etmek için özel bir gözetim mekanizması kurar.

Madde 18 - Cinsel istismar 
I. Taraflardan her biri aşağıdaki kasti fiilin suç kupsamına girmesini sağlamak için gereken yasal ve diğer tedbirleri alır:
a. ulusal hukukun ilgili hükūmlerine göre yasal olarak cinsel erginlik yaşına gelmemişolan bir çocukla cinsel faaliyetlerde bulunmak:
b. bir çocukla aşağıdaki yollarla cinsel faaliyette bulunulması halinde:
- zor, güç veya tehdit kullanma; veya 
- aile içi dahil, çocuk üzerinde güven, yetki veya etki gerektiren mevkii kullanarak istismar; veya 

- özellikle bir zihinsel veya fiziksel özürlülük veya bağımlılığı sebebiyle, çocuğun özellikle savunmasız bir durumundan yararlanarak istismar.

2. Yukarıdaki 1. fikra amacına uygun olarak, Taraflardan her biri bir çocukla cinsel faaliyette bulunmanın yasak olduğu yaş alt sımrıno karar verir.

3. l.a. fikrasının hükümleri, küçükler arasında rizaya dayalı cinsel faaliyeileri düzenlemeye yönelik değildir.


Madde 32- Işlemterin Başlatlması
Taraflardan her biri işbu Sözleşmedeki suçların soruşturulması ve kovuşturulmasının mağdur tarafindun yapılan bir açıklama ya da suçlamaya dayandırılmamasını ve mağdur ifadelerini geri alsa bile işlemlerin devam etmesini sağlamak için gerekli yasal ve diğer tedbirleri alır."
6. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (Sözleşme) "Özel ve aile hayatına saygıhakkı" kenar başhklı 8. maddesi şöyledir:
"(1) Herkes özel ve aile hayatına, konutuna ve yazışmasına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

(2) Bu hakkın kullanıłmasına bir kamu makumının müdahalesi, ancak müdahalenin yasayla öngörúlmüş ve demokratik bir toplumda ulusal güvenlik, kamu güvenliği, ülkenin ekonomik refahı, düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için gerekli bir tedbir olmusı durumunda sőz konusu olabilir."
. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi İçtihadı
64. Avrupa Ínsan Hakları Mahkemesi (AiHM) içtihatlarında özel hoyatın eksiksiz bir tanımı bułunmayan, geniş bir kavram olduğu helirtilmektedir. Özel bayata saygı hakkı alt kategorisinde geçen õzel hayat kavramını AiłM oldukça geniş yorumlamakta ve bu kavrama ilişkin ayrıntıh bir tanım yapmayı uygun bułmamaktadır (Koch/Almanya, B. No: 497/09,19/7/2012, § 51).

65. AiHM'e göre Sözleşme'nin 8. maddesinde düzenlenen özel hayata saygı hakkıkapsamında korunan hukuksal çıkarlardan biri de bireyin fiziksel ve ruhsal bütünlük hakkıdır.Bu hak, negatif yükümlülüğe ek olarak özel hayata etkili bir biçimde sayginın sağlanmasıbağlamında pozitif yükümlülükleri de içermektedir, Söz konusu pozitif yükümlülükler,bireyler arası ilişkiler alanında olsa da özel hayata saygıyı sağlamaya yönelik tedbirlerin ahnmasıı zorunlu kılar (X ve Y/Hollanda, B. No: 8978/80, 26/3/1985, §§ 22, 23).
66. AfHM'e göre hamile olan bir kadının özel hayati, gelişmekte olan cenininkiyle sıkı bir şekilde bağlı olup kürtajla ilgili mevzuat Özel yaşam alamyla ilgilidir (Tysiqc/Polonya, B. No: 5410/03, 20/3/2007, § 106).

67. AlHM'in suç sonucu oluşan gebeliğin sona erdirilmesi talebi ile ilgili P. ve S./Polonya (B. No: 57375/08, 30/10/2012) karari Özetle şöyledir:
i. İlk başvurucu 1993 doğumlu olup 8/4/2008 tarihinde kendi yaşında bir erkek tarafından tecavüze uğradığını beyan etmiştir. Bir devlet üniversitesinin sağlık birimindeki doktor, yaşı küçük olđuğu için durumu ailesine ve polise bildirmiştir (P.ve S/Polonya, §§ 5, 6). Tecavüz gebelikle sonuçlanmıştır. Başvurucular küçüğün yași, eğitimine devam etmek istemesi ve cinsel ilişkiye zorlanması sebepleriyle en iyi çözümün gebeliğe son verilmesi olduğuna karar vermiştir. Savcı ilk başvurucuya gebeliğinin kanuna aykın olarak 15 yaşın altındaki bir cinsel ilişkiden kaynaklandığıyönünde belge vermiştir (P. ve S./Polonya, §§ 8-10).


ii. İkinci başvurucu, ilk başvurucu adına Lublin'de bir hastanede kürtaj talebinde bulunmuş ancak bölge hastanesine sevk edilmesi gerektiği kendisine bildirilmiştir.Başka bir devlet hastanesinde görevli doktor, başvurucuların Katolik bir rahip ile görüşmelerini tavsiye etmiş; kürtajı yapamayacağını belirtmiştir (P. ve S./Polonya,§§ 11, 12). Başvurucular bunun üzerine Varşova'ya gitmiş, burada kendilerine evlat cdinme, bakım yardımı gibi çeşitli alternatifler sunulmuş; yazılı tızaları istenmiş, üçgünlük bir bekleme süresine tabi tutulmuşlardır. Sonrasında ilk başvurucu polis karakoluna, oradan da ebeveyninden ahnarak bir bakım merkezine götürülmüştür.Ancak ebeveynin aile mahkemesinde açtığı dava sonucunda bu karar kaldırılmıştır (P. ve S./Polonya, §§ 25-36). 1ik başvurucuya açılan ceza soruşturması ise suçun mağduru olduğu gerekçesiyłe takipsizlikle sonuçlanmıştır. İddia edilen tecavüzün faili hakkındaki ceza soruşturması da sonuçsuz kalmıştır (P. ve S./Polonya, §§ 43,44).

iii. Başvurucular, davaya konu olayların Sözleşme'nin 8. maddesinin ihlaline yol açtığını iddia etmişlerdir. Bu bağlamda özel hayata ve aile hayatina saygıhaklarının yanı sıra birinci başvurucunun yürüriükteki kanunlarda öngörülen koşullar dâhilinde kürtaj hakkından zamanında ve engelsiz bir şekilde faydalanmasını güvence altına alan kapsamlı bir yasal çerçevenin bulunmamasınedeniyle fiziksel ve manevi bütünlüğüne saygı gösterilmesi hakkının ihlal edildiğini ileri sürmüşlerdír (P. ve S./Polonya. § 78).

iv, AiHM, devletin takdir yetkisi däbilinde hareket ederek bazı durumlarda kürtaja izin veren yasal düzenlemeleri benimsemesi hâlinde yasal çerçevesini kürtaja erişim olanaklarını kısitlayacak şekilde yapılandırmamasının gerektiğini değerlendirmiştir. Özellikle de devlet, hamile bir kadınün kanunda öngörülen kürtaj hakkından etkili bir şekilde yararlanmasına imkân veren usule ilişkin bir çerçeve oluşturma yükümlülüğü altındadır. Kanunla izin verilen kürtaj işleminin koşullarınıbelirleyen yasal çerçeve "sürece dahil olan farklı meşru menfaatlerin yeterince ve Sözleşme'den doğan yükümlülükler doğrultusunda dikkate alınmasını sağlayacak şekilde tutarlı" olmalıdır. AlHM'e göre Sözleşme'nin 8. maddesi açık bir şekilde usule ilişkin herhangi bir gereklilik öngörmemektedir. Bununla birlikte bu hükümle güvence altına alınan hakların etkili bir şekilde kullanılabilmesi için ilgili karar alma sürecinin adil olması ve bu bağlamda korunan menfaatlere gereken saygıyıgöstermesi önemlidir (P. ve S/Polonya. § 99).

v. AJHM Polonya'da kabul edilen 1993 tarihli Kanun'un kapsamı daraltıłmışbazı durumlarda kürtaja izin verdiğini vurgulanıştır. AlHM, anılan Kanun uyarınca gebeliğin bir suç işlenmesi neticesinde meydana geldiğine ve bu durumun savcıliık tarafindan tespit edildiğine dair güçlü gerekçelcrin bulunması hâlinde kürtaj işleminin yasal olarak gerçekleştirilebileceğine dikkat çekmiştir (P. ve S./Polonya, §100). Buradan hareketle AtHM, iigili yasal çerçevenin başvurucuların davasında nasıl uygulandığını incelemiştir. Bu bağlamda AlHM, birinci başvurucunun maruz kaldığı eylemin savcıhk tarafindan da teyit edildiğini ancak başvurucuların Lublin'deki devlet hastaneleri ile temasa geçtiklerinde kürtaj işlemine erişim konusunda ciddi zorluklarla karşı karşıya kaldıklarını, saveılıktan ałmış ołduklarıbelgeye ek olarak bir sevk belgesinin gerekli olup olmadığı, kürtaj işlemini kimin gerçekleştireceği, karar alma sürecine kimlerin dâhil olabileceği, kanunda öngörülen bir bekleme süresinin olup olmadığı ve uyulması gereken başka koşulların bulunup bulunmadığı ile ilgili olarak kendilerine çelişkili biłgiler verildiğine dikkat çekmiştir.

Sonrasında ikinci başvurucuyla girişilen bir tartışmanın ardından Lublin Jan Boży Hastanesinde görevli jinekoloji bölüm başkanının, kendi şahsi görüşleri doğrultusunda, kürtajın kendi biriminde yapılmasını reddettiğini dikkate alan AiHM,kürtajın kızının ölümüne yol açabileceğine dair bir ibareyi içeren onam formunun ikinci başvurucuya imzalattırılmış olduğunu not etmiş, ancak davanın koşullarında kürtajin böyle bir tehlikeye yol açabileceğine dair ikna edici herhangi bir gerekçenin ortaya konulmadığına değinmiştir (P. ve S./Polonya, §§ 101, 102).
vi. Daha sonra birinci başvurucunun Varşova'da bir hastaneye götürüldüğüve burada, savcılıktan almış olduğu sertifikanın ve jinekoloji danışmanı tarafindan hazırlanan ve kürtaj hakkının bulunduğunu gösteren tıbbi belgeye istinaden kürtaj işleminin yapılabileceği kendisine söylenmesine rağmen kürtaj işleminin yapılabilmesi için yasal olarak üç gün daha beklenmesi gerektiğinin kendine söylendiğini, sonrasında ise kürtaj işleminin engellenmesi için bastaneye çok fazla baskı yapıldığını ve başvurucuların kürtaj kararını eleştiren çok sayıda e-postanın hastaneye ulaştığını birinci başvurucuya kendisini bastaneye kabul eden doktorun beyan ettiğini ifade etmiştir. İkinci başvurucu ayrıca Sağhık Bakanlığı Hasta HaklarıOfisine başvurarak kızının yasal bir şekilde kürtaj işleminden faydalandırılmasıkonusunda yardımcı olmalarımı istediğinde bir bakanhık yetkilisi, başvurucunun kızının kürtaja rıza gösterdiğine dair belgede üç tanığın onayının olması gerektiğini belirtmiştir. İkinei başvurucu, söz konusu belgenin zaten üç tanık huzurunda imzalanmış olduğunu söylediğinde yetkili, tanıkların kimlik numaralarının da gerekli olduğunu ve faks ile gönderilen nüsbanın noter tarafindan tasdik edilmesi gerektiğini bildirmiştir. Son olarak Sağlık Bakanlığı başvuruculara kürtaj işlemi için Gdansk'taki bir devlet bastanesine gitmeleri gerektiğini bildirmiştir. AlHM, söz konusu hastanenin başvurucunun evinden yaklaşık 500 kilometre uzaklıkta olduğuna dikkat çekmiştir. AiHM, yasal bir tıbbi hizmetin sunulması konusunda böyle bir düzenlemeyi hakhı gösteren herhangi bir gerekçe göremediğini ve başvuru dosyasında böyłe bir hizmetin başvurucuların ikametgâhlarına yakın bir sağhk kuruluşunda meveut olmadığına dair bir ifadeye bile yer verilmediğinin altınıçizmiştir (P. ve S./Polonya, §§ 103-105).

vii. AlHM; birinci başvurucunun yasal bir kürtaj işleminden yararlanma hakkıbağlamında meydana gelen olaylar sürüncemede bırakılarak ve karışıklığa neden olunarak sekteye uğratıldığını, başvuruculara yanıltıcı ve çelişkili bilgiler verildiğini,başvurucuların görüşleri ve talepleri doğrultusunda gerekli olan uygun ve nesnel tıbbi danışmanhık hizmetini alamadıklarını, hakkaniyetli bir çerçevede görüşlerini dile getirebilecekleri ve görüşlerinin uygun şekilde dikkate alınmasınısağłayabilecek belirli bir usulün de kendilerine temin edilmediğini belirtmiştir (P.ve S/Polonya, § 108). Öte yandan AÍHM mevcut davada, Hükûmet tarafindan ileri sürülen tazminat gibi sonradan açılabilecek davaların geriye dönük yeterli bir giderim sağłamadığına, hukuk mahkemelerindeki yargılamaların başvurucuların yasal kürtaj hakkına erişimi bağlamında haklarını savunabilmesine olanak tanıyacak etkili ve erişilebiłir bir usul olmadığına kanaat getirmiştir (P. ve S./Polonya. § 110).
viii. AiHM özellikle bir kadının gebeliğine son verme veya vermeme konusundaki kararını teşkil eden hususlar açısından zaman faktörünün bayati öneme sahip olduğunu açıklamış, uygulanmakta olan usulün bu tür kararların zamanında alınmasını sağlaması gerektiğine değinmiştir. AlHM mevcut davadaki belirsizliğin 1993 tarihli Kanun'la tanınan kürtaj hakkı hükınüne rağmen bu bükümde belirtilen 

gerekçeler temelinde kürtaj olma konusunda sağlanan teorik hak ile pratikteki uygulamasına ilişkin gerçek arasında büyük bir uyumsuzluğa neden olduğunu belirtmiştir. Mevcut davanın koşullarını dikkate alan AiHM, kamu otoritelerinin başvuruculara özel hayatlarına etkili şekilde saygı gösterilmesini sağlama yönündeki pozitif yükümlülüğünü yerine getiremediği sonucuna varmış; bu nedenle Sözleşme'nin 8. maddesinin ihlal edildiğine karar vermiştir (P. ve S./Polonya, §§111, 112).

V. İNCELEME VE GEREKÇE 
68. Mahkemenin 23/7/2020 tarihinde yapmış olduğu toplantıda başvuru incelenip gereği düşünüldü:
A. Adli Yardım Talebi Yönünden 
69. Başvurucu, bireysel başvuru harç ve masraflarını karşılama imkânının bulunmadığını belirterek adli yardım talebinde bulunmuştur.

70. Anayasa Mahkemesinin Mehmet Şerif Ay (B. No: 2012/1181, 17/9/2013)kararında belirtilen ilkeler dikkate alınarak geçimini önemli ölçüde güçleştirmeksizin yargılama giderlerini ödeme gücünden yoksun olduğu aniaşılan başvurucunun açıkça dayanaktan yoksun olmayan adli yardım talebinin kabulüne karar verilmcsi gerekir.
B. Maddi ve Manevi Varlığın Korunması ve Geliştirilmesi Hakkının İhlal Edildiğine İlişkin İddia 

.Başvurucunun İddiaları
71. Başvurucu; yaşının küçük olması, zor ve tehdit sonucu birden fazla kişi tarafindan nitelikli cinsel istismara maruz kalması nedeniyle gebe kaldığını belirtmiştir.Gebeliğinin sonłandırılması için sulh ceza hâkimliklerine birçok kez başvurmasına karşın yanlış ve çelişkili kararlar verildiğini, mahkemelerin bu tutumu nedeniyle gebelik süresinin yirmi haftayi geçtiğini, gebeliği sonlandıracak kararın bir türlü ahnamadığım, tecavüz sonucu meydana gelen gebeliğe katlanmak zorunda bırakıldığını, bu nedenle ailesinin kendisini istemediğini ifade ederek insanhk dışı ve aşağılayıcı muamele yasağının ihlal edildiğini iddia etmiştir. Aynca yasal mevzuatta bir mağdurun suç sonucu oluşan gebeliğinin sonlandırılmasına ilişkin usule ve esasa ilişkin düzenlemelerin bulunmadığıni, mevzuatın yetersiz ve belirsiz olduğunu, bu durumun uygulamada suç mağduru kadınlann yasal kürtaj hakkını kullanmasını imkânsız hâle getirdiğini belirtmiş; bu nedenłe özel hayata saygıhakkının ihlal edildiğini ileri sürmüştür.

2. Değerlendirme 
72. Anayasa'nin "Kişinin dokunulmazlığı, maddî ve manevî varlığı" kenar başlıkh 17, maddesinin birinci fikrası şöyledir:
"Herkes, yaşama, moddi ve manevi varliığın koruma ve geliştirme hakkına sahiptir."
73. Anayasa'nın 17. maddeşinin birinçi fikrasında, herkesin maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtilmekte olup söz konusu düzenleme, Sözleşme'nin 8. maddesi çerçevesinde özel hayata saygı hakkı kapsamında güvence altına alınan fiziksel ve zihinsel bütünlüğün korunması hakkına karşıhk gelmektedir (Ü.B.K., 2015/2536, 4/7/2019, § 37).


74. Anayasa Mahkemesi, olayların başvurucu tarafindan yapılan hukuki nitelendirmesi ile bağlı olmayıp olay ve olguların hukuki tavsifini kendisi takdir eder (Tahir Canan, B. No: 2012/969, 18/9/2013, § 16). Başvurucu, Özel hayata saygı hakkının ve bunun yanı sıra kötü muamele yasağının ihlal edildiğini ileri sürmektedir. Başvurucu; yürütülmekte olan soruşturna sürecinde suçlandığıni, doğrudan kötü muameleye maruz birakıldığını,kendisine baskı kurulduğunu ya da yetkililerce aşağılandığını iddia etmemiştir.Başvurucunun şikâyetinin özünün mağduru olduğu bir suç sonucu gerçekleşen gebeliğin sonlandırıimasına izin verilmemesi olduğu anlaşılmaktadır. Kadınların istenmeyen gebeliği sona erdirmeyi talep etmesi kişisel özerklik ve ruhsal veya bedensel bütünlükleriyle doğrudan ilgilidir, Kişisel özerklik kavramı ile bireyin vücut bütünlüğüne yönelik müdahalcler özel hayat boyutuyla Anayasa'nın 17, maddesinin birinci fikrasında düzenlenen maddî ve manevi varlığın korunması ve geliştirilmesi hakkı kapsamında kalmaktadır. Dolayısıyla gebeliğin sonlandırılmasına izin verilmemesinin kişisel özerklik ve ruhsal veya bedensel sağlık yönünden vücut bütünlüğü ile ilgili olması sebebiyle başvurunun kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkı kapsamında incelenmesi gerektiği değerlendirilmiştir.

a. Kabul Edilebilirlik Yönünden 
75. Açıkça dayanaktan yoksun olmadığı gibi kabul edilemezliğine karar verilmesini gerektirecek başka bir neden de bulunmadığı anlaşılan kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekir.

b. Esas Yönünden 
Müdahalenin Varlığı
76. Anayasa'nın 17. maddesinde güvence altına ahnan kişinin maddi ve manevi varhığının koruması hakkı, Anayasa'nın S. maddesiyle birlikte değerlendirildiğinde devlete pozitif ve negatif ödevler yükler (Serpil Kerimoğlu ve diğerleri, B. No: 2012/752, 17/9/2013,§§ 50, 51). Bununla birlikte Anayasa'nın 17. maddesi gebeliğin sonlandırılması ile ilgili açık bir hak veya güvence içermemekte olup anilan maddenin böyle bir hakkı ihtiva ettiği biçiminde yorumlanması da mümkün değildir. Bu çerçevede hassas ahlaki, etik ve dinîtartışmaların söz konusu ołduğu gebeliğin sonlandırılmasına ilişkin düzenlemeler bakımından kanun koyucunun geniş bir takdir yetkisinin bulunduğu kabul edilmelidir. Dolayısıyla hangi haftaya kadar gebeliğin sonlandırılmasına karar verilebileceği, bunun nasıl ve hangi koşullarla yapılacağının belirlenmesi kanun koyucunun takdir yetkisindedir. Anayasa gebeliğin sonlandırılmasına dair kişilere açık bir hak tanımamış ise de kanun koyucunun böyle bir hakkı düzenlemiş olması hálinde bu hakkın Anayasa'nın 17. maddesi kapsamında etkili bir şekilde kullanılabilmesi gerekir.

77. 2827 sayılı Kanun'da "gebeliğin sona erdirilmesi", Tüzük'te "rahim tahliyesi",5237 sayıh Kanun'da ise "çocuk düşürtme, düşürme" şeklinde farklı terimler kullanılmaktadır. Kanun koyucu tarafından 2827 sayılı Kanun'un öngördüğü hâller dışında gebeligin sona erdirilemeyeceği, gebeliğin sona erdirilmesinin devletin gözetim ve denetimi altında yapilacağı belirtilmiştir. Anılan Kanun'da, gebeliğin onuncu haftası doluncaya kadar ya da gebelik süresinin on haftadan fazla olması hålinde sona erdirilmesinin şartları ile usulünün düzenlendiği görülmektedir (bkz. §§ 39-43).


78. 5237 sayıhı Kanun kapsamında ise kadının mağduru olduğu bir suç sonucu gebe kalması häli için bir düzenleme yapılarak belirlenen şartların gerçekleşmesi üzerine yirmi haftayı aşmayacak gebeliklerin sona erdirilmesi durumunda gebeliği sona erdirene ceza verilmeyeceği kabul edilmiştir. Bu cezasızlık sebebi ya da gebe kadının içinde bulunduğu durum nedeniyle ortaya çıkan zorunluluk hälinin uygulanabilmesi için kadının bir suçnedeniyle gebe kalması, kadının rızasınn bulunmasi, gebelik süresinin yirmi haftayı aşmamışolması ve gebeliğin uzman hekimler tarafindan hastane ortamında sonlandirılmasıgerekmektedir (bkz.§ 44).

79. Türk hukukunda yukarıda belirtilen 2827 ve 5237 sayılı Kanun hükümleri kapsamında kürtajın öngörülen kanuni şartlar dâhilinde kabul edildiği, devletin bu alandaki takdir yetkisini kabul yönünde kullandığı anlaşılmaktadır.

80. Somut olayda başvurucunun gebeliğinin sonlandırıimasına izin verilmediği ve bu duruma ilişkin itirazlarının da incelenmeyerek yargisal makamlar tarafindan talebinin sürüncemede birakildığı iddia edilmektedir. Buna göre somut olay bakımından kanun ile öngörülmüş gebeliğin sonlandırılması imkánına erişememe durumu söz konusudur.Dolayısıyla başvurucunun gebeliğin sonlandtrilması talebinin sürüncemede bırakılmasının,nihayetinde de buna izin verilmemesinin kişinin maddi ve manevi varhığının korunması ve geliştirilmesi hakkına yönelik bir müdahale niteliğinde olduğu değerlendirilmiştir.
ii.Müdahalenin İhlal Oluşturup Oluşturmadığı
81. Anayasa'nın 13. maddesi şõyledir:
"Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokwnulmuksızın yalnızca Anayasanm ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu smırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykrı olamaz."
82. Yukarıda belirlenen müdahale, Anayasa'nın 13. maddesinde belirtilen koşullara uygun olmadığı takdirde Anayasa'nın 17. maddesini ihlal edecektir. Bu sebeple smırlamanın Anayasa'nın 13. maddesinde öngörülen ve somut başvuruya uygun düşen, kanun tarafindan öngörülme, meşru amaç taşıma, demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykın olmama kriterlerine uygun olup olmadığının belirlenmesi gerekir (Halil Berk,B. No: 2017/8758, 21/3/2018, § 49; Süveyda Yarkın, B. No: 2017/39967, 11/12/2019, § 32;Şennur Acar, B. No: 2017/9370, 27/2/2020, § 34).

(1)Kanunilik 
(a) Genel İlkeler 
83. Anayasa uyarınca temel hak ve özgürlüklere getirilen sınırlamaların öncelikle kanunla öngörülmüş olması gerekir. Anayasa Mahkemesinin yerleşik içtihadına göre Anayasa'nn 13, maddesinde yer alan kanunilik ölçütünün karşılanması için müdahale, şeklīanlamda bir kanuna dayanmalıdır (Mehmet Akdoğan ve diğerleri, B. No: 2013/817,19/12/2013, § 31; Bülent Polat [GK], B. No: 2013/7666, 10/12/2015, § 75; Fatih Saraman [GK], B. No: 2014/7256, 27/2/2019, § 65; Turgut Duman, B. No: 2014/15365, 29/5/2019, §66).


84. Bununla birlikte temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılmasına ilişkin kanunların şeklen var olması yeterli değildir. Kanunilik ölçütü aynı zamanda maddi bir içeriği de gerektirmekte olup bu noktada kanunun niteliği önem kazanmaktadır. Kanunla sınırlama ölçütü sınırlamanın erişilebilirliğini, öngörülebilirliğini ve kesinliğini ifade etmekte; böylece uygulayıcımın keyfi davranışlarının önüne geçtiği gibi kişinin hukuku bilmesine de yardımcıolmakta; bu yönüyle hukuk güvenliği teminatı sağlamaktadıt (Halime Sare Aysal [GK], B.No: 2013/1789, 11/11/2015, § 62; Fatih Saraman, § 66).

85. Öte yandan her ihtimale çözüm getiremeyecek olan yasal mevzuatın sağladığıkoruma seviyesi, büyük ölçüde iłgili metnin düzenlediği alan, içeriğiyle birlikte muhataplarının niteliği ve sayısıyla yakından bağlantılıdır. Bu nedenle kuralın karmaşık olması ya da belirli ölçülerde soyutluk içermesi, buna bağlı olarak da hukukí yardım ile tam olarak anlaşılabilir hâle gelmesi tek başına hukuken öngörülebilirlik ilkesine aykın görülemez. Bu kapsamda hak ya da özgürłüğe müdahale eden kural belirli ölçülerdeki takdir alanını elbette uygulayıcıya bırakabilir. Fakat bu takdir alanının sınırlarının da yeterli açıkhıkta belirlenmesi ve kuralın öngörülebilirliği sağlayacak şekilde asgari bir kesinlik içermesi zaruridir (Halime Sare Aysal, § 65; Fatih Saraman, § 69; Turgut Duman, § 70).
86. Mevzuatın yorumlanmasıyla ilgili sorunları çözmek öncelikle derece mahkemelerinin yetki ve sorumluluk alanındadır. Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuruda derece mahkemelerince benimsenen yorumun isabetli olup olmadiğini denetlemesi bireysel başvurunun amacıyla bağdaşmaz. Anayasa Mahkemesinin kanunilik ilkesi bağlamındaki görevi, derece mahkemelerinin yorumunun hukuki belirlilik ve öngörülebilirliği etkileyip etkilemediğini tespit etmektir.

(b)flkelerin Olaya Uygulanması
87. Somut olayda başvurucunun gebeliğinin sona erdirilmesine izin verilmesi talebinin değerlendirildiği süreçte Mahkeme 2827 sayıhı Kanun'un 5. maddesine göre gebelik süresinin on haftayı geçmiş olması nedeniyle zorunluluk häli olmadan gebeliğe son vermenin ceninin yaşam hakkını ihlal edeceğini, aynıca 5237 sayılı Kanun'un 99. maddesinin (6)numaralı fikrasına göre de kadının mağduru olduğu bir suç sonucunda gebe kalmasıgerektiğinin açıkça ifade edildiğini ancak ceninin biyolojik babasının tespit edilememişolması ve başvurucunun hangi suçun mağduru olduğu da belirlenemediğinden bükmün uygulanıp uygulanmayacağının açık ve belirli olmadığını ifade ederek gebeliğinin sonlandırılmasına izin vermemiştir. Diğer yandan itiraz mercii ise 2827 sayılı Kanun'un 6.maddesinde geçen sulh hâkimi ibaresinin sulh hukuk häkimini ifade ettiğini vurgulayarak gebeliğinin sonlandıriılması talebinin sulh bukuk mahkemesine yöneltmesi gerektiğini açıklamıştır.

88. Kanun yararına bozma talebini inceleyen Yargıtay ise 5395 sayılı Kanun'un 5.maddesinin (1) numaral fikrasının (d) bendinde belirtilen tedbiri soruşturma sirasında uygulamanın sulh ceza mahkemesinin görevi kapsamında bulunduğunu belirterek talebin sağliık tedbiri içinde değerlendirilmesi gerektiğine işaret etmiştir.

8. Somut olayda başvurucunun bir suç sonucu meydana gelen ve on haftadan daha fazla olan gebeliğinin sonlandırłmasına izin verilmemesi şeklindeki müdahalenin kanuni dayanaklarının ortaya konulması gerekmektedir. Öncelikle somut olayin koşullan 

bakumından başvurucunun gebeliğinin tespit edildiği tarihte on haftayı aşmış olması ve gebeliğin bir suç sonucu meydana gelmesi nedenleriyle 2827 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması mümkün bułunmamaktadır. 2827 sayılı Kanun'un 5. maddesi on haftaya kadar olan gebelikler ile gebeliğin hayati tehlike ve ağır maluliyet teşkil ettiği haller için rahim tahliyesini düzenlemekte, 6. maddesi ise bu şekildeki gebeliklerde vesayet altında bulunan kişiler yönünden sulh hakiminin izin vermesini öngörmektedir. Bu nedenle 2827 sayılıKanun hükümlerinin ve özellikle de 6, maddesindeki düzenlemenin somut olayın koşullarına uygun düşmediği açıktır. Kaldı ki derece mahkemesinin 2827 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yer alan "sulh hákimi" ibaresine atıf yapan yorumu kanun yararına bozma kararinda Yargıtay tarafindan da uygun görülmemiştir.

90. Hukukumuzda bir suç sonucu oluşan gebeliğin sona erdirilmesinin kanuni dayanağı 5237 sayılı Kanun'un 99. maddesinin (6) numaralı fikrasıdır. Söz konusu düzenlemeye göre kadımın mağduru olduğu bir suç sonucu gebe kalması hâlinde -süresi yirmi haftadan fazla olmamak ve kadının rızası olmak şartıyla- gebeliği sona erdirene ceza verilmez. Ancak bunun için gebeliğin uzman hekimler tarafindan hastane ortaminda sona erdirilmesi gerekir. Aynca 18 yaşından küçük çocukların suç mağduru olmalan hâlinde uygulanacak kanun 5395 sayılı Kanun'dur. 5395 sayılı Kanun'un 3, maddesinin (1) numaralıfikrasında suç mağduru çocuk "korunma ihtiyacı olun çocuk" tanımı içinde belirtilmiştir.5395 sayılı Kanun'un S. maddesinde suç mağduru olan çocuklar hakkında sağlık tedbiri de dähil olmak üzere alınabilecek koruyucu ve destekleyici tedbirler düzenlenmiştir. Ayn şekilde söz konusu tedbirlere karar vermekle görevli mahkemeler de 5395 sayıh Kanun'un 3.,25., 26, maddeleri ve geçici 1. maddesinde ayrıntılı olarak gösterilmiştir (bkz.§§ 47-50).
91. 5237 sayılı Kanun'un 99. maddesinin (6) numaralı fikrasında, bir suç sonucu oluşan gebeliğin sona erdirilmesi ile ilgili olarak alınması gerekli iznin nasıl bir usul izlenerek hangi yargisal makam tarafindan verileceği konusunda bir düzenleme yer almadığıgörülmektedir. Ancak somut olay bakımından bu durum kanunilik kriteri yönünden bir eksiklik ortaya çıkarmamaktadır. Zira somut olayda başvurucunun 18 yaşından küçük,hukuken çocuk statüsünde olması dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un anılan hükmün 5395sayılı Kanun hükümleri ile birlikte uygulanması zorunłudur. 5395 sayılı Kanun ise yukarıda da detaylı olarak açıklandığı üzere suç mağduru çocuk yönünden ahınması gereken koruyucu ve önleyici tedbirler iłe bu tedbirlere karar verecek yetkili yargı makamlarının hangileri olduğu konularında açık ve ayrıntılı düzenlemeler içermektedir. Nitekim kanun yararına bozma talebini inceleyen Yargıtayın kararında da somut olay bakımından 5395 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gereğine işaret edilmiştir. Bu durumda somut olay bakımından müdahalenin dayanağı olan kanun hükümleri 5237 sayılı Kanun'un 99. maddesinin (6)numaralı fikrası ile 5395 sayılı Kanun'un suç mağduru çocukla ilgili koruyucu ve destekleyici tedbirleri düzenleyen hükümleridir. Anılan Kanunların hükümlerinin somut olay bakımından yeterli açıkhıkta düzenlemeler içeren, erişilebilir ve öngörülebilir nitelikte olduğu, dolayısıyla kanunilik ölçütünü karşıladığı sonucuna vanlmıştır.

(2)Meşru Amaç
92. Anayasa'nın 13. maddesinde temel hak ve hürriyetlerin yalnızca Anayasa'nın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Ancak Anayasa'nun 17. maddesinde kişinin maddi ve manevi varlığıın korunmasi ve geliştirilmesi hakkına yönelik sınırlama ve müdahaleler yönünden özel bir sınırlama sebebine yer verilmediği görülmektedir. Bununla birlikte Anayasa Mahkemesinin yerleşik içtihadına göre özel sınırlama nedeni öngörülmemiş hak ve özgürlüklerin de o hak ve özgürlüğün doğasından kaynaklanan bazı sınırları bulunmaktadır. Ayrıca Anayasanın başka 

maddelerinde yer alan hak ve özgürlükler ile devlete yüklenen ödevler özel sınırlama sebebi gösterilmemiş hak ve Özgürlüklere sımr teşkil edebilir (birçok karar arasından bkz. AYM,E.2014/177, K.2015/49, 14/5/2015).

93. Gebeliğin sona erdirilmesinin bazı kanuni şartlara ve kamu makamlanının iznine bağlanmasında ceninin yaşam hakkının korunması gerektiği yönündeki yerleşik ahlaki, etik ve dinî değerlerin gözetildiği anlaşıłmaktadır. Gebeliğin sonlandınlması salt kadının maddi ve manevi varlığını etkilememekte, canlı bir organizma olan ceninin de canlihğını nihayete erdirmektedir. Dolayısıyla kanun koyucunun ceninin korunmasındaki menfaatlerle kadının maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkı kapsamındaki menfaatlerini gözeterek belli ölçüde kısıtlamalara gitmesi doğal karşılanmalıdır. Ceninin korunmasındaki menfaatin gebe kadının kişisel özerklik, ruhsal veya bedensel sağlığı bakımından vücut bütünlüğü hakkının doğal sımırını oluşturduğu söylenebilir. Bu açıdan gebeliğin sona erdirilmesinin izne bağlanmasının hakkı doğasından kaynaklanan meşru bir amaca dayandiği kabul edilmelidir.

(3)Demokratik Toplum Düzeninin Gereklerine Uygunluk ve Ölçülülük 
(a) Genel fikeler 
94. Temel hak ve özgürlüklere yönelik bir müdahalenin demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacıkarşılaması ve orantılı olması gerekir. Açıktır ki bu başlık altındaki değerlendirme,sıırlamanın amacı ile bu amacı gerçekleştirmek üzere başvurulan araç arasındaki ilişki üzerinde temellenen ölçülülük ilkesinden bağımsız yapılamaz. Çünkü Anayasa'nın 13.maddesinde demokrutik toplum düzeninin gereklerine aykırı olmama ve ölçülülük ilkesine aykırı olmama biçiminde iki ayrı kritere yer verilmiş olmakla birlikte bu iki kriter bir bütünün parçaları olup aralarında sıkı bir ilişki vardır (Ferhar Üstündağ, B. No: 2014/15428,17/7/2018, § 45).

95. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığıın kabul edilebilmesi için amaca ulaşmaya elverişłi olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Amaca ulaşmaya yardımeı olmayan veya ulaşılmak istenen amaca nazaran bariz bir biçimde ağır olan bir müdahalenin zorunłu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığı söylenemeyecektir (Ferhat Üstündağ.§ 46).

96. Orantılılık ise sımırlamayla ulaşılmak istenen amaç ile başvurulan sınırlama tedbiri arasında dengesizlik bulunmamasına işaret etmektedir. Diğer bir ifadeyle orantılıhk,bireyin hakkı ile kamunun menfaatleri veya müdahalenin amac: başkalarımın haklarınıkorumak ise diğer bireylerin hak ve menfaatleri arasında adil bir dengenin kurulmasına işaret etmektedir. Dengeleme sonucu müdahalede bulunulan hakkın sahibine terazinin diğer kefesinde bulunan kamu menfaati veya diğer bireylerin menfaatine nazaran açıkça orantıstz bir külfet yüklendiğinin tespiti hälinde orantıhhk ilkesi yönünden bir sorunun varlığından söz edilebilir (Ferhat Üstündağ, § 48).

97. Gebeliğin sonlandırılması talebi ile ilgili olarak kamusal makamlarca ahnacak tedbirlerin ya da verilecek kararların etkinliği ve yeterliliği, ilgili tedbirlerin ya da kararların mümkün olan en kısa sürede verilmesiyle yakıdan ilgilidir. Bu kapsamda yargısal makamlardan ivedilikle hareket ederek makul derecede dikkatli ve özenli bir inceleme ile 
 ":..

uyuşmazhığı sürüncemede bırakmamaları ve gerekirse uzman yardımına da başvurarak ilgili ve yeterli gerekçelerle bir karar vermeleri beklenir. Yargısal makamların bu beklentinin gerçekleştirilmesi konusunda gösterecekleri hassasiyet, başvurucunun fiziksel ve zihinsel varlığının yanı sıra duygusal, ruhsal ve ailevi yaşamı da dâhil olmak üzere kişinin maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı bağlamında bir zorunluluktur.
98. Kadının geleceğini, özel yaşamıyla ilgili bedensel ve ruhsal sağlığını yakından ilgilendiren hukuki bir uyuşmazlığın sürüncemede bırakılması tek başına dahi maddi ve manevi varlğını koruma ve geliştirme hakkının ihlali anlamına gelebilir. Uyuşmazlığın hızlıbir şekilde çözümlenmesini gerekli kılan söz konusu yükümlülük, kararın sonucundan ziyade usulüne ilişkindir. Dolayısıyla bu noktada yargısal mercilerin atması gereken öncelikli adım,gebeliğin sonlandırılması talebi hakkında ilgililerin lehine ya da aleyhine de olsa hızlı şekilde bir karar vermekten ibarettir.

(b)İlkelerin Olaya Uygulanması
99. Gebeliğin sona etdirilmesinin izne bağlanmasının amacı ceninin korunmasıdır.Gebelik kadının vücudunda meydana gelen ve onun maddi ve manevi varlığıyla doğrudan bağlantılı olan fizyolojik bir olaydır. Dolayısıyla gebeliğin sonlandırılması karanı özerk bir birey olarak kadının kendi vücudu üzerindeki tasarruf yetkisiyle de yakmdan ilgilidir. Buna mukabil ceninin korunması, kadının tek taraflı iradesiyle gebeliği sonlandıramayacağının kabulünü gerektirir. Yukarıda ifade edildiği üzere Anayasa'nın 17. maddesinin birinci fikrasının açıkça gebeliğin sonlandırılması hakkını ihtiva ettiği biçiminde yorumlanmasımümkün olmayıp bu alanın düzenlenmesi konusunda kanun koyucunun geniş bir takdir yetkisi bulunmaktadır (bkz. § 76). Bu bağlamda kanun koyucunun bir suç neticesinde gerçekleşen gebeliklerin yirmi haftadan fazla olmamak kaydıyla izinle sonlandırılabilmesine imkân sağladığı anlaşılmaktadır.

100. Gebeliğin sonlandırılmasının izne bağlanmasının sebebi bunun bir suç sonucu gerçekleşip gerçekleşmediğinin denetlenmesidir. Kanun koyucu on haftasını doldurmuşancak henüz yirmi haftasını tamamlamayan gebeliğin sonlandırılmasını izne bağlarken kadının kişisel özerklik ve bireyin vücut bütünlüğünün korunması hakkı ile ceninin menfaatleri arasında adil bir denge kurmaya çalışmıştır. Dolayısıyla gebeliğin sonlandırılmasının izne bağlanması suretiyle kişisel özerklik ve vücut bütünlüğünün korunması hakkına yapılan müdahalenin demokratik toplum düzeninin gereklerine uygunluk kritcrini sağladığı değerlendirilmiştir.

101. Bununla birlikte kadının kişisel özerklik ve vücut bütünlüğünün korunmasıhakkına yapılan müdahalenin orantılı olması gerekmektedir. Bu bağlamda kanun koyucunun gebeliğin sonlandırılması imkânına erişimi imkânsız kılan veya zorlaştıran ya da bu imkânıanlamsız hâle getiren yorum ve uygulamalar müdahaleyi orantısız kılabilir.
102. Somut olayda Hâkimlikçe, kadının kişisel özerklik ve vücut bütünlüğünün korunması hakkı ile ceninin menfaatleri arasında makul bir denge kurmaya yönelik olarak yapilan düzenlemeler ve bu kapsamda 5237 sayıhı Kanun'un 99. maddesinin (6) numaralıfikrasında öngörülen şartlar irdelenmeden sadece "anne yönünden sağlık sorunu yaratmadığıveya diğer bir zorunluluk hâli olmadığı sürece gebeliği sonlundırmanın yaşam hakkı ihlali sayılacağı" gerekçesiyle başvurucunun gebeliğinin sonlandırılmasına izin verilmediği anlaşılmaktadır. Öte yandan itiraz merciinin de başvurucunun itirazlarını incelemediği ve gebeliğin sonlandırılması talebini sürüncemede bıraktığı görülmektedir.

103. Olaydaki şartlar bütün olarak degerlendirildiğinde -nihai kararın sonucundan bağımsız olarak- mümkün olan en kısa sürede verilmesi gereken karar, zaman faktörünün kritik öneme sahip olduğu yaklaşık iki ayłık sürede bir türlü verilememiştir. Dolayıstyla yargımakamlarını tutumu başvurucunun gebeliğin sonlandırılması imkânına erişmesini imkânsız kılmış ve başvurucuya aşırı bir külfet yüklemiştir. Bu durum söz konusu adil dengenin başvurucu aleyhine bozulmasına yol açmış, başvurucunun maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkına yapılan müdahalenin orantisiz olması sonucunu doğurmuştur.

104. Açıklanan gerekçelerle Anayasa'nın 17. maddesinde güvence altina alınan kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi bakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.

C.6216 Sayılı Kanun'un 50, maddesi Yönünden 
105. 30/3/201 1 tarihli ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:
"(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. Ihlal kararı verilmesi hálinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırıdması için yapılması gerekenlere hükmedilir...

(2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, inlali ve sonuçlarııortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir,Yeniden yargilama yupilmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hüknedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir.Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarınt ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir."
106. Başvurucu, ihlalin tespiti ile 1.000.000 TL tutarinda manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

107. Anayasa Mahkemesinin Mehmet Doğan ([GK), B. No: 2014/8875, 7/6/2018)kararında ihlal sonucuna varıldığında ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağı hususunda genel ilkeler belirlenmiştir. Anayasa Mahkemesi diğer bir kararında ise bu ilkelerle birlikte ihlal kararının yerine getirilmemesinin sonuçlarına da değinmiş ve bu durumun ihlalin devamıanlamına geleceği gibi ilgili hakkın ikinci kez ihlal edilmesiyle sonuçlanacağına işaret etmiştir (Aligül Alkaya ve diğerleri (2), B. No: 2016/12506, 7/11/2019).
108. Bireysel başvuru kapsamında bir temel hakkın ihlal edildiğine karar verildiği takdirde ihlalin ve sonuçlannın ortadan kaldırldığından söz edilebilmesi için temel kural mümkün olduğunca eski håle getirmenin yani ihlalden önceki duruma dönülmesinin sağlanmasıdır. Bunun için ise öncelikle ihlalin kaynağı belirlenerek devam eden ihlalin durdurulması, ihlale neden olan karar veya işlemin ve bunların yol açtığı sonuçların ortadan kaldırılması, varsa ihlalin sebep olduğu maddi ve manevi zararların giderilmesi, ayrıca bu bağlamda uygun görülen diğer tedbirlerin alınmasi gerekmektedir (Mehmet Doğan,§§55,57).


109. incelenen olayda başvurucunun gebeliğinin sonlandırılmasina izin verilmesi talebinin sürüncemede bırakılarak makul bir sürede karara bağlanmaması sebebiyle Anayasa'nın 17. maddesinin birinci fikrasında güvence altına alınan kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkının ihlaledildiğine karar verilmiştir. Dolayıstyla ihlalin hâkimlik kararından kaynaklandığı anlaşılmıştır. Ancak olayın niteliği gözetildiğinde yeniden yargılama yapılmasında hukukí yarar bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
110. Ayrıca somut olayda ihlalin tespit edilmesinin başvurucunun uğradığı zararların giderilmesi bakımından yetersiz kalacağı açıktır. Dolayısıyla eski hále getirme kuralıçerçevesinde ihlalin bütün sonuçlarıyla ortadan kaldırılabilmesi için kişinin maddi ve manevi varhğıın korunması hakkının ihlali nedeniyle yalnızca ihlal tespitiyle giderilemeyecek olan manevi zararları karşıliğında başvurucuya net 100.000 TL manevi tazminat Ödenmesine karar verilmesi gerekir.

111. 3.000 TL vekâtet ücretinden oluşan yargılama giderinin başvurucuya ödenmesine karar verilmesi gerekir.

VI. HÜKÜM 
Açıklanan gerekçelerle;
A. Kamuya açık belgelerde başvurucunun kimliğinin gizli tutulması talebinin KABULÜNE,
B. Adli yardım talebinin KABULÜNE,
C. Kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın KABUL EDİLEBİLİR OLDUĞUNA,
D. Anayasa'nın 17. maddesinde güvence altına alınan kişinin maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkınin İHLAL EDİLDİĞINE,
E. Başvurucuya net 100.000 TL manevi tazminat ÖDENMESÍNE, tazminata ilişkin diğer taleplerin REDDiNE,
F. 3.00o TL vekâlet ücretinden oluşan yargilama giderinin başvurucuya ÖDENMESİNE,
G. Ödemelerin, kararın tebliğini takiben başvurucunun Hazine ve Maliye Bakanliığına başvuru tarihinden itiharen dört ay içinde yapılmasına, ödemede gecikme olmasıhålinde bu sürenin sona erdiği tarihten ödeme tarihine kadar geçen süre için yasal FAiZ UYGULANMASINA,
H. Kararın bir örneğinin bilgi için Mut Sulh Ceza Hâkimliğine (16/6/2017 tarihli ve 2017/261 D.İş ile 10/7/2017 tarihli ve 2017/316 D.İş sayılı kararlari) GÖNDERİLMESINE,

1. Kararın bir Örneğinin Adalet Bakanlığına GÖNDERİLMESiNE 23/7/2020tarihinde OYBİRLİĞİYLEkarar verildi.

Başkan Başkanvekili Üye Zühtü ARSLAN Hasan Tahsin GÖKCAN Serdar ÖZGÜLDÜR 
Üye Üye Üye Burhan ÜSTÜN Engin YILDIRIM Celal Mümtaz AKINCI 
Üye Üye Üye Muammer TOPAL M. Emin KUZ Rıdvan GÜLEÇ
Üye Üye Üye Recai AKYEL Yusuf Şevki HAKYEMEZ Yildiz SEFERINOGLU 
Üye Üye Selahaddin MENTEŞBasri BAGCl