7194 Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun
KANUNLAR | 2019-12-07

7 Aralık 2019 CUMARTESİ
Resmî Gazete
Sayı : 30971
KANUN
DİJİTAL HİZMET VERGİSİ İLE BAZI KANUNLARDA VE 375
SAYILI
KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMEDE DEĞİŞİKLİK
YAPILMASI HAKKINDA KANUN
Kanun No. 7194 Kabul
Tarihi: 5/12/2019
BİRİNCİ BÖLÜM
Verginin Konusu, Tanımlar, Mükellef ve Vergi
Sorumlusu, Muafiyet ve İstisnalar
Verginin
konusu
MADDE 1 – (1) Türkiye’de sunulan aşağıdaki hizmetlerden elde
edilen hasılat, dijital hizmet vergisine tabidir:
a) Dijital ortamda sunulan her türlü reklam hizmetleri
(reklam kontrol ve performans ölçüm hizmetleri, kullanıcılarla ilgili veri
iletimi ve yönetimi gibi hizmetler ile reklamın sunulmasına ilişkin teknik
hizmetler dâhil)
b) Sesli, görsel veya dijital herhangi bir içeriğin
(bilgisayar programları, uygulamalar, müzik, video, oyunlar, oyun içi
uygulamalar ve benzerleri dâhil) dijital ortamda satışı ile bu içeriklerin
dijital ortamda dinlenmesine, izlenmesine, oynanmasına veya elektronik
cihazlara kaydedilmesine veya bu cihazlarda kullanılmasına yönelik dijital
ortamda sunulan hizmetler
c) Kullanıcıların birbirleriyle etkileşime
geçebilecekleri dijital ortamların sağlanması ve işletilmesi hizmetleri (kullanıcılar
arasında bir mal veya hizmetin satılmasına veya satılmasının
kolaylaştırılmasına yönelik sunulan hizmetler dâhil)
(2) Birinci fıkrada sayılan hizmetlere yönelik
dijital ortamda dijital hizmet sağlayıcıları tarafından verilen aracılık
hizmetlerinden elde edilen hasılat da dijital
hizmet vergisine tabidir.
Tanımlar
MADDE 2 – (1) Bu Kanunun uygulanmasında;
a) Dijital ortam: Fiziki olarak karşı karşıya
gelmeksizin, çevrim içi faaliyetin gerçekleştirildiği her türlü ortamı,
b) Dijital hizmet sağlayıcıları: 1 inci maddede
sayılan hizmetleri sunanları,
c) Hasılatın elde
edilmesi: Hasılatın mahiyet ve tutar itibarıyla kesinlik kazanmış olmasını,
ç) Hizmetin Türkiye’de sunulması: Hizmetin
Türkiye’de sunulmasını, hizmetten Türkiye’de faydalanılmasını, hizmetin
Türkiye’de bulunan kişilere yönelik gerçekleştirilmesini veya hizmetin
Türkiye’de değerlendirilmesini (Değerlendirmeden maksat, hizmetin
karşılığını teşkil eden ödemenin Türkiye’de yapılması veya ödeme yurt
dışında yapılmışsa, Türkiye’de ödeyenin veya nam ve hesabına ödeme
yapılanın hesaplarına intikal ettirilmesi veya kârından ayrılmasıdır. Şu
kadar ki, dijital ortamda sunulan reklam hizmetinin Türkiye’de bulunmayan
kişilere yönelik gerçekleştirilmesi durumunda hizmet Türkiye’de
değerlendirilmiş sayılmaz.),
d) Finansal muhasebe açısından konsolide
grup: Uluslararası Finansal Raporlama Standartları veya Türkiye Finansal
Raporlama Standartları uyarınca konsolide finansal tablolarda yer alan tüm
işletmeleri,
ifade eder.
Mükellef
ve vergi sorumlusu
MADDE 3 – (1) Dijital hizmet vergisinin mükellefi, dijital
hizmet sağlayıcılarıdır. Bunların, 31/12/1960 tarihli
ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile 13/6/2006 tarihli ve 5520 sayılı
Kurumlar Vergisi Kanunu bakımından tam mükellef olup olmaması, dar
mükellefiyette söz konusu faaliyetleri Türkiye’de bulunan iş yeri veya
daimi temsilcileri vasıtasıyla gerçekleştirip gerçekleştirmemesi dijital
hizmet vergisi mükellefiyetine tesir etmez.
(2) Mükellefin Türkiye içinde ikametgâhının, iş
yerinin, kanuni ve iş merkezlerinin bulunmaması hâlleri ile gerekli görülen
diğer hâllerde Hazine ve Maliye Bakanlığı, vergi alacağının emniyet altına
alınması amacıyla vergiye tabi işlemlere taraf olanlar ile işleme ve
ödemeye aracılık edenleri verginin ödenmesinden sorumlu tutabilir.
Muafiyet
ve istisnalar
MADDE 4 – (1) İlgili hesap döneminden önceki hesap
döneminde, 1 inci maddede sayılan hizmetlere ilişkin, Türkiye’de elde
edilen hasılatı 20 milyon Türk lirasından veya
dünya genelinde elde edilen hasılatı 750 milyon avrodan veya muadili
yabancı para karşılığı Türk lirasından az olanlar dijital hizmet
vergisinden muaftır. Mükellefin, finansal muhasebe açısından konsolide bir grubun üyesi olması hâlinde, bu hadlerin
uygulanmasında grubun verginin konusuna giren hizmetlere ilişkin elde
ettiği toplam hasılat dikkate alınır.
(2) İlgili hesap dönemi içerisinde birinci fıkrada
yer alan hadlerin her ikisinin de aşılması hâlinde muafiyet sona erer ve
haddin aşıldığı vergilendirme dönemini takip eden dördüncü vergilendirme
döneminden itibaren dijital hizmet vergisi mükellefiyeti başlar. Söz konusu
hadlerin aşılıp aşılmadığının tespitinde, hesap döneminin üçer aylık
dönemlerinin sonu itibarıyla ilgili hesap dönemi içinde elde edilen kümülatif hasılat dikkate alınır.
(3) Arka arkaya iki hesap dönemi boyunca birinci
fıkradaki hadlerden herhangi birinin altında kalanların vergi muafiyeti,
izleyen hesap döneminden itibaren tekrar başlar.
(4) Cumhurbaşkanı, birinci fıkrada yer alan hadleri
verginin konusuna giren hizmet türlerine göre ayrı ayrı
veya birlikte sıfıra kadar indirmeye veya üç katına kadar artırmaya
yetkilidir.
(5) Hazine ve Maliye Bakanlığı, muafiyetin tespiti
ve uygulanması amacıyla bildirim ve belgelendirme yükümlülüğü getirmeye ve
maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir. Bu
kapsamda bildirim ve belgelendirme yükümlülüklerini tam ve zamanında doğru
olarak yerine getirmeyenlere, yükümlülüklerini yerine getirmeleri için otuz
gün ek süre verilir. Verilen ek süre içerisinde, bildirim ve belgelendirme
yükümlülüklerini tam ve zamanında doğru olarak yerine getirmeyenler bu
maddede yer alan muafiyetten yararlanamaz.
(6) Dijital ortamda yapılan aşağıdaki hizmetlerden
elde edilen hasılat dijital hizmet vergisinden
istisnadır ve bu hizmetlerden elde edilen hasılat birinci fıkradaki
hadlerin tespitinde dikkate alınmaz:
a) 4/2/1924 tarihli ve 406
sayılı Telgraf ve Telefon Kanununun ek 37 nci
maddesi kapsamında üzerinden Hazine payı ödenen hizmetler
b) 13/7/1956 tarihli ve
6802 sayılı Gider Vergileri Kanununun 39 uncu maddesi kapsamında üzerinden
özel iletişim vergisi alınan hizmetler
c) 19/10/2005 tarihli ve
5411 sayılı Bankacılık Kanununun 4 üncü maddesi kapsamındaki hizmetler
ç) 28/2/2008 tarihli ve
5746 sayılı Araştırma, Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesi
Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde tanımlanan Ar-Ge merkezlerinde Ar-Ge
faaliyetleri neticesinde oluşturulan ürünlerin satışı ile münhasıran bu
ürünler üzerinden sunulan hizmetler
d) 20/6/2013 tarihli ve
6493 sayılı Ödeme ve Menkul Kıymet Mutabakat Sistemleri, Ödeme Hizmetleri
ve Elektronik Para Kuruluşları Hakkında Kanunun 12 nci
maddesi kapsamında yer alan ödeme hizmetleri
(7) Dijital hizmet vergisine ilişkin istisna ve
muafiyetler, ancak bu Kanuna hüküm eklenmek veya bu Kanunda değişiklik
yapılmak suretiyle düzenlenir. Diğer kanunlarda yer alan istisna veya muafiyet
hükümleri bu vergi bakımından geçersizdir.
İKİNCİ BÖLÜM
Verginin Matrahı, Oranı ve Hesabı
Verginin
matrahı, oranı ve hesabı
MADDE 5 – (1) Dijital hizmet vergisinin matrahı, ilgili
vergilendirme döneminde verginin konusuna giren hizmetler nedeniyle elde
edilen hasılattır. Hasılatın
döviz ile hesaplanması hâlinde döviz, hasılatın elde edildiği tarihte
geçerli olan Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru üzerinden
Türk parasına çevrilir.
(2) Verginin matrahından gider, maliyet ve vergi
adı altında indirim yapılmaz. Dijital hizmet vergisi, fatura ve fatura
yerine geçen belgelerde ayrıca gösterilmez.
(3) Dijital hizmet vergisi oranı %7,5’tir.
(4) Dijital hizmet vergisi, matraha oranın
uygulanması suretiyle hesaplanır. Bu şekilde hesaplanan vergiden herhangi
bir indirim yapılmaz.
(5) Cumhurbaşkanı, üçüncü fıkrada belirtilen oranı,
hizmet türleri itibarıyla ayrı ayrı veya birlikte
%1’e kadar indirmeye, iki katına kadar artırmaya yetkilidir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Vergilendirme Dönemi, Verginin Beyanı, Tarhı ve
Ödenmesi ile Vergi Güvenliği
Vergilendirme
dönemi, verginin beyanı, tarhı ve ödenmesi
MADDE 6 – (1) Dijital hizmet vergisinde vergilendirme
dönemi, takvim yılının birer aylık dönemleridir. Ancak Hazine ve Maliye
Bakanlığı, hizmet türlerine ve mükelleflerin faaliyet hacimlerine göre
birer aylık vergilendirme dönemi yerine üçer aylık vergilendirme dönemi
tespit etmeye yetkilidir.
(2) Dijital hizmet vergisi, mükellefin beyanı
üzerine tarh olunur. 3 üncü maddenin ikinci fıkrasının uygulandığı
durumlarda, bu beyan vergi kesintisi yapmakla sorumlu tutulanlar tarafından
yapılır.
(3) Mükellefler ve vergi kesintisi yapmakla sorumlu
tutulanlar, dijital hizmet vergisi beyannamelerini, vergilendirme dönemini
takip eden ayın sonuna kadar ilgili vergi dairesine vermekle yükümlüdürler.
(4) Dijital hizmet vergisi, katma değer vergisi
mükellefiyeti bulunan hizmet sağlayıcıları için bu vergi bakımından bağlı
bulundukları vergi dairesince, bulunmayanlar bakımından Hazine ve Maliye
Bakanlığınca belirlenecek vergi dairesince tarh olunur.
(5) Dijital hizmet vergisi, mükellef veya vergi
sorumlusu olan gerçek veya tüzel kişi adına tarh olunur. Adi ortaklıklarda,
verginin ödenmesinden müteselsilen sorumlu olmak
üzere, ortaklardan herhangi biri adına tarhiyat yapılır.
(6) Beyanname vermek mecburiyetinde olan
mükellefler ile vergi kesmekle sorumlu tutulanlar, bir vergilendirme
dönemine ait dijital hizmet vergisini beyanname verme süresi içinde
öderler.
(7) Dijital hizmet vergisi mükelleflerince ödenen
dijital hizmet vergisi, bu mükellefler tarafından gelir ve kurumlar
vergisine esas safi kazancın tespitinde gider olarak indirilebilir.
(8) Hazine ve Maliye Bakanlığı,
dijital hizmet vergisi beyannamesinin ve eklerinin şekil ve muhtevasını
belirlemeye, faaliyetin gereğini göz önünde tutarak mükellefin müracaatı
üzerine veya resen tarh yerini tayin etmeye, mükellef veya vergi
sorumlularına sadece vergiye tabi hizmetlerin sunulduğu dönemler için
beyanname verdirmeye, verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin
usul ve esasları belirlemeye, bildirim ve belgelendirme yükümlülüğü
getirmeye ve buna ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.
Vergi
güvenliği
MADDE 7 – (1) 4/1/1961 tarihli ve
213 sayılı Vergi Usul Kanunu kapsamına giren vergilere ilişkin beyanname
verme ve ödeme yükümlülüklerini süresinde yerine getirmeyen bu Kanun
kapsamındaki dijital hizmet sağlayıcılarına veya Türkiye’deki yetkili
temsilcisine, bu yükümlülüklerin yerine getirilmesi için dijital hizmet
vergisini tarha yetkili vergi dairesi tarafından internet sayfalarındaki
iletişim araçları, alan adı, IP adresi ve benzeri kaynaklarla elde edilen
bilgiler kullanılarak 213 sayılı Kanunda sayılan tebligat yöntemleri,
elektronik posta veya diğer tüm iletişim araçları ile ihtarda bulunulabilir
ve bu durum Gelir İdaresi Başkanlığının internet sitesinde ilan edilir.
(2) İlandan itibaren otuz gün içinde bu
yükümlülüklerin yerine getirilmemesi hâlinde, dijital hizmet sağlayıcılarının
sunmuş oldukları hizmetlere erişimin, bu yükümlülükler yerine getirilinceye
kadar engellenmesine Hazine ve Maliye Bakanlığınca karar verilir ve bu
karar erişim sağlayıcılarına bildirilmek üzere Bilgi Teknolojileri ve
İletişim Kurumuna gönderilir. Engelleme kararlarının gereği bildirimden
itibaren yirmi dört saat içinde erişim sağlayıcıları tarafından yerine
getirilir.
(3) Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve
esaslar, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının görüşü alınarak Hazine ve Maliye
Bakanlığınca belirlenir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde
Kararnamede Değişiklik
Yapılmasına İlişkin Düzenlemeler
MADDE 8 – 13/7/1956 tarihli ve 6802 sayılı Gider Vergileri
Kanununun 33 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “binde biridir”
ibaresi “binde ikisidir” şeklinde ve ikinci fıkrasında yer alan “yukarıdaki
oranları aşmayacak şekilde yeniden tespit etmeye yetkilidir” ibaresi
“kambiyo muamelelerinde on katına, vergiye tabi diğer muamelelerde ise
kanuni seviyesine kadar artırmaya yetkilidir” şeklinde değiştirilmiştir.
MADDE 9 – 6802 sayılı Kanunun İkinci Kısmının İkinci
Bölümünün mülga başlığı “Konaklama Vergisi” şeklinde ve mülga 34 üncü
maddesi başlığı ile birlikte aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.
“Konaklama vergisi
MADDE 34- Otel, motel, tatil
köyü, pansiyon, apart otel, misafirhane, kamping, dağ evi, yayla evi gibi
konaklama tesislerinde verilen geceleme hizmeti ile bu hizmetle birlikte
satılmak suretiyle konaklama tesisi bünyesinde sunulan diğer tüm hizmetler
(yeme, içme, aktivite, eğlence hizmetleri ve havuz, spor, termal ve benzeri
alanların kullanımı gibi) konaklama vergisine tabidir. Geceleme hizmetinin; sağlıklı yaşam tesisleri,
eğlence merkezleri gibi tesislerin bünyesinde sunulması, vergilendirmeye
etki etmez.
Konaklama vergisinin mükellefi birinci fıkrada
belirtilen hizmetleri sunanlardır.
Vergiyi doğuran olay, birinci fıkrada belirtilen
hizmetlerin sunulması ile meydana gelir.
Konaklama vergisinin matrahı, verginin konusuna
giren hizmetler karşılığında, katma değer vergisi hariç, her ne suretle
olursa olsun alınan veya bu hizmetler için borçlanılan para, mal ve diğer
suretlerde sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaat, hizmet ve
değerler toplamıdır.
Konaklama vergisinin oranı % 2’dir. Cumhurbaşkanı,
bu oranı bir katına kadar artırmaya, yarısına kadar indirmeye, bu sınırlar
içinde farklı oranlar tespit etmeye yetkilidir.
Konaklama vergisi, konaklama tesislerince
düzenlenen fatura ve benzeri belgelerde ayrıca gösterilir. Bu vergiden
herhangi bir ad altında indirim yapılamaz. Bu vergi, katma değer vergisi
matrahına dahil edilmez.
Aşağıda sayılan hizmetler konaklama vergisinden
müstesnadır:
a) Öğrenci yurtları, pansiyonları ve kamplarında
öğrencilere verilen hizmetler.
b) Karşılıklı olmak kaydıyla yabancı devletlerin
Türkiye’deki diplomatik temsilcilikleri, konsoloslukları ve bunların
diplomatik haklara sahip mensupları ile uluslararası anlaşmalar gereğince
vergi muafiyeti tanınan uluslararası kuruluşlar ve mensuplarına verilen
hizmetler.
Konaklama vergisinde vergilendirme dönemi, faaliyet
gösterilen takvim yılının birer aylık dönemleridir. Her bir vergilendirme
dönemine ait konaklama vergisi, vergilendirme dönemini takip eden ayın
yirmi altıncı günü akşamına kadar katma değer vergisi yönünden bağlı olunan
vergi dairesine (katma değer vergisi mükellefiyeti bulunmayanlarca tesisin
bulunduğu yer vergi dairesine) beyan edilir ve aynı süre içinde ödenir.
Hazine ve Maliye Bakanlığı, konaklama vergisi
beyannamesinin şekil, içerik ve ekleri ile uygulamaya ilişkin usul ve
esasları belirlemeye yetkilidir.”
MADDE 10
– 31/12/1960
tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 18 inci maddesine aşağıdaki
fıkra eklenmiştir.
“Bu madde kapsamındaki kazançları toplamı 103 üncü
maddede yazılı tarifenin dördüncü gelir diliminde yer alan tutarı aşanlar
bu istisnadan faydalanamazlar. Bu durumda olanların, 94 üncü maddenin
birinci fıkrası kapsamında tevkifat yapma
yükümlülüğü yoktur.”
MADDE 11
– 193 sayılı Kanunun 23 üncü
maddesinin birinci fıkrasının (10) numaralı bendinde yer alan “taşıma
giderleri” ibaresinden sonra gelmek üzere aşağıdaki parantez içi hüküm
eklenmiştir.
“(İşverenlerce
taşıma hizmeti verilmeyen durumlarda, çalışılan günlere ait bir günlük
ulaşım bedelinin 10 Türk lirasını aşmaması ve buna ilişkin ödemenin toplu
taşıma kartı, bileti veya bu amaçla kullanılan ödeme araçlarının temini şeklinde
yapılması şarttır. Ödemenin bu tutarı aşması hâlinde aşan kısım ile hizmet
erbabına ulaşım bedeli olarak nakden yapılan ödemeler ve bu amaçla sağlanan
menfaatler ücret olarak vergilendirilir. Bu istisnanın uygulanmasına
ilişkin usul ve esasları belirlemeye Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkilidir.)”
MADDE 12
– 193 sayılı Kanunun 29 uncu
maddesinin birinci fıkrasının (4) numaralı bendi aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“4. Amatör spor yarışmalarını yöneten hakemlere
ödenen ücretler (basketbol ve voleybol spor dallarının en üst liglerinde
görev alanlar hariç);”
MADDE 13
– 193 sayılı Kanunun 40 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (1), (5) ve (7)
numaralı bentlerine sırasıyla aşağıdaki parantez içi hükümler eklenmiştir.
“(Faaliyetleri
kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli
şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere,
kiralama yoluyla edinilen binek otomobillerinin her birine ilişkin aylık
kira bedelinin 5.500 Türk lirasına kadarlık kısmı
ile binek otomobillerinin iktisabına ilişkin özel tüketim vergisi ve katma
değer vergisi toplamının en fazla 115.000 Türk lirasına kadarlık
kısmı gider olarak dikkate alınabilir.)”
“(Şu kadar ki faaliyetleri kısmen
veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli şekillerde
işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere, binek
otomobillere ilişkin giderlerin en fazla %70’i indirilebilir.)”
“(Faaliyetleri
kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli
şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere,
özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi hariç ilk iktisap bedeli
135.000 Türk lirasını, söz konusu vergilerin maliyet bedeline eklendiği
veya binek otomobilin ikinci el olarak iktisap edildiği hâllerde, amortismana
tabi tutarı 250.000 Türk lirasını aşan binek otomobillerinin her birine
ilişkin ayrılan amortismanın en fazla bu tutarlara isabet eden kısmı gider
yazılabilir. Bu hükmün uygulanmasında binek otomobilin iktisap edildiği
tarihte yürürlükte olan tutar dikkate alınır.)”
MADDE 14
– 193 sayılı Kanunun 68 inci
maddesinin birinci fıkrasının (4) ve (5) numaralı bentlerine sırasıyla
aşağıdaki parantez içi hükümler eklenmiştir.
“(Şu kadar
ki özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi hariç ilk iktisap bedeli
135.000 Türk lirasını, söz konusu vergilerin maliyet bedeline eklendiği
veya binek otomobilin ikinci el olarak iktisap edildiği hâllerde,
amortismana tabi tutarı 250.000 Türk lirasını aşan binek otomobillerinin
her birine ilişkin ayrılan amortismanın en fazla bu tutarlara isabet eden
kısmı gider yazılabilir. Bu hükmün uygulanmasında binek otomobilin iktisap
edildiği tarihte yürürlükte olan tutar dikkate alınır.)”
“(Şu kadar ki
binek otomobillerine ilişkin giderlerin en fazla %70’i ve kiralama yoluyla
edinilen binek otomobillerinin her birine ilişkin aylık kira bedelinin
5.500 Türk lirasına kadarlık kısmı ile binek
otomobillerinin iktisabında ödenen özel tüketim vergisi ve katma değer
vergisi toplamının en fazla 115.000 Türk lirasına kadarlık
kısmı gider olarak dikkate alınabilir.)”
MADDE 15
– 193 sayılı Kanunun 86 ncı maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin
(b) alt bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“b) Tek işverenden alınmış ve tevkif
suretiyle vergilendirilmiş 103 üncü maddede yazılı tarifenin dördüncü gelir
diliminde yer alan tutarı aşmayan ücretler (birden fazla işverenden ücret
almakla beraber, birinciden sonraki işverenden aldıkları ücretlerinin
toplamı, 103 üncü maddede yazılı tarifenin ikinci gelir diliminde yer alan
tutarı ve birinci işverenden alınan dâhil ücret gelirleri toplamı 103 üncü
maddede yazılı tarifenin dördüncü gelir diliminde yer alan tutarı aşmayan
mükelleflerin, tamamı tevkif suretiyle vergilendirilmiş ücretleri dâhil),”
MADDE 16
– 193 sayılı Kanunun 94 üncü
maddesine ikinci fıkrasından sonra gelmek üzere aşağıdaki fıkra eklenmiştir.
“9/6/1932 tarihli ve 2004
sayılı İcra ve İflas Kanunu ile 19/3/1969 tarihli ve 1136 sayılı Avukatlık
Kanunu uyarınca karşı tarafa yükletilen vekalet ücretini (icra ve iflas
müdürlüklerine yatırılanlar dâhil) ödeyenler tarafından gelir vergisi tevkifatı yapılır.”
MADDE 17
– 193 sayılı Kanunun 103 üncü
maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“MADDE 103- Gelir vergisine tabi gelirler;
oranında
vergilendirilir.”
MADDE 18
– 193 sayılı Kanunun mükerrer 121
inci maddesinin ikinci fıkrasının (1) ve (3) numaralı bentleri ile beşinci
fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“1. İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu
yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni
süresinde verilmiş (Kanuni süresinde verilen bir beyannameye ilişkin olarak
kanuni süresinden sonra düzeltme amacıyla veya pişmanlıkla verilen
beyannameler bu şartın ihlali sayılmaz.) olması,”
“3. İndirimin hesaplanacağı
beyannamenin verildiği tarih itibarıyla, (1) numaralı bent kapsamındaki
vergi beyannameleri üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması
(Ödemenin, ilgili mevzuatı gereği istenilen bilgi ve belgelerin tam ve
eksiksiz olarak ibraz edilmiş olması koşuluyla, vergi kanunları gereği
doğan iade alacaklarından mahsuben yapılmış olması ve indirimden
yararlanıldıktan sonra söz konusu iade alacağı tutarının mahsuben ödemesi
talep edilen vergi borcu tutarının altına düşmesi hâlinde, eksik ödenmiş
duruma gelen vergilerin mahsuben ödenmek istenilen tutarın %10’unu aşmaması
kaydıyla, eksik ödenmiş vergiler dolayısıyla veya vergi kanunları
gereğince, tecil edilerek belirlenen şartların gerçekleşmesine bağlı olarak
terkin edilecek vergilerin, şartların sağlanamaması hâlinde kanunlarında
belirlenen tecil süresinin sonunu takip eden onbeşinci
günün bitimine kadar ödenmesi şartıyla, bu şart ihlal edilmiş sayılmaz.),
ayrıca, vergi aslı (vergi cezaları ile fer’i alacaklar dâhil) 1.000 Türk
lirasının üzerinde vadesi geçmiş borcunun bulunmaması,”
“Bu maddede geçen vergi
beyannameleri ibaresi, yıllık gelir vergisi ve kurumlar vergisi
beyannameleri, geçici vergi beyannameleri, muhtasar, muhtasar ve prim
hizmet beyannameleri ile Hazine ve Maliye Bakanlığına bağlı vergi
dairelerine verilmesi gereken katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi
beyannamelerini; vergi ibaresi, anılan Bakanlığa bağlı vergi dairelerine
verilmesi gereken beyannameler üzerine tahakkuk eden vergileri ifade eder.”
MADDE 19
– 193 sayılı Kanunun mükerrer 123
üncü maddesinin ikinci fıkrasına “23/8,” ibaresinden sonra gelmek üzere
“23/10,” ibaresi, “31,” ibaresinden sonra gelmek üzere “40/1, 40/7,”
ibaresi ve “48,” ibaresinden sonra gelmek üzere “68,” ibaresi eklenmiştir.
MADDE 20
– 193 sayılı Kanunun geçici 67 nci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “beş puana
kadar” ibaresi “ayrı ayrı veya birlikte bir
katına kadar” şeklinde değiştirilmiştir.
MADDE 21
– 193 sayılı Kanunun geçici 72 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan “31/12/2019” ibaresi “31/12/2023” şeklinde, fıkranın (a)
bendinin (1) numaralı alt bendinde yer alan “% 15,” ibaresi “%20,” şeklinde
ve ikinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“(2) Bu ödemeler üzerinden 94 üncü madde kapsamında
ayrıca tevkifat yapılmaz. Bu madde kapsamındaki gelirler
toplamının, 103 üncü maddede yazılı tarifenin dördüncü diliminde yer alan
tutarı aşması hâlinde, bu gelirler yıllık beyannameyle beyan edilir. Yıllık
beyanname verilmesi durumunda, beyan edilen bu gelirler üzerinden hesaplanan
gelir vergisinden, tevkifat yapmakla sorumlu
olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla, bu Kanuna göre kesilen
vergiler mahsup edilir.”
MADDE 22
– 193 sayılı Kanuna aşağıdaki
geçici madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 91- 1/1/2019-31/12/2019
tarihleri arasında elde edilen ücret gelirlerine, bu maddeyi ihdas eden
Kanunla 103 üncü maddede yapılan değişiklik öncesi tarife uygulanır.
Mükerrer 123 üncü maddeye bu maddeyi ihdas eden
Kanunla eklenen 40/1 maddesi ile 68 inci maddede yer alan 5.500 Türk liralık
kira tutarı hakkında, 2019 yılına ilişkin olarak 1/1/2020
tarihinden itibaren geçerli olacak şekilde yeniden değerleme yapılmaz.
Geçici 72 nci maddenin
birinci fıkrasının (a) bendinin (1) numaralı alt bendinde ve ikinci
fıkrasında bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, 1/11/2019 tarihinden önce akdedilerek geçerlilik
kazanmış sporcu sözleşmeleri kapsamında yapılan ücret ödemelerine
uygulanmaz. Daha önceki sözleşmeler kapsamında yapılan ücret ödemeleri için
geçici 72 nci maddenin değişiklik öncesi
hükümleri uygulanır. 1/11/2019 tarihinden önceki
sözleşmelere ilişkin olarak 1/11/2019 tarihinden sonra yapılan süre uzatımı
ve ücreti etkileyen değişiklikler bu kapsamda değildir.”
MADDE 23
– 4/1/1961
tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 112 nci
maddesinin üçüncü fıkrasına (b) bendinden sonra gelmek üzere aşağıdaki bent
eklenmiştir.
“c) 379 uncu madde kapsamında kanun yolundan
vazgeçilmesi durumunda söz konusu maddeye göre hesaplanacak vergilere,
kendi vergi kanunlarında belirtilen ve tarhiyatın ilgili bulunduğu döneme
ilişkin normal vade tarihinden itibaren, kanun yolundan vazgeçme
dilekçesinin vergi dairesine verildiği tarihe kadar;”
MADDE 24
– 213 sayılı Kanuna 160 ıncı maddesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde
eklenmiştir.
“Mükellefiyet kaydının analiz ve değerlendirme
sonuçlarına bağlı olarak terkini:
MADDE 160/A- Mükellefiyet süresi,
aktif ve öz sermaye büyüklüğü, ödenen vergi tutarı, çalışan sayısı, vergisel
yükümlülüklerin yerine getirilip getirilmediği gibi hususlar dikkate
alınarak mükelleflerin vergisel uyum seviyelerine yönelik olarak Hazine ve
Maliye Bakanlığınca yapılan analiz ve değerlendirme çalışmaları neticesinde
sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğu tespit edilen mükellefler
vergi incelemesine sevk edilir ve bunlar nezdinde yoklama yapılır.
Yoklamayı müteakip, Hazine ve Maliye Bakanlığı
tarafından belirlenen esaslar çerçevesinde vergi dairesinin mükellefin
sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğuna ilişkin görüşü ve ilgisine
göre vergi dairesi başkanı veya defterdarın onayı ile mükellefiyet kaydı
terkin edilir ve bu durum mükellefe tebliğ edilir. Tebliğ
tarihinden itibaren bir ay içerisinde 153/A maddesinin birinci fıkrasında
yer alan asgari teminat tutarından az olmamak üzere, sahte belge düzenleme
riskinin yüksek olduğu dönemlerde düzenlenen belgelerde yer alan toplam
tutarın %10’u tutarında aynı maddede belirtilen türde teminat verilmesi ve
tüm vergi borçlarının ödenmesi şartıyla mükellefiyet, terkin tarihi itibarıyla
yeniden tesis edilir. Mükellefiyetin terkin edildiği tarih ile
yeniden tesis edildiği tarih aralığında verilmeyen beyanname ve
bildirimler, yeniden tesise ilişkin yazının mükellefe tebliğ edildiği
tarihten itibaren bir ay içinde verilir ve tahakkuk eden vergiler aynı
sürede ödenir.
Bu madde kapsamında mükellefiyeti
terkin edilenler ve 153/A maddesinin birinci ve ikinci fıkrasında belirtildiği
şekilde bunlarla ilişkili olan kişilerin işe başlama bildiriminde
bulunmaları hâlinde, bu kişiler hakkında mükellefiyet tesis edilebilmesi
için işe başlama bildiriminde bulunanların ve mükellefiyet kaydı bu madde
kapsamında terkin edilenlerin tüm vergi borçlarının ödenmiş ve ikinci
fıkrada belirtilen şekilde teminat verilmiş olması şarttır. Bu madde uyarınca teminat alınarak mükellefiyeti
yeniden tesis edilenlerin düzenlemek zorunda oldukları fatura veya fatura
yerine geçen belgelerden Hazine ve Maliye Bakanlığınca belirlenenlerin,
elektronik belge olarak düzenlenmesi zorunludur. Kâğıt olarak düzenlenmesi
hâlinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır ve
kayıtların tevsikinde kullanılamaz.
Mükellef hakkında yapılan inceleme neticesinde,
mükellefin başka bir ticari, zirai ve mesleki faaliyeti olmadığı hâlde
münhasıran sahte belge düzenlemek amacıyla mükellefiyet tesis ettirdiği tespit
olunursa, alınan teminat inceleme neticesinde doğan borçlar dâhil vergi
borçlarına mahsup edilerek artan tutar iade olunur. Yapılan incelemede
mükellefin başka bir ticari, zirai veya mesleki faaliyeti bulunduğu hâlde
sahte belge düzenlediği tespit olunursa, mükellef hakkında 153/A maddesinin
dördüncü fıkrası hükümleri çerçevesinde işlem tesis edilir. Şu kadar ki,
daha önceden alınmış olan teminat sahte belge düzenleme fiili nedeniyle
yapılan tarhiyatların ve kesilen cezaların kesinleşmesine kadar mükellefe
iade olunmaz. Yapılan inceleme neticesinde mükellefin sahte belge
düzenlemediği tespit olunursa, alınan teminat başkaca vergi borcu
bulunmaması kaydıyla iade olunur.
Bu madde kapsamında alınan teminatların iadesinde,
153/A maddesinin birinci fıkrası uyarınca alınan teminatların iadesine
ilişkin; bu teminatların vergi borçlarına mahsubu ve eksilen teminatların
tamamlatılmasında ise aynı maddenin dokuzuncu fıkrasına ilişkin hükümler
uygulanır.
Bu madde kapsamında elektronik belge düzenleme
yükümlülüğü getirilen mükelleflere ilişkin bilgiler Hazine ve Maliye
Bakanlığı tarafından belirlenecek usul ve esaslara göre duyurulur. Bu
kapsamda yapılan duyurular vergi mahremiyetinin ihlâli sayılmaz.
Hazine ve Maliye Bakanlığı, madde kapsamındaki
işlemlere ilişkin süreleri, elektronik ortamda belge düzenleme
zorunluluğunun başlayacağı tarihi, bu madde kapsamındaki mükelleflerin tahsilat ve ödemelerinin tevsiki ile bu maddenin
uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.”
MADDE 25
– 213 sayılı Kanunun 370 inci
maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“MADDE 370- a) Vergi
incelemesine başlanılmadan veya takdir komisyonuna sevk edilmeden önce
verginin ziyaa uğradığına delalet eden emareler
bulunduğuna dair yetkili merciler tarafından yapılmış ön tespitler hakkında
tespit tarihine kadar ihbarda bulunulmamış olması kaydıyla mükellefler
izaha davet edilebilir. Kendisine izaha davet yazısı tebliğ edilen
mükellefler, davet konusu tespitle sınırlı olarak, bu Kanunun 371 inci
maddesinde yer alan pişmanlık hükümlerinden yararlanamaz. İzaha davet
yazısının tebliğ tarihinden itibaren otuz günlük süre içerisinde izahta
bulunulması durumunda, yapılan izah değerlendirilerek değerlendirme
sonucunu içeren yazı mükellefe tebliğ edilir.
1. Mükelleflerce yapılan izah sonucu vergi ziyaına sebebiyet verilmediğinin idarece anlaşılması
hâlinde mükellefler söz konusu tespitle ilgili olarak vergi incelemesine
tabi tutulmaz veya takdir komisyonuna sevk edilmez.
2. Mükelleflerce yapılan izahın
yeterli bulunmaması hâlinde, değerlendirme sonucunu içeren yazının tebliğ
edildiği tarihten itibaren otuz gün içerisinde; hiç verilmemiş olan vergi
beyannamelerinin verilmesi, eksik veya yanlış yapılan vergi beyanının
tamamlanması veya düzeltilmesi ve ödeme süresi geçmiş bulunan vergilerin,
ödemenin geciktiği her ay ve kesri için, 6183 sayılı Kanunun 51 inci
maddesinde belirtilen nispette uygulanacak gecikme zammı oranında bir zamla
aynı sürede ödenmesi şartıyla vergi ziyaı cezası,
ziyaa uğratılan vergi üzerinden %20 oranında
kesilir. Bu durum vergi
incelemesi yapılmasına ve gerekirse tarhiyatın ikmaline engel teşkil etmez.
b) (a) fıkrası uyarınca yapılmış ön tespitlerin,
verginin bu Kanunun 359 uncu maddesinde yer alan fiillerle ziyaa uğratılmış olabileceğine ilişkin olması hâlinde bu
kapsamdaki mükellefler izaha davet edilmez. Şu kadar ki,
sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge kullanma fiilinin
işlenmiş olabileceğine dair yapılan ön tespitlerde, kullanılan sahte veya
muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge tutarı, bir takvim yılında 100 bin
Türk lirasını geçmeyen veya bu tutarı geçse bile ilgili yıldaki toplam mal
ve hizmet alışlarının %5’ini aşmayan mükelleflere ön tespite ilişkin yazı
tebliğ edilebilir. Mükelleflerce, haklarında yapılan tespite ilişkin
yazının tebliğ edildiği tarihten itibaren otuz gün içerisinde; hiç
verilmemiş olan vergi beyannamelerinin verilmesi, eksik veya yanlış yapılan
vergi beyanının tamamlanması veya düzeltilmesi ve ödeme süresi geçmiş
bulunan vergilerin, ödemenin geciktiği her ay ve kesri için, 6183 sayılı
Kanunun 51 inci maddesinde belirtilen nispette uygulanacak gecikme zammı
oranında bir zamla aynı sürede ödenmesi şartıyla vergi ziyaı
cezası, ziyaa uğratılan vergi üzerinden %20
oranında kesilir. Bu durum vergi incelemesi yapılmasına ve gerekirse
tarhiyatın ikmaline engel teşkil etmez. Bu fıkra kapsamında kendisine ön
tespite ilişkin yazı tebliğ edilen mükellefler, tespitle sınırlı olarak bu
Kanunun 371 inci maddesinde yer alan pişmanlık hükümlerinden yararlanamaz.
Bu fıkrada yer alan tutar, her yıl bir önceki yıla ilişkin olarak bu Kanun
uyarınca belirlenen yeniden değerleme oranında artırılmak suretiyle
uygulanır.
c) Hazine ve Maliye Bakanlığı bu
madde uyarınca ön tespiti ve/veya izaha daveti yapacak ve yapılan izahı değerlendirecek
mercii, yapılacak ön tespitin ve/veya izaha davetin şekli ve kapsamını,
davet yapılacakları, yapılan izahın değerlendirme süresini, yapılan izahta
kullanılacak bilgi ve belgeler ile uygulamaya ilişkin usul ve esasları
belirlemeye yetkilidir.”
MADDE 26
– 213 sayılı Kanunun 376 ncı maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Mükellef veya vergi sorumlusu;
1. İkmalen,
resen veya idarece tarh edilen vergiyi veya vergi farkını ve vergi ziyaı, usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezalarının
yarısını ihbarnamelerin tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde ilgili
vergi dairesine başvurarak vadesinde veya 6183 sayılı Kanunda belirtilen
türden teminat göstererek vadenin bitmesinden itibaren üç ay içinde ödeyeceğini
bildirirse kesilen cezanın yarısı,
2. Uzlaşmanın vaki olması durumunda, üzerinde
uzlaşılan vergiyi veya vergi farkını ve vergi ziyaı
cezasının %75’ini, bu Kanunun ek 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (1)
numaralı bendinde yer alan ödeme süreleri içinde öderse üzerinde uzlaşılan
cezanın %25’i,
indirilir.”
MADDE 27
– 213 sayılı Kanunun mülga 379
uncu maddesi aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.
“Kanun yolundan vazgeçme:
MADDE 379- Vergi/ceza ihbarnamesine karşı süresinde
açılan davalarda, vergi mahkemesince verilen istinaf yolu açık kararlar ile
bölge idare mahkemesince verilen temyiz yolu açık kararlarda (Danıştayın bozma kararı üzerine verilen kararlar
hariç);
1. Kaldırılan vergi tutarının %60’ı, tasdik edilen
vergi tutarının tamamı ile tasdik edilen vergi tutarına ilişkin vergi ziyaı cezasının %75’i,
2. Bağlı olduğu vergi aslı dava konusu yapılmayan
veya 359 uncu maddede yazılı fiillere iştirak nedeniyle kesilen vergi ziyaı cezaları ile usulsüzlük ve özel usulsüzlük
cezalarının kaldırılan tutarının %25’i ve tasdik edilen tutarının %75’i,
mükellef için geçerli olan kanun yoluna başvuru süresi
içerisinde, dava konusu vergi ve/veya vergi cezalarının tümü için kanun
yolundan vazgeçildiğine ilişkin dilekçenin ilgili vergi dairesine verilmesi
şartıyla kanun yolundan vazgeçme dilekçesinin verildiği tarih itibarıyla
başkaca bir işleme gerek kalmaksızın tahakkuk eder.
Bu şekilde tahakkuk eden tutarlar tahakkuk
tarihinden itibaren bir ay içinde ödenir. Bu maddeye göre tahakkuk eden
vergi ve/veya vergi cezalarının %80’inin, hesaplanacak gecikme faizi ile
birlikte bu sürede tamamen ödenmesi şartıyla, vergi ve ceza tutarından %20
oranında indirim yapılır. Şu kadar ki, tasdik edilerek tahakkuk eden vergi
tutarında indirim yapılmaz. İndirim hükmünden yararlanılabilmesi için dava
konusu yapılan ve bu maddeye göre tahakkuk eden vergi ve/veya vergi
cezaları ile gecikme faizlerinin birlikte bu fıkra kapsamında ödenmesi
şarttır.
Kanun yolundan vazgeçme dilekçesi vergi dairesince
ilgili yargı merciine gönderilir ve bu dilekçenin vergi dairesine verildiği
tarih kanun yolundan vazgeçme tarihi olarak kabul edilir. Kanun yolundan
vazgeçilmesi hâlinde idarece de ihtilaf sürdürülmez. Kanun yolundan
vazgeçildiği hâlde istinaf veya temyiz yoluna başvurulması durumunda ise bu
başvurular incelenmez.
Kanun yolundan vazgeçilen vergi ve vergi ziyaı cezası için bu maddeye göre yapılan tahakkuktan
önce ödenen gecikme faizi ve gecikme zammı da dâhil tutarlar, bu madde
hükmüne göre ödenecek tutarlara mahsup edilir.
Bu madde uyarınca istinaf ve temyiz yolundan vazgeçilen
davaya ilişkin kararlarda hükmedilen yargılama giderleri, avukatlık
ücretleri ve fer’ileri karşılıklı olarak talep
edilmez ve bu alacaklar için icra takibi yapılamaz.
Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar
Hazine ve Maliye Bakanlığınca belirlenir.”
MADDE 28
– 213 sayılı Kanunun ek 1 inci
maddesinin birinci fıkrasındaki parantez içi hükümde yer alan “kesilen ceza
hariç” ibaresi “kesilen ceza ve 370 inci maddenin (b) fıkrası kapsamında
kendilerine ön tespite ilişkin yazı tebliğ edilen mükelleflere mezkur maddeye göre kesilen ceza hariç” şeklinde
değiştirilmiştir.
MADDE 29
– 213 sayılı Kanunun ek 9 uncu
maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“EK MADDE 9- Bu bölüm uyarınca üzerinde uzlaşılan
vergi ve cezalar hakkında 376 ncı maddenin birinci
fıkrasının (2) numaralı bendi hükmü dışında indirim uygulanmaz.
Hakkında 376 ncı maddenin
birinci fıkrasının (1) numaralı bendi hükümleri uygulanan vergi ve cezalar
için bu bölüm hükümleri uygulanmaz. Mükellefin uzlaşma tutanağını
imzalayıncaya kadar uzlaşma talebinden vazgeçtiğini beyanla hadiseye 376 ncı maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendi
hükümlerinin uygulanmasını isteme hakkı mahfuzdur.”
MADDE 30
– 29/7/1970
tarihli ve 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununa 41 inci maddeden sonra gelmek
üzere kısım başlığıyla birlikte aşağıdaki madde eklenmiştir.
“DÖRDÜNCÜ KISIM
Değerli Konut Vergisi
Konu:
MADDE 42- Türkiye sınırları içinde bulunan mesken
nitelikli taşınmazlardan bina vergi değeri veya Tapu ve Kadastro Genel
Müdürlüğünce belirlenen değeri 5.000.000 Türk lirası ve üzerinde olanlar
değerli konut vergisine tabidir.”
MADDE 31
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 42 nci maddeden sonra gelmek üzere
aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Vergiye ait değerlerin tespiti, ilanı ve
kesinleşmesi:
MADDE 43- Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce
ilgili mevzuat kapsamında yapılan veya yaptırılan değerleme sonucunda
belirlenen ve değeri 42 nci maddede yer alan
tutarı aşan (bu tutar dâhil) mesken nitelikli taşınmazlar, ilgilileri
tarafından ulaşılabilecek şekilde Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünün
internet sitesinde ilan edilir ve ilgilisine ayrıca tebliğ edilir. Tebliğ
tarihinden itibaren on beşinci günün sonuna kadar Tapu ve Kadastro Genel
Müdürlüğüne itiraz edilmeyen mesken nitelikli taşınmaz değeri kesinleşir.
Süresinde yapılan itirazlar, on beş gün içinde değerlendirilerek
sonuçlandırılır ve kesinleşen değer, aynı usulle ilan ve ilgilisine tebliğ
edilir. Bu değer, değerli konut vergisi uygulamasında Tapu ve Kadastro
Genel Müdürlüğünce belirlenen değer olarak kabul edilir.
Bu vergi uygulamasında, Tapu ve Kadastro Genel
Müdürlüğünce belirlenen bir değerin bulunmaması durumunda, bina vergi
değeri esas alınarak vergilendirme işlemleri yapılır.
Bina vergi değeri, 29 uncu maddeye göre belirlenen
vergi değeridir.”
MADDE 32
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 43 üncü maddeden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Matrah ve nispet:
MADDE 44- Verginin matrahı, bina vergi değeri ve
Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen değerden yüksek olanıdır.
Değerli konut vergisine tabi mesken nitelikli
taşınmazlardan değeri;
5.000.000 TL ile
7.500.000 TL arasında olanlar (Binde
3)
7.500.001 TL ile
10.000.000 TL arasında olanlar (Binde
6)
10.000.001 TL’yi
aşanlar (Binde
10)
oranında vergilendirilir.
Paylı mülkiyette ve elbirliği mülkiyette, matrahın
hesabında mesken nitelikli taşınmazın toplam değeri esas alınır.
42 nci
maddede yer alan tutar, ikinci fıkrada yer alan vergi oranlarına esas
mesken nitelikli taşınmaz değerlerinin alt ve üst sınırları ile Tapu ve
Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen ve 42 nci
maddede yer alan tutarı aşan (bu tutar dâhil) mesken nitelikli
taşınmazların değeri her yıl bir önceki yıla ilişkin olarak 213 sayılı
Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre belirlenen yeniden değerleme oranında
artırılır. Bu şekilde
hesaplanan tutarların 10.000 Türk lirasına kadar olan kesirleri dikkate
alınmaz (Şu kadar ki; Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen
taşınmaz değeri, değer tespitinin yapıldığı yıl yeniden değerleme oranında
artırılmaz.).”
MADDE 33
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 44 üncü maddeden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Mükellefiyet:
MADDE 45- Değerli konut vergisini mesken nitelikli
taşınmazların maliki, varsa intifa hakkı sahibi, her ikisi de yoksa mesken
nitelikli taşınmaza malik gibi tasarruf edenler öder.
Bir mesken nitelikli taşınmaza paylı mülkiyet
hâlinde malik olanlar, hisseleri oranında mükelleftirler. Elbirliği
mülkiyette malikler vergiden müteselsilen sorumlu
olurlar.
Değerli konut vergisi mükellefiyeti;
a) Mesken nitelikli taşınmazın değerinin, bina
vergi değeri veya Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünce belirlenen değerin 42
nci maddede belirtilen tutarı aştığının (bu tutar
dâhil) belirlendiği tarihi,
b) 33 üncü maddenin (1) ila (7) numaralı
fıkralarında yazılı vergi değerini tadil eden sebeplerin doğması hâlinde bu
değişikliklerin vuku bulduğu tarihi,
c) Muafiyetin sukut ettiği tarihi,
takip eden yıldan itibaren başlar.
Yanan, yıkılan, tamamen kullanılmaz hâle gelen veya
vergiye tabi iken muaflık şartlarını kazanan mesken nitelikli
taşınmazlardan dolayı mükellefiyet, bu olayların vuku bulduğu tarihi takip
eden taksitten itibaren sona erer.”
MADDE 34
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 45 inci maddeden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Muaflıklar:
MADDE 46- Aşağıda yazılı mesken nitelikli
taşınmazlar, değerli konut vergisinden muaftır:
a) Genel ve özel bütçeli idarelerin, belediyelerin
ve üniversitelerin maliki veya intifa hakkına sahip olduğu mesken nitelikli
taşınmazlar.
b) Türkiye sınırları içinde
mesken nitelikli tek taşınmazı olan kişilerden; kendisine bakmakla mükellef
kimsesi olup onsekiz yaşını doldurmamış olanlar
hariç olmak üzere hiçbir geliri olmadığını belgeleyenlerin, gelirleri
münhasıran kanunla kurulan sosyal güvenlik kurumlarından aldıkları aylıktan
ibaret bulunanların sahip olduğu mesken nitelikli taşınmazlar (intifa
hakkına sahip olunması hâli dâhil) (Bu hüküm, belirtilen kişilerin tek
meskene hisse ile sahip olmaları hâlinde hisselerine ait kısım hakkında da
uygulanır.).
c) Yabancı devletlere ait olup elçilik ve
konsolosluk olarak kullanılan mesken nitelikli taşınmazlar ile elçilerin
ikametine mahsus mesken nitelikli taşınmazlar ve bunların müştemilatı
(karşılıklı olmak şartıyla) ve merkezi Türkiye’de bulunan milletlerarası
kuruluşlara, milletlerarası kuruluşların Türkiye’deki temsilciliklerine ait
mesken nitelikli taşınmazlar.
ç) Esas faaliyet konusu bina
inşası olanların işletmelerine kayıtlı bulunan ve henüz ilk satışa, devir
ve temlike konu edilmemiş yeni inşa edilen mesken nitelikli taşınmazlar
(arsa karşılığı inşaat işlerinde sözleşme gereği taahhüt işini üstlenen
müteahhide kalan mesken nitelikli taşınmazlar dâhil) (bu taşınmazların
kiraya verilmesi veya sair surette kullanılması hâlleri hariç).”
MADDE 35
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 46 ncı maddeden sonra gelmek üzere
aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Verginin beyanı, ödeme süresi ve ödeme yeri:
MADDE 47- Mükellef tarafından,
mesken nitelikli taşınmaza ilişkin bina vergi değeri ve Tapu ve Kadastro
Genel Müdürlüğünce belirlenen değer, buna ait vesikalarla, mesken nitelikli
taşınmazın bulunduğu yerdeki Gelir İdaresi Başkanlığına bağlı yetkili vergi
dairesine, mesken nitelikli taşınmazın değerinin 42 nci
maddede belirtilen tutarı aştığı (bu tutar dâhil) yılı takip eden yılın
şubat ayının 20 nci günü sonuna kadar beyanname
ile beyan edilir ve vergi, yetkili vergi dairesince yıllık olarak tarh ve
tahakkuk olunur. Müteakip
yıllar için mükellef tarafından aynı şekilde yıllık olarak beyanname
verilir ve vergi ilgili vergi dairesince tarh ve tahakkuk olunur.
Elbirliği mülkiyetinde mükellefler müşterek
beyanname verebilecekleri gibi, münferiden de beyanname verebilirler. Paylı
mülkiyet hâlinde ise beyanname münferiden verilir.
Vergi dairesi tarafından tarh ve tahakkuk ettirilen
vergi, ilgili yılın şubat ve ağustos aylarının sonuna kadar iki eşit
taksitte ödenir.
Yıl içerisinde mükellefiyetin başlamasını
gerektirecek durumun meydana gelmesi hâlinde, mükellef tarafından takip
eden yılın beyanname verme süresi içerisinde ilgili vergi dairesine
beyanname verilir.
Bu Kanunun 37 nci
maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrası hükümleri, değerli konut vergisi
bakımından uygulanmaz.”
MADDE 36
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla
eklenen 47 nci maddeden sonra gelmek üzere
aşağıdaki madde eklenmiştir.
“Değerli konut vergisi hasılatı:
MADDE 48- Tahsil edilen değerli konut vergisi,
genel bütçe geliri olarak kaydedilir ve 2/7/2008
tarihli ve 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe
Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun ile diğer kanunlara göre
mahalli idarelere verilecek payların hesabında dikkate alınmaz.”
MADDE 37
– 1319 sayılı Kanuna, bu Kanunla eklenen
48 inci maddeden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde eklenmiş ve mevcut
maddeler buna göre teselsül ettirilmiştir.
“Yetki:
MADDE 49- Bu verginin
uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye, muafiyetlerin
uygulanmasında aranacak belgeleri tespit etmeye, 47 nci
maddede yer alan beyanname verme ve ödeme sürelerini üç aya kadar uzatmaya,
beyannamenin verileceği yetkili vergi dairesini, beyannamenin şekil, içerik
ve eklerini belirlemeye ve verginin beyanname aranmaksızın tahakkuk
ettirilmesine Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkilidir.”
MADDE 38
– 14/9/1972
tarihli ve 1618 sayılı Seyahat Acentaları ve
Seyahat Acentaları Birliği Kanununun 34 üncü
maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin ikinci paragrafında yer alan “2
yılda” ibaresi “üç yılda” şeklinde ve bendin üçüncü paragrafının (e) alt
bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“e) Yönetim ve Denetim Kurulu üyeleri ile 11/7/2019 tarihli ve 7183 sayılı Türkiye Turizm Tanıtım
ve Geliştirme Ajansı Hakkında Kanun ile kurulan Türkiye Turizm Tanıtım ve
Geliştirme Ajansı Yönetim Kurulunun asıl ve yedek üyelerini seçmek,”
MADDE 39
– 1618 sayılı Kanuna aşağıdaki
geçici madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 5- Birliğin 2019 yılı Kasım ayında
yapılacak olan seçimlerinde 34 üncü maddenin birinci fıkrasının (A) bendinde
yer alan, seçimlerin üç yılda bir kasım ayında yapılacağına ilişkin hüküm
uygulanmaz.
Birliğin 2019 yılı Kasım ayında yapılan
seçimlerinde seçilen Yönetim, Denetim ve Disiplin Kurulu üyeleri ile
Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansı Yönetim Kurulunun asıl ve yedek
üyelerinin görev süresi üç yıl olarak uygulanır.”
MADDE 40
– 21/5/1986
tarihli ve 3289 sayılı Gençlik ve Spor Hizmetleri Kanununun ek 12 nci maddesi başlığı ile birlikte aşağıdaki şekilde
değiştirilmiştir.
“Amatör sporun desteklenmesi
EK MADDE 12- Gençlik ve Spor
Bakanlığı, Türkiye Futbol Federasyonu ve bağımsız spor federasyonlarına
tescil edilmiş olan ve Türkiye’de faaliyette bulunan spor kulüpleri ve
sportif alanda faaliyette bulunan sermaye şirketleri tarafından sporculara
ödenen ücretlerden tevkif edilerek ilgili vergi dairesine kanuni süresinde
beyan edilen ve ödenen gelir vergisinden Gençlik ve Spor Bakanlığının
talebi üzerine Hazine ve Maliye Bakanınca uygun görülen pay, Gençlik ve
Spor Bakanlığı adına açılacak özel hesaba Hazine ve Maliye Bakanlığınca
aktarılır.
Özel hesaba aktarılan tutarlar aşağıdaki harcamalar
dışında kullanılamaz:
a) Amatör spor dallarında sportif faaliyet gösteren
sporculara, bunların çalıştırıcılarına ve diğer spor elemanlarına yapılan
ücret ve ücret sayılan ödemeler (Her bir sporcu, çalıştırıcı ve diğer spor
elemanları için yıllık olarak yapılacak ödeme, 31/12/1960
tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 103 üncü maddesinde yazılı
tarifenin üçüncü gelir diliminde yer alan ve ilgili yılda ücretler için geçerli
olan tutarın üç katını aşamaz.),
b) Bu fıkranın (a) bendi kapsamındaki sporcu,
çalıştırıcılar ve diğer spor elemanlarının, sportif faaliyetlerine ilişkin
iaşe, ibate, seyahat, sağlık, eğitim-öğretim harcamaları ile amatör spor
dallarına ilişkin hazırlık kampları, müsabaka, malzeme ve ekipman, federasyon vize, lisans, tescil ve katılım
harcamaları.
Özel hesaptan spor kulüpleri ve sportif alanda
faaliyette bulunan sermaye şirketlerine aktarılan tutarlar ile bu tutarlardan
yapılan harcamalar, gelir ve kurumlar vergisi uygulamalarında gelir, gider,
indirim veya maliyet olarak dikkate alınamaz.
Özel hesaba aktarılan tutarların kullanılması ve
denetlenmesi ile maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları
belirlemeye Hazine ve Maliye Bakanlığı ile Gençlik ve Spor Bakanlığı
müştereken yetkilidir.”
MADDE 41
– 25/3/1987
tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana
Yaygınlaştırılması Ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422
Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu Ve 3182 Sayılı
Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici
madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 4- 31/12/2014 tarihine kadar, pay
sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları
borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı
olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay
veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 6/12/2012 tarihli
ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye
ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29/6/1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga
Türk Ticaret Kanunu ile 13/1/2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret
Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay
karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu
payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık
haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da
iddia edilemez.
Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık
ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli
pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil,
sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine
dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil
görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar
verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu
vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.”
MADDE 42
– 6802 sayılı Kanuna aşağıdaki
geçici madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 3- Bu Kanunun 34 üncü maddesinde yer
alan konaklama vergisi oranı 31/12/2020 tarihine
kadar % 1 olarak uygulanır.”
MADDE 43
– 11/7/2019
tarihli ve 7183 sayılı Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansı Hakkında
Kanunun 3 üncü maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “temsilcisi” ibareleri
“Başkanı” şeklinde ve “temsilcilerinden” ibaresi “başkanlarından” şeklinde
değiştirilmiştir.
MADDE 44
– 4/1/2002
tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanununun 3 üncü maddesinin birinci
fıkrasına (z) bendinden sonra gelmek üzere aşağıdaki bent eklenmiştir.
“aa)
Faaliyet ve görev alanı kapsamında yer alan tarımsal ürünlerle ilgili olmak
üzere, üretimin yetersiz olması nedeniyle ürün fiyatlarında meydana
gelebilecek olağanüstü dalgalanmaların önlenmesi veya ürünlerde fiyat
istikrarının sağlanması amacıyla ilgili bakanın onayı ve Toprak Mahsulleri
Ofisi Yönetim Kurulunun görevlendirmesi ile Toprak Mahsulleri Ofisi Genel
Müdürlüğünün ithalat yoluyla yapacağı tarımsal ürün alımları ve buna
ilişkin hizmet alımları,”
MADDE 45
– 4734 sayılı Kanunun geçici 4
üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesine “yapım işlerinde”
ibaresinden sonra gelmek üzere “; Devlet Malzeme Ofisi Genel Müdürlüğünün
idareler adına gerçekleştireceği taşıt alımı, taşıt kiralama, akaryakıt
alımı ile ilaç, tıbbi malzeme ve tıbbi cihaz alımlarında” ibaresi ve
maddeye aşağıdaki fıkra eklenmiştir.
“Beşinci fıkra kapsamında Devlet Malzeme Ofisi
Genel Müdürlüğü tarafından yapılacak alımlarda uygulanacak usul ve esaslar
Kurum görüşü üzerine Devlet Malzeme Ofisi Genel Müdürlüğü tarafından belirlenir.
Bu kapsamda yapılacak alımlarda Kanunun 5 inci maddesinin birinci
fıkrasında belirlenen temel ilkelere uyularak, ihaleler en yüksek katılımı
sağlayacak şekilde gerçekleştirilir.”
MADDE 46
– 28/3/2002
tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında
Kanunun 3 üncü maddesinde yer alan “Dış borcun tahsisi” tanımına “Devlet Su
İşleri Genel Müdürlüğüne” ibaresinden sonra gelmek üzere “, Türkiye Sağlık
Enstitüleri Başkanlığına” ibaresi eklenmiştir.
MADDE 47
– 4749 sayılı Kanuna aşağıdaki
geçici madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 31- 5 inci maddede düzenlenen net
borç kullanımı tutarı 2019 yılı için, 1/1/2019
tarihinden geçerli olmak üzere, Bakan ve Cumhurbaşkanı tarafından artırılan
net borç kullanım tutarına yetmiş milyar Türk lirası ilave edilerek
uygulanır.”
MADDE 48
– 31/5/2006
tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa
aşağıdaki geçici madde eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 79- 5434 sayılı Kanunun mülga 64 üncü
maddesi, bu Kanunun 47 nci maddesinin sekizinci
fıkrası ile 2330 sayılı Kanun veya 2330 sayılı Kanun hükümleri uygulanarak
aylık bağlanmasını gerektiren kanunlara, 1005 sayılı Kanun, 3713 sayılı
Kanunun ek 3 üncü maddesine, 17/7/2004 tarihli ve
5233 sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması
Hakkında Kanuna ve 24/6/2008 tarihli ve 5774 sayılı Başarılı Sporculara
Aylık Bağlanması ile Devlet Sporcusu Unvanı Verilmesi Hakkında Kanuna göre
aylık bağlanmış olanların kendilerine veya bunlardan ölenlerin hak
sahiplerine, bu kapsamda maddenin yürürlük tarihine kadar yapılan ve bu
Kanunun 96 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b)
bendi kapsamında olduğu Kurumca tespit edilen fazla veya yersiz ödemelere
ilişkin borç çıkarılmaz, çıkarılmış borçların ödenmemiş olan kısımları
terkin edilir, maddenin yayımı tarihinden önce tahsil edilmiş tutarlar iade
ve mahsup edilmez.
2330 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin ikinci
fıkrasının üçüncü, dördüncü, beşinci ve altıncı cümlelerine aykırı olacak
şekilde ödenen ve bu Kanunun 96 ncı maddesinin
birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında olduğu Kurumca tespit edilen fazla
veya yersiz olarak yapılan ödemeler hakkında da birinci fıkra hükümleri
uygulanır.”
MADDE 49
– 3/6/2007
tarihli ve 5684 sayılı Sigortacılık Kanununa aşağıdaki ek madde
eklenmiştir.
“Sigortacılık ve Özel Emeklilik Düzenleme ve
Denetleme Kurumuna ilişkin hükümler
EK MADDE 5 – (1) Sigortacılık ve Özel Emeklilik
Düzenleme ve Denetleme Kurumunda Başkan ve üyeler, görevlerinin devamı
süresince görevlerini tam bir dikkat, dürüstlük ve tarafsızlık ile
yürüteceklerine, ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareket etmeyeceklerine
ve ettirmeyeceklerine dair Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu huzurunda
yemin eder. Yemin için yapılan başvuru Yargıtay tarafından acele işlerden sayılır.
Başkan ve üyeler, yemin etmedikçe göreve başlamış sayılmaz.
(2) Sigortacılık ve Özel Emeklilik Düzenleme ve
Denetleme Kurumunda Başkan Yardımcısı, Daire Başkanı ve Grup Başkanı
kadrolarına atanacaklarda aşağıdaki şartlar aranır:
a) 14/7/1965 tarihli ve
657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48 inci maddesinde sayılan genel
şartları taşımak.
b) En az dört yıllık yükseköğrenim mezunu olmak.
c) Kamuda ve/veya sosyal güvenlik kurumlarına tabi
olmak kaydıyla uluslararası kuruluşlar ile özel sektörde veya serbest
olarak en az beş yıl çalışmış olmak.
(3) Başkan ve üyeler ile Kurum personeline; 27/6/1989 tarihli ve 375 sayılı Kanun Hükmünde
Kararnamenin ek 11 inci maddesi uyarınca belirlenmiş emsali personele mali
ve sosyal haklar kapsamında yapılan ödemeler aynı usul ve esaslar
çerçevesinde ödenir. Emsali personele yapılan ödemelerden vergi ve diğer
yasal kesintilere tabi olmayanlar bu Kanuna göre de vergi ve diğer
kesintilere tabi olmaz. Başkan ve üyeler ile Kurum personeli emeklilik hakları
bakımından da emsali olarak belirlenen personel ile denk kabul edilir.
(4) Başkan ve üyeler ile Kurum personeli, sosyal
güvenlik açısından 31/5/2006 tarihli ve 5510
sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4 üncü
maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında sigortalı sayılır. 5510
sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında
sigortalı iken Başkan ve üyeliğe atananlardan bu görevleri sona erenler
veya bu görevlerinden ayrılma isteğinde bulunanların bu görevlerde geçen hizmet
süreleri kazanılmış hak aylık, derece ve kademelerinin tespitinde dikkate
alınır. Bunlardan bu görevleri sırasında 5510 sayılı Kanunun geçici 4 üncü
maddesi kapsamına girenlerin bu görevlerde geçen süreleri makam tazminatı
ile temsil tazminatı ödenmesi gereken süre olarak değerlendirilir. Kamu
kurum ve kuruluşlarında 5510 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin birinci
fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı iken Başkan ve üyeliğe
atananların, önceki kurum ve kuruluşları ile ilişiklerinin kesilmesi kendilerine
kıdem tazminatı veya iş sonu tazminatı ödenmesini gerektirmez. Bu durumda
olanların kıdem tazminatı veya iş sonu tazminatı ödenmesi gereken hizmet
süreleri, Başkan ve üyelikte geçen hizmet süreleri ile birleştirilir ve
emeklilik ikramiyesi ödenecek süre olarak değerlendirilir.
(5) Başkan ve üyeliğe atananlardan atama yapılmadan
önce sosyal güvenlik yönünden diğer statülere tabi olanların, istekleri
hâlinde bu statülere bağlılıkları devam eder ve bunlar hakkında dördüncü
fıkra hükmü uygulanmaz.
(6) Kurum, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin
ek 25 inci maddesi hükümlerine göre personel görevlendirebilir.
(7) Kurumda, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin
ek 6 ncı maddesinde belirtilen usul ve esaslar
çerçevesinde sözleşmeli olarak bilişim personeli çalıştırılabilir. Söz
konusu maddenin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde yer alan şartlar
Kurum için aranmaz.
(8) Başkan ve üyeler ile Kurum personelinin
görevleriyle bağlantılı olarak işledikleri iddia edilen suçlara ilişkin
soruşturmalar için izin verme yetkisi; Başkan ve üyeler için ilişkili
Bakana, Kurum personeli için ise Başkana aittir. Başkan ve üyeler ile Kurum
personelinin görevleri ile ilgili olarak iştirak hâlinde işledikleri iddia
edilen suçlara ilişkin soruşturmalarda Kurum personeli hakkında soruşturma
izni verme yetkisi ilişkili Bakana aittir. Başkan ve üyeler ile Kurum
personelinin, görevden ayrılmış olsalar dahi, görevleriyle bağlantılı
olarak işledikleri iddia edilen suçlardan dolayı başlatılan soruşturma ve
kovuşturmalar, ilgili üye veya personelin talebi hâlinde, Kurum tarafından
görevlendirilecek bir avukat tarafından takip edilir. Söz konusu davalara
ilişkin dava giderleri ile Türkiye Barolar Birliğince açıklanan asgari
ücret tarifesinde belirlenen avukatlık ücretinin onbeş
katını aşmamak üzere belirlenen avukatlık ücreti Kurum bütçesinden
karşılanır. Başkan ve üyeler ile Kurum personelinin, kovuşturma sonucunda mahkumiyetine karar verilmesi ve bu kararın kesinleşmesi
hâlinde, Kurum bütçesinden karşılanan avukatlık ücreti, ilgili Başkan ve
üyeler ile Kurum personelinden genel hükümlere göre tahsil olunur.
(9) Başkan ve üyeler, 19/4/1990
tarihli ve 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla
Mücadele Kanununa tabidir.
(10) Başkan ve üyeler, görevlerinden ayrılmalarını
izleyen iki yıl içinde Kurumun denetlemekle ve düzenlemekle yetkili olduğu
sektör ve alandaki özel kuruluşlarda görev alamaz. Bu fıkra hükmüne
uymayanlar hakkında 2/10/1981 tarihli ve 2531
sayılı Kamu Görevlerinden Ayrılanların Yapamayacakları İşler Hakkında
Kanunun 4 üncü maddesi hükmü uygulanır.
(11) Kurumun malları, varlıkları, hak ve alacakları
Devlet malı hükmündedir, haczedilemez ve rehnedilemez.
(12) Aşağıdaki gelirler Kurumun gelirleri arasında
yer alır:
a) Türkiye’de kurulmuş sigorta, reasürans
ve emeklilik şirketleri ile yurt dışında kurulmuş sigorta, reasürans ve
emeklilik şirketlerinin Türkiye’deki teşkilatlarından ve sigorta ve
reasürans brokerlerinden tahsil edilen katılma payları.
b) Sigorta acenteleri ve sigorta eksperlerinden
Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği tarafından levha kayıt ücreti veya aidat
olarak tahsil edilen tutarlardan indirilmek suretiyle Kuruma aktarılan
katılma payları.
c) Kurumca belirlenen tescil, izin ve ruhsat hizmet
bedelleri.
(13) Onikinci fıkra
uyarınca katılma payı olarak tahsil olunacak tutarlar, söz konusu fıkranın
(a) bendinde belirtilen kuruluşların bir önceki yıl bilanço toplamlarının onbinde beşini, (b) bendinde belirtilen tutarın ise
beşte birini geçemez.
(14) Kurum kadrolarına atanan ve haklarında 375
sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin geçici 12 nci
ve geçici 16 ncı maddeleri hükümleri
uygulananların mali hakları hususunda söz konusu hükümlerin uygulanmasına
devam olunur.”
MADDE 50
– 8/11/2016
tarihli ve 6755 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler
ile Bazı Kurum ve Kuruluşlara Dair Düzenleme Yapılması Hakkında Kanun
Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanunun 37 nci maddesine aşağıdaki fıkra eklenmiştir.
“(3) Terör örgütlerine veya Milli Güvenlik
Kurulunca Devletin milli güvenliğine karşı faaliyette bulunduğuna karar
verilen yapı, oluşum veya gruplara üyeliği, mensubiyeti veya iltisakı yahut bunlarla irtibatı olan ve bu nedenle
kamu görevinden çıkarılmış olan kişilerden, adli veya idari soruşturma veya
kovuşturması devam edenlerin sosyal güvenlik haklarına ilişkin başvuruları
hakkında 31/10/2019 tarihine kadar karar alan, bu
kararları yerine getiren veya işlem yapmayan kamu görevlilerinin bu karar
ve fiilleri nedeniyle hukuki, idari, mali ve cezai sorumluluğu doğmaz.”
MADDE 51
– 27/6/1989
tarihli ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin ek 32 nci
maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“EK MADDE 32- Vergi Müfettişleri,
en az dört yıllık yükseköğretim veren hukuk, siyasal bilgiler, iktisat, işletme,
iktisadi ve idari bilimler fakülteleri ile yönetmelikle belirlenen
yükseköğretim kurumlarından veya bunlara denkliği Yükseköğretim Kurulunca
kabul edilmiş yükseköğretim kurumlarından mezun olup, sınavın yapıldığı
tarih itibarıyla otuz beş yaşını doldurmamış olan ve yapılacak özel yarışma
sınavını kazananlar arasından, Bakan onayı ile mesleğe Vergi Müfettiş
Yardımcısı olarak atanır.
Vergi Müfettiş Yardımcıları, fiilen üç yıl çalışmak
ve yardımcılık döneminde performans değerlendirmesine göre başarılı olmak
şartıyla yapılacak yeterlik sınavına girmeye hak kazanırlar. Yeterlik sınav
konuları ile sınava ilişkin diğer usul ve esaslar yönetmelikle düzenlenir.
Yapılacak yeterlik sınavında başarılı sayılabilmek için yeterlik sınavında
alınan puanın yüz puan üzerinden en az altmış beş puan olması şarttır.
Yeterlik sınavında başarılı olanlar Vergi Müfettişi olarak atanırlar.
Yeterlik sınavında başarılı olamayanlar ise Hazine ve Maliye Bakanlığında
derecelerine uygun memur kadrolarına atanırlar.
Yardımcılık dönemi dahil
Vergi Müfettişi olarak en az on yıl çalışan ve Vergi Müfettişliğine atanma
tarihi sonrasında en az altı yıl performans değerlendirmesinde başarılı
olanlar, Vergi Başmüfettişi kadrolarına atanırlar.
Performans değerlendirme sistemi, Vergi
Müfettişlerinin mesleki yeterlik ve yetkinliklerinin objektif, nesnel ve
mukayeseli bir şekilde değerlendirilmesi için görev yaptıkları süre
içindeki sınavlarda elde ettikleri başarı derecesi, görev yaptıkları
başkanlıkların Vergi Müfettişlerinin iş performansına ilişkin değerlendirmeleri,
düzenledikleri vergi inceleme raporları hakkında rapor değerlendirme
komisyonları tarafından yapılan değerlendirmeler, düzenledikleri diğer
inceleme, araştırma, görüş, denetim ve soruşturma raporları hakkında
yapılan değerlendirmeler, lisansüstü eğitim düzeyleri ve benzeri kriterler esas alınarak oluşturulur. Vergi
Müfettişlerinin performans değerlendirmesi takvim yılı itibarıyla yapılır.
Performans değerlendirme sisteminin oluşturulması
ve yönetimi ile Vergi Müfettişlerinin görev, yetki ve sorumlulukları,
mesleğe alınmaları, yetiştirilmeleri, yeterlikleri, yükselmeleri,
görevlendirilmeleri ve yer değiştirmelerine ilişkin usul ve esaslar
yönetmelikle belirlenir.”
Yürürlük
MADDE 52
– (1) Bu Kanunun;
a) 1 inci ila 7 nci
maddeleri bu Kanunun yayım tarihini izleyen üçüncü ay
başında,
b) 9 uncu ve 42 nci
maddeleri 1/4/2020 tarihinde,
c) 10 uncu ve 15 inci maddeleri 1/1/2020
tarihinden itibaren elde edilen gelirlere uygulanmak üzere yayımı tarihinde,
ç) 11 inci ve 12 nci
maddeleri bu Kanunun yayım tarihini izleyen ay başında,
d) 13 üncü ve 14 üncü maddeleri 1/1/2020
tarihinden itibaren başlayan vergilendirme dönemi gelir ve kazançlarına
uygulanmak üzere yayımı tarihinde,
e) 17 nci maddesi 1/1/2019 tarihinden itibaren elde edilen gelirlere
uygulanmak üzere yayımı tarihinde,
f) 18 inci maddesi 1/1/2020
tarihinden itibaren verilmesi gereken yıllık gelir ve kurumlar vergisi
beyannamelerinde uygulanmak üzere yayımı tarihinde,
g) 21 inci maddesinin 193 sayılı Kanunun geçici 72 nci maddesinde yer alan “31/12/2019”
ibaresini “31/12/2023” şeklinde değiştiren hükmü yayımı tarihinde, diğer
hükümleri 1/1/2020 tarihinden itibaren elde edilen gelirlere uygulanmak
üzere yayımı tarihinde,
ğ) 23 üncü, 25 inci, 27 nci
ve 28 inci maddeleri, 32 nci maddesiyle 1319
sayılı Kanuna eklenen 44 üncü maddenin dördüncü fıkrası ve 40 ıncı maddesi 1/1/2020
tarihinde,
h) Diğer hükümleri yayımı tarihinde,
yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 53
– (1) Bu Kanun hükümlerini
Cumhurbaşkanı yürütür.
6/12/2019