Anayasa Mahkemesinin 18/4/2024 Tarihli ve 2022/58456 Başvuru Numaralı Kararı
ANAYASA MAHKEMESİ KARARLARI | 2024-07-31

31 Temmuz 2024 ÇARŞAMBA 
Resmî Gazete 
Sayı : 32618
ANAYASA MAHKEMESİ KARARI 
Anayasa Mahkemesi Başkanlığından:
Başvuru Nomarası: 2022/58456Karar Taribi : 18/4/2024
Başkau : Hasan Tahsin GÖKCAN 
Üyeler : Recai AKYEL 
Yusuf Şevki HAKYEMEZ 
Îrfan FIDAN 
Yılmaz AKÇİL 
Raportör :Şeyda Nur ÜN 
Başvurucu : Mehmet EKIZLER 
Vekillf : Av. Fatma Süreyya ÖLMEZTOPRAK 

. BAŞVURUNUN ÖZETİ
I.Başvuru, bir iş kazasına ilişkin düzenlenen rapora itiraz dilekçesinde sarf edilen sözlerden dolayı iş sözleşmesinin feshedilmesi nedeniyle ifade özgürlüğünün ihlal edildiği iddiasına ilişkindir.

2. Başvurucu 1964 doğumlu olup 2018 yılımdan is sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar Türkiye PetrolleriAnonim Örtaklığıda (asıl işveren/TPAO)hizmet alım sőzleşmesi kapsamında iş gören özel bir şirkette belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışmıştır.Başvurucu, iş sözleşmesinin feshedildiği sırada Trakya Bölge Mūdürlüğünde A sınıf işgüvenliği uzmanı olarak çalışmaktadır.

3. 27/2/2019 tarihinde başvurucu, işyerindeki bir kısım eksikliğe dair ilgili birimlere bildirimde bulunmuştur. Akabinde de 17/4/2019 tarihinde işyerinde bir kaza meydana gelmiş ve bir işçi yaşamını yitirmiştir. Sōz konusu kaza sonrası TPAO tarafından başvurucunun çalıştığı işyerine müfettiş gönderimiş ve müfettiş kazaya yönelik bir teftişraporu hazırlamıştır. Anılan raporda söz konusu kaza nedeniyle başvurucu ve bir ustabaşısorumlu tutulımuştur. Başvurucunun iddiasına gõre rapor hazırlanmadan õnce bilgisine başvurulmamıştır.

4. Başvurucu, söz konusu rapora bir dilekçe ile itiraz etmiştir. Başvurucunun itirazı üzerine yeniden bir müfettiş görevtendirilmiş ve ikinci bir rapor hazırlanmıştır. Bu esnada başvurucunun bilgisine de başvurulmuştur. Îkinci raporda başvurucuya herhangi bir kuşur izafe edilmemiştir.


5. Başvurucunun ilk rapora yönelik yazdığı itiraz dilekçesinde geçen yandaşlık,aklayıcı, tetikçi, ciddiyetsiz, yalancı, iftiracı" şeklindeki ifadeler nedeniyle başvurucunun işsőzleşmesi 8/7/2020 tarihinde ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırılık kapsamında haklısebeple feshedilmiştir. Başvurucu, fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek işveren aleyhine işe iade talebiyle tespit davası açmıştır.

6. Davanın görüldnğü Lüleburgaz Is Mahkemesi (ls Mahkemesi) 29/3/2021tarihinde davanın kabultyle başvurucunun işe iadesine karar vermiştir. Gerekçeli kararında Mahkeme; işyerinde meydana gelen ölümiü is kazası sonrası yürütülen soruşturma kapsamında düzenlenen teftiş raporuna itiraz dilekçesinde yer alan sözlerin (bkz § 5) ağır eleştiri ve kaba hitap olarak kabul edebileceğini ve hakaret niteliği taşımadığını belirtmiştir.Devamında Mahkeme; davacının is güvenliği uzmanı olması nedeniyle ölümla bir is kazasından dolayı ağır eleştiride bulunmasmın hayatın olağan akışına uygun olduğunu belirterek feshin geçersiz olduğu kanaatine varmıştır. Ayrıca TPAO tarafindan alt işverene gönderilen bildirimde başvurucunun iş sözleşmesinin feshinin talep edilmediğini, başka bir işçinin görevlendirilmesinin istendiğini ancak alt işverenin başvurucunun işyerini değiştirebilecek olmasına karşın bunu yapmayıp iş sözleşmesini feshetmesinin son çare prensibine de uygun olmadığını belirtmiştir.

7. İşveren tarafindan karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosyayı inceleyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi (Bölge Adliye Mahkemesi/Daire) 9/3/2022 tarihinde Iş Mahkemesi tarafindan verilen kararin ortadan kaldırılmasına ve davanın reddine kesin olarak karar vermiştir. Gerekçeli kararında Daire;başvurucunun iş kazaşına yönelik hazırlanan ilk rapora itiraz dilekçesinde "yandaşlık,aklayıcı, tetikçi, ciddiyetsiz, yalancı, iftiracı" gibi sözler kullandığını belirtmiştir. Devamında Daire; başvurucunun tespit edilen tavır ve davranışlarının işveren ile güven ilişkisini zedelediğini, bu tūr olumsuz davranışlarının işyerinde uyumu olumsuz yõnde etkilediğini, işakışını ve çaltşma düzenini bozduğunu ve işveren tarafindan artık iş ilişkisinin devam ettirilmesinin mümkün olmadığını belirterek feshin geçerli olduğu kanaatine varmıştır.
8. Başvurucu, nihai karan 8/4/2022 tarihinde Öğrendikten sonra 27/4/2022tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.

9. Başvurunun kabul edilebilirlik ve esas incelemesinin Bölüm tarafindan yapılmasına karar verilmiştir.

II. DEĞERLENDIRME 
10. Başvurucu; ölümlü bir iş kazasına yönelik hazırlanan rapora itiraz ettikten 176gün sonra iş sözleşmesinin feshedildiğini, bu hâliyle haklı fesihteki altı günlūk süreye uyulmadığıni ve adil yargılanma hakkınin ihlal edildiğini iddia etmiştir. Ayrıca ölūmiü bir işkazasmdan sorumlu tutulması nedeniyle yaşadığı ruh hâli içinde yazdığı sōzlerin eleştiri sınırını aşmadığını, kimseye yönelik hakaret içeren bir söz kullanmadığını, teftiş raporunda yer alan tespit ve değerlendirmelere karşı yazdığı sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını iddia etmiştir.

11. Adalet Bakanlığ (Bakanlık) görüşünde; başvurucunun ifade Özgürlüğü ile işverenin yönetim yetkisi arasında adil bir denge sağlanıp sağlanmadığı hususlarının incelenmesi esnasında Anayasa ve ilgili mevzuat hükümleri, Anayasa Mahkemesi içtihadı ve somut olayın kendine ōzgü şartlarının da dikkate alınması gerektiğini belirtmiştir. Başvurucu,Bakanlığın görüşüne karşı beyanında önceki iddialarım tekrarla Bakanlık görüştünde yer alan hususları kabul etmediğini belirtmiştir.


12. Başvurucunun iddialarının teftiş raporuna karşı itiraz dilekçesindeki ifadeleri nedeniyle iş sōzleşmesinin feshedilmesine ve açtığı işe iade davasının reddedilmesine ilişkin işlemler būtūnūne yōnelik olduğu görülmüştür. Bu kapsamda iş sōzleşmesinin feshinín temeli ifade özgürlüğüne dayanmaktadır. İfade özgürlüğü kişini haber ve bilgilere, başkalarıın fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanmaması ve bunlarıtek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi,savumabilniesi, başkalarına aktarabiłmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıktanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, dūşūnceyi gerçekleştirme, bu konuda başkalarımı ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Dolayısıyla toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlū düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesine bağlıdır. Bu itibarla düşünceyi açıklama ve yayma özgürluğül demokrasini işleyişi için yaşamsal δnemdedir (Bekir Coşkun [GK], B. No: 2014/12151,4/6/2015, §§ 33-35; Mehmet Ali Aydın [GK], B. No: 2013/9343, 4/6/2015, §§ 42, 43; Tansel Çölaşan, B. No: 2014/6128, 7/7/2015, §§ 35-38). Bu kapsamda devletten -ifade ðzgürlüğünün korunmasına yönelik yükümłülükleri kapsamında- ifade özgürlüğünükullanmak isteyenlerin yalnızca üçüncü kişiler tarafindan herhangi bir saldırıya uğrama endişesi taşımadan bu hakkı kullanmalarmı temin etmesi değil aynı zamanda -işsözleşmelerinin feshi gibi- yapılabilecek her türlü müdahaleye karşı da önlem almasıbeklenir. Anayasa Mahkemesinin yapması gereken inceleme de devletin ifade özgürlüğüne yönelik sőz konusu yükümlülüklerini yerine getirip getirmediğine yönelik olacaktır. Bu kapsamda başvuru, ifade özgürlūğü kapsamında incelenmiştir.

1. Açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve kabul edilemezliğine karar verilmesini gerektirecek başka bir neden de bulunmadığı anlaşılan ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekir.

14. Temel hak ve özgürlüklere yönelik negatif ve pozitif yükümlülükler arasındaki sıırların kesin biçimde tanımlanması ve birbirinden ayrilması her durumda mümkün değildir. Devlet için öngörülen negatif yükümlülükler, her durumda temel hak ve özgürlüklere keyfı surette müdahaleden kaçınmayı gerekli kılar. Pozitif yükümlülükler de temel hak ve özgtrlüklerinin korunmasını, bireyler arası ilişkiler alanında olsa da temel hak ve özgürlüklerin güvencelerini sağlamaya yönelik olaya özgü tedbirlerin ahnmasını zorunlu kılar (benzer yöndeki değerlendirmeler için bkz. Adnan Oktar (3), B. No: 2013/1123,2/10/2013, § 32; Ömûr Kara ve Onursal Özbek, B. No: 2013/4825, 24/3/2016, § 46; Ayhan Deniz ve diğerleri [GK], B. No: 2019/10975, 14/6/2023, § 35).

15. Devletin ifade ðzgürlüğünün korunmasıa yönelik yükümlülükleri çerçevesinde uyuşmazlıkların çözümüne ilişkin yasal altyapının oluşturulması, uyuşmazlıkların adil yargılama geteklerine uygun ve usul yömünden güvenceleri haiz bir yargıiama kapsamında incelenmesi ve bu yargılamalarda temel haklara ilişkin anayasal güvencelerin gözetilip gözetilmediğinin denetlenmesi sorumluluğu bulunmaktadır. Yine bireylerin temel hak ve Özgürlüklerine, üçünctı kişilerin müdahalesinin önlenmesi için gerekli önlemlerin almması ve mahkemelerçe korunma sağlanması da sőz konusu yükfimlültikler kapsamıdadır. Kamusal makamlarca gerekli yapısal Önlemler alınmış olsa da uyuşmazlık konusu davayı yūrüten mahkemelerce verilen kararlarda üçüncü kişilerin müdahalelerine karşı bireylere korunma imkânı sağlanmadığı durumlarda bu yükümiülükler gereği gibi yerine getirilmemiş olacaktır.Bu, kamusal makam olan mahkemeler aracılığıyla bireylerin hak ve özgürlüklerinin korunmasız bırakıldığı anlamına gelecektir (benzer yöndeki değerlendirmeler için bkz. Ömür Kara ve Onursal Özbek, §§ 47-49; Ayhan Deniz ve diğerleri, § 36).

16.Bu doğrultuda iş sözleşmesi kapsamında çalışan bireylerin Anayasa ile güvence altına alınan haklarına yönelik işverence gerçekleştirilen müdahaleye ilişkin iddiasını içeren uyuşmazlıkların karara bağlandığı davałarda derece mahkemelerince söz konusu güvenceler gözardı edilmemeli, işveren ve çalışanlar arasındaki çatışan çıkarlar adil biçimde dengelenmeli, ulaşılan sonuç hakkında hüküm kurulurken ilgili ve yeterli gerekçeler sunulmalıdır (Ömür Kara ve Onursal Özbek, § 50; Kasım Çiftçi ve diğerleri, B. No:2019/33243, 4/7/2022, § 32; Ayhan Deniz ve diğerlert, § 37).

17. Derece mahkemeleri tarafindan tarafların çıkarları dengelenirken işsözleşmelerinde kısıtlayıcı ve zorlayıcı düzenlemelerin ne şekilde belirlendiği, çalışanların temel haklarına yönelik müdahalede bulunulmasına neden olan çıkarın üstün olup olmadığı,sözleşmenin feshinin çalışanlarm eylem ya da eylemsizlikleri karşısında makul ve orantılı bir işlem olup olmadığı somut olayın şartlarına göre ele alınmalıdır. Ayrica yargılamalar sırasında gerçekleştirilen işlemlerin ve neticede verilen kararın gerekçesinin bizatihi ifade hürriyetine ilişkin bir müdahale oluşturmaması için derece mahkemelerince gereken özen gösterilmelidir (bazı farklılıklarla birlikte bkz. Ömülr Kara ve Onursal Özbek, §51; Kasım Çiftçi ve diğerleri, § 33; Ayhan Deniz ve diğerlert, § 38).

18. Somut olayda başvurucunun ölümlū bir iş kazasına ilişkin düzenlenen rapora itiraz dilekçesinde sarf ettiği sðzler nedeniyle iş sözleşmesi feshedilmiştir. Daire gerekçesi de (bkz, § 7) gözönüne alındığında neticeten başvurucunun iş sözleşmesi işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih kapsamında feshedilmiştir.
19.22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde belirsiz sūreli işsözleşmelerinin işveren tarafindan sona erdirilmesinde geçerli bir sebep bildirme zorunluluğu getirilmiştir. Söz konusu hükümde geçerlisebeplerin neler olabileceği madde metninde sayılmıştır. İşveren tarafindan iş sözleşmesinin feshi için ya işçinin yeterliliği ve davranışlarından kaynaklanan ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebin işveren tarafindan gösterilmesi gerekir. Hükmün gerekçesinde de işbu hūküm gereği iş sözleşmesinin feshi için işçinin davranışlarının işgōrme borcunu ciddi biçimde olumsuz etkilemesi, iş görme borcunu gerektiği biçimde yerine getirmesine olanak vermemesi, is ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından makul ölçülerde beklenememesi gerektiği ifade edilmiştir. Hükme göre bir davranış ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması hâlinde geçerli sebep sayılabilir. İşçinin davranışlarının işyerindeki tretim ve iş ilişkisi sürecine olumsuz bir etkisi yoksa bu davranışların işsözleşmesinin feshinde geçerli bir sebep olarak gösterilmesi mümkün değildir (Ayhan Deniz ve diğerleri, § 42).

20. Somut olayda başvurucu, δlūmlū bir iş kazası sonucu -soruşturma aşamasında kendi bilgisine başvurulmadan- hazırlanan teftiş raporunda iş kazasından sorumlu tutulmasıÜzerine bir itiraz dilekçesi yazmıştir. Anılan dilekçede başvurucu; raporun gerçeği yansitmadığıı, raporda yer alan hususlarda sorumluluğunun olmadığı gibi tespitlerde bulunmuştur. Dilekçe õzü itibarryla teftiş raporunda yer alan tespitlere sırasıyla cevap verir nitelikte hazırlanmış ve dilekçenin bazı yerlerinde başvurucu; işvereni sorumiuluktan kurtarmak için müfettişin yanlt rapor hazırladığı, işverenin talimatlartyla hareket ettiği hususlarını belirten bir kısım ifadeler kullanmıştır. Başvurucumun sõz konusu ifadeleri itiraz dilekçesinin bütünlüğū içinde ve kendisinin sorumlu tutulması nedeniyle eleştiri amacıyla yazdığı anlaşılmaktadır.


21. Anayasa Mahkemesi mevcut başvuruya benzer başvurularda, başvurucunun müdahale edilen ifade özgürlüğü ile başvurucunun ifadeleri nedeniyle karşı tarafin müdabale edilen şeref ve itibar hakkının korumması arasında adil bir dengenin gözetilip gözetilmediğini değerlendirmiştir (flhan Cihaner (2), B. No: 2013/5574, 30/6/2014, § 49; Nilgün Halloran,B. No: 2012/1184, 16/7/2014, §§ 27, 41, 52; Ergün Poyraz (2) [GK], B. No: 2013/8503,27/10/2015 § 49; Kemal Kilıçdaroğlu, B. No: 2014/1577, 25/I0/2017, §§ 5658; HacıBoğatekin, B. No: 2014/18101, 26/10/2017, § 43). Bu, soyut bir değerlendirme değildir.Çatışan bu haklar arasında dengeleme yapılırken başvurunun şartlarına göre "ifadelerin kim tarafindan dile getirildiği, hedef alınan kişinin kim olduğu ile ilgilt kişinin önceki davranışlari, kullanılan ifadelerin tūrü, içeriği, şekli ve sonuçları, ifadelerin kullanıldıklarıbağlamdan koparılıpkoparılmadığı"gibi kriterlerin gerektiği gibi değerlendirilip değerlendirilmediğini denetler (Kadir Sağdış [GK], B. No: 2013/6617, 8/4/2015, §§ 65, 66;Kemal Kılçdaroğlu, § 59; Nthat Zeybekci, B. No: 2015/5633, 8/5/2019, § 29; Güneş Basum Yayım Organizasyon ve Ticaret Ltd. Ştt., B. No: 2018/24677, 28/1/2021, § 36; Kayseri Yeni Haber Radyo Televizyon Gazetecilik Mathaacılık ve Yayıncılık Sanayi Ticaret Ltd. Ştl., B.No: 2019/21340, 22/2/2022, § 39).

22. Bu kapsamda Anayasa Mahkemesi, ifade özgürlüğüne ilişkin bireysel başvurularda ifadelerin bağlamlarından kopartilarak incelemmesinin Anayasa'nın 26.maddesinde yer alan ilkelerin uygulanmasında ve elde edilen bulguların kabul edilebilir bir değerlendirmesinin yapılmasında hatalı sonuçlara ulaşılmasına neden olabileceğini belirtmiştir (Nilgün Halloran, § 52; Fatih Ta$ [GK], B. No: 2013/I461, 12/11/2014, § 99;Bekir Coşkun, §§ 62, 63; Önder Balıkçı, B. No; 2014/6009, 15/2/2017, § 45, Nihat Zeybekci,§ 36). Sōz gelimi bir düşünce açıklamaşının ifade edildiği bağlamdan koparıidığında başkalarının şöhret ve haklarına yönelik sataşma ve hakaret mahiyetinde bir saldırıoluşturması, bu ifadeye yönelik bir mūdahaleyi tek başına haklı çıkarmamaktadır, Bu nedenle ifadelerin bir bütün olarak ele alınması gerekir (is sözleşmesinin feshine ilişkin olarak benzer yöndeki değerlendirmeler için bkz. Ilter Nur, B. No: 2013/6829, 14/4/2016, § 37). Bu açıklamalara karşın itiraz dilekçesinin bütünü gözönüne alındığında feshe konu ifadelerin yalnızca birkaç bölümde geçtiği ve yukarıda anılan bağlamda söylendiği görülmüş ancak itiraz dilekçesinin bütünü gözönüne alınmadan yalnızca belirli ifadelerin bağlamından koparılarak feshe konu edildiği anlaşılmıştır. Nitekim somut olayda işverenin ve Dairenin yalnızca belirli ifadeleri bağlamlarından kopararak değerlendirme yaptığı ve söz konusu ifadeleri hakaret ve sataşma niteliğinde kabul ettiği görülmektedir.
23. Bununla birlikte başvurucunun yazdığı itiraz dilekçesi hakaret ve sataşmadan ziyade temel olarak kendisinin işyerindeki durumu ile işverenin ðlümlü iş kazasına yõnelik aldığı/almadığıönlemleri dilegetirerek kendisininsorumlu olmadığını ispatlama amacıtaşımaktadır, Başvurucu özellikle sðz konusu kazadan õnce işyerindeki eksikliklere ilişkin olarak işverene bildirimde bulunduğunu ancak dikkate alımmadığını, üstelik kaza nedeniyle savunması alınmadan rapor hazırlanarak kazadan sorumlu tutulduğunu belirtmiş ve raporun bu hâliyle hatalı olduğunu ifade etmeye çalışmıştır. Östelik başvurucunun yazdığı dilekçe,sadece ilgili işverene yönelik olup işverenin itibarını sarsacak nitelikte yani kamuya açıklama gibi bir nitelikte değildir. Bu hâliyle itiraz dilekçesi sınırlı bir kesim tarafından ðğrenilmiştir (benzer yöndeki karar için bkz. flter Nur, § 35).

24. Somut olayda Dairenin karar gerekçesinde benzer davalara ilişkin gözetilmesi gereken ilkeler sıralanmış, soyut olarak açıkça ifade edildiği hâlde başvurucunun söz konusu ifadelerinin somut olarak işyerinde işin gõrülmesini önemli ölçüde olumsuz olarak etkilediğine ilişkin bir değerlendirmeye yer verilmemiş; lşverenin zarar görenişletme 

menfaatlerinin neler olduğu açıklanmamıştır. Başvurucunun yazdığı ifadeler ile işvereni olan şirketin şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına verdiği zararlar gösterilmediği gibi ifadelerin hangi surette "[iş] sözleşme[si] ile güdülen amacı tehlikeye sokacak" özellikleri olduğu da ortaya konulamamıştır. İtiraz dilekçesinin bütünlüğü içinde hakaret ve sataşma içerdiği iddia edilen sözlerin başvurucunun itiraz dilekçesinin ciddiyetle incelenmesine yönelik çabası olup olmadığı karar gerekçesinde belirtilmemiştir, Ayrıca anılan ifadelerin işverene yönelik olmayıp müfettişin rapor hazırlarken görevini gereği gibi yerine getirip getirmediğine yönelik olup olmadığı da değerlendirilmemiştir (benzer yöndeki karar için bkz. flter Nur, §§ 38, 39).

25.Kaldı ki başvurucunun yazdığı itiraz dilekçesi üzerine asıl işveren tarafindan alt işverene gönderilen bildirimde başvurtucunun yerinin değiştirilmesi ve yeni bir iş gūvenliği uzmanımın görevlendirilmesi istenmiştir. Buna karşın alt işveren tarafından başvurucu hakkında uygulanan işten çıkarma yaptırımının başvuru konusu olay dikkate alındığında amaçlanan hedeflere ulaşmak için son derece ağır ve feshin son çare olma prensibine aykırıolduğu hususunda şüphe yoktur (iş sözleşmesinin feshinin ifade Özgürlüğü üzerindeki ağırlığına ilişkin değerlendirmeler için bkz_ Volkan Çakır, B. No: 2017/35488, 7/4/2021, §39).

26. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde Anayasa Mahkemesi başvurucunun sõz konusu ifadelerinin 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinde yer alan işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli sebepler kapsamıda değerlendirilmesine yönelik olarak söz konusu Dairenin ihtilafa konu içeriklerin niteliğini ve kullandığı bağlamı, aymızamanda ifadelerin muhtemel etkilerini yeterli derecede ve detaylı bir şekilde incelemediğini tespit etmiştir. Başvurucunun itiraz hakkı kapsamında sarf ettiği sözlerin iş sözleşmesinin feshine gerekçe yapılması karşısında Daire, başvurucu ile işveren arasındaki güven ilişkisinin koptuğu ve ifadelerin iş yerinde olumsuzluğa yol açtığı kabulüne dair ilgili ve yeterli gerekçeler sunamamıştır, Başvurucunun ifadelerinin işveren ile aralarındaki güven ilişkisinin kopmasına neden olduğu yönllndeki kabulün işverenin tek tarafiı beyanına dayandığı ancak ifadelerin sonuçları itibarıyla iş sözleşmesinin sürdürülmesinin işverenden beklenemeyeceği hususunun işveren ve Daire tarafindan ortaya konulamadığı, bu hâliyle Daire tarafindan ifade özgürlüğüne ilişkin Anayasa'da belirtilen güvencelerin gözetildiği Özenli bir yargtlama yapılmadığı anlaşılmıştır.

27. Açıklanan gerekçelerle anayasal güvencelerin korunması açısından devletin pozitif yükümlölüklerini yerine getirmediği anlaşıldığından başvurucumun Anayasa'nın 26.maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün ihial edildiğine karar verilmesi gerekir.
III. GIDERİM 
28. Başvurucu, ihlalin tespiti ve yargılamanın yenilenmesi ile 7.000 TL manevi tazminat talehinde bulunmuştur.

29. Başvuruda tespit edilen hak ihlallerinin sonuçlarınm ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmaktadır. Bu kapsamda kararın gönderildiği yargı mercilerince yapılması gereken is, yeniden yargılama işlemlerini başlatmak ve Anayasa Mahkemesini ihlal sonucuna ulaştiran nedenleri gideren, ihlal karartnda belirtilen ilkelere uygun yeni bir karar verınektir (Mehmet Doğan [GK], B. No:2014/8875, 7/6/2018, §§ 54-60; Aligül Alkaya ve diğerleri (2), B. No: 2016/12506,93-100).7/1 1/2019, §§ 53-60, 66; Kadri Enis Berberoğlu (3) [GK], B. No: 2020/32949, 21/1/2021, §§

30. Ayrıca ihlalin niteliği dikkate almarak başvurucuya talebiyle bağlı kałınarak net 7.000 TL manevi tazminat ödenmesi gerektiği sonucuna ulaştlmıştır.
IV. HÜKÜM 
Açıklanan gerekçelerle;
A. Ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine ilişkin iddianın KABUL EDİLEBİLİR OLDUĞUNA,
B.Anayasa'nı 26. maddesinde güvence altına alınan ifade ðzgürlüğünün IHLAL EDILDIĞINE,
C. Kararın bir örneğinin ifade Bzgürlöğünün ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılmast için yeniden yargılama yapılması amacıyla İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesine (E.2021/2203, K.2022/503) iletilmek üzere Lüleburgaz İş Mahkemesine (E.2020/237, K.2021/121) GÖNDERILMESINE,
D. Başvurucuya net 7.000 TL manevi tazminat ÖDENMESfNE,
E. 664,10 TL harç ve 18.800 TL vekâlet ācretinden oluşan toplam 19.464,10 TL yargılama giderinin başvurucuya ÖDENMESİNE,
F. Ödemenin kararın tebliğini takiben başvurucunun Hazine ve Maliye Bakanlığına başvuru tarihinden itibaren dört ay içinde yapılmasına, ödemede gecikme olmasıhâlinde bu stürenin sona erdiği tarihten ödeme tarihine kadar geçen süre için yasal FAÎZ UYGULANMASINA,
G. Kararın bir Örneğinin Adalet Bakanlığma GÖNDERİLMEŞİNE 18/4/2024tarihinde OYBİRLIĞİYLE karar verildi.