พระราชบัญญัติโรงแรม (ฉบับที่ 4) พุทธศักราช 2503
ประกาศวันที่ 1960-12-31

content: พระราชบัญญัติ โรงแรม (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓
content: ในพระปรมาภิไธย พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สังวาลย์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๐๓ เป็นปีที่ ๑๕ ในรัชกาลปัจจุบัน
content: โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยโรงแรม พระมหากษัตริย์โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาร่างรัฐธรรมนูญในฐานะรัฐสภา จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติโรงแรม (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๔ เป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัติโรงแรม พุทธศักราช ๒๔๗๘ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติโรงแรม (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๕ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน “มาตรา ๗ ในการออกใบอนุญาตเปิดโรงแรม ให้เก็บค่าธรรมเนียมตามประเภทของโรงแรมหรือตามลักษณะของห้องพัก
sectionNo: 3
content: ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวงแต่ไม่เกินห้องละหนึ่งร้อยบาท”
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๑๔ แห่งพระราชบัญญัติโรงแรม พุทธศักราช ๒๔๗๘ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน “มาตรา ๑๔ เจ้าสำนักมีหน้าที่ต้องจัดให้จดข้อความลงในสมุดจดนามผู้พักในโอกาสแรกที่จะทำได้ และให้ผู้พักซึ่งมีอายุเกินสิบแปดปีลงลายมือชื่อไว้ในสมุดจดนามผู้พักหรือในบัตรจดนามผู้พักด้วย
sectionNo: 4
content: ถ้าผู้พักลงลายมือชื่อไม่ได้ ก็ให้ลงลายพิมพ์นิ้วมือ หากผู้พักคนใดไม่ยอมลงลายมือชื่อหรือลายพิมพ์นิ้วมือ ห้ามมิให้รับผู้นั้นพักในโรงแรม สมุดจดนามผู้พักและบัตรจดนามผู้พัก ให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง และให้ถือว่าบัตรจดนามผู้พักเป็นส่วนหนึ่งของสมุดจดนามผู้พัก
sectionNo: 4
content: การจดข้อความลงในสมุดจดนามผู้พักหรือในบัตรจดนามผู้พัก ต้องจดทุกรายการ ห้ามมิให้ปล่อยช่องว่างไว้โดยไม่มีเหตุผลสมควร ถ้ารายการใดเขียนผิด ห้ามมิให้ลบ แต่ให้ขีดฆ่า แก้หรือตกเติม แล้วให้ผู้จดลงลายมือชื่อกำกับไว้”
content: ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ส. ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรี
content: หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ ตามกฎหมายฉบับปัจจุบันเจ้าสำนักโรงแรมมีหน้าที่จะต้องจดข้อความลงในสมุดจดนามผู้พักก็ต่อเมื่อการพักนั้นเป็นการพักเกินกว่า ๑ นาฬิกาของวันรุ่งขึ้น การบัญญัติดังกล่าวทำให้เกิดการหลีกเลี่ยงภาษีได้
content: จึงจำเป็นต้องแก้กฎหมายบังคับให้เจ้าสำนักโรงแรมต้องจดนามผู้พักทุกครั้งที่เข้าพักไม่ว่าจะพักในเวลาใด และเนื่องจากอัตราค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตโรงแรมที่เรียกเก็บอยู่ในขณะนี้ยังนับว่าอยู่ในอัตราต่ำ จึงควรปรับปรุงอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวให้เหมาะสม