พระราชบัญญัติสาธารณสุข พุทธศักราช 2484 (ยกเลิก)
ประกาศวันที่ 1941-12-30

content: พระราชบัญญัติ สาธารณสุข พุทธศักราช ๒๔๘๔ (ยกเลิก)
content: ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร ลงวันที่ ๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐ และวันที่ ๑๖ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๘๔) อาทิตย์ทิพอาภา พล.อ. พิชเยนทรโยธิน ปรีดี พนมยงค์ ตราไว้ ณ วันที่ ๒๖ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๘๔ เป็นปีที่ ๘ ในรัชกาลปัจจุบัน
content: โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการสาธารณสุขเสียใหม่ จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติสาธารณสุข พุทธศักราช ๒๔๘๔”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พุทธศักราช ๒๔๗๗ พระราชบัญญัติการสาธารณสุข (ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๘๒ และบรรดาบทกฎหมาย กฎ และข้อบังคับอื่น ๆ ในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ หรือซึ่งแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ในพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ในพระราชบัญญัตินี้ “รัฐมนตรี” หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ “เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น” ในท้องถิ่นที่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลแล้ว หมายความว่า เทศบาล ในท้องถิ่นที่ได้ยกฐานะเป็นสุขาภิบาลแล้ว หมายความว่า สุขาภิบาล ส่วนในท้องถิ่นที่ยังไม่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลหรือสุขาภิบาล หมายความว่า
sectionNo: 4
content: ผู้ว่าราชการจังหวัด หรือนายอำเภอซึ่งผู้ว่าราชการจังหวัดได้มอบให้ทำหน้าที่แทน “เจ้าพนักงานท้องถิ่น” ในท้องถิ่นที่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลแล้ว หมายความว่า คณะเทศมนตรี ในท้องถิ่นที่ได้ยกฐานะเป็นสุขาภิบาลแล้ว หมายความว่า คณะกรรมการสุขาภิบาล ส่วนในท้องถิ่นที่ยังไม่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลหรือสุขาภิบาล หมายความว่า
sectionNo: 4
content: ผู้ว่าราชการจังหวัด หรือนายอำเภอซึ่งผู้ว่าราชการจังหวัดได้มอบให้ทำหน้าที่แทน “เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้มีอำนาจหน้าที่ตรวจตราดูแลและรับผิดชอบในการดำเนินการสาธารณสุข ในจังหวัดหรือท้องถิ่นใด ตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ “มูลฝอย” หมายความว่า เศษกระดาษ เศษผ้า เศษ
sectionNo: 4
content: อาหาร เศษสินค้า เถ้ามูลสัตว์ และซากสัตว์ รวมตลอดถึงวัตถุอื่นใดซึ่งเก็บกวาดจากถนน ตลาด ที่เลี้ยงสัตว์ หรือที่อื่น “สิ่งปฏิกูล” หมายความว่า อุจจาระและปัสสาวะ รวมตลอดถึงวัตถุอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครกและมีกลิ่นเหม็น “การแต่งผม” หมายความรวมตลอดถึงการตัดผมหรือหนวด การโกนผม ขน หนวด หรือเครา การดัดหนวด
sectionNo: 4
content: การกันหน้าหรือคอ การตัดหรือจัดทรงผม การสระผม การย้อมผม การนวดหน้าและการแต่งหน้าบรรดาซึ่งกระทำแก่คน “อาหาร” หมายความว่า อาหารสำหรับคนบริโภค รวมตลอดถึงเครื่องดื่มนอกจากน้ำ “ตลาด” หมายความว่า สถานที่ใดซึ่งตามปกติจัดไว้ให้ผู้ค้าใช้เป็นที่ประชุมสำหรับขายอาหารประเภทสัตว์ เนื้อปลา ผัก ผลไม้
sectionNo: 4
content: หรืออาหารอันมีสภาพเป็นของสดของเสียง่าย แต่ไม่หมายความรวมตลอดถึงตลาดนัดซึ่งจัดให้มีขึ้นแห่งละไม่เกิน ๑๒ วัน ในปีหนึ่ง “แผงลอย” หมายความว่า ที่จัดไว้ในถนนสาธารณะ หรือที่สาธารณะ รวมตลอดถึง อาคาร แคร่ แท่น โต๊ะ แผง เสื้อ พื้นดิน เรือหรือแพสำหรับขายอาหาร น้ำแข็ง หรือสิ่ง ของอย่างอื่น “ผู้เร่ขาย”
sectionNo: 4
content: หมายความว่า ผู้นำอาหาร น้ำแข็ง เร่ขายในที่ต่าง ๆ ไม่ว่าทางบกหรือทางน้ำ
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
sectionNo: 1
content: หมวด ๑ สุขาภิบาล
sectionNo: 1
content: ส่วนที่ ๑ มูลฝอย สิ่งปฏิกูลและสิ่งเปรอะเปื้อน
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ การกำจัดมูลฝอย สิ่งปฏิกูลและสิ่งเปรอะเปื้อนในเขตท้องถิ่นใด ให้เป็นอำนาจหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นนั้นแต่ฝ่ายเดียว แต่กิจการนี้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นจะอนุญาตให้บุคคลใดจัดทำในความควบคุมของตนก็ได้ และเพื่อดำเนินการตามมาตรานี้ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับแล้วแต่กรณี
sectionNo: 6
content: ดังต่อไปนี้ (๑) ให้มีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลตามที่สาธารณะและสถานที่เอกชน (๒) วางระเบียบการเก็บรวบรวมและการขนมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล (๓) กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมการเก็บรวบรวมและการขนมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล (๔) ห้ามการถ่าย เท ทิ้ง หรือทำให้มีขึ้นในถนนสาธารณะและที่สาธารณะซึ่งมูลฝอย
sectionNo: 6
content: สิ่งปฏิกูลและสิ่งเปรอะเปื้อน อันอาจเป็นเหตุให้เสื่อมสุขภาพหรือความสะอาดหมดจด (๕) จัดการอื่นใดที่เห็นจำเป็นเพื่อให้ต้องด้วยสุขลักษณะ
sectionNo: 2
content: ส่วนที่ ๒ การค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
sectionNo: 7
content: มาตรา ๗ กิจการประเภทต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ ถ้าทำเพื่อการค้า ให้ถือว่าเป็นการค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๑) การเลี้ยงม้า โค กระบือ (๒) การเลี้ยงสุกร (๓) การเลี้ยงแพะ แกะ (๔) การเลี้ยงห่าน เป็ด ไก่ (๕) การเลี้ยงสัตว์เพื่อรีดเอาน้ำนม การรีดเอาน้ำนม (๖) การทำเนย เนยเทียม (๗)
sectionNo: 7
content: การฆ่าห่าน เป็ด ไก่ ยกเว้นการฆ่าในภัตตาคาร โรงแรม หรือร้านข้าวแกงเพื่อปรุงอาหารในนั้น หรือการฆ่าเพื่อปรุงอาหารเร่ขายด้วยตนเอง (๘) การฟอกหนังสัตว์ การสะสมหนังสัตว์ (๙) การสะสมเขาสัตว์ กระดูกสัตว์ ขนสัตว์ หนังสัตว์ ที่ยังไม่ได้ฟอก (๑๐) การย้อมที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น (๑๑) การทำกะปิ น้ำปลา น้ำเคย ไตปลา
sectionNo: 7
content: เต้าเจี้ยว ซีอิ๊ว หอยดอง (๑๒) การทำ การหมัก การสะสม ปลาร้า ปลาเจ่า กุ้งเจ่า (๑๓) การทำและตากปลาเค็ม เนื้อเค็ม เป็ดเค็ม หนังหมู กุ้งแห้ง การเคี่ยวมันกุ้ง (๑๔) การนึ่งปลา การต้มปลาซึ่งใช้แทนการนึ่ง ยกเว้นการนึ่งหรือต้มในภัตตาคาร โรงแรม หรือร้านข้าวแกงเพื่อปรุงอาหารในนั้น
sectionNo: 7
content: และการนึ่งหรือต้มเพื่อปรุงอาหารเร่ขายด้วยตนเอง (๑๕) การทำสบู่ (๑๖) การเคี่ยวหนังสัตว์ เอ็นสัตว์ ไขสัตว์ (๑๗) การอัดเอาน้ำมัน (๑๘) การเคี่ยวน้ำมัน การทำกวนเชียง หมูตั้ง (๑๙) การทำเส้นหมี่ ขนมจีน ก๋วยเตี๋ยว เต้าหู้ วุ้นเส้น เกี้ยมอี๋ (๒๐) การทำแบ๊ะแซ (๒๑) การเผาเปลือกหอย (๒๒) การล้าง การรม
sectionNo: 7
content: การสะสมยางดิบ (๒๓) กิจการอย่างอื่นซึ่งรัฐมนตรีได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาระบุว่าเป็นการค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ กิจการประเภท (๑) (๒) (๓) และ (๔) ถ้าทำตามนัยแห่งกฎหมายว่าด้วยการสวนครัว และการเลี้ยงสัตว์เพื่อประโยชน์แห่งครัวเรือน ไม่อยู่ในบังคับแห่งมาตรานี้
sectionNo: 8
content: มาตรา ๘ ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายและเมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับแล้วแต่กรณี เพื่อจัดการใด ๆ ดังต่อไปนี้ (๑) กำหนดประเภทการค้าตามมาตรา ๗ ซึ่งให้ควบคุม (๒) กำหนดเขตส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดในท้องถิ่นในเขตอำนาจของตน
sectionNo: 8
content: ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดเวลาไม่น้อยกว่าเก้าสิบวันแล้ว ห้ามมิให้บุคคลใดประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุม เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาต (๓) วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุมและกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๔) กำหนดเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะโดยทั่วไปสำหรับการค้าซึ่งให้ควบคุม
sectionNo: 9
content: มาตรา ๙ การออกใบอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุม ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ออกใบอนุญาตมีอำนาจกำหนดเงื่อนไขโดยเฉพาะซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตาม เพื่อป้องกันมิให้การค้านั้นเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพตามแต่จะเห็นสมควร
sectionNo: 10
content: มาตรา ๑๐ ใบอนุญาตฉบับหนึ่งให้ใช้ได้สำหรับการค้าประเภทเดียวและเฉพาะสำหรับสถานที่แห่งเดียว
sectionNo: 11
content: มาตรา ๑๑ ในกรณีที่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ออกใบอนุญาตไม่ยอมออกใบอนุญาตให้อุทธรณ์ไปยังรัฐมนตรีได้ โดยยื่นคำอุทธรณ์ต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นภายในกำหนดสามสิบวัน คำอุทธรณ์นั้นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเสนอต่อรัฐมนตรีโดยมิชักช้า คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
sectionNo: 12
content: มาตรา ๑๒ ถ้าผู้รับใบอนุญาตหรือผู้รับจ้างของผู้รับใบอนุญาตไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไข ซึ่งได้กำหนดตามความในมาตรา ๘ หรือมาตรา ๙ เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตเสียได้ แต่การพักใช้ใบอนุญาตนั้น ให้ทำได้ครั้งหนึ่งไม่เกินสามสิบวัน คำสั่งเพิกถอนให้อุทธรณ์ไปยังรัฐมนตรีได้
sectionNo: 12
content: โดยยื่นคำอุทธรณ์ต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นนั้นภายในกำหนดสามสิบวัน คำอุทธรณ์นั้นให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเสนอต่อรัฐมนตรีโดยมิชักช้า คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
sectionNo: 3
content: ส่วนที่ ๓ สถานที่ผิดสุขลักษณะ
sectionNo: 13
content: มาตรา ๑๓ เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำว่า อาคารหรือส่วนของอาคารใด หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งต่อเนื่องกับอาคารที่ใช้ เป็นที่สำนักไม่ต้องด้วยสุขลักษณะอันควรจะเป็นที่คนอาศัย และเห็นจำเป็นต้องแก้ไขเปลี่ยนแปลงก็ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองจัดการใด ๆ ดังต่อไปนี้
sectionNo: 13
content: ภายในเวลาซึ่งกำหนดให้ตามสมควร (๑) ย้าย แก้ไขเปลี่ยนแปลง หรือรื้อสิ่งซึ่งไม่ต้องด้วยสุขลักษณะทั้งหมดหรือแต่บางส่วน (๒) ทำการปลูกสร้าง หรือจัดการอย่างอื่นตามจำเป็นเพื่อให้ต้องด้วยสุขลักษณะ
sectionNo: 14
content: มาตรา ๑๔ เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำว่าอาคารหรือสถานที่ใดมีสินค้า เครื่องเรือน หรือสัมภาระสะสมไว้เกินควร หรือจัดสิ่งของเหล่านั้นซับซ้อนกันเกินไปจนเป็นซ่องหนู หรือสัตว์ให้โทษชนิดอื่น หรือมีลักษณะส่อให้เสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
sectionNo: 14
content: ก็ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองย้ายสินค้า เครื่องเรือน หรือสัมภาระออกจากอาคาร หรือสถานที่นั้น หรือให้จัดสิ่งของเหล่านั้นเสียใหม่ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ หรือให้จัดการอย่างหนึ่งอย่างใดก็ได้ตามความจำเป็น โดยกำหนดเวลาให้ทำตามสมควร
sectionNo: 15
content: มาตรา ๑๕ ห้ามมิให้บุคคลใดยอมหรือจัดให้อาคารใดมีคนอยู่มากเกินไปจนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของผู้อยู่ในนั้น ตามความหมายแห่งมาตรานี้ อาคารหรือห้องใดในอาคารนั้นมีคนอยู่เกินกว่าหนึ่งคนต่อที่ว่างเก้าลูกบาศก์เมตร ให้ถือว่ามีคนอยู่มากเกินไป และในการนับจำนวนคนนั้น
sectionNo: 15
content: ให้นับคนที่มีอายุต่ำกว่าสิบปี สองคนเท่ากับหนึ่งคน
sectionNo: 4
content: ส่วนที่ ๔ ส้วม ที่รับหรือใส่อุจจาระ และที่ปัสสาวะ
sectionNo: 16
content: มาตรา ๑๖ เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำว่าจำเป็นต้องมีหรือเพิ่มส้วมชนิดใดขึ้นสำหรับอาคารใด หรือให้เปลี่ยนแปลงส้วมชนิดใดที่มีอยู่แล้วให้ต้องด้วยสุขลักษณะ ก็ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งเป็นหนังสือให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองอาคารนั้นปฏิบัติตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเห็นควรภายในสามสิบวัน
sectionNo: 16
content: นับแต่วันที่ได้รับคำสั่ง
sectionNo: 17
content: มาตรา ๑๗ เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำก็ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจห้ามการสร้างหรือใช้ส้วม ที่รับหรือใส่อุจจาระชนิดใดซึ่งมีลักษณะส่อให้เสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพในเขตหนึ่งเขตใด การห้ามนั้นให้ปิดประกาศไว้ ณ ที่เปิดเผยในเขตที่ประสงค์จะห้าม ไม่น้อยกว่ากิโลเมตรตารางเหลี่ยมละสามแห่ง
sectionNo: 17
content: และต้องกำหนดวันที่จะบังคับการตามประกาศมิให้น้อยกว่าสามสิบวัน นับแต่วันประกาศหรือจะสั่งห้ามเป็นหนังสือเฉพาะรายก็ได้ ถ้าได้มีประกาศห้ามตามความในวรรคก่อนโดยถูกต้องแล้ว ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า บุคคลผู้มีภูมิลำเนาภายในเขตที่ประสงค์จะห้ามการสร้างหรือใช้ส้วมชนิดที่ปรากฏในประกาศได้ทราบประกาศนั้นแล้ว
sectionNo: 18
content: มาตรา ๑๘ เจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือแก่เจ้าของหรือผู้ครอบครองส้วม ที่รับหรือใส่อุจจาระ และที่ปัสสาวะชนิดใด ในสถานที่ใด ให้จัดการซ่อมถ่ายเท ทำความสะอาด หรือรักษาไว้ให้เรียบร้อยโดยวิธีอย่างใดก็ได้ตามที่เห็นสมควรภายในเวลาที่กำหนดไว้ในคำสั่งนั้น
sectionNo: 5
content: ส่วนที่ ๕ เหตุรำคาญ
sectionNo: 19
content: มาตรา ๑๙ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีหน้าที่จัดการกำจัด ห้าม และระงับเหตุรำคาญในที่สาธารณะหรือที่เอกชน ซึ่งส่อให้เสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพความปลอดภัย หรือสิทธิและเสรีภาพของประชาชน กับทั้งให้ดูแลรักษาบรรดาถนน ทางบก ทางน้ำ รางระบาย คู คลอง และที่ต่าง ๆ ในเขตของตนให้ปราศจากเหตุรำคาญ
sectionNo: 19
content: เพื่อความประสงค์แห่งพระราชบัญญัตินี้ เหตุรำคาญ ได้แก่ (๑) สถานที่ หรือส่วนของสถานที่ซึ่งมีลักษณะปลูกสร้างหรือมีสภาพซึ่งเป็นเหตุให้เสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพหรือความปลอดภัย (๒) ที่ขังน้ำ บ่อ แหล่งน้ำ ท้องร่อง ทางระบายน้ำ ร่องน้ำ ทางน้ำ หรือที่ลุ่ม ที่อาบน้ำ ส้วม ที่ปัสสาวะ
sectionNo: 19
content: ที่รับหรือใส่อุจจาระ ท่ออุจจาระ รางระบาย ที่ใส่มูลสัตว์ หรือเถ้า ซึ่งอยู่ในทำเลไม่เหมาะหรือเป็นหรือน่าจะเป็นที่เพาะพันธุ์ยุง แมลงวัน หรือมีลักษณะจนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๓) สัตว์เลี้ยงไว้ในที่หรือโดยวิธีหรือมีจำนวนเกินสมควรจนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๔) การสะสม
sectionNo: 19
content: การหมักหมม การเททิ้งสิ่งหนึ่งสิ่งใด การละเลยให้สถานที่หรือสิ่งของรกรุงรัง ซึ่งเป็นเหตุให้มีกลิ่นเหม็นหรือส่อให้เสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ หรือเป็น หรือน่าจะเป็นที่เพาะพันธุ์ยุง หรือแมลงวัน (๕) โรงงานอุตสาหกรรม โรงงาน หรือที่ทำงานซึ่ง (ก) ไม่รักษาให้ปราศจากกลิ่นไออันส่งจากท่ออุจจาระ รางระบาย
sectionNo: 19
content: ส้วม ที่รับหรือใส่อุจจาระ ที่ปัสสาวะ หรือจากเหตุอื่นใด (ข) ไม่มีการระบายอากาศเท่าที่พอจักทำให้แก๊ส ไอน้ำ ละออง หรือสิ่งให้โทษชนิดอื่น ๆ ซึ่งบังเกิดขึ้นเนื่องด้วยกิจการนั้นปราศจากโทษจนเป็นเหตุเสื่อม หรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (ค)
sectionNo: 19
content: มีคนยัดเยียดกันในขณะทำงานจนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของคนที่ทำงานในนั้น (๖) อาคาร กะท่อม หรือโรงใด ๆ อันเป็นเคหะที่อยู่ของคนหรือสำหรับเลี้ยงสัตว์หรือความประสงค์อย่างอื่น ซึ่งโดยเหตุที่รวมอยู่ชิดกัน หรือปราศจากการระบายน้ำ หรือขัดข้องแก่การกำจัดมูลฝอย หรือสิ่งปฏิกูล หรือโดยเหตุอื่นใด
sectionNo: 19
content: จนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๗) แหล่งน้ำ คู หรือคลองที่คนใช้ หรือน่าจะใช้น้ำสำหรับคนบริโภค หรือสำหรับการบ้าน หรือสำหรับทำของให้คนบริโภค ซึ่งเกิดหรือน่าจะเกิดสกปรกขึ้นจนเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๘) เตาไฟ ที่ใส่ไฟ หรือปล่องซึ่งพ่นควันหรือวัตถุ
sectionNo: 19
content: เชื้อเพลิงไหม้ไม่หมดเป็นปริมาณมากจนเป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้อยู่ใกล้เคียงหรือเป็นเหตุเสื่อม หรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๙) ที่ทำอิฐ หลุมดิน หลุมทราย ที่ซึ่งขุดไว้เพื่อกิจการอย่างหนึ่งอย่างใดอันเป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง หรือเป็นเหตุเสื่อม หรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๑๐) กลิ่น เสียง
sectionNo: 19
content: ความกระเทือน ฝุ่น ละออง เขม่า เถ้า อันเป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง หรือเป็นเหตุเสื่อม หรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
sectionNo: 20
content: มาตรา ๒๐ เมื่อปรากฏว่ามีเหตุรำคาญให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือไปยังบุคคลซึ่งเป็นผู้กระทำหรือละเลย หรือปล่อยให้เหตุรำคาญนั้นเกิดขึ้น หรือเป็นอยู่ต่อไป ให้ระงับเหตุรำคาญนั้นเสีย ภายในเวลาอันสมควรที่ระบุไว้ในคำสั่ง
sectionNo: 20
content: และถ้าเห็นสมควรจะให้ทำการสิ่งใดโดยวิถีใดตามจำเป็นเพื่อความประสงค์นั้น ก็ให้สั่งไปด้วย ในคำสั่งนั้นเจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจสั่งให้จัดการตามที่จำเป็นเพื่อป้องกันมิให้เหตุรำคาญนั้นเกิดขึ้นอีกด้วยก็ได้ และแม้ได้ออกคำสั่งระงับเหตุรำคาญไปแล้ว ถ้าเห็นว่าเหตุรำคาญนั้นอาจเกิดขึ้นอีกในสถานที่แห่งนั้น
sectionNo: 20
content: เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะสั่งเป็นหนังสือให้จัดการป้องกันในเวลาใดอีกก็ได้
sectionNo: 21
content: มาตรา ๒๑ ถ้าเหตุรำคาญเกิดจากลักษณะการปลูกสร้างหรือสภาพของสถานที่ หรือถ้าเกิดขึ้นในสถานที่ซึ่งไม่มีผู้สำนักอยู่ ให้ส่งคำสั่งระงับเหตุรำคาญตามมาตรา ๒๐ แก่เจ้าของ
sectionNo: 22
content: มาตรา ๒๒ ถ้าหาตัวผู้ก่อเหตุรำคาญไม่ได้ และปรากฏชัดว่าเหตุรำคาญนั้นมิได้เกิดขึ้นโดยการกระทำ การละเลย หรือการยินยอมของผู้สำนักหรือเจ้าของแห่งสถานที่ซึ่งมีเหตุรำคาญนั้น เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจระงับเหตุรำคาญนั้นได้เอง และอาจจัดการตามความจำเป็นเพื่อป้องกันมิให้เหตุรำคาญนั้นเกิดขึ้นอีก
sectionNo: 23
content: มาตรา ๒๓ ในกรณีที่ศาลได้ออกคำสั่งเรื่องเหตุรำคาญตามมาตรา ๗๔ วรรค ๒ คำสั่งนั้นจะเป็นคำสั่งระงับหรือคำสั่งห้าม หรือคำสั่งปิดอย่างหนึ่งอย่างใด หรือหลายอย่างก็ได้ ในคำสั่งระงับ ศาลมีอำนาจกำหนดให้ทำการตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นทั้งหมดหรือบางส่วน หรือให้ระงับเหตุรำคาญโดยประการอื่นใด
sectionNo: 23
content: ภายในเวลาที่ระบุไว้ ในคำสั่งห้าม ศาลมีอำนาจห้ามมิให้ก่อเหตุรำคาญนั้นขึ้นอีก หรือกำหนดให้ทำการใด เพื่อป้องกันมิให้ก่อเหตุรำคาญนั้นเกิดขึ้นอีก ในคำสั่งปิด ศาลมีอำนาจห้ามมิให้ใช้เคหะเป็นที่คนอยู่
sectionNo: 24
content: มาตรา ๒๔ ในคำสั่งระงับ หรือคำสั่งห้ามนั้น ถ้าผู้ถูกสั่งบังคับสงสัยและขอทราบ หรือถ้าศาลเห็นสมควร ก็ให้ระบุการซึ่งบุคคลนั้นจักต้องทำเพื่อระงับ หรือป้องกันเหตุรำคาญมิให้เกิดขึ้นอีก
sectionNo: 25
content: มาตรา ๒๕ คำสั่งปิดนั้น ให้ออกเฉพาะแต่ในกรณีที่ได้พิสูจน์เป็นที่พอใจว่ามีเหตุรำคาญจนเคหะไม่สมเป็นที่คนอยู่
sectionNo: 26
content: มาตรา ๒๖ เมื่อศาลได้ไต่สวนเป็นที่พอใจตามคำร้องของเจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งคนใดว่าเคหะที่สั่งปิดนั้นได้ทำให้สมเป็นที่คนอยู่ได้แล้ว ก็ให้ถอนคำสั่งนั้นเสีย
sectionNo: 27
content: มาตรา ๒๗ ในกรณีที่บุคคลซึ่งได้รับคำสั่งศาลตามมาตรา ๒๓ หรือมาตรา ๒๔ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจเข้าไปในสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับคำสั่งนั้น และอาจระงับเหตุรำคาญหรือจัดการอื่นใดตามที่จำเป็นเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามคำสั่งศาล ส่วนค่าใช้จ่ายในการนี้ให้ศาลสั่งผู้ฝ่าฝืนชดใช้จนเต็ม
sectionNo: 28
content: มาตรา ๒๘ ถ้าศาลได้ออกคำสั่งปิดเกี่ยวแก่เคหะใด ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นแจ้งความเป็นหนังสือไปยังผู้ที่เป็นผู้รับผิดชอบในการควบคุมเคหะให้แจ้งให้ผู้สำนักทุกคนในเคหะนั้น ออกจากเคหะภายในเวลาดังระบุไว้ในหนังสือซึ่งไม่น้อยกว่าสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือนั้น
sectionNo: 28
content: ถ้าผู้ใดฝ่าฝืนและเมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ร้องขอต่อศาล ก็ให้ศาลออกคำสั่งขับไล่ผู้ฝ่าฝืนนั้น
sectionNo: 29
content: มาตรา ๒๙ ในกรณีที่ได้ออกคำสั่งปิดเกี่ยวแก่เคหะใดและคำสั่งนั้นศาลยังมิได้เพิกถอน ถ้าปรากฏว่า (๑) เคหะนั้นยังมิได้ทำให้สมเป็นที่คนอยู่ (๒) ยังมิได้ลงมือจัดการตามความจำเป็นโดยใช้ความอุตสาหะทุกประการตามควร เพื่อให้เคหะนั้นสมเป็นที่คนอยู่ (๓)
sectionNo: 29
content: การคงอยู่ของอาคารอันเป็นเคหะหรือส่วนของเคหะเป็นเหตุเสื่อมหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพหรือความปลอดภัยของประชาชนหรือผู้ที่อยู่ในเคหะใกล้เคียง เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจร้องขอต่อศาลให้มีคำสั่งให้เจ้าของรื้อเคหะหรืออาคารดังกล่าวข้างต้นนั้นเสียภายในเวลาซึ่งระบุไว้ในคำสั่ง
sectionNo: 29
content: คำสั่งนั้นอาจระบุให้ทำลายสิ่งปลูกสร้าง หรือส่วนของสิ่งปลูกสร้างแห่งเคหะหรืออาคารนั้นเสียด้วยก็ได้
sectionNo: 30
content: มาตรา ๓๐ ในกรณีที่ศาลได้ออกคำสั่งให้รื้อเคหะหรืออาคารตามมาตรา ๒๙ ให้เจ้าของรื้อและย้ายสิ่งปลูกสร้างไปเสียให้พ้นภายในเวลาซึ่งกำหนดไว้ในคำสั่งนั้น ถ้าเจ้าของไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้น ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นจัดการให้เป็นไปตามคำสั่งศาล ส่วนค่าใช้จ่ายในการนี้ให้เจ้าของชดใช้จนเต็ม
sectionNo: 2
content: หมวด ๒ การแต่งผม
sectionNo: 31
content: มาตรา ๓๑ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับแล้วแต่กรณี เพื่อควบคุมการแต่งผมของประชาชนให้ต้องด้วยสุขลักษณะ ดังต่อไปนี้ (๑) ห้ามการตั้งหรือใช้สถานที่แห่งหนึ่งแห่งใดเป็นที่รับจ้างแต่งผม และห้ามมิให้ผู้ใดเป็นผู้รับจ้างแต่งผม เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาต (๒)
sectionNo: 31
content: วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้ตั้งหรือใช้สถานที่รับจ้างแต่งผม และให้บุคคลเป็นผู้รับจ้างแต่งผมและกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๓) กำหนดเครื่องหมายสำหรับสถานที่รับจ้างแต่งผม (๔) กำหนดเครื่องใช้อันจำเป็นซึ่งต้องมีในการแต่งผมและกำหนดวิธีใช้เครื่องใช้นั้นให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๕)
sectionNo: 31
content: กำหนดให้ใช้เวชภัณฑ์อันจำเป็นในการแต่งผมและห้ามใช้เวชภัณฑ์ที่เห็นว่าอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (๖) กำหนดการแต่งกายและการรักษาความสะอาดของผู้รับจ้างแต่งผม (๗) กำหนดห้ามมิให้ผู้ใดประกอบกิจการที่ระบุไว้อันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพในสถานที่รับจ้างแต่งผม (๘)
sectionNo: 31
content: ห้ามมิให้ผู้รับใบอนุญาตรับจ้างแต่งผมแก่ผู้ที่มีเหตุควรเชื่อว่าเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ อันน่าจะแพร่ไปเพราะการแต่งผม (๙) ห้ามมิให้ผู้รับใบอนุญาตซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ รับจ้างแต่งผม (๑๐) กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 3
content: หมวด ๓ สัตว์ซึ่งเป็นเหตุรำคาญและอาจเป็นอันตรายแก่ประชาชน
sectionNo: 32
content: มาตรา ๓๒ เมื่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้แนะนำ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับแล้วแต่กรณี กำหนดเขตส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดในท้องถิ่นในเขตอำนาจของตน ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดเวลาไม่น้อยกว่าสามเดือนแล้ว ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงหรือปล่อยช้าง ม้า โค กระบือ ล่อ สุกร แพะ แกะ ห่าน เป็ด ไก่ ในถนน
sectionNo: 32
content: ทางบก ทางน้ำและที่สาธารณะที่ระบุไว้ภายในเขตกำหนด เทศบัญญัติหรือข้อบังคับนั้นอาจ (๑) วางระเบียบการจับ กัก จำหน่ายและทำลายสัตว์ดังกล่าวแล้ว แต่ก่อนที่จะจำหน่ายและทำลายสัตว์ใด จะต้องกักไว้อย่างน้อยห้าวัน เว้นแต่ถ้าสัตว์นั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตรายแก่ประชาชน จะทำลายเสียก่อนกำหนดนั้นก็ได้ (๒)
sectionNo: 32
content: วางระเบียบการเลี้ยงดูสัตว์ซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นกักไว้ และกำหนดอัตราค่าเลี้ยงดูซึ่งเจ้าของต้องเสียในกรณีที่รับสัตว์คืนไป
sectionNo: 33
content: มาตรา ๓๓ ให้นำบทบัญญัติแห่งมาตรา ๓๒ มาใช้บังคับโดยอนุโลมแก่สุนัขซึ่งปรากฏว่าไม่มีเจ้าของ และสุนัขหรือสัตว์อื่นซึ่งเป็นหรือแสดงอาการว่าเป็นโรคกลัวน้ำ
sectionNo: 4
content: หมวด ๔ น้ำ
sectionNo: 34
content: มาตรา ๓๔ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับแล้วแต่กรณี เพื่อควบคุมการหาน้ำใช้สำหรับประชาชน และให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจปิดถมหรือห้ามมิให้ใช้น้ำในบ่อหรือแหล่งน้ำใด ซึ่งเป็นหรือน่าจะเป็นอันตรายแก่สุขภาพ
sectionNo: 35
content: มาตรา ๓๕ ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยการควบคุมกิจการค้าขายอันกระทบถึงความปลอดภัยหรือผาสุกแห่งสาธารณชน เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจจัดการประปาเพื่อจำหน่ายน้ำแก่ประชาชน และถ้าจำเป็นก็อาจต่อท่อและรางน้ำผ่านข้าม เลียบ หรือลอดใต้ถนน ห้อง หรือคูหาใต้ถนน หรือที่ใดที่ได้เวนคืนแล้วเพื่อสร้างถนน
sectionNo: 35
content: และเมื่อได้แจ้งความเป็นหนังสือล่วงหน้าแก่เจ้าของเป็นเวลาสมควรแล้ว อาจต่อท่อและรางน้ำผ่าน หรือลอดใต้อสังหาริมทรัพย์ใดได้ ถ้าอสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นของเอกชน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นจ่ายค่าทดแทนเป็นจำนวนสำหรับการเสียหายที่บังเกิดขึ้นในกรณีใด ห้ามมิให้ก่อให้เกิดความเสียหายโดยไม่จำเป็น
sectionNo: 35
content: ถ้าไม่ตกลงกันในเรื่องค่าทดแทน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นแจ้งความเป็นหนังสือแก่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์นั้นว่า จะให้ค่าทดแทนเป็นจำนวนเงินเท่าใด ถ้าเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ไม่ตกลงภายในกำหนดสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งความนั้นแล้ว ทั้งสองฝ่ายมีสิทธิที่จะตั้งอนุญาโตตุลาการฝ่ายละคนสำหรับชี้ขาดเรื่องค่าทดแทน
sectionNo: 35
content: ถ้าอนุญาโตตุลาการไม่ตกลงกัน ให้อนุญาโตตุลาการตั้งบุคคลภายนอกขึ้นคนหนึ่งเป็นผู้ชี้ขาด ถ้าอนุญาโตตุลาการไม่ตกลงกันในการตั้งผู้ชี้ขาด เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งร้องขอต่อศาล ให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ชี้ขาดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
sectionNo: 36
content: มาตรา ๓๖ เมื่อได้ตกลงกับเจ้าพนักงานท้องถิ่นนอกเขตของตนแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจใช้อำนาจตามความในมาตรา ๓๕ นอกเขตของตน และอาจจำหน่ายน้ำให้แก่บุคคลนอกเขตนั้นได้
sectionNo: 37
content: มาตรา ๓๗ ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมาย เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจ (๑) จัดให้มีที่อาบน้ำและที่ซักเสื้อผ้าสาธารณะโดยใช้น้ำสะอาด (๒) สงวนแหล่งน้ำหรือที่มีน้ำไหลไว้สำหรับอาบน้ำให้สัตว์ หรือสำหรับความประสงค์อื่น ๆ เพื่อบำรุงสุขภาพและความสะดวกของประชาชน (๓)
sectionNo: 37
content: กันส่วนหนึ่งส่วนใดของชายทะเลไว้สำหรับเป็นที่อาบน้ำสาธารณะ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติหรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณีเพื่อควบคุมการใช้ที่นั้น ๆ และเมื่อเห็นสมควรก็อาจกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมสำหรับการใช้
sectionNo: 38
content: มาตรา ๓๘ ห้ามมิให้ผู้ใดชำระล้างร่างกาย ขัดเสื้อผ้า หรือล้างสิ่งใด ๆ หรืออาบน้ำให้สัตว์ ทำหรือปล่อยให้สิ่งปฏิกูลลงไปหรือทำโดยประการใดให้เกิดความโสโครกใน บ่อ สระ ที่ขังน้ำ หรือทางน้ำ ที่พักน้ำ ซึ่งเป็นส่วนของการประปาของท้องถิ่น
sectionNo: 39
content: มาตรา ๓๙ เมื่อได้แจ้งแก่ผู้สำนักแล้ว เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือผู้ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นได้มอบหมายหน้าที่ไว้โดยฉพาะ อาจเข้าไปในเคหะอาคารหรือที่ดินซึ่งมีท่อหรือเครื่องอุปกรณ์การประปาผ่าน เลียบหรือลอดไปเพื่อที่จะตรวจซ่อม แปลง รื้อ ต่อ หรือจัดการใด ๆ แก่สิ่งเหล่านั้น ตามความจำเป็น
sectionNo: 40
content: มาตรา ๔๐ ห้ามมิให้บุคคลใดซึ่งไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมาย (๑) ทำให้เกิดเสียหายแก่ทางน้ำ ที่ขังน้ำ ที่บรรจุน้ำ บ่อ สูบ ท่อ ประตูน้ำ ก๊อก ท่อน้ำทิ้ง เครื่องวัดน้ำ หรือสิ่งอื่น ๆ ซึ่งใช้ในการประปาของท้องถิ่น หรือซึ่งอยู่ในความอำนวยหรือความควบคุมของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น หรือ (๒) เปิด ทด ย้าย
sectionNo: 40
content: หรือเอาไปด้วยประการใด ๆ ซึ่งน้ำประปา น้ำหรือทางน้ำซึ่งกันไว้สำหรับการประปา
sectionNo: 41
content: มาตรา ๔๑ ในกรณีที่เกิดอัคคีภัย หรือน้ำไม่พอใช้ หรือมีการซ่อมหรือล้างท่อใหญ่ เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจปิดหรือย้ายกระแสน้ำแต่ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมด ในท่อหรือการประปาซึ่งได้จัดให้มีขึ้นตามความในหมวดนี้ แม้ว่าจะได้ทำสัญญาการจำหน่ายน้ำไว้กับบุคคลใดก็ดี
sectionNo: 5
content: หมวด ๕ การค้าอาหาร น้ำแข็ง และสิ่งของอย่างอื่น
sectionNo: 1
content: ส่วนที่ ๑ ตลาดสาธารณะ
sectionNo: 42
content: มาตรา ๔๒ เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจจัดให้มีและบำรุงตลาดสาธารณะในท้องถิ่นของตน และเพื่อความสะดวกแก่ผู้เข้าไปซื้อขายในตลาดนั้น อาจจัดให้มีร้านขายของ แท่น โต๊ะ ที่ขังสัตว์ อาคาร หรือเครื่องอุปกรณ์อื่น ๆ และเครื่อง ชั่ง ตวง วัด
sectionNo: 43
content: มาตรา ๔๓ เจ้าพนักงานท้องถิ่นอาจให้เช่าตลาดสาธารณะหรือสถานที่ส่วนหนึ่งส่วนใดของตลาดนั้นได้ แต่ต้องทำโดยวิธีเรียกประมูล
sectionNo: 44
content: มาตรา ๔๔ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติ หรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณีว่าด้วยตลาดสาธารณะ ดังต่อไปนี้ (๑) วางระเบียบการควบคุมและการใช้ร้านขายของ แท่น โต๊ะ ที่ขังสัตว์ และที่ขายของ รวมทั้งกำหนดอัตราค่าเช่าหรือค่าใช้ที่ขายของตามสมควร (๒) วางระเบียบการรักษาตลาด
sectionNo: 44
content: ตลอดจนของใช้ทั้งมวลให้สะอาดและเรียบร้อย รวมทั้งการขนมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลออกจากตลาด (๓) ป้องกันเหตุรำคาญ และห้ามวางสิ่งกีดขวางในตลาดและตามทางเข้าสู่ตลาด (๔) กำหนดให้ผู้เข้าขายของในตลาดมีใบอนุญาตและวางระเบียบการขอและออกใบอนุญาต ตลอดถึงกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๕)
sectionNo: 44
content: วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตให้เข้าขายของในตลาด จะต้องปฏิบัติตามในการขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหาร รวมทั้งภาชนะ น้ำใช้และของใช้อื่นๆ ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๖) ห้ามผู้รับใบอนุญาตให้เข้าขายของในตลาดซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้
sectionNo: 44
content: หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตรวจปรากฏว่าเป็นพาหะและได้รับแจ้งความเป็นหนังสือแล้วว่า ตนเป็นพาหะของโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ มิให้ขาย ทำประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหารและสิ่งของอย่างอื่นในตลาด (๗) กำหนดเวลาเปิดและปิดตลาด (๘) กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 2
content: ส่วนที่ ๒ ตลาดเอกชน
sectionNo: 45
content: มาตรา ๔๕ ห้ามมิให้บุคคลใดตั้งตลาดเอกชน เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาต
sectionNo: 46
content: มาตรา ๔๖ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติ หรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณี ว่าด้วยตลาดเอกชน ดังต่อไปนี้ (๑) วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้ตั้งตลาดเอกชน และกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๒) กำหนดเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะของสถานที่ที่จะตั้งเป็นตลาดและการปลูกสร้างในสถานที่นั้น (๓)
sectionNo: 46
content: วางระเบียบการควบคุมและการใช้ร้านขายของ แท่น โต๊ะ ที่ขังสัตว์ และที่ขายของในตลาด (๔) วางระเบียบการรักษาตลาดตลอดจนของใช้ทั้งมวลให้สะอาดและเรียบร้อย รวมทั้งการขนมูลฝอย (๕) ป้องกันเหตุรำคาญ และห้ามวางสิ่งกีดขวางในตลาดและตามทางเข้าสู่ตลาด (๖)
sectionNo: 46
content: กำหนดให้ผู้เข้าขายของในตลาดมีใบอนุญาตและวางระเบียบการขอและออกใบอนุญาต ตลอดถึงกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๗) วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตให้เข้าขายของในตลาดจะต้องปฏิบัติตามในการขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหาร รวมทั้งภาชนะ น้ำใช้ และของใช้อื่น ๆ ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๘)
sectionNo: 46
content: ห้ามผู้รับใบอนุญาตให้เข้าขายของในตลาดซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตรวจปรากฏว่าเป็นพาหะ และได้รับแจ้งความเป็นหนังสือแล้วว่าตนเป็นพาหะของโรคติดต่อซึ่งระบุไว้มิให้ขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหาร และสิ่งของอย่างอื่นในตลาด (๙) กำหนดเวลาเปิดและปิดตลาด
sectionNo: 46
content: (๑๐) กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้ หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 3
content: ส่วนที่ ๓ แผงลอย
sectionNo: 47
content: มาตรา ๔๗ เมื่อได้รับคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจประกาศระบุถนนสาธารณะ หรือที่สาธารณะ หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของถนนสาธารณะ หรือที่สาธารณะ ซึ่งห้ามมิให้ตั้งแผงลอย ในประกาศนั้นจะห้ามเด็ดขาด หรือโดยมีเงื่อนไขว่า เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาตก็ได้ และให้ปิดประกาศนั้นไว้ ณ
sectionNo: 47
content: ที่เปิดเผยในเขตที่ประสงค์จะห้ามไม่น้อยกว่าสามแห่ง และต้องกำหนดวันที่จะบังคับการตามประกาศมิให้น้อยกว่าสิบห้าวัน นับแต่วันประกาศ
sectionNo: 48
content: มาตรา ๔๘ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติ หรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณี เพื่อควบคุมแผงลอยตามมาตรา ๔๗ ดังต่อไปนี้ (๑) วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้ตั้งแผงลอยและกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๒) กำหนดเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะของที่ตั้งและการสร้างแผงลอย (๓) วางระเบียบการรักษาแผงลอย
sectionNo: 48
content: ตลอดจนของใช้ทั้งมวลให้สะอาดและเรียบร้อย รวมทั้งการขนมูลฝอย และสิ่งปฏิกูลออกจากสถานที่นั้น (๔) วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตาม ในการขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหาร และน้ำแข็ง รวมทั้งภาชนะ น้ำใช้ และของใช้อื่น ๆ ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๕) ห้ามผู้รับใบอนุญาต
sectionNo: 48
content: ซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตรวจปรากฏว่าเป็นพาหะและได้รับแจ้งความเป็นหนังสือแล้วว่าตนเป็นพาหะของโรคติดต่อซึ่งระบุไว้มิให้ขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหาร น้ำแข็ง และสิ่งของอย่างอื่นที่แผงลอย (๖) กำหนดเวลาขายของที่แผงลอย (๗)
sectionNo: 48
content: กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 4
content: ส่วนที่ ๔ ผู้เร่ขาย
sectionNo: 49
content: มาตรา ๔๙ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติ หรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณี เพื่อควบคุมผู้เร่ขาย ดังต่อไปนี้ (๑) ห้ามมิให้ผู้ใดเป็นผู้เร่ขาย เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาต (๒) จำแนกประเภทผู้เร่ขายตามลักษณะของสินค้าหรือตามลักษณะอื่นใดซึ่งเห็นสมควร (๓)
sectionNo: 49
content: วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้เป็นผู้เร่ขายและกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๔) กำหนดเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตาม (๕) วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตามในการ ขาย ทำ ประกอบ ปรุง หรือสะสมอาหารและน้ำแข็ง รวมทั้งภาชนะ น้ำใช้ และของใช้อื่น ๆ
sectionNo: 49
content: ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๖) ห้ามผู้รับใบอนุญาต ซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้ หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตราจปรากฏว่าเป็นพาหะและได้รับแจ้งความเป็นหนังสือแล้วว่า ตนเป็นพาหะของโรคติดต่อซึ่งระบุไว้มิให้เป็นผู้เร่ขาย (๗) กำหนดเขตส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดในท้องถิ่นในเขตอำนาจของตน
sectionNo: 49
content: ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดเวลาไม่น้อยกว่าหนึ่งปีแล้ว ห้ามมิให้บุคคลผู้หนึ่งผู้ใดทำการเร่ขาย เว้นแต่จะได้รับอนุญาต (๘) กำหนดเวลาซึ่งผู้เร่ขายจะขายอาหารบางประเภทไม่ได้ (๙) กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 5
content: ส่วนที่ ๕ สถานที่เอกชน
sectionNo: 50
content: มาตรา ๕๐ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกเทศบัญญัติ หรือข้อบังคับ แล้วแต่กรณี เพื่อควบคุมการค้าอาหารหรือน้ำแข็งในสถานที่เอกชน ดังต่อไปนี้ (๑) ห้ามการตั้งหรือใช้สถานที่เอกชนแห่งหนึ่งแห่งใดเป็นที่ขาย ทำ ประกอบ ปรุง สะสมอาหารหรือน้ำแข็ง เว้นแต่จะได้รับใบอนุญาต (๒)
sectionNo: 50
content: วางระเบียบการขอและออกใบอนุญาตให้ใช้สถานที่ตามความในอนุมาตรา ๑ และกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมใบอนุญาต (๓) กำหนดเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะของสถานที่และสิ่งปลูกสร้างซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตาม (๔) วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตามในการใช้และการรักษาสถานที่
sectionNo: 50
content: ตลอดจนของใช้ทั้งมวลให้สะอาดและเรียบร้อย รวมทั้งการขนมูลฝอยและสิ่งปฏิกูลออกจากสถานที่นั้น (๕) วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตามในการ ขาย ทำ ประกอบ ปรุง สะสมอาหาร หรือน้ำแข็ง รวมทั้งภาชนะ น้ำใช้ และของใช้อื่น ๆ ให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๖)
sectionNo: 50
content: วางระเบียบหรือกำหนดวิธีซึ่งผู้รับใบอนุญาตจะต้องปฏิบัติตามในการ ขาย ทำ สะสมหรือขนส่งน้ำแข็งรวมทั้ง ภาชนะ น้ำใช้และของใช้อื่น ๆ ซึ่งใช้ในการนั้นให้ต้องด้วยสุขลักษณะ (๗) ห้ามผู้รับใบอนุญาตซึ่งมีเหตุควรเชื่อว่าตนเป็นโรคติดต่อซึ่งระบุไว้
sectionNo: 50
content: หรือซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขได้ตรวจปรากฏว่าเป็นพาหะและได้รับแจ้งความเป็นหนังสือแล้วว่าตนเป็นพาหะของโรคติดต่อซึ่งระบุไว้มิให้ขาย ทำ ประกอบ ปรุง สะสมอาหารหรือน้ำแข็ง (๘) กำหนดเวลาซึ่งห้ามมิให้ผู้รับใบอนุญาตขายอาหารบางประเภทหรือชนิดในเขตที่ระบุไว้ (๙) กำหนดเงื่อนไขในการพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาต
sectionNo: 6
content: หมวด ๖ อำนาจตรวจ
sectionNo: 51
content: มาตรา ๕๑ เจ้าพนักงานสาธารณสุขมีอำนาจที่จะตรวจ หรือมอบให้ผู้ใดตรวจบุคคลซึ่งขอรับหรือได้รับใบอนุญาตแล้วตามมาตรา ๓๑ มาตรา ๔๔ มาตรา ๔๖ มาตรา ๔๘ มาตรา ๔๙ และมาตรา ๕๐ ในเมื่อสงสัยว่าเป็นโรค หรือเป็นพาหะของโรค ซึ่งอาจติดต่อไปยังผู้อื่นได้
sectionNo: 52
content: มาตรา ๕๒ เจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานดังกล่าวแล้ว อาจเรียกบุคคลซึ่งประกอบการค้า หรือกิจการใดในตลาดสาธารณะและที่สาธารณะอื่น ๆ ไม่ว่าในเวลาใดให้แสดงใบอนุญาตของตน และตรวจดูการปฏิบัติตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้หรือเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต
sectionNo: 53
content: มาตรา ๕๓ เจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานดังกล่าวแล้ว อาจเข้าตรวจตลาดเอกชนหรือสถานที่เอกชนใดซึ่งใช้เป็นโรงหรือโรงร้าน ขาย ทำ ประกอบ ปรุงหรือสะสมอาหารหรือน้ำแข็งเพื่อการค้าในระหว่างเวลาทำงานของตลาดหรือสถานที่นั้น
sectionNo: 53
content: เพื่อขอดูใบอนุญาตและตรวจการค้าหรือกิจการใดให้เป็นไปตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้หรือเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต
sectionNo: 54
content: มาตรา ๕๔ เจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานดังกล่าวแล้ว อาจเข้าไปในสถานที่เอกชนอื่น นอกจากที่ระบุไว้ในมาตรา ๕๓ ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกเพื่อขอดูใบอนุญาตและตรวจการประกอบการค้ามิให้ฝ่าฝืนต่อบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ เจ้าพนักงานท้องถิ่น
sectionNo: 54
content: เจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายอาจเข้าไปตรวจในสถานที่เอกชนเพื่อประโยชน์ ดังต่อไปนี้อีกด้วย (๑) ตรวจดูสุขลักษณะของสถานที่นั้นให้ต้องตามที่บัญญัติไว้ในหมวด ๑ ส่วนที่ ๓ (๒) ตรวจการปฏิบัติตามบทบัญญัติว่าด้วยส้วม ที่รับ หรือใส่อุจจาระ ที่ปัสสาวะให้เป็นไปโดยถูกต้อง (๓)
sectionNo: 54
content: ตรวจเหตุรำคาญดังที่บัญญัติไว้ในหมวด ๑ ส่วนที่ ๔ หรือการปฏิบัติตามคำสั่งให้กำจัด ห้าม และระงับเหตุรำคาญหรือเพื่อจัดการกับเหตุรำคาญนั้นตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๗ (๔) ตรวจค้นสุนัขหรือสัตว์อื่นที่สงสัยว่าเป็นหรือเป็นโรคกลัวน้ำ (๕) ตรวจสถานที่เพื่อวางท่อน้ำผ่าน เลียบ หรือลอด ใต้สถานที่นั้น
sectionNo: 54
content: หรือเพื่อซ่อมท่อน้ำ เครื่องอุปกรณ์ หรือทำการอื่นใดแล้วแต่ความจำเป็น ตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในหมวด ๔ (๖) ตรวจดูอาหารหรือน้ำแข็งซึ่งผู้เร่ขายเป็นผู้ขาย ตลอดจนเครื่องประกอบ และวิธีปรุงอาหารหรือน้ำแข็งนั้นให้ต้องด้วยสุขลักษณะ
sectionNo: 55
content: มาตรา ๕๕ การใช้อำนาจตรวจตามมาตรา ๕๔ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แสดงเครื่องหมายอันเป็นหลักฐานแห่งตำแหน่งหน้าที่ของตนและความประสงค์โดยเฉพาะในการตรวจ ต่อเจ้าของหรือผู้ครอบครองสถานที่
sectionNo: 56
content: มาตรา ๕๖ ในกรณีที่พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ทำการตรวจเห็นเป็นการจำเป็น ก็ให้มีอำนาจเอาอาหาร น้ำแข็ง หรือยาที่ผู้รับจ้างแต่งผมมีไว้ใช้ไปเป็นตัวอย่างสำหรับตรวจตามทางวิชาการ เป็นปริมาณตามสมควรโดยไม่ต้องใช้ราคาและพนักงานเจ้าหน้าที่จะเอาเครื่องใช้หรือเครื่องอุปกรณ์อื่นใดไปตรวจด้วยก็ได้
sectionNo: 56
content: แต่เมื่อตรวจเสร็จแล้วให้คืนเจ้าของโดยมิชักช้า
sectionNo: 57
content: มาตรา ๕๗ เจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้าพนักงานดังกล่าวแล้ว อาจตรวจยวดยานหรือภาชนะ หรือที่บรรจุอื่นใดเมื่อมีเหตุควรสงสัยว่ามีอาหาร หรือน้ำแข็ง ไว้เพื่อการค้าตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 58
content: มาตรา ๕๘ ในขณะทำการตรวจ ถ้าเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือผู้ที่ได้รับมอบหมายพบอาหาร หรือน้ำแข็งซึ่งไม่ควรบริโภคโดยเป็นของเสีย หรือเป็นของที่อาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของผู้บริโภค ก็ให้มีอำนาจยึดหรือทำลายของนั้นได้
sectionNo: 7
content: หมวด ๗ บทเบ็ดเตล็ด
sectionNo: 59
content: มาตรา ๕๙ ห้ามมิให้ออกใบอนุญาตแก่บุคคลใดซึ่งขอรับใบอนุญาตตามมาตรา ๓๑ มาตรา ๔๔ มาตรา ๔๖ มาตรา ๔๘ มาตรา ๔๙ หรือมาตรา ๕๐ ถ้าบุคคลนั้นเป็นโรคหรือเป็นพาหะของโรค ซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นว่าอาจติดต่อไปยังผู้อื่นได้
sectionNo: 60
content: มาตรา ๖๐ บรรดาข้อบังคับซึ่งเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นในท้องถิ่นที่ยังไม่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาล ได้ออกตามพระราชบัญญัตินี้ เมื่อได้ประกาศปิดไว้โดยเปิดเผย ณ ที่ว่าการอำเภอแห่งท้องถิ่นนั้นแล้วเจ็ดวัน ให้ใช้บังคับได้ ผู้ใดถูกศาลพิพากษาให้ปรับเพราะการกระทำผิดข้อบังคับดังกล่าวในวรรคก่อน
sectionNo: 60
content: และไม่ชำระเงินค่าปรับภายในสามสิบวัน นับแต่วันคำพิพากษาถึงที่สุด ให้ยึดทรัพย์ของผู้นั้นใช้แทนค่าปรับ หรือมิฉะนั้นจะบังคับให้ผู้นั้นทำงานโยธาแทนตามกำหนดวัน ซึ่งคำนวณโดยอัตราค่าแรงรายวันในท้องถิ่นอันเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นได้กำหนดไว้โดยข้อบังคับเป็นครั้งคราวก็ได้
sectionNo: 60
content: แต่ห้ามมิให้บังคับให้ทำงานโยธาเกินกว่ากำหนดหกสิบวัน
sectionNo: 61
content: มาตรา ๖๑ ให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีอำนาจออกข้อบัญญัติ เทศบัญญัติหรือข้อบังคับ กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมได้ไม่เกินอัตราและตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
sectionNo: 62
content: มาตรา ๖๒ บรรดาค่าธรรมเนียมและค่าปรับตามพระราชบัญญัตินี้ ในท้องถิ่นที่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลแล้ว ให้เป็นของเทศบาล ในท้องถิ่นที่ยังไม่ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลให้มอบแก่เจ้าพนักงานท้องถิ่นเพื่อบำรุงท้องถิ่นนั้น
sectionNo: 63
content: มาตรา ๖๓ บรรดาใบอนุญาตออกให้ตามพระราชบัญญัตินี้ ให้สิ้นอายุในวันที่ ๓๑ ธันวาคม แห่งปีที่ออก เว้นแต่ในกรณีแห่งแผงลอย ให้เป็นไปตามที่กำหนดไว้ในเทศบัญญัติหรือข้อบังคับของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น
sectionNo: 64
content: มาตรา ๖๔ ถ้าเทศบาลใดมิได้ใช้อำนาจและหน้าที่ซึ่งมอบหมายไว้ตามพระราชบัญญัตินี้ในลักษณะการที่เป็นข้อสำคัญสำหรับการสาธารณสุข ให้รัฐมนตรีมีหนังสือสั่งการไปตามที่เห็นสมควร และให้เทศบาลนั้นดำเนินการภายในเก้าสิบวันนับแต่วันรับหนังสือนั้น
sectionNo: 8
content: หมวด ๘ บทเฉพาะกาล
sectionNo: 65
content: มาตรา ๖๕ ผู้ใดใช้สถานที่หรือที่แห่งหนึ่งแห่งใดเป็นตลาด หรือเพื่อประโยชน์อื่นใดดังกล่าวไว้ในมาตรา ๔๘ หรือมาตรา ๔๙ อยู่แล้วในวันใช้เทศบัญญัติหรือข้อบังคับซึ่งได้ออกตามความในมาตรานั้น ๆ ต้องขอรับใบอนุญาตภายในเก้าสิบวัน นับแต่วันใช้เทศบัญญัติหรือข้อบังคับ
sectionNo: 66
content: มาตรา ๖๖ บรรดาเทศบัญญัติหรือข้อบังคับที่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นได้ออกตามความในพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พุทธศักราช ๒๔๗๗ และพระราชบัญญัติการสาธารณสุข (ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๘๒ ให้ใช้ได้เท่าที่ไม่ขัดกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ ส่วนใบอนุญาตที่ได้ออกตามเทศบัญญัติหรือข้อบังคับนั้น
sectionNo: 66
content: ให้ยังคงใช้อยู่ได้จนกว่าจะสิ้นอายุใบอนุญาตนั้น
sectionNo: 9
content: หมวด ๙ บทกำหนดโทษ
sectionNo: 67
content: มาตรา ๖๗ ผู้ใดฝ่าฝืนเทศบัญญัติหรือข้อบังคับซึ่งได้ออกตามความในพระราชบัญญัตินี้ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท
sectionNo: 68
content: มาตรา ๖๘ ผู้ใดประกอบการค้าประเภทหนึ่งประเภทใดซึ่งกำหนดให้ควบคุมตามมาตรา ๘ โดยมิได้รับใบอนุญาต มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท และให้ศาลมีอำนาจสั่งห้ามผู้กระทำผิดมิให้ประกอบการค้านั้นต่อไป แต่คำสั่งห้ามที่ว่านี้ให้ระงับไปเมื่อผู้นั้นได้รับใบอนุญาตแล้ว
sectionNo: 69
content: มาตรา ๖๙ ผู้รับใบอนุญาตให้ประกอบการค้าใด ไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขซึ่งได้กำหนดไว้ตามมาตรา ๘ หรือมาตรา ๙ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท และปรับอีกวันละไม่เกินสิบบาททุกวันตลอดเวลาที่คงกระทำผิดอยู่ นับแต่วันที่ศาลพิพากษา
sectionNo: 70
content: มาตรา ๗๐ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา ๑๓ หรือมาตรา ๑๔ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท และศาลมีอำนาจบังคับให้ผู้กระทำผิดปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นนั้น
sectionNo: 71
content: มาตรา ๗๑ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๕ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท และปรับอีกวันละไม่เกินสิบบาททุกวันตลอดเวลาที่คงกระทำผิดอยู่ นับแต่วันที่ศาลพิพากษา
sectionNo: 72
content: มาตรา ๗๒ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา ๑๖ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท และศาลมีอำนาจบังคับให้ผู้กระทำผิดปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นนั้น
sectionNo: 73
content: มาตรา ๗๓ ผู้ใดฝ่าฝืนประกาศห้ามของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา ๑๗ หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานสาธารณสุขตามมาตรา ๑๘ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท และให้ศาลมีอำนาจบังคับให้รื้อส้วม ที่รับหรือใส่อุจจาระ หรือที่ปัสสาวะเสียได้
sectionNo: 74
content: มาตรา ๗๔ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามมาตรา ๒๐ หรือมาตรา ๒๑ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท ส่วนเรื่องเหตุรำคาญนั้น ให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ปฏิบัติตามมาตรา ๒๓ โดยไม่ต้องคำนึงว่ามีบุคคลถูกลงโทษตามมาตรานี้หรือไม่
sectionNo: 75
content: มาตรา ๗๕ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๓๘ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท
sectionNo: 76
content: มาตรา ๗๖ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๔๐ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท
sectionNo: 77
content: มาตรา ๗๗ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๔๕ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท และให้ศาลมีอำนาจห้ามใช้สถานที่นั้นเป็นตลาดต่อไป แต่คำสั่งห้ามที่ว่านี้ ให้ระงับไปเมื่อผู้นั้นได้รับใบอนุญาตแล้ว
sectionNo: 78
content: มาตรา ๗๘ ผู้ใดฝ่าฝืนประกาศห้ามของเจ้าพนักงานท้องถิ่นซึ่งออกตามมาตรา ๔๗ หรือไม่ยอมให้พนักงานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการตามหมวด ๖ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าสิบบาท
content: ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี
sectionName: อัตราค่าธรรมเนียม
content: อัตราค่าธรรมเนียม (ยกเลิก)
sectionNo: ฉบับที่ 2
content: พระราชบัญญัติสาธารณสุข (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๕
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ บรรดาใบอนุญาตที่ได้ออกตามเทศบัญญัติหรือข้อบังคับก่อนใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้คงใช้ได้ต่อไปจนสิ้นอายุใบอนุญาตนั้น ๆ
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสาธารณสุขรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: ฉบับที่ 3
content: พระราชบัญญัติสาธารณสุข (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๗
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: ฉบับที่ 4
content: พระราชบัญญัติสาธารณสุข (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๕
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ บรรดาใบอนุญาตที่ได้ออกตามเทศบัญญัติหรือข้อบังคับก่อนใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้คงใช้ได้ต่อไปจนสิ้นอายุใบอนุญาตนั้น ๆ
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
content: หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานสาธารณสุขมีราคาสูงขึ้น ฉะนั้น เพื่อที่จะให้กิจการดำรงอยู่ได้โดยเรียบร้อยเป็นผลดีแก่สุขภาพของประชาชนจึงจำเป็นต้องปรับปรุงอัตราค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ให้เหมาะสม
sectionNo: ฉบับที่ 5
content: พระราชบัญญัติสาธารณสุข (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๒๗
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ให้ออกกฎกระทรวงตามมาตรา ๖๑ แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พุทธศักราช ๒๔๘๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้ ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ อัตราค่าธรรมเนียมที่ได้กำหนดขึ้นและใช้บังคับอยู่ในวันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลบังคับให้คงใช้บังคับต่อไปจนกว่าจะมีข้อบัญญัติ
sectionNo: 5
content: เทศบัญญัติ หรือข้อบังคับขึ้นใหม่ตามพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
content: หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากปัจจุบันนี้การดำเนินงานสาธารณสุขมีค่าใช้จ่ายสูงขึ้นตามสภาวะเศรษฐกิจ ดังนั้น การที่จะกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมโดยพระราชบัญญัติจึงไม่สะดวกแก่การแก้ไขเพิ่มเติม สมควรให้กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมโดยให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
content: และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้