พระราชบัญญัติทางหลวง พุทธศักราช 2482 (ยกเลิก)
ประกาศวันที่ 1939-11-13

content: พระราชบัญญัติทางหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๒ (ยกเลิก)
content: ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร ลงวันที่ ๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐) อาทิตย์ทิพอาภา พล.อ. เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน ตราไว้ ณ วันที่ ๓ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๘๒ เป็นปีที่ ๖ ในรัชกาลปัจจุบัน
content: โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรปรับปรุงกฎหมายในส่วนที่เกี่ยวกับทางหลวง ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนําและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้
sectionName: ข้อความเบื้องต้น
content: ข้อความเบื้องต้น
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติทางหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๒”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ให้ยกเลิกบรรดาบทกฎหมาย กฎ และข้อบังคับอื่น ๆ ในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ หรือซึ่งแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ในพระราชบัญญัตินี้ “ทางหลวง” หมายความว่า ทางหรือถนน ซึ่งจัดไว้เพื่อประโยชน์การจราจรสาธารณทางบก นอกจากทางรถไฟและให้หมายความรวมถึงที่ดิน พืชพันธุ์ไม้ทุกชนิด สะพาน ท่อ หรือรางระบายน้ำ อุโมงค์ ร่องน้ำ กำแพงกันดิน เขื่อน รั้วเขต หลักเขต หลักระยะ ป้ายจราจร เรือสำหรับขนส่ง รถข้ามฟาก
sectionNo: 4
content: ท่าเรือสำหรับขึ้นลงรถ และอาคารหรือสิ่งอื่นอันเป็นอุปกรณ์งานทาง บรรดาที่ได้จัดไว้ในขอบเขตที่ดินทางหลวง และเพื่อประโยชน์แก่งานทางหลวงนั้นด้วย “งานทาง” หมายความว่า กิจการใดที่ทำเพื่อ หรือเนื่องในการสำรวจการก่อสร้าง การขยาย การบูรณะให้ดีขึ้น หรือการบำรุงรักษาทางหลวง “รัฐมนตรี” หมายความว่า
sectionNo: 4
content: รัฐมนตรีผู้มีหน้าที่รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ “ผู้อำนวยการทางหลวง” หมายความว่า บุคคลซึ่งมีหน้าที่ หรือได้รับแต่งตั้งให้ควบคุมงานทางตามพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้
sectionNo: 1
content: ส่วนที่ ๑ ว่าด้วยการสร้างทางหลวง
sectionNo: 1
content: หมวด ๑ บททั่วไป
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ ให้กรมทางหลวงแผ่นดินเป็นเจ้าหน้าที่กำกับตรวจตราทางหลวงและงานทางในราชอาณาจักร ให้อธิบดีกรมทางหลวงแผ่นดินเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมตรวจตรายานพาหนะที่เดินบนทางหลวง และการจราจรในทางหลวงนอกเขตเทศบาล ให้เป็นไปตามกฎหมายที่กำหนดเกี่ยวกับการนั้น ในการควบคุม ตรวจตรายานพาหนะ และการจราจรตามความในวรรคก่อน
sectionNo: 6
content: ให้อธิบดีกรมทางหลวงแผ่นดินและเจ้าพนักงานที่ได้รับแต่งตั้ง มีอำนาจหน้าที่อย่างเจ้าหน้าที่ตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายเกี่ยวกับการนั้น เว้นแต่อำนาจเปรียบเทียบ การแต่งตั้งเจ้าพนักงานตามความในมาตรานี้ ให้รัฐมนตรีเป็นผู้แต่งตั้งโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
sectionNo: 7
content: มาตรา ๗ ให้แบ่งทางหลวงออกเป็น ๕ ประเภท คือ ๑. ทางหลวงแผ่นดิน ๒. ทางหลวงจังหวัด ๓. ทางหลวงชนบท ๔. ทางหลวงเทศบาล ๕. ทางหลวงสัมปทาน
sectionNo: 8
content: มาตรา ๘ ทางหลวงแผ่นดิน คือ ทางหลวงสายประธานที่เชื่อมต่อนคร เมือง สถานที่ราชการ ท่าเรือทะเล ปูชนียสถาน หรือตำบลเขตแดนอันเป็นที่สำคัญของประเทศ ซึ่งกรมโยธาเทศบาลเป็นเจ้าหน้าที่สร้าง บูรณะและบำรุงรักษา หรือมอบให้จังหวัดบำรุงรักษาแทน
sectionNo: 9
content: มาตรา ๙ ทางหลวงจังหวัด คือ ทางหลวงที่เชื่อมต่อนคร เมือง ที่ตั้งอำเภอ เทศบาล ด่านภาษี สถานีรถไฟ ท่าเรือ ปูชนียสถาน ตำบลเขตแดน หรือท้องถิ่นอันได้ขยายอาชีพขึ้นใหม่ ซึ่งจังหวัดได้รับมอบหมายให้เป็นผู้สร้าง บูรณะ และบำรุงรักษา เว้นแต่ทางหลวงแผ่นดินซึ่งจังหวัดบำรุงรักษาแทนกรมโยธาเทศบาล
sectionNo: 10
content: มาตรา ๑๐ ทางหลวงชนบท คือ ทางหลวงในท้องถิ่นซึ่งอำเภอได้รับมอบหมายให้เป็นผู้สร้าง บูรณะ และบำรุงรักษา
sectionNo: 11
content: มาตรา ๑๑ ทางหลวงเทศบาล คือ ทางหลวงในเขตเทศบาลซึ่งเทศบาลเป็นผู้สร้าง บูรณะ และบำรุงรักษา
sectionNo: 12
content: มาตรา ๑๒ ทางหลวงสัมปทาน คือ ทางหลวงที่รัฐบาลได้ให้สัมปทานตามกฎหมายว่าด้วยทางหลวงที่ได้รับสัมปทาน
sectionNo: 13
content: มาตรา ๑๓ ทางหลวงประเภทต่าง ๆ ดังกล่าวมาในมาตรา ๘ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ และมาตรา ๑๑ ให้ลงทะเบียนไว้เป็นหลักฐานดังต่อไปนี้ ๑. ทางหลวงแผ่นดิน อธิบดีกรมโยธาเทศบาลเป็นผู้จัด ให้ลงทะเบียนไว้เป็นหลักฐานที่กรมโยธาเทศบาล โดยอนุมัติกระทรวงมหาดไทย ๒. ทางหลวงจังหวัด ข้าหลวงประจำจังหวัดเป็นผู้จัดให้ลงทะเบียนไว้ ณ
sectionNo: 13
content: ศาลากลางจังหวัดโดยอนุมัติอธิบดีกรมโยธาเทศบาล ๓. ทางหลวงชนบท นายอำเภอเป็นผู้จัดให้ลงทะเบียนไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอโดยอนุมัติอธิบดีกรมโยธาเทศบาล ๔. ทางหลวงเทศบาล นายกเทศมนตรีเป็นผู้จัดให้ลงทะเบียนไว้ ณ ที่สำนักงานเทศบาลแห่งท้องถิ่นนั้น โดยอนุมัติอธิบดีกรมโยธาเทศบาล
sectionNo: 14
content: มาตรา ๑๔ ถ้ามีปัญหาว่าทางหลวงสายใดเป็นทางหลวงประเภทใด ให้รัฐมนตรีเป็นผู้วินิจฉัยชี้ขาด
sectionNo: 15
content: มาตรา ๑๕ ทางที่เอกชนสร้างนั้น อาจร้องขอให้เจ้าหน้าที่ดังกล่าวมาในมาตรา ๑๓ ลงทะเบียนเป็นทางหลวงก็ได้ แต่เจ้าหน้าที่มีอำนาจที่จะไม่รับลงทะเบียนให้ หรือจะรับลงทะเบียนให้ โดยกำหนดเงื่อนไขอย่างใด ๆ ก็ได้ เงื่อนไขที่เจ้าหน้าที่จะกำหนดตามความในวรรคก่อน ต้องได้รับอนุมัติจากผู้มีอำนาจอนุมัติตามความในมาตรา ๑๓
sectionNo: 16
content: มาตรา ๑๖ ทางหลวงประเภทต่าง ๆ ซึ่งได้ลงทะเบียนไว้แล้วนั้น อธิบดีกรมโยธาเทศบาลจะสั่งเลื่อนขึ้นเป็นทางหลวงประเภทซึ่งอยู่ในลำดับสูงกว่า หรือลดชั้นลงเป็นทางหลวงประเภทซึ่งอยู่ในลำดับต่ำกว่า ดังกำหนดไว้ในมาตรา ๗ ก็ได้ เว้นแต่การเลื่อนทางหลวงประเภทอื่นขึ้นเป็นทางหลวงแผ่นดิน
sectionNo: 16
content: หรือลดชั้นทางหลวงแผ่นดินลงเป็นทางหลวงซึ่งอยู่ในลำดับต่ำกว่านั้น จะทำได้ก็แต่โดยอนุมัติกระทรวงมหาดไทย เมื่อได้สั่งเปลี่ยนประเภททางหลวงตามความในวรรคก่อนให้จัดแก้ทะเบียนเสียให้ถูกต้อง
sectionNo: 17
content: มาตรา ๑๗ รัฐมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งผู้อํานวยการทางหลวง การแต่งตั้งนั้น จะจํากัดให้เป็นผู้อํานวยการทางหลวงเฉพาะประเภทใดประเภทหนึ่ง หรือเฉพาะท้องถิ่นใดท้องถิ่นหนึ่ง หรือเฉพาะสายใดสายหนึ่งก็ได้
sectionNo: 18
content: มาตรา ๑๘ ถ้ารัฐมนตรียังมิได้แต่งตั้งผู้อํานวยการทางหลวงไว้ตามความในมาตรา ๑๗ ให้ถือว่าบุคคลดังกล่าวต่อไปนี้ เป็นผู้อํานวยการทางหลวงโดยตำแหน่ง ๑. อธิบดีกรมโยธาเทศบาล เป็นผู้อํานวยการทางหลวงแผ่นดิน และทางหลวงสัมปทานทั่วราชอาณาจักร ๒. ข้าหลวงประจำจังหวัด เป็นผู้อํานวยการทางหลวงจังหวัดในเขตจังหวัด ๓.
sectionNo: 18
content: นายอำเภอ เป็นผู้อำนวยการทางหลวงชนบทในเขตอำเภอ ๔. นายกเทศมนตรี เป็นผู้อํานวยการทางหลวงเทศบาลในเขตเทศบาล
sectionNo: 19
content: มาตรา ๑๙ เพื่อบําบัดปัดป้องภยันตรายซึ่งจะมีมาเป็นสาธารณะโดยฉุกเฉิน อธิบดีกรมโยธาเทศบาลมีอำนาจที่จะเข้าครอบครองทางหลวงที่ได้รับสัมปทาน ในกรณีเช่นนั้น สิทธิและอำนาจบังคับบัญชาของผู้รับสัมปทานให้ตกมาอยู่กับอธิบดีกรมโยธาเทศบาลทั้งหมด จนกว่าภยันตรายนั้นจะหมดไป
sectionNo: 20
content: มาตรา ๒๐ ทางหลวง วัตถุ เครื่องจักร เครื่องมือ และเครื่องอุปกรณ์สำหรับใช้งานทาง เป็นทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี
sectionNo: 2
content: หมวด ๒ งานทาง
sectionNo: 21
content: มาตรา ๒๑ อธิบดีกรมโยธาเทศบาลมีอำนาจที่จะกำหนดมาตรฐานและลักษณะต่าง ๆ ของทางหลวงและงานทางเช่นระยะเขตทางหลวง ส่วนกว้างทางจราจรสำหรับรถและคน อัตราลาด ส่วนโค้งของทาง ที่จอดรถ ระยะแนวต้นไม้ และเสาพาดสายต่าง ๆ ระดับ สัมพันธ์ของพื้นดิน วัตถุ ประกอบพื้นทาง ลักษณะทางแยก ลักษณะช่องระบายน้ำ
sectionNo: 21
content: และอุปกรณ์งานทางอื่น ๆ โดยทำเป็นข้อบังคับไว้ ณ สำนักงานของกรมโยธาเทศบาล และส่งมอบสำเนาไว้ประจำสำนักงานผู้อำนวยการทางหลวง ข้อบังคับดังกล่าวในวรรคก่อน ให้ถือปฏิบัติตามในงานทางเสมอไป เว้นแต่จะได้รับอนุมัติอธิบดีกรมโยธาเทศบาลเป็นอย่างอื่น
sectionNo: 22
content: มาตรา ๒๒ นอกจากทางหลวงสัมปทาน การสร้างทางหลวงประเภทใด ๆ ขึ้นใหม่ หรือขยายเขตทางหลวง ให้เป็นอำนาจและหน้าที่ของผู้อํานวยการทางหลวงประเภทนั้น ๆ ที่ จะทำได้โดยอนุมัติอธิบดีกรมโยธาเทศบาล เว้นแต่การสร้างหรือขยายเขตทางหลวงแผ่นดินจะต้องได้รับอนุมัติกระทรวงมหาดไทย
sectionNo: 23
content: มาตรา ๒๓ เมื่อมีความจําเป็นเพื่อประโยชน์แก่งานทาง ผู้อํานวยการทางหลวงมีอำนาจที่จะปิดทางจราจรในทางหลวงนั้นทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นการชั่วคราวได้และจะวางระเบียบปฏิบัติสำหรับให้เจ้าพนักงานปิดทางจราจรเป็นครั้งคราวเพื่อความปลอดภัยหรือเพื่อประโยชน์ของงานทางก็ได้
sectionNo: 24
content: มาตรา ๒๔ เมื่อมีความจําเป็นเพื่อประโยชน์แก่งานทาง ผู้อํานวยการทางหลวงมีอำนาจที่จะใช้พื้นดินซึ่ง ณ ที่นั้นปราศจากสิ่งก่อสร้างของบุคคลใด ๆ ริมทางหลวงเป็นการชั่วคราวเท่าที่จําเป็นแก่การทำงานทางนั้น แต่จะต้องแจ้งให้เจ้าของที่ดิน
sectionNo: 24
content: หรือผู้ครอบครองที่ดินที่ต้องใช้นั้นทราบล่วงหน้าแล้วเป็นเวลาไม่น้อยกว่าเจ็ดวัน ถ้าการใช้ที่ดินนั้นทำให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองที่ดินเสียหาย ให้ผู้อํานวยการทางหลวงกำหนดค่าเสียหายชดเชยให้ตามสมควร ถ้ามีการโต้แย้งจำนวนเงินอันจะพึงใช้เป็นค่าเสียหาย
sectionNo: 24
content: ให้ผู้อํานวยการทางหลวงเสนอเพื่อให้คณะกรรมการซึ่งรัฐมนตรีได้ตั้งขึ้นเป็นผู้วินิจฉัย คําวินิจฉัยของคณะกรรมการให้เป็นที่สุด คณะกรรมการที่ตั้งขึ้นตามมาตรานี้ คณะหนึ่งให้มีจำนวนไม่น้อยกว่าสามคน ในกรณีที่มีการโต้แย้งว่า การใช้ที่ดินตามความในวรรคต้นได้ก่อให้เกิดการเสียหายหรือไม่
sectionNo: 24
content: ให้นําความในวรรคสองมาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 25
content: มาตรา ๒๕ ผู้อำนวยการทางหลวงมีอำนาจที่จะทำงานทางผ่านทับ หรือลอดทางน้ำ หรือทางรถไฟ เมื่อได้แจ้งความประสงค์และให้ส่งสำเนาแบบก่อสร้างล่วงหน้าต่อผู้ควบคุมการรถไฟ หรือทางน้ำนั้น ๆ ไม่น้อยกว่าสามสิบวัน
sectionNo: 26
content: มาตรา ๒๖ ผู้อํานวยการทางหลวงมีอำนาจที่จะทำหรือ แก้ทางระบายน้ำที่ไหลผ่านทางหลวงในเขตที่ดินภายในระยะ ๒๐๐ เมตรจากขอบแนวทางหลวง โดยแจ้งให้เจ้าของที่ดินทราบ และให้ส่งสำเนาแบบก่อสร้างต่อเจ้าของที่แล้วเป็นเวลาไม่น้อยกว่าสามสิบวัน ถ้าในการนั้นเจ้าของที่ดินได้รับความเสียหาย
sectionNo: 26
content: ให้ผู้อํานวยการทางหลวงคิดค่าเสียหายชดเชยให้ตามสมควร ถ้าไม่เป็นการตกลงกันได้ ให้นําความในมาตรา ๒๔ มาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 27
content: มาตรา ๒๗ เพื่อบําบัดปัดป้องภยันตราย ซึ่งจะมีมาเป็นสาธารณโดยฉุกเฉิน ผู้อำนวยการทางหลวงมีอำนาจที่จะใช้วัตถุในที่ดินภายในบริเวณที่เกิด หรือใกล้เคียงกับภยันตรายเท่าที่จำเป็นเพื่อประโยชน์ของงานทาง และมีอำนาจที่จะเกณฑ์จ้างราษฎรตลอดจนเครื่องมือ เครื่องจักร ยานพาหนะ สัตว์
sectionNo: 27
content: และอุปกรณ์บรรดาที่เป็นประโยชน์แก่งานทางตามอัตราจ้างและวิธีการซึ่งจะได้กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกา การใช้วัตถุในที่ดินเพื่อประโยชน์ของงานทางนั้น ให้ผู้อำนวยการทางหลวงคิดค่าเสียหายชดเชยให้แก่เจ้าของวัตถุหรือเจ้าของที่ดิน แล้วแต่กรณี ตามจำนวนที่เห็นสมควร ถ้าไม่เป็นการตกลงกันได้ ให้นำความในมาตรา ๒๔
sectionNo: 27
content: มาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 3
content: หมวด ๓ ทางหลวง
sectionNo: 28
content: มาตรา ๒๘ บุคคลใดประสงค์จะปลูกสร้างสิ่งใด ๆ ในเขตทางหลวงเป็นการชั่วคราวหรือเป็นการถาวร ให้ขออนุญาตต่อผู้อำนวยการทางหลวง แต่ผู้อำนวยการทางหลวงจะอนุญาตให้บุคคลใดกระทำการเช่นนั้นได้ต่อเมื่อการกระทำนั้นไม่กีดกั้นขัดขวางการจราจรตามปกติ
sectionNo: 28
content: และไม่ขัดแย้งกับกำหนดมาตรฐานตามข้อบังคับของอธิบดีกรมโยธาเทศบาลซึ่งออกตามมาตรา ๒๑ การอนุญาตซึ่งได้ให้ตามมาตรานี้ ผู้อํานวยการทางหลวงจะเพิกถอนเสียก็ได้ เมื่อปรากฏว่าผู้รับอนุญาตได้กระทำการใด ๆ ผิดต่อเงื่อนไขที่กำหนดเมื่อให้อนุญาต หรือกระทำการใด ๆ ให้เป็นที่เสียหายต่อทางหลวง
sectionNo: 29
content: มาตรา ๒๙ ผู้ได้รับสัมปทานการสาธารณูปโภค เมื่อมีการจำเป็นต้องปักเสาพาดสายหรือวางท่อในเขตทางหลวง ให้ขออนุญาตและทำความตกลงกับผู้อำนวยการทางหลวงเสียก่อน เมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงจะทำการนั้น ๆ ได้ ถ้าไม่สามารถตกลงกันได้ในเหตุลักษณะของงาน หรือในเรื่องเงินค่าเช่า ให้เสนอรัฐมนตรีขาด
sectionNo: 29
content: คําชี้ขาดของรัฐมนตรีให้ถือเป็นที่สุด
sectionNo: 30
content: มาตรา ๓๐ ผู้ใดประสงค์จะทำทางในเขตทางหลวงเพื่อเชื่อมกับที่ดินริมเขตทางหลวง ให้ขออนุญาตต่อผู้อำนวยการทางหลวง แต่ผู้อํานวยการทางหลวงจะอนุญาตให้ผู้นั้นทำทางได้ เมื่อการทำทางนั้นไม่ขัดต่อข้อบังคับที่อธิบดีกรมโยธาเทศบาลได้กำหนดไว้ตามมาตรา ๒๑
sectionNo: 31
content: มาตรา ๓๑ ห้ามมิให้ผู้ใดกีดกันหรือเปลี่ยนทางน้ำซึ่งไหลผ่านทางหลวงในเขตที่ดินภายในระยะ ๕๐๐ เมตรจากแนวกลางทางหลวง หรือทางน้ำซึ่งติดต่อกับเขตทางหลวงเว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการทางหลวงเป็นหนังสือ
sectionNo: 32
content: มาตรา ๓๒ ห้ามมิให้ผู้ใดใช้ยานพาหนะในทางหลวงซึ่งยังมิได้เปิดอนุญาตให้ใช้เป็นทางสาธารณะ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ควบคุมการสร้างทางนั้น หรือผู้รับสัมปทาน แล้วแต่กรณี
sectionNo: 33
content: มาตรา ๓๓ เพื่อรักษาทางหลวง ผู้อำนวยการทางหลวงโดยอนุมัติอธิบดีกรมทางหลวงแผ่นดิน มีอำนาจที่จะประกาศห้ามไม่ให้ใช้ยานพาหนะบนทางหลวง โดยที่ยานพาหนะนั้น ๆ มีน้ำหนักรวมทั้งน้ำหนักบรรทุกเกินกว่าที่ได้กำหนด หรือยานพาหนะชนิดใด ๆ อันอาจจะทำให้ทางหลวงเสียหายได้
sectionNo: 34
content: มาตรา ๓๔ เจ้าของที่ดิน หรือผู้ครอบครองที่ดินอันอยู่ริมทางหลวงมีหน้าที่ต้องรักษาต้นไม้ เหมืองฝาย และอาคารอื่น ๆ ซึ่งอยู่ในครอบครองของตน มิให้กีดขวางต่อทางจราจรหรือทำความเสียหายต่อทางหลวงนั้น
sectionNo: 34
content: ถ้าผู้อำนวยการทางหลวงหรือเจ้าพนักงานที่ผู้อำนวยการทางหลวงแต่งตั้งไว้ให้ดูแลทางหลวงตักเตือนเป็นหนังสือให้เจ้าของที่ดินหรือผู้ปกครองที่ดินดังกล่าวแล้วแก้ไขสิ่งบกพร่องแล้ว ไม่จัดการให้เรียบร้อยภายในเวลาเจ็ดวัน นับแต่วันรับคําตักเตือน อํานวยการทางหลวงหรือเจ้าพนักงานนั้น ๆ
sectionNo: 34
content: มีอำนาจที่จะเข้าจัดการแก้ไขเสียเอง แล้วคิดค่าใช้จ่ายเอาจากเจ้าของที่ดินหรือผู้ครอบครองที่ดินนั้น
sectionNo: 35
content: มาตรา ๓๕ รัฐมนตรีอำนาจอนุญาตเป็นหนังสือมีอายุฉบับละไม่เกินหนึ่งปี ให้ผู้อำนวยการทางหลวงหรือบุคคลที่สมควรเก็บค่าใช้ท่าเรือ หรือค่าเรือสำหรับขนส่งรถข้ามฟาก หรือใช้อาคารในทางหลวงแห่งใดซึ่งได้จัดสร้างขึ้นเพื่อความสะดวกแก่การจราจร
sectionNo: 4
content: หมวด ๔ การขยายและสงวนเขตทางหลวง
sectionNo: 36
content: มาตรา ๓๖ ทางหลวงสายใดทั้งสาย หรือแต่บางส่วนยังไม่มีเขตทางปรากฏแน่ชัด หรือไม่ได้ขนาดมาตรฐาน ซึ่งอธิบดีกรมทางหลวงแผ่นดินได้ออกข้อบังคับกำหนดไว้ตาม มาตรา ๒๑ ให้รัฐมนตรีมีอำนาจกำหนดเขตทางและกำหนดเขตสงวนสองข้างทางไว้เพื่อขยายทางได้ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ถ้าผู้ใดจะปลูกสร้างสิ่งใด ๆ
sectionNo: 36
content: ภายในเขตดังกล่าวในวรรคก่อน ให้ขออนุญาตต่อผู้อำนวยการทางหลวง เมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงจะทำได้ แต่ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าทำขวัญหากได้มีการสร้างหรือขยายทางหลวง รัฐมนตรีอาจเพิกถอนประกาศกำหนดเขตทาง หรือกำหนดเขตสงวนตามมาตรานี้ทั้งหมดหรือบางส่วน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
sectionNo: 37
content: มาตรา ๓๗ รัฐมนตรีมีอำนาจที่จะสงวนที่ดินรกร้างว่างเปล่า และไม่มีผู้ครอบครองไว้เพื่อประโยชน์งานทาง โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศไปแล้วไม่มีผู้ใดแย้งสิทธิ ให้ถือว่าที่ดินนั้นตกอยู่ในความคุ้มครองของผู้อำนวยการทางหลวง และห้ามผู้ใดเข้าครอบครอง หักร้าง จัดทำ
sectionNo: 37
content: หรือปลูกสร้างด้วยประการใด ๆ ในที่ดินนั้น เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้อํานวยการทางหลวง การเพิกถอนการสงวนตามมาตรานี้ ให้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา
sectionNo: 38
content: มาตรา ๓๘ ในกรณีที่มีการอนุญาตให้ผู้ใดจับจองที่ดินริมทางหลวง ถ้าผู้อํานวยการทางหลวงชนบทเห็นสมควร มีอำนาจที่จะสั่งให้ผู้นั้นเว้นช่องทางไว้ช่องหนึ่งหรือหลายช่องเพื่อให้เป็นทางเข้าไปสู่ที่ดินข้างในเป็นมุมฉากกับแนวทางหลวงโดยกว้าง ๒๐ เมตร ตามที่ผู้อํานวยการทางหลวงชนบทจะได้กำหนด แต่ช่องทางที่ว่านี้
sectionNo: 38
content: ห้ามมิให้กำหนดมีระยะห่างกันแต่ละช่องน้อยกว่า ๕๐๐ เมตร ช่องทางที่ผู้อำนวยการทางหลวงชนบทได้กําหนดให้เว้นไว้นั้น ให้ถือเป็นทางหลวงชนบท เมื่อได้มีการเว้นช่องทางไว้ตามความในวรรคก่อน ถ้ามีการอนุญาตให้ผู้ใดจับจองที่ดินเข้าไปอีก
sectionNo: 38
content: ก็ให้ผู้อำนวยการทางหลวงชนบทสั่งให้ผู้นั้นเว้นช่องทางตามแนวเดิมเป็นทางหลวงชนบทต่อ ๆ ไปเท่าที่มีการอนุญาตให้จับจอง
sectionNo: 39
content: มาตรา ๓๙ เมื่อผู้อำนวยการทางหลวงชนบทได้สั่งให้ผู้ใดเว้นช่องทางตามความในมาตราก่อน ภายในกำหนดเวลาไม่เกินสามสิบวัน นับแต่วันที่ผู้นั้นได้รับคำสั่ง ให้ผู้นั้นจัดให้มีหลักเขตปักไว้แสดงให้เห็นเขตทางที่เว้นไว้โดยระยะห่างกันไม่เกิน ๑๐๐ เมตรต่อหลักหนึ่ง
sectionNo: 39
content: และเป็นหน้าที่ของผู้ได้รับอนุญาตให้จับจองหรือผู้ครอบครองที่ดินนั้น แล้วแต่กรณี ระวังรักษาหลักเขตนั้นให้เรียบร้อยอยู่เสมอไปจนกว่าผู้อํานวยการทางหลวงชนบทจะสั่งให้ถอนหลักนั้นเสียได้ ถ้าผู้ได้รับอนุญาตให้จับจอง หรือผู้ครอบครองที่ดินแล้วแต่กรณี ไม่ปฏิบัติตามความในวรรคก่อน
sectionNo: 39
content: ให้ผู้อํานวยการทางหลวงชนบทมีอำนาจเข้าปฏิบัติการเสียเองได้ ค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปในการนี้เท่าใด ให้เรียกได้จากผู้ได้รับอนุญาตให้จับจอง หรือผู้ครอบครองที่ดิน แล้วแต่กรณี
sectionNo: 5
content: หมวด ๕ กำหนดโทษ
sectionNo: 40
content: มาตรา ๔๐ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๒๘ มาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ มาตรา ๓๒ หรือฝ่าฝืนประกาศห้ามตามมาตรา ๓๓ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองพันบาท หรือจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ
sectionNo: 40 ทวิ
content: มาตรา ๔๐ ทวิ ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๓๑ หรือมาตรา ๓๗ มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองร้อยบาท หรือจําคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือทั้งปรับทั้งจำ
sectionNo: 40 ตรี
content: มาตรา ๔๐ ตรี ผู้ใดบังอาจกระทำการปิดกั้นทางหลวงหรือวางวัตถุที่แหลมหรือมีคม หรือนําสิ่งใดมาขวางหรือวางบนทางหลวง หรือกระทำด้วยประการอื่นใดบนทางหลวงอันอาจเกิดอันตรายหรือเสียหายแก่ยานพาหนะหรือบุคคล มีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองหมื่นบาท และจําคุกไม่เกินสามปี
sectionNo: 2
content: ส่วนที่ ๒ ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างหรือขยายทางหลวง
sectionNo: 1
content: หมวด ๑ วิธีการเวนคืน
sectionNo: 41
content: มาตรา ๔๑ เมื่อจะสร้างหรือขยายทางหลวงในท้องที่ใดและปรากฏว่าสำหรับการนั้นจำเป็นจะต้องเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ใดในท้องที่นั้น ให้ออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ เพื่อประโยชน์แห่งการออกพระราชบัญญัติเช่นว่านี้ จะออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่คิดว่าจะเวนคืนไว้ก่อนก็ได้
sectionNo: 42
content: มาตรา ๔๒ การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อประโยชน์ตามความในมาตราก่อนให้บังคับตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ เว้นแต่ที่บัญญัติไว้โดยจะเพาะในส่วนนี้
sectionNo: 43
content: มาตรา ๔๓ พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่คิดว่าจะเวนคืน ต้องระบุ (ก) ความประสงค์ของการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ (ข) เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ (ค) ท้องที่ที่จะเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ ให้มีแผนที่แสดงขอบเขตบริเวณแห่งอสังหาริมทรัพย์ที่คิดว่าจะต้องเวนคืนติดไว้ท้ายพระราชกฤษฎีกานั้น แผนที่ที่กล่าวนี้
sectionNo: 43
content: ให้ถือเป็นส่วนแห่งพระราชกฤษฎีกา พระราชกฤษฎีกาเช่นว่านี้ให้ใช้ได้มีกำหนดสองปี หรือตามกำหนดเวลาที่ระบุไว้ในพระราชกฤษฎีกานั้น แต่ต้องไม่เกินห้าปีแล้วแต่จะเห็นว่าจำเป็นเพื่อทำการสำรวจท้องที่นั้น
sectionNo: 44
content: มาตรา ๔๔ ในระหว่างกำหนดเวลาที่ให้ใช้พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่คิดว่าจะเวนคืน เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์มีอำนาจภายในเขตตามแผนที่ ดังต่อไปนี้ (ก) เข้าไปทำการอันจำเป็นเพื่อการสำรวจ หรือตรวจสอบวัตถุก่อสร้างทางหลวงจนกว่าจะเสร็จ (ข) กำหนดเขตที่ดินที่ประสงค์จะเวนคืน
sectionNo: 44
content: และแนวเขตของกิจการซึ่งประสงค์จะกระทำบนที่ดินนั้น (ค) ทำเครื่องหมายระดับ ขอบเขต และแนวเขตโดยปักหลักหรือขุดคู (ง) ตัดหรือถางต้นไม้ พืชพันธ์ รั้ว หรือป่า อันจำเป็นแก่กิจการดั่งกล่าวไว้ใน (ก) (ข) หรือ (ค) แต่ห้ามมิให้เข้าไปในอาคาร ลานบ้าน หรือสวนมีรั้วกั้น อันติดต่อกับบ้านซึ่งเป็นที่อยู่
sectionNo: 44
content: เว้นแต่เจ้าของหรือผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์นั้นอนุญาต หรือเจ้าของหรือผู้ครอบครองได้รับแจ้งความเรื่องกิจการที่จะทำไม่น้อยกว่าสามวันก่อนเริ่มทำการนั้น ในกรณีที่มีความจำเป็นเพื่อดำเนินการสร้างทางหลวงที่เร่งด่วน นอกจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์จะมีอำนาจตาม (ก) (ข) (ค) และ (ง) แล้ว
sectionNo: 44
content: ให้มีอำนาจเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์และดำเนินการเกี่ยวกับกิจการสร้างทางหลวงในอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ ได้อีกด้วย ทางหลวงที่เร่งด่วนตามความในวรรคก่อน ให้รัฐมนตรีเป็นผู้กำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
sectionNo: 45
content: มาตรา ๔๕ ถ้าในการใช้อำนาจกระทำการตามมาตรา ๔๔ เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ได้ก่อให้เกิดความเสียหายขึ้น ให้เจ้าหน้าที่ชำระค่าเสียหายนั้นเสียโดยเร็ว ถ้ามีการโต้แย้งจำนวนเงินอันจะพึงใช้เป็นค่าเสียหาย
sectionNo: 45
content: ให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์รีบรายงานเสนอเพื่อให้คณะกรรมการซึ่งรัฐมนตรีได้ตั้งขึ้นไว้วินิจฉัย คําวินิจฉัยของคณะกรรมการให้เป็นที่สุด คณะกรรมการที่จะตั้งขึ้นตามมาตรานี้ คณะหนึ่งให้มีจำนวนไม่น้อยกว่าสามคน ในกรณีที่มีการโต้แย้งว่า การที่เจ้าหน้าที่ใช้อำนาจกระทำการตามความในมาตรา ๔๔
sectionNo: 45
content: ได้ก่อให้เกิดการเสียหายหรือไม่ ให้นําความในวรรคก่อนมาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 46
content: มาตรา ๔๖ ในระหว่างเวลาที่ให้ใช้พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่คิดว่าจะเวนคืน และเมื่อเจ้าหน้าที่ได้ปักหลักแนวสํารวจแล้ว ห้ามมิให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ภายในเขตระยะ ๑๐๐ เมตรจากหลักแนวสํารวจทั้งสองข้างจําหน่ายอสังหาริมทรัพย์นั้นโดยการขาย แลก เปลี่ยน ให้ หรือโดยประการอื่น จํานอง
sectionNo: 46
content: หรือให้เช่า หรือ ให้เช่าซื้อ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์แล้ว
sectionNo: 47
content: มาตรา ๔๗ พระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งออกตามมาตรา ๔๑ ต้องระบุนามอำเภอหรือเขตปกครองอื่นซึ่งอสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ผู้ดำเนินการ และข้อความอื่นอันจำเป็นเพื่อให้ทราบถึงอสังหาริมทรัพย์ที่จะเวนคืนนั้น
sectionNo: 47
content: อนึ่งให้ระบุส่วนกว้างของแนวทางที่จะใช้เพื่อการสร้างหรือขยายทางหลวงไว้ด้วย เมื่อได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เช่นว่านี้แล้ว
sectionNo: 47
content: ให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์รีบจัดทำแผนผังที่ดินที่จะใช้เพื่อการสร้างหรือขยายทางหลวงแล้วประกาศกำหนดสถานที่และเวลาที่ผู้มีส่วนได้เสียจะเข้าตรวจดูแผนผังนั้นได้ ต่อจากนั้นให้เจ้าหน้าที่ทำการรังวัดที่จัดให้มีเครื่องหมายแสดงเขตที่ที่ต้องเวนคืน
sectionNo: 47
content: เพื่อประโยชน์ในการทำแผนผังและการกำาหนดเขตที่ที่ต้องเวนคืนดังกล่าวมานี้ เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์คงมีอำนาจและความรับผิดตั่งบัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔ และ มาตรา ๔๕
sectionNo: 48
content: มาตรา ๔๘ ให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ปิดแจ้งความไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอหรือที่อื่นอันสะดวกใกล้อสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืน แสดงว่าเจ้าหน้าที่มีความจำนงจะเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์นั้น
sectionNo: 49
content: มาตรา ๔๙ ให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์ส่งแจ้งความดังกล่าวมาในมาตราก่อนให้แก่เจ้าของหรือผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ซึ่งจะเวนคืนแต่ละคน และกำหนดวันที่เจ้าหน้าที่จะเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์นั้น ทั้งให้แจ้งไปด้วยว่า
sectionNo: 49
content: บรรดาบุคคลซึ่งมีส่วนได้เสียมีสิทธิจะเรียกร้องเอาค่าทำขวัญตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ได้ แต่วันที่กำหนดสำหรับการเข้าครอบครองต้องไม่น้อยกว่าสามสิบวันภายหลังวันที่ส่งแจ้งความถึงเจ้าของหรือผู้ครอบครอง เว้นแต่เจ้าของหรือผู้ครอบครองสมัครให้เข้าครอบครองก่อนนั้น
sectionNo: 49
content: ในกรณีที่ไม่สามารถพบตัวเจ้าของหรือผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ และไม่สามารถส่งแจ้งความให้ถึงได้ ให้นับกำหนดเวลาการเข้าครอบครองนี้แต่วันปิดแจ้งความตามมาตรา ๔๘ เมื่อกำหนดเวลาตามมาตรานี้ได้ล่วงพ้นไปแล้ว ให้เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์มีอำนาจเข้าครอบครองอสังหาริมทรัพย์นั้นได้
sectionNo: 49
content: แม้จะยังไม่ได้ชำระค่าทำขวัญ
sectionNo: 50
content: มาตรา ๕๐ กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ต้องเวนคืนตกเป็นของรัฐนับแต่วันที่เจ้าหน้าที่เวนคืนอสังหาริมทรัพย์กำหนดจะเข้าครอบครอง หรือในกรณีที่เข้าครอบครองได้ก่อนกำหนดก็ให้นับแต่วันที่เข้าครอบครองนั้น
sectionNo: 50
content: ในระหว่างเวลาที่ประกาศใช้พระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์จนถึงวันที่กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ต้องเวนคืนตกเป็นของรัฐ ให้นําความในมาตรา ๔๖ มาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 51
content: มาตรา ๕๑ การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ที่กําลังดำเนินอยู่ในวันที่ใช้พระราชบัญญัตินี้ ให้ใช้บทบัญญัติในส่วนที่ ๒ แห่งพระราชบัญญัตินี้บังคับแก่การเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างหรือขยายทางหลวงซึ่งกระทำโดยอาศัยอำนาจแห่งพระราชกฤษฎีกาหรือพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์แล้วแต่กรณี
sectionNo: 51
content: ซึ่งได้ออกตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พุทธศักราช ๒๔๗๗
sectionNo: 2
content: หมวด ๒ ค่าทำขวัญ
sectionNo: 52
content: มาตรา ๕๒ ทรัพย์สินซึ่งจะนำมาคำนวณค่าทำขวัญ คือ ทรัพย์สินซึ่งมีอยู่ก่อนวันประกาศใช้พระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่คิดว่าจะเวนคืน หรือในกรณีที่ไม่จำต้องออกพระราชกฤษฎีกาเช่นว่านั้น ทรัพย์สินซึ่งมีอยู่ก่อนวันประกาศใช้พระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ
sectionNo: 52
content: แต่ถ้าทรัพย์สินนี้ได้จัดทำหรือปลูกขึ้นเพื่อที่จะเรียกร้องเอาค่าทำขวัญ หรือที่ดินสำหรับขยายเขตทางหลวงชนบทซึ่งเป็นของเจ้าของเดียวกัน และเนื้อที่ต้องเวนคืน ไม่เกินหนึ่งในสิบของที่ดินทั้งแปลง และที่ดินซึ่งเหลืออยู่นั้นมีเนื้อที่ไม่ต่ำกว่าห้าไร่ ก็มิให้นำมาคำนวณเป็นเงินค่าทำขวัญ
sectionNo: 53
content: มาตรา ๕๓ เงินค่าทำขวัญนี้ถ้าไม่มีบทบัญญัติเป็นพิเศษในพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งออกตามความใน มาตรา ๔๑ แล้ว ให้กำหนดเท่าราคาของทรัพย์สินตามราคาธรรมดาที่ซื้อขายในท้องตลาดในวันดังต่อไปนี้ ๑. ในกรณีที่ได้ออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่คิดว่าจะเวนคืน ราคาในวันที่ประกาศใช้พระราชกฤษฎีกานั้น ๒.
sectionNo: 53
content: ในกรณีที่ไม่ต้องออกพระราชกฤษฎีกาเช่นว่านั้น แต่ได้ออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น ๆ ราคาในวันที่ประกาศใช้พระราชบัญญัตินั้น ๓. ในกรณีที่ไม่ต้องออกพระราชกฤษฎีกาเช่นว่านั้น แต่ได้ออกพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวง ราคาในวันที่ประกาศใช้พระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงนั้น
sectionNo: 54
content: มาตรา ๕๔ ให้กำหนดเงินค่าทำขวัญสำหรับพืชผลซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินที่ต้องเวนคืนให้แก่เจ้าของพืชผลเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากจากค่าทำขวัญสำหรับที่ดิน
sectionNo: 55
content: มาตรา ๕๕ ในการคำนวณเงินค่าทำขวัญให้แก่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืน ถ้ามีปัญหาที่ต้องพิจารณาว่าทรัพย์สินที่เหลืออยู่ของผู้นั้น มีราคาสูงขึ้นหรือไม่ เพื่อปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ ให้ถือเสมือนหนึ่งว่าทรัพย์สินนอกเขตที่ห้ามจําหน่ายตาม มาตรา ๔๖ ยังคงเป็นของเจ้าของเดิม
sectionNo: 55
content: แม้จะได้จําหน่ายไปแล้ว ถ้าการจำหน่ายไปนั้นได้จําหน่ายภายหลังที่ได้มีพระราชบัญญัติหรือพระราชกฤษฎีกา ซึ่งออกตามความใน ส่วนที่ ๒ แห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 3
content: หมวด ๓ การกำหนดแนวทาง
sectionNo: 56
content: มาตรา ๕๖ เมื่อได้กระทำการสำรวจที่ที่ต้องเวนคืนทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเสร็จแล้ว ถ้ายังไม่พร้อมที่จะออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น จะออกพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างไว้ก่อนก็ได้
sectionNo: 56
content: พระราชกฤษฎีกาเช่นว่านี้ต้องระบุนามอำเภอหรือเขตปกครองอื่นซึ่งอยู่ในแนวทางหลวงนั้น ๆ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ผู้ดำเนินการ และให้ระบุส่วนกว้างของแนวทางหลวงไว้ด้วย
sectionNo: 57
content: มาตรา ๕๗ พระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงให้ใช้ได้มีกำหนดสิบปี ในระหว่างเวลาที่ใช้พระราชกฤษฎีกานี้ ให้นําความในมาตรา ๔๔ มาตรา ๔๕ และมาตรา ๔๖ มาใช้บังคับโดยอนุโลม
sectionNo: 58
content: มาตรา ๕๘ ที่ดินรกร้างว่างเปล่าอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งอยู่ในเขตตามแผนที่ติดท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ที่จะเวนคืนก็ดี อยู่ในเขตแนวทางหลวงตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ หรือพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงก็ดี
sectionNo: 58
content: ให้ถือเป็นที่หวงห้ามตามกฎหมายว่าด้วยการหวงห้ามที่ดินรกร้างว่างเปล่าอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน
content: ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี
sectionNo: ฉบับที่ 2
content: พระราชบัญญัติทางหลวง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๗
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
content: หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากพระราชบัญญัติทางหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๒ มาตรา ๔ มาตรา ๖ มาตรา ๒๗ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๖ มาตรา ๓๗ มาตรา ๔๐ และมาตรา ๔๔ ไม่เป็นการเหมาะสมกับภาวะการณ์และไม่บังเกิดประสิทธิภาพในทางปฏิบัติ เป็นการสมควรและจําเป็นแก้ไขให้เป็นการเหมาะสมยิ่งขึ้น