พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ พุทธศักราช 2477 (ยกเลิก)
ประกาศวันที่ 1934-10-14

content: พระราชบัญญัติ ว่าด้วยวินัยตำรวจ พุทธศักราช ๒๔๗๗ (ยกเลิก)
content: นริศรานุวัดติวงศ์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามพระราชกฤษฎีกา ลงวันที่ ๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๔๗๖)
content: พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้าฯ สั่งว่า โดยที่สภาผู้แทนราษฎรถวายคำปรึกษาว่าเป็นการสมควรจะตราบทบัญญัติว่าด้วยวินัยของตำรวจเสียใหม่ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้
content: โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎรดังต่อไปนี้
sectionNo: 1
content: หมวด ๑ บทเบ็ดเสร็จทั่วไป
sectionNo: 1
content: มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ พุทธศักราช ๒๔๗๗”
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ให้ยกเลิกกฎว่าด้วยอาชญาฐานละเมิดวินัย สำหรับเจ้าพนักงานตำรวจ พ.ศ. ๒๔๕๘ และบรรดากฎหมาย กฎ ข้อบังคับอื่น ๆ ในส่วนที่มีบทบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ หรือซึ่งแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 2
content: หมวด ๒ ว่าด้วยวินัย
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ วินัยตำรวจนั้น คือการที่ตำรวจต้องประพฤติตนให้เป็นผู้มีมรรยาทอันดีงามตามแบบอย่างธรรมเนียมของตำรวจ
sectionNo: 5
content: มาตรา ๕ การกระทำผิดวินัยตำรวจนั้น ท่านให้หมายความรวมถึงการกระทำดังจะกล่าวต่อไปนี้ ๑. ดื้อ ขัดขืน หลีกเลี่ยง หรือละเลยไม่ปฏิบัติการตามคำสั่งผู้บังคับบัญชาเหนือตนที่ชอบด้วยกฎหมาย ๒. ไม่รักษาระเบียบการเคารพระหว่างผู้ใหญ่ผู้น้อย ๓. ไม่ประพฤติตนให้เคร่งครัดต่อมรรยาทและระเบียบแบบแผนของตำรวจ ๔.
sectionNo: 5
content: ก่อให้แตกความสามัคคีในคณะตำรวจ ๕. เกียจคร้าน ละทิ้งหรือเลินเล่อต่อหน้าที่ราชการ ๖. กล่าวเท็จ ๗. ใช้กิริยาวาจาไม่สมควร หรือประพฤติไม่สมควร ๘. ไม่ตักเตือนสั่งสอนหรือลงทัณฑ์ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาที่กระทำผิดตามโทษานุโทษ ๙. เสพเครื่องดองของเมาจนเสียกิริยา หรือยาเสพติดให้โทษ ๑๐.
sectionNo: 5
content: มีความเลินเล่อหรือจงใจทำให้ทรัพย์สินของรัฐบาลเสียหาย ๑๑. จะเป็นคนเดียวหรือรวมกันหลายคนก็ตาม พยายามหรือสมคบกันเพื่อจะใช้อำนาจด้วยประการใด ๆ เป็นเชิงบังคับผู้บังคับบัญชา เป็นทางให้เสียระเบียบแบบแผนวินัยของตำรวจ ๑๒. ประพฤติผิดวินัยข้าราชการพลเรือน
sectionNo: 5
content: ดังที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนที่ใช้อยู่
sectionNo: 6
content: มาตรา ๖ ผู้บังคับบัญชามีหน้าที่จัดการระวังรักษาวินัยตำรวจที่ตนเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่นั้นโดยกวดขัน ถ้าหากว่าในการรักษาวินัยตำรวจนั้น จำเป็นต้องใช้อาวุธหรือกำลังบังคับเพื่อทำการปราบปรามตำรวจผู้ก่อการกำเริบก็ดี หรือเพื่อบังคับตำรวจผู้ละทิ้งหน้าที่ให้กลับทำหน้าที่ของตนก็ดี
sectionNo: 6
content: ผู้บังคับบัญชาและผู้ช่วยเหลือไม่ต้องรับโทษในการที่ตนได้กระทำไปโดยสุจริต และจำเป็นตามเหตุผลอันสมควรนั้น แต่เมื่อมีเหตุดังกล่าวนี้ ผู้บังคับบัญชาจักต้องรายงานไปยังผู้บังคับบัญชาเหนือตนตามลำดับชั้นจนถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยโดยเร็ว
sectionNo: 7
content: มาตรา ๗ ตำรวจผู้ใดกระทำผิดต่อวินัยตำรวจ จะต้องรับทัณฑ์ตามวิธีที่ปรากฏในหมวด ๓ แห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 3
content: หมวด ๓ อำนาจลงทัณฑ์
sectionNo: 8
content: มาตรา ๘ ทัณฑ์ที่จะลงแก่ผู้กระทำผิดต่อวินัยตำรวจดังกล่าวไว้ในหมวด ๒ นั้น ให้มีกำหนดเป็นหกสถาน คือ ๑. ภาคทัณฑ์ ๒. ทัณฑกรรม ๓. กักยาม ๔. กักขัง ๕. จำขัง ๖. ลงโทษตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน
sectionNo: 9
content: มาตรา ๙ ภาคทัณฑ์นั้นคือ ผู้กระทำผิดมีความผิดอันควรต้องรับทัณฑ์สถานหนึ่งสถานใดดังกล่าวมาแล้ว แต่มีเหตุอันควรปราณี จึงเป็นแต่แสดงความผิดของผู้นั้นให้ปรากฏ หรือให้ทำทัณฑ์บนไว้ ทัณฑกรรมนั้นคือ ให้ทำงานโยธา งานสุขาภิบาล หรืองานอื่นของราชการ เพิ่มจากหน้าที่ประจำซึ่งตนจะต้องปฏิบัติอยู่แล้ว
sectionNo: 9
content: หรือปรับให้อยู่เวรยามนอกจากหน้าที่ประจำ กักยาม คือ กักตัวไว้ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่สมควรตามแต่ที่จะกำหนดให้ กักขัง คือ ขังในที่ที่จัดไว้เพื่อควบคุมแต่เฉพาะคนเดียว หรือรวมกันหลายคน แล้วแต่จะได้มีคำสั่ง จำขัง คือ ขังในที่ควบคุม
sectionNo: 9
content: และจะใช้เครื่องพันธนาการแก่ผู้ต้องจำขังได้เฉพาะเมื่อผู้บังคับบัญชาตั้งแต่ชั้นผู้บังคับกองขึ้นไปสั่งในกรณีต่อไปนี้ (๑) เมื่อมีเหตุให้เห็นว่าผู้ต้องจำขังน่าจะทำอันตรายต่อชีวิตหรือร่างกายของตนเองหรือผู้อื่น (๒) เมื่อผู้ต้องจำขังมีอาการแสดงให้เห็นว่า เป็นบุคคลวิกลจริต หรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ
sectionNo: 9
content: อันอาจเป็นภยันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่น (๓) เมื่อมีเหตุให้เห็นว่าผู้ต้องจำขังพยายามจะหลบหนีการควบคุม (๔) เมื่อคุมตัวผู้ต้องจำขังไปนอกที่ควบคุม และเป็นการสมควรที่จะต้องใช้เครื่องพันธนาการ (๕) เมื่อเห็นเป็นการสมควรจะต้องใช้เครื่องพันธนาการ เนื่องแต่สภาพของที่ควบคุมหรือสภาพของเหตุการณ์
sectionNo: 9
content: ในกรณีดังกล่าวแล้ว ถ้าเป็นเหตุฉุกเฉินไม่สามารถจะให้ผู้บังคับบัญชาตั้งแต่ชั้นผู้บังคับกองขึ้นไปสั่งการได้ทันท่วงที ให้ผู้มีหน้าที่ควบคุมซึ่งเป็นหัวหน้าอยู่ในขณะนั้นเป็นผู้สั่งการได้ แต่ต้องรายงานตามลำดับถึงผู้มีอำนาจโดยปกติเป็นการด่วน และผู้มีอำนาจโดยปกติจะสั่งงดเสียก็ได้
sectionNo: 9
content: กักขังหรือจำขังนั้นจะใช้งานโยธา งานสุขาภิบาล หรืองานอื่นของราชการด้วยก็ได้ แต่วันหนึ่งไม่ให้เกิน ๖ ชั่วโมง การลงโทษตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน หมายถึงการลงโทษตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือนซึ่งใช้อยู่ แต่การสั่งกรณีไล่ออก หรือปลดออก หรือให้ออก
sectionNo: 9
content: หรือพักราชการแก่พลตำรวจหรือนายสิบตำรวจ ซึ่งมิใช่ระหว่างประจำการตามกฎหมายว่าด้วยการรับราชการทหาร หรือเสมียนพนักงาน ให้อธิบดีกรมตำรวจ หรือผู้ที่ได้รับมอบหมายจากอธิบดีกรมตำรวจตั้งแต่ชั้นผู้บัญชาการตำรวจ หรือเทียบเท่าขึ้นไป สั่งได้ตามเหตุที่ระบุในกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือน
sectionNo: 9
content: นอกจากทัณฑ์ที่กล่าวไว้ในมาตรา ๘ ห้ามมิให้ใช้วิธีลงทัณฑ์อย่างอื่น
sectionNo: 9 ทวิ
content: มาตรา ๙ ทวิ เมื่อมีความจำเป็นจะต้องกักตัวไว้สอบสวน ให้ผู้บังคับบัญชามีอำนาจกักตัวผู้ใต้บังคับบัญชาระหว่างดำเนินการสอบสวนเพื่อลงทัณฑ์ได้เท่าที่จำเป็นแก่การสอบสวน แต่ต้องไม่เกินอำนาจลงทัณฑ์กักขังของผู้สั่งกักตัว และต้องไม่เกินสิบห้าวัน ทั้งต้องให้เป็นไปตามระเบียบของกรมตำรวจ
sectionNo: 9 ทวิ
content: ให้นับวันที่ถูกกักตัวรวมเข้าในวันลงทัณฑ์กักยาม กักขัง หรือจำขังด้วย ถ้าสั่งลงทัณฑ์อย่างอื่นนอกจากทัณฑ์ดังกล่าว และเป็นทัณฑ์ที่ไม่ใช่ไล่ออก หรือปลดออก แม้ถูกกักตัวเพียงวันเดียวก็ให้ถือว่าได้รับทัณฑ์นั้นมาครบแล้ว
sectionNo: 10
content: มาตรา ๑๐ ในการที่ผู้บังคับบัญชาจะลงทัณฑ์แก่ผู้กระทำผิด นอกจากลงโทษตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือน ให้กระทำได้แต่เฉพาะตามที่กำหนดอำนาจลงทัณฑ์ในตารางท้ายพระราชบัญญัตินี้ ส่วนผู้บังคับบัญชาชั้นใด จะมีอำนาจเป็นผู้ลงทัณฑ์ชั้นใด และผู้อยู่ในบังคับบัญชาชั้นใด จะเป็นผู้รับทัณฑ์ชั้นใด
sectionNo: 10
content: ซึ่งตามตารางกำหนดอำนาจลงทัณฑ์มิได้กำหนดไว้ให้ถือเกณฑ์เทียบ ดังต่อไปนี้ ก. เทียบชั้นผู้บัญชาการจเรตำรวจ ข. เทียบชั้นผู้ช่วยผู้บัญชาการผู้ช่วยจเรตำรวจ ค. เทียบชั้นผู้บังคับการ ๑. เลขานุการกรม ๒. หัวหน้ากอง ๓. ข้าราชการตำรวจชั้นนายพันตำรวจเอกขึ้นไป ง. เทียบชั้นรองผู้บังคับการ ๑. รองเลขานุการกรม ๒.
sectionNo: 10
content: รองหัวหน้ากอง ๓. ข้าราชการตำรวจชั้นนายพันตำรวจโท จ. เทียบชั้นผู้กำกับการข้าราชการตำรวจชั้นนายพันตำรวจตรี ฉ. เทียบชั้นผู้บังคับกอง ๑. หัวหน้าแผนก ๒. สารวัตร ๓. นายเวรผู้บัญชาการ ๔. นายเวรจเรตำรวจ ๕. นายแพทย์โท ๖. ตรวจคนเข้าเมืองจังหวัด ๗. ข้าราชการตำรวจชั้นนายร้อยตำรวจเอก ช. เทียบชั้นผู้บังคับหมวด
sectionNo: 10
content: ๑. ประจำแผนก ๒. หัวหน้าสถานี ๓. หัวหน้ากิ่งสถานี ๔. รองสารวัตร ๕. สมุห์บัญชี ๖. พนักงานพัสดุ ๗. พนักงานทะเบียนพล ๘. นายแพทย์ตรี ๙. นายเวรผู้บังคับการ ๑๐. ผู้ช่วยนายเวรผู้บังคับการ ๑๑. ผู้ช่วยนายเวรผู้บัญชาการ ๑๒. ผู้ช่วยนายเวรจเรตำรวจ ๑๓. ตรวจคนเข้าเมืองอำเภอ ๑๔.
sectionNo: 10
content: ข้าราชการตำรวจชั้นสัญญาบัตรที่มียศไม่เกินนายร้อยตำรวจโท ทั้งนี้ ผู้ครองตำแหน่งแต่ละตำแหน่งต้องเป็นข้าราชการตำรวจชั้นสัญญาบัตร ซ. เทียบชั้นผู้บังคับหมู่ ๑. หัวหน้าสถานี ๒. หัวหน้ากิ่งสถานี ๓. สมุห์บัญชี ๔. พนักงานพัสดุ ๕. ผู้ช่วยนายเวรผู้บังคับการ ๖. พนักงานทะเบียนพล ๗. พนักงานทะเบียนคนต่างด้าว ๘.
sectionNo: 10
content: นายสิบพยาบาล ๙. นักเรียนนายร้อยตำรวจ ๑๐. ตรวจคนเข้าเมืองอำเภอ ๑๑. เสมียนพนักงาน ทั้งนี้ นอกจาก ๙. ผู้ครองตำแหน่งแต่ละตำแหน่ง ต้องเป็นข้าราชการตำรวจชั้นประทวน
sectionNo: 11
content: มาตรา ๑๑ ผู้ลงทัณฑ์หรือผู้รับทัณฑ์ ซึ่งตำแหน่งที่รับราชการอยู่ไม่ตรงตามที่เทียบไว้ในมาตรา ๑๐ แห่งหมวดนี้ ให้ถือเกณฑ์เทียบกับชั้นที่ใกล้เคียงหรือเสมอกันตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๐ นั้น ผู้ลงทัณฑ์หรือผู้รับทัณฑ์ ถ้าตำแหน่งกับยศตามที่เทียบไว้ในมาตรา ๑๐ หรือมาตรา ๑๑ ต่างกัน ให้ถือเอาตำแหน่งเป็นเกณฑ์
sectionNo: 11
content: ผู้ทำการแทนหรือผู้รักษาราชการแทน หรือผู้รั้งตำแหน่งก็ดี หรือผู้ที่ยังว่าที่ยศอยู่ก็ดี สำหรับการลงทัณฑ์หรือรับทัณฑ์ให้ถือเสมือนหนึ่งได้ครองตำแหน่งหรือยศนั้นแล้ว แต่ผู้ที่มียศต่ำกว่าชั้นสัญญาบัตรจะใช้อำนาจของชั้นสัญญาบัตรซึ่งแม้ในขณะทำหน้าที่แทนในตำแหน่งสัญญาบัตร ตำแหน่งใดก็ดี สำหรับลงทัณฑ์ไม่ได้
sectionNo: 12
content: มาตรา ๑๒ กำหนดอำนาจลงทัณฑ์ตามที่ตราไว้นี้ ผู้มีอำนาจลงทัณฑ์สั่งลงทัณฑ์เต็มที่ได้สถานใดสถานหนึ่งแต่สถานเดียว ถ้าสั่งลงทัณฑ์ถึงสองสถานพร้อมกัน ต้องกำหนดทัณฑ์เพียงกึ่งหนึ่งของอัตราในสถานนั้น ๆ และห้ามมิให้ลงทัณฑ์ในคราวเดียวมากกว่าสองสถาน
sectionNo: 13
content: มาตรา ๑๓ ก่อนที่ผู้มีอำนาจลงทัณฑ์จะลงทัณฑ์ครั้งคราวใดก็ดี ให้พิจารณาโดยถ้วนถี่จนได้ความแน่นอนว่า ผู้ที่จะต้องรับทัณฑ์นั้นมีความผิดจริงแล้ว จึงสั่งลงทัณฑ์ อย่าลงทัณฑ์โดยโทสจริต หรือลงทัณฑ์แก่ผู้ที่ไม่ได้ความชัดเจนว่ามีความผิดนั้นเป็นอันขาด เมื่อพิจารณาความผิดละเอียดแล้ว
sectionNo: 13
content: ต้องชี้แจงให้ผู้กระทำผิดนั้นทราบว่ากระทำผิดในข้อใด เพราะเหตุใด แล้วจึงลงทัณฑ์
sectionNo: 14
content: มาตรา ๑๔ ถ้าผู้มีอำนาจบังคับบัญชาให้ลงทัณฑ์ข้าราชการชั้นสัญญาบัตรคนใดไปแล้ว ให้แจ้งเรื่องลงทัณฑ์นั้นเสนอตามลำดับชั้นจนถึงอธิบดีกรมตำรวจ
sectionNo: 15
content: มาตรา ๑๕ เมื่อผู้มีอำนาจบังคับบัญชาได้ทราบว่าผู้ซึ่งอยู่ในบังคับบัญชาของตนมีความผิดจนปรากฏแน่นอนแล้ว แต่ผู้กระทำผิดนั้นควรรับทัณฑ์ที่เหนืออำนาจตนจะสั่งลงทัณฑ์ได้ ก็ให้รายงานชี้แจงความผิดของผู้กระทำผิดตลอดจนออกความเห็นว่า ควรลงทัณฑ์ประการใด
sectionNo: 15
content: เสนอตามลำดับชั้นจนถึงผู้มีอำนาจลงทัณฑ์เพื่อขอให้ผู้นั้นสั่งการต่อไป
sectionNo: 16
content: มาตรา ๑๖ ถ้าเป็นความผิดซึ่งได้มีกฎกระทรวงกำหนดทัณฑ์ไว้แน่นอนแล้ว เช่น ฐานขาดหนีราชการ เป็นต้น หากกำหนดทัณฑ์นั้นเกินอำนาจของผู้บังคับบัญชาที่จะสั่งลงทัณฑ์ได้ ก็ให้นำเสนอตามลำดับถึงผู้มีอำนาจลงทัณฑ์
sectionNo: 17
content: มาตรา ๑๗ นายตำรวจที่เป็นหัวหน้าทำการควบคุมตำรวจไปราชการโดยลำพัง ให้มีอำนาจที่จะสั่งลงทัณฑ์ผู้อยู่ใต้อำนาจในระหว่างเวลาที่ควบคุมอยู่นั้นเสมอ ผู้มีอำนาจสั่งลงทัณฑ์เหนือตนขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งได้ แต่ไม่เกินอำนาจรองอธิบดี
sectionNo: 18
content: มาตรา ๑๘ ผู้มีอำนาจลงทัณฑ์ได้สั่งลงทัณฑ์ผู้กระทำผิดในฐานจำขังหรือกักขังแล้ว และขณะรับทัณฑ์อยู่นั้น ผู้รับทัณฑ์กระทำผิดขึ้นอีก ผู้มีอำนาจลงทัณฑ์จะสั่งเพิ่มทัณฑ์ ก็ให้พิจารณาดูกำหนดทัณฑ์ที่สั่งไว้แต่เดิมก่อน
sectionNo: 18
content: ห้ามมิให้กำหนดเวลาให้ผู้ต้องถูกจำขังหรือกักขังทั้งกำหนดเดิมและกำหนดที่เพิ่มใหม่รวมกันเกินกว่ากำหนดอำนาจของผู้สั่งลงทัณฑ์นั้นเป็นอันขาด หากผู้กระทำผิดควรรับทัณฑ์เกินกว่าอำนาจผู้ที่จะสั่งลงทัณฑ์แล้ว ให้ปฏิบัติการตามที่กล่าวไว้ในมาตรา ๑๕ แห่งหมวดนี้
sectionNo: 19
content: มาตรา ๑๙ นับตั้งแต่วันที่ปรากฏหลักฐานแห่งความผิดของผู้กระทำผิดซึ่งจะต้องรับทัณฑ์ตามพระราชบัญญัตินี้ โดยมีคำสั่งลงทัณฑ์อันแน่นอนแล้ว ถ้าผู้มีอำนาจลงทัณฑ์มิได้จัดการให้ผู้นั้นได้รับทัณฑ์ภายในกำหนดสามเดือน ให้นับว่าล่วงเลยเวลาที่จะลงทัณฑ์ตามพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 19
content: เว้นไว้แต่ผู้ที่กระทำผิดนั้นขาดหนีราชการก่อนครบกำหนดสามเดือน จึงมิให้นับวันที่ขาดหนีนี้เข้าในกำหนดเวลาล่วงเลย ให้นับแต่วันที่ได้ตัวผู้นั้นกลับมายังที่รับราชการ
sectionNo: 20
content: มาตรา ๒๐ เมื่อผู้มีอำนาจได้สั่งลงทัณฑ์ตามพระราชบัญญัตินี้แล้ว ผู้ที่สั่งลงทัณฑ์หรือผู้มีอำนาจบังคับบัญชาเหนือผู้ที่สั่งลงทัณฑ์นั้นมีอำนาจที่จะเพิ่มทัณฑ์หรือลดทัณฑ์ หรือยกทัณฑ์เสียก็ได้ แต่ถ้าเพิ่มทัณฑ์แล้ว ทัณฑ์ที่สั่งเพิ่มขึ้นนั้นรวมกับทัณฑ์ที่สั่งไว้แล้วต้องไม่เกินอำนาจของผู้ที่สั่งใหม่นั้น
sectionNo: 4
content: หมวด ๔ การร้องทุกข์
sectionNo: 21
content: มาตรา ๒๑ ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาอาจร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาได้ เมื่อเห็นว่าผู้บังคับบัญชาใช้อำนาจหรือสั่งลงทัณฑ์ในทางที่ผิด หรือไม่สมควร หรือไม่เป็นธรรม หรือผิดกฎหมาย หรือแบบธรรมเนียมวินัยตำรวจก็ดี หรือเห็นว่าตนมิได้รับประโยชน์หรือสิทธิตามที่ควรจะได้รับในราชการก็ดี คำร้องทุกข์นี้
sectionNo: 21
content: ให้ทำเป็นคำชี้แจงแสดงเหตุผลที่อ้างให้ชัดเจน และให้ยื่นได้ในทางที่เป็นระเบียบไม่ก้าวก่าย
sectionNo: 22
content: มาตรา ๒๒ ตำรวจจะร้องทุกข์ได้แต่สำหรับตนเองเท่านั้น ห้ามมิให้ร้องทุกข์แทนผู้อื่นเป็นอันขาด และห้ามมิให้ลงชื่อรวมกัน หรือเข้ามาร้องทุกข์พร้อมกันหลายคน และห้ามมิให้ประชุมกันเพื่อหารือเรื่องจะร้องทุกข์
sectionNo: 23
content: มาตรา ๒๓ ห้ามมิให้ร้องทุกข์ในเวลาที่ตนกำลังเข้าแถว หรือในขณะที่กำลังทำหน้าที่ราชการอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น เวลาเป็นยาม เป็นเวร ดังนี้เป็นต้น และห้ามมิให้ร้องทุกข์ก่อนเวลาล่วงไปแล้วยี่สิบสี่ชั่วโมงนับแต่ที่มีเหตุจะต้องร้องทุกข์นั้นเกิดขึ้น
sectionNo: 24
content: มาตรา ๒๔ ห้ามมิให้ร้องทุกข์ว่าผู้บังคับบัญชาลงทัณฑ์แรงเกินไป ถ้าหากว่าผู้บังคับบัญชานั้นมิได้ลงทัณฑ์เกินอำนาจที่จะทำได้ตามความในหมวด ๓ แห่งพระราชบัญญัตินี้
sectionNo: 25
content: มาตรา ๒๕ ถ้าจะกล่าวโทษผู้ใด ให้ร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาโดยตรงของผู้นั้น จะร้องทุกข์ด้วยวาจาหรือจะเขียนเป็นหนังสือก็ได้ ถ้าผู้ร้องทุกข์มาร้องทุกข์ด้วยวาจา ให้ผู้รับการร้องทุกข์จดข้อความสำคัญของเรื่องที่ร้องทุกข์นั้นแล้วอ่านให้ผู้ร้องทุกข์ฟังตามที่จดไว้
sectionNo: 25
content: และให้ผู้ร้องทุกข์ลงลายมือชื่อไว้เป็นหลักฐานด้วย ถ้าหากว่าผู้ร้องทุกข์ไม่ทราบชัดว่า ตนได้รับความเดือดร้อนจากผู้ใดแน่ก็ให้ร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตน เพื่อเสนอไปตามลำดับชั้นจนถึงที่สุด คือ ผู้ที่จะสั่งการไต่สวนและแก้ความเดือดร้อนนั้นได้
sectionNo: 26
content: มาตรา ๒๖ ถ้าร้องทุกข์เป็นหนังสือแล้ว หนังสือนั้นต้องลงลายมือชื่อของผู้ร้องทุกข์ คำร้องทุกข์ฉบับใดไม่มีลายมือชื่อของผู้ร้องผู้บังคับบัญชาไม่ต้องพิจารณา
sectionNo: 27
content: มาตรา ๒๗ เมื่อผู้ใดร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาตามระเบียบที่ว่านี้แล้ว และเวลาล่วงพ้นไปสิบห้าวัน ยังไม่ได้รับชี้แจงประการใด ทั้งความเดือดร้อนก็ยังไม่ปลดเปลื้องไป ให้ร้องทุกข์ใหม่ต่อผู้บังคับบัญชาชั้นสูงที่ถัดขึ้นไปเป็นลำดับอีก และในการร้องทุกข์ครั้งนี้ ให้ชี้แจงด้วยว่า
sectionNo: 27
content: ได้ร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาชั้นใดมาแล้วแต่เมื่อใด
sectionNo: 28
content: มาตรา ๒๘ ถ้าผู้บังคับบัญชาได้รับเรื่องร้องทุกข์เมื่อใด ต้องรีบไต่สวนและแก้ไขความเดือดร้อน หรือชี้แจงให้ผู้ร้องทุกข์เข้าใจ จะเพิกเฉยเสียไม่ได้เป็นอันขาด ผู้ใดเพิกเฉยนับว่ากระทำผิดต่อวินัยตำรวจ
sectionNo: 29
content: มาตรา ๒๙ ถ้าผู้บังคับบัญชาที่ได้รับคำร้องทุกข์ ได้ชี้แจงให้ผู้ร้องทุกข์ทราบแล้ว แต่ผู้ร้องทุกข์ยังไม่หมดสงสัย ก็ให้ร้องทุกข์ต่อผู้บังคับบัญชาเหนือขึ้นไปได้ แต่ต้องชี้แจงด้วยว่า ได้ร้องทุกข์นี้ต่อผู้ใด ได้รับคำชี้แจงอย่างใดแล้วด้วย
sectionNo: 30
content: มาตรา ๓๐ หากปรากฏชัดว่า ข้อความที่ร้องทุกข์เป็นความเท็จ หรือการร้องทุกข์นั้นกระทำไปโดยผิดระเบียบที่กล่าวมา ผู้ร้องทุกข์จะต้องมีความผิดฐานกระทำผิดต่อวินัยตำรวจ
sectionNo: 31
content: มาตรา ๓๑ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
content: ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา นายกรัฐมนตรี
sectionName: ตารางกำหนดอำนาจลงทัณฑ์ตำรวจ
content: ตารางกำหนดอำนาจลงทัณฑ์ตำรวจ
content:  
content:  
content:  
content:  
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจแก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2477
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจแก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ 3) พุทธศักราช 2479
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ ๓) พุทธศักราช ๒๔๗๙
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 3
content: มาตรา ๓ ให้อธิบดีกรมตำรวจมีอำนาจสั่งนายสิบตำรวจ พลตำรวจ ซึ่งมิใช่ผู้ที่อยู่ในระหว่างประจำการตามกฎหมายว่าด้วยการรับราชการทหาร หรือข้าราชการพลเรือนชั้นจัตวาในกรมตำรวจ ออกจากราชการได้ตามเหตุที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ 4) พุทธศักราช 2480
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ ๔) พุทธศักราช ๒๔๘๐
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ภายหลังสามสิบวันนับตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionNo: 4
content: มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2493
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๔๙๓
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2495
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๔๙๕
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
sectionName: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2497
content: พระราชบัญญัติว่าด้วยวินัยตำรวจ (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๔๙๗
sectionNo: 2
content: มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
content: หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เดิมได้ให้อำนาจนายสิบตำรวจลงทัณฑ์พลตำรวจได้เฉพาะนายสิบตำรวจที่ได้รับการแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจเท่านั้น จึงเป็นเหตุให้ยากแก่การปกครองบังคับบัญชา สำหรับนายสิบตำรวจที่มีตำแหน่งผู้บังคับหมู่ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของพลตำรวจ
content: เพราะผู้บังคับหมู่มีแต่หน้าที่ปกครองบังคับบัญชาแต่ไม่มีอำนาจลงทัณฑ์ การที่เป็นอยู่ดังนี้ย่อมทำให้พลตำรวจไม่สู้เกรงกลัวผู้บังคับหมู่ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตน เพื่อขจัดข้อบกพร่องในด้านการปกครองบังคับบัญชาดังกล่าวนั้น ทั้งจะทำให้การบังคับบัญชาและสั่งการได้ดำเนินไปโดยรวดเร็วและรัดกุมยิ่งขึ้น
content: จึงสมควรที่จะได้ให้อำนาจแก่ผู้บังคับหมู่ที่เป็นผู้บังคับบัญชาของพลตำรวจมีอำนาจลงทัณฑ์พลตำรวจในบังคับบัญชาของตนได้
content: ประกาศมา ณ วันที่ ๕ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๗๗ เป็นปีที่ ๑๐ ในรัชกาลปัจจุบัน