(CNN) Dan Swangard weet hoe de dood eruit ziet. Als arts, heeft hij patiënten zien sterven in ziekenhuizen, verslaafd aan morfine druppels en overwonnen met angst. Hij heeft zien sterven drag aan voor weken of maanden als doodsbang familieleden staan hulpeloos. Onlangs, echter, zijn gedachten over hoe ernstig zieke mensen zijn persoonlijk geworden. Swangard werd gediagnosticeerd in 2013 met een zeldzame vorm van gemetastaseerde kanker. Om de kanker te verwijderen, chirurgen nam delen van zijn alvleesklier en lever, evenals zijn hele milt en galblaas. De operatie was succesvol, maar Swangard, 48, weet dat er een sterke kans is dat de ziekte zal terugkeren. En als hij op een punt komt waar er niets meer kan doen, wil hij in staat zijn om te controleren wanneer en hoe zijn leven eindigt. "Het is heel echt voor mij," zei Swangard, die woont in Bolinas, Calif. "Dit zou mijn eigen probleem kunnen zijn een jaar vanaf nu." Dat is een van de redenen waarom Swangard aangesloten bij een Californische rechtszaak vorige maand te laten artsen voorschrijven dodelijke medicijnen aan bepaalde patiënten die de dood willen versnellen. Als hij slechts maanden te leven, zei Swangard, hij kan niet met zekerheid zeggen of hij ze zou nemen. "Maar ik wil in staat zijn om die keuze te maken," zei hij. De rechts-naar-sterf beweging heeft een hernieuwde impuls gekregen in Californië en rond de natie na de sterk openbaar gemaakte dood van een vrouw in de East Bay met hersenkanker. Brittany Maynard, 29, verhuisde naar Oregon om te profiteren van de "Dood met waardigheid" wet en stierf in november na het nemen van een fatale dosis barbituraten voorgeschreven door haar arts. De Californische rechtszaak vraagt de rechtbank om artsen te beschermen tegen aansprakelijkheid als ze voorschrijven dodelijke medicijnen aan patiënten die zowel terminale ziek en geestelijk bevoegd zijn om hun lot te beslissen. De rechtszaak stelt dat hoewel het tegen de wet in Californië is voor iedereen om te helpen bij zelfmoord van een ander, deze gevallen zijn geen zelfmoorden. In plaats daarvan, het proces stelt, zijn ze keuzes door een stervende persoon over hoe zijn of haar leven moet eindigen en beslissingen over iemands eigen lichaam beschermd onder de staatsgrondwet. Apart, twee Californische staat senatoren hebben voorgesteld een wetsvoorstel dat artsen zou toestaan om dodelijke medicatie voor bepaalde terminale zieke volwassenen voorschrijven. Drie staten -- Oregon, Washington en Vermont -- hebben al wetten die artsen-geassisteerde sterfgevallen mogelijk maken. Rechtbanken in New Mexico en Montana hebben ook geoordeeld dat hulp bij sterven legaal is, en een aanklacht werd ook onlangs ingediend in New York. Wetgeving is in behandeling in verschillende andere staten. Kathryn Tucker, een advocaat op verschillende van de rechtszaken, is ook de speer van de Californische rechtszaak. Deze keer, zij en haar juridische team besloten om onder de eisers twee artsen met levensbedreigende ziekten, Swangard en een gepensioneerde San Francisco verloskundige. Artsen "hebben een zeer diep en breed begrip over hoe de reis naar de dood kan zijn," zei Tucker, uitvoerend directeur van de Disability Rights Legal Center. "Het gordijn wordt teruggetrokken. Voor leken, de dood is veel mysterieuzer." Historisch gezien zijn artsen een van de meest vocale critici van assisted suicide, ook wel help-in-dying genoemd. De American Medical Association zegt nog steeds dat "fysician-assistant suicide is fundamenteel onverenigbaar met de rol van de arts als genezer." Ook al heeft het geen standpunt ingenomen over de huidige voorgestelde wetgeving, de California Medical Association heeft gezegd dat het helpen van patiënten te sterven in strijd is met de inzet van artsen om geen kwaad te doen. "Het is de taak van de artsen om te zorgen voor de patiënt en dat wordt versterkt wanneer die patiënt het meest ziek is," zei woordvoerder Molly Weedn. Maar een recente enquête van 21.000 artsen in de VS en Europa toont standpunten kunnen veranderen. Volgens Medscape, de organisatie die het onderzoek deed, 54 procent van de Amerikaanse artsen steun begeleide zelfmoord, vanaf 46 procent vier jaar eerder. Swangard is een van degenen die geloven dat het verzorgen van patiënten betekent dat ze moeten kiezen hoe hun leven moet eindigen. Dat is niet hetzelfde als het doden van patiënten of het faciliteren van zelfmoord, zei hij. Swangard voltooide zijn medische residency in San Francisco in het midden van de AIDS-crisis; jonge mannen sterven overal om hem heen. Gedurende zijn carrière als een interne arts, een hospice vrijwilliger en nu een anesthesioloog, hij is gefrustreerd geworden over hoe het medische systeem omgaan met de dood. Artsen besteden zo veel tijd proberen om het leven dat weinigen richten op wat patiënten willen in hun laatste dagen, zei hij. "Ik denk niet dat we weten hoe te sterven," zei hij. "We vechten tand en nagel om dat te voorkomen." Swangard's eigen ziekte werd ontdekt in het begin van 2013 tijdens een langverwachte controle. Hij was niet bezorgd over zijn gezondheid -- hij was geobsedeerd door fitness, regelmatig zwemmen en een trainer twee keer per week te zien. Maar toen de dokter drukte op de maag van Swangard voelde hij een mango-grote massa. Hij had een viscerale gevoel, zei hij, "er gebeurde iets ergs." Binnen een week vond een chirurg een neuro-endocriene tumor in de alvleesklier en metastase in de lever. Het was dezelfde kanker die Steve Jobs het leven kostte -- een tumor die over het algemeen niet reageert op chemotherapie of straling. "Mijn angsten werden echt," zei hij. De artsen vertelden hem dat ze geloofden dat ze alle kankercellen kregen. Maar Swangard werd gekweld door vragen: Ben ik over een jaar in leven? Komt mijn kanker terug? "Ik sliep niet, ik was niet aan het trainen, ik marineerde in mijn eigen verdriet en angst voor wat dit allemaal betekende," zei hij. "Ik dacht, 'Dit gaat me doden.'" Sinds zijn diagnose, Swangard zei dat hij een groter begrip van de strijd van zijn patiënten heeft gehad. Af en toe, hij houdt hun handen en vertelt hen dat hij is geweest waar ze zijn. Eerder dit jaar, een arts vriend vroeg hem of hij bereid zou zijn om deel te nemen aan de Californische zaak. Swangard aarzelde niet. Hij ging niet in de geneeskunde om stervende mensen te helpen blijven hangen en wil helpen die aanpak te veranderen voor zijn patiënten en voor zichzelf. Wanneer hij sterft, Swangard zei, hij wil worden omringd door mensen die hij liefheeft. Hij wil niet in een door drugs geïnduceerde waas, noch geconsumeerd door zorgen over wat de volgende. Hij wil in staat zijn om afscheid te nemen. "Het is een beetje een zegen om te weten hoe ik zou kunnen sterven," zei hij. "Ik denk niet dat veel patiënten hebben inzicht in wat te verwachten." Deze dagen draagt hij een boeddhistische gebedsarmband, een herinnering om zich te concentreren op het heden. Hij knipt zijn werkuren, zwemt zo vaak als hij kan en mediteert regelmatig. Thuis staart hij naar de oceaan, vaak kijkend naar dolfijnen die voorbij komen. Hij doet er alles aan om kalm en gezond te blijven. Hij is in remissie maar hij weet dat wat er gebeurt met de kanker grotendeels buiten zijn controle ligt. Vorig jaar liet een MRI een kleine laesie in zijn lever zien, die artsen goed in de gaten houden. "Het is zo groot onbekend," zei hij. Dr. Robert Liner, een mede eiser die onlangs Swangard ontmoette, leeft met dezelfde onzekerheid. Op zijn 69e verjaardag in mei 2013, de gepensioneerde verloskundige had een slechte hoest. Hij voelde zich moe en kortademig. Zijn vrouw nam hem naar het ziekenhuis, waar artsen ontdekt kwaadaardige massa's op zijn nieren. Gevorderd stadium lymfoom. Na bestraling en chemotherapie, de tumoren krimpte. Hij is ook in remissie. Maar als de kanker terug komt, zei hij, "de vooruitzichten zijn niet goed." Hij denkt vaak aan een voormalige patiënt, een 25-jarige vrouw met gemetastaseerde eierstokkanker. Ze wilde sterven terwijl ze nog steeds in staat was om te communiceren. Liner was niet in staat om te helpen haar dood te verlichten omdat de wet zou hem niet toestaan. "Ik voelde me alsof ik haar had gefaald," zei hij. Jaren voor zijn diagnose, Liner, nu 70, raakte betrokken bij Compassie & Choices, een organisatie die hulp-in-dyging bevordert. Hij heeft een boekenplank in zijn huis in San Francisco gewijd aan het onderwerp: Sterfelijk zijn, Recht sterven, Kloppen op de Hemelsdeur. Hij houdt een stapel notitiekaarten met citaten over het einde van het leven, die hij vaak reciteert in toespraken aan kerkgroepen of senior centra. Men zegt: "De beste voorbereiding op de dood is een leven goed geleefd." Hij gelooft dat het hebben van medicatie om de dood te versnellen helpt terminale zieke mensen leven volledig in hun laatste weken of maanden zonder te worden geïmmobiliseerd door angst. "Als je bent doordrenkt van angst, je bent niet vrij om je te concentreren op wat het meest betekenisvol voor je is," zei hij. Net als Swangard, Liner weet niet of hij de medicatie zou nemen. Hij trouwde onlangs met de vrouw die hij noemt zijn "geliefde" en zei dat hij heeft veel plannen voor zijn pensioen jaren, waaronder het schrijven van een scenario en het verbeteren van zijn pianospel. "Mijn vrouw zegt dat ik zou hangen aan het leven door mijn nagels," zei hij. Maar die beslissing moet zijn om te maken, met zijn familie en zijn arts, zei hij. "Ik wil het comfort van weten dat het aan mij is wanneer genoeg is genoeg," zei hij. Blue Shield of California Foundation helpt financiering KHN dekking in Californië.
Dan Swangard, een arts, wil in staat zijn om te controleren wanneer en hoe zijn leven eindigt. Een recente enquête onthult 54 procent van de Amerikaanse artsen steun geassisteerde zelfmoord .