SS Sergeant Oskar Groening - bekend als 'de boekhouder van Auschwitz' - wordt berecht wegens medeplichtigheid aan de moord op 300.000 Joden in het vernietigingskamp van de nazi's. Een SS-sergeant die bekend staat als 'de boekhouder van Auschwitz' wordt berecht wegens medeplichtigheid aan de moord op 300.000 Joden in het vernietigingskamp van de nazi's. De overlevenden van Auschwitz en de familieleden van hen die daar werden vermoord, hebben vandaag voor de rechtbank gedaagd voor het proces tegen de 93-jarige Oskar Groening - die hun dierbaren misschien kort voordat ze werden vergast al hebben ontmoet. Ze spraken over hun pijn, trots en plicht om deze 'cog' te confronteren in de machines van genocide. Groening, bekend als 'The Bookkeeper' voor zijn rol in het kamp in nazi-bezette Polen, werd belast met het ontmoeten van de treinen die slachtoffers daarheen brachten en die van hun bezittingen beroven. Tussen 16 mei en 11 juli 1944 was hij in dienst toen 450.000 Hongaarse Joden daarheen werden vervoerd, met 300.000 vergast vlak na aankomst. Nu hebben degenen die geliefden verloren duizenden kilometers afgelegd om getuige te zijn als co-plaintiffs tegen Groening in wat kan blijken te zijn de laatste nazi-proces in zijn soort in Duitsland. 'Ik verloor 49 leden van mijn familie in de Holocaust,' zei Eva Pusztai-Fahidi, 89, uit Boedapest. 'Hij moet er geweest zijn, op de helling, getuige van het lijden. Nu wil ik in zijn ogen kijken en hem zijn schuld zien herkennen. 'De Holocaust werd gemaakt van kleine mannen zoals hij, kleine radertjes in de machine. Het was niet alleen grote vissen, het waren mensen zoals Oskar Groening. Het maakt niet uit wat zijn straf is, maar het vonnis. De Holocaust ontkenners kunnen altijd zeggen dat een beetje oude Joodse vrouw leugens vertelde. Maar ze zullen niet in staat zijn om de woorden van een enkele SS man te ontkennen die toegeeft dat hij er was.' Hedy Bohm, 87, reisde uit Toronto, Canada, met haar dochter om getuige te zijn van haar verloren familie. Ze verloor ook talrijke familieleden, haar vader en zijn zus, samen met haar kleine baby, op de dag dat ze aankwamen. 'Ik ben zo dankbaar dat ze deze kans hebben gekregen om hier te komen getuigen', zei ze. 'Ik weet niet of ik hem ooit heb gezien. Maar hij was er. En er kan geen statuut van beperkingen zijn voor mensen die op zo'n plaats gediend hebben.' Groening, een sergeant in de gevreesde SS, was in Auschwitz als bewaker voor twee en een half jaar, maar aanklagers klagen hem aan voor medeplichtigheid aan de moorden van 300.000 mensen die tijdens de 48-daagse periode van die zomer in 1944 op 137 treinen arriveerden vanwege zijn intacte dienstdossiers. Auschwitz (gefotografeerd) overlevenden en de familieleden van hen die daar werden vermoord, dienden vandaag voor het proces van 93-jarige Groening . Hedy Bohm (links) en Eva Pusztai-Fahidi (rechts), overlevenden van het concentratiekamp Auschwitz, nemen deel aan een nieuwsconferentie voorafgaand aan het proces van Groening. Groening heeft nooit ontkend in Auschwitz te zijn geweest en is er sindsdien door achtervolgd. Hij gaf ooit toe: 'Ik heb Auschwitz nooit echt verlaten - en het heeft me nooit verlaten.' Maar hij ontkent een enkel geval van moord of wreedheid - ook al was hij er veel getuige van. Zo'n verdediging werkte in Duitsland vóór 2011 en het proces van Sobibor doodskampwacht John Demjanjuk, maar niet langer. Demjanjuk werd berecht en veroordeeld omdat hij deel uitmaakte van de machinerie van massamoord in het kamp waar 250.000 Joden werden gesanctioneerd zonder een greintje bewijs dat hem linkte aan een misdaad. Er werd niemand levend gelaten om te getuigen tijdens zijn proces in München voor zijn rol in de uitroeiing van 28.000 Nederlandse Joden. Niemand kon zeggen of hij met zijn blote handen afslachtte, maar hij werd veroordeeld, voor de eerste keer in de geschiedenis, simpelweg omdat hij daar was - en daarom heeft Groening nu zijn afspraak met rechtvaardigheid. Groening, die bij de Lueneburgse Heath woont - ironisch genoeg de plek waar zijn baas, SS chief Heinrich Himmler, begraven werd in een ongemarkeerd graf nadat hij zelfmoord pleegde toen hij aan het einde van de oorlog in Britse handen viel - leefde een comfortabel leven na de oorlog. Hij trouwde, had twee kinderen en werkte als loonaccountant in een glasfabriek nadat hij werd vrijgelaten uit een krijgskamp in Groot-Brittannië. Groening was in Auschwitz als bewaker voor twee en een half jaar, maar aanklagers klagen hem aan voor medeplichtigheid aan de moorden van 300.000 mensen gedurende een periode van twee maanden in 1944. Hij sprak tijdens processen na de oorlog van de operaties van de gaskamers en crematoria, maar ontkende enige betrokkenheid. Nu een broze weduwnaar, hij heeft weinig gelijkenis met de jonge soldaat met dunne glazen getoond op een zwart-wit oorlogsfoto, behalve voor de schaduw van een militaire tatoeage op zijn linkerarm met zijn 'O' bloedtype. Groening heeft gezegd dat hij vrijwilliger voor de Waffen SS in 1941 op 20-jarige leeftijd, getrokken door oorlogszucht en 'de elegantie van het uniform'. Maar hij getuigde aan zijn nachtmerries in interviews voordat hij werd aangeklaagd. 'Elke nacht en elke dag herinner ik me het voor de nachtmerrie die het was,' zei hij. 'Het was in 1942 dat mijn SS-hoofden in Berlijn me daar bevalen. 'Ik was een ambtenaar in het bezit van de gevangenen administratie die in principe het geld, juwelen en andere kostbaarheden van de gevangenen weghaalde, het registreren en terugsturen naar Berlijn. 'Ze hadden diamanten en goud miljoenen waard en het was mijn plicht om ervoor te zorgen dat alles in Berlijn kwam. 'Het werd volledig begrepen door alles dat de meerderheid direct naar de gaskamer ging, hoewel sommigen geloofden dat ze alleen maar zouden worden gedoucht voordat ze naar het werk gingen. Veel Joden wisten dat ze zouden sterven. 'Een dronken SS man ontdekte een huilende baby op het platform. Hij greep de waif bij zijn benen en sloeg zijn hoofd tegen de zijkant van een vrachtwagen. Mijn bloed bevroor toen ik het zag. 'Toen ik dit zag ging ik naar mijn superieuren en deed een aanvraag voor een overdracht naar het front, naar overal. Maar hij weigerde. In de jaren die ik heb gehoord de kreten van de doden in mijn dromen en in elk wakker moment. Ik zal nooit vrij van hen zijn. 'Het werd steeds moeilijker om alles wat ik zag te onderdrukken. Op een nacht in januari 1943 zag ik voor het eerst hoe de Joden werden vergast. Het was op een halfgebouwde boerderij vlakbij het Auschwitz-Birkenau kamp. Er werd daar een gaskamer gebouwd. We zochten het bos in de buurt voor gevangenen die waren ontsnapt. Geliefden (gefotografeerd voor het proces) hebben duizenden kilometers afgelegd om getuige te zijn als co-plaintiffs tegen Groening. Tussen 16 mei en 11 juli 1944 was hij in dienst toen 450.000 Hongaarse Joden daarheen werden vervoerd, met 300.000 vergast vlak na aankomst. Gefotografeerd, Auschwitz overlevenden. 'Er waren meer dan 100 gevangenen en al snel waren er paniek gevulde kreten toen ze in de kamer werden gedreven en de deur was dicht. 'Toen ging een sergeant met een gasmasker naar een gat in de muur en van een blik schudde Zyklon B gaskorrels binnen. Op dat moment werd het geschreeuw van de mensen binnen een crescendo, een koor van waanzin. Deze kreten rinkelen in mijn oren tot op de dag van vandaag. 'Ik heb opnieuw een aanvraag ingediend voor een overplaatsing en eind oktober 1944 werd ik naar de Belgische Ardennen gestuurd waar ik met een vechteenheid diende tot ik gevangen werd genomen. 'Maar je kunt je voorstellen dat ik in de loop der jaren de kreten van de doden in mijn dromen en in elk wakker moment heb gehoord. Ik zal er nooit vrij van zijn. 'Ik ben er nooit terug geweest vanwege mijn schaamte. Dit schuldgevoel zal me nooit verlaten. Ik kan alleen maar om vergeving vragen en bidden voor verzoening.' Kurt Schrimm, die het enige nazi-jachtbureau van Duitsland leidt, heeft de zaak tegen Groening voorbereid. Drie anderen zijn in behandeling tegen voormalig Auschwitz-personeel, maar leeftijd en zwakheid lijken die procedures waarschijnlijk te ontsporen voordat ze beginnen. Judith Kalman, 61, ook uit Toronto, heeft gereisd om haar zus Evike te vertegenwoordigen, die zes was toen ze werd vergast bij aankomst in Auschwitz tijdens een van die dagen dat Groening dienst had. Ze zei: 'Ze is nooit opgegroeid. Ze zal voor altijd een zesjarig kind zijn. Een getalenteerd, schattig meisje dat zichzelf leerde lezen. 'Er is niet alleen een schaduw op mijn familie, er is een schaduw op mijn hele leven. Ze werd 75 dagen na haar zesde verjaardag op 3 juni 1944 vergast. Wat had er kunnen worden van dit getalenteerde, begaafde kind? 'Ik voel geen wrok of haat als ik denk aan Greening. Ik geloof hem als hij zegt dat hij nooit een Jood heeft aangeraakt. Hij is onzeker over zijn schuld. Hij wil gemoedsrust hebben, zichzelf rechtvaardigen, maar hij weet dat er geen rechtvaardiging kan zijn. 'Ik zal er zijn voor Evika en voor alle anderen die vermoord zijn. Ik wil begrijpen. Hij koos ervoor om deel te nemen aan deze misdaad en deel te nemen met overtuiging. En nu, uiteindelijk, moet hij daarvoor verantwoording afleggen.'
SS sergeant Oskar Groening, 93, wordt berecht voor het zijn van een bewaker in Auschwitz . Aangeklaagd met 300.000 aanklachten van medeplichtigheid aan moord in 2 maanden in 1944 . Groening zegt dat hij in het kamp was maar ontkent het doden of martelen van Joden . Overlevenden en familieleden ingediend in de rechtbank vandaag als ze wachten op het proces te beginnen .