West-Australië (CNN) Veel Australiërs zijn begrijpelijkerwijs ontzet door de brute en nutteloze executies van Andrew Chan en Myuran Sukumaran. De doodstraf ziet er anachronistisch en ineffectief uit op de beste momenten, maar om twee mensen te doden die duidelijk het meeste van hun lange perioden van opsluiting hadden gemaakt om zichzelf te transformeren en het goed te maken voor hun acties ziet er gratuitig en wreed uit. Daarom roept Indonesië meer algemene vragen op over de bevoegdheden die we aan staten geven -- of, nauwkeuriger, aan degenen die het dwangapparaat van de staat controleren op een bepaald moment. Zoals de Duitse socioloog Max Weber aangaf, is een van de belangrijkste kenmerken van een effectieve staat dat het een monopolie heeft op het legitieme gebruik van geweld. Staatsambtenaren kunnen mensen laten doden omdat - vooral in democratieën - we hen daartoe machtigen. We kunnen geen significantere macht geven aan een ander mens dan te beslissen wie er leeft of sterft. En toch, zelfs waar die autoriteit legitiem wordt geacht -- zoals duidelijk het geval is in Indonesië -- wordt de betekenis ervan alleen serieus overwogen op momenten als deze, wanneer de zeer persoonlijke omstandigheden van een aantal van de slachtoffers het spul van populaire commentaren en media-interesse worden. Minder prominente slachtoffers van door de staat gesanctioneerd geweld gaan vaak geheel onopgemerkt. Hoe teleurgesteld we ook zijn in de acties van de Indonesische president Joko Widodo -- in wie zo velen binnen en buiten Indonesië zulke hoop hebben geïnvesteerd als een progressieve kracht -- hij kan een paar beweringen doen in zijn verdediging. Ten eerste, Widodo -- in de volksmond bekend als Jokowi -- is Indonesië's gekozen leider en vervult zijn belofte om af te breken op wat hij en vele andere Indonesiërs zien als een probleem. Indonesië's binnenlandse politieke context en de noodzaak om gezien te worden als niet het geven van gunstige behandeling aan buitenlanders liet hem zeer weinig ruimte om te manoeuvreren. Dit is geen rechtvaardiging voor zijn acties, maar het helpt om uit te leggen waarom hij was zo ongevoelig voor smeekbeden voor genade. Wat we ook mogen denken over de onderliggende principes en de rechtsbedeling in Indonesië, Jokowi kan in ieder geval beweren dat het in wezen een binnenlandse kwestie is. We houden misschien niet van Indonesië's wetten, maar ze worden binnen nationale grenzen zelfs toegepast waar staatsambtenaren gezag hebben. Aanzienlijk zijn het diezelfde nationale grenzen die de omvang van Indonesië's leiders vermogen afbakenen -- of zelfs willen -- om hun capaciteit te gebruiken voor door de staat gesanctioneerd geweld. Andere landen -- inclusief Australië -- hebben geen dergelijke remmingen en doden regelmatig volkomen onschuldige burgers in de loop van een of ander conflict. Deze neiging tot het toepassen van door de staat gesanctioneerd geweld lijkt bijzonder germaan als we kijken naar een andere president over wie er grote dingen werden verwacht, maar die onvermijdelijk teleurgesteld is. Na het unilateralisme van George W. Bush, werd Barack Obama alom voorspeld een heel ander soort president te zijn en iemand die niet het soort catastrofale strategische verkeerde berekeningen van zijn voorganger zou maken. Paradoxaal genoeg, hoewel Obama alom bekritiseerd is voor een gebrek aan vastberadenheid en onwil om meer Amerikaanse krachten te binden aan het Midden-Oosten, heeft dit niets gedaan om het gebruik van door de staat gesanctioneerd geweld tegen te gaan. Integendeel, het gebruik van drone stakingen is een belangrijk onderdeel geworden van Amerika's voortdurende oorlog tegen terreur. Het is misschien niet verwonderlijk dat een cerebrale en reflecterende leider als Obama moet worden aangetrokken tot drones als een wapen van keuze. In tegenstelling tot Jokowi, Obama hoeft niet te confronteren met de persoonlijke verhalen van de mensen die sterven op zijn bevel. Of hij doet niet tenzij ze Amerikaanse burgers, tenminste. De recente dood van een Amerikaanse gijzelaar tijdens een recente drone staking benadrukt het potentieel voor "collaterale schade." Zijn deze gevallen vergelijkbaar? Ja en nee. Widodo's executies waren koudbloedig, onnodig en zeer politiek. Obama was duidelijk niet van plan om Amerikanen te doden, en dit is alleen een probleem geworden omdat een van de gijzelaars eigenlijk was. Echter, tientallen volledig onschuldige vrouwen en kinderen uit andere landen worden routinematig gedood in dergelijke stakingen met weinig commentaar. Het belangrijkste punt is dat we collectief verantwoordelijk zijn voor dergelijke doden op een of ander niveau, vooral als onze leiders en ambtenaren van de staat hen uitvoeren. Goede bedoelingen rechtvaardigen de ene dood en niet een andere? Misschien. Zouden we de staat aanmoedigen om duizend onschuldigen te doden als het betekende het elimineren van Hitler? Vrijwel zeker. Zouden we toestemming geven een drone staking om ISIS leider Abu Bakr al-Baghdad te doden als we dachten dat een paar voorbijgangers zou kunnen sterven, ook? Misschien. Zouden we de staat toestaan om mensen te executeren? Niet meer in Australië, tenminste. Maar voordat we onszelf feliciteren met hoe beschaafd en humaan we zijn geworden, moeten we misschien even stilstaan bij het geweld dat nog steeds wordt toegebracht aan volkomen onschuldige mensen over de hele wereld in onze collectieve naam. Wat werd gedaan in de naam van de Indonesische staat was ongetwijfeld verschrikkelijk, zinloos en verwerpelijk. Of onze morele calculus is heel vanzelfsprekend superieur is niet zo duidelijk. Copyright 2015 The Conversation. Sommige rechten voorbehouden.
Indonesië executeerde acht gevangenen waaronder twee Australiërs op woensdag . Twee van "Bali Nine" werden gedood ondanks Australische smeekbede voor genade . Over de hele wereld , onschuldige mensen worden gedood door de staat in onze naam , schrijft Mark Beeson .