Dit is het moment dat een 102-jarige vrouw die vroeger met Frank Sinatra en Gene Kelly danste, zichzelf voor het eerst schimmelde en op film schudde. Alice Barker knapte met haar vingers en zong mee als video's van haar routines als refreindanser in de jaren dertig van de vorige eeuw. Barker had gedanst in legendarische clubs als de Apollo, Cotton Club en Zanzibar Club, en was verschenen in filmreclames en televisieshows. Dit is het moment dat de 102-jarige Alice Barker, die vroeger met Frank Sinatra en Gene Kelly danste, zichzelf voor het eerst zag schitteren en op film schudde. Barker (ver rechts in de video) knipte met haar vingers en zong mee als video's van haar routines als refreindanser in de jaren dertig van de twintigste eeuw Harlem Renaissance op het scherm. Maar ze had nooit de kans gekregen om zichzelf te zien dansen. Ze had niet eens foto's of memorabilia om zich haar jaren op het podium te herinneren. Het was David Shuff, die Barker jaren geleden ontmoette toen hij zijn therapiehond naar haar bejaardentehuis bracht, die uiteindelijk de eenmalige beroemde danseres herenigde met haar video's. Na een lange en mislukte eerste zoektocht, connecteerde Shuff met Mark Cantor, een verzamelaar van korte muzikale films genaamd 'soundies' die het online archief Jazz on Film runt. Het was toen Shuff en Cantor ontdekten dat Barker's video's werden gearchiveerd onder 'Baker', een foutspelling van haar naam - dat was waarom niemand ze eerder had kunnen vinden, volgens Mashable. Ze vonden drie van Barker's soundies, waardoor ze de kans kreeg om eindelijk haar dagen in de refreinlijn te bekijken, waar ze bijna altijd op de eerste rij stond. 'Don't mean a thing if it ain't got that swing,' Barker zong mee terwijl ze één van haar routines zag. Toen Shuff haar vroeg hoeveel jaren ze danste, antwoordde Barker 'dat is alles wat ik ooit deed, dat was het!' Ze zei dat de video's haar wens deed dat ze uit bed kon komen en 'het allemaal opnieuw kon doen'. Barker (gefotografeerd in de video) had gedanst in legendarische clubs zoals de Apollo, Cotton Club en Zanzibar Club, en was verschenen in filmreclames en televisieshows. David Shuff, die Barker jaren geleden ontmoette in haar bejaardentehuis, en archivaris Mark Cantor hielp bij het vinden en herenigen van de eenmalige beroemde danser met drie van haar 'soundies', toen bekend als korte muzikale video's. Barker vond zichzelf nodig om op jonge leeftijd te dansen en naar muziek te verhuizen. Ze vertelde Shuff een verhaal over toen ze een kind was en haar moeder haar voorbereidde op een bad. Haar moeder was naar huis gegaan om iets op te halen toen een jonge Barker een band hoorde spelen in de buurt. 'Toen ze terugkwam was ik weg,' zei Barker. 'Ik was daar beneden naakt gewoon aan het gaan, dansen.' 'En dan, als de band zou stoppen met spelen, ik zou kijken naar hen en "Kom op, laten we het gaan, laten we het gaan hier."' Barker zei dat de video's maakte haar wens dat ze uit bed kon komen en 'doe het allemaal opnieuw' Maar het meest speciale deel voor Barker was het krijgen om zichzelf weer te zien dansen. 'Ik zei vaak tegen mezelf, ik word betaald om iets te doen wat ik graag doe en ik zou het gratis doen,' zei ze. Shuff deelde Barker's verhaal over Reddit, waar hij schreef dat de video's nu in haar bezit waren en dat ze vaak worden gespeeld in de gemeenschappelijke kamer van haar pensioencentrum, opmerkend dat ze is een 'rock star deze dagen'. Hij voegde eraan toe dat Barker weet dat haar video's nu online zijn en dat het haar gelukkig maakte omdat ze 'voelt weer verbonden met de wereld'. Maar het meest speciale deel voor Barker was de kans krijgen om zichzelf weer te zien dansen. 'Ik zei vaak tegen mezelf, ik word betaald om iets te doen dat ik graag doe en ik zou het gratis doen,' zei ze. 'Omdat het gewoon zo goed voelde om het te doen, want die muziek, weet je, ik word gewoon meegesleept in het.'
Alice Barker danste in legendarische Apollo en Zanzibar clubs tijdens de jaren dertig Harlem Renaissance, evenals films, TV en commercials. Maar ze had haar oude foto's verloren met de tijd, en niemand kon haar video's vinden vanwege een misspel van haar naam. David Shuff, die Barker jaren geleden ontmoette, herenigde haar met een aantal van haar korte muzikale films die toen bekend staan als 'soundies' De video's spelen nu in de gemeenschappelijke ruimte van haar rusthuis, waar Shuff zegt dat ze een 'rockster' is.