Islamabad, Pakistan (CNN)Haar tweede verdieping cafe op een stoffige industriële weg werd geschilderd met streepjes van psychedelische kleuren. En Sabeen Mahmud omringde zich daar met boeken, mensen, en discussies over technologie, mensenrechten en vrouwen ondernemerschap. Het introduceren van anderen aan Jimi Hendrix, straatkunst, en praten politiek was niet de bedoeling om haar te doden. Maar in Pakistan, vrije meningsuiting is gevaarlijk, en Mahmud's uitbundige oefening van het maakte haar steken uit landelijk. Twee schutter schoot haar dood van dichtbij eind vrijdag nadat ze de tweede verdieping café in Karachi opsloot voor de nacht, zei de politie. Mahmud stierf aan vijf kogelwonden. De schutters schoten ook haar moeder neer. Ze is in een ziekenhuis maar wordt verwacht op tijd te worden vrijgelaten voor de begrafenis van haar dochter. Mahmud's moorden brak harten kloppend voor geweldloosheid en progressieve waarden in het hele land. Ze zei vrij wat ze dacht op een plaats waar veel mensen te bang voor zijn en door dit te doen sprak voor veel meer mensen dan alleen zichzelf. Ze was een Pakistaans boegbeeld geworden voor humanisme, liefde en tolerantie. "Ze nam die fakkel in het donkere bos en zo veel mensen volgden. Ze was echt een succesverhaal van het hart," zei een goede vriendin en BBC-journalist Ziad Zafar. Niemand heeft de verantwoordelijkheid opgeëist voor haar schietpartij, en de politie heeft geen motief genoemd. Maar Mahmud had net een discussiegroep geleid over een onderwerp dat velen tot zwijgen willen brengen, toen de schoten vielen. In de provincie Baluchistan, waar separatisten jarenlang hebben gevochten tegen een virulente opstand, zijn mensen regelmatig verdwenen. Er zijn gestage beschuldigingen van massale ontvoering geweest. De Lahore University of Management Sciences van plan om de discussie over het onderwerp te organiseren, met mensenrechtenactiviste Mama Kadeer Baloch, maar de autoriteiten sluiten het af. Mahmud zou niet horen dat het niet gaande is. "Ondanks de pluraliteit van de mening, lijkt er weinig ruimte te worden gegeven aan de discussie in de Pakistaanse mainstream media of de academische wereld; het debat lijkt te worden afgesloten voordat het zelfs kan beginnen," postte ze op Facebook. "Wat is de realiteit? Is de media het zwijgen opgelegd op Balochistan? Wat maakt het gevaarlijk voor ons om te praten over de grootste provincie van Pakistan op een van onze meest gevierde universiteiten?" Ze nodigde de discussie uit op de tweede verdieping, ook bekend door de steno T2F. Ze zei dat ze wist dat het een potentieel gevaarlijke zet was, en ze had in het verleden doodsbedreigingen ontvangen toen ze het onderwerp eerder behandelde. "Ze was de dapperste vrouw ter wereld, ze was echt, ze was een dapper hart; mijn God, ze was een dapper, dapper meisje," Zafar zei. Zelfs in zijn afgelegen, nederige locatie, T2F was een magneet voor degenen op zoek naar seculiere wijsheid. Ze vonden het in een huiselijke setting, muzikaal gedecoreerd als een kleine stad college boekwinkel. De muren buiten de ingang worden besproeid met sociaal kritische graffiti - donkere rode harten zweven over grijze muren. Mahmud wachtte om bezoekers te begroeten, velen van hen jonge Pakistani's op zoek naar vrijheid van denken, met een knuffel, een mok en aanmoediging voor de toekomst van Pakistan. "Ze hoopte hetzelfde wat we allemaal hoopten, een plek die eerlijk is met vrijheid en gerechtigheid voor iedereen," Zafar zei. Verdriet over haar dood en dankbaarheid voor haar werk gegoten op sociale media en via e-mail. "Bedankt voor het geven van ons de ruimte om te ademen wanneer mist drukte zwaar op onze schouders. Het is slechts een paar uur geleden, Sabeen, en de stad is al snakken naar lucht," een groep illustrators genaamd Van Karachi met liefde schreef. Een kunstenaar trok Mahmud putterend uit op een Vespa scooter met een broek, een blouse en sandalen. Haar strak gekaf kort haar en hoekige glazen omlijst haar helder-ogige kenmerken. Vermist was een hoofd sjaal. Op een muur in T2F is een spray geschilderd Technicolor beeld van Marilyn Monroe uit "The Seven Year Itch," haar witte jurk vervangen door een traditionele outfit van mosterd, oker en groen. Maar het vloog nog steeds over haar heupen, onthullen haar albast benen, een gedurfd sexy en satirisch beeld. De artistieke expressie steekt uit en triggert passies, zoals veel dingen Mahmud zei en deed.
Ze organiseerde een controversiële discussie over de verdwijning van mensen . Ze wist wat ze deed was gevaarlijk en had ontvangen doodsbedreigingen voor . Mahmud hield van boeken , Jimi Hendrix en discussies over mensenrechten .