(CNN) De Verenigde Staten laten haar partners in de steek. Als je een van de redenen wilt begrijpen waarom het terrorisme is toegestaan zich te verspreiden, is het dat de meerderheid van onze partners geen geloofwaardige en capabele speciale operaties hebben om op de huidige dreiging te reageren en te verslaan -- en we doen niet genoeg om het probleem aan te pakken. Het probleem is dat weinig van onze buitenlandse militaire financiering -- inclusief de recente fondsen voor terrorismebestrijding -- gaat naar dit vitale aspect in onze inspanningen om extremisme tegen te gaan. Het is niet omdat we het probleem niet herkennen - noch dat we niet praten. De 2015 National Security Strategy spreekt over het belang van Amerikaanse-geleide partnerschappen, terwijl de 2014 Quadrennial Defense Review merkte op dat we "zal onze antiterrorisme inspanningen om meer nadruk te leggen op het opbouwen van partnerschap capaciteit opnieuw in evenwicht te brengen." Ondanks deze schijnbare erkenning, de Verenigde Staten is niet waar het moet zijn en in plaats daarvan vindt zich voortdurend reageren op crises in plaats van ze te leiden vanwege het falen om prioriteit te geven aan langetermijninvesteringen in speciale operaties eenheden in belangrijke partnerlanden. Als gevolg van deze verwaarlozing, sinds de aanslagen van 11 september 2001, hebben we niet alleen in het Midden-Oosten, maar ook in Indonesië, India en sub-Sahara Afrika dodelijke terroristische aanslagen gezien. Kijk maar eens naar het geval van Kenia. Op 21 september 2013 vielen Al-Shabaab jihadisten de Westgate Mall aan in Nairobi, waarbij tientallen ongewapende mannen, vrouwen en kinderen werden uitgevoerd. Minder dan twee jaar later vielen Al-Shabaab jihadisten aan bij de Universiteit van Garissaab, die bijna 150 mensen afslachtten. De daders scheidden de christenen van de moslims en executeerden de christenen systematisch voordat ze hun zelfmoordvesten detoneerden. Tijdens beide incidenten werd de reactie van de Keniaanse troepen verschrikkelijk geëxecuteerd. Helaas is Kenia niet de uitzondering -- en het is zeker niet het enige land dat de vitale Amerikaanse hulp mist. In 2015 leveren de Amerikaanse belastingbetalers 5,65 miljard dollar aan buitenlandse militaire financiën, waarvan de meerderheid naar Israël en Egypte gaat. Kenia werd ondertussen gepland om slechts 1,2 miljoen dollar te ontvangen. Nigeria, dat worstelt met de toenemende dreiging van gewelddadige extremisten in de vorm van Boko Haram, heeft slechts $ 600.000. Simpel gezegd, de Verenigde Staten verspreidt buitenlandse militaire bijstand te dun, maar ook niet in het maken van de nodige langdurige verplichtingen. Het duurt jaren om speciale operaties krachten met geloofwaardige capaciteiten op te bouwen. Maar hoewel het is een de moeite waard investering in termen van middelen en energie, Amerikaanse veiligheid bijstand is niet ondersteunen van duurzame programma's die geloofwaardige speciale operaties partners bouwen. De realiteit is dat we niet verkopen of geven onze partners de mogelijkheden die essentieel zijn voor het verslaan van de dreigende bedreigingen die ze vandaag in hybride oorlogvoering worden geconfronteerd. We zijn ook niet in staat om lange termijn programma's van record, brengen om alle elementen van nationale macht te dragen zoals we deden met Plan Colombia. Dit programma, evenals de recente Amerikaanse missie om onze Filippijnse partners te ondersteunen tegen Abu Sayyaf, toont de kracht van een aanhoudende aanwezigheid van de VS Special Forces in combinatie met langetermijnfinanciering en echte samenwerking tussen agentschappen. Waar, de Sectie 1206 Global Train and Equip programma voldoet aan sommige behoeften, maar geld uit het programma biedt slechts beperkte ondersteuning -- het is een jaarlijkse toewijzing voor "nieuwe en opkomende" antiterrorisme operaties of ter ondersteuning van militaire en stabiliteit operaties waarin de Amerikaanse strijdkrachten een deelnemer zijn. Een ander programma dat bouwt speciale operationele capaciteit, de Joint Combined Exchange and Training programma, is ook onvoldoende omdat het ad hoc is en bedoeld om Amerikaanse strijdkrachten te trainen in de eerste plaats, niet onze partners. Met dit alles in het achterhoofd, is het duidelijk tijd voor het Congres om in te stappen en een toegewijd programma te ontwikkelen dat speciale operaties opbouwt in belangrijke landen om de strijd te helpen brengen aan de gewelddadige extremisten in hun eigen achtertuinen. Door overal te investeren, investeren we nergens, daarom moeten we keuzes maken over waar de Verenigde Staten en zijn bondgenoten maximaal voordeel zullen zien. De Verenigde Staten hebben een keuze -- het falen versterken en blijven doen wat we doen of van koers veranderen terwijl we nog tijd hebben. Maar om dit goed te krijgen, moet het Congres beginnen met het uitvoeren van hoorzittingen om in detail uit te vinden wat de huidige programma's leveren om dreigende bedreigingen te verslaan. Dit zal betekenen het vragen aan de Ministeries van Staat en Defensie om een gedetailleerd budget met de nodige metrics uit te werken om te laten zien welke mogelijkheden deze programma's zullen bieden om hybride bedreigingen tegen te gaan en wanneer deze mogelijkheden zullen zijn voltooid. Tegelijkertijd, het Congres moet verder gaan dan jaarlijkse kredieten, zodat de staat en defensieplanners hun werk kunnen doen, ook. Aanvallen zoals Mumbai en Westgate zijn gemakkelijk te plannen, vereisen geen grote hoeveelheden verordening en kunnen op vrijwel elke locatie in de wereld worden gedaan -- we kunnen er veel meer verwachten. Maar met competente en bekwame partners die interoperabel zijn met andere speciale operaties en wetshandhaving, kunnen we vooruitgang boeken. Het spreekt vanzelf dat speciale operaties geen wondermiddel zijn voor het verslaan van terrorisme, waarvan de oorzaken complex en divers zijn. Maar geloofwaardige speciale operaties zijn een grote eerste stap. En voor veel van onze partnerlanden is de speciale operationele capaciteit die we hen geven de beste kans die ze hebben om hun bevolking te beschermen tegen extremisten thuis.
Meaghan Keeler-Pettigrew, Stuart Bradin: U.S. moet heroverwegen speciale krachten. Verenigde Staten verspreidt buitenlandse militaire bijstand te dun, zeggen ze.