(CNN) Een rapport van Amnesty International roept de autoriteiten op om het aantal aanvallen op vrouwenrechtenactivisten in Afghanistan aan te pakken. In het rapport, getiteld "Their Lives on the Line," wordt de vervolging van activisten en andere kampioenen op het gebied van vrouwenrechten onderzocht, niet alleen door de Taliban en tribale krijgsheren, maar ook door regeringsambtenaren. De publicatie komt op het juiste moment. De brutale moord op Farkhunda, een jonge vrouw in Afghanistan, wiens lichaam werd verbrand en in een rivier werd gedumpt in Kabul, schokte de wereld. Beschuldigd van brandende pagina's uit het moslimheilig boek, de koran, protesteerden velen tegen de onschuld van de 27-jarige. Maar wat ook internationale krantenkoppen maakte was het feit dat voor het eerst in de geschiedenis, vrouwen in Afghanistan werden pallianders, het hijsen van de doodskist van het slachtoffer op hun schouders gedrapeerd met hoofddoeken, onder de blikken van mannen; onvoorwaardelijk snikkende en schreeuwende boodschappen van solidariteit van vrouwen als ze marcheerden langs de straten. In een land dat in 2011 door een Thomson Reuters Foundation peiling werd gerangschikt als de gevaarlijkste plek ter wereld voor vrouwen, leek deze feministische daad gevaarlijk. De laatste cijfers suggereren dat ze hun leven riskeerden om gehoord te worden. In 2013 bracht de VN Assistance Mission in Afghanistan (UNAMA) statistieken uit waaruit bleek dat het aantal vrouwen dat in het land om het leven kwam, was gestegen met 20% ten opzichte van het voorgaande jaar, hoewel het aantal civiele slachtoffers was gedaald, aldus Amnesty in het rapport. De speciale vertegenwoordiger van de VN-secretaris-generaal in Afghanistan op dat moment, Jan Kubis, vertelde de VN-Veiligheidsraad dat "de meerderheid (van de vrouwen gedood) is gekoppeld aan huiselijk geweld, traditie, cultuur van het land. "Vrouwenactivisten zijn doelbewust gericht." En volgens de mensenrechtengroep is er weinig steun gekomen van de machthebbers. "De Afghaanse regering heeft zeer weinig gedaan om hen te beschermen," vertelt Amnesty's Afghanistan-onderzoeker, Horia Mosadiq, aan CNN. "Veel vrouwelijke verdedigers die we spraken zeiden dat zelfs toen ze enige bescherming kregen van de autoriteiten, het vaak aanzienlijk minder was dan wat mannelijke tegenhangers of collega's boden." Tijdens de aanval op Farkhunda, "hebben veel ooggetuigen getuigd dat politieagenten niet toekeken terwijl deze vrouw werd gelyncht en gedood," zegt Mosadiq. Zesentwintig mensen werden gearresteerd en dertien politiefunctionarissen werden geschorst in verband met de aanval, maar ze stelt dat dit onvoldoende is. "Het is niet genoeg om politieagenten op te nemen, degenen die hun plicht niet hebben gedaan moeten ook ter verantwoording worden geroepen -- iets minder zal alleen maar verder maffiageweld aanmoedigen." Maar wat opvalt is de veerkracht van de activisten, die hun werk voortzetten ondanks dat hun leven op het spel staat. "Het was een opmerkelijk moment," zegt Mosadiq, en herinnert aan de vrouwelijke demonstranten op Farkhunda's begrafenis. "In tegenstelling tot alles wat ik heb gezien in mijn decennia van campagne voor vrouwenrechten in ons land." Selay Ghaffer, 32, is een vrouwenrechtenactivist en woordvoerder van de Solidariteitspartij van Afghanistan - een kleine maar uitgesproken politieke partij gevestigd in Kabul en twintig provincies die strijdt voor kwesties als democratie, sociale rechtvaardigheid en vrouwenrechten. De partij was de eerste die in het land werd verboden voor het beschuldigen van Afghaanse leiders en commandanten van oorlogsmisdaden en eiste dat ze voor de rechter zouden worden gebracht. Ze neemt deel aan Farkhunda's begrafenis en protesteert tegen haar dood, ze vertelt CNN dat ondanks de aanval van geweld tegen Afghaanse vrouwen in de loop der jaren, dit het ergste geval was. Maar de kans werd aangegrepen om een duidelijke boodschap af te leveren. "Dus de vrouwen van Afghanistan lieten zien dat we niet meer zullen zwijgen... En we zijn niet klaar om meer wreedheid en geweld tegen vrouwen te accepteren," zei Ghaffer. "Dus dit is waarom we besloten om het dode lichaam van Farkhunda op onze eigen schouders te dragen en aan de wereld te laten zien dat niet alleen mannen het kunnen doen en op een of andere manier het traditionalisme dat (a) man moet doen dit werk." Verrassend genoeg, zegt ze dat mannelijke toeschouwers steunden hun missie, hoewel ze in de minderheid over het algemeen in het land. "Mannen (op de begrafenis), ze zei dat je dit moet doen, want dit is hoe je de haat in Afghanistan kunt veranderen. "Zonder mannen, is het niet mogelijk voor vrouwen om hun rechten te krijgen," zegt ze. "Dus deze mannen en vrouwen werkten samen. Maar tegelijkertijd moeten vrouwen naar voren stappen voor hun rechten." Mosadiq zegt dat de strijd voor de rechten van vrouwen een tijdje geleden is opgericht. "Het activisme van vrouwen in Afghanistan is niets nieuws -- de vrouwenrechtenbeweging is sinds 2001 aanzienlijk gegroeid en heeft gevochten voor en bereikt een aantal zeer belangrijke winsten. "Deze winsten worden nu echter bedreigd en sommige worden zelfs teruggedraaid. Het is essentieel dat de regering en haar internationale partners dit niet toestaan." Ghaffer zelf is door haar werk bedreigd, ontvangen via e-mails en telefoontjes, thuis en op kantoor. Maar ze zegt dat ze wist waar ze aan begon. "Ik wist dat het geen gemakkelijke taak was. Er kunnen veel uitdagingen zijn en je moet je leven verliezen als je gaat en worstelt voor je rechten. "Als vrouw wil ik meer (voor mijn rechten), ik wil meer mensen om me heen hebben, om met me te worstelen." Mosadiq zegt dat het te vroeg is om over een revolutie te praten, hoewel de reactie op de moord op Farkhunda, van zowel mannen als vrouwen, een "zilveren voering" is geweest. Ghaffer gelooft echter dat dit het begin is van een opstand -- maar ze zegt dat het moet blijven bewegen. Interessant genoeg was het een man in haar leven die haar motiveerde om te vechten. "Ik moet sterk zeggen dat het mijn vader was (die mij inspireerde), die niet meer bij mij is, omdat hij... drie maanden geleden stierf," zegt ze. "Hij vertelde me altijd dat vrouwen altijd geleden hebben in dit land," zegt ze, haar stem overwonnen met emotie. "En je moet strijden voor je rechten. Want in deze traditionele, patriarchale samenleving, zal niemand deze rechten (aan) u geven." Ze realiseert zich hoe gelukkig ze is, voegt ze toe, in een samenleving waar ze getuige is geweest van mannen -- vaders en echtgenoten -- onderdrukkende vrouwen in tegenstelling tot hun rolmodellen. Ghaffer beweert dat stilte een onrecht is voor vrouwen, niet in de laatste plaats voor het slachtoffer van het recente, gruwelijke maffiageweld. "Dus als ik het niet zou doen, als een andere zuster het niet doet, wie zal het dan doen? Wie zal de rechten voor ons krijgen? We moeten ervoor strijden. "Als we onze mond houden, zullen er meer Farkhunda's gedood worden in dit land."
Een Amnesty International rapport roept op tot aanvallen op vrouwenrechtenactivisten in Afghanistan te worden onderzocht . Het rapport onderzoekt de vervolging van activisten niet alleen door de Taliban en stammen krijgsheren, maar ook door regeringsfunctionarissen . Sommige activisten zetten hun werk ondanks hun leven in gevaar .