(CNN)Als kunst worden filmstills vaak over het hoofd gezien.De fotografen zijn meestal anoniem; het is gemakkelijk om hun werk van de regisseur of cinematograaf voor te stellen. Hun beelden worden vaak ineengeklapt met de promotiemachines: Of het nu gaat om het documenteren van de sterren op de set of om zaken te doen, het is gewoon een andere vorm van salesmanship. Daarom is het werk van Ernst Haas zo opvallend. Haas, een van de grote fotojournalisten en beeldmakers van de 20e eeuw -- een vroeg lid van de grote Magnum Photos coöperatie die beroemd genoeg was in zijn bloeitijd om het onderwerp te zijn van een Museum of Modern Art tentoonstelling in 1962 -- was ook regelmatig op filmsets. Het was een noodzaak in die vroege dagen, zei John Jacob, de redacteur van een nieuw boek van Haas' filmfotografie, "Ernst Haas: On Set." "Werken aan filmsets was echt belangrijk voor Magnum, en alle fotografen die in de jaren '50 met Magnum samenwerkten, deden films," zegt Jacob, nu de McEvoy Family Curator voor Fotografie in het Smithsonian American Art Museum. Niet alleen betaalde het werk financieel, maar de fotografen vestigden ook relaties met leden van de industrie, zei hij. En de sterren en regisseurs wisten wat ze kregen: enkele van de beste in het veld. Fotografen zoals Haas werden toevertrouwd om hun talent en stijl naar het werk te brengen. De fotografen "produceren zeker werk voor het nageslacht, dat heel veel hun eigen vingerafdruk erop heeft," zei Jacob. Zo'n onderscheid is duidelijk van het kijken naar Haas' werk -- waarvan sommige zo beroemd is als de films waar hij aan werkte. Er is een opvallende foto van Orson Welles in 1949's "The Third Man," omzoomd door de duisternis op een manier die de schaduwrijke thema's van de klassieke film suggereert. Een andere, van Gregory Peck en Chuck Connors in 1958 "The Big Country," is zo dramatisch als elk full-scale film duel. (Westers waren een specialiteit.) Maar Haas heeft ook een manier van documenteren van de kunstmatigheid van het filmwerk, of het het vastleggen van de uitgestrekte, werkdag set van 1965 "The Greatest Story Ever Told" of het knappen van een ontspannen foto van Barbara Streisand als Dolly Levi in 1969 "Hello, Dolly!" Sociale media . Volg @CNNPhotos op Twitter om deel te nemen aan het gesprek over fotografie. De eerste is bijzonder interessant: een beeld van acteurs die op kruisen voor de kruisiging scene, omgeven door ladders, een camerakraan, een beschilderde scrim en verschillende casually gekleed crewleden. Jacob merkt op dat in elk van Haas' beelden er een oog voor het ongebruikelijke. Het zwart-wit werk van "The Greatest Story Ever Told," bijvoorbeeld, is bijna gebeden, terwijl de kleur beelden de aandacht vestigen op de kunstmatigheid van de film. En sommige van Haas' andere kleurenbeelden, vooral zijn werk voor "West Side Story" uit 1961, passen netjes bij anderen in zijn catalogus, zoals Haas bekend stond om een impressionistische vervaging van tinten die Jacob "het Haas effect" noemt. Haas stierf in 1986 en ondanks dat hij tijdens zijn leven gevierd werd, is zijn naam deze dagen enigszins vergeten. Jacob hoopt dat "Ernst Haas: Op Set" mensen eraan herinnert wat een meester hij was. "Veel van deze beelden zijn bekend, maar je associeert ze niet noodzakelijkerwijs met Haas," zei hij. "Aan de andere kant kennen mensen die Haas goed kennen dit werk eigenlijk niet, want het was werk te huur en werd nooit eerder op deze manier samengesteld." Ernst Haas was een Oostenrijkse fotograaf die in 1986 overleed. Hij was lid van Magnum Photos.
Ernst Haas, een beroemde 20e-eeuwse fotograaf, was een vaste klant op filmsets . Zijn werk uit de industrie is samengebracht in een nieuw boek, "Ernst Haas: On Set"