(CNN) Vorige week bestelde California Gov. Jerry Brown voor het eerst in de geschiedenis van de staat verplichte nationale beperkingen op het watergebruik. Zijn actie werd gedreven door een specifieke crisis die op dit moment uniek was voor Californië -- de ernstige droogte nu in zijn vierde jaar daar -- maar het heeft betekenis voor het hele land. Zoals het in het verleden heeft, leidt Californië de weg om te erkennen dat bevolking en economische groei de fysieke grenzen moeten respecteren die door de planeet Aarde worden opgelegd. Californië ontwikkelde de infrastructuur en het systeem van wettelijke rechten die het gebruikt om water te verdelen in een tijd waarin de bevolking veel kleiner was dan het nu is -- en toen het klimaat zich in een ongewoon natte fase bevond, historisch gesproken. Dit leidde tot een systeem dat alleen maar het zware watergebruik in droge delen van de staat aanmoedigt, met weinig consistentie in allocatie of prijsstelling en weinig ontmoedigend voor afval. Dit heeft nooit veel zin gehad, maar de nieuwe maatregelen zijn de sterkste erkenning nog dat het vandaag niet houdbaar is in een ernstige droogte. Wat betreft de droogte: Het zal niet de laatste zijn, en het zal zeker niet de slechtste zijn om in de rest van deze eeuw te komen. Brown's maatregelen kunnen tijdelijk zijn, maar we kunnen hopen dat ze een stap zullen zijn in de richting van een meer permanente hervorming van het waterdistributiesysteem van de staat -- een stap die grote agrarische gebruikers omvat, die niet in de huidige maatregelen zijn opgenomen, hoewel ze de dominante consumenten zijn van het water van Californië. Hoe de droogte de rest van de natie beïnvloedt. Wat Californië nu doet heeft wereldwijde betekenis: Gebrek aan schoon zoet water is een ernstig probleem in veel van de wereld. Op het Indiase subcontinent, waar het aanbod niet kan voldoen aan de eisen van snelle ontwikkeling, wordt het grondwater sterk uitgeput zoals het is in Californië, en is een even onduurzame praktijk op beide plaatsen. En mijn collega's op Columbia publiceerden onlangs een studie waarin werd aangevoerd dat droogte in Syrië een van de oorzaken was van de voortdurende oorlog daar. Ze toonden ook sterk bewijs dat de Syrische droogte deels toe te schrijven was aan de door de mens veroorzaakte klimaatverandering -- op zichzelf een andere fysieke beperking die de planeet plaatst op groei. Onze energiesystemen, zoals onze watersystemen, zijn niet duurzaam. Is de droogte in Californië een gevolg van klimaatverandering? Een recent rapport van de National Oceanic and Atmospheric Administration, waarvoor mijn collega Richard Seager hoofdauteur was, voerde aan dat het niet zo is (hoewel de auteurs erkennen dat de opwarming van de aarde de droogte erger maakt door de verdamping uit de bodem te verhogen). Californië, en Zuidwest-Noord-Amerika, zagen inderdaad slechtere "megadroughts" in het pre-Columbiaanse verleden, lang voordat mensen fossiele brandstoffen verbrandden. Tegelijkertijd zijn de laatste prognoses dat de kansen van dergelijke megadroughs toenemen met de opwarming. We weten dat de door de mens veroorzaakte klimaatverandering het risico vergroot dat een gebeurtenis als deze zal gebeuren, terwijl we tegelijkertijd de klimaatverandering niet sterk kunnen verwijten voor de specifieke gebeurtenis die nu plaatsvindt. Maakt het uit of de droogte klimaatverandering veroorzaakt wordt of niet? Vanuit een pragmatisch perspectief van public relations, misschien. Extreme weersomstandigheden maken mensen bewust dat we allemaal kwetsbaar zijn voor hen, en media-aandacht kan de aandacht vestigen op het wetenschappelijk bewijs dat klimaatverandering de risico's verhoogt. In principe kan dit bewustzijn helpen om het kiesdistrict te bouwen voor het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen. Ik woonde in Australië voor een jaar in 2007-2008 toen het land goed in een droogte was die ongeveer een dozijn jaar duurde -- en dat leidde tot waterbeperkingen in bijna alle grote steden van het land. Hoewel de rol van broeikasgassen in die droogte ook niet duidelijk was, maakte de ontberingen Australiërs toch veel meer bezorgd over klimaatverandering dan Amerikanen op dat moment waren. Enquêtes toonden aan dat de kwestie een belangrijke rol speelde bij de nationale verkiezingen die daar in mijn jaar werden gehouden, met een klimaatdenialiste regering die viel tot een veel klimaatproactiever (hoewel de slinger sindsdien terug is gedraaid). Maar de mogelijkheid om de klimaatverandering de schuld te geven voor een specifieke extreme weersverandering zou niet het enige moeten zijn om actie te stimuleren om broeikasgassen terug te dringen. Of we het nu hebben over een droogte in Californië, een orkaan aan de oostkust, een overstroming in het Midwesten of een tornado-uitbraak op de vlakte, het verband tussen één gebeurtenis en klimaatverandering is waarschijnlijk het onderwerp van legitieme wetenschappelijke controverse. De realiteit en de ernst van de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde is echter niet. Het wetenschappelijke geval dat de uitstoot van broeikasgassen door de mens het klimaat verandert en dat deze veranderingen ernstige risico's voor mensen en andere soorten met zich meebrengen, is niet gebaseerd op eenmalige attributie, maar eerder op de statistieken van grote sets van weersomstandigheden. Dat grote plaatje is wat ons zou moeten motiveren. En als het gaat om het beter voorbereiden op de mate van klimaatverandering die onvermijdelijk is, in veel gevallen is het nog minder van belang in hoeverre een bepaalde weersvoorval werd veroorzaakt door de mens versus natuurlijk. Californië had deze droogte kunnen hebben, en erger, zonder opwarming van de aarde. Op dezelfde manier neemt de stijging van de zeespiegel het risico van overstromingen aan de kust toe, maar steden zoals New Orleans, New York en vele anderen waren al te kwetsbaar (en zijn) te kwetsbaar. Omdat echt extreme gebeurtenissen per definitie zeldzaam zijn, hebben de meeste plaatsen niet gezien dat de slechtste natuur kan leveren, zelfs zonder klimaatverandering, in hun recente geschiedenis. Dus onze ontwikkelingsplanning heeft de neiging om verder te gaan onder de veronderstelling dat het ergste niet zal gebeuren, laat ons met infrastructuren die niet goed aangepast zelfs aan het huidige klimaat. Veel van de maatregelen die we moeten nemen om die kloof te dichten -- zoals het maken van Californië's waterdistributiesysteem minder verspilling, of New York's subways meer overstromingsbestendig -- zal ook helpen om ons voor te bereiden op de nieuwe klimaats die komen. Ze zijn misschien niet genoeg, op de lange termijn, maar ze zijn een begin. We noemen deze "geen-berouw" maatregelen, omdat ze goede ideeën zijn ongeacht hoe snel of langzaam de opwarming van de aarde verloopt. Als Californië de rest van ons iets kan leren over het ontwerpen en implementeren van dergelijke maatregelen voor water, zal het een voordeel zijn voor wat anders niets anders is dan een trage-bewegende ramp.
Adam Sobel: Californië's stappen tegen droogte zijn een voorbeeld voor de rest van de VS en de wereld . Het koppelen van klimaatverandering aan het weer rust niet op een extreme gebeurtenis, zegt Sobel . Het grote plaatje zou ons moeten stimuleren om ons voor te bereiden op nieuwe klimaten door de vaststelling van infrastructuur , zegt hij .