(CNN) Dit artikel bevat taal die misschien beledigend zijn voor sommigen. Sinds het nieuws vorig weekend brak dat Hillary Clinton haar kandidatuur had verklaard, opmerkelijk onder de blitz van nieuwsverhalen zijn de velen die naar haar verwijzen als de mononieme "Hillary," alsof ze een popster in een broekpak. De New York Post publiceerde een item getiteld "Lena Dunham backs Hillary for President" terwijl roddelsite TMZ verwijst naar de voormalige FLOTUS, Amerikaanse senator, en secretaris van de staat op een voornaam basis in zijn nieuws verhaal op de aankondiging. Zelfs de Nieuwe Republiek postte een stuk over de run genaamd "Er is niets onvermijdelijk over Hillary." Ze is nu beroemd genoeg om te gaan met een naam, maar moet ze? Terwijl Clinton waarschijnlijk meer bekend is dan haar huidige tegenstanders, is ze ook een voormalige Amerikaanse senator en minister van Buitenlandse Zaken. Ze is niet Beyoncé. En toch, ondanks haar gedecoreerde carrière in de regering, hebben we Clinton lang bij haar voornaam genoemd, en haar voornaam alleen, op een manier die we niet doen met mannen die soortgelijke, of zelfs vaag vergelijkbare, machtsposities hebben. Volgens een University of Utah studie, Clinton werd genoemd bij haar voornaam vier keer meer dan haar 2008 rivaal, Barack Obama, en dus gaat het deze keer rond. Immers, Rand's ook kandidaat voor president. Marco. Toen die jongens verklaarden, echter, ze hebben krantenkoppen die hun achternamen omvatten. Er is een zeer goede reden voor dat. Presidentiële kandidaten zijn niet alleen professionals, maar professionals verklaren hun kandidatuur voor een positie die velen beschouwen als de meest krachtige in de wereld. Een positie die niet alleen formaliteit en respect verdient, maar binnen een wereldwijde context lijkt het nodig te hebben. President van de Verenigde Staten is een serieuze baan. Zijn er "Ted for President" tekens in onze toekomst? Onwaarschijnlijk. Werden we aangemoedigd om "stemmen voor Mitt"? Nope. Het Amerikaanse leger, ondertussen, is een van de meest geregeerde organisaties in de wereld, wiens waarden waardigheid en respect op de hoogste prioriteit stellen. Cadets noemen hun commandanten niet bij hun voornamen, zelfs -- misschien vooral -- als ze vrouwen zijn. Waarom verwijzen we dan allemaal naar de mogelijke volgende opperbevelhebber alsof we deel uitmaken van haar kring van goede vrienden? Voordat je wijst op het feit dat Clinton niet de eerste Clinton is die deze specifieke politieke drempel overschrijdt, is het probleem niet een praktische kwestie: Het Amerikaanse publiek is slim genoeg om onderscheid te maken tussen Clinton en Clinton. George W. Bush was niet de eerste in zijn familie die zich kandidaat stelde voor het ambt, en toen hij dat deed, gingen legitieme kranten niet rond met het opmerken van de "W" (of zelfs "Dubya") was voor de baan. Hij was gewoon Bush, zoals hij had moeten zijn, net als Clinton is gewoon Clinton, een vrouw die heeft gedaan een zeer goed onderscheid van haar man zonder de noodzaak om te worden verwezen naar haar voornaam om een geval van verkeerde identiteit te voorkomen. Natuurlijk, de mononimiteit lijkt niet onwelkom: Sections of Clinton's website nodigen lezers uit om "Zoals Hillary op Facebook" en lees over "Hillary's Story," terwijl de officiële hashtag van de campagne lijkt te zijn #Hillary2016. Haar campagnevoorzitter naar verluidt e-mailde potentiële campagne donoren gisteren met het Missive dat "Het is officieel: Hillary loopt voor president." Misschien Clinton en haar adviseurs geloven dat de enige naam maakt haar meer persoonlijk, en bekend. Misschien is het een poging om Clinton te distantiëren van het andere gender-gebaseerde stereotype dat de laatste keer op haar sloeg, toen ze "de trut" was voor Sarah Palin's "ditz." Maar terwijl we onze president zouden willen -- als we haar niet willen hebben als een persoonlijke vriend -- het is veel belangrijker om haar te vertrouwen en te respecteren -- en dat vereist nog steeds een niveau van formaliteit. Het is belangrijk dat het Amerikaanse publiek zich kan voorstellen een leider te kiezen, niet ondanks het feit dat ze een vrouw is, of zelfs omdat ze een vrouw is, maar die, heel eenvoudig, toevallig een vrouw is. Of ze het idee onderschrijft of niet, het noemen van Clinton bij haar voornaam dient om, in het beste geval, gender- en werkplekstereotypen te versterken -- dat vrouwen "aanspreekbaar" moeten zijn, niet schurend of afstandelijk, om het werk gedaan te krijgen en geliefd te worden terwijl ze het doet -- en in het ergste geval, infantiliseren en haar op haar plaats zetten. Er is tenslotte een reden dat we huidige en voormalige presidenten als meneer President aanspreken als we hen ontmoeten, en niet als "Hey, Jimmy!" En als er een reden is dat Hillary Clinton gekozen zal worden als onze volgende president, is het niet omdat ze ons haar Hillary liet noemen.
Peggy Drexler: Media, zelfs kandidaat zelf noemt Clinton gewoon 'Hillary.' Dit versterkt stereotypen over vrouwen die moeten worden benaderd . Ze zegt vooral in wereldwijde context, vertrouwen, respect belangrijk voor de potentiële leider van de vrije wereld, niet vertrouwdheid. Alleen 'Hillary' niet geschikt .