Een explosief nieuw rapport onthult dat de Verenigde Staten begonnen stiekem telefoons te volgen lang voordat de gebeurtenissen van 9/11 of passage van de Patriot Act. In 1992, een Drug Enforcement Agency operatie die sindsdien is stopgezet, gecontroleerd elk telefoongesprek van de Verenigde Staten naar een van de tot 116 landen op hun wachtlijst voor drugshandel, waaronder bijna elk land in zowel Noord- als Zuid-Amerika. USA Vandaag onthulde de details van het programma, wiens uitgestrektheid was niet bekend tot nu toe, en wiens praktijken, vooral in het verzamelen van bulk informatie, later werd een model voor de National Security Agency. Scroll naar beneden voor video . Het is onthuld dat de overheid begon in het geheim het volgen van telefoongesprekken onder een programma gemaakt voor de Drug Enforcement Agency in 1992 . Het DEA-programma en de doelstellingen ervan was eerder dit jaar onthuld in een rapport van het ministerie van Justitie , hoewel er geen vermelding was van hoe groot het programma was , en de hoeveelheid gegevens die het agentschap was gemachtigd om te verzamelen . Dit is nu ook het oudste bekende voorbeeld van de Amerikaanse regering het toestaan van dit niveau van het volgen van onwetende burgers van het land . Het doel was om te infiltreren drugshandel ringen, vooral degenen die voorheen onbekend waren aan leden van de DEA en federale overheid. Het programma stond ook agenten toe om te controleren oproepen de uitgesloten mogelijkheid van buitenlandse banden met de 1995 bombardementen op de Oklahoma City federale gebouw door de Amerikaanse Timothy McVeigh. Het programma pas onlangs gesloten, en werd gebruikt voor bijna twee decennia, met top ambtenaren van het ministerie van Justitie in vier administraties - George H.W. Bush, Bill Clinton, George W. Bush, en Barack Obama - goedkeuring van de gegevensverzamelingen. De gegevensverzameling gaf de DEA-onderzoekers echter geen toegang tot de werkelijke inhoud van oproepen, alleen de nummers en de tijd van de oproepen werden allemaal opgenomen. Een verzoek van 1998 voor Sprint om hun call records vrij te geven aan het programma gelabelde het als 'een van de belangrijkste en effectieve Federale rechtshandhavingsinitiatieven voor drugs.' Het programma werd uiteindelijk gestopt niet omdat het zijn gang had gelopen, maar eerder uit angst voor publieke reactie mochten de details worden onthuld. Die beslissing kwam van procureur-generaal Eric Holder in september 2013, slechts maanden nadat Edward Snowden systematisch begon met het vrijgeven van gerubriceerde informatie die hij verkregen tijdens het werken bij de NSA, met name documenten die gedetailleerd het bereik van het agentschap, die, hoewel gezien door sommigen als cruciaal en noodzakelijk, werd gezien door velen als een Orwelliaanse nachtmerrie, specifiek als het betrekking had op de vrijheden en vergoedingen het agentschap was toegekend toen het ging om het bespioneren van Amerikanen. De DEA bevestigde dit, en ze sturen nu dagvaardingen op een dagelijkse basis naar telefoonbedrijven om records te verkrijgen. Voormalige ambtenaren die werkten bij het agentschap voor en tijdens de start van het programma spreken van het als een noodzaak op het moment dat ze probeerden om de schijnbaar onaantastbare en onfeilbare Colombiaanse drugskartels te bestrijden. In dat opzicht was het programma een enorm succes, waardoor agentschap ambtenaren om grotere leden van drugsorganisaties neer te halen dankzij een systeem dat niet langer nodig hen te contacteren naar de telefoonbedrijven elke dag, waar de kon alleen verzoeken individuele telefoongegevens. En dit jaar voordat het programma was begonnen, en het agentschap werkte met slechts de principes die ze hadden ontwikkeld, twee supercomputers en een team van analisten. Ambtenaren konden niet onthullen dat het programma hielp het agentschap te vangen, maar we weten dat Colombiaanse baronnen Carlos Lehder, Griselda Blanco en Daniel Barrera Barrera, ook bekend als El Loco, werden allemaal gevangen genomen door of met de hulp van de DEA in de jaren voorafgaand aan het programma. Het succes van dit nieuwe systeem onder de indruk van president George H.W. Bush, die sprak over het idee van 'geavanceerde intelligentie-verzamelen en Defensie Departement technologie' in een 1989 speech, de eerste keer dat deze concepten waren genoemd door een president. Die successen waren van korte duur echter, en slechts drie jaar later drugsmisdrijven waren hit record highs, terwijl ook steeds gewelddadiger, vooral in Miami. Het was rond deze tijd dat het DEA-programma werd goedgekeurd, met president George H.W. Bush, samen met procureur-generaal William Barr en officier van justitie, Robert Mueller, geven het agentschap deze nieuwe gegevensverzameling privileges in de laatste maanden van zijn eerste termijn. Het rapport niet onthulde wanneer precies dit gebeurde, en als hij verleende dit voor of na zijn mislukte bod voor herverkiezing. De DEA, die slechts jaren eerder contact met telefoonbedrijven op zoek naar individuele records, zou nu ontvangen telefoonbedrijf records op een dagelijkse basis dankzij een verzoek van het ministerie van Justitie. Wat meer is, terwijl voordat de focus was op het krijgen van records alleen van degenen die bekend drugsverdachten als gevolg van tijdsdruk, het agentschap kreeg nu een lijst van elk telefoontje van een Amerikaanse telefoonlijn naar een land op de drugshorloge lijst. De landen veranderden, met sommige komen op dan gaan weer op, maar de gegevens zoals altijd het nummer en het tijdstip van het gesprek. Er was duw terug van een aantal van de telefoonbedrijven op dat moment, maar nooit tot het punt dat een van hen daagde de dagvaardingen in de rechtbank. Ze hebben misschien ook geen zin gezien om deze dagvaardingen aan te vechten in een rechtbank toen de bedrijven die wel aarzelen een brief van het ministerie van Justitie ontvingen 'aandrongen om te voldoen.' De eerder genoemde brief aan Sprint in 1998 was een voorbeeld van deze notities verzonden naar de telefoonbedrijven, en gezien het feit dat zes jaar later was er nog steeds onbehagen over het overslaan van deze records het zou lijken dat dit een constante strijd was gedurende de jaren dat het programma actief was. Diezelfde brief geeft een andere blik op waarom naar de rechtbank te gaan leek misschien zinloos, zoals het ministerie van Justitie schreef dat het programma was 'legaal toepasselijk' in het briefje, gepenoneerd door toen adjunct-advocaat-generaal Mary Lee Warren. De omvang van de bestanden kon worden gebruikt voor werd zwaar gecontroleerd vóór 9/11, met alle gegevens die worden gebruikt om onderzoeken naar drugs, met uitzondering van een paar incidenten die werden gezien als potentiële bedreigingen voor de nationale veiligheid, zoals Oklahoma City. Met het programma nu gesloten, zijn er een aantal zorgen over de lijst van landen op de DEA-lijst worden onthuld, hoewel ambtenaren zeiden dat in veel gevallen ze op de hoogte waren van het programma, die waarschijnlijk net zo gunstig voor hen als voor de Verenigde Staten zou zijn. De informatie werd ook doorgegeven aan buitenlandse regeringen die op hun beurt gebruikt bij het bouwen van hun eigen zaken en onderzoeken.
Het is onthuld dat de overheid begon stiekem het volgen van telefoongesprekken onder een programma gemaakt voor de Drug Enforcement Agency in 1992 . Het programma dwong telefoonbedrijven om alle communicatie op een dagelijkse basis tussen alle Amerikanen oproepen 116 watch list landen . De verzamelde gegevens opgenomen telefoonnummers en tijdgesprekken werden gemaakt , hoewel de werkelijke inhoud werd niet opgenomen . Het programma werd goedgekeurd door elke administratie beginnend met president George H.W.Bush . Het werd alleen gesloten in september 2013, dit nadat advocaat-generaal Eric Holder werd nerveus in de nasleep van de Edward Snowden lekken . Het programma diende ook als een blauwdruk voor de National Security Agency .