(CNN) U.S. President Barack Obama's recente uitleg over hoe zijn regering zich zal bezighouden met het Midden-Oosten is verre van geruststellend voor de regio. In zijn interview met Tom Friedman uit de New York Times op 4 april, Obama uitgelegd Amerikaanse buitenlandse beleid stappen op Iran en Cuba, die Friedman omschreven als de "Obama doctrine." Hij verklaarde dat "We zullen deelnemen, maar we behouden al onze mogelijkheden." Met vermogens, de President moet de instrumenten, of het nu diplomatieke, economische of militaire, om de belangen van de VS te beschermen en te verdedigen. De doctrine is belangrijk omdat het meer duidelijkheid geeft over het Amerikaanse beleid onder de rest van Obama's presidentschap. In plaats van het "nieuwe begin" dat de president in zijn veel besproken Caïro toespraak in 2009 schetste, blijft het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten in tegenspraak tussen principes en actie op het terrein. Bijvoorbeeld, de president beweerde in het interview dat "de belangrijkste belangen van de VS in de regio geen olie zijn, niet territoriaal... Onze kernbelangen zijn dat iedereen in vrede leeft, dat het ordelijk is, dat onze bondgenoten niet worden aangevallen, dat kinderen geen vatbommen op hen laten vallen, dat massale verplaatsingen niet plaatsvinden." Maar op het moment dat de president deze beoordeling aanbood, stonden Amerikaanse bondgenoten, zoals de Arabische Golfstaten, Jordanië, Libanon en de legitieme regering in Jemen, onder ernstige dreiging en aanval; het Syrische regime bleef meedogenloos zijn eigen burgers bombarderen; en het Midden-Oosten werd geconfronteerd met de grootste vluchtelingencrisis in zijn geschiedenis. De uitvoering van de kernbelangen van de VS die Obama in het interview schetste, werkt duidelijk niet. Er bestaan ernstige twijfels over de vraag of de huidige Amerikaanse regering inderdaad klaar is om de bovengenoemde "capaciteiten" in te zetten. Het lijkt erop dat de VS ze alleen zullen gebruiken als de nationale veiligheid op het spel staat. En die kernbelangen zijn beperkt tot het omgaan met terrorisme en nucleaire proliferatie alleen en niet de bredere aspecten die door de president worden genoemd. Het gebruik van dronetechnologie in de hele regio, de militaire stakingen die worden uitgevoerd tegen ISIS in Irak en Syrië en de kaderovereenkomst tussen Iran en zes wereldmachten over de Iraanse nucleaire programma's zijn gevallen in kwestie. Het opzetten van een regio "levend in vrede" is duidelijk niet een geval waar deze capaciteiten zullen worden ingezet en is geen onderdeel van de zogenaamde Obama doctrine. In dezelfde geest, de meerderheid van de Arabische wereld en de hele Golfregio kijken naar de onlangs aangekondigde Iran nucleaire deal met een gevoel van wantrouwen en trepidatie. Na direct ervaren de problematische interventionistische Iraanse beleid decennialang, de Arabische wereld is gewoon niet klaar om Teheran het voordeel van twijfel over een regionale kwestie te geven. Maar ook is het niet klaar om te vertrouwen VS garanties dat buiten een nucleaire overeenkomst, de VS inderdaad een gezamenlijke strategie zal voorstellen om de Iraanse invloed in de hele regio te beperken of om de Golf Samenwerkingsraad (GCC) staten tegen elke Iraanse dreiging te verdedigen. In plaats daarvan is de angst dat zolang Iran zich houdt aan een overeenkomst die later dit jaar van kracht zou kunnen worden, de VS de Iraanse acties die de Arabische wereld als directe bedreigingen beschouwt, zal ontkennen, neerbuigen of gewoon negeren. Hier spreken daden luider dan woorden en helaas ziet men alleen het laatste uit Washington komen. Op een moment dat de regio wordt geconfronteerd met ongekende onrust en transitie, verplaatste de president zelfs de schuld en richtte hij zijn kritiek op de Arabische wereld. Toen hij verwees naar "onze soennitische Arabische bondgenoten" gaf de president een overdreven beeld door te zeggen: "bevolkingen die in sommige gevallen vervreemd zijn, jongeren die werkloos zijn, een ideologie die destructief en nihilistisch is, en in sommige gevallen gewoon een geloof dat er geen legitieme politieke uitweg is voor grieven." Wat Obama niet heeft gedaan, is te benadrukken dat deze verklaring in feite ook van toepassing is op Iran. In zijn interview heeft hij nooit vraagtekens gezet bij Iran's afschuwelijke staat van dienst op het gebied van de mensenrechten, de behandeling van de politieke oppositie en de rechten van minderheden, onder andere verontrustende kwesties. Bovendien negeert de verwijzing naar Saudi-Arabië als een van de "Zonni Arabische bondgenoten" het feit dat er niet-zonni's leven in de Arabische Golf en voegt aan de bestaande destructieve sektarische spanningen, evenals de gevoeligheid van de niet-zonni-Arabieren. Ook de bewering dat "de grootste bedreigingen die zij (de Arabische staten) onder ogen zien kunnen niet komen uit Iran binnenvallen. Het gaat om ontevredenheid binnen hun eigen landen ..." is een ander voorbeeld van de onthechting uit de werkelijkheid. Gebaseerd op een Gulf Research Center studie, als er 48 militiegroepen ondersteund door Iran actief in Irak en scheuren van de zeer sociale structuur van dat land, is het simpelweg naïef om te suggereren dat er geen Iraanse dreiging. De bottom line hier is dat de Amerikaanse en Arabische nationale veiligheidsbelangen niet meer op dezelfde pagina. Sinds de Amerikaanse invasie van Irak in 2003, die belangen zijn steeds meer afgeweken tot het punt dat de Arabische wereld is moe van valse beloften. De voortdurende werking van tien voornamelijk Arabische coalitielanden om de legitieme regering van Jemen te beschermen is eenvoudigweg de laatste stap die de vastberadenheid van Arabische landen onderstreept om de zaak in eigen handen te nemen. De GCC-staten kunnen de uitnodiging van de Amerikaanse president om naar Camp David, zijn Maryland land retraite, te komen accepteren en een eerlijke discussie met hem hebben over de situatie in de regio. Maar ze betwijfelen de waarde van uitgenodigd te worden voor doeleinden van geruststelling wanneer ze al worden geïnformeerd over wat er mis is met hen. De waarheid van de zaak is dat "de regio (niet) werkt" en dat misleide leiderschap en beleid van de VS behoren tot de redenen voor de aanhoudende tragedie in deze regio. Helaas, de "Obama doctrine" doet weinig om dit te veranderen en kan in feite maken de zaken erger.
Obama heeft onlangs uitgelegd Amerikaanse buitenlandse beleid stappen op Iran en Cuba . Sager: Misgeleide Amerikaanse leiderschap en beleid zijn redenen voor de aanhoudende tragedie in het Midden-Oosten .