De andere dag reed ik langs de haven bij Bristol en ik zag al die duizenden auto's opgesteld op de kade en whoa... Ik deed een dubbele take. Daar waren ze: phalanx op phalanx van glanzende nieuwe voertuigen schitteren als Dinky speelgoed in de zon; en ik plotseling realiseerde me dat ze niet aangekomen in dit land. Deze auto's had niet net uit Frankrijk of Duitsland of Japan. Ze stonden op het punt om hun eigen reis naar het buitenland te maken, ze waren Britse auto's, voor goedheid. Het waren voorbeelden van Britse productie en ontwerp en engineering en ze stonden op het punt om te worden geladen op schepen en meegenomen naar andere Europese landen, en naar Afrika, en Azië; en ik reflecteerde op een van de meest prachtige turnaround verhalen in de economische geschiedenis van dit land. Scroll naar beneden voor video. Groot-Brittannië vorig jaar produceerde meer dan 1,5 miljoen auto's  In de hele West Midlands en inderdaad in het hele land zijn er nu letterlijk duizenden bedrijven, groot en klein, die zich bezighouden met auto-innovatie en aanbod; en er was een tijd dat niemand zou hebben geloofd dat dat mogelijk was. Ik herinner me de jaren zeventig. Ook u, misschien, herinneren dat mullet-harige decennium. De muziek was prachtig, het voedsel was middelmatig, en de Britse industrie was op zijn knieën. Ik herinner me toen onze motorindustrie was in de handen van de Conveners en de winkel rentmeesters, en toen de man die British Leyland leidde toen onze grootste auto bedrijf bleek te zijn een openlijk communistische vakbondsambtenaar genaamd Red Robbo. Toen ik een kind ik ben bang om te zeggen dat Britse auto's waren de kont van internationale spot. Ze lekten olie, en ze werden over het algemeen samengevoegd met een dergelijke slordige onnauwkeurigheid ze kregen een reputatie voor ontrouw dat het decennia heeft geduurd om af te schudden. Lemon na citroen rolde van onze productielijnen, culminerend in de belachelijke roestbucket genaamd de Austin Allegro en er was een reden voor de ramp. Boris Johnson: Het probleem met Ed Miliband is dat hij wil het land terug te nemen naar de jaren zeventig. We hadden gruwelijke relaties tussen management en vakbonden, en een juridisch kader dat gaf alle macht aan de vakbonden. We hadden een Labour regering die geloofde dat bedrijven niet om de behoeften van de markt te dienen, of de wensen van hun klanten te voldoen aan de rechten van hun werknemers. We hadden een tijdperk van theepauzes en demarcatie geschillen en gesloten winkels en one-out-out stakingen, met de Labour regering proberen om dergelijke krankzinnige oplossingen op te leggen als Tony Benn Het werkte toen niet, en het lijkt mij vreemd dat we zelfs zouden kunnen overwegen om terug te gaan naar dergelijke regelingen nu. Ik ben niet verbaasd te ontdekken dat een van de belangrijkste auteurs van de Labour Party manifest is mijn voormalige tegenstander Ken Livingstone, die al lang op de Bennite vleugel. Door Ed Milibands eigen toelating, Livingstone is een grote invloed geweest in zijn denken en in hun terugkeer naar de Benn / Livingstone aanpak Labour zijn plannen echt nachtmerrie voor het bedrijfsleven en de onderneming. Miliband keert de Labour Party scherp terug naar links, en neemt actief afstand van het belangrijkste inzicht van Tony Blair . Dat de partij alleen succesvol kan zijn als het een verstandige accommodatie maakt met het kapitalisme en de markteconomie. Daarom zijn Britse zakenmensen zo unaniem in hun verschrikkingen, waaronder veel voormalige Labour supporters en donoren. Ze zijn niet verkeerd. Labour wil kleine en middelgrote bedrijven raken met meer vennootschapsbelasting en hogere nationale verzekeringen, maar het is erger dan dat. 'Ik ben niet verbaasd te ontdekken dat een van de belangrijkste auteurs van het Labour Party manifest mijn voormalige tegenstander Ken Livingstone is' Ze willen de verstikkende omgeving van de jaren zeventig, waarin het management werd beroofd van het vermogen om te beheren na te bootsen. Ze willen het voor werknemers gemakkelijker maken om bedrijven mee te nemen naar arbeidstribunalen als je zou denken dat het systeem al uit de hand liep, met mensen eindeloos en automatisch en zelfs heel vaak vextieuze beweren raciale of seksuele of leeftijd of handicap discriminatie. Ze willen dat alle bedrijven met meer dan 50 werknemers om een systeem van winstdeling te hebben een terugkeer naar Bennéry en ze willen dat de werknemers in staat zijn om overnames te blokkeren. Dat is voordat je zelfs bent begonnen met het berekenen van de impact van hun aanvallen op de stad, hogere inkomstenbelasting, en de hogere rente die kleine bedrijven zou moeten omgaan met het resultaat van Labour het falen om het tekort aan te pakken. Wat maakt deze anti-kapitalistische agenda zo gevaarlijk is dat de Britse automobielindustrie is niet in handen van een paar gigantische bedrijven. We hebben het over enorme aantallen vaak kleine bedrijven die trots op het maken van een efficiëntere ruit-wiper of een stillere airconditioning of een gemakkelijker af te vegen dashboard fascia. Het is ongelooflijk maar waar dat Groot-Brittannië nu meer gespecialiseerde motor productie markies dan elk land op aarde heeft Lotus, McLaren, Bristol, Morgan, Caterham, TVR... de lijst gaat door. Denk aan Londens nieuwe hop-on hop-off Routemaster bus, een glorieus stuk van koolstofarme technologie en een van de groenste nieuwe bussen op de markt gemaakt in Noord-Ierland door Wrightbus. De West Midlands is opnieuw het epicentrum van een van de meest dichte ecosystemen van de motorindustrie en ontwikkeling van de wereld. Britse merken hebben hun jaren zeventig reputatie verloren; ze nemen de wereld op zich en winnen. Hoe gek, hoe tragisch, dat deze buitengewone Britse triomf geconfronteerd moet worden met een Labour regering die het kapitalisme als een roofdier beschouwt. Het probleem met Ed Miliband is niet zijn methode van het consumeren van een bacon sarnie in feite ik volledig sympathiseer op dat ene. Het probleem met Ed Miliband is dat hij wil het land terug te nemen naar de jaren zeventig, schrijft Boris Johnson. Het probleem is niet eens dat hij crashte de economie de laatste keer, hoewel hij deed. Hij en Balls waren aan de controles in Downing Street toen dit land ervaren de ergste economische catastrofe in het levende geheugen .. een catastrofe die ernstig werd verergerd door hun onverantwoordelijke fiscale beleid. Het probleem met Ed Miliband is dat hij het land terug wil brengen naar de jaren zeventig. Hij vindt echt dat Frankrijk het model is dat we moeten nabootsen, wanneer de Fransen, wat de pracht van hun beschaving ook is, 12 procent werkloosheid hebben, en wanneer enorme aantallen van de meest getalenteerde Fransen hebben besloten dat ze Frankrijk meer als Groot-Brittannië wensen. Hoeveel Britten werken er in Parijs? 16.000. Hoeveel Franse mannen en vrouwen wonen en werken in Londen? Ongeveer 400.000. Mais oui. Dat moet Miliband alles vertellen wat hij moet weten over de relatieve dynamiek en het concurrentievermogen van de twee economieën. Labour wil teruggaan naar de jaren zeventig, Ukip naar een niet-bestaande versie van een monochrome jaren 1950, de Groenen willen graag teruggaan naar het midden van het stenen tijdperk, en de Lib Dems zou waarschijnlijk genoegen nemen met elk tijdperk waarin ze boven de vijf procent in de peilingen waren. Er is slechts één partij die zich presenteert voor de verkiezingen op 7 mei die lijkt te geloven in het genie van dit land, en dat heeft een plan om het verder te zetten. De Lib Dems onder Nick Clegg zou waarschijnlijk genoegen nemen met elk tijdperk waarin ze waren boven de vijf procent in de peilingen . Het is alleen de Conservatieven die begrijpen de echte economische en sociale betekenis van al die Britse auto's opgesteld in Bristol . Ze zijn niet de resultaten van een kwaadaardig en roofzuchtig systeem , waardoor werknemers worden uitgebuit en de baas klasse luxe in steeds groter privilege . Het zijn de vruchten van een lange en pijnlijke periode na de oorlog waarin Groot-Brittannië heeft geleerd dat we om te overleven moeten innoveren en concurreren, en dat we niet kunnen hopen om te concurreren als we overbelasting en overregulering op de manier die Ed Miliband voorstelt. Die Britse auto's zijn het teken van een economie die weer op de been is na de door Labour veroorzaakte ramp van 2008-9, waarin de automobielindustrie is gedaald met een half miljoen auto's; een economie die sinds 2010 de creatie van ongeveer twee miljoen banen heeft meegemaakt. En die glinsterende Britse auto's in de Bristol dokken daarom belichamen het grote morele doel van rijkdom creëren . . omdat het is alleen als je een sterke en levendige economie die u kunt hopen om de belasting te verhogen om te betalen voor wegen en scholen en ziekenhuizen en pensioenen en welzijn . . niet te spreken van sterke verdediging . . en alle andere beschaafde doelstellingen die we willen voldoen . Ik denk echt niet dat Miliband krijgt dat . Hij is een van die theoretische socialisten die denkt dat het probleem met het socialisme nooit goed is uitgeprobeerd; en ik ben geschokt over het idee dat hij een andere kans moet krijgen. Er is maar één partij die zich presenteert voor de verkiezingen op 7 mei die gelooft dat over het geheel genomen vandaag beter is dan gisteren, en morgen zal beter zijn dan vandaag. Dat is David Cameron en de Conservatieven. We hebben nog vijf jaar nodig om dit economisch herstel te verankeren, vijf jaar om dit land vooruit te brengen en niet achteruit te gaan. Dat is de slag voor Groot-Brittannië volgende maand, en een dit land kan zich niet veroorloven om te verliezen.
Boris Johnson kwesties rally schreeuwen om Ed Miliband te verslaan in .Battle Voor Groot-Brittannië . London Mayor heeft gewaarschuwd dat Labour overwinning volgende maand zou 'gek' Hij zegt Conservatieven hebben vijf jaar nodig om 'het economisch herstel te versterken'