Een paar jaar geleden werkte Frances Bean Cobain als stagiaire in de New Yorkse kantoren van Rolling Stone. Frances -- de dochter van Nirvana zanger-gitarist Kurt Cobain en een executive producer van de nieuwe HBO documentaire over zijn leven, "Kurt Cobain: Montage of Heck" -- was "een 15-jarige Gothische jongen, zo opgewonden," herinnert ze zich met een lach tijdens een recent interview voor het coververhaal in ons nieuwe nummer. Ze herinnert zich het verlenen van onderzoekshulp op een cover over de Jonas Brothers -- en het werken in een hokje tegenover een muur met een reusachtig schilderij van Kurt. "Ja," Frances zegt met een grijns en schijnvertoning, "het kijken naar mijn vader elke dag." (Bekijk het coververhaal en luister naar een eerder niet gehoord Cobain lied hier.) Dat is een van de vele verhalen en onthullingen die op een middag in het begin van maart bijna drie uur te laat uitkomen, aangezien Frances, nu 22 en een beeldend kunstenaar, voor het eerst publiekelijk spreekt over haar vader; het leven na zijn dood; haar complexe relatie met haar moeder, Courtney Love; en de nieuwe film, geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Brett Morgen. "Kurt kwam op het punt dat hij uiteindelijk alles moest opofferen van wie hij was aan zijn kunst, omdat de wereld het van hem eiste," zegt Frances botweg op een punt. "Ik denk dat dat een van de belangrijkste triggers was waarom hij voelde dat hij hier niet wilde zijn en iedereen gelukkiger zou zijn zonder hem." Rolling Stone: Luister naar een eerder niet gehoord Kurt Cobain lied. Maar "in werkelijkheid, als hij had geleefd," gaat ze verder, "Ik zou een vader hebben gehad. En dat zou een ongelooflijke ervaring geweest zijn." Wat volgt zijn extra fragmenten van een opmerkelijk -- en bewegend -- gesprek. Hoe zou je "Montage of Heck" omschrijven? Het is emotionele journalistiek. Het is het dichtst bij dat Kurt zijn eigen verhaal in zijn eigen woorden vertelt -- door zijn eigen esthetiek, zijn eigen perceptie van de wereld. Het schildert een portret van een man die probeert om te gaan met het menselijk zijn. Toen Brett en ik elkaar voor het eerst ontmoetten, was ik heel specifiek over wat ik wilde zien, hoe ik wilde dat Kurt vertegenwoordigd werd. Ik zei hem: "Ik wil de mythologie van Kurt of het romantiek niet." Ook al stierf Kurt op de meest afschuwelijke manier mogelijk, er is deze mythologie en romantiek die hem omringt, omdat hij 27 is voor altijd. De houdbaarheid van een kunstenaar of muzikant is niet bijzonder lang. Kurt heeft gekregen om pictogram status omdat hij nooit zal verouderen. Hij zal altijd zo relevant in die tijd en altijd mooi zijn. Rolling Stone: 17 Young Innovators Shaking Up the Music Industry. Er is, met een grote kunstenaar, een beetje manisch-ness en waanzin. "Tropic of Cancer" is een van mijn favoriete boeken. En [auteur] Henry Miller had dit werk ethiek, waar hij uit bed zou komen elke dag en dwingen zichzelf om vijf pagina's te schrijven. Het leerde me dat als je het werk te doen, je vooruitgang. Zoveel mensen zijn tevreden om zich te vestigen. Mijn vader was uitzonderlijk ambitieus. Maar hij had veel gegooid op hem, overtrof zijn ambitie. Hij wilde zijn band om succesvol te zijn. Maar hij wilde niet de f - -- -- stem van een generatie. Herinner je je de eerste keer dat je een Nirvana plaat hoorde -- en wetende dat dat je vader was? Ik heb hierover met Sean Lennon gesproken. Hij had nog een paar jaar met zijn vader dat je deed. Maar voor hem waren de platen een weg naar het begrijpen van zijn vader nadat hij weg was. Ik hou niet echt van Nirvana zo veel [grins]. Sorry, promotionele mensen, Universal. Ik ben meer in Mercury Rev, Oasis, Brian Jonestown Massacre [lacht]. De grunge scene is niet waar ik in geïnteresseerd ben. Maar "Territorial Pissings" [on Nevermind] is een f------- geweldig lied. En "Dumb" [on In Utero] -- ik huil elke keer als ik dat liedje hoor. Het is een ontleed versie van Kurt's perceptie van zichzelf -- van zichzelf aan drugs, van drugs, zich niet goed voelend om de stem van een generatie te worden genoemd. Rolling Stone: Elton John, Michael Stipe verdedigen de rechten van transgender gevangenen. De ironie is dat hij het schreef voordat Nirvana maakte Nevermind. Ik weet het. Het was projectie, om iets. Er is geen manier dat iemand kan wrap hun gedachten rond dat. Voelde je je ongemakkelijk als een tiener, niet zo geïnteresseerd in de muziek die Kurt maakte? Nee. Ik zou meer ongemakkelijk hebben gevoeld als ik een fan was geweest. Ik was ongeveer 15 toen ik besefte dat hij was onvermijdelijk. Zelfs als ik in een auto en had de radio aan, er is mijn vader. Hij is groter dan het leven, en onze cultuur is geobsedeerd door dode muzikanten. We houden ervan om ze op een voetstuk. Als Kurt was gewoon een andere man die zijn familie verlaten op de meest verschrikkelijke manier mogelijk. . . Maar hij was niet. Hij inspireerde mensen om hem op een voetstuk, om St. Kurt te worden. Hij werd zelfs groter nadat hij stierf dan hij was toen hij leefde. Je denkt niet dat het kon worden groter. Maar het deed. Na de eerste screening die ik bijwoonde, was er een man die zei "Montage of Heck" was een zeer interessante film over mensen die hij niet leuk vond. [Lacht] Dat is een vrij goede beschrijving. Rolling Stone: Een gids voor Cobain's film nalatenschap. Ik vond het interessant dat de manier waarop Morgen vertelde Kurt's verhaal geen sympathie voor die kijker oproepte -- dat Kurt's kunst niet resoneerde met hem. Alles wat hij zag was een persoonlijkheid die hij niet leuk vond. Dat is een interessant perspectief. Voor mij leverde de film veel meer feitelijke informatie over mijn vader -- niet alleen lange verhalen die verkeerd werden geïnterpreteerd, verkeerd herinnerd, gerehashed, 10 verschillende manieren herverkocht. Het was feitelijk bewijs van wie mijn vader was als kind, als tiener, als man, als een echtgenoot, als kunstenaar. Het onderzocht elk aspect van wie hij was als mens. Hoe was het om zijn stem te horen? Ik hoor zijn stem voor altijd, door zijn muziek. Ik dacht meer aan zijn sprekende stem. Zijn sprekende stem is min of meer vergelijkbaar met de mijne. Het is een soort monotoon. De diepte ervan is vergelijkbaar met de manier waarop ik spreek. Ik weet niet wat de f-- dat is. Ik was niet eens aan het praten toen hij in de buurt was. Verwar de kracht van genen niet. Het is heel raar hoe genen zijn. Dave [Grohl], Krist [Novoselic] en Pat [Smear] kwamen over naar een huis waar ik woonde. Het was de eerste keer dat [de ex-Nirvana leden] in een lange tijd samen waren geweest. En ze hadden wat ik noem de "K. C. Jeebies," dat is wanneer ze me zien, ze zien Kurt. Ze kijken naar mij, en je kunt zien dat ze kijken naar een geest. Ze waren allemaal krijgen de K. C. Jeebies hardcore. Dave zei, "Ze is zo veel als Kurt." Ze waren allemaal praten onder elkaar, rehashing oude verhalen die ik had gehoord een miljoen keer. Ik zat in een stoel, kettingroken, naar beneden te kijken als dit [komt voor totale verveling]. En ze zeiden: "Je doet precies wat je vader zou hebben gedaan." Maar ik was blij dat ze kwamen over [smiles]. Het was een coole ervaring, zoals het hebben van een Nirvana reünie min een. Behalve voor zijn paai. Wat wil je nu doen, nu deze film komt? In een van de uitvoerende producenten, je stapt in het publiek op bijna dezelfde leeftijd je vader was toen hij maakte Nirvana's eerste album. De timing is... .Ik zie het graag als poëtisch. Toevallig, ja. Vreemd genoeg is het het eerste jaar dat er een brand onder mijn kont is aangestoken -- niet vanwege de documentaire, gewoon persoonlijk. Ik heb deze motivatie en ambitie die ik niet eerder had: "Ik wil dit schilderij gaan schilderen." Het moeilijkste deel van creatief iets doen is gewoon opstaan en doen. Zodra ik uit bed ben en in mijn kunstkamer kom, begin ik te schilderen. Copyright © 2015 Rolling Stone.
Frances Bean Cobain, dochter van wijlen Kurt Cobain, sprak met Rolling Stone over een nieuwe film over de Nirvana frontman . 22-jarige Cobain is een executive producent van de documentaire "Montage of Heck" Ze beschrijft het opgroeien met de erfenis van haar vader bloeiend groot .