Ravi Opi, district Kavre, Nepal (CNN) Tegen de tijd dat je de rand van de hoofdstad van Nepal bereikt, tonen zelfs de wegen tekenen van de enorme omvang van deze aardbeving -- en de enorme omvang van de taak wachtend op een land dat moeite heeft om in het reine te komen met verwoesting en tragedie. De belangrijkste snelweg die naar het oosten van Kathmandu loopt toont enorme scheuren, de tarmac verscheurd door de kracht van de enorme tremor van zaterdag. Een rijstrook wordt doorgesneden door gapende, halve meter (1,5 voet) fisssuren. Ze zijn gevuld met puin en vuil, waardoor de wanhopige burgers hun families kunnen bereiken in afgelegen districten. Het duurt echter een leeftijd, het kiezen van onze weg langs beschadigde wegen naar een kleine dorpsgemeenschap, Ravi Opi. Het is slechts 30 kilometer (20 mijl) ten oosten van Kathmandu maar de reis duurt bijna twee uur - en de reistijden waarschijnlijk worden uitgebreid hoe verder weg van de stad mensen gaan. De gemeenschap is van de belangrijkste snelweg, langs een onverharde weg die zich snel bevindt kronkelend door beboste hellingen en terrassen velden. Vergeleken met de hoofdstad, en de regio's ten westen van Kathmandu en dichter bij het epicentrum, de mensen hier waren relatief gelukkig. Toch, het passeren van dorpen is duidelijk dat schade is geleden. In Ravi Opi een dorp officieel loopt snel door, ons vertellend over zijn schouder dat 90% van de huizen momenteel onbewoonbaar zijn. Sommige zijn nog steeds staan, maar lijken onzeker en de bewoners zijn te bang voor naschokken om terug te gaan naar binnen. Patchy rapporten hebben gefilterd door hele dorpen genivelleerd door de aardbeving of overspoeld door aardverschuivingen. Maili Tamang, 62, leeft, maar onderzoekt de verwoesting die de aardbeving heeft veroorzaakt op haar leven. We vinden haar zitten zo dicht als ze kan bij de ruïnes van het huis dat ze bouwde met haar overleden echtgenoot. Ze is klein en zwak maar verhard door het leven. Haar been, verbonden en suppurating, is uitgestrekt voor haar. Ze flikt regelmatig naar de vliegen die zich hebben gevestigd op het bloed- en pus-geweekte dressing. "Ik wil alleen maar huilen, alles wat ik voel is gekwetst " zegt ze, toont ons waar ze was het moment dat de aardbeving toesloeg. Tamang's huis was een van de grotere in deze regio, een zeldzame twee verdiepingen structuur. Zij en haar man bouwden het samen, een leven geleden. Hij stierf jaren geleden, maar haar uitgebreide familie woonde hier met haar tot zaterdag. Ze, samen met haar schoondochter, was binnen toen de aardbeving toesloeg, en ze had geluk dat ze op een klein houten balkon kwam. Een andere tremor bracht dit naar beneden en ze moest zich bevrijden van het puin en kruipen op een dijk. De jongere vrouw, gevangen in het wrak nadat het dak viel op haar, uiteindelijk klauwde haar weg naar buiten. Ze werd per motor vervoerd -- weinigen hier hebben gemotoriseerd vervoer; de meeste wandelingen -- naar een missionarisziekenhuis in een naburig dorp, op 12 kilometer van hier. Nu is ze terug, zich afvragend wat de volgende stap voor haar is. In deze regio zijn er kleine aardverschuivingen geweest en mensen zijn bezig geweest met het ruimen van puin van de wegen. Er is weinig teken van hulp die het hier heeft gemaakt. Uit noodzaak zijn mensen terug aan het werk hun velden. In de buurt van de weg maakt een familie lunch in de open terwijl hun huis werd vernietigd. Elders in Ravi Opi, andere ongelukkige families tellen de kosten van de ramp. Mahesh Koiraba, 31, verloor zijn enige dochter, Prati in de aardbeving, die werd gedood als hun huis instortte. Ze was 2 jaar oud. Hij werkte toen de aardbeving sloeg, tot de velden zoals zo velen in Kavre, en rende terug naar zijn huis na snel het realiseren van de kracht van de tremor. "Ik begon te graven met mijn handen," zegt hij, nog steeds erg in shock, maar herinneren zijn frantische inspanningen onder de overblijfselen van zijn beschadigde huis. "En ik zag haar, bloed druppelde uit haar mond en ze was bedekt met snijwonden." Alles wat hij nu nog heeft is een foto in zijn telefoon; een mollige peuter met een oversized zonnebril. Als de regen begint te vallen -- snel veranderen in torrents en verder belemmeren herstel inspanningen -- we samenspannen met vier gezinnen die zijn verplaatst. Ze zitten in een geïmproviseerde, rammelende schuilkelder, vol met bange mensen. Ik vraag een van de jonge vrouwen, Osminda Koirale, met mij of ze enig teken van hulp van buitenaf heeft gezien. "Nee, geen enkele regering heeft enige steun voor ons. Niemand is naar buiten gekomen om te zien dat we zo leven." Ze zei dat het angstaanjagend was, en de toekomst niet minder. "Ons huis is nu weg. We weten niet waar we zitten, wat we eten. We hebben geen kleren, al onze kleren zijn binnen. We kunnen niet in onze huizen gaan." Er was een kruipend gevoel dat het ergste voorbij was, tot een andere krachtige naschok vannacht. "We zijn niet veilig... we zijn zo bang," vertelt Osminda. En dit alles op slechts 90 minuten rijden van de hoofdstad. Er zijn delen van Nepal die zo ver weg zijn dat het dagen duurt om onder normale omstandigheden te bereiken -- er zijn dorpen die men alleen te voet kan bereiken en het zijn die gebieden die het hardst getroffen zijn. Dit zijn de plaatsen waar hulp nog moet komen, en waar niemand echt de volle omvang van menselijk verlies kent of hoeveel tragedies zoals die in dit huis zich hebben ontvonden. Arwa Damon rapporteerde uit Kavre District in Nepal en Euan McKirdy schreef uit Hong Kong .
Wegen uit Kathmandu zijn beschadigd maar begaanbaar. Zelfs dicht bij de hoofdstad, de hulp duurt voor eeuwig om door te druipen. Ten oosten van de stad, het dorp Ravi Opi telt de kosten van verwoesting.