(CNN) Het beste deel van het Hooggerechtshof mondelinge argumenten over huwelijk gelijkheid was toen Justice Ruth Bader Ginsburg zinspeelde op S&M. OK, ze had het eigenlijk niet over S&M, maar Ginsburg sprak over hoe de instelling van het huwelijk is veranderd van lang geleden, toen het was "een dominante en een ondergeschikte relatie." "Ja, het was het huwelijk tussen een man en een vrouw, maar de man besliste waar het echtpaar zou worden gevestigd," zei Ginsburg. "Het was haar plicht om hem te volgen." Mary Bonauto, de advocaat die pleitte namens de vier koppels van hetzelfde geslacht die een verzoekschrift indienden bij het Hooggerechtshof, zei in antwoord: "Dat is correct. ... Eeuwenlang hadden we en Europa had dit dekmantelsysteem waar de juridische identiteit van een vrouw werd opgenomen in die van haar man en mannen en vrouwen hadden verschillende voorgeschreven juridische rollen. En nogmaals, vanwege gelijkheid en veranderende sociale omstandigheden, zijn al die genderverschillen in de rechten en verantwoordelijkheden van het gehuwde paar geëlimineerd." Er was eens, vrouwen waren de juridische eigendom van hun echtgenoten en "huwelijksverkrachting" was niet alleen niet alleen een misdaad, maar zelfs geen concept. Om te beweren dat de definitie van het huwelijk is niet veranderd sindsdien is ofwel opzettelijk onwetend of weemoedig naïef. Justice Anthony Kennedy, algemeen beschouwd als de belangrijkste schommeling stemmen te midden van een rechtbank anders over het algemeen gelijkmatig verdeeld langs ideologische lijnen, op een punt verwezen naar "de adel en de heiligheid van het huwelijk." Wat waar is, als je de geschiedenis van zijn verleden en de realiteit van ontrouw in het heden negeert. Als er iets is, de adel en heiligheid van het huwelijk moeten worden beschermd tegen hetero's. Een nadeel aan het argument dat het huwelijk is "altijd" tussen een man en een vrouw is dat, daarom, eventuele problemen in de instelling van het huwelijk zijn ook duidelijk de verantwoordelijkheid van heteroseksuele paren. De enige rechtvaardigheid die niet een vraag stelde is Clarence Thomas, die, met een kleine uitzondering, is nu meer dan negen jaar zonder een enkel onderzoek van de bank. Hier moet zorgvuldig worden opgemerkt dat Thomas is een zwarte man getrouwd met een blanke vrouw. Antimiscegenatie wetten verbieden interraciale huwelijk werden voor het eerst ingevoerd in 1661 in Maryland. Dat betekent dat in 1967, toen het Hooggerechtshof de grondwet van dergelijke wetten beschouwd, verboden tegen interraciale huwelijken waren officieel onderdeel van de Amerikaanse "definitie" van het huwelijk voor meer dan 300 jaar. Slechts 20 jaar nadat het Hooggerechtshof sloeg de anti-miscegenatie wetten nog steeds van kracht in 16 staten, Clarence Thomas en zijn vrouw, Virginia, waren getrouwd. James Braxton Peterson, directeur van Africana Studies aan de Lehigh University, heeft geschreven, "Het feit dat het huwelijk van Thomas progressieve Hoge Raad actie vereist moet op een of andere manier hun gevoel van dit moment te informeren." Of misschien niet. Clarence Thomas zei niet de een of andere manier, hoewel zijn opmerkingen buiten de rechtbank en in afwijkende meningen suggereert dat hij sterk gekant is tegen het Supreme Court doen voor andere liefdevolle relaties wat het ooit deed voor zijn eigen. Maar misschien spreekt het voorbeeld van Clarence Thomas tot wat lijkt het meest opvallende over de mondelinge argumenten in de huwelijksgelijkheid zaken, namelijk dat net als met de rest van Amerika, het Hooggerechtshof lijkt steeds meer een plaats voor partizanentheater geworden. Misschien was dit altijd het geval, rechtvaardigheid verbergen hun persoonlijke overtuigingen achter juridische redenen. Toch, de huwelijk gelijkheid argumenten leek nog meer gevormd door de politiek dan de wet. Aan de ene kant, het trekken van pagina's direct van Republikeinse presidentskandidaten, conservatieve rechter John Roberts suggereerde het hof niet in te grijpen in een staat-gedreven sociaal debat. Justice Samuel Alito, conservatieve religieuze activisten, vroeg of vier mensen dan konden trouwen. Aan de andere kant, Justice Stephen Breyer sprak over het huwelijk als een fundamentele vrijheid, terwijl Justice Elena Kagan duwde terug op de vraag of het legaliseren van het homohuwelijk zou echt schade of iets weg te nemen van het tegenover elkaar geslacht stellen. Beide argumenten, en de morele kracht eronder, leek te echo homorechten messaging. Toch, de zeer politieke en gedenkwaardige beslissing in Loving vs. Virginia was unaniem. Hoe het hof ook beslist over het homohuwelijk, het lijkt onwaarschijnlijk dat de uitspraak unaniem zal zijn. Dus, terwijl de definitie van het huwelijk onmiskenbaar is geëvolueerd, een feit hopelijk zal het Hooggerechtshof binnenkort bevestigen met een uitspraak ten gunste van de gelijkheid van het huwelijk, wat ook duidelijk is dat het hof is geëvolueerd. Verbrijzeld door de winden van partijdigheid die Amerika in het algemeen opwaait, is het Hooggerechtshof steeds meer gescheiden van de rede en onderdanig aan de politiek. De vraag blijft niet wat fundamenteel de juiste beslissing is.Ik denk dat zowel de wet als de moraliteit duidelijk zijn in het voordeel van gelijke behandeling. De vraag is gewoon welke kant van het hof zal domineren de andere.
Sally Kohn: Supreme Court lijkt in toenemende mate een plaats te zijn geworden voor partizanentheater. Ze zegt dat huwelijksgelijkheidsargumenten nog meer door de politiek werden gevormd dan de wet.