(CNN) In reactie op berichten van grote banken dreigen campagnefondsen achter te houden van Senaat Democraten, Sen. Elizabeth Warren vorige week bood een uitdagende reactie: "Breng het op." Warren zei dat ze is niet van plan om af te zwakken op haar oproepen voor het breken van banken en andere maatregelen om te beteugelen in Wall Street. Als Hillary Clinton bereidt zich voor op de officiële lancering van haar presidentiële campagne deze maand, zal ze een keuze te maken over hoeveel te benadrukken kwesties met betrekking tot economische ongelijkheid. Voormalige Maryland Gov. Martin O'Malley, die ook kandidaat is voor de Democratische nominatie, probeert Clinton's donder te stelen door te praten over de problemen van onevenredige rijkdom. Met andere woorden, er zijn veel tekenen dat Democraten van plan zijn om de grote kwestie van economische ongelijkheid aan te pakken. Maar in ander recent nieuws, de kans dat New York's Chuck Schumer zal vervangen Harry Reid als leider van de Senaat Democraten betekent dat de dromen van een meer economisch linkse partij crashen in de politieke realiteit. Hoewel Schumer een zeer effectieve Democraat en geschoolde wetgevende leider is, is hij ook een Wall Street Democraat die veel van zijn tijd heeft besteed aan het hof maken en beschermen van machtige financiële belangen die een van de dominante industrieën in zijn staat runnen. Hij is niet alleen. Zelfs op zijn meest progressieve momenten, heeft president Barack Obama vertrouwd op Wall Street donaties voor beide campagnes. Ondanks al het gepraat van conservatieven over linkse "socialisme" in het Witte Huis, de financiële gemeenschap is bereid om haar koffers te openen voor Democraten zonder veel zorg, zelfs in 2012 verkiezingen. Democratisch populisme kan niet echt werken binnen het huidige financieringssysteem van de campagne. De enorme druk voor partijen om fondsen te werven in campagnes heeft al tientallen jaren druk op Democraten, ondanks hun politieke basis, aan de rechtbank grote donoren. In de jaren 1980, Californië Democraat Tony Coelho, die als voorzitter van het Democratisch Congressional Campaign Committee en vervolgens als meerderheid zweep, maakte een sterk beroep op besparingen en leningen leidinggevenden voor de crash van de industrie om in te halen Republikeinen die waren overflanken hen in het verzamelen van geld. De Democraten verloren hun traditionele basis van campagneondersteuning -- georganiseerde arbeid -- die sinds de jaren dertig een centrale bron van campagnespieren was geweest sinds de jaren dertig, het verstrekken van geld en campagnehulp tijdens campagnes. Zonder georganiseerde arbeid om te dienen als hun stichting en met de druk voor het verhogen van private fondsen, concludeerden veel Democraten dat ze zaken nodig hadden aan hun zijde. Democraten die voor president waren, hebben dezelfde soort keuzes gemaakt. In 2008 stelde Obama veel supporters teleur toen ze de eerste president werden die het post-Watergate publieke financieringssysteem voor campagnes helemaal verlieten, waarbij ze de voorkeur gaven om zelf geld in te zamelen voor de algemene campagne. Terwijl kleine donoren enorm belangrijk waren voor zijn overwinningen, waren ook zakenmensen en Wall Street managers. Op het hoogtepunt van de financiële crash, toen het publieke sentiment zich duidelijk tegen Wall Street had gekeerd, stemde de administratie in met een financieel reglement (Dodd-Frank) dat zo gestructureerd was dat krachtige belangen meer dan genoeg kans gaf om de beet in de komende jaren te beperken. Wall Street, met een leger van raadslieden, slaagde erin om de impact van de wetgeving te ondergraven. Niet alleen beperkt de acceptatie van onze campagne financieel systeem de beleidskeuzes Democraten kunnen maken, maar het is ook zeer schadelijk voor de merknaam van de partij. Zoals The Washington Post rapporteerde, het schandaal dat New Jersey Democratische Sen zou kunnen neerhalen. Robert Menendez is de eerste met grootschalige super PAC donaties. In het hart van het verhaal is bijna $ 600.000 dat arts Salomon Melgen gaf aan de Senaat Meerderheid PAC, mogelijk in ruil voor gunsten. Dit is niet zomaar een soort accommodatie van Democraten aan het corporate systeem. Ze hebben niet veel keuze. Zonder deze fondsen, ze zullen niet in staat zijn om te concurreren. In deze verkiezingscyclus, onafhankelijke campagne donoren veroorzaken een enorme opschudding. In conservatieve kringen, de broers Koch en hun bondgenoten gooien rond enorme hoeveelheden geld aan kandidaten die hun deregulerende agenda zullen ondersteunen. Individuele donoren zoals Las Vegas gokken magnaat Sheldon Adelson veroorzaken rimpels elke keer dat kandidaten spreken, druk op hen om hun agenda aan te passen. Democraten hebben hun eigen magnaten voor politieke steun gevonden, zoals Tom Steyer en George Soros. Daarom is campagnefinancieringshervorming zo belangrijk, zonder dat het Congres de fundamentele dynamiek verandert, zal er niet veel ruimte zijn voor populisme om te gedijen. Zelfs als Democraten iemand als een Elizabeth Warren selecteren als hun kandidaat of Hillary Clinton besluit scherp naar links te gaan op het gebied van economisch beleid, zal er niet veel ruimte zijn voor hervorming wanneer de tijd van bestuur daadwerkelijk begint. De Democratische Partij heeft Wall Street meer nodig dan het nodig heeft om een standpunt in te nemen tegen Wall Street. Dat zijn de feiten ter plaatse. Als Democraten echt Wall Street willen aanpakken en de economische ongelijkheid willen aanpakken, moeten ze eerst de hervorming van het financieringssysteem van de campagne bewerkstelligen. Als campagnes publiek gefinancierd werden of er strengere beperkingen op onafhankelijke uitgaven waren, zou Wall Street veel meer moeite hebben om onevenredige invloed te bereiken. Hervorming zou het speelveld gelijk kunnen maken. Vaak is de hervorming van de campagnefinanciering een kwestie die wordt afgewend met weinig meer dan een pro forma woorden van steun. Een meer populistische economische agenda die draaide rond progressieve belastingen en substantiële overheidssteun om de middenklasse te versterken kan alleen werken in een ander soort van politiek systeem. Als dingen hetzelfde blijven, Democraten kunnen alleen maar blijven om verkiezingen te winnen door zich te wenden tot hun corporate en financiële basis van steun.
Julian Zelizer: Elizabeth Warren was opstandig over Wall Street, maar Hillary Clinton zal waarschijnlijk niet . Zelizer: De Democraten hebben Wall Street's campagne donaties nodig om concurrerend te zijn in 2016 .