(CNN) Ik zou alles gedaan hebben om naar Europa te komen. Het was het risico waard, de slechte behandeling en de angst, moeilijk te geloven. Simpel gezegd, ik heb nu een beter leven dan voorheen. Maar mijn reis over de Middellandse Zee, zoals die van duizenden andere migranten, was niet gemakkelijk. Hier is mijn verhaal. Het begon allemaal eind vorig jaar toen ik mijn baan verloor in Dubai. Mijn werkvisum was verlopen, en ik had nergens anders te gaan. Ik ben Syriër, en terugkeer naar Syrië was geen optie -- teruggaan betekent dat je ofwel moet doden of gedood moet worden. Maar Syriërs hebben geen visa nodig om Turkije binnen te komen, dus Turkije was het. Ik kwam in december in het land aan met een oude droom in mijn hoofd: Europa bereiken. Terwijl ik in Istanbul veel Facebookpagina's ontdekte over illegale smokkel van Turkije naar Italië over zee. Ze zeiden allemaal dat Mersin, een havenstad aan de zuidelijke grens, de sprong van het punt was, dus ik ging erheen. Ik ontmoette een Syrische man in een hotel in Mersin die al geld had betaald aan een smokkelaar en was van plan om binnen een paar dagen te vertrekken. Hij vertelde me dat zijn smokkelaar was een fatsoenlijke man met een grote reputatie. Reputatie: Het was een grappig ding om te horen voor de eerste keer, de gedachte dat deze mensen, die ik altijd beschouwd als weinig meer dan criminelen, waren bezorgd over wat mensen dachten van hen. Maar waarom zouden ze niet? Het is een lange termijn zaak, en het Syrische conflict is niet op korte termijn eindigen. Dus besloot ik om de man te ontmoeten. We spraken over betalingsvoorwaarden en afgesproken een vergoeding van $ 6.500. Een deel van het geld zou worden gestort in een verzekeringsmaatschappij, met de gebruikelijke transactiekosten. Wanneer ik Italië zou het geld zou worden vrijgegeven aan de smokkelaar -- of, als ik van gedachten veranderd, zou ik in staat zijn om een deel van het terug te krijgen. "Wees klaar de hele dag, elke dag voor de komende dagen, want je zou het telefoontje te gaan ontvangen," de smokkelaar vertelde me. Een avond een paar dagen later, kreeg ik het telefoontje en mijn reis begon. Ze verzamelden 100 mannen en vrouwen in vijf bussen en reden ons naar het smokkelpunt. Het was ver van Mersin. We liepen 30 minuten, door ruw terrein en oranje boerderijen in de buurt van het strand, in het donker om opsporing door de politie te voorkomen. Het idee was om ons in drie kleine boten naar het hoofdschip. Ik herinner me nog een oude dame, nauwelijks in staat om te lopen, met haar twee zonen, marcheren langs zo snel als ze konden om te proberen om de boten te bereiken. Ze werd verteld dat als ze niet sneller lopen, de boot zou vertrekken zonder hen. Ik vroeg me zo veel tijd af wat een normaal mens zou kunnen drijven om zichzelf en zijn familie in dit soort gevaar te brengen. Ik besloot dat iedereen met een verleden maar geen toekomst in staat was om gekke dingen te doen. Eindelijk bereikten we de boot. Het was net zoals de smokkelaar beschreef. Gedurende drie dagen wachtten we in de boot op twee andere partijen van 100 mensen om ons te vergezellen voordat we vertrokken. We waren in het midden van de Middellandse Zee, ver genoeg van de omringende landen om in internationale wateren te zijn. Op de vierde dag begonnen we onze reis met een mix van opwinding en angst -- angst dat deze waanzin vaak eindigt in tragedie -- eindigt met ons als aantallen die bovenop alle andere ongelukkige, naamloze nummers staan die nooit naar de andere kant zijn gekomen. Maar er was geen weg terug -- het is een enkele reis. We hebben acht uur gezeild voordat de motor van de boot kapot ging. Er waren ongeveer 300 van ons aan boord, en toen de golven ons naar Cyprus begonnen te duwen stuurde de bemanning een noodsignaal, in de hoop misschien een U.N. of Rode Kruis boot te waarschuwen, iedereen die ons kon helpen. Uiteindelijk onze boot raakte een klif en raakte vast. Gelukkig, voor lang, een Cypriotische kustwacht schip arriveerde om ons te redden en ons terug naar Turkije te deporteren. Turkse autoriteiten nam vingerafdrukken en liet ons binnen een paar uur. Sommige van de mensen die ik had reizen met zei dat ze niet zouden proberen om de reis weer te maken. Toen ze me vroegen wat ik van plan was te doen, zei ik dat ik het morgen weer zou doen als ik kon -- nog een reis door een zee waar geen gebed werkt, waar niemand groter is dan de natuur, waar je je zo klein kunt voelen, hoe groot je dromen ook zijn. Ik had al alles verloren. Mijn familie wist niet wat ik deed, maar ik droomde ervan om een mens te zijn die behandeld wordt als een. Ik was niet van plan om te stoppen. Dus belde ik de smokkelaar op dezelfde avond dat ik werd vrijgelaten, en zei dat ik op het volgende schip wilde stappen. Twee dagen later kreeg ik het telefoontje, en weer ging ik naar een smokkelpunt. Deze keer hadden ze een grotere boot -- een vrachtschip, in feite 85 meter lang of meer. Het duurde vijf dagen om iedereen aan boord van het schip te krijgen -- 391 van ons in totaal, vluchtelingen uit steden over heel Syrië. En voor de eerste keer begon ik het gevoel te krijgen dat ik in de gevangenis zat, gevangen in omstandigheden die geen mens ooit zou moeten lijden. We woonden in het ruim. Er waren geen matrassen of lakens, maar we vonden enkele houten planken om onze spullen op te zetten om te voorkomen dat het nat zou worden. Honderden migranten gedood wanneer de boot kapseizen. Vijf dagen hadden we geen voedsel en weinig water. Maar in ieder geval betekende het niet om frequente reizen te maken naar de "toilet," als je het zo zou kunnen noemen, dat was een oude autoband bedekt met een stuk doek. Enorme golven crashte tegen het schip uit alle hoeken en water lekte uit het plafond toen we sliepen op de koude metalen vloer van het schip, de geur van urine uit de hoek. Zeven dagen in, ondanks de slechte omstandigheden, ging alles goed en we naderden de door het eiland bezaaide zeeën in de buurt van Griekenland. Op de elfde dag, 200 mijl voor de kust van Zuid-Italië begonnen onze gidsen de Italiaanse autoriteiten te waarschuwen voor onze aanwezigheid. We waren op drift op zee, ze vertelden het de autoriteiten, zonder kapitein of bemanning. En dat was eigenlijk waar -- we hadden geen geregistreerde piloot, slechts één man die eerder op dit schip had gewerkt. Een IJslands schip -- in samenwerking met Frontex, de gezamenlijke grenspatrouille van de Europese Unie -- redde ons van onze kapiteinloze boot met behulp van een wetenschappelijke onderzoeksboot uit Nieuw-Zeeland. Het reddingsschip benaderde ons maar kon niet in eerste instantie dichtbij komen omdat de golven zo hoog waren. We wisten dat we enige tijd moesten wachten voordat we onze boot voorgoed zouden verlaten. De andere vluchtelingen zwaaiden met hun handen als kinderen en vertelden elkaar: "Stop met zwaaien, ze hebben ons al gezien." Ik was een van de laatste 10 mensen die gered moesten worden van de boot. Ik zie het nog steeds als gisteren; het was de wedergeboorte van een nieuw leven. Waarom migranten naar de Middellandse Zee gaan. Ze namen ons mee naar Catania, op Sicilië, waar we uiteindelijk een dag later land bereikten. Toen we aankwamen, het eerste wat de Italiaanse autoriteiten deden was kijken naar de dringende medische zaken. Er was een man die vergiftigd werd door het drinkwater op de boot, een paar zwangere vrouwen en oude mensen die medische aandacht nodig hadden. Ze brachten ons naar een vluchtelingenkamp en het enige waar iemand over sprak was vingerafdrukken. Ze zeiden: "We hebben niet alles geriskeerd om vluchtelingen te zijn. We gaan onze vingerafdrukken niet geven, zelfs als ze ons martelen." Later die avond zei een Marokkaans-Italiaanse man dat we ons geen zorgen moesten maken: "Ze zullen geen vingerafdrukken van jou nemen." Ze zouden ons gewoon naar verschillende kampen brengen en we konden daar weggaan. Twaalf dagen nadat het begon, was onze reis naar Europa voorbij. Ik bracht twee dagen door in Sicilië voordat ik eerst naar Milaan ging met twee Syrische jongens die vrienden waren geworden. We besloten naar Duitsland te gaan en als eerste naar Parijs te gaan en eindigde in een stad genaamd Saarbrucken. Ik wist niet waar mijn medereizigers heen gingen, maar ik wist één ding: mijn droom om naar Europa te komen, ongeacht de kosten en risico's, was bereikt. Het was de moeite waard.
Moutassem Yazbek beschrijft harrowing 12-daagse reis van Turkije naar Italië. Yazbek, een Syrische vluchteling, betaalde een smokkelaar $ 6.500 om hem in december naar Italië te brengen.