Richard Wilkins is gemaakt van streng spul, hij moet bijna 30 jaar lang te maken hebben met driftbuien en ego's als televisiepresentator en interviewer, maar op ANZAC Cove staan denkend aan wat zijn grootvader George 100 jaar geleden had meegemaakt, verminderde hem tot tranen. Wilkins, 60, maakte de pelgrimstocht naar Gallipoli aan de vooravond van de honderdjarige herdenkingen, om meer te ontdekken van zijn grootvader, George William Thomson, een gekwalificeerde tandarts, die vele uren aan het einde als onderdeel van de Nieuw-Zeelandse medische korps om gebroken lichamen te herstellen. Hij vertelt hoe het lezen van fragmenten uit zijn "papa's" oorlog dagboek, verlicht 'een vlam van belang' om meer te leren van de Eerste Wereldoorlog veteraan. Scroll naar beneden voor video. George William Thomson, de grootvader van Richard Wilkins, die in Gallipoli diende als onderdeel van het Nieuw-Zeelandse medische korps . Dr Gabrielle Fortune van het Auckland Oorlog Memorial neemt Richard Wilkins mee door de artefacten van zijn grootvader George Thomson, die zijn bewaard in Nieuw-Zeeland . Een doting grootvader, George Thomson, afgebeeld in zijn latere jaren. Entertainment reporter Richard Wilkins heeft de stappen van de man die hij liefdevol genoemd "papa" in Gallipoli . Beelden van het NZ Oorlog Memorial van Kiwi Diggers in Gallipoli. 'Ik was blij met hoe ze herstellen en onderhouden van alle verschillende artefacten die zijn geschonken door verschillende families,' zei Richard Wilkins . TV-presentator Richard Wilkins is zelden overmand met emotie ondanks het werken in de industrie voor bijna 30 jaar maar brak als hij terug op de voetstappen van zijn grootvader in Gallipoli . 'Het is nogal overweldigend, Ik hield een stijve bovenlip tot vanavond, toen we bezocht een Turk gedenkteken in Ari Burnu,' Wilkins zei, toegevend dat hij zelden emotioneel tijdens een opname, maar dit was anders. 'Als je werkt, als je een verhaal te filmen, het gaat over het doen van een stuk en je moet het goed doen, we zijn doen uw werk .. maar het toevallig over je grootvader, het verandert dingen,' hij onthulde. 'Op ANZAC Cove staand en denkend dat het op een vergelijkbare tijd van de dag was, het was 2 uur 's ochtends, het was koud, de kliffen zijn steil en je denkt dat deze arme klootzakken zich in het midden van de hel bevonden, ze werden net gemaaid, families gestript, het maakt me zo verdrietig. Richard Wilkins heeft bijna 30 jaar gehad van het omgaan met driftbuien en ego's als televisiepresentator en interviewer, maar staande op ANZAC Cove denkend aan wat zijn grootvader George had geconfronteerd 100 jaar geleden, verminderde hem tot tranen. 'Ik heb een 29-jarige zoon en een ander die 20 wordt op ANZAC DAY, dat zijn priemleeftijden om hier een eeuw geleden geweest te zijn, verloren de gedachte, het is diep, diep overweldigend.' Wilkins vertelde Daily Mail Australia over zijn enorme trots op de rol die zijn grootvader speelde en op het zien van de medailles en het lezen van zijn dagboek op het oorlogsmonument in Auckland. 'Het was iets waar ik enige tijd aan dacht omdat ik me bewust was dat hij een jonge tandarts was, rechtstreeks uit de uni, die in de oorlog in Egypte was gegaan en zich hier in Gallipoli bevond, om soldaten te helpen herstellen zodat ze konden blijven dienen,' zei hij. 'Ik heb een 29-jarige zoon en een andere die 20 wordt op ANZAC Dag, die zijn priemgetallen hier een eeuw geleden geweest zijn, vergaan de gedachte, het is diep, diep overweldigend,' zei Richard Wilkins voorgesteld hier met zijn zoon Christian. Richard Wilkins maakte een verhaal voor de Today Show on the Nine Network over zijn grootvader George's tijd in Gallipoli aan de vooravond van de honderdjarige ANZAC Dag herdenkingen . Hoewel hij in eerste instantie toegaf dat de oorlogsmemorabilia niet binnen de familie werd gehouden, 'ik was blij met hoe ze alle verschillende artefacten die door verschillende families zijn geschonken, herstellen en onderhouden'. 'Je moet handschoenen aantrekken, naar speciale ruimtes gaan waar ze temperatuurbeheersing hebben en dat alles, ook dat was diep ontroerend,' voegde hij eraan toe. 'Er waren al deze kaarten en zeer, zeer goede verslagen van waar hij heen ging, tijd die hij had doorgebracht op de stranden, boten en het overhevelen van gewonden naar ziekenhuizen. 'We openden deze ene pagina, waar hij sprak over 200 gewonden, werden gebracht op het schip, een had zijn kaak eraf geblazen, andere met ledematen vermist, hij zei "de schelpen exploderen overal om ons heen, enorme spuwen van water" en toen hij ging werd hij meer en meer somber. ' Wilkins zei dat een van zijn meest blijvende herinneringen aan Gallipoli was 'de hartverwarmende eerbied die de Turken voor alles vasthouden, met name in de Dardenelles, in alle restaurants en cafés zijn er foto's van (Mustafa) Ataturk en van ANZACS ook'. 'Wat me opviel was de enorme omvang van alles, meer dan de helft van de in aanmerking komende mannelijke bevolking uit Nieuw-Zeeland in dienst, 14.000 ging, een op de vijf stierf en twee op de vijf waren ernstig gewond .. geen families waren ongedeerd,' zei hij.
Veteranen TV presentator Richard Wilkins werd bewogen tot tranen als hij retraced zijn grootvader's ANZAC voetstappen. Het lezen van zijn "papa's" oorlog dagboeken 'lichtte een vlam van belang' naar Gallipoli. Hij brak toen staande op ANZAC Cove denkend aan hoe 'de arme donders zich in de hel'