Toen Nic Newling zich herinnerde aan zijn jeugd, herinnerde hij zich misleidende hoogtepunten en diepe depressies waar de enige optie die hij zelf kon zien zelfmoord pleegde. Maar het was de onverwachte en tragische dood van zijn tienerbroer Christopher, die zelfmoord pleegde te midden van zijn eigen stillere strijd met geestesziekten, die zijn leven weer in perspectief bracht. Nu, de 28-jarige gebruikt zijn verhaal van verlies en verwarring - waarin hij verhuisde tussen artsen en psychiatrische afdelingen en werd gevoed verschillende brouwsels van voorschrijvende medicatie voordat eindelijk werd gediagnosticeerd met bipolaire stoornis - om het bewustzijn van geestesziekte te verhogen. Geestelijke gezondheid advocaat Nic Newling worstelde door de verwarrende highs en deprimerende dieptepunten van een niet gediagnosticeerd bipolaire stoornis tussen de leeftijd van 13 en 18 . Het was de onverwachte en tragische dood van zijn oudere, tienerbroer Christopher (foto rechts met Nic links), die zelfmoord pleegde temidden van zijn eigen stillere strijd met geestesziekten, die hielp zijn leven terug in perspectief te brengen. Academisch gedreven van een jonge leeftijd, Nic zei dat de tijd dat hij was acht jaar oud, had hij zijn hele leven gepland in zijn geest met de bedoeling om een dierenarts te worden. 'Ik stapte op een middelbare school met een beurs; op dat moment was ik echt gelukkig voor de eerste zes maanden, maar ik duwde mezelf te hard en zette een onrealistische hoeveelheid druk op mezelf en gewoon crashte. Wat het leek was geen andere interesses te hebben, snappy en chagrijnig en boos - dat zijn allemaal dingen die helemaal niet zoals ik zijn,' vertelde hij Daily Mail Australia. Zijn slechte stemmingen vorderden in vormen van angst en depressie en wat Nic beschreef als een 'overweldigend verdriet dat niet van een bepaalde plaats kwam', voordat het nemen van een niveau van psychose. 'Toen de dingen voor het eerst begon te worden slecht, ik ervoer symptomen van agitatie, paniekaanvallen, Ik trok me terug van vrienden en het leven en niet het vinden van plezier in de dingen die ik vroeger aangenaam vond, Ik ervoer wat ik dacht dat OCD gedrag was en ik begon te denken dat ik dingen hoorde die niet echt waren,' zei hij. Zowel Nic (links) als Christopher (midden, met de oudste broer Ben rechts) leden tegelijkertijd aan geestelijke gezondheidsproblemen. In tegenstelling tot Nic (links), was Christopher (met Ben rechts) niet zo open over zijn emoties en zijn angst en depressie. Zijn dood kwam als een schok voor de familie die zich had geconcentreerd op Nic's strijd. 'Het was zo moeilijk om op school te werken vanwege de aard van de aandoening: het kan cognitieve stoornissen hebben, dus ik zou gaan van het lezen non-stop om niet te kunnen luisteren naar een woord dat de leraar zei. 'Ik zou er letterlijk gewoon zitten in de klas en gewoon fantaseren over verschillende manieren waarop ik mezelf kon doden met verschillende objecten in de kamer.' In jaar acht, Nic had opgenomen zichzelf in een psychiatrische afdeling - een beweging die het begin van jaren van verwarring en verschillende behandelingen, waaronder elektroshocktherapie - in een wanhopige poging om zich te ontdoen van zijn verwarrende emoties. 'Gemiddeld, statistieken laten zien dat het 20 jaar duurt voor iemand met bipolaire om te gaan van het hebben van de symptomen tot de diagnose - en dat is niet eens behandelen,' Nic zei. 'Vergeleken daarmee, ben ik een van de gelukkigen.' Een hoogkomer van jongs af aan, Nic (foto links en rechts) 'crashte' na het duwen zichzelf te hard in het eerste jaar van de middelbare school. Zijn angst en depressie vorderde tot een soort psychose en hij al snel opgenomen zichzelf in een psychiatrische afdeling voor bijna negen maanden. Maar samen met de koude, oude, vierkante kamers, de psychiatrische afdelingen bood een verrassend comfort: andere mensen die niet bang waren om te praten over geestesziekte. 'Ik hield echt van die psychiatrische afdeling. Ik wilde niet weg omdat ik daar zoveel mensen ontmoette van verschillende achtergronden en religies en met verschillende ideeën over de wereld... en de reden dat ik echt kon opschieten met deze jongens was omdat het de eerste keer was dat ik andere mensen had ontmoet met geestelijke gezondheidsproblemen en dat het zo'n non-issue was. 'Ze zouden zijn als "wat heb je?" en ik zou zeggen "Ik denk dat ik heb psychose of depressie" en ze zouden gewoon zeggen "OK, cool. Wil je nu spelen Nintendo?" Dat plantte het zaadje een beetje: misschien is praten over dit spul echt nuttig, niet schadelijk.' Het niveau van steun en acceptatie van geestelijke gezondheidsproblemen die Nic ervaren was een verre van huilen van de ervaring van zijn oudere broer Christopher. 'Iedereen was echt bezorgd dat ik suïcidaal omdat het was zo een gemeten doordachte beslissing voor mij - ik was een beetje op het punt waar ik was ervan overtuigd dat er geen zin in het leven, maar kon niet omgaan met de schuldigen omdat mijn familie was zo goed voor mij,' Nic zei. 'Het was zo moeilijk om op school te werken vanwege de aard van de aandoening: het kan cognitieve stoornissen hebben, dus ik zou gaan van non-stop lezen naar het niet kunnen luisteren naar een woord dat de leraar zei. Ik zou er letterlijk gewoon zitten in de klas en gewoon fantaseren over verschillende manieren waarop ik mezelf kon doden met verschillende objecten in de kamer' Het duurde minstens twee jaar na de dood van zijn broer voordat Nic (afbeelding) werd correct gediagnosticeerd met bipolaire en ingesteld op het juiste pad van de behandeling, maar niet zonder een andere stint in een psychiatrische afdeling en arts experimenteren met elke drug voor depressie onder de zon. 'Dan Chris eindigde zelfmoord toen ik net was 16 en hij was gewoon verlegen van 18. 'Hij had zijn hart op het zijn van een professionele rugby speler, maar had wat problemen met zijn benen en moest een operatie krijgen. Hij werd bedrijden voor een tijdje en dat maakte zijn depressie en angst een stuk erger omdat hij ongeveer gewoon leefde voor rugby. 'Hij werd teruggetrokken: hij wilde niet praten over zijn depressie. Ik stond er open voor om vrienden en familie te sluiten, terwijl hij het echt dicht bij zijn borst zou houden omdat hij veel meer sociaal te verliezen had - hij was een alfa-mannetje, atleet, liefhebbende larrikijn en atletisch type en ik denk dat hij echt voelde dat als hij zou hebben gesproken over depressie en angst het zou hem lijken op minder een man. Verwoest door de onverwachte wending van de gebeurtenissen, werd Nic's oudste broer achtergelaten om Christopher's begrafenis te organiseren terwijl zijn moeder een kluizenaar werd en de rest van de familie probeerde Nic te beschermen tegen de gebeurtenis, wanhopig om een andere tragedie te vermijden. Christopher's (links en rechts) psychische gezondheidsproblemen piekten na een operatie die hem bed liet rijden en niet in staat was rugby te spelen: 'Hij zou het echt dicht bij zijn borst houden omdat hij veel meer sociaal te verliezen had - hij was een alfa-mannetje, sporter, beminnelijke larrikin en atletisch type en ik denk dat hij echt voelde dat als hij zou hebben gesproken over depressie en angst zou hem er minder uitzien als een man' 'We stopten met het hebben van Kerstmis dat jaar omdat mam en pap niet kon omgaan met die leegte. 'Nadat hij stierf waren er vijf stoelen aan de eettafel en slechts vier mensen en je kunt dat niet negeren. We begonnen te eten voor de televisie permanent omdat, waar praat je over? Hoe kun je iets bespreken en die stoel daar laten zitten?' Het duurde minstens twee jaar na de dood van zijn broer voordat Nic correct werd gediagnosticeerd met bipolaire en ingesteld op het juiste pad van de behandeling, maar niet zonder een andere stint in een psychiatrische afdeling en arts experimenteren met elk medicijn voor depressie onder de zon. Zijn dood verbrijzelde hun familie: 'We stopten met het hebben van Kerstmis dat jaar omdat mama en papa niet konden omgaan met die leegte,' zei Nic (foto van een jonge leeftijd met zijn broers en vader) 'Onze eerste familie Kerstmis in een zeer lange tijd, slechts vorig jaar': Links naar rechts Ben en zijn zoon Zach, mam, pap, Nic's beste vriend Ryle, Nic, en familie vriend Daisy. 'Ik had stapels verschillende medicijnen voor hopen van verschillende diagnoses. Ik had shocktherapie gehad toen ik 16 was, toen ik eenmaal alle medicijnen had gehad die voor de aandoening bestonden en betekende dat we echt de bodem van het vat schrapten door terug te vallen op medicijnen van 1960,' zei hij. 'Maar het was niet dat de medicijnen niet werkten of de dosering verkeerd was, het was dat ik behandeld werd voor iets wat ik niet had.' 'Nu zijn de dingen goed. Ik neem een kleine onderhoudsdosis medicatie, een pil per dag, zonder neveneffect: een stemmingsstabilisator die gewoon voelt als het nemen van een vitamine. Ik heb een geweldige baan werken in de geestelijke gezondheid, Ik woon met mijn beste vriendin, heb een geweldige vriendin - ik wil niet zeggen dat het perfect is, maar wat een dramatische omslag!' Als een uitgesproken pleitbezorger voor geestelijke gezondheid en zelfmoordpreventie die luid pleit voor het belang van het zoeken naar hulp, Nic streeft ernaar om het bewustzijn over het belang van huisartsen - de frontlijn van elke geestelijke gezondheid hulp en diagnose - op te poetsen op geestesziekten onderzoek en gegevens om diagnoses te verbeteren. Als een uitgesproken pleitbezorger voor geestelijke gezondheid en zelfmoordpreventie die hardop pleit voor het belang van het zoeken naar hulp, Nic streeft ernaar om het bewustzijn over het belang van huisartsen - de frontlijn van elke geestelijke gezondheid hulp en diagnose - op te poetsen op mentale ziekte onderzoek en gegevens om diagnoses te verbeteren. 'Ik zou ook graag zien dat mensen op zoek naar hulp, praten over het en niet bang, vernederd of beschaamd zijn. Het is de enige manier om stigma te verminderen en het niet te maken een grote enge beschamende ding. 'Je bent geen freak, veel mensen hebben deze gevoelens en we doen onszelf alleen maar een slechte dienst door te doen alsof we geen problemen hebben, en ze zijn eigenlijk echt behandelbaar.' Nic Newling's volledige verhaal kan worden bekeken op ABC's Australische Verhaal op maandag 13 april, 20:00. Vermiste Christopher, een bekroonde roman over Nic's broer geschreven door zijn moeder Jayne, kan hier worden gevonden. Als u of iemand die u kent hulp nodig heeft, bel Lifeline op 13 11 14.
Nic Newling bracht zijn kindertijd in psychiatrische afdelingen en hoppen van arts naar arts die niet kon achterhalen waarom hij voelde zich zo depressief. Het duurde jaren van het testen van medicijnen en het ervaren van zelfmoordgedachten voordat hij werd gediagnosticeerd met bipolaire stoornis. Toen zijn oudere broer pleegde zelfmoord als gevolg van zijn eigen stillere strijd met geestesziekte, Nic's leven werd terug in perspectief gezet. Hij werkt nu als een geestelijke gezondheid advocaat proberen om negatieve stigma's te vernietigen en te stimuleren open en eerlijk gesprek zonder schaamte.