Kabul, Afghanistan (CNN)Het is een vreemd losstaande scène voor de sluiting van de langste oorlog van Amerika: militaire trainers stuiteren tussen miljoenen dollars, hoge veiligheidsbases, op Black Hawks, mijlen van de frontlinie. Maar het is hoe Washington wil dat dit is. En hoewel het vertrek van Amerikaanse troepen zal fractioneel langzamer, zullen ze allemaal binnen de Amerikaanse ambassade tegen het einde van volgend jaar, waardoor deze een aantal van hun laatste weken buiten de draad. We zijn in de buurt van Jalalabad, op een regionale logistieke hub voor de Afghaanse politie -- een royale faciliteit die oorspronkelijk bedoeld was om het hele oosten van het land te voorzien van uniformen, munitie, zelfs brandstof voor voertuigen. De intenties, voor het eerst uitgebroed in 2011, toen de VS hadden tienduizenden troepen en nog steeds grote ambities voor hun oorlog hier, waren groot in omvang. Maar het project is overhandigd tussen rotaties van Amerikaanse officieren en is misschien een beetje ver verwijderd van de eerste conceptie. We zijn op een trotse tour van een reeks schone en nieuw geschilderde blokken. Tientallen Afghaanse politie komen daar samen, en molen rond, wachtend op hun commandanten aan te komen. Nick Paton Walsh Afghanistan serie: Afghan gedwongen om haar verkrachter te trouwen. Toch een paar problemen zijn onmiddellijk zichtbaar. Er zijn geen deurkrullen op de buitenste deuren -- ons is verteld dat ze zijn verwijderd terwijl een nieuwe master key wordt gezocht. Er lijken weinig voorraden in de werkelijke hub. We vragen de Afghaanse politiemannen hoeveel van hen er in dit stadium, vier maanden sinds de opening, opnieuw worden geleverd, en ze zeggen: geen. Ongeveer 20 eenheden per maand dossier papierwerk voor de bevoorrading in de basis, maar voorraden komen vaak nog steeds van waar ze eerder deden - Kabul. Amerikaanse ambtenaren vertelden ons dat ze optimistisch zijn de logistieke weg vooruit kan worden gladgestreken -- dat ze in de 18 plus maanden die ze hebben achtergelaten het Afghaanse leger en de politie kunnen krijgen om zichzelf te voorzien van de bevoorradingslijnen die ze nodig hebben. Maar hier, nu, dat lijkt ver weg. Net als de basis, overigens. Het is nogal een ruige rit van de hoofdweg, omgeven door heuvels, en met op zijn best fragmentaire mobiele telefoon dekking - verre van ideaal voor een transit hub. Nick Paton Walsh's Afghanistan serie: ISIS rekruteert in Taliban-gebied. En het is ver weg in termen van zijn kosten. Zoals zoveel in de duurste oorlogen, kan zijn prijskaartje zinvol zijn geweest in briefings over Capitol Hill, waar de effectiviteit wordt gemeten in miljoenen, maar hier in stoffige oostelijk Afghanistan, lijkt het exorbitant. Deze als-nog, gedeeltelijk functionele bevoorrading hub kost $21 miljoen, een prijs die vermoedelijk ook nieuwe deurkrullen. Er zijn ongeveer vijftig Afghaanse politie momenteel op de basis -- wat betekent dat elk heeft tot nu toe $400.000 gekost aan de Amerikaanse belastingbetaler. Maar dit is een oneerlijke manier om de uitdaging waar de Amerikaanse trainers voor staan te vertegenwoordigen: werken, zoals ze zijn, tegen de klok, met afnemende middelen en het openbaar belang, in een eindeloos complex en vaak corrupt land waar, wanneer de Taliban niet bloeien, IS wachten in de vleugels om de kloof te vullen. Met de klok tikt op de achtergrond, Amerikaanse officier Kolonel JB Vowell blijft upbeat: "Het gaat om een uitdaging, om al die kleine hubs en spaken te krijgen - logistiek voor onderhoud, leveringen, bevoorrading. Ik ben echter optimistisch; veel hiervan bestond niet in november." Aan de rand van de basis liggen de relikwieën van de militaire betrokkenheid van de VS in een conflict dat nog steeds de Afghaanse veiligheidstroepen in een versneld tempo doodt. SUV's, zelfs oude Amerikaanse Humvees - nu begaafd aan Afghaanse politie om rond te rijden - liggen uitgeschakeld door mijn stakingen. De Amerikanen hoopten dat de politie de voertuigen hier kon stapelen, hun bevoorradingsbehoeften kon beoordelen, of de beschadigde voertuigen voor reserveonderdelen kannibaliseren. Doorheen, zijn de surrealistische veranderingen in hoe deze oorlog was, en blijft worden, alomtegenwoordig. Jaren geleden, zou de dreiging meestal zijn geweest van opstandelingen het nemen van schoten op een Amerikaanse basis. Nu zijn we ver van de dreiging, maar een ander heeft zijn plaats ingenomen. Omsingelen onze bemanning te allen tijde zijn "Guardiaanse Engelen" -- Amerikaanse soldaten met wachtdienst, beschermen hun eigen tegen schurken Afghaanse politie of soldaten, proberen de nieuwste en ernstigste plaag te voorkomen -- "groen op blauw" aanvallen, waarbij Afghaanse veiligheidstroepen hun wapens op Amerikanen richten. Het is een vreemde ervaring om beschermd te worden tegen degenen aan wie Amerika het land wil overdragen. Maar dit is hoe de oorlog eindigde. Niet met ideologische overwinningen, of dramatische terugtrekkingen, alleen de langzame en opzettelijke stap naar één kant.
Laatste troepen trekken vreemd los als Amerikaanse militaire operaties sterven in Afghanistan . Ambitieuze projecten , zoals een politie logistiek centrum in Jalalabad , misschien niet voldoen aan hun potentieel .