(CNN) De uitspraak van de opiniepeilingen over het Britse verkiezingsdebat tussen zeven partijleiders was eenvoudig genoeg: Tussen David Cameron van de Conservatieven, Ed Miliband of Labour, Nick Clegg van de Liberal Democrats, Nigel Farage van de United Kingdom Independence Party, Natalie Bennett van de Green Party, Nicola Sturgeon van de Scottish National Party en Leanne Wood van Plaid Cymru, de Welsh Nationalisten, was er echt geen duidelijke winnaar. Comres for ITV, die het debat in scène zette, had Cameron, Miliband en Farage eerst gebonden met 21% en Sturgeon dicht achter op 20%. ICM for The Guardian scoorde het Miliband 25, Cameron 24, Farage 19 en Sturgeon 17. YouGov for The Times zette Sturgeon op de eerste plaats met 28 punten tot 20 voor Farage, 18 voor Cameron en slechts 15 voor Miliband. In de jaren 1950 was de Britse politiek eenvoudiger: Labour en Conservatieven samen nam 97% van de stemmen. Maar tegenwoordig worstelen ze om twee derde van de nationale stemmen tussen hen te verzamelen. In onze anti-politiek tijdperk nationalisten en anderen zijn gevorderd en de leiders' TV debat was geen gladiatorial wedstrijd met een eenvoudige uitkomst. Eerder was het een kakofonische schreeuwwedstrijd die waarschijnlijk gaf alle partijen supporters enige tevredenheid, maar die gaf weinig nieuw inzicht aan de onbesliste kiezer. Van een zeer verwarde affaire kunnen we misschien zes lessen: . Als de zittende premier is het waarschijnlijk verstandig om Cameron alle uitnodigingen te weigeren om alleen met Miliband naar het hoofd te gaan in verbale vuistslagen. Hij heeft het risico lopen een lafaard te worden genoemd, maar het was een tactische beslissing. Miliband heeft een moeilijke tijd gekregen door de Britse media die zich hebben verkneukeld over zijn moeilijkheden bij het eten van een spek sandwich en hem gepresenteerd als een lastige nerd. Maar Labour's leider is een perfect capabele debater. Hij kon alleen maar winnen van hun confrontatie. Zoals het is, verkiezingstijd media blootstelling heeft al gezien Miliband's ratings als een leider verbeteren. De verkiezingssterktes en zwakheden van de twee belangrijkste leiders komen. In een eerdere botsing met afzonderlijke sessies voor een studio publiek en in een grilling door de Britse TV Grand Inquisitor Jeremy Paxman, Cameron bleek kwetsbaar op gebroken beloften om de immigratie te verminderen, op het aantal mensen werkzaam op nul uur contracten en op te vriendelijk voor de rijken in zijn belastingbeleid. Miliband heeft er niet overtuigend uitgezien hoe hij zijn beloftes zal financieren om het begrotingstekort te verminderen en hoe hij de immigratie zal beteugelen; hij is ook nog steeds beschaamd wanneer vragenstellers het publiek eraan herinneren hoe hij zijn broer David neerstak om de baan van de leider te krijgen. De indruk tot nu toe is dat de Britse kiezers niet veel van de conservatieven houden ondanks de herstellende economie, maar niet helemaal vertrouwen Labour om de verbetering voort te zetten. Miliband, verteld door zijn handlangers om hard te kijken, gebruikt het "i" woord te veel. Cameron is nieuwsgierig kort op passie. Een vreemd van de Seven Up debat was dat velen die zag het geen kans om te stemmen voor twee van de betrokken leiders, Sturgeon van de Scottish National Party en Wood of Plaid Cymru. Maar Sturgeon's hoge score in de post-debat polls was belangrijk. Ze was scherp en brutaal. Het aantal zetels gewonnen door de Nationalisten, momenteel op doel om te winnen maar liefst 50 van de 59 Westminster Parlement zetels in Schotland, zal cruciaal zijn. De laatste keer dat Labour 41 van die zetels won: Hoe meer de SNP neemt, hoe zwakker de kans van Labour op een meerderheid in Westminster zal zijn. Miliband zegt dat hij geen coalitie met de SNP zal vormen, maar het zou moeilijk kunnen zijn voor Labour om te regeren zonder enige deal met hun bittere tegenstanders ten noorden van de grens. Als er een "winnaar" in het debat was het Nicola Sturgeon. Terug in de Britse verkiezingen debatten in 2010 was de duidelijke overwinnaar Clegg van de Liberal Democraten. Toen vonden de twee belangrijkste partijleiders zich vaak papegaaiend "Ik ben het eens met Nick." Door het betreden van een coalitieregering met Cameron (waarin de Lib Dems' aandringen op het verhogen van de belastingdrempel voor de lagerbetaalden een sleutelelement is geweest in het verhogen van de werkgelegenheid en het economisch herstel), gaf Clegg het vorige vermogen van de Lib Dems om proteststemmen op te vangen over. Clegg en zijn partij hebben een zware prijs betaald voor de compromissen in de regering, met name op het collegegeld van studenten. Zijn debatprestatie was zo goed als een van de zeven leiders, maar geen poll gaf hem een rating van meer dan 10%. Perceptie is alles. In social media en studio focus groepen waren er tal van plaudits voor de Groenen en zelfs voor Plaid Cymru's Wood maar Clegg kreeg nauwelijks een vermelding. Het Verenigd Koninkrijk Independence Party blijft de joker in de roedel. De partij eens ontslagen door Cameron als een verzameling van "fruitcakes, gekken en kasten racisten" is een ernstige bedreiging voor de Conservatieven -- en Labour -- ondanks de vele gaffers die leek het enige momentum te kosten de laatste tijd. Maar UKIP, meer dan alle anderen, is een persoonlijk voertuig voor haar leider en het debat was cruciaal voor hen. Grinning Farage's klote saloon bar manier gaat goed met studio publiek en hij hield de focus op immigratie. Zijn partij zal niet veel zetels te winnen, maar hij heeft ervoor gezorgd dat ze nog steeds tip de balans in tal van wedstrijden, soms het nemen van stemmen van de Conservatieven, soms van Labour. Farage heeft altijd geruild op de buitenste rand van politieke beschavingen en door aan te dringen in het debat dat immigranten verantwoordelijk waren voor 60% van de hiv-gevallen verdiende hij veroordeling van andere leiders. Op sociale media, gedomineerd door de jongeren, dat leverde hem de maximale boo count. Om "win" een tv-verkiezing debat je moet om te voorkomen dat je jezelf knevelt, om verkeerde voet uw tegenstander, en om wat opwinding die geeft uw campagne de kans om te ontwikkelen momentum. Je moet te produceren levendige soundbites die hun weg zullen werken in beknopte verslagen van de debatten en in campagne replays. Niemand is er nog in geslaagd om dat in deze campagne te doen. De hoogbetaalde spindokters in dienst van de drie grote partijen zijn simpelweg hun geld niet waard. De nadruk lag op een gezonde verdediging: Niemand heeft nog een spannend doel gescoord. Naarmate de campagne verder gaat, zullen er kansen moeten worden genomen. LEES: Vis, spek en bier: De echte problemen bij de verkiezingen in Groot-Brittannië.
Geen duidelijke winnaar in opiniepeilingen na het eerste Britse verkiezingsdebat tussen zeven partijleiders . Robin Oakley zegt David Cameron en uitdager Ed Miliband deed het goed, maar er was weinig inzicht voor kiezers .