We kunnen het misschien niet horen, maar de Aarde is voortdurend aan het schommelen en creëert een neuriën die lijkt op de ring van een klok. Het is al lang bekend dat aardbevingen en hun seismische activiteit bijdragen aan deze rinkelen, maar onderzoekers hebben nu bewezen dat oceaangolven ook een rol spelen. Als zogenaamde korte golven botsen in de buurt van het oppervlak creëren ze zwakke microseismische golven, die combineren met lange, krachtiger golven die over de oceaanbodem slepen om de constante neuriën te creëren. Het is al lang bekend dat aardbevingen bijdragen aan het maken van de Aarde ring als een bel, maar onderzoekers hebben nu bewezen dat oceaangolven ook een rol spelen. Als korte golven botsen in de buurt van het oppervlak creëren ze zwakke microseismische golven, die combineren met lange golven op de bodem van de oceaan om een constante neuriën te creëren. Aardbevingen schudden de planeet op een zodanige manier dat de Aarde kan schommelen voor maanden na de seismische gebeurtenis. Deze oscillatie wordt veroorzaakt door trillingen en onderzoekers in het midden van de jaren tachtig ontdekten dat de hum zo laag kan dalen als een E vlak, 20 octaven onder midden C op de muzikale schaal. In de late jaren negentig, echter, seismologen vonden dat de planeet niet alleen schommelt na aardbevingen, en in plaats daarvan trilt met extreem lage frequenties de hele tijd. Deze trillingen zijn niet krachtig genoeg om door mensen te worden gedetecteerd, maar zijn sterk genoeg om zich te registreren op seismometers en soortgelijke. Aardbevingen schudden de planeet op zo'n manier dat de Aarde maandenlang kan schommelen na de seismische gebeurtenis. Deze oscillatie wordt veroorzaakt door trillingen en onderzoekers in het midden van de jaren tachtig ontdekte dat de hum zo laag kan dalen als een E vlak, 20 octaven onder midden C op de muzikale schaal. In de late jaren negentig, seismologen ontdekten dat de planeet niet alleen schommelt na aardbevingen, en in plaats daarvan trilt met extreem lage frequenties de hele tijd. Een team van Japanse en Californische seismologen voor het eerst suggereren oceaangolven kan deze neuriën veroorzaken in 2004. Met behulp van gegevens uit 2008 ontdekte een Frans team dat oceaangolven samenkomen seismische activiteit genereren, maar deze golven duren slechts 13 seconden of minder om een enkele oscillatie te voltooien. Ze verklaarden niet waarom langzame seismische golven - die de krachtigste belachtige rinkelen - langer dan 50 seconden kunnen duren. Dus het team bestudeerde de beweging van oceaangolven op de bodem van de zeebodem. Terwijl deze lange golven over de oceaanbodem reizen, ontmoeten ze weerstand, vooral als ze over de steile continentale planken passeren, en deze wrijving helpt bij het creëren van lange seismische golven, die veel langzamer schommelen. Een team van Japanse en Californische seismologen voor het eerst suggereerden oceaangolven kunnen deze constante vochtigheid veroorzaken in 2004. Ze stelden voor dat als oceaangolven bewegen in tegengestelde richtingen en botsen ze microseismische activiteit creëren. Maar Fabrice Ardhuin, een senior onderzoek wetenschapper bij Centre National de la Recherche Scientifique in Frankrijk, en zijn team wilde deze theorie op de proef stellen. Ze begonnen met het bestuderen en meten van seismische activiteit over de hele wereld, met inbegrip van aardbevingen, stormen en de beweging van oceaangolven, gedurende 2008. Gedurende deze tijd, twee seismische gebeurtenissen met magnitudes van 6.9 en 7.1, vond plaats op 3 maart en 20 maart. Maar de grootste hum viel samen met de sterkste seismische golven tijdens de Johanna storm op 10 en 11 maart. Die storm gegenereerde golven met een piek periode van 16 seconden die hoogtes van maximaal 42ft (12,8 meter). Tijdens deze storm, een spectrogram vond energieniveaus 10 mHz, en duurde 36 uur. Door te kijken hoeveel energie door de storm werd opgewekt, konden de onderzoekers concluderen dat de neuriën door de storm werden veroorzaakt, en waren niet de overblijfselen van seismische activiteit van de gebeurtenissen. Ze konden dan kijken naar de redenen waarom. 'Ocean golven zorgen voor de meeste energie die de continue verticale oscillaties van de vaste aarde voedt', zeiden de onderzoekers. In maart 2008 vonden twee grote seismische gebeurtenissen plaats. Maar de grootste hum viel samen met een Johanna storm (rechts). De storm veroorzaakte golven met een piek van 16 seconden en hoogtes van 12 meter (12.8 meter) (links). Hieruit kon het team concluderen dat de brom werd veroorzaakt door de storm, en niet overgebleven van de seismische gebeurtenissen. Met behulp van seismische metingen uit 2008, een Frans team gespot dat oceaan golven botsen genereren seismische activiteit, maar deze golven slechts 13 seconden om een enkele oscillatie te voltooien. Ze verklaarden niet waarom trage seismische golven - die de meest krachtige klokachtige rinkelen - langer dan 50 seconden kunnen duren. 'De neur bevat perioden langer dan 30 seconden, en de primaire en secundaire pieken zijn gecentreerd rond respectievelijk 15 en vijf seconden.' Motions in alle drie de banden zijn opgenomen overal op de planeet en het team zei dat ze informatie kunnen geven over zowel de solide aardstructuur, het oceaangolfklimaat in de afgelopen eeuw, als de eigenschappen van korte periode oceaangolven. 'Maar het gebruik van seismische gegevens is beperkt omdat waar en hoe oceaangolven de aarde rocken niet bekend is, in het bijzonder voor de hum,' vervolgde het team. 'De neur is het minst begrepen deel van Aarde's oscillaties.' Aan de hand van de gegevens uit 2008 zagen Ardhuin en zijn team dat oceaangolven elkaar treffen en seismische activiteit genereren, maar deze golven duren slechts 13 seconden of minder om één enkele oscillatie te voltooien. Het team bestudeerde toen oceaangolven op de bodem van de zeebodem. Terwijl deze zogenaamde lange golven over de oceaanbodem (stockbeeld) en continentale planken reizen, creëren ze seismische golven die veel langzamer schommelen. Dit betekent dat aardbevingen, botsende oceanen en lange golven allemaal samen de neuriën van de Aarde creëren. Ze verklaarden niet waarom trage seismische golven - die de krachtigste belachtige rinkelen - langer dan 50 seconden kunnen duren. Dus bestudeerde het team de beweging van oceaangolven op de bodem van de zeebodem. Deze golven zijn zo lang bekend omdat ze van de vloer naar de kust en terug reizen. Terwijl deze lange golven over de oceaanbodem reizen, ontmoeten ze weerstand, vooral als ze over de steile continentale planken passeren, en dit helpt om lange seismische golven te creëren die veel langzamer schommelen. Dit betekent dat alle drie theorieën - aardbevingen, botsende oceanen en lange golven - samen de neuriën van de Aarde creëren. Hoewel de meerderheid uit deze laatste komt. De bevindingen worden gepubliceerd in Geofysische Onderzoeksbrieven, een tijdschrift van de Amerikaanse Geofysische Unie (AGU). De heer Ardhuin zei dat door lange, microseismische golven te meten en te begrijpen, onderzoekers meer kunnen leren over hoe de Aarde is gestructureerd. 'Nu weten we waar deze rinkelen vandaan komt en de volgende vraag is: wat kunnen we ermee doen,' vertelde hij aan de AGU.
Het is al lang bekend dat de Aarde voortdurend schommelt en 'zwelt' Aardbevingen veroorzaken een bepaald niveau van vochtigheid, maar een studie beweert dat verschillende grootte oceaangolven ook bijdragen aan de oscillaties van de Aarde. Als water botst, creëert het zwakke microseismische golven die een hum veroorzaken. Sterkere seismische golven komen dan wanneer water over de vloer reist.