(CNN) We zouden nooit echt begrijpen wat copiloot Andreas Lubitz dreef om Germanwings Vlucht 9525 naar de Franse Alpen te crashen op 24 maart, waarbij iedereen aan boord gedood werd. Uit het laatste rapport blijkt dat hij de afdaling van het vliegtuig naar zijn ondergang heeft versneld. Het is angstaanjagend. Naarmate het onderzoek zich ontvouwt, zullen we meer weten over de mate waarin Lubitz zijn psychische ziekte geheim hield, of hoeveel hulp hij zocht. Had hij moeten weglopen van zijn baan? Hadden zijn artsen alarmklokken moeten luiden? Zijn zaak roept grotere en belangrijke problemen op over mensen die worden belast met geestesziekte en de druk van zijn stigma. Te vaak en te lang, mensen met geestesziekte zijn door anderen om hen heen beschouwd als rampen wachten om te gebeuren. Wanneer we geen onderscheid maken tussen mensen met een geestesziekte die gevaarlijk zijn voor de samenleving en degenen die een gevaar voor niemand zijn, versterken we een kwaadaardig idee dat zowel slecht is voor de samenleving als slecht voor mensen met geestesziekten. Sommige mensen voelen de behoefte om hun geestesziekte geheim te houden terwijl anderen weigeren om hulp te zoeken. Daarom moeten mensen met een geestesziekte en de rest van de samenleving in ons publieke en meer privégesprek over geestelijke ziektes praten op een manier die sommigen niet in de duisternis drijft. We moeten deze ziekte begrijpen als een ziekte en niet als een persoonlijke mislukking. En we moeten erkennen dat "geestelijke ziekte" een brede categorie is die veel verschillende uitdagingen omvat die mensen op verschillende manieren beïnvloeden. Mensen met een geestesziekte zijn niet gewelddadiger dan de rest van de bevolking en met een goede behandeling, velen kunnen herstellen en leven gezonde, productieve levens. We moeten hen aanmoedigen om zich te openen, en als ze dat doen, moeten we luisteren naar hen en nemen hun kreten voor hulp serieus. Het was niet zo lang geleden dat een diagnose van kanker was een strak bewaard geheim dat veel slachtoffers van de dodelijke ziekte gehouden van familieleden, vrienden en vooral werkgevers. Maar dat veranderde dramatisch in de jaren als mensen met kanker, hun familieleden en zorgverleners samen kwamen om de publieke opinie over de ziekte te onderwijzen en veranderen. Op dezelfde manier, en met het moedige voorbeeld van Michael J. Fox, hebben we waargenomen percepties over de ziekte van Parkinson verandering ten goede, als mensen meer te weten komen over wat het is en is niet. Tijd om te praten over depressie. Dat is het soort transformatie die we nodig hebben rond percepties van geestesziekte door middel van een beter geïnformeerde publieke discussie. We moeten beleid dat meer openheid aan te moedigen zonder de ernstige gevolgen die mensen met geestelijke ziekte angst. Dat omvat het handhaven en zelfs versterken van het soort bescherming dat we al hebben (via wetten en regelgeving zoals de Amerikanen voor gehandicapten Wet) voor individuen die hun handicap blootleggen. We moeten ook het dilemma van zorgverleners vaak aanpakken wanneer ze vinden dat strenge privacyvereisten van patiënten hen verhinderen om anderen te waarschuwen voor gedrag dat een publiek risico kan vormen. Het is een moeilijk evenwicht. Vroeg in plaats van later, moeten beleidsleiders een manier verkennen om meer flexibiliteit te bieden in de privacyregels van patiënten om zorgverleners in staat te stellen ernstig zieke personen te identificeren die mogelijk schade kunnen toebrengen aan onschuldige mensen. Tegelijkertijd moeten we degenen die hun worstelingen met geestesziekten openlijk onthullen, geruststellen dat ze nog steeds hun leven kunnen voortzetten op manieren die waardevol zijn voor hun gemeenschappen, families en werkgevers. Dat kan beginnen met werkgevers aan te sporen om niemand te ontslaan die zijn of haar geestesziekte openbaart en hen te herscholen voor andere geschikte posities. Als bedrijven hen verbieden van de werknemers of van andere rollen in de samenleving, zullen we gewoon het probleem elders verschuiven en het stigma dat hen gevaarlijk onder de grond drijft, volharden. We zullen niet doen alsof dit een gemakkelijk probleem is om op te lossen. Maar, verschrikkelijk als Germanwings vlucht 9525 tragedie was, kan de zaak een discussie en heronderzoek die al lang te laat. We moeten bewustzijn en steun voor degenen die lijden aan psychische aandoeningen te bouwen.
Andreas Lubitz, de co-piloot die de Germanwings vlucht crashte, vocht met depressie. Jay Ruderman en Jo Ann Simons: Society moeten praten over geestesziekte om mensen te helpen om er beter mee om te gaan.