Tokyo (CNN) Met de wereld toekijken, in zijn historische toespraak tot een gezamenlijke sessie van het Amerikaanse Congres, de eerste ooit door een Japanse premier, Shinzo Abe verrast niemand door het missen van een grote kans om zorgen en spanningen te verdrijven hij roept met zijn revisionistische opvattingen over de geschiedenis. Tijdens dit 70-jarig jubileum van het einde van de Tweede Wereldoorlog, Abe is teleurstellend geweest op Japan's oorlogsgeschiedenis omdat hij is ontwijkend en dubbelzinnig over het omarmen van de verantwoordelijkheid voor Japan's oorlogsacties in Azië waar de bittere legaten blijven verdeeld. En deze "Abenesia" is schadelijk voor het internationale imago van Japan, irriteert China en Zuid-Korea en ondermijnt daarmee de bilaterale veiligheidsagenda. Washington zette de lat voor de geschiedenis erg laag voor Abe omdat de regering van Obama meer gericht is op de gedeelde perceptie met Tokio dat hedendaags China een bedreiging is die een collectieve reactie vereist. Het versterken van de alliantie met Japan en het afsluiten van de deal op de Trans-Pacific Partnership troeven verleden fouten. Veertig jaar na de val van Saigon, en in het kielzog van Irak en Afghanistan, Amerika is niet in staat om andere naties te preken over de verschrikkingen die ze toebrachten en een ontoereikende afrekening voor dergelijke misdaden. President Barack Obama trok alle stops om Abe een rode loper welkom te geven omdat hij meer heeft geleverd op het voldoen aan Washington's langdurige veiligheid eisen dan al zijn voorgangers gecombineerd. Maar de pas uitgebreide veiligheidsrol omarmd door Japan geniet weinig steun onder Japans. Zoals een recente Pew Poll aangeeft, slechts 23% zijn in het voordeel, terwijl 68% zijn tegen. Het is ook problematisch dat Abe's standpunt over de geschiedenis een factor is in het belemmeren van trilaterale veiligheidssamenwerking met Zuid-Korea, iets wat de VS als essentieel beschouwt. Zorgvuldig zijn opmerkingen op zijn publiek afstemmend, raakte Abe de juiste noten in vele opzichten, en zelfs vooruitgeduwd op de geschiedenis. Hij uitte "eeuwige condoleances" over het verlies van Amerikaanse levens in de Tweede Wereldoorlog, en merkte op, "vijanden die elkaar zo fel hadden bestreden zijn vrienden geworden in de geest." Dat is goed nieuws, maar Japan is minder succesvol in het bereiken van toenadering met andere vijanden, juist omdat het niet de maat van het gedeelde verleden heeft genomen. Veel landen spelen snel en los met hun onaangename geschiedenissen, maar Abe is bezig een aanzienlijke terugtocht uit Japan's berouw geuit en omarmd sinds het midden van de jaren negentig, en actief bevordert een valoriserende en ontlastende geschiedenis onder de vlag van patriottische opvoeding. Hij zet zijn persoonlijke agenda op de geschiedenis voor het nationale belang en dus niet voldoen aan de test van staatsmanschap. Natuurlijk is er niets dat Abe zou kunnen zeggen dat China of Zuid-Korea tevreden zou stellen, twee naties die het langst geleden hebben en het meest van Japanse dwalingen uit het einde van de 19e eeuw. Maar dat betekent niet dat hij niet een beetje harder zou moeten proberen. Wat Abe zei is: "We begonnen op ons pad, rekening houdend met gevoelens van diepe wroeging over de oorlog. Onze acties brachten lijden aan de volkeren in Aziatische landen. We moeten onze ogen niet afwenden van dat. Ik zal de standpunten die de vorige premiers in dit opzicht naar voren hebben gebracht handhaven." In wezen besteden "apologie en oorlog verantwoordelijkheid" aan zijn voorgangers krijgt lage markeringen op de empathie en oprechtheid schaal. Het is ook verontrustend dat tijdens zijn politieke carrière, Abe heeft gewerkt aan het ondermijnen en verwerpen van eerdere Mea Culpa. In plaats van alleen "opmerkzaam" wat anderen hebben gezegd het beter was geweest voor Abe om zijn critici fout te bewijzen door duidelijk uiting van een verontschuldiging. In Japan is er veel druk geweest op Abe om zich expliciet te beroepen op de taal van de Verklaring van Murayama van 1995 die staat als de meest oprechte verontschuldiging en erkenning van oorlogsverantwoordelijkheid. Zelfs de conservatieve krant Yomiuri drong er bij hem op aan om dit te doen. Murayama heeft duidelijk veroordeeld "misleid nationaal beleid," "zelfrechtvaardig nationalisme," "koloniale heerschappij" en "aanval," maar Abe heeft zijn hele politieke carrière besteed aan het afzweren van deze zogenaamde "masochistische" visie op de geschiedenis van Japan. Fatalistisch, zei Abe, "Geschiedenis is hard. Wat gedaan wordt kan niet ongedaan worden gemaakt." Nou, ja dat is vanzelfsprekend, maar dit mag niet betekenen dat de deur is gesloten op excuses, daden van berouw en boetedoening en een duidelijke berekening van de harde geschiedenis die Japan nog steeds isoleert in Oost-Azië. Abe heeft zeker gelijk dat de buren spelen de geschiedenis kaart en meedogenloos hameren Japan op het aambeeld van de geschiedenis, maar ze werden overhandigd de hamer door Japan. Gezien Abe's ontwijkende track record over het comfort van vrouwen systeem van seksuele slavernij, een oprechte verontschuldiging of erkenning van de betrokkenheid van de staat was nooit in de kaarten. Wat Abe beheerd, echter, was nog zwakker dan verwacht: "Armed conflicten hebben altijd gemaakt vrouwen lijden het meest. In onze leeftijd, moeten we beseffen het soort wereld waar eindelijk vrouwen vrij zijn van mensenrechtenschendingen." Deze cavalier "sh*t happens" houding ten opzichte van het comfort vrouwen systeem ondermijnt Japan's waardigheid en vertegenwoordigt een stap achteruit. In recente opmerkingen zegt Abe dat hij de Kono-verklaring van 1993 handhaaft, maar hij heeft het geschonden en in het afgelopen jaar zijn leden van zijn partij druk bezig geweest om deze openlijke erkenning van verantwoordelijkheid en gedwongen rekrutering tegen te gaan. Bovendien heeft Abe's steun voor patriottisch onderwijs en druk op uitgevers van leerboeken in feite troostvrouwen weggevaagd van wat op de middelbare scholen wordt onderwezen, wat in strijd is met wat de Kono-verklaring beloofde. In het enige leerboek dat ze wel noemt, drong de regering aan op het verwijderen van de getuigenis van een voormalige troostvrouw en het invoegen van een disclaimer met betrekking tot wat het beschouwt als een gebrek aan bewijs. Om kritiek tegen te gaan, verwijst Abe nu naar Japan's troost vrouwensysteem in termen van mensenhandel, een taalkundige truc om de verantwoordelijkheid van de staat voor het functioneren van dit systeem te verduisteren en het te laten lijken dat hij een 21e eeuwse zorgen krijgt. Mensenhandel, echter, benadrukt de rol van particuliere makelaars in gedwongen werving van deze vrouwen in lijn met revisionistische pogingen om de verantwoordelijkheid te verschuiven van de Japanse militaire en regeringsautoriteiten van de dag. Revisionisten geven de voorkeur aan de Koreaanse makelaars, maar ze handelen op verzoek van Japanse ambtenaren die zeker wisten van de misstanden en ervoor zorgden dat de troost vrouwen niet konden ontsnappen aan hun hel. In zijn toespraak Abe ook verwezen naar gedeelde waarden van democratie en vrijheid. Dit is ook welkom nieuws omdat in het afgelopen jaar Abe heeft voorgezeten over een georkestreerde aanval op de Asahi krant voor de dekking van het comfort vrouwen systeem, verpakt NHK's management met gelijkgestemde reactionairs en onder druk critici uit hun werk. Inderdaad de New York Times liep een artikel op 26 april impliceren Team Abe in de bijl van een prominente tv-pundit die de fout maakte van het bekritiseren van Abe. De buitenlandse pers heeft ook blootgesteld Japanse overheid intimidatie gericht op hun rapportage, vooral met betrekking tot de witwassing van de geschiedenis, en pogingen om de integriteit van degenen die niet mee zouden gaan uitstrijken. Bovendien, journalisten werd verteld niet te interviewen bepaalde Abe critici. Journalisten erkennen dat dit is wat overheid spin artsen normaal doen en hebben gedaan in Japan voor enige tijd, maar onder Abe de regels van engagement lijken te zijn vervelender. Abe kreeg veel applaus van Amerikaanse politici die leek te genieten van zijn verwijzing naar een "liance of hope." Dat is niet precies hoe Okinawans voelen over de onevenredige basis-hosting last die ze dragen. Ongeveer 75% van de Amerikaanse bases zijn geconcentreerd in Okinawa en de VS bases bestrijken bijna 20% van het land. In een reeks verkiezingen en opiniepeilingen heeft Okinawans hun verzet geuit tegen deze situatie. In november 2014 hebben ze een gouverneur gekozen die zich verzet tegen de bouw van een nieuwe luchtmachtbasis voor de VS in de ongerepte wateren van Oura Bay in het noorden van Okinawa, die de eens populaire gevestigde uit functie schopte omdat hij het groene licht gaf voor dit project. Ambtenaren aan beide zijden van de Stille Oceaan hebben nogmaals hun steun uitgesproken voor de voortzetting van de nieuwe basis als onderdeel van een plan om de Amerikaanse militaire voetafdruk in Okinawa te verminderen, maar Okinawan blijft niet overtuigd en stelt vast dat de democratische uitdrukking van hun oppositie resoluut wordt genegeerd.
Abe uitte "eeuwige condoleances" over het verlies van Amerikaanse levens in de Tweede Wereldoorlog . Maar hij is ontwijkend en dubbelzinnig geweest over het omarmen van verantwoordelijkheid voor Japan's oorlogsactie . Kingston: Hij zet zijn persoonlijke agenda op de geschiedenis voor het nationale belang .