(CNN) De Cuba die fotograaf Carolina Sandretto vangt is een wereld verwijderd van de beelden van neon jaren 1950 Amerikaanse auto's en ansichtkaart-waardige witte zandstranden die de meeste bezoekers van het eiland terug naar huis brengen. In plaats daarvan richt Sandretto zich op "solares," de afbrokkelende gebouwen die veel Cubanen verdelen en samenwonen, vaak met verschillende generaties en aparte families die één woning delen. "Deze situatie van het brengen in uw huis uw man of uw vrouw en het wonen met uw eigen ouders in uw late jaren 30 en 40, Ik dacht altijd dat is echt interessant en anders dan de VS, maar vergelijkbaar met mijn land, aangezien dat is de manier waarop het was 50 jaar geleden," zei Sandretto, die uit Italië. Na Fidel Castro's revolutie 1959, huizen en appartementen werden herverdeeld in Cuba en de regering beloofde dat iedereen een thuis zou hebben in de nieuwe socialistische utopia. Maar het bouwen hield geen gelijke tred met de bevolking, en Cubanen werden gedwongen om zich aan te passen door huizen te delen en te herdelen om ruimte te maken. "Het eindigt als een zeer interessante habitat," Sandretto zei. "Omdat er (zijn) zoveel verschillende lagen van mensen. Het creëert een hele gemeenschap, zelfs als buren echt niet van elkaar houden." Sandretto zei dat ze voor het eerst Cuba drie jaar geleden bezocht en was direct verslaafd. "Ik bleef en ging terug en terug omdat het een zeer unieke plek en mensen zijn echt mooi en geweldig en met interessante verhalen," zei ze. Het verkrijgen van toegang tot de doolhof-achtige zonnepanelen was een constante onderhandeling, Sandretto zei, en tal van keren werd ze afgewezen. "Ik probeer altijd uit te leggen wat ik doe, waarom ik er ben, waarom ik ben geïnteresseerd in waar ze wonen, het doel van mijn project," zei ze. Met een 30-jarige Hasselblad 500cm camera, Sandretto vond het een goede manier om een gesprek met haar onderwerpen aan te gaan. Social media. Volg @CNNPhotos op Twitter om deel te nemen aan het gesprek over fotografie. "Ze worden nieuwsgierig wanneer iemand met een omvangrijke oude camera rond te gaan," zei ze. "Ik praat veel. Ik ben Italiaans. Ik spreek Spaans, wat helpt, maar niet veel omdat je moet spreken 'Cuban,' dat is een andere taal." Haar vasthoudendheid liet haar toe om intieme momenten van Cubanen die in de zweverige hitte rusten vast te leggen, om een gemeenschappelijke tv heen te kruipen of gewoon door het leven te gaan ondanks hun desintegrerende omgeving. Er zijn geen moderne apparaten of gemakken in haar foto's. De mensen in deze zonnepanelen zijn niet de fortuinlijke Cubanen die familieleden hebben die vanuit Miami komen met flatscreens en smartphones in sleep. In plaats daarvan is er het gevoel van tijd weggewuifd te worden - een spel van domino's of een tv-soap opera per keer. Sandretto zei dat ze hoopt door te gaan met het documenteren van de veranderingen op het eiland die zich voordoen als de Verenigde Staten en Cuba werken aan het herstellen van diplomatieke betrekkingen en een onvermijdelijke toestroom van Amerikaanse bezoekers. De ontdooiing in de relaties kan zelfs het leven in Cuba zonnen veranderen. "Mensen willen reizen, toegang hebben tot het internet en hun economische situatie verbeteren," zei ze. "Ik hoop dat dat gebeurt." Carolina Sandretto is een Italiaanse fotograaf gevestigd in New York. U kunt haar volgen op Twitter.
Carolina Sandretto richt zich op de afbrokkelende gebouwen veel Cubanen wonen in samen. De doolhof-achtige "solares" vaak afzonderlijke gezinnen onder één dak.