Zonen en broers van veroordeelde zedendelinquenten zijn eerder veroordeeld voor zedenmisdrijven dan anderen, een recente studie beweerde. De implicatie is dat de mogelijkheid om een zedendelict te plegen kan worden geschreven in onze genen - maar hoewel dit is een interessante bevinding, is het onwaarschijnlijk om te helpen voorkomen dat zedenmisdrijven of vangstovertreders. Dit is omdat de genen die de mensen vormen die we zijn, en de omgevingen waarin we worden opgevoed niet onafhankelijk van elkaar worden beschouwd. De broers van mannen veroordeeld voor seksuele misdrijven zijn vijf keer meer kans dan gemiddeld om soortgelijke misdaden te plegen, een studie gevonden. Johnny Savile (links) wordt beschuldigd van misbruik van zeven vrouwen, terwijl Jimmy Savile (rechts) verkracht en seksueel misbruikt patiënten in 41 ziekenhuizen tijdens een 24-jarige regering van misbruik. Het onderzoek analyseerde DNA van 21.566 mannen veroordeeld voor seksuele misdrijven in Zweden tussen 1973 en 2009. Het bleek dat zonen en broers van veroordeelde zedendelinquenten waren vier tot vijf keer meer kans om veroordeeld te worden voor seksmisdrijven dan mannen in de algemene bevolking. In het streven om dit verband uit te leggen, vonden de onderzoekers dat in slechts 2 procent van de gevallen deze familiale verbinding kon worden verklaard door gedeelde omgevingsfactoren. Dit kan sociale of milieuaspecten van hun opvoeding die broers en zussen zouden hebben ervaren samen. Aan de andere kant, hun gedeelde genetica waren een factor in 40 procent van de gevallen, met de resterende 58 procent van de gevallen die voortvloeien uit omgevingsfactoren niet gedeeld tussen familieleden. Genetische factoren werden ook gevonden sterker voor kindermolestatie (46 procent) dan voor volwassen verkrachting (19 procent). Terwijl de studie een schatting maakt van de erfelijkheid van seksueel beledigend, kan het natuurlijk niet de genen vaststellen die erbij betrokken zouden kunnen zijn. Dr. Mairi Levitt zegt dat genetisch materiaal van beide ouders wordt doorgegeven, maar genetische eigenschappen worden ontwikkeld door middel van interactie tussen genen en het milieu . Het plaatsen van een cijfer op de genetische basis voor gedrag lijkt te suggereren dat deze factoren direct worden geërfd door de kinderen van hun ouders. Natuurlijk wordt genetisch materiaal van beide ouders doorgegeven, maar genetische eigenschappen worden ontwikkeld door interactie tussen genen en het milieu. Zoals uit bovenstaande percentages blijkt, had het grootste deel van de gevallen te maken met een grote, ragbag van omgevingsfactoren die verreweg de grootste invloed hebben op het gedrag. Je bent misschien niet geboren als een crimineel, maar een combinatie van genen en omgeving zou je lot kunnen beheersen als het gaat om anti-sociaal gedrag. Dit is volgens een recente studie die heeft vastgesteld dat ervaringen, zoals echtscheiding en seksueel misbruik, van invloed kunnen zijn op genuitingen die iemands aanleg voor delinquentie beheersen. De studie maakte gebruik van een onderzoek van 1.337 studenten van 17 of 18 jaar in Västmanland, Zweden, die anoniem vragenlijsten invulden waarin melding werd gemaakt van hun gedrag. Naast hun gedrag spraken ze over eerdere familieconflicten, ervaringen met seksueel misbruik en de kwaliteit van hun relatie met hun ouders. Ze leverden ook een monster speeksel waaruit de onderzoekers DNA haalden. Een van de onderzochte genen was Monoamine oxidase A (MAOA). Dit gen is een belangrijk enzym dat breekt en energie vrijgeeft in neurotransmitters in de hersenen, zoals serotonine. De zender draagt bij aan het gevoel van welzijn en geluk. 'Ongeveer 25 procent van de blanke mannen draagt de minder actieve variant van MAOA', verklaarde professor Sheilagh Hodgins, een onderzoeker aan de Universiteit van Montreal. 'Onder hen, degenen die fysiek misbruik ervaren in de kindertijd zijn meer kans dan degenen die niet worden misbruikt om ernstige anti-sociale gedrag van de jeugd tot volwassenheid vertonen.' Scheiden natuur en voeding kan nuttig zijn als model, maar is niet echt zinvol omdat onderzoek heeft aangetoond dat de ontwikkeling van genen wordt beïnvloed door het milieu. Elk rapport van genen die gedrag beïnvloeden heeft de neiging om de mening te polariseren. Sommigen kunnen de wetenschap verwelkomen en zien dit als een bevestiging dat zedendelinquenten biologisch verschillend zijn van andere mensen en misschien voorkomen kunnen worden van beledigen. Anderen zullen bezorgd zijn over de stigmatisering van familieleden gedefinieerd als 'risico', maar nog steeds niet waarschijnlijk zichzelf te beledigen. Slechts ongeveer 2,5 procent van de broers of zonen van veroordeelde zedendelinquenten werden ook veroordeeld, zodat de preventieve programma's gericht op risicofamilies vooral gericht zouden zijn op de onschuldigen. De ontdekking kan misschien op een dag leiden tot de identificatie van specifieke genotypes, maar kan of moet dit invloed hebben op de manier waarop we omgaan met zedendelinquenten? Er is al een genotype vastgesteld dat het risico op gewelddadig gedrag in specifieke omgevingen verhoogt. Het gen "crimineel" of "krijger" genoemd, is in sommige gevallen zelfs met succes gebruikt door verdedigingsteams in verzachtende middelen om de doodstraf in de VS te vermijden, of de duur van de straffen in de VS en Italië te verminderen. Het is misschien vreemd dat een veroordeelde moordenaar, die in de toekomst een groter risico loopt om te beledigen en dus waarschijnlijk gevaarlijker voor het publiek te worden, milder zou worden behandeld. Seksovertreders, met name wanneer kinderen erbij betrokken zijn, worden waarschijnlijk nog meer gestigmatiseerd dan andere gewelddadige criminelen, dus misschien werkt een genetische verdediging niet in hun voordeel. Wat duidelijk is, is dat het vinden van genetische invloeden op het gedrag geen invloed heeft op de wettelijke verantwoordelijkheid. Het wordt erkend dat er vele genetische, biologische en milieufactoren zijn die gedrag beïnvloeden, en het kan moeilijker zijn om allerlei redenen voor sommige mensen om zich te onthouden van criminele handelingen dan anderen. Elk onderzoek dat ons helpt om probleemgedrag te begrijpen moet worden verwelkomd, maar de hoofdfiguur . een genetische link in 40 procent van de gevallen vertelt ons niet dat zedendelinquenten 'kan het niet helpen' of zijn anders dan 'normale' mensen. Dr Maria Levitt is een senior docent aan de Lancaster Universiteit. Dit artikel verscheen oorspronkelijk in The Conversation .
Recente studie vond zonen en broers van veroordeelde zedendelinquenten waren vier tot vijf keer meer kans om veroordeeld te worden voor seksuele misdaden. Sommigen beweren dat deze kennis kan helpen voorkomen dat mensen beledigen. Dr Mairi Levitt zegt dat de genetische studie kan de natuur niet scheiden van voeding.