(CNN) Het is geen verrassing welk beeld is het maken van de krantenkoppen van deze week de bijeenkomst van leiders uit bijna drie dozijn landen in Panama: Een historische handdruk tussen president Barack Obama en Cubaanse president Raul Castro. Maar deze eerste bijeenkomst van Obama en Castro sinds ze aangekondigd plannen om te beginnen met het normaliseren van diplomatieke banden zou niet het einde van de top verhaal moeten zijn. Of in ieder geval Obama hoopt dat het niet zal zijn. Immers, de president heeft een aantal ongelukkige ervaringen gehad op hemisferische toppen, waar de krantenkoppen vaak gericht op een aantal minder dan vleiende momenten. De realiteit is dat de Verenigde Staten heeft verloren terrein in deze steeds belangrijkere regio, en Obama moet op een sterke prestatie in Panama op de top van de Amerika's als de VS een kans om de banden met buren die beste vrienden zouden moeten zijn, maar die zijn weggedreven als Amerika is gericht op uitdagingen thuis en instabiliteit in het Midden-Oosten. Helaas heeft Amerika zijn invloed verloren in Latijns-Amerika aan een hyperactief China, een sluw Rusland en een verontrustend Iran, die allemaal op kosten van Washington in de regio hebben ingegrepen. Deze bijeenkomst biedt de VS dus de kans om het tij te keren en voort te bouwen op het potentieel van een natuurlijke alliantie die wordt versterkt door miljoenen mensen met Latijns-Amerikaans en Caribisch bloed die hun huizen in de Verenigde Staten maken. De fundamenten voor een sterk halfrond blok zijn er. Maar ze hebben aandacht nodig, en de Panama-bijeenkomst biedt een goede gelegenheid om te beginnen met bouwen. Maar eerst: Doe geen kwaad. Grote diplomatieke bijeenkomsten zijn minute georganiseerde evenementen, en de VS, met zijn enorme ervaring in het voorbereiden van multilaterale bijeenkomsten op hoog niveau, weet hoe belangrijk het is om de I's te stippen en de T's over te steken. Maar dit heeft niet tegengehouden recente toppen afdalen in diplomatieke en PR-rampen voor de VS Kijk naar de laatste top, gehouden in Cartagena, Colombia, die in het nieuws veel langer bleef dan iemand verwachtte nadat Secret Service agenten de Verenigde Staten in verlegenheid gebracht door het inhuren van prostituees en brengen ze naar hun hotelkamers, in strijd met de fundamentele veiligheidsprotocollen. Ze werden naar verluidt gepakt nadat een van de vrouwen beschuldigde een agent van het weigeren om een overeengekomen vergoeding te betalen. Als gevolg van dit alles, de Amerikanen zag er dom, incompetent -- en goedkoop. En in 2009 werd de president -- nieuw op het werk -- betrapt door een snelle, vurige anti-Amerikaanse president van Venezuela. De wijlen Hugo Chavez overtrof de leider van de vrije wereld, die net was aangetreden en probeerde Amerika's nieuwe "uitgerekte hand" te laten zien naar de vijand van het George W. Bush-tijdperk. De top raakte een deprimerend dieptepunt voor de Obama administratie toen Chavez naar Obama liep en, als de camera's klikten, gaf de Amerikaanse president een kopie van het boek "Open Veins van Latijns-Amerika," die de schuld geeft van de ellende van de regio op de VS en Europa. Toch waren de problemen in Cartagena niet alleen symbolisch. Regionale leiders opgesteld tegen Washington, die had geweigerd om Cuba op te nemen in de top, en beloofden dat ze niet meer van de bijeenkomsten zouden houden tenzij Havana werd uitgenodigd. Dit alles staat in tegenstelling tot het optimisme van de vroege Clinton-jaren, toen de president een uitnodiging uitgaf aan "democratisch gekozen" staatshoofden van Latijns-Amerika, die toen de ketenen van militaire dictatuur doorbrak. De VS hadden toen net de oprichting van de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst (NAFTA) geleid en leken eigenlijk iets aantrekkelijks te staan voor de regio, namelijk democratie, vrijhandel en economische groei. Dat is waar het naar moet streven elke keer: het verwoorden van een duidelijke visie en het verzamelen van buren erachter. Kan Obama dit keer iets vergelijkbaars beheren? Waar, de president is gewapend met zijn nieuwe Cuba beleid. Helaas, in een poging om critici die zeggen dat Obama niet meer doet voor pro-democratie activisten, het Witte Huis heeft verkeerd berekend met Venezuela, het geven van het repressieve regime van Chavez' opvolger, Nicolas Maduro, een stok waarmee de VS Obama heeft lang en terecht genegeerd Maduro's beweringen dat de VS van plan om hem omver te werpen. Maar een bescheiden plan om sancties op te leggen heeft Maduro opeens -- die een economische catastrofe in zijn land voorzat -- een manier gegeven om zichzelf een slachtoffer van de VS te portretteren, iets wat hij ongetwijfeld in Panama zal spelen. Dit alles riskeert opnieuw herinneringen aan spanningen uit het verleden met Latijns-Amerikanen die al ingewikkelde gevoelens hebben tegenover de VS over de steun van de Koude Oorlog aan onaantastbaar rechtse dictators, een beleid dat het beweerde te voeren in naam van het voorkomen van het Sovjet-gesteunde communisme. Maar die dagen liggen achter ons. Vandaag de dag willen de mensen welvaart, ze willen democratie, en ze willen de rechtsstaat -- allemaal laten ze een potentiële opening voor de Verenigde Staten. Te veel nationale leiders erroderen democratische normen: oppositieleiders zitten in de gevangenis in Venezuela; een aanklager die kritiek had op de president werd dood aangetroffen in Argentinië; persvrijheid wordt belegerd in verschillende landen; en corruptie bereikt nieuwe hoogtepunten. Dit alles suggereert dat als Obama zijn kaarten goed speelt, hij de gelegenheid zal hebben om de mensen in Latijns-Amerika uit te leggen dat hun doelen ook Amerika's doelen zijn; dat hij net als zij de democratie, mensenrechten, de rechtsstaat, volledige vrijheid van meningsuiting en vrije verkiezingen in elk land steunt. Het feit dat hij Cubaanse dissidenten ontmoette was welkom, en een boodschap stuurt dat hij andere kwesties zoals mensenrechten niet negeert zoals hij de betrekkingen met Cuba herschikt. Voor de miljoenen in Latijns-Amerika die nog steeds in armoede leven, kunnen deze vrijheden lijken op een verre luxe. Maar als Obama hen kan laten zien dat de Verenigde Staten een echte partner zijn in hun inspanningen om hun leven te verbeteren, dan zal hij een langere nalatenschap achterlaten in de regio dan alleen een handdruk.
President Barack Obama is aanwezig op de top van Amerika . Frida Ghitis zegt dat hij moet werken aan het verbeteren van de banden met de regio .