Onderzoekers zijn van plan om te boren 5000 voet (1.500 meter) onder het oppervlak van de Chicxulub krater in Mexico om te proberen en te beantwoorden van de vraag hoe de dinosaurussen stierven. De kern die ze hopen op te halen zal hen toelaten om terug te kijken in de tijd 10 miljoen tot 15 miljoen jaar in het verleden. Het kan helpen ontdekken wat er precies gebeurde om de krater te creëren - en als het gedood uit de dinosaurussen. Britse onderzoekers bestudeerden de asteroïde impact 66 miljoen jaar geleden (illustratie getoond). Ze vonden de warmte in de buurt van de inslagplaats in Mexico was niet intens genoeg om plantaardige materiaal te ontsteken. Een hittepuls duurde minder dan een minuut, te kort om planten in brand te zetten. De impact site wordt verondersteld te zijn de 125 mijl (200km) brede Chicxulub krater begraven onder de Yucatán schiereiland in Mexico. Toen de zes-mijl-breed (10km) asteroïde raakte wat nu Mexico ongeveer 66 miljoen jaar geleden, dinosaurussen werden ervaren milieu omwenteling, waardoor ze kwetsbaar. Eerdere onderzoeker heeft de theorie in twijfel getrokken dat een wereldwijde vuurstorm vergezelde van de asteroïde die de dinosaurussen doodde. Een team van onderzoekers heeft vastgesteld dat warmte in de buurt van de inslagplaats niet voldoende zou zijn geweest om planten te ontsteken. Het suggereert ons begrip van de massa-uitsterving gebeurtenis die de dinosauriërs weggevaagd kan niet zo compleet als gedacht. 'De Chicxulub impact krater is een opmerkelijke wetenschappelijke kans voor de 20 jaar sinds het is ontdekt,' Sean Gulick, van de Universiteit van Texas aan de Austin Instituut voor Geofysica, vertelde Livescience. Een internationaal team van wetenschappers ontmoette vorige week in Mérida, Mexico, gelegen binnen de 125-mijl-breed (200 kilometer) Chicxulub krater, om hun plannen voor het boorproject te bespreken, gepland om in het voorjaar van 2016 te starten. Ze geloven dat wanneer een grote rots op hoge snelheden de Aarde inslaat, de botsing de korst tijdelijk als een vloeistof doet werken, eerst een zogenaamde voorbijgaande krater vormt (zoals de inkeping die zich op een meeroppervlak vormt nadat er een rots in wordt gegooid), en het centrum rebounds, of spatten, omhoog en dan naar buiten. 'We denken dat de piekring het record is van het materiaal dat rebounded en naar buiten spetterde,' Gulick vertelde Live Science. Al deze ideeën zijn gebaseerd op modellen en zijn niet noodzakelijkerwijs wat er gebeurd is. 'We hebben nog nooit een steen terug van een piekring om te weten of dat klopt,' zei Gulick. Vorige onderzoeker heeft de theorie dat een wereldwijde vuurstorm vergezelde van de asteroïde die doodde de dinosaurussen. Een team van onderzoekers heeft gevonden dat warmte in de buurt van de inslagplaats zou niet voldoende zijn geweest om planten te ontsteken. Het suggereert ons begrip van de massa-uitsterving gebeurtenis die gewist de dinosaurussen misschien niet zo compleet als gedacht. Het team van onderzoekers van de Universiteit van Exeter, Universiteit van Edinburgh en Imperial College Londen hercreëerde de immense energie die zou zijn vrijgegeven van de asteroïde impact 66 miljoen jaar geleden. Verder weg van de inslagplaats in Mexico (gevonden), op plaatsen als Nieuw-Zeeland, de warmte kon hebben geduurd tot zeven minuten en veroorzaakt sommige lokale branden. Maar de theorie dat een wereldwijde vuurstorm vergezelde de asteroïde impact is niet correct, volgens de wetenschappers. Ze vonden dat de intense maar kortlevende hitte in de buurt van de inslagplek geen levende planten kon hebben ontstoken, waardoor het idee werd uitgedaagd dat de impact leidde tot wereldwijde vuurstormen. Deze vuurstormen werden eerder beschouwd als een grote kanshebber in de puzzel om uit te vinden wat de oorzaak was van het massale uitsterven van het leven op aarde 66 miljoen jaar geleden. De inslaglocatie wordt verondersteld te zijn de 125 mijl (200km) brede Chicxulub krater begraven onder het schiereiland Yucatán in Mexico. Onderzoekers geloven dat wanneer een grote rots op hoge snelheden de Aarde inslaat, de botsing ertoe leidt dat de korst tijdelijk als een vloeistof werkt, en voor het eerst een zogenaamde voorbijgaande krater vormt (zoals de inkeping die zich op een meeroppervlak vormt nadat er een rots in wordt gegooid), en het centrum rebounds, of spatten, omhoog en vervolgens naar buiten. Jarenlang hebben wetenschappers gedebatteerd of een asteroïde, klimaatverandering of een combinatie van catastrofes verantwoordelijk waren voor de ondergang van dinosaurussen. Maar vorig jaar, een studie beweerde dat de meerderheid van de prehistorische wezens werden weggevaagd door een perfecte storm van 'kolossale pech'. Dinosaurussen zou hebben overleefd de asteroïde staking die leidde tot hun uitsterven als het iets eerder of later in de geschiedenis was gekomen, zei wetenschappers. Maar toen de zes-mijl-brede (10 km) asteroïde raakte wat nu Mexico ongeveer 66 miljoen jaar geleden, dinosaurussen werden ervaren milieu-onrust, waardoor ze kwetsbaar. De studie van een internationaal team van paleontologen onder leiding van de Universiteit van Edinburgh keek naar een bijgewerkte catalogus van dinosaurus fossielen, meestal uit Noord-Amerika. Ze ontdekten dat wijdverspreide vulkanische activiteit, veranderende zeeniveaus en verschillende temperaturen de voedselketen van de dinosauriërs had verzwakt toen een ramp toesloeg. Als de asteroïde impact was gekomen een paar miljoen jaar eerder, toen het bereik van soorten was groter en voedselketens robuuster, ze kunnen hebben overleefd, volgens de studie. Een hittepuls in de omgeving duurde voor minder dan een minuut gevolgd de impact. Terwijl dit te kort was om levend plantaardig materiaal in de buurt te ontsteken, konden de effecten van de impact verder weg voldoende zijn geweest om wat materiaal in brand te steken. De onderzoekers zeiden dat zo ver weg als Nieuw-Zeeland, de warmte minder intens maar langer duurde, de grond zeven minuten verwarmend - genoeg om levende plantaardige materie te ontsteken. Maar dichterbij de site zo'n scenario was onwaarschijnlijk, giet water op de wereldwijde vuurstorm theorie. De experimenten uitgevoerd in het laboratorium bleek dat droge plantaardige materie kon ontsteken, maar levende planten, waaronder groene pijnboomtakken, meestal niet. 'Door computersimulaties van de impact te combineren met methoden van techniek hebben we de enorme hitte van de impact in het laboratorium kunnen nabootsen,' zei Dr. Claire Belcher van de Earth System Science groep in Geografie aan de Universiteit van Exeter. 'Dit heeft aangetoond dat de warmte waarschijnlijker de ecosystemen op grote afstand zou beïnvloeden, zodat bossen in Nieuw-Zeeland meer kans zouden hebben gehad om te lijden onder grote bosbranden dan bossen in Noord-Amerika die dicht bij de impact lagen. 'Dit verandert ons begrip van de effecten van de impact op het hoofd en betekent dat paleontologen mogelijk moeten zoeken naar nieuwe aanwijzingen van fossielen die een lange weg verwijderd zijn van de impact om de massa-uitstervings gebeurtenis beter te begrijpen.' Uit de experimenten in het laboratorium bleek dat droge plantaardige materie kon ontbranden, maar levende planten meestal niet. Foto is het brandpropagatieapparaat dat de impact geïnduceerde thermische puls aan de grens Cretaceous-Palaeogene (K-Pg) creëert. Halogeenlampen leveren de thermische straling in de afbeelding. Planten en dieren zijn over het algemeen bestand tegen plaatselijke brandpartijen - dieren kunnen zich verbergen of overwinteren en planten kunnen opnieuw koloniseren vanuit andere gebieden, wat impliceert dat bosbranden waarschijnlijk niet direct tot het uitsterven kunnen leiden. Echter, als sommige diergemeenschappen - vooral grote dieren - niet in staat zijn geweest om zich tegen de hitte te beschermen, kunnen ze ernstige verliezen hebben geleden. Het is onduidelijk of dit voldoende zou zijn geweest om te leiden tot het uitsterven van soorten. 'Dit is een echt spannend stukje interdisciplinair onderzoek', aldus dr. Rory Hadden van de Universiteit van Edinburgh. 'Door samen te werken hebben ingenieurs en geowetenschappers een complex, al lang bestaand probleem op een nieuwe manier aangepakt. 'Dit heeft een stap voorwaarts mogelijk gemaakt in het debat rond het einde Krijt impact en zal Geowetenschappers helpen het fossiele record te interpreteren en mogelijke toekomstige effecten te evalueren. "Daarnaast hebben de methoden die we in het laboratorium voor dit onderzoek ontwikkeld hebben nieuwe ontwikkelingen in ons huidige inzicht in hoe materialen zich gedragen bij branden, met name in het wildland-urban-interface, wat betekent dat we in staat zijn geweest om vragen te beantwoorden met betrekking tot zowel oude massa-uitstervingen op hetzelfde moment als het ontwikkelen van inzicht in de impact van bosbranden in stedelijke gebieden vandaag de dag."
Britse onderzoekers bestudeerden de asteroïde impact 66 miljoen jaar geleden . 125-mijl breed (200 kilometer) Chicxulub krater gemaakt door een asteroïde .