(CNN)Geografie is ten dele het lot van Italië: Het land zal altijd een brug zijn tussen Afrika en Europa, zoals de aanhoudende humanitaire crisis in de Middellandse Zee zo scherp laat zien. Een golf vluchtelingen dit jaar, meestal vervoerd door smokkelaars op overvolle schepen, heeft geprobeerd Europa via de Libische kust te bereiken. Een bootlading van 900 migranten die vanuit Libië zijn aangekomen, zijn nu bang dood te zinken. Alleen al in de afgelopen week zijn er meer dan 10.000 mensen voor de Italiaanse kust gered. Er is hier een achtergrondverhaal dat onze aandacht verdient, en het heeft te maken met het koloniale verleden van Italië. Veel van de vluchtelingen die betrokken zijn bij recente rampen komen uit enkele van de voormalige Italiaanse koloniën in Noord- en Oost-Afrika, namelijk Eritrea (bezet uit 1890-1941) en Somalië (1908-1941). Als migranten zijn Libiërs minder talrijk, maar Libië (1912-1941) speelt een centrale rol in de huidige crisis als het belangrijkste vertrekpunt voor Italië. Italië's rijk nooit rivaliseerde dat van de Britten en de Fransen in omvang en levensduur, maar degenen die leefden in zijn bezit werden niet minder getroffen. Inderdaad, de migranten die de Middellandse Zee vandaag maken deel uit van een eeuwenlange keten van migraties, uitzettingen en ballingen veroorzaakt door Italië's keizerlijke ambitie en commerciële belangen, de postkoloniale woede van Afrikaanse leiders, en nu massale economische wanhoop en politieke strijd. Lang na het formele einde van het Italiaanse kolonialisme hebben deze Eritreeërs, Somaliërs en Libiërs de geschiedenissen van invloed en uitbuiting geërfd die hun thuisland vormden. Het heeft ook gevolgen voor de behandeling van Afrikanen die zich in Italië vestigen. Libië is een voorbeeld van het lange bereik van het Italiaanse imperialisme. Libië was voor een korte periode een geïntegreerde provincie van Italië, naar het voorbeeld van Frans Algerije, en Libische families voelen nog steeds de verwoestende gevolgen van de vervolging van de fascistische dictatuur van degenen die de Italiaanse bezetting weerstonden. Meer dan 100.000 Libische mannen, vrouwen en kinderen werden gedeporteerd naar concentratiekampen diep in de woestijn in de late jaren twintig en begin jaren dertig, en een groot deel van de heersende klasse werd verbannen of geëxecuteerd. Kolonel Moammar Gadhafi, die regeerde van 1969 tot 2011, werd geboren tijdens de Italiaanse bezetting van zijn land, en zijn identiteit als revolutionair werd gevormd door het voorbeeld van verzetsleiders zoals Omar al-Mukhtar, die werd opgehangen door de fascisten tegenover 20.000 van zijn volk in 1931. In 1970, kort nadat hij de macht overnam, sloeg Gadhafi terug en verdreef de resterende Italiaanse gemeenschap in Libië. Sommige van die mensen waren volledig opgegroeid in Libië. Ze kwamen voor het eerst in Italië aan, in sommige van dezelfde havens die vandaag migranten ontvangen. Deze politieke interventie betekende niet het einde van de Italiaanse-Libische handel, die groeide uit koloniale-tijdse relaties die Libië Italië's grootste olieleverancier hadden gemaakt. Sinds 2004 zijn Italië en Libië rechtstreeks verbonden door de aardgaspijpleiding Greenstream, die onder de Middellandse Zee loopt, op dezelfde as als veel migrantenboten. Commerciële zorgen, en de gezellige relatie van toenmalig premier Silvio Berlusconi en Gadhafi, lag ook achter een historisch vriendschapsverdrag van 2008 tussen Italië en Libië, dat infrastructuur en andere hulp aan Libië beloofde ter waarde van het equivalent van $5 miljard als compensatie voor de schade die Italië tijdens de decennia van koloniale heerschappij heeft toegebracht. Tot zijn dood in 2011, ondanks de afspraken met Italië en de Europese Unie om het vertrek van zijn grenzen te controleren, gebruikte Gadhafi de Europese angst voor massale aankomsten van migranten uit Libië met tussenpozen als politiek wapen. Gezien de geografie van Europa werd dit wapen met name gericht op Italië, de voormalige meester van Libië, en het belangrijkste doelwit van de postkoloniale wraakpolitiek van Gadhafi. Weinig Italianen leren over deze koloniale geschiedenis en haar legaten, hoewel episoden van racistisch geweld tegen immigranten uit voormalige Italiaanse koloniën en elders in opkomst zijn. Na haar benoeming in 2013 als minister van integratie, werd Cécile Kyenge, een Italiaan van Congolese oorsprong, geconfronteerd met lelijke racistische aanvallen van Italiaanse politici, waaronder een opmerking dat ze eruitzag als een orang-oetan. Dit klimaat heeft degenen aangemoedigd die de "helden" van het fascistische imperialisme willen rehabiliteren. In 2012 bouwde de stad Affile een door de overheid gefinancierde herdenkingsmonument aan generaal Rodolfo Graziani, bekend als "de slager van Fezzan" voor zijn brute onderdrukking van Libische verzetsstrijders in de jaren twintig -- en voor het bloedbad van Ethiopische burgers die hij bevolen had als reactie op een aanslag van 1937 op zijn leven. Deze koloniale geschiedenis en de gevolgen daarvan op lange termijn kunnen ons helpen de ambivalente reacties van Italianen op de noodsituatie op hun zuidelijkste kusten te begrijpen. Italiaanse redders en activisten werken onvermoeibaar en onbaatzuchtig, en toch zijn migranten die in Italië blijven vaak onderworpen aan racistische aanvallen. Het is ironisch dat de naam die werd gekozen voor de reddingsoperatie op zee die in 2013 door de Italiaanse marine werd georganiseerd, de slogan was van de dictatuur van de fascisten om de Middellandse Zee te controleren: Mare Nostrum. Het programma redde meer dan 160.000 migranten in een jaar voordat het werd stopgezet als gevolg van begrotingsbeperkingen van de Europese Unie. Het lijkt een weerspiegeling te zijn van de tegenstrijdige houding van de Italiaanse regering ten opzichte van haar vroegere agressies: een bewonderenswaardig en moedig initiatief - dat onder een imperialistisch vlaggetje werd ontwikkeld. De Italiaanse regering verdient de volledige steun van de Europese Unie als reactie op de huidige humanitaire crisis. Maar het moet ook het falen van de burgereducatie over haar koloniale verleden aanpakken. Op 40-jarige leeftijd is de Italiaanse premier Matteo Renzi van een andere generatie dan degenen die een politiek van selectief geheugen hebben volgehouden die op zijn eigen manier gevaarlijk is voor migranten als de schepen die nu in de Middellandse Zee kapselen. Het is meer dan ooit in het belang van Italië om een nieuwe koers in deze kwestie te varen.
Ruth Ben-Ghiat: Het koloniale verleden van Italië speelt een sleutelrol bij de humanitaire catastrofe van migranten in het Middellandse Zeegebied. Ze zegt dat Afrikaanse migranten nog steeds gebonden zijn aan de geschiedenissen van uitbuiting die hun thuislanden lang na het einde van de Italiaanse heerschappij gevormd hebben.