Een vrouw lijdt aan een zeldzame medische aandoening die haar niet in staat laat om haar eigen gezicht in de spiegel te herkennen. Natalie Whitear, 35, worstelt om haar man en kinderen uit een menigte te halen - en loopt langs levenslange vrienden in de straat. De moeder-van-twee lijdt aan prosopagnosia, ook bekend als gezicht blindheid, wat betekent dat ze in staat is om objecten te herkennen, maar niet gezichten. De aandoening is zo ernstig dat mevrouw Whitear kan haar eigen reflectie of haar kinderen niet zien wanneer ze ze ophalen van school. Natalie Whitear, 35, kan zich niet herkennen in de spiegel als ze lijdt aan prosopagnosia, ook bekend als gezicht blindheid. De aandoening is zo ernstig dat mevrouw Whitear kan haar man Garrick niet herkennen, 39, of kinderen Mia, acht (links) en Eva, drie (rechts) Hoewel ze werd geboren met de aandoening, ze werd pas formeel gediagnosticeerd rond drie jaar geleden. Mevrouw Whitear, uit Fareham, Hampshire, zei: 'Als je me vroeg om uit te leggen hoe iemand eruit zag als ik zou niet in staat zijn om het te doen. 'Ik heb de neiging om naar iedereen te glimlachen voor het geval ik iemand tegenkom die ik moet herkennen. 'Ik kan het gewicht, de lengte en de haarkleur van mijn man en kinderen beschrijven, maar niet hun gelaatstrekken in detail - ik herinner me toen mijn dochter werd geboren ik zou proberen om haar kenmerken te onthouden, maar het was onmogelijk. 'Ik hou van schilderen maar ik heb nooit in staat geweest om het gezicht van mijn man te tekenen, ik laat het altijd leeg. Ze vervolgde: 'Ik was eens in een restaurant en voor de hele maaltijd dacht ik dat de plaats twee keer zo groot was - het was pas toen ik opstond dat ik besefte dat ik voor een spiegel zat - ik had geen idee omdat ik me niet realiseerde dat alle gezichten hetzelfde waren. 'Ik herken mensen door de manier waarop ze lopen, wat ze dragen, of hun stemmen.' Prosopagnosia is een neurologische aandoening die wordt gekenmerkt door het onvermogen om gezichten van mensen te herkennen. Ook bekend als 'gezichtsblindheid', hangt de ernst van de aandoening af van de mate van handicap die een persoon lijdt. Sommige mensen met prosopagnosia kunnen alleen moeite hebben om een bekend gezicht te herkennen, terwijl anderen niet in staat zullen zijn om te discrimineren tussen onbekende gezichten, en in meer ernstige gevallen kunnen patiënten een gezicht niet onderscheiden als verschillend van een object. Sommige patiënten zijn niet in staat om hun eigen gezichten te herkennen. De aandoening is niet gerelateerd aan geheugenverlies, verminderd zicht of leerstoornissen. Het wordt verondersteld het resultaat te zijn van afwijkingen, schade, of beschadiging in de juiste fusiform gyrus - een vouw in de hersenen die lijkt te coördineren gezichtswaarneming en geheugen. Prosopagnosia kan het gevolg zijn van beroerte, traumatische hersenletsel, of een aantal neurodegeneratieve ziekten. In sommige gevallen is de aandoening is aangeboren, en aanwezig bij de geboorte. Het lijkt te lopen in gezinnen, waardoor het waarschijnlijk het gevolg is van een genetische mutatie of verwijdering. Sommige mate van prosopagnosia wordt vaak gevonden bij kinderen met autisme en Asperger's syndroom. De behandeling van de aandoening richt zich op het helpen van patiënten te ontwikkelen compenserende strategieën, waaronder vertrouwen op spraakherkenning, kleding, of unieke fysieke kenmerken. Bron: Nationaal Instituut voor neurologische aandoeningen en Stroke. Mevrouw Whitear, moeder tot dochters Mia, acht, en Eva, drie, werd zich voor het eerst bewust van haar conditie toen haar baas merkte dat ze niet in staat was om mensen te herinneren die ze eerder had ontmoet. Ze zei: 'Ongeveer twee of drie jaar geleden nam mijn baas me aan de ene kant en vertelde me dat ik moest meer voorzichtig met het onthouden van namen van mensen. 'Hij zei dat hij me had zien kennismaken met mensen die ik al jaren kende, en vroeg wie ze waren. 'Ik legde hem uit dat ik hun namen kon herinneren, maar niet hun gezichten - het was alleen maar vanwege zijn geschokte reactie dat ik plotseling besefte dat dit niet normaal was. 'Ik vond een test op het internet die je vroeg beroemdheden te herkennen' gezichten en ik faalde. 'Ik werd toen benaderd door een psycholoog aan de Bournemouth Universiteit die me diagnose prosopagnosia, en plotseling alles zinvol.' Terugkijkend realiseert Mrs Whitear zich dat de toestand haar al haar hele leven heeft beïnvloed. Ze zei: 'Als ik terugkijk, zijn er altijd tekenen van de aandoening geweest, maar ik heb me nooit gerealiseerd. 'Ik had nooit posters van beroemde mensen op mijn slaapkamermuur omdat ik niet wist hoe ze eruit zagen. 'Mensen zouden zeggen dat ze naast me stonden in een rij in de supermarkt, maar ik had ze genegeerd, of ik had langs vrienden gelopen op straat. 'Ik ben ook altijd een nachtmerrie geweest als het gaat om tv kijken - we kijken naar veel boxsets, maar ik zal voortdurend verdwalen en vragen over wie elk van de personages is. 'Het is nog erger op een periode drama waar ze allemaal dezelfde kleren dragen.' Mrs Whitear gebruikt verschillende omgangsmechanismen om ervoor te zorgen dat haar gezicht blindheid niet van invloed is op haar dagelijks leven. Ze zei: 'Ik herken mensen door wat ze dragen, hoe ze hun haar stijleren, of de manier waarop ze lopen. 'De mensen dicht bij mij allemaal zien er zeer onderscheidend - het moet een onderbewuste keuze geweest zijn. 'Mijn man is 6ft 4in lang, een van mijn beste vrienden is Chinees en de andere heeft zeer lang haar, dus ze zijn gemakkelijk te kiezen uit in een menigte. Mrs Whitear kan beschrijven het gewicht, de lengte, en haarkleur van haar man en kinderen, maar niet hun gezichtskenmerken. Ooit Mrs Whitear's oudste dochter Mia (links) droeg haar haar staarten zodat ze haar niet herkende. Een andere keer herkende ze haar dochters niet toen ze ze ophaalde van school. 'Maar als iemand iets anders draagt, of uit de context, zal ik ze niet kunnen zien. 'Mijn oudste dochter draagt bijna altijd haar haar in een lang plait, maar op een ochtend had mijn moeder haar afgezet naar school en zette haar in staartjes - toen ik haar kwam ophalen in de middag wist ik niet welk kind ze was. 'Toen Mia jonger was had ze een volle kop bruin krullend haar, net als een van haar vrienden, dus toen ze kleuters waren was het heel gemakkelijk om ze door elkaar te krijgen. 'Terwijl ik niet kan beschrijven hoe mijn familie eruit ziet, weet ik hoe ze me laten voelen. 'Toen ik mijn man ontmoette, was ik niet aangetrokken tot de manier waarop hij eruit ziet, want ik wist het niet, maar ik voelde me aangetrokken tot de manier waarop ik me voelde toen ik bij hem was. Mevrouw Whitear zei: "Terwijl ik niet kan beschrijven hoe mijn familie eruit ziet, weet ik hoe ze me laten voelen" "Als we samen naar de bioscoop gaan en ik naar het toilet ga of halverwege de film een drankje haal, als ik terugkom in de screening, zal ik altijd de stoelen terugtellen naar hem, in plaats van naar zijn gezicht te kijken." In een poging gezichten te onthouden gebruikt mevrouw Whitear Facebook en neemt veel foto's van familie en vrienden. Ze zei: 'Ik gebruik mijn vriendenlijst als een persoonlijke database van alle mensen die ik ken, in de hoop dat ik ze kan herkennen als ik ze persoonlijk zie. 'Ik maak zoveel mogelijk foto's om uitdrukkingen van mijn kinderen te onthouden. 'Ik weet dat de aandoening ongebruikelijk is, maar ik gebruik deze verschillende omgangsmechanismen en ik laat het me nooit storen - ik heb nooit iets anders gekend.' Dr. Sarah Bate, van het Centrum voor Gezichtsverwerking aan de Bournemouth Universiteit, heeft onderzoek gedaan naar prosopagnosia. Ze zei: 'Het is een cognitieve aandoening die gekenmerkt wordt door een handicap in gezichtsherkenning. 'Zeer zelden krijgen sommige mensen de aandoening na neurologisch trauma, maar we zijn ons er onlangs van bewust geworden dat veel meer mensen een ontwikkelingsvorm van prosopagnosia hebben. 'Deze mensen hebben nooit neurologische schade opgelopen en lijken gewoon niet de visuele mechanismen te hebben ontwikkeld die nodig zijn voor gezichtsverwerking. 'Soms lijkt de aandoening te lopen in gezinnen, en vaak melden mensen andere eerstegraads familieleden die ook arm lijken te zijn met gezichten. 'Recente schattingen suggereren dat maar liefst twee procent van de bevolking (dat is één op de 50 mensen) een mate van blindheid van het gezicht heeft, maar dat het publiek zich weinig bewust is van de aandoening.'
Natalie Whitear, 35, lijdt aan prosopagnosia: gezichtsblindheid. Zeldzame toestand betekent dat ze niet in staat is om gezichten te herkennen, zelfs haar eigen. Ze verwart haar dochters en loopt langs levenslange vrienden in de straat. Heeft het ontwikkelen van strategieën zoals het herkennen van mensen kapsel of lopen.