Het tegenkomen van Peter Stringfellow in Mothercare in Palma iets meer dan een jaar geleden was niet zo'n grote verrassing, want we hebben allebei huizen in Mallorca waar ik nu het grootste deel van het jaar woon. Echter, het was een scène die iedereen zou hebben geamuseerd die ons beiden had gekend, of had gelezen over ons in roddelzuilen, in onze hoogtijdagen in de jaren tachtig. Daar waren we, twee heren in onze jaren '70; ik, een voormalige krantenredacteur en Peter een bekende zakenman, met meer dan ons eerlijke aandeel van zilveren haren. We waren beiden een buggy aan het duwen met een kleine baby binnenin: ik, mijn zoon Ben, nu vier, die geboren werd toen ik 73 was; Peter, zijn dochter Rosabella, die aankwam toen hij 72 was. Onze mooie en veel jongere vrouwen (een 40-jarige kloof in zijn geval, 25 in de mijne) waren er ook en het was glimlachen en felicitaties overal. Donald Trelford (links) had zijn zoon Ben (terug rechts) toen hij 73 was en zijn dochter Poppy (held door Donald) toen hij 76-jarige was. Sindsdien Claire, 52, en ik heb een tweede kind, Poppy, terwijl het zojuist is aangekondigd dat 74-jarige Peter en Bella verwachten een broer of zus voor hun 20-maanden-oude dochter. Ik was 76 toen Poppy kwam mee afgelopen mei, waardoor ik, ik geloof, de oudste levende Britse nieuwe vader. Dus wat advies kon ik geven aan andere zou-zijn septuagenarian vaders? Nou, ik weet uit ervaring dat twee kinderen meer dan twee keer het werk van een. Je hebt twee geesten en gevoeligheden om te gaan, dus jaloezie gelijke aandacht te voorkomen is essentieel. Bijvoorbeeld, als ze is slechts tien maanden oud, ploegenbed is in onze slaapkamer. Veel inspanning is vereist om te stoppen Ben denken dat hij wordt uitgesloten wanneer hij slaapt op zijn eigen. Dan is er het voeden, de luier veranderen, het huilen in de nacht en het vermoeiende gebrek aan slaap. De pure fysieke inspanning van het omgaan met kinderen op deze leeftijd kan worden veeleisend. Zo veel dat ik moet een stevige dagelijkse wandeling en gebruik een oefening fiets en een aantal bescheiden gewichten om mijn krimpende spieren te doen herleven. Immers, peuters kunnen zwaar zijn en buggy's nog zwaarder. Dan is er de manhandling van een berg bagage wanneer we reizen: koffers, autostoelen, kinderwagens, draagwiegen en speelgoed. Reizen met kinderen is niet gemakkelijk, hoe dan ook, zoals ik ooit ontdekte toen ik Ben terug te brengen naar Majorca op mijn eigen na een familie reis naar het Verenigd Koninkrijk. We waren in de twee zetels het dichtst bij het raam, met een vrij formidabele uitziende dame, terloops flikkeren door de pagina's van een stijl tijdschrift, in het gangpad stoel. Het vliegtuig was net vertrokken en was nog steeds aan het klimmen (met het toilet off-limites) toen ik een verschrikkelijke geur ontdekte. Ben zijn luier was overgelopen op de stoel (noot aan luier fabrikanten: maak ze hoger aan de achterkant). Ik werkte weg razend met natte doekjes en een plastic zak, zorgen over de mensen in de buurt zitten. Gelukkig, de dame in het gangpad leek te ontbreken enig gevoel van zicht, gehoor of geur. Donald (gefotografeerd met Ben en Poppy) zegt de fysieke inspanning van het omgaan met jonge kinderen op zijn leeftijd kan veeleisend zijn, maar hij neemt dagelijks wandelingen en maakt gebruik van een oefenfiets om fit te blijven. Ben en ik erin geslaagd om onze weg naar de wc zonder oogcontact te maken met andere passagiers en gelukkig dingen werden snel rechtgezet. Ik weet EasyJet heeft honderden vliegtuigen; zelfs zo, als een lezer is vliegen met hen, Ik zou voorkomen stoel 4F, gewoon voor het geval. Naast de af en toe blip, het opvoeden van een kind, ongeacht uw leeftijd, is een enorm plezier. Het voeden van een baby zijn fles is een van de grote vreugden van het leven voor een vader en een van de weinige dingen die men ooit doet dat is ongetwijfeld nuttig. Echter, als je in de jaren '70 bent, jezelf uit een diepe fauteuil achteraf en het overbrengen van baby naar bed zonder wakker te worden is het nogal een fysieke prestatie. Ik denk dat het moet worden opgenomen als een Olympische gebeurtenis voor de jaren ouder dan 75. Nu ben ik 77 en ik kan denken aan vele momenten die ik heb gedeeld met mijn jonge kinderen die nooit nalaten om een glimlach te brengen naar mijn gezicht; vooral omdat ik nooit gedroomd zou ik zulke momenten op deze leeftijd ervaren. Er was de middag die ik besteed aan het vangen van popcorn ontslagen uit een kanon op een Spaans plein terwijl wordt gejost door schreeuwende baby's. Op een ochtend, Ik ontweek bewegen verkeer om een ballon voor mijn zoon te redden voordat de auto wielen verpletterd het . Tijdens een levendig fiesta paradeerde ik het ene kind verkleed als mier en een ander als aardbei voordat ze mijn Spaanse bankmanager tegenkwam, zichzelf verkleed als een pruim. Dan is er de nieuwigheid van het uitwisselen van pleziertjes in het stoppen van Spaans bij mijn zoon. Schoolpoorten met lekkere mummies die minstens 50 jaar jonger moeten zijn dan ik. Mallorca is gelukkig een prachtige plek voor het opvoeden van kinderen, en niet alleen omdat de Spanjaarden ze gewoon verafgoden. Claire en ik begonnen daar te gaan voor vakantie kort nadat we elkaar ontmoetten in 1997 en uiteindelijk besloten we om een permanente beweging te maken. We wonen nu in een prachtige finca, of landgoed, aan de kant van een heuvel met uitzicht op de bergen rondom en de zee slechts een paar mijl verderop. Er is een grote tuin met een boomgaard, waarin Ben en ik sinaasappels plukken van onze bomen en hij neemt ze weg in zijn kleine kruiwagen en zet ze hoewel de sappers zelf tijdens het staan op een keukenkruk. Dat kon je niet doen in Coventry, mijn geboorteplaats. Toen Ben begon op de Escoleta (kinderschool), nam ik hem erheen in een kinderwagen, en ging dan naar het hoofdplein voor een koffie met de lege stoel. Op een van deze reizen, een vriend die de Catalaanse sprak daar zegt dat ze hoorde een oude Mallorcaanse vrouw zeggen tegen haar buurman: "De oude man is de baby weer vergeten. . Verrassend genoeg, ik heb me slechts twee keer vergist voor Bens grootvader (tenminste in mijn gezicht). Ik heb vier volwassen kinderen uit eerdere huwelijken. Eenmaal, tijdens een bijeenkomst in een restaurant, een aantal opdringerige en zeer nieuwsgierige Britse toeristen aan de volgende tafel stond erop om meer te weten over de raadselachtige familie naast hen. Ik verklaarde trots: "Dit is mijn zoon Paul .. hij is 44; dit is mijn zoon Ben is hij twee. "In feite, de kloof tussen mijn oudste en jongste dochters is nog groter: 49 jaar. Gelukkig, de oudere kinderen zijn erg blij over de nieuwkomers en kon niet wachten om ze te zien. De oudste van mijn zes kleinkinderen, die 14 jaar oud is, stuurde zijn pasgeboren oom Ben een briefje: "Hopelijk ging de geboorte goed."Mijn jongste kleinkind is een maand oud. Het grootste nadeel met een baby op deze leeftijd is de vrijheid die het steelt.De nieuwe aankomst heeft constante aandacht nodig. Terwijl voordat ik kon schrijven als ik zin had, of ga wandelen, of lees een boek, of kijk een sport op tv, er is nu een voorafgaande, en soms nogal vasthoudend, oproep op mijn tijd. Ook al heb je het al eerder meegemaakt, er zijn altijd zorgen met kleine baby's. Voordat Poppy werd geboren, werden we gewaarschuwd dat ze misschien niet overleven als gevolg van een medische aandoening geleden door mijn vrouw. Toen Poppy kwam fit en gezond via een keizersnede, de artsen moest geven Claire noodpijn verlichting voor een paar uur, gedurende welke tijd ik werd achtergelaten het vasthouden van de baby. Praten met haar tijdens die eerste uren was een vreemd surrealistisch, kostbare ervaring. Voor het verlaten van het ziekenhuis in Palma moesten we een aantal formulieren invullen, maar de ambtenaren weigerden mijn geboortedatum te geloven en lieten ons niet gaan totdat ik mijn paspoort had uitgegraven om het te bewijzen. Gelukkig kwamen Claire en Poppy beide niet het ergste voor hun respectieve beproevingen. Er was altijd een zeurende twijfel in onze geest dat, gezien onze leeftijden, was er een risico van afwijking, maar beide onze baby's zijn sterk en mooi. Samen met de onvermijdelijke angsten zijn er vele kleine geneugten van het ouderschap in het late leven: de opwarmende glimlach van herkenning in de ochtend, die blik van onvoorwaardelijke liefde, de luidruchtige extases van splash-time in het bad, de hartverscheurende trots als baby neemt zijn eerste stappen. Ik kijk naar het gezicht van Ben. Soms, zijn koppige bewering van zijn identiteit, en voel een golf van liefde die komt van ergens zeer diep van binnen. Er is een triestere kant aan het hebben van kleine kinderen op mijn leeftijd, in die zin dat ik niet zal leven om ze te zien als volwassenen, misschien zelfs niet in hun tienerjaren. Ik moet ook het feit onder ogen zien dat ze me misschien nauwelijks herinneren in het latere leven. Voor hen, ook, is er het onvermijdelijke trauma van het verliezen van een ouder terwijl ze jong zijn. Maar dan sommige kinderen verliezen hun ouders toch; Ik heb twee vaders die stierven op 51, een van hen voordat het zien van zijn kind. Om te zeggen dat ik geen kinderen had moeten hebben op mijn leeftijd zou mijn vrouw kinderloos achtergelaten hebben, want ze is nog nooit getrouwd geweest noch had eerder kinderen. Dat is een grote oproep voor iedereen om te maken over andere mensen leven. Een nieuwsgierige familie rariteit is dat mijn vader werd geboren in 1911 en Ben in 2011; mijn moeder werd geboren in 1914 en Poppy in 2014. We noemden haar Poppy voordat het zich realiseerde hoe geschikt een naam het was voor iemand geboren op de eeuwwisseling van de Eerste Wereldoorlog. Ik moet toegeven dat het kan een vreemde en verontrustende ervaring zijn zo oud een nieuwe vader, vooral wanneer beide kinderen eruit zien als mij (vrienden noemen Ben een beetje Donald.) Je kunt niet helpen denken: In mijn einde is mijn begin... Wat er ook gebeurt, men kan alleen maar hopen dat deze late-komende Trelfords zal krijgen zo veel plezier uit het leven als hun oude man.
Hoe is het om een nieuwe ouder te worden in je zeventiger jaren? Donald Trelford werd vader voor de zesde keer 76 jaar oud. Hij deelt de pijn en het plezier van het opvoeden van twee peuters in de schemerjaren.