Wie een buitenaards wezen wil ontmoeten kan beter onder de golven kijken dan buiten onze eigen atmosfeer. Wetenschappers hebben vreemde nieuwe organismen ontdekt die de primitieve vormen van leven infecteren die diep onder de oceaanbodem leven. Tijdens het onderzoek van bacteriën die gedijen op de fossiele brandstof afzettingen diep in de aarde - bekend als archee - hebben ze een nieuw type virus gevonden dat hen infecteert. Deze grafiek laat zien hoe het nieuwe archeelvirus verandert gebruik maakt van 'docking tips' - paarse gebied - om bacteriën te infecteren. Ze geloven nu dat het virussen zoals deze kunnen zijn die daadwerkelijk het geheim hebben dat archeebacteriën heeft toegestaan zich aan te passen aan een aantal van de zwaarste omgevingen op aarde. Dit komt omdat het virus actief een van zijn eigen genen laat muteren - waardoor het nieuwe manieren kan ontwikkelen om het ecosysteem waarin het zich bevindt, aan te passen. Het leven is bijna anderhalve mijl onder de grond ontdekt, wat de hoop wekt dat bacteriën diep onder het oppervlak van andere planeten kunnen overleven. Onderzoekers vonden de eencellige organismen die leven in kolenbedden meer dan 8.000ft (2.440 meter) onder de zeebodem voor de kust van Japan. Het is de diepste leven is nog gevonden onder de oceaan. Op die diepten moeten de bolvormige microben overleven enorme druk die de meeste organismen zou verpletteren terwijl geen toegang tot licht of zuurstof vaak nodig voor het leven. In plaats daarvan, de bacteriën verzamelen de chemicaliën die ze nodig hebben om te overleven door het afbreken van de koolwaterstofverbindingen in de kolen om hen heen. De bevindingen hebben het vooruitzicht gewekt dat het leven zich nog steeds vastklampt op diepe ondergrondse planeten zoals Mars, waar ooit werd gedacht dat er stromend water op het oppervlak. Wetenschappers hebben al gespeculeerd dat de ontdekking van archeebacteriën diep in de aardkorst heeft geleid tot vooruitzichten op het vinden van leven op andere planeten. Nu lijkt het erop dat ze ook virussen zoals deze daar wonen. Dr David Valentine, een geowetenschapper aan de Universiteit van Californië Santa Barbara en co-auteur van het onderzoek, zei: 'Onze studie ontdekt mechanismen waarmee virussen en archaea zich kunnen aanpassen in deze vijandige omgeving.' Dr Valentine en zijn collega's ontdekten het virus tijdens het verkennen van methaanopeningen 2,800 voet onder het oppervlak van de oceaan in het Santa Monica bekken voor de kust van Californië. Door buizen in de oceaanbodem te duwen haalden ze sedimenten en brachten de inhoud terug naar het lab waar ze de bacteriën groeiden. Toen ze de genomen van de methaan-etende bacteriën onderzochten, ontdekten ze de genetische vingerafdruk van het nieuwe virus. De onderzoekers, wiens werk gepubliceerd wordt in het tijdschrift Nature Communications, onderzochten andere monsters genomen uit de hele wereld en vonden soortgelijke vingerafdrukken in bacteriën uit Noorwegen en elders langs de kust van Californië. Dr Blair Paul, hoofdauteur van het onderzoek en een aardwetenschapper aan de Universiteit van Californië Santa Barbara, zei: 'Het bewijs suggereert dat dit virustype verspreid is over de hele wereld in diepe oceaan methaan sijpelt.' Wetenschappers gebruikten onderwater Alvin (links) om sedimentmonsters (rechts) te verkrijgen uit het bekken van Santa Monica. De zeebodem, hierboven getoond, is bedekt met microbiële matten van primitieve bacteriën die zijn geïnfecteerd met virussen. De onderzoekers vonden ook dat een klein genetisch element - bekend als een diversiteit-genererende retroelement - in staat was om de mutatie van een specifiek deel van het eigen genoom van het virus te versnellen. Dr Paul voegde eraan toe: 'Het doel van geleide mutatie--de tips van het virus die eerste contact maken bij het infecteren van een cel--is vergelijkbaar. 'Maar het vermogen om die tips te muteren is een offensieve tegenmaatregel tegen de verdediging van de cel, een beweging die lijkt op een moleculaire wapenwedloop.' De onderzoekers vonden ook soortgelijke geleide mutatie-elementen in de archeebacteriën die onder de oceaanbodem zelf leven. Kleine bacteriën die bekend staan als nanoarchaea richtten zich op vier verschillende genen. Dr Valentine zei: 'De cel kiest ervoor om bepaalde eiwitten te wijzigen. Het beeld hierboven toont een kam bedekt met microbiële matten op de oceaanbodem van het Santa Monica bekken. 'Het doet zijn eigen eiwittechniek. Hoewel we nog niet weten waarvoor die eiwitten worden gebruikt, kan het leren over het proces ons iets vertellen over de omgeving waarin deze organismen gedijen.' De bevindingen suggereren dat leven onder de oceaanbodem en in de scheuren van rotsen diep onder het oppervlak veel diverser zou kunnen zijn dan eerder gedacht. Men denkt dat er zelfs meer biomassa in de Aarde leeft dan op het oppervlak. Matt Kane, programmadirecteur van de National Science Foundation's Division of Environmental Biology, zei: 'Het leven ver onder de ondergrond van de Aarde is een raadsel. 'Door diep in onze planeet te zoeken, hebben deze wetenschappers nieuwe informatie ontdekt over de microben van de Aarde en hoe ze evolueren.'
Nieuw archeal virus infecteert primitieve bacteriën leven van methaan ondergronds. Het virus heeft genen die versnellen zijn eigen mutatiesnelheid helpen het aan te passen. Wetenschappers geloven dat het de sleutel tot het leven overleven in extreme omgevingen. Ze ontdekten het virus in monsters genomen onder de Santa Monica Basin voor de kust van Californië maar zeggen dat de virussen leven over de hele wereld.