Twee honkspringers die hun rug braken en vertelden dat ze nooit meer konden lopen nadat ze 500 meter vielen, zijn weer begonnen met springen. Austin Carey, 23, en Jay Rawe, 25, stortten op een rivieroever toen hun parachutes verstrikt raakten bij de Perrine Bridge, Idaho, en zwaar gewond raakten achtergelaten. Maar een jaar later, na intensief herstel, zijn beide mannen teruggekeerd naar de sport waar ze van houden - en Mr Carey heeft zelfs zijn stappen om succesvol van de brug te springen. Austin Carey (onder) en Jay Rawe (rechts) werden achtergelaten met gebroken wervels na een honksprong van Pennine Bridge in Idaho ging fout en de val bijna doodde hen, een jaar later beiden zijn teruggekeerd naar de sport. Meneer Carey werd verteld dat hij nooit meer mag lopen nadat hij gewond, maar hij herstelde om terug te keren naar de sprong dit jaar. Het paar had geprobeerd een riskante 'totem pole waterval' manoeuvre toen Jay verloor zijn evenwicht en trok zijn vriend parachute en landde erin. De sprong op 24 maart vorig jaar werd opgenomen door toeschouwers en ze keken hoe het paar spiraalsgewijs naar het strand beneden. Verdween toeschouwers - die de bijna-fatale val registreerde - kon alleen maar snakken in horror als ze spiraalsgewijs op het strand beneden. Beiden leden breuken aan de rug - en meneer Carey werd verteld dat hij misschien niet meer zou lopen. Vorige maand - bijna een jaar tot op de dag - de 23-jarige retraced zijn stappen door met succes honkspringen weer van de Perrine brug. Hij zei: 'Het was zo'n geweldig gevoel om daar terug te zijn na alles wat ik had meegemaakt en al het werk dat ik heb gedaan om mijn droom om weer te springen werkelijkheid te maken. Mr Rawe leed breuken aan zijn ruggengraat nadat hij 500ft naar een rivieroever stortte toen de val fout ging. 'Vanwege wat er met Jay en mij is gebeurd heb ik de dood geaccepteerd als een mogelijkheid - maar ik kan niet dromen van een leven zonder te doen wat ik leuk vind.' De heer Carey, van Fort Wayne, Indiana, heeft geen herinnering aan de val, maar de heer Rawe herinnert het zich duidelijk. Hij zei: 'Ik herinner me dat ik op de schouders van Austin stond en zich klaarmaakte terwijl onze vrienden hem daar vasthielden. 'Austin gaf de 32-1 countdown en ik herinner me dat hij achteruit viel en op de leuning probeerde te springen, het miste, het duikbord raakte en begon te flippen. 'Ik pakte zijn piloot parachute en probeerde zijn hoofdstel uit mijn been te trekken. Toen landde ik in zijn parachute, keek omhoog en zag de hemel boven mij en zijn bladerdak rondzwerven. Toen de heer Carey sprong van de rand van de brug, de heer Rawe (links, boven) kreeg zijn voet vast op de leuningen, het paar begon vervolgens te tuimelen naar de rivier oever 500ft onder (rechts) zonder hun parachutes te openen goed. Toen zij vielen kwam de heer Rawe vast te zitten in de parachute van de heer Carey (links) en het paar kwam dichter bij de grond (rechts) Door standers zag de heer Rawe proberen om zich los te maken van de parachute (links) en de heer Carey een gekreukelde hoop (rechts) nadat het paar spiraalde op snelheid naar de grond onder de basis springen site. 'Het geluid was aanzienlijk verschillend van elke andere honksprong en ik herinner me denken hoe ik nodig om uit die positie te komen. 'Ik schopte mijn voeten over mijn hoofd, viel eruit, en herinner me draaien op de grond toen het dichter en wetende dat we zouden raken. 'Volgende ding dat ik me herinner is wakker worden en rechtop zitten om de adem te vangen die uit me was geslagen. Er waren mensen overal rond, bellen de hulpdiensten, ervoor te zorgen dat we stil bleven.' Het paar werd naar het ziekenhuis gebracht en moest een noodoperatie van 10 uur ondergaan. Mr Rawe voegde eraan toe: 'Het zien van het op film de eerste paar keren maakte mijn maag uit te vallen alsof ik op een roller-coaster.' De heer Carey was herstellende in het ziekenhuis weken na de val en zei dat bewegen zijn benen veroorzaakte hem enorme pijn. Beide mannen moesten een noodoperatie van 10 uur ondergaan voor verwondingen aan hun rug, Mr Rawe's is aangetoond. Hij leed breuken en schade aan zijn wervels en een verstuikte rechter enkel waarin het ligament volledig 'verscheurd van het bot'. Mr Carey's verwondingen waren ernstiger. Hij brak zijn wervels, en leed een onvolledige ruggemerg letsel. Sommige van zijn wervels was bijna door de helft van de impact verdeeld. Het paar had bijna 500 base-sprongen tussen hen gedaan toen ze gewond raakten. Mr Carey moest binnen enkele weken een klein stukje bot uit zijn ruggenmerg laten verwijderen en Mr Rawe had een deel van zijn wervels laten smelten met titanium. Terwijl Mr Rawe, uit Florida, binnen een paar weken terug op zijn voeten vocht zag de heer Carey het vooruitzicht om nooit meer te lopen. Na maanden van rehabilitatie begon de heer Carey te verbeteren en werd vastbesloten om weer te gaan lopen. De basisspringer werd achtergelaten in een rolstoel en begon pijnlijke therapie te ondergaan om weer te leren lopen. Na zeven maanden in een rolstoel kon de heer Carey weer lopen, nadat hij in zijn schoolbad had getraind. Hij bracht drie maanden door in een rugsteun en zeven maanden in een rolstoel, waarbij hij elke gelegenheid nam om te trainen in zijn zwembad op de middelbare school om zijn lichaam te versterken. Hij zei: 'Het herstelproces was krankzinnig. In eerste instantie kon ik nauwelijks uit bed vanwege de pijn. De hele tijd zou ik ernstige zenuwpijn voelen die me urenlang in pijn zou laten schreeuwen. Het voelde alsof iemand een taser aan mijn benen vasthield.' Hij werd behandeld in het Saint Alphonsus Regional Medical Center Ziekenhuis, Idaho en Mr Rawe in St Luke's Magic Valley Medical Center, Twin Falls en Tampa General Hospital, Florida. Bijna een jaar tot de dag van de bijna fatale sprong Mr Austin keerde terug naar de brug om het opnieuw met succes te doen. De 23-jarige fervente base jumper zegt dat hij wil doorgaan met de sport en mag vervolgens proberen vleugel pak honkspringen . Deze keer waren er geen problemen en de 23-jarige zeilde naar de grond, vastbesloten om de sport voort te zetten. Beiden hebben nu onverwachte recuperaties gemaakt en keerde terug naar de basis springen, ondanks dat betrokken bij het bijna-fatale ongeval. De heer Carey, een fitness coach, zei zijn moeder maakte zich zorgen over hem terug te keren naar de sport. Hij zei: 'Ze is de sterkste, meest gevende persoon die ik ooit zal ontmoeten. Als er weer iets met me gebeurd kan ik me niet voorstellen wat ze zou gaan door. Maar ze weet hoeveel dit voor mij betekent en hoeveel vreugde het me geeft.' De heer Carey zei dat hij van plan is om te proberen vleugel pak honkspringen. Mr Rawe maakte een opmerkelijk herstel van de val en ongeveer zes maanden later was terug honkspringen. De 25-jarige begon honkspringen afgelopen oktober en ging naar Fayetteville in West Virginia naar honkspringen. In oktober 2014 Mr Rawe keerde terug naar de sport in Fayetteville, West Virginia, en zei dat hij geen plannen heeft om zijn parachute neer te leggen. 'Het geven van het nooit echt leek me een optie,' zei hij. 'Mijn familie wil dat ik stop uit de angst dat ik mezelf opnieuw zal verwonden - maar het leven is te kort om niet de dingen te doen waar ik van hou.'
Austin Carey en Jay Rawe waren betrokken bij bijna-fatale honksprong vorig jaar . De sprong van Perrine Bridge ging fout en het paar spiraalvormige 500ft naar beneden . Mannen leden gebroken wervels en meneer Carey werd verteld dat hij nooit meer mag lopen vanwege de ernst van zijn verwondingen van de sprong . Beide wonderbaarlijk hersteld en zijn teruggekeerd naar de sport - Mr Carey terug naar de site van de bijna-fatale sprong bijna een jaar na het ongeval .