Tegen de tijd dat hij 17 was, was er geen ruimte voor Geoff Johnson thuis. Zijn moeder begon dwangmatig te hamsteren toen hij een jonge jongen was, weigerde om iets te vernielen; niet in staat om iets te repareren. In zijn laatste jaar, 1995, was het te veel: hij verhuisde. Nu, twee decennia later, hij en zijn jongere zus Jennifer McShea zijn teruggekeerd naar het familiehuis in Omaha, Nebraska - en er is niets veranderd. Geoff, 37, had zijn moeder bezocht, maar stond alleen buiten voordat ze haar ophaalde om ergens anders tijd door te brengen. Jennifer, ook 37, keerde slechts twee keer terug, op advies van haar raadgever, om de diepgewortelde schaamte die ze voelde te confronteren. Maar toen hun moeder overleed na een 12 jaar durende strijd met borstkanker in 2013, werd het huis aan hen overhandigd. Eindelijk terug naar de nauwgezette ravage, werden ze geïnspireerd om een bewegende fotoserie te creëren met hun eigen kinderen om de realiteit van het zijn van een hamsteraar kind te documenteren. Scroll naar beneden voor video . Het leven als kind van een hamsteraar: Geoff Johnson keerde terug naar het huis van zijn moeder, een dwangmatige hamsteraar, 20 jaar nadat hij vertrok en creëerde een ontroerende reeks beelden over zijn ongemakkelijke opvoeding. Hij deed dit door foto's van zijn zoon over te nemen op beelden van het vuilnisbeslag in Omaha. 'Geen plaats voor een kind': Zijn jongere zus Jennifer, ook 37 jaar oud, voegde zich bij hem toen ze hun verleden confronteerden nadat hun moeder in 2013 aan borstkanker stierf. Jennifer's vierjarige dochter wordt gesuperponeerd op een foto van de badkamer die niet is aangeraakt sinds ze vertrokken in 1993 . Geoff, een fotograaf, wilde zich voorstellen zijn zoon en Jennifer's dochter gaan rond hun dagelijks leven in de prullenbak - zoals ze jaren eerder hadden gedaan. Maar het verbrokkelende huis is zo onveilig, en hun gevoelens nog steeds zo rauw, dat ze ervoor kozen om Photoshop te gebruiken en de kinderen op de beelden te zetten. Hoe dan ook, de zeer realistische resultaten treffen een ongemakkelijk gevoel dat Geoff zegt was zo moeilijk in het reine te komen met. 'Het is moeilijk om het gevoel van schaamte te beschrijven, de angst voor schaamte die je hebt opgegroeid met een hamsteraar,' Geoff, die nog steeds gevestigd is in Omaha, vertelt DailyMail.com. 'Mensen zouden zeggen "waarom heb je niet gewoon dingen weggegooid?" Het is gewoon niet zo eenvoudig als dat. Hoarders hebben een diepgeworteld gevoel van gehechtheid aan dingen en het lijkt gek, maar ze hebben een gevoel van orde. 'Mijn zus en ik zouden proberen om dingen weg te gooien, maar als iets zelfs onze moeder overstuur zou worden. 'Teruggaan was een emotionele ervaring. 'Toen we kinderen waren, zou ik alleen maar de deur openen door een barst wanneer mensen langskwamen. 'Het is een complexe kwestie': Geoff zei dat mensen hem sindsdien hebben gevraagd waarom ze niet gewoon dingen weggooiden. Hij zei dat het probleem dieper was dan dat en zijn moeder had een diepgewortelde gehechtheid aan elk stukje van de ravage. Maar als kind was het moeilijk te begrijpen. 'Gevoel van perspectief': Jennifer zei dat de foto's haar hebben geholpen om te zien dat het huis dat ze voelde zich zo ongemakkelijk in was geen plaats voor kinderen. Jennifer's slaapkamer: Jennifer maakte duidelijk dat ze niet wilde dat de kinderen het afbrokkelende huis binnengingen, dat gevuld is met schimmel, omdat het onveilig is en ook een moeilijke emotionele ruimte voor haar in beslag neemt. Ze wil dat haar dochter weet dat ze haar nooit in die situatie zou brengen. Breaking point: Geoff verhuisde toen hij 17 was in 1995 toen er een pijp barstte tijdens de winter. 'Er was geen verwarming en ik moest verantwoordelijk zijn. Het was het moeilijkste wat ik tot op dat moment in mijn leven moest doen en ik kon er niet meer tegen,' zei hij. 'Dingen zouden breken en nooit worden gerepareerd. We hadden geen werkende koelkast - we zouden eten achterlaten op de achterveranda in de winter, en krijgen een koeler in de zomer, maar dat zou ook breken. 'Ik moest vertrekken in januari van mijn laatste jaar omdat de pijpen brak. Het was zo koud, er was geen verwarming, en ik was slechts 17. Het was het moeilijkste wat ik tot op dat moment in mijn leven had moeten doen; om volwassen te zijn, om verantwoordelijk te zijn. Het was te veel voor mij, dus ik vertrok.' Jennifer was al lang weg op dat punt. Slechts 19 maanden jonger dan Geoff, ze vertrok toen ze 15 was in 1993, om bij hun vader in hetzelfde dorp te wonen. Ze kwam pas terug toen ze in 2001 de universiteit afmaakte. 'Ik ging door counseling, en ontdekte dat het huis was een groot deel van de problemen waar ik mee te maken had,' Jennifer, gevestigd in Florida, vertelde DailyMail.com. 'Mijn raadgever zei dat ik terug moest gaan, en vrienden nemen om het gevoel van schaamte te confronteren. Het was dat gevoel dat mensen niet wisten over die kant van ons leven. We lieten nooit iemand binnen, en toen lieten we het achter. Gevoel van schaamte: In dit beeld (links) herschept Geoff de manier waarop hij zich achter de deur zou verbergen wanneer mensen op bezoek kwamen, en laat nooit mensen op bezoek komen. Jennifer keerde terug naar het huis toen ze klaar was met de universiteit op advies van haar raadgever om het gevoel van schaamte te confronteren. Onbewogen: Ze fotografeerden de scène volledig onaangeraakt toen ze terug waren om het op te ruimen nadat hun moeder was overleden. Het moment dat ze samen terugkeerden was belangrijk voor hen, zeiden ze. Ze wisten allebei wat elkaar had meegemaakt als kinderen. 'De eerste keer dat ik daar binnenstapte, spoelden de herinneringen over me heen. Het was moeilijk. Mijn moeder was er niet, maar ze had me toestemming gegeven om te gaan. 'Mijn twee vrienden kwamen achter me aan, ze waren ondersteunend en vriendelijk, maar ik kon zien dat ze ook werden teruggepakt door het allemaal.' Een paar jaar later keerde ze terug met de man die haar echtgenoot zou worden. En uiteindelijk, in 2013, zij en Geoff keerden samen terug. 'Het was een echt belangrijk moment voor ons beiden denk ik,' vertelde ze DailyMail.com. 'Om er te zijn met iemand die wist wat je had meegemaakt. We konden praten over herinneringen, en nu dat we beide ouders konden we nadenken over hoe het ons beïnvloed. Het plaatsen van hun kinderen in de frames was een cathartische ervaring die, zegt Jennifer, hielp haar volledig te begrijpen hoe ze was getroffen. 'Het zien van mijn eigen dochter zat daar in mijn kamer, hoewel ze er eigenlijk niet was, was een echt groot ding voor mij. 'Je ziet het vanuit een extern perspectief: dit is geen plaats voor een kind. 'Ik denk dat we het toen niet echt wisten. Voor kinderen is het een enorm, complex, emotioneel concept om je hoofd rond te krijgen.' Het paar maakte duidelijk dat ze een relatie met hun moeder bleven hebben tot de dag dat ze stierf. Het was echter het huis dat hen met zulke moeilijke gevoelens achterliet. 'Mijn moeder werkte hard, ze had meerdere banen en kinderen. Daar geef ik haar niet de schuld van,' zegt Geoff. 'Maar het was moeilijk voor ons.'
Geoff Johnson en Jennifer McShea groeiden beiden op met een moeder die dwangmatig dingen hamsterde. Koelkast werkte niet, prullenbak stapelde zich op, maar niets werd opgelost. Het liet hen met diepgewortelde gevoelens van schaamte. Twee decennia nadat ze vertrokken, hun moeder stierf en het huis werd doorgegeven aan hen. Ze hebben opnieuw bezocht en creëerd een fotoserie, superposeren hun kinderen op foto's van het huis om de ongemakkelijke aanblik van jongeren die opgroeien in die omgeving te tonen.