Ten westen van Bagdad, Irak (CNN)De oproep van Faleh Essawi, de plaatsvervangend hoofd van de provinciale raad, die we verondersteld werden te ontmoeten, kwam net toen we op het punt stonden om de brug te raken -- de enige veilige route van Bagdad naar de naburige provincie Anbar. "ISIS heeft het oosten van de stad genomen, het is niet toegankelijk," zegt hij, klinkt gek, snel ratelend van de buurten en gebieden ISIS strijders had net stormde in. Even later zien we de impact: Een eindeloze stroom van de mensheid, shell geschokt en uitgeput. Ouders wiegen baby's in dekens, sommige worstelen onder het gewicht van hun bezittingen, sommige dragen kleine plastic zakken, terwijl anderen niets anders dan de kinderen vastzitten aan hun handen. Auto's zijn niet toegestaan om deze brug over de Eufraat over te steken. De overheid voelt dat het beperken van voertuigen zal verminderen de kans dat explosieven hun weg in Irak hoofdstad. Die te jong of te moe om stapel lopen in metalen karren geduwd door jongens of jonge mannen, normaal gesproken gebruikt om producten naar markten te dragen. Een oudere vrouw zit in één, een kind in haar armen, een versleten plastic pop in haar hand. Velen willen niet praten, althans niet voor lang. Wat ze net doormaakten is te rauw, te pijnlijk. Een man die we tegenkomen beschrijft hoe ISIS strijders zijn huis opvorderden. "We hoorden botsingen in de vroege ochtend, en we konden de veiligheidstroepen nergens zien," herinnert hij zich. "We zagen de ISIS strijders, ze kwamen gewoon het huis binnen, ze zeiden geen woord. Ze stuurden net een sluipschutter naar het dak. Ik greep mijn kinderen en rende weg." Zijn vrouw barst in tranen uit, en vraagt hem zich te verontschuldigen voor het niet meer kunnen praten -- ze willen gewoon doorgaan. Een andere oudere vrouw, zittend in een van de karren omringd door haar kleinkinderen, begint te snikken op het moment dat we haar benaderen. "Ze namen onze huizen en schopten ons eruit," huilt ze. In het weekend verhuisde ISIS naar steden net ten noorden van Ramadi, dat 68 mijl (110 km) ten westen van Bagdad ligt, en stuurde duizenden vluchten te voet naar de stad. ISIS had al geblokkeerd toegang vanaf het zuiden maanden geleden, en het westen werd betwist grondgebied. Het oosten, tot nu toe, was niet alleen een relatief veilige zone, maar de enige levensvatbare ingang en uitgang. In een ziekenhuis in Amriyat al-Falluja, ongeveer 15 minuten rijden, een gewonde lokale gevechtsheksen in pijn. Hij werd neergeschoten door een sluipschutter in Ramadi die ochtend toen de ISIS-strijders oprukten -- de kogel miste nauwelijks zijn hart. "We hadden gewaarschuwd dat we hun bewegingen konden zien," vertelt hij ons. "Maar we hadden gewoon niet de kracht om ze tegen te houden. We lieten geen enkele persoon achter die we niet hebben gebeld en gevraagd om back-up." Maar geen enkele kwam. Uren na ons ochtendgesprek spreken we Essawi weer per telefoon. "Beveiliging stort in de stad," schreeuwt hij. "Dit hebben we Bagdad gewaarschuwd. Waar is Bagdad? Waar is al-Abadi? "God weet of we dit zullen overleven," zegt hij en hangt op. Amriyat al-Falluja komt regelmatig onder vuur van raketten en mortieren van ISIS posities in de buurt. De gevel van het ziekenhuis is gescheurd door scherven. De afdelingen zijn vol mensen gewond tijdens deze aanvallen. Vijftien jaar oude Mustafa Ahmed heeft verbanden op zijn nek, been en andere delen van zijn lichaam. "Een mortier viel op onze straat, een van mijn buren was gewond," legt hij uit. "We gingen naar buiten om hem te helpen en de tweede viel op ons." Zijn vriendin stierf, zegt hij. In de volgende kamer spreekt Amal Ahmed zachtjes. "Ik was in de tuin en een raket geraakt en de granaatscherf sneed me open," zegt ze, terwijl tranen rollen van haar gezicht. "Iets viel uit me en ik pakte het en ik deed het terug en ik lag." Ze begint harder te huilen. Haar man werd gedood door Amerikaanse troepen in Fallujah -- een andere stad in Anbar -- in 2003. Haar kinderen zijn allemaal verhuisd, behalve haar jongste, die zijn arm in dezelfde aanval brak. "Als ik de situatie zie die ik niet hoop heb, wordt het alleen maar erger." Een paar momenten later horen we twee enorme explosies uit een ander ziekenhuisgebouw. Ze denken dat het een ISIS raket of mortieraanval is, dus we zoeken dekking samen met de Iraakse troepen die we in de gang hebben, weg van de ramen. Er gaan meer explosies af in de verte. Dan schudt een ander ons gebouw. "Iedereen wil thee?" vraagt een van de politiemannen bij ons, lachend als hij giet. "Dit gebeurt de hele tijd, we zijn eraan gewend." De politiechef, Majoor Aref al-Janabi, radio's naar zijn mannen om te reageren. Al-Janabi, zoals zovele anderen, is gefrustreerd door het gebrek aan steun van Bagdad. Eerder had hij ons meegenomen naar de frontlinies, een lange berm die zich uitstrekt langs de noordelijke en westelijke delen van de stad die bezaaid is met vechtposities. Hij zegt dat hij regelmatig voorziet van de gezamenlijke commandocentrum met coördinaten voor ISIS posities, maar tot nu toe zijn er geen significante luchtaanvallen of versterkingen. Meer explosies volgen in de verte. We zijn snel verhuisd en verlaten de stad, terug te gaan naar de brug en de lange, sluipende lijnen van vluchtelingen. Een ambulance passeert ons, proberen te dwingen zijn weg door de menigte. De golf van mensen die vluchtten is de laatste uren aanzienlijk gegroeid -- niet verwonderlijk gezien Essawi's slechte beoordeling en waarschuwing. "Ramadi wordt belegerd van alle kanten," vertelde hij ons eerder, woede vermengd met een frisse wind van ontslag. "Ik beschouw de stad als gevallen." Hij beweerde dat 150.000 zijn gevlucht, spottend met verklaringen van Iraakse ambtenaren in Bagdad dat versterkingen zijn gestuurd naar Ramadi. Hij heeft ze nog niet gezien.
Families vluchten delen van West-Irak temidden van voortdurende aanval van ISIS strijders . Ambtenaren daar zeggen dat de Iraakse regering niet in staat is om hen te beschermen . Duizenden zijn gedwongen om te grijpen wat ze kunnen en naar het oosten richting de hoofdstad .