William Shakespeare kan inderdaad de oorspronkelijke auteur van het toneelstuk Double Falsehood na alle . Een toneelstuk ontdekt bijna 300 jaar geleden en zei dat een Shakespeare vervalsing werd echt geschreven door de Bard zelf , nieuw onderzoek heeft onthuld . Het werk getiteld Double Falsehood werd gepresenteerd door theater impresario Lewis Theobald in de 18e eeuw als een aanpassing van een Shakespeare toneelstuk over een Spaanse edelman's verachtelijke achtervolging van twee vrouwen . Theobald, een bekende geleerde van Shakespeare, schreef zijn toneelstuk op 13 december 1727 in het Drury Lane Theatre in Londen en beweerde dat het een herbewerking was van een origineel van de Bard en dat hij drie originele teksten had. Zijn beweringen werden in de achttiende eeuw met wijdverspreide scepsis begroet, waaronder van de grote dichter Alexander Pope, die een aanzienlijke invloed had. Maar een nieuwe studie van zijn taal om een psychologisch profiel op te bouwen van de schrijver 'sterk identificeert' de legendarische toneelschrijver als de ware auteur. Dr Ryan Boyd van de Universiteit van Texas zei: 'Onderzoek in de psychologie heeft een aantal van de belangrijkste kenmerken van wie een persoon is op hun diepste niveau kan worden onthuld op basis van hoe ze taal gebruiken. 'Met onze nieuwe studie, laten we zien dat je eigenlijk veel van deze informatie te nemen en samen te stellen het allemaal in een keer om een auteur als Shakespeare nogal diep te begrijpen.' De studie toegepast psychologische theorie en tekst analyse software en gaat verder dan het bevestigen van auteurschap door woordtellingen en taalkundige regulariteiten. De heer Boyd legde uit: "Uit dit onderzoek blijkt inderdaad dat het mogelijk is om de mentale werelden van mensen veel completer te gaan modelleren. "We hebben geen tijdmachine en een enquêtevorm nodig om uit te zoeken wat voor soort persoon Shakespeare was - we kunnen dat heel nauwkeurig vaststellen op basis van hoe hij schreef met behulp van objectieve en gemakkelijk te doen methoden." Uit de resultaten bleek dat de auteur van Double Falsehood waarschijnlijk gezellig en redelijk goed opgeleid was, bevindingen die niet passen bij de accounts van Theobald als starre en schurende. Theobald publiceerde Double Falsehood in 1728 en beweerde dat het gebaseerd was op drie originele Shakespeare manuscripten die sindsdien verloren zijn gegaan, vermoedelijk vernietigd door een bibliotheekbrand. Toch is het auteurschap van het stuk sindsdien heftig betwist. Om tot de bodem van het mysterie te komen 33 toneelstukken van de Bard, twaalf door Theobald en negen door Shakespeare's medewerker John Fletcher, werden onderzocht in de studie gepubliceerd in Psychologische Wetenschap. Jacobiaanse dramaticus John Fletcher (links) werkte hoogstwaarschijnlijk samen met Shakespeare op Double Falsehood (rechts), dat lang werd gedacht niets te maken te hebben gehad met de Bard. Software evalueerde 'functionele woorden' waaronder voornaamwoorden, artikelen en voorzetsels en woorden die behoren tot verschillende inhoudscategorieën zoals emoties, familie, zintuiglijke waarneming en religie. Ze keken ook naar 'categorisch schrijven' dat vaak zwaar is voor zelfstandig naamwoorden, artikelen en voorzetsels en wijst op een analytische of formele manier van denken. Mensen die hoog op deze zijn waarschijnlijk emotioneel afstandelijk, het toepassen van probleemoplossende benaderingen van alledaagse situaties, terwijl degenen die lage de neiging om te leven in het moment en zijn meer gericht op sociale zaken. Door het samenvoegen van tientallen psychologische kenmerken van elke toneelschrijver, de onderzoekers in staat waren om een psychologische handtekening te creëren voor elk individu en hen te vergelijken met die van de schrijver van Double Falsehood. Elke maatregel behalve een geïdentificeerde Shakespeare als de waarschijnlijke auteur met Theobald geïdentificeerd als de beste match alleen wanneer het ging om zijn gebruik van inhoud woorden. Maar toen de teksten werden geanalyseerd over afzonderlijke handelingen, vonden ze een genuanceerder beeld. De eerste drie bleven Shakespeare met de vinger wijzen, maar voor het vierde en vijfde verschilden de maatregelen tussen hem en Fletcher. Opnieuw bleek Theobalds invloed heel klein te zijn. Boyd zei: 'Echt, ik was verbaasd om zo'n sterk signaal te zien voor Shakespeare in de resultaten. 'In het onderzoek zonder enige echte achtergrondkennis, had ik gewoon een soort van aangenomen dat het zou gaan om een mooie gesneden en droge geval van een nep Shakespeare toneelstuk, die zou zijn echt interessant in en van zichzelf.' Verstrengeld relaties, vrouwen vermomd als mannen, intrige doorspekt met tragedie en komedie - sommigen zouden kunnen zeggen Double Falsehood heeft alle kenmerken van Shakespeare. Gelegen in de provincie Andalusië in Spanje, een liefdesrat genaamd Henriquez Angelo hof een mooie boerin, Violante, en dwong zichzelf op haar wanneer ze verwerpt zijn avances. Verschrikkelijk door een schuldig geweten hij niettemin verleidt Leonora, de toekomstige vrouw van zijn afwezige beste vriend Julio. Ze aanvaardt Henriquez huwelijksvoorstel tegen haar wil, omdat haar vader Don Bernardo wil een familie connectie met adel. Leonora schrijft een brief aan Julio die terugkeert om de bruiloft te onderbreken, waardoor ze flauwvalt. Haar vader ontdekt een dolk- en zelfmoordbriefje op haar persoon, onthult haar vastberadenheid om niet gedwongen te worden tot het huwelijk. Maar voor het beste deel van drie eeuwen werd het stuk verworpen als een valsheid in meer dan alleen titel. Dat was tot 2010 toen Professor Brean Hammond, van de Universiteit van Nottingham, zijn proefschrift naar voren bracht dat het stuk afkomstig is van een samenwerking tussen Shakespeare en Jacobiaanse dramaticus John Fletcher. Hij beweerde dat de versificatie zeer vergelijkbaar was met andere werken van Shakespeare en dat Double Falsehood woorden bevatte die nooit eerder werden gezien en niet eerder werden gebruikt door Theobald. Dr Boyd's nieuwe studie is de laatste om deze revisionistische visie te ondersteunen.
Double Falsehood werd gepresenteerd door Lewis Theobald in de 18e eeuw . Theater impresario maakte het uit tot een aanpassing van een toneelstuk door de Bard . Claims ontmoette scepsis , waaronder van grote dichter Alexander Pope . Maar nieuwe studie van zijn taal identificeert toneelschrijver als de ware auteur . Psychologische theorie en tekstanalyse software leiden tot de conclusie van de Universiteit van Texas studie die beweert model Bard's 'mentale wereld'