Het boek van de week . NATUURLIJKE WAREN IN PARADISE: WALLACE , BATES EN SPRUCE IN DE AMAZON . Door John Hemming . (Thames & Hudson £ 19,95) Terug in 1961 drie jonge Oxford afgestudeerden vertrokken om de rivier Iriri te verkennen in een afgelegen deel van de Amazone. Een van hen, Richard Mason, werd de laatste Engelsman te worden gedood door een ongecontacteerde stam, toen hij werd vermoord met pijl en boog. De tweede, Kit Lambert, ging op te beheren The Who. Maar voor de derde, John Hemming, was de reis het begin van een levenslange fascinatie voor de regio, en een voorname carrière schrijven over het. Vogel van het paradijs: Een muzikant wren. Meer dan 50 jaar later, diezelfde fascinatie nog steeds schijnt uit elke pagina van Naturalists In Paradise, het dwingende verhaal van een eerdere trio van jonge Britse ontdekkingsreizigers. Op het eerste gezicht - en een aantal daarop volgende - 'paradijs' lijkt niet het voor de hand liggende woord om het Amazonebekken in het midden van de 19e eeuw te beschrijven. Een enorme anti-regeringsopstand had een groot deel van de infrastructuur vernietigd. Riviertransport, de enige beschikbare, nog steeds afhankelijk van het krijgen van de lokale indianen om het paddling - of, wanneer geconfronteerd met watervallen en stroomversnellingen, het zware tillen. Overstroming kon leiden tot stukken land, sommige van verschillende hectares, om te komen kwetsen over de rivier, verpletterend alles in hun weg. En natuurlijk was er een spectaculaire reeks van bijten en stekende insecten - waaronder muggen, die nog niemand had gekoppeld aan malaria. Niettemin, voor natuurkundigen als Alfred Russel Wallace, Henry Bates en Richard Spruce is een paradijs precies wat de Amazone was. Zelfs na aangevallen te zijn door een bijzonder vervelende soort wesp, schreef Spruce over zijn bewondering voor 'hun schoonheid, vindingrijkheid en heldhaftigheid'. Tegenwoordig is het beeld van 19e-eeuwse Britse reizigers misschien van publiek-school types luchtig bossing de inboorlingen over, mogelijk van een sedan stoel. Nou, niet in dit geval - want Wallace, Bates en Spruce waren allemaal klassieke voorbeelden van Victoriaanse zelfverbetering. Geen was van een rijke familie en geen ging naar school na 14. Alles, echter al snel over de dringende taak van het onderwijs zelf. Op 15, Bates werkte 13 uur per dag, zes dagen per week, als een ongeschoolde leerling. Gelukkig, dat weerhield hem niet van het leren van Grieks, Latijn, Frans, Drawing en Compositie aan het lokale Mechanics' Institute in Leicester, of het ontwikkelen van een passie voor de natuurlijke geschiedenis. Naturalist Richard Spruce . De jonge Wallace hield van niets beter dan zich op te kleden met de poëzie van Milton of Dante - totdat hij ontdekte de vreugde van de plantenclassificatie. 17 jaar oud, Spruce zorgvuldig vermeld 403 soorten planten in de buurt van zijn Yorkshire huis, voordat zich over te geven aan de schijnbaar onweerstaanbare aantrekkingskracht van mossen en leverworts. Toen Wallace en Bates ontmoette in Leicester in 1844, blijkbaar in de openbare bibliotheek, ze onmiddellijk beseften dat ze verwanten geesten. Vier jaar later, nog begin twintiger jaren en nadat ze een Londense agent hadden gevonden om exemplaren te verkopen die ze terug stuurden, vertrokken ze naar Brazilië, dat al erkend werd als een ecologische schat-trove. In feite, na een paar maanden samen, scheidde het paar vriendschappelijk. (Bates liever op een plek te blijven voor maanden tegelijk, terwijl Wallace graag ging waar zijn impulsieve neus hem leidde.) Een jaar later, kwam Spruce aan om zijn eigen Amazon avonturen te beginnen, botsen tegen de anderen slechts af en toe. Wat volgde was een verhaal - of drie verhalen - van rustig roerende heldhaftigheid. Helaas, in de haven van Bélem waar ze landden, het grootste verschil uit Engeland dat Wallace en Bates opvielen was het relatieve gebrek aan dronkenschap. Zodra ze landinwaarts gingen, waren ze echter volledig in een andere wereld. Ze waren ook onder de mensen ofwel verbaasd of geamuseerd dat ze tot nu toe alleen maar waren gekomen om enkele planten en dieren te verzamelen. In het algemeen, bleken de Indianen opmerkelijk gastvrij, evenals verbazingwekkend vaardige schippers. Niet alle stammentradities waren naar de Engelse smaak - inclusief die waar de doden werden begraven in de hutten van het dorp, opgegraven een maand later, gekookt, geslagen in een poeder, vermengd met alcohol en dronken door het verzamelde bedrijf. De niet-Indiase lokale bevolking, intussen, waren een duidelijk gemengd bos. In het ene dorp, Bates was verbaasd te komen over een man wiens modder-hut bevatte een bibliotheek van goed-dumped Latijnse klassiekers. In een ander, Wallace was zowel geschokt en verheugd door een vrolijk losgeslagen priester. Als een Amazone-verkenner zelf beschrijft Hemming de eindeloze ontberingen bijna materie-van-feitelijk, wat het alleen maar duidelijker maakt hoe haarverheerlijking ze waren. Zelfs als het gaat om understatement, is hij nog steeds geen partij voor de drie Victorianen. Nadat Wallace een deel van zijn eigen hand eraf schoot, bekende hij zich 'veel ellendig' te voelen. Later beschreef hij de mieren die hem levend aten als 'niet de meest aangename metgezellen'. Bovenal echter, deze mannen verzamelden: het verzamelen van monsters van elk denkbaar type, ongeacht in welke conditie ze zich bevonden. 'Met bloedende voeten en een lege maag, vond ik de reis voldoende zwoegend,' schreef Spruce van één reis. 'Maar dit weerhield me niet van het verzamelen van planten' - hoewel, op een magere noot, toen hij 'naast sterven van de honger' hij alleen in de middag verzameld. Dan was er de even lastige zaak van het bewaren van de specimens in natte jungle omstandigheden totdat ze konden worden verpakt voor de reis naar Londen. Zoals Hemming benadrukt, het is bijna wonderbaarlijk dat zo veel van wat de drie verzameld maakte het terug in zo'n goede conditie. Alleen Bates slaagde erin om 14.712 soorten te sturen, met het aantal exemplaren van nature veel hoger. Het grootste verlies, in feite, kwam toen de boot waarop Wallace naar huis reisde in 1852 in brand vloog, zijn notebooks vernietigde en de levende dieren die hij met hem had meegebracht. Gelukkig werd hij gered na slechts een week in een open boot 700 mijl van land. Een mindere man zou wel eens ontmoedigd zijn geweest door de ervaring. Toch binnen twee jaar, was Wallace weer uit, dit keer voor acht jaar verzamelen in Azië. Daar ontwikkelde hij ook een theorie van natuurlijke selectie die Charles Darwin zich realiseerde was vrijwel hetzelfde als degene waar hij zelf al twee decennia op zat - en zo snel begon over het schrijven van The Origin Of Species. 'Ik had nooit de volledigheid van zijn boek kunnen benaderen,' verklaarde Wallace royaal toen het werd gepubliceerd. Ondertussen, terug in Amazonia, waren Bates en Spruce nog steeds aan het verzamelen... Hemming vertelt het verhaal van dit buitengewone trio zonder hype, verstandig inhoud om de feiten en hun eigen reflecties grotendeels voor zichzelf te laten spreken. Hij voegt er echter af en toe een vertellende update aan toe: we leren dat sommige van de stammen die de drie mannen hielpen helaas nu zijn uitgestorven. Maar misschien komt het meest opvallende moment van alles met een korte voetnoot op pagina 106 die ons herinnert hoeveel de wereld is veranderd. Na een reeks onweersbuien, Spruce wordt gescheiden van zijn metgezellen op een jungle trek en vreest dat hij zal sterven. Maar dan, diep in het eenzame bos, hoort hij iets dat hij lang gedroomd heeft te horen: een muzikante wren, die zingt als een muziekdoos. 'Moderne lezers,' staat in de voetnoot: 'kan deze vogel horen door www.xeno-canto.org te bezoeken en op zoek te gaan naar een muzikale wren.' Probeer het. Ik garandeer dat het je dag zal opfleuren.
Naturalists In Paradise vertelt het verhaal van een vroeg trio van Britse ontdekkingsreizigers . In 1961 de jonge Oxford afgestudeerden vertrokken naar de Iriri rivier te verkennen . Alfred Russel Wallace , Henry Bates en Richard Spruce vond een paradijs .