Kabul, Afghanistan (CNN)Het is een onvoorstelbaar afschuwelijke uitkomst. Verkracht worden door de echtgenoot van uw neef; gevangen gezet worden voor overspel als uw aanvaller was getrouwd; te lijden onder de schande van de wereldwijde opschudding over uw gevangenis en aanval, maar worden vergeven door presidentieel decreet; en vervolgens te ondergaan de schaamte en afwijzing van een conservatieve samenleving die op een of andere manier hield u de schuld. De oplossing in deze samenleving? Marry uw aanvaller. Dat is wat er gebeurde met Gulnaz, die amper 16 toen ze werd verkracht. Ze draagt nu het derde kind van haar aanvaller, Asadullah, die veroordeeld en opgesloten werd -- hoewel dit toen verminderd werd. Gulnaz' benarde situatie -- zoals zoveel in Beleaguered Afghanistan -- verdween uit de blik van de wereld zodra ze werd vergeven en vrijgelaten met dank aan een presidentiële gratie. In plaats van een nieuwe start, wat Gulnaz volgde was een stille, Afghaanse oplossing voor het "probleem" -- een duidelijk teken van waar vrouwenrechten staan in Afghanistan, ondanks de miljarden die dit land binnenstroomden van de Amerikaanse regering en haar NAVO-geallieerden tijdens meer dan tien jaar oorlog. We vonden Gulnaz in haar familiehuis. Glimlach, de naam van de dochter geboren uit de verkrachting, is nu een stralend klein meisje, stuiterend rond het huis dat haar moeder deelt met de eerste vrouw van Asadullah -- die ook Gulnaz's neef is. Asadullah stemde ermee in om ons met hem en Gulnaz te laten spreken, omdat het leek alsof hij ons wilde laten zien dat de dingen nu geregeld waren, dat hij onder Afghanistan's versie van sociale moraal het juiste had gedaan. Hij had Gulnaz gered van schaamte. "Als ik niet met haar getrouwd was, (maar) volgens onze tradities, kon ze niet teruggeleefd hebben in de maatschappij," vertelt hij ons. "Haar broers wilden haar niet terugnemen. Nu heeft ze geen van die problemen." 2011: Duizenden tekenen een petitie voor de vrijlating van Gulaz. Gulnaz blijft onderworpen tijdens onze ontmoeting en kijkt haar man niet eens in de ogen. "Ik wilde het leven van mijn dochter niet ruïneren of mezelf hulpeloos achterlaten, dus ik stemde ermee in om met hem te trouwen," zegt ze. "We zijn traditionele mensen. Wanneer we een slechte naam krijgen, geven we de voorkeur aan de dood boven leven met die naam in de samenleving." Als Smile probeert thee te gieten, lopen de andere zeven kinderen in dit huishouden rond op de binnenplaats. De eerste vrouw blijft onzichtbaar in het huis. Een portret van Gullenaz's bevrijder in 2011, de toenmalige president Hamid Karzai, hangt aan de muur. Maar het gevoel van orde hier wordt ondermijnd door het feit dat dit een huis is gebouwd rond een misdaad. Hoe Gulnaz hier belandde vereist enige uitleg. Er was druk op haar om met haar aanvaller te trouwen na haar vrijlating. Maar tegelijkertijd probeerden andere activisten haar te helpen met een asielbod in het buitenland. "Helaas werd Gulnaz onder zware druk gezet om haar aanvaller te trouwen door verschillende mensen binnen de regering die, op zichzelf, enorm teleurstellend was," vertelt haar voormalige advocaat, een Amerikaanse burger genaamd Kimberley Motley, ons. "Gulnaz werd voortdurend verteld dat noch zij noch haar dochter beschermd zou worden als ze niet zou bezwijken onder hun druk om te trouwen... Gulnaz werd in wezen een gevangene van haar omgeving. "Als een onopgeleide, jonge, alleenstaande moeder zonder familiesteun, zou het een bergopslag zijn geweest voor Gulnaz en haar dochter." Lokale druk won. Ze werd voorgesteld aan haar aanvaller in de schuilkelder waar CNN haar voor het eerst interviewde bij vrijlating uit de gevangenis. Ze praatte en er werd overeengekomen dat ze met hem zou trouwen. Het meest verontrustend is dat de vrouw die - ondanks het stigma dat het zou creëren om haar heen - opstandig aandrong dat ze was verkracht toen we bijna vier jaar geleden spraken, nu zegt dat haar familieleden haar verteld hadden de beschuldigingen te verzinnen. "Nu is ze naast mij en weet dat het niet zo groot was als ze het hadden laten zien," zegt Asadullah. "Nee, ik denk er niet meer aan," voegt Gulnaz toe. "Ik heb nu geen probleem met hem en ik wil niet meer nadenken over de problemen uit het verleden. Mijn leven is OK... Ik ben gelukkig met mijn leven... Het gaat door." Ze is dan toegestaan om alleen met ons te praten. Asadullah verhuist maar staat dicht bij de deur van de kamer. Hoewel ze nu beweert dat ze niet verkracht is, legt ze haar beslissing uit. Ze spreekt haar man tegen, zegt dat haar broers haar terug zouden nemen, als ze niet met hem getrouwd zou zijn. "Mijn broers verzetten zich tegen het huwelijk en vertelden me om mijn dochter mee te nemen en naar Pakistan te gaan om bij hen te wonen," zegt ze. "Maar nu zijn we getrouwd, ze verstoten me en willen me niet meer zien." Haar beslissing was voor haar dochter. "Nee, ik kon mijn wensen in het leven niet vervullen. Ik trouwde met deze man; ik sneed de relaties met mijn familie alleen om de toekomst van mijn dochter te kopen." Het is echt chillend om te zien hoe dingen zijn gegaan voor Gulnaz na het niveau van internationale aandacht haar verhaal ontvangen - zwanger van het derde kind van de man die ooit haar verkrachter was, het accepteren van een leven als zijn tweede vrouw, gevangen in zijn huis.
Gulnaz werd gevangen gezet na de aanval als haar verkrachter was getrouwd. Haar zaak kreeg internationale aandacht; leidde tot een presidentiële gratie. Ze werd gedwongen om te trouwen met haar aanvaller of geconfronteerd met schande.