(CNN) Duizenden Syrische en Palestijnse vluchtelingen die gevangen zitten in het vluchtelingenkamp Yarmouk hebben geleden onder wat alleen maar kan worden omschreven als onnoemelijke vernederingen. Maar hoewel het verhaal op zich tragisch is, is het de individuele levens in het hart van het kamp die de noodzaak voor humanitaire actie zo overtuigend maken. Ik ontmoette twee van zulke personen op mijn missie naar Damascus -- Jihad en Mohammad -- kleine kwetsbare baby's die in de afgelopen dagen uit Yarmouk werden meegenomen, een plek die vorige week door de VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon werd beschreven als "de diepste cirkel van de hel." Het feit dat ze echt leven maken ze wonderkinderen. Kijkend in die heldere jonge gezichten, hun ongerepte handen aanrakend, de logica van ons humanitaire mandaat -- de missie om te beschermen -- voelde me nooit sterker voor mij. Net als het bredere Syrische conflict heeft Yarmouk een menselijk gezicht; de gezichten van jonge Mohammad en jonge Jihad. Ik wil u aan hen voorstellen in de hoop dat u ook zult begrijpen waarom ik er vast van overtuigd ben dat afkeren geen optie is -- en waarom de internationale gemeenschap op een gecoördineerde manier moet reageren op de vele tragedies in Syrië. Jihad Ya'qoub, de jongste Palestijnse vluchteling die Yarmouk ontvluchtte, werd geboren op 30 maart. Zijn moeder, Said Fatima, had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om een kind in deze wereld te brengen. "Ik hoopte melk te drinken en eieren te eten tijdens mijn zwangerschap, maar onze financiële situatie stelde ons in staat om deze dure voedselartikelen te kopen," zei ze. Fatima woonde in een gemeenschap waar de gemiddelde persoon op slechts 400 calorieën per dag overleefde. Mohammad werd geboren in Yarmouk op 25 januari van dit jaar. Toen ISIS -- Islamitische Staat Irak en Syrië -- het kamp binnenkwam en de spanningen verhoogden, vluchtte zijn moeder, Nadia, op zoek naar veiligheid. Haar enige gedachten waren om het leven van haar pasgeboren zoon te redden. Toch heeft ze de hoop in de mogelijkheid van een waardige toekomst niet verloren. Ze hoopt dat als en wanneer het leven weer normaal wordt, ze weer in staat zal zijn om te leven met haar man en zoon in het familiehuis in Yarmouk. Deze verhalen van moed en menselijke waardigheid zijn een les voor ons allemaal. Wanneer ik volgende briefing de Veiligheidsraad, zoals ik deed een paar dagen geleden, zal ik hen vertellen over Jihad en Mohammad. Ik zal blijven aandringen op humanitaire toegang tot andere kinderen zoals zij in Yarmouk, andere burgers die hulp nodig hebben waar ze zijn. Om dit te doen, zullen de vijandelijkheden moeten afnemen. Er moet druk worden uitgeoefend op gewapende acteurs in Yarmouk om dit doel te bereiken. Verder moeten die burgers die tijdelijk willen vertrekken dat veilig kunnen doen. Deze dingen zijn allemaal mogelijk. Maar het vereist de noodzakelijke politieke wil -- niets meer, niets minder. Yarmouk moet een plaats zijn waar de politiek van de mogelijke beginnen te houden. Ik geloof dat ze dat kunnen, want zo'n geloof opgeven is het verlaten van Jihad, Mohammad en duizenden andere burgers zoals zij. En dat is simpelweg geen optie.
Yarmouk is een vluchtelingenkamp nabij Damascus in het door oorlog geteisterde Syrië . Pierre Krähenbühl van de Verenigde Naties: Individuele levens benadrukken de noodzaak van humanitaire actie .