Aden, Jemen (CNN)Het zag er niet veel uit, maar we hadden gehoord dat het typerend was voor het soort vaartuig dat de route tussen Djibouti en Aden overscheepte. Beter, iedereen adviseerde, lage sleutel te zijn, zelfs als lage sleutel betekende vervaagde lichten en drie waterpompen te allen tijde. Het houten schip werd Mekka genoemd na de heilige stad. We werden verteld dat we in de haven in Aden tegen de volgende ochtend, maar als de uren tikte snel bleek dat dat was wild optimistisch. De ochtend kwam en we waren er nog maar halverwege. We hadden een veilige route gekregen, in kaart gebracht voor ons door de Djiboutiaanse kustwacht. Het betekende het knuffelen van de kustlijn, proberen zoveel mogelijk uit het diepere water te blijven in het midden van de Golf van Aden waar de marine van de wereld leek af te ploffen. Het was bijna het dubbele van de afstand van de directe route. Voeg daar een sterke stroom -- en maag kolkende zeeën -- en het voelde alsof we een eeuwigheid aan boord zouden doorbrengen. Na onze tweede zonsondergang waren we eindelijk dicht genoeg voor mijn telefoon om te pingen met een Jemenitische welkomstboodschap. Echter, we konden het risico niet lopen om 's nachts te arriveren; zelfs te dicht bij de kust zou het risico lopen te worden aangezien voor een bevoorradingsschip en potentieel het nemen van een Saudische hit. De kapitein vertraagde de boot tot een kruip zodat de resterende mijlen zich zouden uitstrekken tot de dageraad. Eindelijk, ochtend kwam. Het was tijd om de stad in te gaan om te zien hoe het leven was voor de mensen van Aden. We wisten niet zeker wat we konden verwachten, maar we wisten wel dat we niet lang konden blijven. Vanaf het moment dat we door de poorten van de haven stapten, werden we ontmoet door lawaai en wanhoop, duwen en schreeuwen. "Waar ga je heen?" "Ik betaal, ik betaal" "Ben je hier om de Amerikanen mee te nemen?" Ik riep terug dat we snel terug zouden komen. We hadden slechts vijf uur op de grond en we moesten het ziekenhuis, de gesloten markten, de frontlinies bezoeken. Er was zoveel dat we moesten zien. De menigte rond onze cameralens, met de vraag "Waarom?" "Waarom gebeurt dit?" "Waarom is het niet gestopt?" Het voelde alsof er geen tijd was verstreken voordat ons werd verteld dat we moesten gaan. De beschieting was begonnen. We hoorden de hele dag pops van sluipschuttersvuur maar nu hoorden we rondes van automatische wapens en ze werden luider. Toen we terug aankwamen bij de haven, vonden we dat we niet alleen vertrokken. Na het wachten in de haven, biddend dat een passerend schip zou aanmeren, was de onze een onverwachte levenslijn geworden voor sommige van de families gevangen in de gevechten. De Harbor-Master vroeg of we 60 vluchtelingen konden nemen. Het voelde niet alsof het antwoord iets anders kon zijn dan ja. Wat we niet beseften totdat het te laat was dat de vluchtelingen werden aangeklaagd $300 per persoon: een "exit vergoeding." Degenen die het geld niet hadden werden teruggeduwd achter de smeedijzeren poorten van de haven. Degenen die deelden onze dag-en-een-half reis naar huis. Naarmate de kusten van Djibouti groeide dichterbij, kon je zien dat de onzekerheid beginnen over te nemen. Velen van hen waren gekomen uit comfortabele levens, voordat de oorlog hen verbrijzelde. Ze hadden huizen verlaten die ooit zoemden met airconditioners en televisies. Zouden de kampen hebben TV's, ze vroegen. Nee, ze zouden niet, zei ik. Wat ik niet zei was dat ze geluk zouden hebben om elektriciteit. Maar geweven te midden van de onzekerheid was de verlichting van de ontsnapping. Sommige van de vluchtelingen namen de kombuis van ons schip over -- de keuken. Ze hadden een voormalige kok gevonden onder hun nummer die de winkelkast commandeerde, en een pick en mix van opgestapelde trays stuurden. We kregen tonijn spaghetti en meer Turkse koffie dan onze cameraman Byron mogelijk kon drinken. Omdat we vluchtelingen mee hadden genomen, werden we door de Djibouti Coast Guard gevraagd om aan te meren in het noorden van het land, in Obok, zodat ze de juiste status konden krijgen terwijl ze wachtten om te zien wat er thuis gebeurt. De immigratieambtenaren waren -- begrijpelijkerwijs -- een beetje overdonderd door onze aanwezigheid onder een bootlading mensen die Jemen vluchtten, maar op hun erewoord besloten ze dat het belangrijk was dat deze families nu veilig waren. Van daaruit was Djibouti Port slechts een paar uur verwijderd, uren die oneindig duurden voor de families die mijn telefoon belden om te controleren of hun dierbaren het in de haven hadden gehaald. De laatste uren waren mensen verlegen gekomen om te vragen of ze onze telefoon konden lenen om hun familie te vertellen dat ze veilig waren. Nu een stortvloed van angstige ouders, broers en zussen en partners overstroomde mijn oor, vragend hoe het zou kunnen zijn dat we nog niet op het droge waren. Maar uiteindelijk waren we, en toen we zagen hoe de Djiboutiaanse ambtenaren uitladen wat er overbleef van de bezittingen van mensen op de kust, was het een herinnering dat dit de gelukkigen waren. Duizenden meer wachten nog steeds terug in Jemen, in de hoop dat zij ook een veilige haven zullen bereiken.
CNN's Nima Elbagir beschrijft de bootreis van Djbouti naar Aden. Vessel keerde terug met 60 vluchtelingen wanhopig om te vluchten vechten in Jemen.