De volgende keer dat je naar oma vliegt in Florida, kijk naar beneden. De volgende keer dat je de kinderen meeneemt op een pelgrimstocht om de pratende muis te zien of naar South Beach te gaan voor wat zon/zon, neem een raamstoel en breng de momenten door voordat je landt met het schijnbaar eindeloze moeras eronder. Omdat er weinig plaatsen zijn die de dwaasheid van de mens vertegenwoordigen -- en de kosten van verlossing -- zoals de Everglades. Bij het naderen van Miami of Orlando, lijkt het gewoon op kronkelige woestenij vol met dingen die je willen kwetsen: slangen en schorpioenen, ratten en kakkerlakken, alligators en muggen. (Een onderzoeker ving ooit 365.000 bloeddorstige insecten in een enkele val in een enkele nacht.) Terwijl je langs de Tamiami Trail rijdt, ziet het eruit als eindeloos zaaggras, het soort dat voelt alsof je door gebroken glas loopt. "Te nat om te farmen, te droog om te zeilen, te onvoorspelbaar om te vestigen," zoals Michael Grunwald het in zijn definitieve geschiedenis, "The Swamp." En dus, een eeuw geleden, sommige Amerikaanse dromers besloten om het moeras te draineren. Ze besloten om te veroveren die onbewoonbare grens bekend als Florida. En lang voordat airco, bug spray en sociale zekerheid hielp verzegelen dat visioen, het leger Corps of Engineers geblazen en graven 2000 mijl van dammen en dijken, sloten en leidingen. Ze deden een hel van een klus. Een watershed gebouwd voor 2 miljoen mensen nu ondersteunt bijna 8 miljoen, en nog eens 50 miljoen toeristen per jaar. Maar wat ze niet wisten is dat zonder dit moeras, er kan geen "goed leven" in Florida. Er kan geen leven. Na een eeuw van ontwikkeling, de helft van de Everglades is dood en de andere helft is op leven ondersteuning. Dit is een probleem, niet alleen voor de alligators en slangen. Het is een probleem voor de adelaars, panters, slakken, dolfijnen, haviken, lamantijnen, flamingo's, vaas sponzen, zwarte beren en spookorchideeën die de meest unieke, diverse wetlands in de wereld vormen. En vooral, het is een probleem voor mensen. Omdat de meeste van het drinkwater in Zuid-Florida komt uit de aquifers onder de Everglades. Deze 2 miljoen hectare grote rivier van gras is niet alleen de beste vorm van orkaan bescherming, het ondersteunt ook de multimiljard-dollar vissen, garnalen en krabben industrieën rond de Florida Keys. Wat was eens een langzaam bewegende rivier van gin-clear water werd zo traag en giftig in de jaren negentig dat het grootste deel van het leven in Florida Bay werd weggevaagd -- en Amerika werd wakker. Vijftien jaar na toen-Gov. Jeb Bush glimlachte toen Bill Clinton het meest ambitieuze plan voor het herstel van wilde dieren in de geschiedenis tekende, hetzelfde Legerkorps van Ingenieurs dat werd bevolen om de Everglades uit elkaar te scheuren is nu onder bevel om het te helpen genezen, op de melodie van $ 13 miljard als onderdeel van een groter Congressional restauratieplan. Dat verhaal hook is wat me hier trok voor de laatste aflevering van ons eerste seizoen van "The Wonder List." Om eerlijk te zijn, als een veteraan van een paar ho-hum airboat ritten, kwam ik met echt lage verwachtingen. Maar deze plek, meer dan enig ander dit seizoen, verraste me met sublieme schoonheid, grote verhalen en een gevoel van echte urgentie als goede mensen proberen om de fouten van het verleden recht te zetten. Nergens anders is de grens tussen bruisende beschaving en ongetemde wildernis zo smal, dat is waarom natuurbeschermers graag zeggen dat de Everglades is een test. Als we passeren, kunnen we gewoon krijgen om de planeet te houden.
De Everglades werden een eeuw geleden leeggehaald en worden nu gerestaureerd. "The Wonder List" seizoen finale vindt plaats in de Everglades .