(CNN) Het is duidelijk uit Hillary Clinton's campagne uitrol -- een video aankondiging/campagne advertentie/korte film die zondagmiddag debuteerde -- dat ze vrouwen zal maken en een vrouw zal zijn die centraal staat in haar outreach. Voor het geval je sceptisch bent, heeft Vox een handige "door de nummers" geplaatst voor haar campagne video, en er zijn 38 mensen naast Clinton in de twee minuten durende advertentie. Twintig van hen zijn vrouwen. Er zijn drie aparte vermeldingen van het moederschap. Dit is allemaal prima en goed (en voorspelbaar) als je erkent dat het percentage vrouwen dat stemt het percentage mannen heeft overschreden die stemmen bij elke presidentsverkiezingen sinds 1980. En laten we niet vergeten dat Clinton is in feite een vrouw, en dat is een mooi ding om te vieren. Maar in werkelijkheid, ze hoeft zich niet af te vragen of een vrouw gerichte campagne is de beste strategie. Ze kan gewoon terugkijken naar de meest recente verkiezingen om te zien dat overspelen tot de helft van de in aanmerking komende bevolking spectaculair faalde in het hele land, in rode en blauwe staten, toen die strategie werd gebruikt door zowel mannelijke als vrouwelijke kandidaten. Zoals ik eerder heb geschreven, de 2014 midterm verkiezingen zag de dood van een politieke meme: de "oorlog tegen vrouwen." Toegegeven, dat is niet omdat Republikeinen overtuigde het land dat ze waren de partij van vrouwen. Maar het is opmerkelijk dat Democraten die openlijk aan vrouwen ten koste van echte problemen (en mannen) crashte en verbrand. Te weten: . In Colorado, Sen. Mark Udall werd bijgenaamd "Mark Uterus" voor alle tijd dat hij angst-wandeling over vrouwen reproductieve kwesties, alleen om te eindigen, volgens exit polls, acht punten vooruit onder vrouwen. Zijn tegenstander, Cory Gardner, eindigde 17 punten vooruit onder mannen. In New York, een Democratische kandidaat voor het Congres, Martha Robertson, trok lachen uit het publiek tijdens een debat voor het beschuldigen van haar tegenstander van het deelnemen aan een "oorlog op vrouwen." Om te herhalen, ze was een vrouw, een Democraat, in New York. In Louisiana, Sen. Mary Landrieu probeerde haar zieke campagne een boost in door deel te geven seksisme voor het gebrek aan populariteit van Democraten in het zuiden. Niet verrassend, Southerners stemde op haar tegenstander, Bill Cassidy. In Texas, waar liberale Wendy Davis liep bijna volledig op een abortus-rechten platform, beschuldigde ze Republikeinen van seksisme voor het durven te controleren van haar onnauwkeurige biografie. Haar tegenstander, Greg Abbott, won met 20 punten, en Davis kwam slechts met 47% van de vrouwen stemmen. Of het nu in Texas of Colorado, New York of Louisiana was, de kiezers maakten duidelijk dat ze meer gaven om dan alleen reproductieve problemen en werden niet gepest in het stemmen van Democratisch door valse kreten van seksisme. Maar terwijl Democraten schreeuwden over de Republikeinse "oorlog tegen vrouwen," weinigen in de media erkenden dat het tekort van de Democraten onder mannen was eigenlijk groter dan het tekort van de Republikeinen onder vrouwen. Exit polls in 2014 bleek dat mannen gestemd op Republikeinen boven Democraten met een 16-punts marge, en vrouwen gestemd voor Democraten met slechts een vier-punts marge. Ongeacht wie Republikeinen rennen voor president, Hillary Clinton zal waarschijnlijk de vrouwen stemmen. Wat ze nodig heeft zijn mannen. Dus in plaats van het leiden van een vrouw-gerichte campagne, ze zou willen uitzoeken een manier om het hof van de andere sekse.
S.E. Cupp: Clinton maakt vrouwen centraal in de outreach, maar ze moet zich echt richten op mannen . In 2014 verkiezingen, overspelen op één geslacht mislukt -- vooral met "oorlog tegen vrouwen"