(CNN) Het opsluiten van vier Blackwater-bewakers, acht jaar nadat ze 17 Iraakse burgers doodden in een schietpartij in Bagdad, is een positieve stap voor gerechtigheid -- maar is ook niet genoeg. Het soort verschrikking dat wordt vertegenwoordigd door de Blackwater-zaak en anderen zoals deze -- van Abu Ghraib tot het bloedbad in Haditha tot CIA waterboarding -- kan tegenwoordig grotendeels afwezig zijn in het publieke geheugen in het Westen, maar het wordt gebruikt door de Islamitische Staat in Irak en Syrië (ISIS) om zijn sektarische verhaal te ondersteunen. In zijn propaganda gebruikt ISIS Abu Ghraib en andere gevallen van westerse misbruik om zijn huidige acties in Irak te legitimeren als de laatste episodes in meer dan een decennium van constante "Sunni verzet" tegen "Amerikaanse agressie" en "Shiite verraad" zoals verwoord in een ISIS publicatie van eind 2014 getiteld "The Revived Kalifate," die de opkomst van ISIS sinds 2003 kronieken. Terwijl de Iraakse regering vandaag worstelt om de steun van Sunnis terug te winnen in haar strijd tegen ISIS -- of zelfs het intra-Sunni vertrouwen te vernieuwen -- zou deze aanroeping van Amerikaanse overtredingen door ISIS een ontnuchterende herinnering moeten zijn aan het belang van goed bestuur in het streven naar een oplossing voor de onrust in Irak. Het gebrek aan verantwoording in de nasleep van de Amerikaanse interventie in Irak heeft niet alleen de weg vrijgemaakt voor misbruik zoals Abu Ghraib en Blackwater, maar heeft ook sektarische spanningen in het land aangewakkerd -- en vandaag profiteert ISIS van de voordelen. De VS stortten geld in Irak na de invasie van 2003, maar het maakte deze steun niet afhankelijk van een eerlijke verdeling van macht en middelen door de Iraakse regering. Hierdoor kon de door sjiieten gedomineerde regering van voormalig premier Nuri al-Maliki de Sunni-gemeenschap discrimineren. De Verenigde Staten waren ook slordig in het vertrouwen op particuliere beveiligingsbedrijven zoals Blackwater zonder strikte maatregelen om hun gedrag te reguleren. Het draaide ook een oogje dicht bij de manier waarop zijn eigen troepen Irakezen behandelden. Al die factoren droegen bij tot een stijgend gevoel van onrecht dat nu gemakkelijk verpakt wordt door ISIS om zijn eigen versie van de Iraakse geschiedenis te duwen. In "The Revived Kalifate," wordt Abu Ghraib drie keer aangeroepen als de plaats waar Iraakse soennieten die zich verzetten tegen de VS eindigden als gevolg van hun verraad door sjiieten die samenwerkten met de Amerikanen. De publicatie vertelt eerst aanvallen op Abu Ghraib op het hoogtepunt van de Amerikaanse interventie door Al Qaeda in Irak (AQI) -- ISIS' voorganger -- om gevangengenomen Sunnis vrij te laten die door de Amerikanen was vastgehouden. Het presenteert vervolgens de Sahwa (Ontwaken) van 2007 -- toen soennitische stammen samenwerkten met de VS om AQI te bestrijden -- als een geval van intra-Sunni wrok dat de stammen ertoe bracht om AQI-leden over te dragen aan de Amerikanen, waar ze door ernstige martelingen werden gebracht in de gevangenissen van Abu Ghraib," aldus de publicatie. Het koppelt dan deze twee verhalen aan het bestormen van de gevangenis door ISIS in 2013 om degenen die waren gemarteld door "de Amerikanen en Shi'a" (zoals de publicatie het stelt) over tien jaar te bevrijden. In het overbruggen van een decennium geschiedenis en in het vierkant plaatsen van de Shiieten in de categorie van "vijand," ISIS stuurt een sterke boodschap dat haar huidige strijd in Irak is over het omkeren van langdurige onrechtvaardigheden tegen Sunnis en het herstellen van een gevoel van soenniet behoren onder de paraplu van het "kalifaat." De burgers die gedood werden door de Blackwater-bewakers, zoals de Abu Ghraib-gevangenen, waren zowel soennitische als sjiitische. Maar de herverpakking van de geschiedenis door ISIS -- waarin het regime van Saddam Hoessein opnieuw wordt uitgevonden als een "Sunni"-regime dat probeerde op te komen tegen de Verenigde Staten en zijn sjiitische bondgenoten -- blinkt uit over die nuances. De gereproduceerde beelden van Abu Ghraib-gevangenen in de eerder genoemde ISIS-publicatie, met afbeeldingen van burgerdoden als gevolg van Amerikaanse luchtaanvallen tegen ISIS-doelen, worden gepresenteerd als "proof" van het verhaal van de groep. En ze worden versterkt met tekst die Amerika vandaag de dag omlijst als "de luchtmacht van de Shi'a." Het wordt duidelijk dat ISIS niet kan worden verslagen in Irak zonder buy-in van de Sunnis van het land. Zonder soennitische hulp zal ISIS het conflict blijven omkaderen als één waarin Sunnis opnieuw wordt aangevallen door de VS en de sjiieten -- vooral omdat sjiitische milities een belangrijk onderdeel zijn geworden van de strijd tegen de terreurgroep in plaatsen als Tikrit. Om deze Shiitische betrokkenheid in evenwicht te brengen, rekenen de Amerikaanse en Iraakse regeringen op de oprichting van een kruiselingse Iraakse nationale garde, en hopen ze de "ontwaking" te herwinnen om de soennieten opnieuw te versterken en te verenigen onder een nationalistische paraplu. Maar die plannen zullen niet slagen tenzij er serieuze maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat er goede bestuursmaatregelen worden genomen om zowel Irakezen als al degenen die verbonden zijn met de anti-IS coalitie ter verantwoording te roepen. Dit zou niet alleen moeten gelden in de context van het huidige conflict -- zodat scenario's als Abu Ghraib en Blackwater niet worden herhaald -- maar ook wanneer het stof neerdaalt. Goed bestuur is het meest effectieve tegengif voor sektarisme.
ISIS gebruikt eerdere westerse overtredingen in Irak om zijn wreedheid te rechtvaardigen . Gebrek aan verantwoording na de invasie van 2003 maakte misbruik mogelijk -- en voor sektarische spanningen .