(CNN) De massamoorden op Armeniërs in het Ottomaanse Rijk, dat 100 jaar geleden begon vrijdag, wordt gezegd door sommige geleerden en anderen was de eerste genocide van de 20e eeuw, hoewel het woord "genocide" niet bestond op het moment. De vraag of om de moorden een genocide te noemen is emotioneel, zowel voor Armeniërs, die afkomstig zijn van degenen gedood, en voor Turken, de erfgenamen van de Ottomanen. Voor beide groepen, de vraag raakt zo veel op nationale identiteit als op historische feiten. Sommige Armeniërs voelen dat hun natie niet volledig erkend kan worden tenzij de waarheid van wat er met hun voorouders is gebeurd wordt erkend. Sommige Turken zien de Armeniërs nog steeds als een bedreiging voor het Ottomaanse Rijk in een tijd van oorlog, en zeggen dat veel mensen van verschillende etnische groepen - waaronder Turken - werden gedood in de chaos van de oorlog. Daarnaast vrezen sommige Turkse leiders dat erkenning van een genocide kan leiden tot eisen voor enorme vergoedingen. Dus, wat weten we over gebeurde in die noodlottige dagen? Hier zijn enkele antwoorden: . De Ottomaanse Turken, die onlangs in de Eerste Wereldoorlog aan de kant van Duitsland en het Oostenrijks-Hongaarse Rijk waren bezorgd dat Armeniërs die in het Ottomaanse Rijk woonden, hulp zouden bieden aan Rusland in oorlogstijd. Rusland had lang begeerde controle over Constantinopel (nu Istanbul), die de toegang tot de Zwarte Zee controleerde -- en dus toegang tot de enige Russische zeehavens gedurende het hele jaar. Veel historici zijn het erover eens dat het aantal ongeveer 2 miljoen was. De slachtoffers van de massamoorden waren echter ook enkele van de 1,8 miljoen Armeniërs die in de Kaukasus leefden onder Russisch bewind, waarvan sommige in 1918 werden afgeslacht door de Ottomaanse troepen toen ze door Oost-Armenië en Azerbeidzjan trokken. Tegen 1914 waren de Ottomaanse autoriteiten Armeniërs al aan het afschilderen als een bedreiging voor de veiligheid van het rijk. In de nacht van 23-24 april 1915 werden de autoriteiten in Constantinopel, de hoofdstad van het rijk, afgerond over 250 Armeense intellectuelen en gemeenschapsleiders. Veel van hen eindigden gedeporteerd of vermoord. 24 april, bekend als Rode Zondag, wordt herdacht als Genocide Remembrance Day door Armeniërs over de hele wereld. Vrijdag is de 100ste verjaardag van die dag. Dit is een belangrijk punt van discussie. Schattingen variëren van 300.000 tot 2 miljoen doden tussen 1914 en 1923, met niet alle slachtoffers in het Ottomaanse Rijk. Maar de meeste schattingen -- waaronder een van 800.000 tussen 1915 en 1918, gemaakt door Ottomane autoriteiten zelf -- dalen tussen 600.000 en 1,5 miljoen. Of het nu gaat om moorden of gedwongen deportatie, het aantal Armeniërs dat in Turkije woont is gedaald van 2 miljoen in 1914 tot minder dan 400.000 in 1922. Bijna elke manier die men zich kan voorstellen. Terwijl het dodental in het geding is, foto's uit het tijdperk documenteren sommige massamoorden. Sommige tonen Ottomaanse soldaten poseren met afgehakte hoofden, anderen met hen staan temidden van schedels in het vuil. De slachtoffers worden gemeld te zijn gestorven in massabranden en door verdrinking, marteling, gas, gif, ziekte en honger. Kinderen werden gemeld geladen in boten, naar zee gebracht en overboord gegooid. Verkrachting, ook werd vaak gemeld. Bovendien, volgens de website armenian-genocide.org, "De grote meerderheid van de Armeense bevolking werd met geweld verwijderd uit Armenië en Anatolië naar Syrië, waar de overgrote meerderheid werd gestuurd in de woestijn om te sterven van dorst en honger." Nee. Genocide was niet eens een woord op dat moment, veel minder een wettelijk gedefinieerde misdaad. Het woord "genocide" werd in 1944 uitgevonden door een Poolse advocaat genaamd Raphael Lemkin om de systematische poging van de nazi's om Joden uit Europa uit te roeien te beschrijven. Hij vormde het woord door het Griekse woord voor ras te combineren met het Latijnse woord voor moord. Genocide werd een misdaad in 1948, toen de Verenigde Naties het Verdrag inzake de preventie en bestraffing van de misdaad van genocide goedkeurden. De definitie omvatte handelingen die "een gehele of gedeeltelijke vernietiging betekende van een nationale, etnische, raciale of religieuze groep." Armenië, het Vaticaan, het Europees Parlement, Frankrijk, Rusland en Canada. Duitsland zal naar verwachting op vrijdag, de honderdste verjaardag van het begin van de moorden toetreden tot die groep. Turkije, de Verenigde Staten, de Europese Commissie, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Naties. Een VN-subcomité genaamd de moorden genocide in 1985, maar de huidige VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon weigert het woord te gebruiken. Ook, een jaar geleden, aan de vooravond van de 99e verjaardag van Rode Zondag, bood de toenmalige Turkse premier (nu voorzitter) Recep Tayyip Erdogan condoleances aan voor de massamoorden, die volgens hem "onmenselijke gevolgen" hadden. Terwijl Turkije het woord "genocide" blijft afwijzen, ging zijn opmerkingen verder dan die van een eerdere Turkse leider in het erkennen van het lijden van Armeniërs.
De honderdste verjaardag van het begin van de massamoorden zal worden herdacht vrijdag . Turkije en anderen verwerpen het gebruik van het woord "genocide" De meeste schattingen van de doden dalen tussen 600.000 en 1,5 miljoen .