(CNN)Inmiddels heb je waarschijnlijk een standpunt ten aanzien van de controverse over Indiana's godsdienstvrijheid wet. Je juicht het groeiende refrein van bedrijven die de wet opblazen als een uitnodiging voor bedrijven om homo's en lesbiennes te discrimineren, religie te gebruiken als dekmantel. Of, zoals Indiana Gov. Mike Pence, ben je verbaasd over de terugslag en blijf je erbij dat het eigenlijk een kopie is van een wet die al in de boeken staat op federaal niveau en 19 andere staten. De kwestie drijft een wig omdat, nou ja, het debat over religieuze vrijheid en homorechten is altijd verhit, maar ook omdat de interpretaties en motieven achter de wet kunnen worden betwijfeld. Aan welke kant je ook staat, hier zijn vijf dingen die je misschien niet hebt overwogen bij het denken over deze controverse. Deze punten kunnen niet veranderen je gedachten, maar bieden context om beter te begrijpen de oproer. Als de auteur van de 1993 federale Religieuze Vrijheid Restauratie Wet (RFRA), Sen. Chuck Schumer is een die duidelijkheid kan bieden over de controverse rond Indiana's versie van de wet. Schumer bespot Indiana's stelling dat de staatswet gewoon een spiegel is van de 22-jarige federale wet. "Dat kan alleen waar zijn als je een Funhouse spiegel gebruikt," schreef Schumer op zijn Facebook pagina. De federale wet was bedoeld om de religieuze vrijheid van individuen te beschermen tegen overheidsinterventie, zei hij. De Indiana wet rechtvaardigt discriminatie in naam van religieuze vrijheid, stelt hij. Ook werd de wet voorgesteld om de religieuze vrijheden van individuen te beschermen, terwijl de Indiana wet ook privé-bedrijven beschermt, aldus Schumer. Dus, hoe kunnen de voorstanders van de wet beweren dat het eigenlijk een kopie van de federale wet is? Als je kijkt naar het doel van de wet, de taal in de federale en Indiana godsdienstvrijheid wetten zijn inderdaad bijna niet te onderscheiden. Kortom -- de overheid kan zich niet bemoeien met de religieuze praktijken van een persoon tenzij er een dwingende regering belang om dat te doen. De oproer is voorbij dat feit dat de Indiana wet het bereik van de religieuze beschermingen uitbreidt tot private bedrijven en gevallen waar de overheid niet betrokken is. Andere staten hebben eerder hun eigen versie van de godsdienstvrijheidswet aangenomen -- Indiana werd de 20e. Maar andere staatswetten weerspiegelen de federale wet veel beter dan de Indiana wet doet. Het belangrijkste verschil in de Indiana wet is dat het de gevallen breidt waarin iemand religieuze vrijheid als verdediging kan gebruiken. Dit is hoe het een verschil kan maken: . In 2006 nam Vanessa Willock contact op met een fotograaf over het opnemen van haar verbintenisceremonie met haar partner. Dit was in New Mexico, een staat met een godsdienstvrijheidswet ten tijde van het geschil. Het bedrijf, Elane Photography, weigerde de baan vanwege de geloofsovertuiging van de mede-eigenaar. Willock klaagde Elane Photography aan voor discriminatie, en het bedrijf verdedigde zichzelf door het citeren van de wet. De fotostudio verloor de zaak omdat het hof oordeelde dat het de godsdienstvrijheidswet niet kon gebruiken omdat het geschil was tussen twee private partijen en niet een overheidsentiteit. Wat zou er gebeuren als die zaak vandaag gebeurde in Indiana, met de nieuwe, uitgebreide religieuze vrijheidswet? Zeker, de zaak zou zijn overgegaan tot een rechtszaak, zei Tim Holbrook, een wetsprofessor aan de Emory Universiteit. De fotostudio zou de kans hebben gehad om zijn argument in de rechtszaal te maken dat het de dienst om religieuze redenen ontkende. Zou de uitkomst hetzelfde zijn geweest? Zou een Indiana jury zich aansluiten bij het bedrijf dat een dienst weigerde aan een paar vanwege hun seksuele geaardheid? In een brief waarin bezorgdheid werd geuit over de Indiana wet, stelde een groep van 30 rechtsgeleerden dat wat Indiana heeft gedaan de reikwijdte van de wet heeft uitgebreid tot het punt dat religieuze overwegingen discriminatieproblemen zouden kunnen overtroeven. "In onze deskundige opinie, het duidelijke bewijs ... onmiskenbaar toont aan dat de brede taal van de voorgestelde staat RFRA meer waarschijnlijk zal leiden tot verwarring, conflict, en een golf van geschillen die de duidelijkheid van de religieuze vrijheid rechten in Indiana zal bedreigen, terwijl het ondermijnen van de staat in staat om andere dwingende belangen te handhaven," de brief, waarvan ondertekenaars omvatten veel Indiana recht hoogleraren, verklaarde. Deze zorgen zijn gebaseerd op speculatie van wat er zou kunnen gebeuren, zei Josh Blackman, een constitutionele hoogleraar aan het South Texas College of Law. Ja, de Indiana wet maakt duidelijk dat individuen en particuliere bedrijven kunnen gebruiken de religieuze vrijheid wet als een verdediging, zei hij. "Maar, alleen omdat je verhogen van de verdediging betekent niet dat het succesvol zal zijn." Degenen die proberen om hun discriminerende acties te verdedigen in de rechtbank hebben de neiging om te verliezen, Blackman zei. Naar zijn mening, als Elane Photography in staat was geweest om de wet te gebruiken als een verdediging in New Mexico, het nog steeds waarschijnlijk zou hebben verloren de zaak. Wat is duidelijk is dat Indiana's wet verhoogt de potentiële pool van mensen die zich kunnen verdedigen beweren religieuze vrijheid. Het succes van dergelijke argumenten is te zien. Ondertussen zijn er al plannen om de wet te testen, waaronder Bill Levin, oprichter van De Eerste Kerk van Cannabis, die op CNN heeft aangevoerd dat de wet zijn recht om wiet te roken moet beschermen. Er wordt veel gedaan van het feit dat de eerste godsdienstvrijheidswet meer dan 20 jaar geleden door president Bill Clinton werd ondertekend. Er was tweepartijensteun in 1993, dus waarom de commotie over een soortgelijke wet in 2015, sommigen vragen? Context, timing en intentie hebben de manier waarop deze wetten worden bekeken veranderd. De federale wet werd geschreven door twee Democraten, Schumer en wijlen Sen. Edward Kennedy. Vandaag wordt het verdedigd door Republikeinen. De wet kwam tot stand nadat twee Inheemse Amerikanen in Oregon werden ontslagen uit hun werk in een afkickkliniek omdat ze peyote hadden verbruikt, de hallucinogene cactus. Ze werden geweigerd werkloosheidsuitkeringen, en ze klaagden de staat, beweren dat de peyote was deel van hun religieuze gebruiken. Ze verloren de zaak. Er was verontwaardiging over de beslissing, en de wet werd gecreëerd als een remedie. Zoals voorgesteld door de auteurs, zou het de vrijheden van religieuze minderheden beschermen. In de loop der jaren hielp de wet een aantal mensen -- een moslimgevangene won het recht om een korte baard te laten groeien, een Santeria priester mocht een geit opofferen bij speciale religieuze gelegenheden, en een Indiaanse jongen kreeg een uitzondering op het beleid van zijn school om lang haar op jongens te verbieden. De wet stond jaren in de boeken, met weinig aandacht. Maar Holbrook zegt dat het geen toeval is dat de godsdienstvrijheidswetten populair werden op het niveau van de staat, net zoals de homorechten en het huwelijksgelijkheidsbeweging historische stappen heeft gezet. Veel staten gebruiken de wetten om uitzonderingen uit te snijden om christenen in staat te stellen diensten te weigeren aan paren van hetzelfde geslacht. Holbrook zei. "De timing is voorbij een toeval," zei hij. "We hebben een belang in RFRA op het moment dat het homohuwelijk naar voren komt." Hoewel niet verankerd in de wet, beschuldigen critici de staten van het vervolgen van de wetten van het gebruik ervan om discriminatie door de meerderheidsreligie te rechtvaardigen. Blackman zei dat de geschiedenis van de staat godsdienstvrijheid wetten laat zien dat ze niet zijn veranderd in geleiders voor discriminatie. De uitgebreide wetten zou kunnen betekenen dat meer mensen zullen zich te verdedigen met behulp van het, maar de meeste zal waarschijnlijk verliezen, zei hij. "De morele verontwaardiging over dit weerspiegelt hoe onwetende mensen zijn over de geschiedenis van de RFRA," zei hij. Dus we hebben vastgesteld dat het grootste verschil tussen de federale wet en de Indiana wet is de reikwijdte: In Indiana, de wet kan worden verhoogd als een verdediging in privé geschillen, terwijl de federale wet alleen van toepassing is op regeringszaken. Niet zo snel. Volgens Blackman, de interpretaties van de federale godsdienstvrijheid wet zijn niet uniform. Vier Amerikaanse circuit rechtbanken van beroep hebben geoordeeld dat de federale wet kan worden gebruikt als een verdediging in zaken waarbij particuliere partijen. Twee andere beroepen rechtbanken hebben geoordeeld dat dit niet is toegestaan. En dan is er de Hobby Lobby zaak. Hobby Lobby, citeert de federale religieuze vrijheid wet, argumenteerde dat het niet zou moeten bieden anticonceptie dekking via verzekering aan haar werknemers via Obamacare omdat het was tegen de overtuigingen van de eigenaars. En, Hobby Lobby won de zaak voor het Hooggerechtshof. De uitspraak, in feite, uitgebreid het bereik van de federale wet om een bedrijf. De Hobby Lobby beslissing, plus de beroepen rechtbanken uitspraken, kan de deur geopend voor staten zoals Indiana om expliciet over de uitbreiding van de wet. Een manier om te kijken naar het, Blackman zei, is dat Indiana gewoon verduidelijkt en gecodificeerd iets dat is wazig in de federale rechtbanken. De verontwaardiging over de Indiana wet is dat het gebruikt kan worden om diensten aan de LGBT gemeenschap te ontkennen op grond van religieuze overtuigingen. Sommigen kunnen terecht vragen, "Waar was de verontwaardiging voor de godsdienstvrijheid wet?" Indiana heeft geen non-discriminatie wet die mensen beschermt op basis van seksuele geaardheid of genderidentiteit. In die zin is de godsdienstvrijheid wet niet nodig voor degenen die willen discrimineren homo's en lesbiennes. Zelfs voordat de controversiële Indiana wet werd aangenomen, als een restaurant geweigerd dienst aan een homopaar, het echtpaar zou kunnen aanklagen, maar niet voor discriminatie. Wat dat betreft, er is ook geen federale wet die de LGBT gemeenschap beschermt. Volgens de Human Rights Campaign, lesbische, homo, biseksuele en transgender mensen worden soms ontslagen, ontkend een promotie of lastiggevallen op de werkplek. En hun beroep is beperkt. Met de verspreiding van religieuze vrijheid staat wetten, non-discriminatie wetten worden nog belangrijker. Een andere hypothetische uitkomst van de zaak New Mexico met betrekking tot het lesbische echtpaar en de fotostudio. Als New Mexico dezelfde godsdienstvrijheidswet had als Indiana, zou de zaak zijn berecht. Maar New Mexico heeft een non-discriminatie wet die de LGBT gemeenschap beschermt, het en het zou een sterke tegenargument hebben gegeven aan de religieuze vrijheid claim. In Indiana, die bescherming zou ontbreken. (Het wordt ingewikkelder wanneer sommige lokale overheden, zoals de stad Indianapolis, hebben non-discriminatie verordeningen). Daarom stelt Holbrook voor dat een "fix" voor de Indiana-wet de passage zou zijn van een non-discriminatiewet. Of, in ieder geval, een uitzondering geschreven in de religieuze vrijheidswet die beschermt tegen dergelijke discriminatie.
De controverse over Indiana's godsdienstvrijheid wet is ingewikkeld . Sommige factoren die je misschien niet hebt overwogen .