(CNN) Ik zal me altijd herinneren wanneer dingen draaide. Ik was 12 jaar oud, en mijn jongere zus en ik waren met onze ouders bij een vreedzame demonstratie in het centrum van Miami bij de rechtbank. We waren er om te protesteren tegen de vrijspraak van vier politieagenten in het slaan van de dood van ongewapende motorrijder Arthur McDuffie. Ik had het woord "acquittal" net die dag geleerd. Het betekende dat ze niet verantwoordelijk zouden worden gehouden. Gemeenschapsleiders werden verzameld aan het front, sprekend tot een menigte die in shock was en vol van woede en wanhoop. De rechtszaak was uitgebreid behandeld, en niemand kon geloven dat het fatale slaan -- met de omvang van de fysieke wonden aan McDuffie's hoofd en lichaam -- gerechtvaardigd of verontschuldigd kon worden. Ik begon ruzies te horen vanuit de directe omgeving van de menigte. Er werd geschreeuwd en gevloekt. Flesje gooien. Toen werd een auto omgedraaid en in brand gestoken. Dat was Miami 35 jaar geleden, maar het kon net zo gemakkelijk zijn geweest Baltimore deze week. De rellen in Miami van 1980 waren de eerste grote "race rellen" sinds de golf van rellen verspreid over de natie in de jaren 1960. Harlem 1964: Politie schietpartij van 15-jarige James Powell. Watts 1965: Arrestatie van 21-jarige Marquette Frye voor dronken rijden. Newark 1967: Politie slaan van John Smith terwijl onder arrest. Detroit 1967: Politie raid op een "blinde varken" na de bar. Dan de Rev. Martin Luther King Jr. werd vermoord, en Baltimore en 125 andere steden uitbarsten in vlammen. De directe katalysatoren voor de golven van rellen in de jaren 1960 voor de dood van Dr. King waren politie actie, of, meer in het bijzonder, waargenomen onrechtvaardige politie actie. Dat was waar in Miami in 1980 na de vrijspraak van de politieagenten. En hetzelfde in Los Angeles in 1992 na de vrijspraak van politieagenten voor het slaan van automobilist Rodney King. Woensdag viert de 23e verjaardag van het begin van de rellen in Los Angeles. En nu hebben we Baltimore 2015, met de dood van verdachte Freddie Gray in hechtenis van de politie. Mijn ouders waren leiders en deelnemers aan de geweldloze burgerrechtenbeweging, en ze hebben me opgevoed om te begrijpen dat jongeren de sleutel tot de beweging waren. Het waren de beelden van jonge mensen in het hele land - vaak geconfronteerd met fysiek gevaar, discipline van hun ouders en schorsing van school - die de burgerrechtenbeweging in de nationale schijnwerpers zetten. Juxtapose tientallen jaren oude beelden van jongeren die door de politie worden beschoten tijdens geweldloze demonstraties in Birmingham en Selma met beelden van de dinsdag van Baltimore jongeren gooien stenen naar de politie, en je vraagt je af wat er gebeurd is. Als een 12-jarig meisje in Miami, Ik begreep niet hoe mensen kunnen verwonden en zelfs doden anderen en vernietigen hun buurten, en riskeren naar de gevangenis, door rellen. Ik was bang omdat ik mijn vader dagenlang niet zag terwijl hij en andere gemeenschapsleiders de straat op liepen om te proberen de rust te herstellen. Ik was ook bang dat dergelijk zinloos geweld alleen maar de legitieme oorzaken van de Afro-Amerikaanse gemeenschap kon ontsporen, oorzaken die historisch gevorderd zijn door niet-gewelddadige burgerlijke ongehoorzaamheid en via wetgevende kanalen. Maar twee maanden geleden ging ik akkoord met het matigen van een panel in het National Center for Civil and Human Rights genaamd "Riot -- The Voice of the Unheard?" De gelegenheid was om de Atlanta première van "Detroit '67" te markeren, een toneelstuk geschreven door Dominique Morisseau en geregisseerd door Kamilah Forbes dat de reis van een gezin kroniekde toen ze leefden door de onrust van de Detroit '67 rellen, inclusief de vreugde en liefde die ze met elkaar vonden. Het toneelstuk en het panel werden geprogrammeerd door Kenny Leon's True Colors Theatre Company, een non-profit gewijd aan het presenteren van artistieke interpretaties met diverse stemmen, zodat individuen en instellingen een gedeeld platform kunnen hebben in hun zoektocht naar begrip in de Amerikaanse samenleving. Geïnspireerd door de missie, was ik onlangs toegetreden tot het bestuur. Hoewel gekoppeld aan het verleden, het doel van het panel was om te onderzoeken hoe de huidige gebeurtenissen met betrekking tot de politie acties tegen Afro-Amerikaanse mannen mogelijk kunnen leiden tot rellen en wat kan worden gedaan om het te voorkomen. Ik leerde dat sommige vragen of rellen zijn eigenlijk doelloos en ongecontroleerd geweld, of of ze zijn doelbewuste opstanden tegen individuen en instellingen. Ik leerde dat degenen die deelnemen aan rellen zich vaak hopeloos en ontmenselijkt voelen, zowel als de slachtoffers van de politieactie tegen hen die de rellen veroorzaakten als als daders van geweld tijdens rellen. Ik leerde dat rellen in de jaren zestig een rol speelden bij het bevorderen van de burgerrechtenagenda, vaak door lokale en nationale regeringsambtenaren te stimuleren om samen te werken met vreedzame gemeenschap, kerk en burgerrechten leiders om de diepere oorzaken van rellen aan te pakken. Dit is een controversieel deel van onze geschiedenis van de burgerrechten die is gesaneerd. Aan het einde van de opstand in Detroit in 1967 veroordeelde president Lyndon Johnson het geweld, maar zei in zijn toespraak tot de natie dat: "Dit is geen moment voor boze reactie. Het is een tijd voor actie, te beginnen met wetgevende maatregelen om het leven in onze steden te verbeteren. De kracht en belofte van de wet zijn de veiligste remedies voor tragedie op straat. ..." Zijn regering riep de Kerner Commissie bijeen om de rellen van 1965-68 te onderzoeken, en haar bevindingen waren dat racisme had geleid tot werkloosheid, armoede, een gebrek aan politieke macht, oneerlijke huisvesting, politiegeweld en inferieure scholen. Na het verslaan van Rodney King in Los Angeles, werd de Christopher Commissie opgericht en concludeerde dat raciale profilering en buitensporig geweld, onrechtvaardige behandeling in het strafrecht systeem, slechte huisvesting, en het gebrek aan banen en onderwijs waren aanleiding voor de rellen. Na al deze rellen, de getroffen stad, de staat en nationale regeringen vastgesteld plannen en programma's om een aantal van deze onderliggende omstandigheden aan te pakken. Misschien de Baltimore jongeren betrokken bij de rellen voelden zich zoals een jeugd in Watts in 1965. Zoals gezegd in "The Great Rebellion" door Kenneth Stahl, Dr. King ging naar Watts om spanningen te kalmeren, en een vijandige jeugd zei tegen hem: "We hebben gewonnen." Koning daagde hem uit: "Hoe heb je gewonnen? Huizen zijn vernietigd, zwarten zijn dood in de straten, winkels waar je winkelt voor voedsel en kleding worden vernietigd." De jongeman antwoordde: "We hebben gewonnen omdat we de hele wereld aandacht hebben gegeven ... de politiechef en burgemeester waren hier nooit geweest. We hebben ze laten komen." Dr. King zou zeggen tegen het einde van zijn leven: "Het is niet genoeg voor mij om vanavond voor u te staan en rellen te veroordelen. Het zou moreel onverantwoord voor mij zijn om dat te doen zonder tegelijkertijd de voorwaardelijke, onaanvaardbare omstandigheden die in onze samenleving bestaan te veroordelen. Deze voorwaarden zijn de dingen die ervoor zorgen dat individuen voelen dat ze geen andere alternatief hebben dan zich te bezighouden met gewelddadige rebellen om aandacht te krijgen. En ik moet vanavond zeggen dat een rellen is de taal van de ongehoorde." Toen ik hoorde dat Baltimore middelbare scholieren een zuivering planden op basis van de film "The Purge," waarin mensen wettelijk werden vrijgesproken voor hun anarchistische misdaden, was het plotseling logisch. Ze dachten dat ze niet verantwoordelijk zouden worden gehouden voor hun misdaden. Ze dachten dat ze zouden worden vergeven -- een woord dat niet veel anders was dan het woord "vrijgesproken" leerde ik de dag van de rellen in Miami. Maar ze begrepen het verkeerd. Ze zullen voor altijd de gevolgen van hun daden leven, ongeacht de impuls. Maar de Rev. Jamal Bryant had gelijk toen hij zei dat hij zijn Empowerment Temple AME Church in Baltimore zou openen voor jongeren die niet op school zouden zijn, zodat hij hen de kracht van geweldloosheid kon leren om de samenleving te veranderen. Die macht was duidelijk na de schietpartij van Michael Brown in Ferguson, Missouri, en het besluit om de agent die hem doodde niet aan te klagen. Die protesten waren meestal vreedzaam. En de regering reageerde -- niet uit angst voor geweld, maar vanwege een verlangen om de omstandigheden te veranderen die tot de protesten leidden. Na een aantal maanden van onderzoek, het verstrekkende rapport van het ministerie van Justitie over Ferguson uitgegeven in maart concludeerde dat het gebruik van politie om de inkomsten te verhogen, in combinatie met een systemische raciale vooroordeel, had geleid tot een patroon en praktijk van discriminatie en Vierde, 14e, Zesde en Eerste Amendement rechten schendingen tegen Afro-Amerikanen in Ferguson. Het rapport deed aanbevelingen dat de Ferguson Police Department, evenals andere afdelingen in het hele land, moeten nemen om de politie relaties in de gemeenschappen van kleur te verbeteren. De rellen in Baltimore zijn terecht vernietigd, maar de stemmen van niet-gewelddadige demonstranten blijven worden gehoord.
Johnita Due: De woede en frustratie die ik in 1980 zag Miami wordt herhaald in 2015 Baltimore . Ze zegt dat het onderwijzen van de kracht van geweldloze protest is essentieel .