(CNN) Dit is de tijd van het jaar waarin christenen over de hele wereld -- meer dan 2 miljard van ons -- nadenken over de kruisiging en opstanding van onze Heer. In het licht van het tragische bloedbad van christelijke studenten in Kenia op donderdag, en de voortdurende dreiging tegen christenen in andere naties, roepen we christenen op om ook na te denken over de kruisiging, onthoofding, steniging, gedwongen slavernij, seksueel misbruik, mensenhandel, intimidatie, bombardementen en verplaatsing van honderdduizenden christenen -- en anderen -- waarvan hun geloof alleen al een doelwit van religieuze extremisten heeft gemaakt. Talloze levens zijn volledig verwoest in naties zoals Irak, Syrië, Libië, Pakistan, India, Egypte, Kenia en Nigeria. In juni 2012 vertelde bisschop Shlemon Warduni van Irak aan de Conferentie van katholieke bisschoppen van de Verenigde Staten: "We smeken u te helpen. We willen alleen vrede, veiligheid en vrijheid. Alstublieft geen dood meer, geen explosies meer, geen onrecht meer." Tegen die tijd had bijna elke overgebleven kerk in Irak een explosiemuur rond zijn gebouw gebouwd om de dreiging van de onvermijdelijke bombardementen op de kerk te buffen. Deze crisis escaleerde aanzienlijk vorige zomer toen ISIS als bliksem door Irak's Nineveh provincie, het vastleggen van de op een na grootste stad van het land, Mosul; een stad die was tot 2014 een huis van een bloeiende christelijke gemeenschap, er eeuwen voor de islam. Keer op keer reageerde de wereld niet zoals het zou kunnen hebben, en nu het onvoorstelbare is gebeurd: Irak's Nineveh Plain is geleegd van zijn oude christendom gemeenschap, die er bestond voor meer dan 1500 jaar. Op 27 maart, in een presentatie aan de VN-Veiligheidsraad, verwees Chaldese Katholieke Patriarch Louis Raphael Sako naar de huidige realiteit van zijn mede-Iraqische christenen als een "catastrofale situatie."Hij heeft gelijk. Zelden sinds de eerste eeuw heeft de kerk in het oosten op deze schaal te maken gehad met vervolging. Christelijke gemeenschappen die 2000 jaar duurden om te bouwen, en die door de apostelen zelf werden opgericht, liggen in as tussen de Tigris en de Eufraat. Overlevenden verspillen als vluchtelingen, vaak in betreurenswaardige omstandigheden, met geen huizen of kerken om terug te keren naar als de regio uiteindelijk stabiliseert. Of ze nu katholiek, orthodox of protestants zijn, christelijke gemeenschappen zijn verenigd in wat paus Franciscus een "ecumenisme van het bloed" heeft genoemd, erkennend dat het christendom meer martelaarschap ervaart dan in de eerste eeuw. Dit is geen overdreven of gekunstelde crisis. Zoals Nina Shea, directeur van het Hudson's Institute's Center for Religious Freedom, het terecht heeft gezegd: "Piece by stuk, Middle Eastern Christianity wordt verbrijzeld." Onze zorg is niet dat iemand anders die door deze religieuze fanatici wordt bedreigd, wordt uitgesloten, en wij verwerpen degenen die geloven dat dit kwaad weerspiegelt van de meerderheid van de moslims wiens gemeenschap daadwerkelijk de meeste slachtoffers heeft meegemaakt in dit conflict. Het is ook waar dat het christendom wordt geconfronteerd met een legitieme dreiging van uitsterving in verschillende delen van Irak en Syrië en het wordt geconfronteerd met een groeiende bedreiging in naties zoals Nigeria. In solidariteit met degenen die bedreigd worden zijn we het eens met de woorden die de Jordaanse koning Abdullah II afgelopen herfst bij de Verenigde Naties heeft uitgesproken: "Christenen zijn een integraal onderdeel van [het Midden-Oosten] verleden, heden en toekomst." Wanneer de geschiedenis schrijft over onze tijd zullen we kunnen zeggen dat we alles hebben geprobeerd om deze poging te stoppen om 2000 jaar christendom uit het Midden-Oosten te elimineren en deze dreiging te stoppen voordat het zich verspreidt naar andere naties? Deze gemeenschappen hebben onze liefde en steun nodig zoals nooit tevoren, en ze hebben ook veiligheid en bescherming nodig tegen de wereld zoals nooit tevoren. Dit Pasen denken we na over de woorden van een Christen die zelf onthoofd werd voor zijn geloof alleen. Hij bekeerde zich op een dag tot het christendom op een weg naar Damascus, Syrië, toen zijn naam werd veranderd van Saul naar Paulus. In een brief aan christenen die op een andere gevaarlijke plaats leefden in een andere vervolgde tijd, schreef hij: "Bid dat we verlost mogen worden van kwaadaardige en kwaadaardige mensen." Dit Pasen, laten we oprecht bidden met alle liefde van Christus voor allen die in gevaar zijn.
Zelden sinds de eerste eeuw werden christenen op deze schaal vervolgd, zeggen Dolan, Downey en Burnett. Crisis escaleerde aanzienlijk als ISIS door Irak's Nineveh provincie is geveegd, schrijven de auteurs.