Tijdens de 19e eeuw zou Inuits in Groenland beleefd gezelschap hebben vermaakt in hun nederzettingen terwijl ze een string van zeehondenbont droegen. Traditioneel bekend als een 'naatsite', het ondergoed is versierd met kralen en zou zijn genaaid door een vrouw met behulp van strips van zeehondenvel. Het is momenteel te zien in het Nationaal Museum van Denemarken in Kopenhagen als onderdeel van haar dierenhuid kleding collectie. Traditioneel bekend als een 'naatsit', het ondergoed (afgebeeld) is versierd met kralen en zou zijn genaaid door een vrouw, voor een vrouw, met behulp van strips van zeehondenpelt. Het is momenteel te zien in het Nationaal Museum van Denemarken in Kopenhagen als onderdeel van zijn dierenhuid kleding collectie . Peter Toft, het National Museum of Denmark's Groenlandse bont kleding expert, vertelde Ella Morton in Atlas Obscura het ondergoed zou zijn gedragen in de huizen van de Inuit - zelfs voor de gasten of bij het bezoeken van familieleden. Het werd verkregen tijdens een expeditie naar de Ammassalik nederzetting in Groenland in 1892 door Captain C. Ryder. Bij het verlaten van de nederzetting, de vrouwelijke drager zou hebben gedragen onder broek. De naamsit was het enige ondergoed dat de Inuit naast hun kale huid zou hebben gedragen en het was vaak versierd met kralen van glas, met de zegelbont naar buiten gedraaid. Voorbeeld zijn ook versierd met kleine stukjes bont in verschillende kleuren. Het werd verkregen tijdens een expeditie naar de Ammassalik nederzetting in Groenland in 1892 door Captain C. Ryder. Bij het verlaten van een nederzetting, de vrouwelijke drager zou deze naastit (afgebeeld) onder broek gedragen hebben. Zeehonden worden gevonden langs de kust van Oost-Groenland en worden bejaagd door Inuits (stock afbeelding) voor hun vlees en huid. Zegelbont biedt minder isolatie dan kariboe bont om te voorkomen dat de drager zweet en waardoor het materiaal vochtig wordt, en later bevriezen in de kou. Cunera Buijs uit het Nationaal Museum voor Etnologie zei: 'Bij weersomstandigheden was het naatsit vaak het enige kledingstuk dat gedragen werd, zowel thuis als buiten in de nederzetting.' Deze huizen zouden gebouwd zijn om in de hitte te blijven, met een lage ingang van de gang zo geplaatst dat warme lucht van onder de structuur in het huis stijgt, en daar blijven. Naast de naamsit, het Nationaal Museum van Denemarken collectie beschikt ook over een luier gemaakt van rendier bont (afbeelding) Veel van deze primitieve gebouwen zou meer dan een familie hebben gehuisvest. 'Er lijkt een taboe te zijn geweest tegen het rondlopen buiten het huis alleen in shorts,' vervolgde mevrouw Buijs. 'Zodra de Inuit mannen hun eigen nederzetting verlieten, trokken ze een lange broek aan gemaakt van zeehonden- of poolbeervacht.' Zeehonden worden gevonden langs de kust van Oost-Groenland en worden op hun vlees en huid gejaagd. Inuits in de regio, en in Noord-Amerika en Siberië, zouden ook kleding hebben gemaakt van de huid en vacht van rendieren en kariboe. De strenge omstandigheden in de regio betekent dat kleding moet beschermen tegen de kou, wind en vochtige en zeehondenbont, in het bijzonder, zorgt minder isolatie dan kariboe bont. Dit voorkomt dat de drager van zweten en waardoor het materiaal te worden vochtig, en later bevriezen in de kou, vervolgde de heer Toft. Vrouwen zou de huid schoon en alle sporen van vlees te verwijderen om te voorkomen dat ze rotten, een prijzen genaamd 'flensing'. Het vet zou worden weggeschraapt op een bord genaamd een qapiarpik en de kleding zou zijn genaaid met behulp van een zakk eq of ulu - een traditionele vrouw een mes - en een naald. Het display bevat ook een paar panty's gemaakt van rendier huid en bont (afbeelding). Een soortgelijke collectie is te zien in het Nationaal Museum voor Etnologie, dat via het museum in Kopenhagen kwam. In de 17e eeuw droegen tovenaars 'truien' gemaakt van de huid van een dode vriend die hen rijkdom zou brengen (voorbeeld afgebeeld) In de 17e eeuw droeg IJsland tovenaars 'truien' gemaakt van de huid van een dode vriend die hen rijkdom zou brengen. Volgens de legende werd een morbide deal gesloten tussen twee vrienden om te regelen wie werd de broek of 'necropants', die werden gebruikt voor doeleinden van traditionele magie op het moment. Het Museum van IJslandse tovenarij & Witchcraft in Holmavik, IJsland, herbergt de enige bekende intacte paar necropants, die waren bedoeld om te worden gedragen dag en nacht door hun eigenaar. Om de necropants (genaamd nábrók in de naïeve tong) een individu moest toestemming krijgen van een levende man om zijn huid te gebruiken na zijn dood. Het overlevende lid van het pact moest het lichaam van zijn dode vriend opgraven en de huid van het lijk in één stuk van de taille naar beneden halen zonder gaten of krassen, om de magische broek te maken. Zodra ze in de broek stapten, bleef de huid van het lijk aan hun eigen, volgens het museum, die documenten 17e eeuw occulte praktijken. Om het grimmige kledingstuk te maken, moest de drager van de broek een munt stelen van een arme weduwe met Kerstmis, Pasen of Whitson en het in het scrotum van de broek plaatsen, samen met het magische teken nábrókarstafur, dat getekend wordt op een stuk papier. De munt is een 'gereedschap om rijkdom te verzamelen door bovennatuurlijke middelen', aldus de woordvoerder. Het trok geld in het scrotum van levende mensen zodat 'het nooit leeg' zal zijn zolang de oorspronkelijke munt niet wordt verwijderd, volgens de folklore. Veel van deze technieken en gereedschappen worden vandaag de dag gebruikt. Toen Europeanen aankwamen in Oost-Groenland vanaf het einde van de 19e eeuw introduceerden ze nieuwe materialen, en moderne kleding zijn vaak een mix van oude technieken en nieuwere stoffen. Naast de naamsit, het Nationaal Museum van Denemarken's collectie beschikt ook over een luier en een paar panty's gemaakt van rendier huid en bont. Een soortgelijke collectie is te zien in het Nationaal Museum van Ethnologie, dat via het museum in Kopenhagen kwam. In de jaren dertig woonde Niko Tinbergen, winnaar van de Nederlandse bioloog en Nobelprijswinnaar, in Oost-Groenland en verzamelde voorwerpen van etnografisch belang. Hij schonk een Oost-Groenlandskajak en twee kajakkajakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkakkak. Er werden vele andere items geleverd door Gerti Nooter uit de jaren zeventig die onderzoek verrichtten in Noord-Amerika en de arctische regio, waaronder jachtuitrusting en kleding.
Kleding is onderdeel van een dierenhuid tentoonstelling in het Nationaal Museum van Denemarken. Het staat bekend als een 'naatsit' en werd gedragen tijdens de 19e eeuw in Groenland. Afhankelijk van het weer, de naamsit was vaak het enige kledingstuk gedragen. Andere items zijn een luier gemaakt van rendier huid en bont.