(CNN) Toen ISIS in augustus 2014 hun dorpen in de buurt van Mosul overtrad, pakte een kleine groep Assyriërs, een minderheid uit het Midden-Oosten met een geschiedenis die meer dan 4.000 jaar terugkwam, wapens op en vormde hun eigen militie: Dwekh Nawsha -- "The Sacrificers." Assyriërs behoren tot de snel afnemende christelijke bevolking van Irak -- recente schattingen van CAPANI, de grootste christelijke hulporganisatie in Noord-Irak, zetten het aantal tot 300.000 in vergelijking met 1,5 miljoen 20 jaar geleden -- en velen onder hen zien de strijd met ISIS als een laatste strijd om te overleven tegen de islamisten. "Ah, Assyriërs -- Ik heb over hen gelezen in de Bijbel,' zegt Marcus Naissan, een 25-jarige elektrotechnicus en lid van Dwekh Nawsha. "Maar we zijn niet alleen geschiedenis, we zijn nog steeds in leven, we zijn hier nog steeds." De uittocht van christenen uit Irak begon vóór ISIS -- en de burgeroorlog in het midden van de jaren 2000 eiste een bijzonder zware tol. Vandaag leven de meeste Iraakse christenen in Koerdische gebieden in het noorden, die een relatief toevluchtsoord van stabiliteit zijn geweest. En tot nu toe hebben de Koerden zware verliezen geleden om christelijke en Yezidi-minderheden tegen ISIS te verdedigen. Elke avond horen de strijders het gerommel van coalitievliegtuigen in de lucht boven Baqufa waar ze hun schuiladres hebben op slechts een paar mijl van de frontlijn. Hier ontspannen ze zich, patrouilleren ze in de lege straten van het dorp en proberen ze IS zelfmoordcommando's te verhinderen de nabijgelegen stad Dohuk binnen te komen waar UNHCR zegt dat bijna 100.000 vluchtelingen -- velen van hen christenen -- een tijdelijke verblijfplaats hebben gevonden. Tot nu toe heeft de militie slechts 40 strijders verzameld en opgeleid. Maar Rama Baito, manager van de digitale media aanwezigheid van de groep, toont me zijn directe berichten op Facebook -- tientallen ex-soldaten, diaspora Assyriërs of christelijke activisten van over de hele wereld contacteren hem en bieden monetaire steun of hun eigen aanwezigheid op de frontlijn. "We hebben nu 200 mensen wachten, omdat we gewoon niet genoeg wapens en trainingscapaciteiten," zegt Baito. Omdat ze nog steeds klein zijn en geen zware wapens hebben, zeggen de Dwekh Nawsha strijders dat ze nauw samenwerken met lokale Koerdische Peshmerga commandanten en delen dezelfde schuttersgaten op de frontlijn. De strijders zijn een zeer gemengde groep. Een jonge bakker, met zijn grote militaire dolk in een elegante schede, zegt dat hij zijn vader bracht toen hij in dienst ging. "Maar nu zien we elkaar maar zelden omdat hij in een andere eenheid van onze groep zit," zegt hij. "Als ik op vakantie ga, gaat hij naar het veld en andersom. Dus elke keer als we eenheden ruilen, wacht ik op hem, geef hem een snelle knuffel en ga dan terug naar huis." Op dit moment is IS gericht op andere fronten -- de gele velden van de Niniveh vlaktes zijn vrij veilig voor de meest jonge vechters. Maar niemand van hen denkt dat de overwinning op ISIS snel zal zijn, noch dat het vechten onmiddellijk daarna zal eindigen. Het enige wat ze nu kunnen doen is patrouilleren in de verlaten steegjes van Baqufa, om ervoor te zorgen dat de wilde honden de stad niet overnemen en hopen dat hun familie ooit terug kan keren.
Assyriërs zijn een oude Midden-Oosterse minderheid -- zij maken deel uit van de snel afzwakkende christelijke bevolking van Irak. Nadat ISIS hun dorpen overspoelde, vormden sommige Assyriërs een militie om te vechten voor overleving tegen de terreurgroep.