(CNN) Veel van de wereld is verbijsterd door de enorme toename van migrantendoden in de Middellandse Zee dit jaar, waardoor het aantal sterfgevallen op zee met een factor 30 is gestegen ten opzichte van hetzelfde jaar. Bijna alle sterfgevallen zijn gebeurd bij de gevaarlijke centrale Middellandse Zeeovergang van Libië naar Italië. De migrantenstromen over de Middellandse Zee zullen waarschijnlijk niet stoppen -- Italiaanse autoriteiten schatten dat tot 200.000 migranten in Libië wachten om over te steken, na 170.000 vluchtelingen en migranten die vorig jaar in Italië zijn aangekomen. Deze stromen weerspiegelen een aanzienlijke toename van het aantal vluchtelingen en intern ontheemden over de hele wereld, met een totale schatting van 51,2 miljoen mensen.De laatste zinken heeft geleid tot enige actie in de Europese Unie, die een nieuw tienpuntenactieplan onthuld heeft.Het plan omvat zowel afschrikkende mechanismen, zoals pogingen om schepen te vangen en te vernietigen die worden gebruikt door smokkelaars en een systeem voor snelle terugkeer, maar ook een uitbreiding van zoek-en-reddingsprogramma's en een voorgestelde nieuwe vrijwillige hervestigingsregeling, hoewel wordt gemeld dat dit slechts 5.000 ruimtes kan opleveren. Maar sommige EU-critici riepen op tot veel strengere actie om asielzoekers te weerhouden van het maken van de riskante reis. In een column gepubliceerd in de Britse krant Sun enkele uren voordat het zinken, Katie Hopkins verklaarde: "Het is tijd om Australian te krijgen. Breng op de wapenschepen, dwingen migranten terug naar hun kusten en verbranden van de boten." Sindsdien, Australische premier, Tony Abbott, heeft ook voorgesteld dat Europa een hardere aanpak, zeggende: "De enige manier waarop je de doden kunt stoppen is om de mensen smokkelen stoppen. De enige manier waarop je de dood kunt stoppen is door de boten te stoppen... Daarom is het zo dringend dat de Europese landen een sterk beleid voeren dat een einde maakt aan de smokkel van mensen over de Middellandse Zee." Dus wat zou het betekenen als de EU "Australisch" zou krijgen in haar benadering van asielzoekers? En zou Australië's huidige beleid gebruikt kunnen worden als een wereldwijde oplossing, of tenminste één voor asielzoekers die de Middellandse Zee proberen over te steken? Er waren dramatische veranderingen in het Australische immigratiebeleid in 2013, in de laatste maanden van de Labor regering, geleid door Kevin Rudd, die zijn gevolgd en verder genomen door de huidige liberale nationale coalitieregering, geleid door Abbott. In 2013, met tweepartijensteun van deze twee grote partijen, het vasteland Australië werd legaal "uit de migratiezone. Het werd gedaan zodat iedereen die aankomt zonder een visum per boot zou niet worden verwerkt in Australië. Alle mensen die Australië via zee willen binnenkomen, op grond van de Asylum Legacy Act, hebben niet langer het recht om in Australië binnen te komen of te verblijven terwijl hun vluchtelingenclaims worden verwerkt. In plaats daarvan kunnen ze worden vervoerd naar detentiecentra in Papoea-Nieuw-Guinea of Nauru. Als alternatief kunnen ze, onder een recente overeenkomst, ook akkoord gaan om naar Cambodja te verhuizen. Daarnaast heeft de Abbott regering ook enkele boten teruggestuurd naar Indonesië zonder het verwerken van asielaanvragen en, in twee gevallen, naar Sri Lanka na een zeer kort teleconferentiegesprek met de asielzoekers aan boord. Dat proces werd op grote schaal veroordeeld door mensenrechtenactivisten, gezien de voortdurende schendingen van de mensenrechten in Sri Lanka. Die verschuiving in het beleid onder opeenvolgende Arbeid en nu de Liberale Nationale regeringen in Australië is voornamelijk ontworpen als een afschrikwekkend: of, om Tony Abbott's slogan te gebruiken, om "de boten te stoppen" . Dus heeft het gewerkt ? Ten eerste , de nummers . Als uw enige criteria voor succes is het aantal boten die elk jaar in Australië arriveren , dan "geen voordeel" (geen asiel in Australië) en "stop de boten" (met inbegrip van de terugkeer van boten in internationale wateren) heeft gewerkt . In 2013 meldde de Australische regering dat 300 boten met ongeveer 20.000 mensen aan boord aankwamen; in 2014 waren er 0. De huidige regering heeft aangevoerd dat het doel ervan was om een einde te maken aan de mensensmokkel -- en dit vereiste geheimzinnigheid over de omvang van haar operaties en ommezwaaien. Dus we weten niet hoeveel boten geprobeerd hebben om Australische wateren met asielzoekers binnen te varen. Het blijkt ook dat er tijdens de periode 2013-2014 geen asielzoekers verdronken zijn in Australische wateren. Abbott legde de tactiek van geheimhouding en terugslag uit in de volgende verklaring: "We zijn in een felle strijd met deze mensen smokkelaars. En als we in oorlog waren, zouden we geen informatie geven die van nut is voor de vijand alleen maar omdat we misschien een ijdele nieuwsgierigheid over het zelf hebben." Als we accepteren dat deze antwoorden hebben gewerkt, de vraag voor de Australische regering is of het duurzaam is, en of het verlichten van de stroom van asielzoekers in de grotere Asia Pacific regio. Kortom, als dit beleid moest eindigen vanwege de financiële kosten, is dit beleid een "oplossing" geweest? In de latere jaren van de Howard-administratie werden zowel beleids- als begrotingsmaatregelen genomen uit de "Pacific Solution" van 2001, die eerst de excision zones en tijdelijke beschermingsvisa als afschrikmiddel voor asielzoekers introduceerde. De Rudd-regering heeft de tijdelijke beschermingsvisa volledig afgeschaft, maar heeft de excision zones behouden; dit gebeurde in een periode van verhoogde regionale instabiliteit, wat leidde tot een toename van asielzoekers in het Rudd-tijdperk. De eerdere Howard-jaren van afschrikking leverden geen oplossingen op lange termijn met betrekking tot de regionale stroom van asielzoekers. Op dit moment, in de grotere Zuidoost-Aziatische regio, kunnen we zien dat potentiële regionale druk een weg vinden naar Australische kusten. Het verdrinken van asielzoekers die via mensensmokkelaars zochten, lijkt te zijn toegenomen, in het bijzonder in de baai van Bengalen. Tegelijkertijd is het aantal asielzoekers dat probeert te vluchten in het Aziatische Pacifische gebied toegenomen; ze zijn gewoon nog niet het halen naar Australië. Op kosten alleen, het is moeilijk te zien Australië's aanpak van asielzoekers werken of betaalbaar in Europa. Voor Australië, deze kortetermijnoplossingen zijn buitengewoon duur geweest. Een 2014 rapport van de Guardian geschat dat de Australische regering kan hebben uitgegeven zo veel als A$ 10 miljard ($ 7,72 miljard) op haar detentiebeleid sinds medio 2007-- en dat elke persoon in offshore detentie kost de overheid zo veel als A$ 440.000 ($ 343.000). Ter vergelijking, we schatten dat een vergelijkbaar model om te reageren op de 170.000 vluchtelingen en migranten die vorig jaar in Italië zou kosten A$ 75 miljard (58,5 miljard). Het vermogen van de Australische regering om "de boten te stoppen" -- of tenminste asielzoekers op zee te houden -- hangt af van een aantal factoren, waaronder tolerantie vanuit Indonesië, aanzienlijke uitgaven voor het ontmoedigen van asiel en het weerstaan van internationale veroordelingen voor het schenden van de mensenrechten van asielzoekers. De gevolgen van een beleid van geen asiel en geen toevluchtsoord in Australië voor degenen die vanaf juli 2013 per boot zijn aangekomen, zijn asielzoekers die zijn geplaatst in situaties waarin ze kwetsbaar zijn voor misbruik, zoals we zagen met de dood van een Iraanse vluchteling in het Regionale Processing Center op Manus Island en seksuele en fysieke mishandeling van asielzoekers in het Regionale Processing Center in Nauru. De Australische regering interceptie van asielzoekers die proberen Australië te bereiken per boot, en vervolgens hun verhuizing naar Nauru of Papoea-Nieuw-Guinea (of misschien Cambodja), verwijdert of lost niet de mensenrechtenverplichtingen die Australië aan deze bevolkingsgroepen heeft. De operatie om de boten te stoppen en terug te brengen, genaamd "Operation Sovereign Borders" is politiek tumultueus geweest voor Australië's relatie met Indonesië. Terugkeer van boten naar internationale wateren kan in strijd zijn met Australië's verplichting om internationaal zeerecht; terugduwen naar Indonesische wateren schendt de Indonesische soevereiniteit en heeft mensen in groot gevaar gebracht. In 2013 en 2014 heeft de Australische regering de hulp van de Sri Lankaanse regering gevraagd om degenen te onderscheppen die probeerden te vluchten, en om degenen te ontvangen die het land al waren gevlucht, op een moment dat die regering werd onderzocht door de VN-Raad voor de rechten van de mens voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Zoals de situatie in Europa illustreert, alleen omdat mensen het niet maken naar uw kustlijn asiel te zoeken betekent niet dat mensen stoppen met het proberen asiel. Op de korte termijn, de "stop de boten" benadering lijkt te werken voor de Australische regering. Het is twijfelachtig of dit beleid financieel of politiek duurzaam is op lange termijn. Het heeft zeker geen einde gemaakt aan mensensmokkel of de pogingen van mensen om asiel te zoeken in de bredere regio Azië-Pacific. Nando Sigona stelt dat de recente tragedie in Italië niet alleen gaat over het beheren van zoek- en reddingsoperaties, maar vereist een consistente en langdurige betrokkenheid met de onderliggende oorzaken van vluchtelingenstromen. Dit is een boodschap die zowel de Europese Unie als Australië in acht moeten nemen. Italië is een goed voorbeeld van het niet proberen om asielzoekers met afschrikkende werking te stoppen. De Italiaanse regering beëindigde afgelopen herfst haar Mare Nostrum zoek- en reddingsprogramma, dat effectief was, maar ook de Italiaanse regering 9,5 miljoen euro per maand kostte. Het werd vervangen door een veel kleiner programma van de Europese Unie, Operation Triton, dat een kleiner patrouillegebied heeft en een budget van minder dan een derde dat van Mare Nostrum. De Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra'ad Al Hussein, heeft opgemerkt dat dit nieuwe programma totaal ontoereikend is en "meer gericht is op grenscontrole en toezicht op de zeeën dan op het redden van levens." In Italië waren zowel Mare Nostrum als Operatie Triton een onvermijdelijk tij aan het afremmen gezien de politieke instabiliteit in Noord-Afrika. De migranten die momenteel in Libië zijn in een hachelijke limbo, met een groeiende burgeroorlog die meer dan 400.000 Libiërs heeft verdreven en met Human Rights Watch merkt op dat het conflict en de ineenstorting van de overheid elke schijn van wet en orde uit grote delen van Libië heeft geëlimineerd. Ten tweede, dergelijk beleid heeft aanzienlijke juridische implicaties. De Australian High Court heeft geoordeeld dat dit beleid legaal is zolang ze plaatsvinden buiten Australië's migratie zone, een gebied dat vandaag de dag omvat alle Australische grondgebied voor de doeleinden van bootaankomsten. Daarentegen, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde in 2012 dat de inspanningen van de Italiaanse regering om migranten onderschept op zee naar Libië terug te keren schenden haar wettelijke verplichtingen uit hoofde van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens omdat de migranten "onder de voortdurende en exclusieve de jure en de facto controle van de Italiaanse autoriteiten." Dit suggereert dat soortgelijke praktijken als Australië zou illegaal zijn uit hoofde van het Europees Verdrag. Copyright 2015 The Conversation. Enkele rechten voorbehouden.
De Europese Unie probeert duizenden migranten te stoppen van verdrinking op zee . Migranten riskeren hun leven door mensensmokkelaars te betalen om hen naar Europa te brengen . Australië heeft de stroom migrantenboten naar zijn wateren met succes gestopt .