(CNN) De Italianen hebben een gezegde: "Te veel van iets kreupel maakt het." We zijn overbevolkt met zo veel fresco kerken, middeleeuwse kastelen en Romeinse ruïnes dat we gewoon niet weten wat te doen met hen, laat staan zorgen voor een goede onderhoud. We zijn blind geworden voor hun waarde en schoonheid. Er zijn bijna 5000 "gems" verspreid over het land, variërend van musea tot archeologische gebieden en monumenten. Italië beschikt over het hoogste aantal UNESCO-werelderfgoedlocaties ter wereld -- 50, waarvan er een aantal dreigen af te storten als gevolg van verwaarlozing en gebrek aan publieke middelen. En er zijn nog eens 42.000 die overgeleverd zijn aan de genade van modderstromen, overstromingen en natuurlijke calamiteiten. De op de UNESCO-lijst geplaatste Basiliek van Assisi, waar het graf van St. Frances ligt, is slechts de laatste van een reeks nationale schaamtes. Zijn gefrescoeerde muren door renaissance meesters waaronder Giotto riskeren omlaag te vallen en hebben dringend behoefte aan een stijlverandering. In een wanhopige beweging hebben de monniken een crowdfundingproject gelanceerd om 500.000 euro op te halen. We hebben het over een van de grootste bedevaartssites ter wereld -- om nog maar te zwijgen van de artistieke waarde ervan. Ik herinner me dat een Amerikaanse collega me ooit vroeg: "Maar wat doet Italië met zijn immense culturele erfgoed"? Goede vraag. Als andere landen de helft van wat we opscheppen hadden, zouden ze er een veel betere baan mee hebben. Paradoxaal genoeg, als we alleen het Colosseum of Venetië hadden zou het makkelijker zijn. Maar we doen het niet en het probleem is dat Italië niet weet hoe deze schat te exploiteren. Neem de succesvolle tentoonstelling van het British Museum over Pompeii in 2013: we hebben de echte site in onze achtertuin maar de Britten maakten er wereldwijd het beste van terwijl de echte Pompeii -- en nog steeds -- wereldwijde krantenkoppen maakte vanwege zijn frequente instortingen. Of, erger nog, Italië kon er niet minder om geven om zijn activa te promoten. Als reisschrijver heb ik het ongeluk dat ik bijna dagelijks met VVV-kantoren te maken heb en het is een strijd: velen zijn terughoudend om informatie te geven en hebben geen goede foto's van plaatsen. Ik vind dat ik ze bijna smeek, wanneer het andersom moet zijn. Het ware maar trieste is dat restyling in Italië vooral dankzij private fondsen en sponsors is. Crowdfunding heeft Bologna San Luca Portico al gered. Het Colosseum krijgt een make-over dankzij het schoenenmerk Todd's, terwijl een paar visionaire zakenmannen dorpen redden door ze om te zetten in luxe resorts. Toch is het niet alleen een kwestie van schaarse publieke middelen of bezuinigingsmaatregelen. Het gaat er ook om geen gevoel van artistieke en culturele gehechtheid te hebben, de zorg om waardevolle monumenten van een land te koesteren. En dat is omdat Italianen altijd een gevoel van nationaal toebehoren hebben gemist: Italië, ondanks zijn millennale geschiedenis, is een van de modernste staten ter wereld, verenigd in 1861. Patriot Massimo D'Azeglio zei ooit: "Nu we Italië hebben gemaakt, moeten we Italianen maken." Stoere baan inderdaad, en we zijn nog een lange weg te gaan. Er is ook een brede aanpak die de neiging heeft om restyling in het algemeen te beperken. Erfgoed autoriteiten zijn verliefd op het Romantische ideaal "van decadente ruïnes": beter laat het monument of de site zoals het is, zelfs laat het rotten, in plaats van het te herstellen en "vernietigen zijn oorspronkelijke schoonheid." Elke keer nieuwe metrowerken brengen aan het licht een onbekende Romeinse theater of necropoli, het bevriest allemaal - de openbare werken en de artistieke onderhoud. Behoud is gelijk aan nalatigheid en vergetelheid. Maar dat is een blinde aanpak. Er is zoveel Italië zou kunnen doen met wat het heeft, dat het zou kunnen leven van het toerisme. Symbola Foundation schat dat cultuur en kunst, indien goed geëxploiteerd, een omzet van 214 miljard euro per jaar kunnen genereren, wat neerkomt op 15,3% van het BBP. Een ander lastig probleem is het hebben van een goedkope cultuur. Toegangskaarten naar het Colosseum, de toplocatie van Italië die jaarlijks meer dan 6 miljoen toeristen lokt, kosten maximaal 12 euro. Matera's rotscrypten zijn 5 euro. Om nog maar te zwijgen van kerken met Michelangelo's werken, die vrij zijn om binnen te komen. De eerste keer dat ik Westminster Abbey in Londen bezocht, en St. Patrick's kerk in Dublin, was ik geschokt toen ik erachter kwam dat ik moest betalen om binnen te komen. En het was vrij duur, ook. Men zou kunnen beweren dat Italië het goed doet om de deuren van de Heer gratis te openen, maar waarschijnlijk in sommige "kritische" gevallen zou een minimale kosten om binnen te komen geen kwaad doen. De denkwijze van het land moet ook veranderen. Monumenten en kunstwerken zijn niet dood, maar levende dingen die verdienen om af en toe seks-up. Als we niet genoeg ruimte hebben om ze allemaal te laten zien of het geld voor hun onderhoud, waarom geven we ze dan niet over aan andere landen om te rennen? Of verkopen we ze aan rijke zakenlieden? Soortgelijke opties maken het haar van de overheid op het einde: ze benadrukken kunst behoort tot de Italiaanse mensen en moet in publieke handen blijven -- zelfs als het ontoegankelijk en onaangenaam is. Toch is het beter om een openbare ruïne of een prive, bloeiende multimediamuseum te hebben? De geheime kelders van de Uffizi Galleries zijn gestapeld met 2.500 vergeten meesterwerken, die zouden kunnen worden verhuurd aan privates. Curators vrezen dat de kunstwerken beschadigd kunnen raken als ze verplaatst worden. Maar spinnenwebben en stof kunnen geen kwaad doen, toch? Onze zonnige piazza's, bruggen en fresco's kastelen zouden regelmatig verhuurd moeten worden voor weelderige ceremonies en bruiloften van miljardairs stellen of voor grote bedrijfsevenementen die miljoenen euro's naar de schatkist van steden zouden brengen. En wie kan het schelen of één avondbewoners niet in staat zijn om hun auto voor hun palazzo te parkeren? Er zijn ook 6.000 verlaten middeleeuwse "ghosttowns" die kunnen worden teruggevonden of verkocht om de lokale economie te vernieuwen. De staat moet ook versnellen het proces van het op te zetten voor de veiling honderden artistieke sites en historische gebouwen aan privates en internationale investeerders die krijgen om ze te leiden voor 50 jaar. Sinds de lancering van het project in 2012 tot nu toe slechts twee stijlen zijn uitgewerkt, een zijnde een Renaissance villa in Florence veranderd in een deluxe spa resort. Rome is niet in een dag gebouwd, maar het kan in een uur afbrokkelen.
Italië beschikt over het hoogste aantal UNESCO Werelderfgoed sites in de wereld. Italië weet niet hoe om schatten te exploiteren, en lijkt niet om hen geven, schrijft Silvia Marchetti.