(CNN) De rechtspraak van het Hooggerechtshof beoefent de politiek evenveel als de wet -- en dat zal duidelijker zijn dan ooit wanneer de kwestie van het homohuwelijk dinsdag voor het hof komt. De publieke opinie over het huwelijk van hetzelfde geslacht is op zijn kop gevallen sinds het Hooggerechtshof in Massachusetts de praktijk voor het eerst legaliseerde in 2003. Overweldigende oppositie is veranderd in substantiële meerderheidsondersteuning, vooral onder jongeren van alle politieke overtuigingen. Zelfs de naam van de kwestie is veranderd -- tot huwelijksgelijkheid. Natuurlijk is de Grondwet sinds 2003 niet veranderd, een punt dat zeker zal worden gemaakt door tegenstanders van het homohuwelijk als Justice Antonin Scalia. Voor originalisten als Scalia -- degenen die geloven dat de Grondwet alleen geïnterpreteerd zou moeten worden zoals het oorspronkelijk door de kaderers werd begrepen -- het idee van een grondwettelijk recht op het homohuwelijk is een anathema. Voor hen betekent de Grondwet alleen wat het betekende voor degenen die het schreven -- en James Madison (of de auteurs van het 14e Amendement, net na de Burgeroorlog) heeft nooit nagedacht over de vraag of ze homo's het recht om te trouwen verleenden. Maar het Hooggerechtshof is altijd veel meer geweest dan de intenties van de kaderers. En de publieke opinie is slechts een van de buitengerechtelijke factoren die de rechtspraak soms in overweging neemt. In 1954 oordeelde het Hooggerechtshof unaniem dat openbare scholen niet langer studenten per ras konden scheiden, ook al vonden de auteurs van het 14e amendement duidelijk gescheiden scholen toelaatbaar. Chief Justice Earl Warren, die het advies schreef in Brown vs. Raad van Onderwijs, erkende dat de wereld was veranderd, vooral in het licht van de Koude Oorlog. Warren wist dat gescheiden scholen de reputatie van de Verenigde Staten in de strijd voor hart en geesten over de hele wereld beschadigden, en hij bestuurde het hof dienovereenkomstig. Warren's motieven hadden niets te maken met de intenties van de kaderers, en weinig te maken met de woorden van de Grondwet zelf, maar dit soort motivaties zijn gebruikelijk geweest in de geschiedenis van het Hooggerechtshof. Er zijn risico's, natuurlijk, wanneer de rechtvaardigheid wordt geleid door meer dan de tekst en de geschiedenis van de Grondwet. Net als iedereen, hebben de rechtvaardigheid onvolmaakte instincten als het gaat om het meten van publieke houdingen. Justice Ruth Bader Ginsburg is een vurig voorstander van abortusrechten voor vrouwen, maar ze heeft bedenkingen geuit over de beslissing van het hof in Roe versus Wade, het arrest van 1973 dat alle 50 staten verplichtte abortus te legaliseren. Ze heeft aangevoerd dat het hof een politiek proces voor legalisatie heeft onderbroken dat al gaande was, en dat de zaak een terugslag heeft veroorzaakt die de oorzaak van abortusrechten schade heeft berokkend. Haar positie is op verschillende punten discutabel. Abortusrechten waren niet overal in de jaren '70 ascendant, en tegenstanders waren al goed gemobiliseerd. Maar Ginsburg's twijfels over Roe hebben gediend als een belangrijke achtergrond voor de overweging van het Hooggerechtshof van het homohuwelijk. Toch, als het gaat om beslissingen van het Hooggerechtshof, is het meestal veilig om te wedden dat een meerderheid van de rechters zal neerdalen aan de kant van de meerderheid van het publiek. In ieder geval, als we gaan in het argument, het lijkt erop dat de meeste van de justitie hebben al besloten. Nadat de rechtbank besliste Verenigde Staten tegen Windsor in 2013, die ongeldig maakte het grootste deel van de 1996 wet bekend als de Defense of Huwelijkswet, meer dan een dozijn federale district rechtbanken rond de county zei dat de redenering van die zaak vereiste de legalisering van het homohuwelijk. Deze rechters toegestaan deze huwelijken te beginnen plaats in het hele land. Aanhangers van de bestaande wetten ging naar het Hooggerechtshof en vroeg om een verblijf van de lagere rechter uitspraken, omdat de rechters zelf niet had toegestaan dat de huwelijken plaats. Maar in elk geval ontkende het Hooggerechtshof het verblijf en liet het huwelijk van hetzelfde geslacht doorgaan -- die huwelijken zijn nu legaal in 37 staten en het District van Columbia. In een korte afwijkende mening van het niet verlenen van het verblijf, stelde rechter Clarence Thomas dat de kwestie al was geregeld in de geest van zijn collega's. "Deze verzoening [in het toestaan van huwelijken om door te gaan] kan goed worden gezien als een signaal van de voorgenomen oplossing van de rechtbank van die vraag," schreef Thomas. "Dit is niet de juiste manier om onze verantwoordelijkheden af te lossen..." Maar Thomas trok Scalia alleen om zich bij zijn meningsverschil aan te sluiten, wat suggereert dat zelfs medeconservatief rechter John Roberts en Samuel Alito het schrijven op de muur zagen. In ieder geval, bij mondelinge discussie, zullen we een aanwijzing krijgen wat de rechters denken over de kwestie. Maar we weten al dat hun beslissing, zoals zo velen in de geschiedenis van het hof, gebaseerd zal zijn op veel meer dan de tekst van de grondwet.
Jeffrey Toobin: SCOTUS om te beslissen homohuwelijk als VS grotendeels in het voordeel. Hebben kaderleden van plan dit? Dat doet er niet altijd toe. Hij zegt dat originalisten op het hof kan houwen naar conservatieve mening, maar de meeste van de rechters hebben aanwijzingen gegeven die ze zien schrijven op de muur.