Het is een goede zaak -- gelukkig -- dat een omstander de moed en de aanwezigheid van geest had om de schokkende video op te nemen die een blanke politieagent, Michael Slager, laat zien, neerschieten en doden van een schijnbaar ongewapende zwarte man genaamd Walter Scott na een stop in Noord Charleston, South Carolina. En de resulterende nationale golf van afkeer en verontwaardiging -- samen met de onmiddellijke arrestatie van Slager op moordaanklachten -- is een welkome en passende reactie. Maar de gebeurtenis roept brede, verontrustende vragen op over hoe vaak dergelijke incidenten plaatsvinden zonder het voordeel van een derde partij opname. Het is niet verondersteld om een mysterie te zijn: Meer dan 20 jaar geleden, Congres goedgekeurd een wet, de Violent Crime Control and Law Enforcement Act van 1994, ondertekend door president Bill Clinton, die vereist dat de federale Justitie gegevens over de dood veroorzaakt door de politie te verzamelen. De wet is nooit echt uitgevoerd, waardoor ons met fragmentaire informatie over bepaalde afleveringen in plaats van een uitgebreid gevoel van hoe ras en politie spelen in Amerika. "Wat gebeurde hier vandaag gebeurt niet de hele tijd. Wat als er geen video was? Wat als er geen getuige was -- of held, zoals ik hem noem -- om naar voren te komen?" zei L. Chris Stewart, een advocaat voor Scott's familie. "Zoals je kunt zien, de eerste (politie) rapporten zeiden iets totaal anders." Dat is zacht uitgedrukt. In vroege politieverklaringen -- uitgegeven voordat de video aan het licht kwam -- zei Slager naar verluidt dat Scott hem aanviel, dat hij pas vuurde na een gevecht en dat agenten medische inspanningen deden om Scott nieuw leven in te blazen. De video maakt hash van die claims, en waarschijnlijk heeft bijgedragen aan Slager's snelle arrestatie en in afwachting van moordaanklachten. "Als je het mis hebt, dan heb je het mis," zei North Charleston Mayor Keith Summey. Dat laat Slager achter om moordaanklachten te ondergaan die hem op de dodencel kunnen zetten -- en de rest van ons om een verontrustende realiteit onder ogen te zien. Ik ben er helemaal voor dat de politie lichaamscamera's gebruikt, hoewel ze geen magische remedie zijn voor het voorkomen of stoppen van het buitensporige gebruik van geweld. Maar het veel grotere probleem is dat we gewoon niet weten wanneer en waar politiemoorden plaatsvinden, of of ze clusteren in bepaalde steden of staten. En dat betekent dat we niet zeker weten of ongerechtvaardigde of buitensporige kracht correleert met bepaalde vormen van officierentraining of detecteerbare onderliggende raciale vooroordelen. We weten niet eens de rol die wordt gespeeld door officieren die onder stressvolle omstandigheden of tijdens het omgaan met psychische of fysieke ziektes. Deze essentiële vragen worden niet verondersteld een mysterie te zijn. Volgens Section 210402 van de Violent Crime Control and Law Enforcement Act van 1994, "De procureur-generaal zal, met passende middelen, gegevens verwerven over het gebruik van buitensporig geweld door wetshandhavers. ... De procureur-generaal publiceert een jaarlijkse samenvatting van de gegevens die onder deze sectie zijn verkregen." Dat deel van de wet is effectief genegeerd, na een eerste poging tot een uitgebreid verslag gepubliceerd in 1996. In 2001 werd in een artikel van de New York Times opgemerkt dat als het gaat om het gebruik van dodelijk geweld, "Geen uitgebreide verantwoording voor alle 17.000 politiediensten van het land bestaat." Er zijn meerdere redenen waarom de wet is genegeerd. Het verzamelen van informatie uit de duizenden jurisdicties van het land -- de talloze dorpen, provincies en steden -- is een moeilijke, dure opdracht. Het werk is nog moeilijker omdat veel politiediensten, die hun vuile was niet willen uitzenden, geen onderscheid maken tussen gerechtvaardigde en ongerechtvaardigde moorden op grond van de redelijke gronden dat het aan de rechter is om te beslissen of een officier bruutheid heeft begaan -- iets dat vaak pas na jaren van gerechtelijke procedures is vastgesteld. Deze hindernissen zouden kunnen worden overwonnen door een vastberaden inspanning van Washington, maar het Congres heeft het ministerie van Justitie niet aangespoord om de gegevens te eisen en de wet van 1994 na te leven. Een zwakke substituut genaamd de Death in Custody Reporting Act werd aangenomen in 2000 en vernieuwd in 2014, maar het is een vrijwillige rapportage programma bedoeld om informatie te coaxen uit lokale afdelingen. Een deel van de data gap is gevuld door media-organisaties -- en wat ze hebben ontdekt onderstreept alleen de behoefte aan gespierde, verplichte handhaving van de data-verzameling wet. In 2011 publiceerde de Las Vegas Review-Journal een uitgebreid onderzoek van de politie moorden in en rond Las Vegas en vond 378 schietpartijen over een periode van 20 jaar, 142 waarvan waren fataal. In geen geval was een officier veroordeeld of zelfs ontslagen vanwege een schietpartij tijdens dienst. In South Carolina vorige maand publiceerde de Staatskrant een onderzoek van 209 gevallen waarin officieren op verdachten schoten, en vond dat slechts een handvol officieren werden aangeklaagd, en niemand schuldig bevonden. "In South Carolina, blijft het uiterst zeldzaam voor een officier te vinden in de fout crimineel voor het schieten op iemand," de Columbia krant concludeerde. Een groep activisten heeft een website gecreëerd genaamd MappingPoliceViolence.org die gevallen van politiemoorden onderschept; de schatting dat er in 2014 minstens 304 zwarte mensen door de politie zijn gedood kan de beste gok zijn die we hebben over de dimensies van een nationaal probleem. Maar we zouden niet moeten raden. Zoals de Las Vegas Review-Journal in 2011 gered zou kunnen worden: "Hoeveel levens zouden er gered kunnen worden als de belastingbetalers overal beter geïnformeerd waren over politie schietpartijen? Hoe kunnen ze weten over een potentieel lokaal probleem zonder informatie? ...De politie volgt al alles, van huiselijk geweld tot kindermisbruik tot moord, en de politie lobbyt regelmatig staat en federale wetgevers om nieuwe misdaden in het statuut te plaatsen. De budgettaire impact van het toevoegen van een andere rapportagecategorie aan lokale politiediensten zou minuscuul zijn. De sociale impact van een dergelijke toevoeging zou echter enorm zijn." Die gemeenschappelijke zinswaarneming wordt nagevolgd door de Obama-administratie -- specifiek de Task Force van de president op 21ste eeuwse politie, opgericht in december als reactie op wijdverbreide protesten na de politiemoorden op ongewapende zwarte mannen, waaronder Michael Brown en Eric Garner. Het onlangs vrijgegeven tussentijds rapport van de taskforce roept nogmaals op tot het Ministerie van Justitie om uitgebreide gegevens te verzamelen van lokale afdelingen. Maar het zal meer druk vergen -- van activisten, slachtoffersfamilies, leden van het Congres en president Barack Obama zelf -- om een einde te maken aan het blokkeren van informatie. Het is lang geleden dat we de waarheid hebben over hoeveel meer moorden zoals Walter Scott's gebeuren zonder een video om de feiten recht te zetten.
Errol Louis: Bij toeval heeft een omstander video South Carolina officier geschoten op schijnbaar ongewapende zwarte man . Federale wet over het melden van dergelijke schietpartijen gaat ongedeerd -- hoeveel gevallen horen we nooit? Hij vraagt. Louis: Het is lang geleden dat ambtenaren de waarheid vertellen -- zelfs als er geen video is.