Ali Addeh vluchtelingenkamp, Djibouti (CNN)Henol en Mebratu komen uit hun huidige huis, een bescheiden structuur met plastic vellen dienen als het dak, het dragen van de "master folder." Een van de belangrijkste documenten op het kamp, het is een verslag van elke Eritrese naam en hun zaak - of ze zijn toegekend vluchtelingenstatus, of ze hebben hun hervestiging interview, of ze hebben geprobeerd de reis naar Europa over zee, en of ze het hebben overleefd. Door de rijen namen worden rode stippen gemarkeerd om de doden aan te duiden. In de afgelopen dagen, nieuws -- van het netwerk van vrienden en familie over de hele wereld -- kwam binnen dat er 20 nieuwe stippen moesten worden gekrast -- voor de 20 vrienden die waren verdronken van de kusten van Italië. Al 25 jaar lang is het vluchtelingenkamp Ali Addeh een bewaarplaats geweest voor degenen die vluchtten naar Djibouti, die Eritrea, Ethiopië en Somalië in de Hoorn van Afrika grenst. Voor de 10.000 inwoners van het kamp, die meestal uit deze landen komen, zou dit slechts de eerste stop moeten zijn op hun reis naar hervestiging door de Verenigde Naties. Velen zeggen dat het jaren geleden is en dat ze moe zijn van wachten. Voor degenen die bereid zijn te betalen, is er een andere route naar een nieuw leven. Over de Ethiopische grens, door naar Soedan en dan omhoog en over Libië -- vanwaar de migrantenschepen die door mensensmokkelaars worden geëxploiteerd, met hoogtij varen. Henol's vriend Soloman was een van de honderden die hun leven verloren deze week toen hun boot in de Middellandse Zee onderweg naar Europa kapseisde, vertelde hij me. Ze waren samen opgegroeid -- ze maakten zelfs samen de riskante reis naar Djibouti. Toen de tijd kwam voor Soloman om te reizen, zei Henol dat hij ook gevraagd werd om te gaan maar zei nee. Hij hoopte de legale route nog wat langer te geven. Het was de eerste keer dat ze in jaren gescheiden waren. Ik vraag Henol of hij nog steeds gelooft in de legale route. "Ik kan nu zien dat we door de wereld zijn vergeten," zegt hij. "Er is hier geen oplossing. Geen oplossing thuis -- wat kunnen we doen? We leven in limbo." Hij zegt me dat hij nu van plan is om zijn vriend te volgen. Ook al stierf hij proberend, ik vraag? "Ja," antwoordt hij. Eritrea wordt gerangschikt als een van de meest repressieve landen in de wereld, met een vergrijzende dictator die een brute regime van gedwongen dienstplicht afdwingt aan het leger dat volgens rechtengroepen een dekmantel is voor massale uitbuiting. Gekozen door de nationale vergadering van het land in 1993, runt Isaias Afewerki wat in wezen een eenpartijstaat is. Een jongeman in het kamp komt op krukken om ons zijn verminkte knie te laten zien. De commandant van zijn militaire eenheid, zegt hij, beschuldigde hem van insubordinatie en met een viskeuze trap liet hem voor het leven gehandicapt - slechts een paar maanden verlegen van zijn 17e verjaardag. Hij vraagt dat we zijn naam niet onthullen. Dit zijn de dingen waar niemand hier over zal praten voor de camera. Terug in Djibouti vinden we een man die bereid is om te spreken, zolang we zijn identiteit verduisteren. Met zijn gezicht in de schaduw vertelt hij ons dat de laatste keer dat hij zijn vader zag 20 jaar geleden was -- de nacht dat zijn moeder werd gedood om de mannen te stoppen die hem meenamen. Hij gelooft dat ze voor de veiligheidstroepen werkten. Zodra hij oud genoeg was, zegt hij dat hij zijn eerste poging deed om Djibouti binnen te gaan. Hij werd ontdekt en gewond door geweerschoten. Zodra hij was hersteld, probeerde hij opnieuw, wetende dat als hij deze keer werd gepakt hij zou worden gedood. Ondanks een wond die nauwelijks was genezen, hij maakte het in Djibouti na vier dagen wandelen dag en nacht. Dit is waar hij is geweest voor de laatste zeven jaar, wachtend om te worden hervestigd door de VN. De onzekerheid is pijn. Hij begrijpt waarom anderen hebben hun hoop op mensen smokkelaars en lekkende schepen. "Mensen riskeren hun leven," zegt hij, "voor een beter leven. "Alles wat er gebeurt [in Europa] is vanwege de verwaarlozing van de internationale gemeenschap. "Mensen komen naar Djibouti en kijken naar iemand zoals ik die al zo lang wacht en denkt dat er geen hoop is. Het is beter om onszelf in de handen van God." Als hij het geld had, zegt hij, zou hij dat ook doen.
Al 25 jaar lang is het vluchtelingenkamp Ali Addeh een bewaarplaats voor mensen die naar Djibouti vluchten. Velen komen uit Somalië, Ethiopië en vooral Eritrea -- dat wordt geregeerd door een eenpartijstaat. Ondanks de risico's, zeggen Eritrese vluchtelingen dat ze hun leven zouden riskeren met mensensmokkelaars.