Ed Miliband heeft veel lof gekregen voor het toegeven dat hij blubberde tijdens het kijken naar Pride, een Britse film uitgebracht vorig jaar. Het is een rooskleurige, nostalgische blik terug op een kritiek moment in de 20e-eeuwse Britse geschiedenis. Elke druppel sentiment wordt uit het verhaal gewrongen, met dappere jonge mannen en vrouwen riskeren hun leven om een kwaad dictator te nemen. Dus waar gaat het over, dit hartverwarmende verhaal van Britse derring-do? De Slag van Groot-Brittannië? De Falklands crisis? De Irak oorlog? Scroll naar beneden voor video . Labour leider Ed Miliband bekende dat hij 'geblubd' tijdens de Britse film Pride die zich richt op de 1984 mijnwerkers staking. Nee. Het richt zich op de 1984 mijnwerkers staking en de dappere underdogs zijn een Londense groep van homo's en lesbiennes die reizen naar Zuid-Wales om hun solidariteit met de lokale tak van de National Union of Mineworkers uit te drukken. Onnodig te zeggen, de kwaadaardige dictator die ze vechten is Margaret Thatcher. Miliband kreeg veel lof voor het toegeven dat hij had een huilen. Wat een verrassing dat zo'n verhaallijn leidde de Labour leider om uit te roepen: "Justine [zijn vrouw] en ik keek het onlangs en blubberde.Ik ben er zeker van Pride is niet de enige Britse film die de rechts-on Milibands zullen hebben hun weg door gehuild. Want er zijn zo veel in de afgelopen jaren dat mythologiseer de dappere en onderdrukte arbeiders wiens leven worden miserabel gemaakt door de Tories. In werkelijkheid zijn deze films Pride, Billy Elliot (ook een stuk mijnwerkers die propaganda afschilderden die Thatcher afschilderde als de Duivel incarnate), Made In Dagenham (over een autofabriek staking) en The Full Monty (over een groep overbodige Sheffield staalarbeiders gedwongen om naakt te strippen om geld te verdienen) misschien ook partijpolitieke uitzendingen voor Labour geweest. Voor de hoeksteen van deze linkse propagandafilms is een verdorven herschrijven van de geschiedenis, waarin Groot-Brittannië's recente verleden wordt beschreven als een strijd tussen heldhaftige vakbondsleden, vechtend om de armen en kwetsbaren te verdedigen, en gevoelloze bazen, die alles op hun pad bulldozingen in het meedogenloze streven om geld te verdienen voor hun kapitalistische overlords. Er is geen erkenning door de filmmakers dat de vakbonden hebzucht en pestkop tactieken alles behalve vernietigd de Britse economie, of dat hun geliefde welvaartsstaat (die daadwerkelijk een verschrikkelijke afhankelijkheidscultuur in vele delen van het land heeft gecreëerd) afhankelijk is van een sterke, ongesaboteerde economie om het drijvend te houden. De film Pride bereikt een dubbele whammy door niet één maar twee heilige koeien van links te vereren: bolshie vakbonden en minderheden (in dit geval homoseksuelen). Natuurlijk duurt het niet lang voordat de vakbondsbazen erkennen dat de levens-en-dood strijd geconfronteerd met homo's en lesbiennes is zeer vergelijkbaar met die van hun Welshe mijn leden. Scroll naar beneden voor video . Wringing elke druppel van emotie van het linkse publiek, de regisseur eindigt de film met een scène met bus-ladingen mijnwerkers verschijnen om een gay trots mars in Londen te ondersteunen Hyde Park, als zanger Billy Braggs There Is Power In A Union komt blowen over de soundtrack. Vreemd genoeg afwezig uit het verhaal, natuurlijk, is een verwijzing naar de rol die de NUM speelde in het neerhalen van opeenvolgende Britse regeringen • zowel Conservatieven als Labour • en haar bijdrage aan de verschrikkelijke industriële onrust die Groot-Brittannië in de jaren zeventig greep en culmineerde in de winter van ontevredenheid. Er is ook geen sprake van de poging van Arthur Scargill, de gekke-linkse leider van de NUM, om communistisch Rusland over te halen om niet te spreken van kolonel Gaddafi om de staking te financieren, waar zijn leden niet eens het recht hadden om in een eerlijke stemming voor te stemmen. Billy Elliott is een andere film over dappere en onderdrukte arbeiders wiens leven ellendig wordt gemaakt door de Tories. Hetzelfde historische revisionisme wordt tentoongesteld in Made In Dagenham, over vrouwelijke werknemers die in de Ford autofabriek in Oost-Londen in 1968 in staking stappen, en die eisen gelijke beloning met mannelijke werknemers. Zoals met Pride, het dramatische hart van het verhaal is een conflict tussen twee groepen linkse activisten die geleidelijk leren om gemeenschappelijke oorzaak te maken in dit geval, mannelijke en vrouwelijke winkelvloerwerkers. Op geen enkel punt in de film is enige sympathie getoond ten opzichte van de werkgevers worstelen om de firma concurrerend te houden. De kijker wordt verwacht te veronderstellen dat de eisen van de stakers zijn volledig gerechtvaardigd. Made In Dagenhams politieke boodschap kon niet duidelijker zijn, en het eindigt op een triomfantelijk briefje met de goedkeuring van de Equal Pay Act door een Labour regering in 1970. Een meer eerlijke beoordeling van de Britse auto-industrie zou hebben gekenmerkt de manier Union Firebrands zoals Derek Robinson  Inderdaad, een realistischer einde aan Made In Dagenham zou erop gewezen hebben dat de Ford fabriek die ooit 40.000 mensen in dienst had nu minder dan 4.000 mensen heeft, mede dankzij de stijgende arbeidskosten die door militante vakbonden omhoog geduwd. Brassed uit in de hoofdrol Pete Postlethwaite en Ewan McGregor portretteerde Margaret Thatcher als een orgie. Dan weer, dat zou betekenen het erkennen van de ongelegen waarheid dat de vakbonden speelden een grote rol in de naoorlogse achteruitgang van de Britse industriële basis. Misschien is de meest opvallende omissie van dergelijke linkse propagandafilms een concessie dat het beleid van Margaret Thatcher een noodzakelijke correctie was voor de chaos en pessimisme van de jaren zeventig. Het feit is dat haar regering erfde een land op de rand van de politieke en economische ineenstorting en herstelde het om een goede gezondheid te beledigen, in staat om zijn hoofd weer hoog in de wereld te houden. Maar in zoveel links geïnspireerde Britse films van de afgelopen 25 jaar, of Brassed Off (over een mijnband die geconfronteerd wordt met de sluiting van hun mijn door een Tory regering), The Full Monty of Billy Elliot, Thatcher wordt geportretteerd als een sloopbal vastbesloten om de traditionele arbeidersklasse gemeenschappen te vernietigen en mooie linkse waarden te vervangen door nare rechtse. Onvermijdelijk wordt de periode voor Thatcher afgeschilderd als een gouden eeuw, een pastorale idyll rechtstreeks uit een Hovis commercial, terwijl het Verenigd Koninkrijk dat ze achterliet wordt afgeschilderd als een geldzuchtige spirituele woestenij. Is het een wonder dat dergelijke films maken Ed Miliband, opgevoed door een Marxistische academische vader, Blub? De enige uitzondering op deze schandelijke serie truth-twisting films was The Iron Lady, waarin Groot-Brittanniës eerste vrouwelijke premier werd getoond in een genuanceerder licht, bijna ondanks de makers . Linkse instincten . Made In Dagenham is over vrouwen werknemers lopen in staking in de Ford auto fabriek in Oost-Londen in 1968 , eisen gelijke beloning met mannelijke werknemers . Het is over het algemeen onsympathiek . Er zijn tal van scènes waarin ze wordt gezien als lijden aan dementie, die suggereert een element van vijandigheid . Maar actrice Meryl Streep brengt zo'n diepte en menselijkheid aan de hoofdrol die barones Thatcher verschijnt als een meer complexe figuur dan de boeman van de linkse mythologie. Niet verrassend, De Iron Lady werd veroordeeld door velen in de Britse film establishment voor het zijn ondiepe en superfiele . Zonder twijfel, als het Thatcher als een wreed monster had afgebeeld, zouden dezelfde critici het een out-and-out meesterwerk hebben geprezen. Maar geen zorgen. Deze fout werd gecorrigeerd het volgende jaar door Labour-ondersteunende Danny Boyle. In zijn royale £ 27 miljoen openingsceremonie voor de Olympische Spelen van Londen 2012 maakte hij geen directe verwijzing naar Groot-Brittannië grootste naoorlogse Premier die vreemd op zich was maar liet kijkers in geen twijfel over zijn visie op het Thatcherisme. Weer werden we getrakteerd op de bekende linkse versie van de geschiedenis van Groot-Brittannië, waarin top-hatted Tory industriëlen, vastbesloten om het land met donkere satanische molens, worden gestopt in hun sporen door een alliantie van features, vakbonden en lesbische, homo, biseksuele en transgender activisten. Boyle collaborateur, Frank De Iron Lady werd veroordeeld door velen in de Britse film establishment voor het zijn van de ondiepe en superful zijn, een voorbeeld van zichzelf-belangrijke film-making. De waarheid is, het is, het is de linkse die niet begrijpt hedendaags Groot-Brittannië. Wij zijn niet een saai, depressief land, riven met klasse divisies en groteske ongelijkheid, zoals je zou denken van het kijken naar films zoals Pride en Billy Elliot. Integendeel, misdaad is lager, levensverwachting hoger en de standaard van het leven beter dan op enig moment in ons verleden. De rechten van vrouwen, homo's en etnische minderheden worden allen krachtig verdedigd door politici van links en rechts, en onze scholen en ziekenhuizen zijn nog nooit beter (of meer rijkelijk gefinancierd). Groot-Brittannië heeft nu de snelst groeiende economie in de westerse wereld, met meer banen worden gecreëerd vorig jaar in Yorkshire . ironisch genoeg, de provincie waar zo veel van deze linkse propaganda films zijn ingesteld . . dan in heel Frankrijk. Kunnen we niet gewoon een eigen-groeide film die viert het wonder dat is moderne Groot-Brittannië en brengt een traan van trots voor ons allemaal, in plaats van linkse geruis dat triggers .blubbing . van Ed Miliband?
Ed Miliband heeft toegegeven dat hij huilde kijken naar de Britse film Pride . Film centra over de 1984 mijnwerkers staking en een groep van homo's en lesbiennes . Billy Elliott en Brassed Off kon ook de Labour leider blubben .