De ouders van een terminaal zieke jongen hebben zijn laatste wens vervuld door te trouwen op zijn bed in het ziekenhuis. Corey Edwards, uit Teignmouth, Devon meer dan wat dan ook wilde zijn ouders Craig, 28, en Jemma, 21, binden de knoop. De vijf-jarige werd gediagnosticeerd met een complexe aangeboren hart defect op de leeftijd van zeven maanden en sindsdien heeft ondergaan acht open-hart operaties en andere behandelingen. Jemma en Craig Edwards luisteren naar hun huwelijk geloften tijdens hun huwelijk in Bristol Children's Hospital . Corey Edwards' taak was om de ringen voor zijn ouders te houden tijdens de huwelijksceremonie . De vijfjarige heeft last van een terminale aangeboren hartafwijking en had vaak zijn ouders gevraagd waarom ze niet getrouwd waren . Corey is op de pediatrische intensive care unit in Bristol Children's Hospital sinds januari en toen artsen gaf zijn ouders het verwoestende nieuws dat hij niet veel langer te leven, Mr en Mrs Edwards besloten om te trouwen. Ze waren al drie jaar verloofd, maar plannen om de knoop te binden werden in de wacht gezet vanwege de geboorte van hun dochters, de tweejarige Isabelle en de zes maanden oude Caitlyn, en Corey's zieke gezondheid. Toen ze hoorden van de wens van hun zoon, voelden ze dat er geen tijd was als het heden en, met de hulp van personeel en vrienden gemaakt in het ziekenhuis, ze waren in staat om de hele dienst binnen 48 uur te organiseren. Ze maakten geschiedenis toen ze het eerste paar trouwden in het ziekenhuis maar moesten speciale toestemming krijgen van de aartsbisschop van Canterbury. De wet staat koppels toe om in het ziekenhuis te trouwen als een van hen wanhopig ziek is en dat in dit geval niet van toepassing was. Maar een wet die teruggaat tot Henry VIII geeft de aartsbisschop van Canterbury speciale dispensatie om bruiloften toe te staan in het ziekenhuis om 'pastorale redenen'. De heer Edwards, een raadsmedewerker, zei: 'Een paar weken geleden werd ons verteld dat ze niet dachten dat hij naar huis zou gaan. We blijven hopen dat hij dat zal doen, maar het ziet er gewoon minder waarschijnlijk elke dag. 'Toen we Corey's wensen kenden, kwam iedereen van de pediatrische intensive care unit en Ward 32, inclusief medewerkers en vrienden, bij elkaar om ons te helpen. De Edwards waren al drie jaar verloofd maar besloten om hun bruiloft snel te volgen toen ze ontdekten dat hun zoon Corey misschien niet veel langer zou leven. 'We wilden beiden jaren geleden trouwen maar besloten dat we niet zouden trouwen zonder Corey daar, dus de enige manier waarop we het konden doen was in het ziekenhuis. 'Hij heeft al een paar keer gevraagd waarom we niet getrouwd zijn, dus dachten we dat we een speciale dag zouden maken en hem een beetje opvrolijken. 'De bisschop van Bristol moest de aartsbisschop van Canterbury schrijven om speciale toestemming te krijgen voor ons om te trouwen in het ziekenhuis en we zijn zo dankbaar dat hij het ermee eens was.'Toen we het startsein kregen, hadden we slechts een kwestie van dagen te plannen. We haastten ons naar de stad om een jurk en pak te kopen en maakten het goed met onze verlovingsringen als trouwringen. 'We konden de vrijgevigheid van alle betrokkenen niet geloven. Eén verpleegster hielp om Jemma's haar te doen, terwijl nog twee stafleden de taart maakten en ijskoudden. 'De voorzitters werden bij elkaar getrokken om een gangpad te vormen en decoraties werden opgehangen om het te laten voelen als een trouwlocatie. 'We waren getrouwd door de kapelaan van het ziekenhuis, Rev Stephen Oram, die erg opgewonden was om deze gelegenheid met ons te delen. 'Het belangrijkste voor ons was echter dat onze zoon Corey aan onze zijde stond, de ringen vasthield en zijn pak droeg. 'We konden niet trotser op hem zijn. We waren ook ongelooflijk gelukkig met onze dochters daar en de steun van zo velen.' Mr Edwards voegde eraan toe: 'Het werd een echt, echt geweldige dag en Corey was zo trots. Hij zag er erg knap uit. Ik denk dat hij er echt van genoten heeft, wat het belangrijkste was. 'Trouwen is meestal de bruid en bruidegom's speciale dag, wat het was, maar het is meer Corey's speciale dag omdat hij zo'n speciale jongen is. 'Het was leuk om onze speciale dag te delen met de mensen die ons hebben geholpen van Corey's korte leven te genieten. Het is zover gekomen dat ze nu niet meer kunnen doen, wat natuurlijk heel moeilijk is. 'In plaats van de hele tijd aan zijn bed te huilen op die ene dag hadden we een echte speciale dag. We weten dat hij blij was die dag. 'Als hij thuis is en goed je zou niet weten dat hij een hartpatiënt is. Hij is gelukkig, rent rond en houdt van spelen.' William Booth, de kinder-intensive care-eenheid, zei: 'Het was een voorrecht om Craig en Jemma's speciale dag te delen met hun kinderen Corey, Isabelle en Caitlyn, familie en vrienden. 'Het hele ziekenhuis was vol opwinding en een van de verpleegsters maakte en ijste een taart, anderen brachten bloemen en geschenken voor de pasgetrouwden. 'Veel van de verpleeg- en medische teams die betrokken waren bij Corey's zorg kwamen binnen tijdens de paasvakantie om deze speciale gelegenheid met hen allen te delen.' Van links naar rechts afgebeeld op de trouwdag is Corey Edwards en zijn zussen Isabelle en Caitlyn. Aan de achterkant is hun moeder Jemma, dominee Stephen Oram en hun vader Craig Edwards. Rev Oram zei: 'Henry VIII gaf de toenmalige aartsbisschop van Canterbury deze bijzondere macht om de wet te omzeilen. 'Het was die oude wet van enkele honderden jaren geleden die werd uitgevaardigd waardoor meneer en mevrouw Edwards konden trouwen. Het betekende een beetje papierwerk om in te vullen, maar we waren in staat om dat in 48 uur klaar te krijgen. 'Het was heel emotioneel en het was emotioneel om vele redenen. De familie en de wijk wisten hoe speciaal dit voor hen was en het was het vervullen van de wens van een stervend kind. 'Het was ook emotioneel omdat we wisten dat de uitkomst voor arme Corey geen goed resultaat zou zijn en iedereen was zich gewoon bewust van de specialiteit van de dag voor Mr en Mrs Edwards en Corey.' De pasgetrouwden brachten hun huwelijksnacht door aan het bed van hun zoon en keerden later terug naar het Ronald McDonald House waar ze verblijven terwijl Corey in het ziekenhuis ligt. Mr Edwards zei: 'Het kan misschien niet de dag zijn geweest die we aanvankelijk in ons hoofd hadden gepland, maar het maakte ons niet uit. 'Onze zoon daar hebben betekende meer dan wat dan ook en het zal een dag zijn die we nooit zullen vergeten. We kunnen het personeel niet genoeg bedanken voor wat ze voor ons en Corey hebben gedaan en we willen graag dat ze weten hoezeer we hun harde werk en toewijding waarderen.' Jemma en Craig Edwards tekenen hun huwelijksregister en het ziekenhuisbed van hun vijfjarige zoon Corey.
De vijfjarige Corey Edwards vroeg vaak waarom zijn ouders niet getrouwd waren. Craig en Jemma hadden hun bruiloft in de wacht gezet om zijn hartdefect te bestrijden. Ze besloten om de knoop te binden toen ze ontdekten dat zijn ziekte terminal was. De Edwards maakte geschiedenis als het eerste paar om te trouwen in het ziekenhuis. Het vereist speciale schriftelijke toestemming van de aartsbisschop van Canterbury. Ze vervulden Corey's stervende wens door het organiseren van ceremonie binnen 48 uur. Hij hield de ringen, terwijl het personeel maakte een taart en de gedecoreerde ziekenhuisafdeling.