Een vrouw die 30 jaar van haar leven geloofde dat ze leed aan hersenverlamming, alleen om te leren dat ze in feite verkeerd was gediagnosticeerd en bijna al haar symptomen kon worden genezen met slechts één pil, staat erop dat ze geen wrok of woede voelt over haar arts. Jean Sharon Abbott, 38, uit Plymouth, Minnesota, werd verteld dat ze had spastische diplegia, een vorm van cerebrale verlamming, toen ze slechts vier jaar oud was, legde ze uit aan de Machtige. Maar na drie decennia van lijden aan spierspasmen, zwakte, bijna immobiliteit, en het ondergaan van pijnlijke chirurgische procedures, ze geleerd op de leeftijd van 33 dat ze eigenlijk had dopa-responsieve dystonie (DRD), een zeldzame, maar behandelbare, spierstoornis. 'Echt, ik heb nooit negatieve gedachten over wat ik ging door,' Jean vertelde Daily Mail Online van haar verkeerde diagnose, die zag haar beperkt tot een bed voor een groot deel van haar jeugd. Scroll naar beneden voor video . Levensveranderende fout: Jean Sharon Abbott kan worden gezien herstellende van de operatie toen ze 12 jaar oud was. De 38-jarige heeft nu ontdekt dat ze werd verkeerd gediagnosticeerd met spastische diplegia, een vorm van cerebrale verlamming. Verschillende leven: Jean, die is afgebeeld met haar man (L) en door zichzelf (R), gebruikt een mobiliteit scooter voordat ze werd gediagnosticeerd als het hebben van dopa-responsieve dystonie (DRD), een zeldzame, maar behandelbare, spieraandoening. Terwijl Jean toegaf dat er 'veel keren' ze wenste dat ze niet te maken had met de fysieke symptomen geassocieerd met conditie, met inbegrip van haar afhankelijkheid van anderen om alledaagse taken te voltooien, merkte ze op dat ze nog steeds een 'fantastische kindertijd' - dankzij grotendeels de onwrikbare steun van haar familie en vrienden. 'Ondanks dat ik had uitdagingen, mijn ouders waren zo goed met omgaan met mijn handicap en deed niet de baby mij,' legde ze uit. 'Ook had ik ware vriendschappen die ik nooit had om te ondervragen. Al mijn levenservaringen maakten me wie ik vandaag ben - en ik vind mezelf leuk.' Toen Jean voor het eerst werd gediagnosticeerd met spastische diplegia, werd ze beschouwd als een schoolvoorbeeld, hoewel haar MRI's en CAT-scans geen typische symptomen van de aandoening vertoonden. En omdat haar neuroloog werd beschouwd als een van de beste in het veld, gaven de tweede meningen nooit andere conclusies. 'Ik was gezien door een van de beste in het land, zo niet de wereld, en mijn ouders nam me zelfs mee naar het toonaangevende ziekenhuis in de VS voor een tweede mening', herinnerde ze zich. 'Ze bevestigden de spastische diplegia diagnose en zeiden dat mijn arts ze allemaal onderwees.' Jean zei dat ze nooit twijfelde aan haar oorspronkelijke diagnose en in plaats daarvan koos om haar fysieke worstelingen te accepteren en zich te richten op het leven van haar beste van haar vermogen. 'Ik was nooit iemand om te blijven stilstaan bij mijn handicap of er te veel over na te denken, anders dan toen ik op deze doktersafspraken was,' zei ze. 'Ik denk dat ik te druk was om een normaal leven te leiden en plezier te hebben met mijn vrienden en familie.' Tegen de tijd dat ze 12 jaar oud was onderging Jean een 'zeer pijnlijke' spieroverdracht om te voorkomen dat haar knieën bij elkaar klopten toen ze liep. Miracle drug: Jean, die ooit bijna onbeweeglijk was, voltooide een wandeling van 10 mijl met haar man (afbeelding) vier maanden nadat ze begon met het nemen van haar DRD medicatie bekend als L-Dopa . Gelukkige familie: Jean is afgebeeld met haar man en hun drie kinderen na haar correcte diagnose van DRD . Hoewel ze de fysieke kwelling vergeleek met open hartchirurgie, zei ze dat ze blij was dat haar ouders haar aanmoedigden om de ingreep te ondergaan, die haar veel hielp en hielp om te voorkomen dat ze over zichzelf struikelde toen ze liep. Jean, die zei dat ze 'nog steeds haar knieën niet aanraakte', merkte op dat ze 'gelukkig was dat het een permanente procedure was', hoewel ze het zo nodig weer zou hebben gedaan. Toen ze eind twintig was, had de moeder-van-drie een pomp geïmplanteerd in haar lichaam om medicijnen te verspreiden, maar toen ze uiteindelijk te veel medicijnen kreeg bezocht ze een specialist die uiteindelijk haar leven voor altijd zou veranderen. Jean's nieuwe arts vroeg haar aan haar oorspronkelijke diagnose en stuurde haar naar een andere neuroloog. Haar nieuwe neuroloog vertelde haar dat ze eigenlijk bij DRD had gewoond, opmerkend dat de meeste van haar symptomen zou verbeteren of verdwijnen met een dagelijkse dosis van een medicijn bekend als L-Dopa. De neuroloog legde uit dat de symptomen van DRD, met inbegrip van de onvrijwillige spiercontracties en tremoren, vaak worden verward met cerebrale verlamming of andere aandoeningen. Maar Jean 'kon zich niet voorstellen iets anders dan spastische diplegia' te hebben en bekende dat ze niet eens ging om het recept te vullen totdat haar man overtuigde om het te proberen. 'Toen ik begon het te nemen, was ik de grootste scepticus,' zei ze. 'Ik verwachtte geen resultaten helemaal en kon niet voorstellen een leven op een andere manier.' Jean kreeg wat ze nu weet haar juiste diagnose op Goede Vrijdag in 2010 en slechts twee dagen later, op Paaszondag, stond ze voor het eerst zonder hulp. Nieuwe wereld: Jean kan worden gezien met behulp van trekkingstokken tijdens een van haar wandelingen. Ware liefde: Het gelukkige paar poseerde voor een foto toen Jean nog steeds geloofde dat ze spastische diplegia had. Het werd al snel duidelijk dat de medicatie beter werkte dan Jean ooit had gedacht. Toen ze sterker werd, begon haar man met haar te werken om haar loopafstand te verhogen en vierde maanden later vierden ze hun 10e huwelijksverjaardag door de 1.200 mijl weg rond Lake Superior - de locatie van hun eerste huwelijksreis. En niet alleen was Jean in staat om te lopen naar de toeristische locaties waar ze eerder moest worden vervoerd, ze was eigenlijk in staat om een wandeling van 10 mijl te voltooien samen met haar man. Terwijl Jean zei dat ze nam hun tijd en had snacks onderweg, was ze verbaasd door haar fysieke prestatie. 'Ik was zo trots op mezelf en dacht dat er zo veel mensen in de wereld zijn die fysiek dingen als dit kunnen doen maar kiezen om niet te doen,' zei ze. 'En ik begon te denken aan alle plaatsen die ik graag zou willen reizen met mijn familie die niet eerder een optie zou zijn geweest.' En terwijl Jean besefte dat er zoveel dingen die ze nu wil proberen dat ze kan, ze staat er nog steeds op dat ze geen spijt heeft over het ontvangen van haar diagnose zo laat in het leven. Als iemand die gelooft dat alles gebeurt met een reden, ze merkte op dat als ze niet was gediagnosticeerd met cerebrale verlamming, ze waarschijnlijk zou hebben gekozen voor een andere universiteit, wat betekent dat ze nooit zou hebben ontmoet haar man en had drie kinderen met hem. 'Alles wat ik weet is, Ik heb nooit iemand om te leven met spijt en ik was niet op het punt om te beginnen met dat gedachteproces als gevolg van een nieuwe diagnose,' Jean uitgelegd. 'Plus, Ik kan dingen doen die ik nooit eerder zou hebben overwogen, dus ik heb geen reden om boos of overstuur. Ik ben gewoon zo verdomd blij!' Nacht uit: Jean droeg hakken zes maanden nadat ze begon met het nemen van L-Dopa om haar spierspasmen en tremoren te verlichten. Ik begon te denken aan alle plaatsen die ik zou graag reizen met mijn familie dat zou niet een optie zijn geweest voor. Hoewel L-Dopa haar leven drastisch heeft veranderd, moet Jean er nog steeds voor zorgen dat ze voldoende slaap krijgt en zo stressvrij blijft als mogelijk, of ze kan lijden aan ongelooflijk pijnlijke spieren en krampen, evenals problemen met balans en tremoren in haar handen. 'Ik werk echt hard om ervoor te zorgen dat ik de rest die ik nodig heb en niet te veel druk op mezelf te zetten. En ik oefen elke dag,' zei ze. 'Maar het is nog steeds veel beter dan het alternatief.' Ze voegde toe: 'Ik ben zo gelukkig om deze wonderlijke drug te hebben. Het heeft niet alleen mijn leven veranderd, maar het leven van mijn man en kinderen.' Vijf jaar na haar juiste diagnose, Jean is een pleitbezorger geworden voor het verhogen van het bewustzijn voor DRD, die vaak verkeerd gediagnosticeerd is. En acht maanden geleden, besloot ze zich af te trekken van L-Dopa voor een week, zodat ze zichzelf kon filmen lopen, zowel op als uit haar medicatie, om anderen te helpen de symptomen van DRD te herkennen. Jean postte de video naar YouTube in september 2014 en heeft sindsdien e-mails ontvangen van mensen die zeiden dat haar video hen hielp DRD te herkennen in zichzelf of hun dierbaren. Ze blogt ook over haar reis op haar website. 'Ik voel dat mijn verhaal zo belangrijk is omdat ik er zeker van ben dat er anderen moeten zijn die ook verkeerd gediagnosticeerd zijn met [hersenverlamming],' zei ze. 'Als dit verhaal helpt slechts één persoon zal ik blij zijn.'
Jean Sharon Abbott, 38, uit Plymouth, Minnesota, werd verteld dat ze had spastische diplegia, een vorm van cerebrale verlamming, toen ze vier jaar oud was. Ze was 33 jaar oud toen ze leerde dat ze eigenlijk had dopa-responsieve dystonie (DRD), een zeldzame spieraandoening die kan worden behandeld met een pil. Jean, die was bijna immobiel voor 30 jaar, ging op een wandeling van 10 mijl vier maanden nadat ze kreeg haar nieuwe medicatie, die bekend staat als L-Dopa. Ondanks haar misdiagnose, de moeder-van-drie staat erop dat ze voelt geen wrok of boosheid over haar arts een levensveranderende fout.