MaiquetIa, Venezuela: het is een lange weg van Bundoran en een lange weg van de Belfast huizen van Paddy Barnes en Michael Conlan. Het paar ondeugend beweerde dat Donegal's badplaats was hun bestemming naar keuze voor een post-olympische pauze na hun respectieve bronzen medaille overwinningen in Londen 2012, maar ze hebben zeker gereisd ver en breed tijdens de huidige Olympiade. Barnes mag dan al bekend zijn geweest in Ierland voordat ze hun prestaties in Londen bereikten, maar het nemen van zijn deel in een charmante double act met Conlan vertederde hem alleen maar verder naar een natie die helaas alleen flirt met de amateurversie van de sport om de vier jaar voordat medaillisten verschijnen op thuiskomst vluchten. Conlan (leff) landt een rechtse stoot op Matthew Martin tijdens zijn bantamweight wedstrijd in Glasgow in 2014 . De realiteit van het maken van dat gebeuren is natuurlijk veel complexer en de inspanningen van Barnes en Conlan om Rio 2016 te bereiken zijn ongekend. Op zaterdagavond, de Belfast jongens zijn potentieel één overwinning weg van de kwalificatie voor de Olympische Spelen van de volgende zomer, met Barnes nodig om de overwinning te verzekeren, terwijl Conlan moet doen hetzelfde en afhankelijk van een ander resultaat elders. Hun missie brengt hen naar Maiquetia, Noord-Venezolaanse, waar ze op inheemse oppositie, de laatste halte op de weg-trip dat is de World Series of Boxing (WSB) een deel van de convoluted nieuwe structuur die ooit was 'amateur' boksen. WSB boksers maken deel uit van een franchise team, individueel vechten over vijf drie minuten rondes in een pro-stijl formaat. Barnes en Conlan doos voor de Italia Thunder team, maar de bezienswaardigheden en geluiden van Milaan en Rome waren niet wat hen tot de competitie trok. In feite hebben ze slechts drie van hun zes wedstrijden tot nu toe in Italië gevochten en terwijl de meeste WSB-strijders een betaling ontvangen, heeft het Ierse paar zich als enige motivatie aangemeld voor hun Olympische kwalificatie. Bij hun terugkeer naar Belfast na het gevecht van zaterdagavond, zullen ze een afstand van meer dan 34.000 mijl hebben afgelegd tijdens hun verschillende ronde reizen. Dat is het equivalent van drie reizen van Dublin naar Melbourne. Ze zullen elk zeven gevechten in 13 weken hebben gevochten en vanaf vandaag heeft Barnes 29 rondes in 12 weken naar Conlan's 28 gedaan. Ze zijn uitgebrand, afgeplast en klaar om te rusten, maar pas als hun missie is voltooid zaterdagavond. Barnes is een overwinning verwijderd van de kwalificatie voor 2016 zomerspelen in Rio. 'Ik voel me gewoon moe, ik ben het zat,' klaagt een versleten Barnes, die is een ongeslagen 6-0. 'Om elke twee weken te vechten, reizen over de wereld, het is het doen van mijn hoofd schoon in. Ik zal blij zijn om uit het. Hopelijk ben ik gekwalificeerd en een aantal goede zal zijn gekomen uit het. 'Ik vloog naar Kazachstan en ik had zin om te huilen in het vliegtuig, ik had zin om te vertrekken. Ik was heel, heel dichtbij. Ik denk dat ik in Heathrow was en ik zou een vliegtuig terug naar Belfast krijgen. 'Als ik niet in aanmerking kwam voor de Olympische Spelen via deze WSB, zou ik er niets mee te maken hebben. Ik heb van november tot en met getraind en dan zou ik in juni naar de Europeanen [games] moeten gaan. Ik kon dat fysiek niet doen, het zou onmogelijk zijn.' Naast handletsels, die zijn training ernstig hebben beperkt, heeft Barnes een andere strijd die hij moet overwinnen als hij zegt om de eerste Ierse bokser ooit te worden om een derde Olympische Spelen te bereiken. 'Ik haat vliegen, ik haat het gewoon, het deprimeert me zelfs denken over. Ik kan niet eens slapen, ik ben zo bang. Ik kan niet slapen, kan geen films kijken, kan geen boeken lezen, ik ben gewoon te paniekerig, te nerveus. 'Ik zal niet eens in staat zijn om water te drinken, laat staan een biertje om te ontspannen, want ik zal gewicht maken.' Als hij klinkt als een touch grouchy, het is begrijpelijk. Hoewel hun lijst van bestemmingen heeft opgenomen zo cultureel en geografisch divers als Guba in Azerbeidzjan, Palermo, Polen Konin, Almaty in Kazachstan, Rome, Milaan en nu Maiquetia, de twee-voudig Olympische medaillist legt uit dat ze niet krijgen om te genieten van de glamoureuze aspecten van de steden. 'Var van het,' zegt Barnes. 'Je gaat weg en je moet naar de slechtste gebieden, er is niets extravagant aan. Het is niet vijf sterren en het is anderhalf ster. 'Je kunt niet echt te veel zien want we zijn er slechts voor een korte periode en als we er zijn trainen we om het gewicht te maken... We zijn thuis de volgende dag [na het gevecht] in de vroege uren. Dus we zijn min of meer in en uit.' Michael Conlan (links) en Paddy Barnes sporten hun bronzen medailles na hun succes op Londen 2012 . Toevoegen aan de stress van Barnes is zijn constante strijd om de 49kg lichtgewicht limiet te maken. De 28-jarige bokst al 12 jaar in dezelfde gewichtsverdeling en verhalen van zijn beruchte chagrijnige pre-weg-in degeest zijn gebruikelijk, met Conlan getuige van de strijd eerste hand als zijn gewone kamergenoot. 'Het maakt het makkelijker want we zijn vrienden buiten boksen,' zegt Barnes van de voordelen van het worden aangemeld bij hetzelfde team als zijn pugilist vriend. 'We reizen samen en vechten samen dus het is goed, ik heb liever dat dan weg te gaan op mijn eigen omdat ik denk dat ik het in te pakken. Het is te veel van een spanning. 'Maar als we weg zijn, praat ik nauwelijks met hem omdat hij weet dat ik gewicht maak!' Conlan, het relaxte lid van de double act, neemt een veel meer zorgeloze benadering om te reizen. 'Het instappen in een vliegtuig stoort me niet, als je gaat sterven op een vliegtuig, je gaat sterven,' lacht Conlan. 'Veel van de vluchten die ik probeer door te slapen, dus ik zal wakker worden in hun [lokale] tijd.' De 23-jarige is onlangs vader geworden, met zijn jonge dochtertje slechts vier weken oud, terwijl Barnes ook een vader is van een dochter van 11 maanden. Het paar bleef ook nek aan nek in termen van internationale prestaties sinds Conlan verscheen op de senior scene in 2011 en het jongere lid van het duo is ook dankbaar voor de aanwezigheid van zijn vriend op de WSB plicht. 'Het is goed voor ons beiden omdat ik weet wanneer ik train met hem, we zijn beiden training hard en duwen elkaar,' zegt Conlan. 'Alles wat we hebben gedaan tot deze WSB sinds 2012 is precies hetzelfde geweest 'Olympisch brons, Europees zilver, Gemenebest goud. Het feit dat deze WSB me een beetje in de war heeft gebracht is een beetje jammer, maar we gaan nog steeds goed,' voegt Conlan, die in kwalificatie limbo na twee omstreden 'away' punten beslissingen, het verhogen van de verleiding om pro te worden. 'Winning [vanavond] is niet van plan om een probleem, ik wacht gewoon op andere resultaten. Het is een beetje een zieker, maar het moet worden gedaan aan het einde van de dag. Ik moet naar binnen en doen wat ik moet doen en winnen, mijn deel van het werk doen.' 'Ik zal proberen om geen dramatische beslissingen te nemen na het gevecht als het tegen mij gaat, maar ik heb soms een scherpe tong en zeg domme dingen,' zegt Conlan. 'Hopelijk werkt het allemaal. Als het bedoeld is, is het bedoeld om te zijn.' Voor Barnes zegt hij: 'De Olympische Spelen zijn waar het allemaal om draait, het is de droom van elke amateurbokser en als ik me kwalificeer, zal ik vereerd zijn om te zeggen dat ik gekwalificeerd ben voor mijn derde Olympische Spelen.'
Paddy Barnes en Michael Conlan spelen zaterdagavond in Maiquetia, het noorden van Venezuela. Het duo hoopt zich te kunnen kwalificeren voor de wedstrijden van 2016 in Rio. Barnes en Conlan box voor de Italia Thunder ploeg.