Kathmandu, Nepal (CNN)De schreeuw en chaos van de vorige dag is verdwenen tegen de tijd dat we aankomen op Kathmandu's enige luchthaven. De gekke drukte van 24 uur eerder, in die eerste verwarrende, kakofonische uren na de 7,8-meter aardbeving in de buurt van de Nepalese hoofdstad, was gestorven. Nu, gezinnen zitten, kamperen uit, stil en geduldig wachten, maar voor nu verlaten. Op het vliegveld, bij paspoortcontrole, ontmoeten we een Nepalese man, die niet in staat is om contact met zijn familie. Ze wonen in een dorp op 20 km van het epicentrum. Hij heeft ook twee neven op Everest, zegt hij. Hij heeft geen manier om een van hen te bereiken. Volg de laatste berichtgeving van Nepal aardbeving. Stappen uit het terminale gebouw, de verwoesting is duidelijk. Het is een overweldigende introductie van deze stad die, minder dan 48 uur geleden, werd getroffen door de ergste aardbeving dit land heeft meegemaakt in 80 jaar. Het dodental is overgeslagen voorbij 3000 en klimmen, onverbiddelijk. Rekening houdend met het feit dat veel landelijke gebieden, net zo zwaar getroffen, maar geïsoleerd en kwetsbaar, nog moeten worden geëvalueerd, de menselijke kosten is onthutsend. In de hele stad het busstation is een bijenkorf van activiteit als scores proberen dringend om de stad te verlaten, om het uit te maken naar de afgelegen gebieden zo zwaar getroffen door deze aardbeving. Communicatie zijn neer en zo velen hier zijn wanhopig om het te maken aan hun getroffen gezinnen, en ontdekken hun lot. De scène wordt herhaald bij elk tankstation; snaking lijnen van Indian-made Tata auto's, en motorfietsen, wachtend op te vullen. Mensen ploeteren aan boord van bussen, in auto's, proberen om zo ver mogelijk weg van deze verwoesting te komen. Resterend binnen Kathmandu, buren staren verloren naar hun voormalige huizen, nu ingestort stapels puin. We bezoeken een Montessori school, genadig leeg als de kinderen had de zaterdag vrij. Een zeven-verdieping gebouw erachter, echter, was de thuisbasis van een kleine kerk, en gehuisvest een gemeente van tussen de 40 en 50 wanneer tragedie gebeurde. De zoon van de pastoor Nakul Tamang klautert een ladder op, op zoek naar een ingang in de geruïneerde gevel, op zoek naar zijn vader, niet wetende of hij hem levend of dood zal vinden. Reddingsteams stoppen hem voordat hij de top bereikt. Het gebouw is niet veilig, maar Tamang geeft er niet om. "Het is triest, het is moeilijk," zegt hij. Zes lichamen waren al uit het beton en stalen wrak getrokken. Een nabijgelegen vijf verdiepingen tellende structuur is ingestort op zichzelf. Het was roze, met smeed balkons. Nu is het pancaked, gereduceerd tot een derde van zijn hoogte en een puinhoop van puin en versterkt staal. Een vrouw is getrokken uit het wrak, en redders blijven werken in een precaire holle uitgeschraapte uit de gevallen stenen. Ambtenaren vertellen de toeschouwers dat er een kans dat overlevenden kunnen zijn beschermd in een gang als het gebouw kwam neer om hen heen. Een dag na de aardbeving sloeg, vonden ze een vrouw onder het puin. Onkwetsbaar; in shock, maar levend. Het is deze hoop die Narayan Gurung op gang houdt: het geloof dat zijn vrouw en 7-jarige nog in leven zijn. "Ik race hier na de aardbeving. Ik heb dagen niet geslapen," zegt hij. Werknemers graven zorgvuldig, langzaam verwijderen stapels steen en puin. Ze zien iemands haar, maar kunnen nog niet bij het lichaam komen of vertellen of het mannelijk of vrouwelijk is. Waar er ook puin in deze stad is, er is een politie of militaire aanwezigheid. Ze zijn niet noodzakelijkerwijs het bevel over de opgravingen, maar ze houden toeschouwers ervan te dichtbij te komen, of het verkeer zo goed mogelijk te leiden. Voor hun kant, de toeschouwers kijken geschokt - er is weinig uitstorting van verdriet, geen snikken of jammeren, maar eerder een plechtig, verblind, collectief gevoel van ongeloof. Tundikhel Park was, slechts twee dagen geleden, een uitgestrekte, open groene oase in de stad, maar is nu een puinhoop van tenten. Sommigen hebben hun eigen gemaakt, het leger is het opzetten van anderen. Metalen tribune-stijl zitplaatsen is opgezet, met tientallen mensen zitten, wachten, geïmproviseerde blauwe zeil tenten geplaatst onder. Mensen brengen in vers fruit, en er zijn water verkopers - hoewel schoon gebotteld water is moeilijk te vinden. Mensen staan eindeloos in de rij voor voedsel en water. Er is een mobiele regering veld ziekenhuis hier, en die behandeld wachten listless buiten, een verzameling van verbrijzelde handen, gebroken benen, gebonden enkels. Een kleine jongen werd geraakt door een vallende steen. "Ik voelde iets als een vuur, en ik rende, en toen iets deed me veel pijn." zegt hij. "Ik ben nog steeds bang." En iedereen anders: degenen die overleefden vasthouden aan degenen die ze liefhebben. Arwa Damon en Gul Tuysuz rapporteerden vanuit Nepal, terwijl Euan McKirdy schreef uit Hong Kong.
Tremors verdwijnen uiteindelijk in Kathmandu, maar na de gevolgen van de onthutsende tragedie van zaterdag zal worden gevoeld voor jaren. Arwa Damon en Gul Tuysuz nemen tour van verwoeste stad als lokale bevolking strijd om het hoofd te bieden. Werknemers graven zorgvuldig, langzaam het verwijderen van stapels stenen en puin.