Een bliksemschicht is gezien stijgend vanaf de top van een wolk voordat terug te lopen op zichzelf en het raken van de grond in Australië. Het beeld werd gevangen boven Jaibru in Australië door een off-duty hulpdiensten officier die het fenomeen 'loopende bliksem' genoemd. Opwaarts bliksem is mogelijk, maar is zeer zeldzaam - met de huidige schattingen suggereert minder dan een procent bliksemstakingen reizen in een richting van de hogere. En stormjager Dan Robinson gelooft dat 'looped bliksem' is gewoon een truc van perspectief, gebaseerd op waar de kijker staat, wat betekent dat het lijkt te stijgen en lus, ook al is het niet. Dit beeld werd gevangen over Jaibru in Australië door de hulpdiensten officier Scott Murray, die het fenomeen loopende bliksem nagesynchroniseerd'. Opwaarts bliksem is zeer zeldzaam - schattingen suggereren minder dan 1% van de bliksem reizen in een richting van de hogere. Maar stormjager Dan Robinson zei 'looped' verlichting kan in plaats daarvan een truc van perspectief zijn, gebaseerd op waar een kijker staat, wat betekent dat het lijkt te loop wanneer het niet . De 'loopende bliksem' beeld werd genomen door Scott Murray en de bout lijkt te schieten uit en omhoog van de wolk voordat bochten naar de Aarde. Typisch bliksem wordt gezien van een afstand, of van de zijkant, en het is zeldzaam om een beeld bijna direct onder een bout te vangen. Als gevolg hiervan, kan dit zijn perspectief scheef. In het bijzonder, als de bout is recht op de kijker - dus ze zijn bijna op zoek naar de lengte van de bout - het kan laten lijken alsof het buigt vanwege zijn gevorkte natuur. Er zijn voorbeelden van bliksem lijken te maken volledige cirkellussen, maar dit is ook een truc van het oog. Bliksem wordt veroorzaakt door de opbouw van elektrostatische lading in wolken. Als ze zich ontwikkelen, lucht fungeert als een pulsator tussen de positieve en negatieve ladingen in de wolk, en tussen de wolk en de grond. Opwaarts bliksem wordt normaal veroorzaakt door een voorafgaande flits bewegen van de wolk naar de Aarde, en impliceert een bout bewegen van de grond naar de wolken. De vorige flits veroorzaakt een elektrische veld verandering, die het mogelijk maakt een opwaartse positieve leider om te ontstaan uit een hoog object zoals een gebouw of windturbine. Tijdens de winter sneeuwstormen, is het mogelijk voor hoge objecten om opwaartse bliksem te starten zonder voorafgaande flitsen. Opwaarts bliksem is zeer zeldzaam - schattingen suggereren minder dan een procent van de bliksem reist in een richting van de hemel. Het is meestal ingedeeld in drie groepen. De kleinste zijn starters, die zich uitstrekken tot een hoogte van 12 tot 19 mijl (20 tot 30 km). Vervolgens zijn er straaljagers, die 25 tot 31 mijl (40 tot 50 km), en de laatste zijn gigantische straaljagers, die 44 tot 56 mijl (70 tot 90 km) bereiken. Positieve lading opbouwt zich in het ene gebied van de wolk, terwijl negatieve ladingen opbouwen in het andere - meestal de boven-en onderkant van de wolk respectievelijk. Als deze opbouw van lading een bepaald niveau bereikt, de isolerende capaciteit van de lucht breekt waardoor de negatieve ladingen ontsnappen of 'leap' uit de wolk ofwel op een andere wolk - bekend als bladbliksem - of op de grond. Als negatieve ladingen verzamelen in de bodem van een wolk, worden de negatieve ladingen in de grond gedwongen van het oppervlak, waardoor het positief. Wanneer een zogenaamde 'streamer' van negatieve ladingen springt van de bodem van de wolk, wordt het daarom aangetrokken tot de grond, die op zijn beurt zendt een stroom van positieve ladingen van de grond omhoog. In het bijzonder, de negatieve 'stapped leaders' vork naar beneden op zoek naar de beste geleidende pad naar de Aarde, met de minste weerstand. Dit is de reden waarom deze stapped leaders meestal rechtstreeks naar beneden van de wolk. Als de stromen verbinden het veroorzaakt elektronen te springen, of 'terug de slag', en een elektrische stroom begint te stromen, die bliksem creëert. Deze flits tijdelijk gelijkmaakt de geladen gebieden, totdat de tegenovergestelde ladingen weer opbouwen. Bliksem kan optreden tussen tegengestelde ladingen binnen de onweerswolk, bekend als intra-cloud bliksem, of tussen tegengestelde ladingen in de wolk en op de grond, aangeduid als wolk-tot-grond bliksem. En er zijn ongeveer vijf tot tien keer zoveel wolkenflitsen als er wolken-tot-grond flitsen zijn. Binnen deze stakingen zijn twee soorten grond flitsen bekend als natuurlijke en geactiveerd. Deze laatste omvat stakingen aan zeer hoge structuren, vliegtuigen, raketten en torens en gaat van de grond tot aan de wolk. Natuurlijke bliksem is wolk aan de grond. Bovenste bliksem wordt normaal veroorzaakt door een voorafgaande flits bewegen van de wolk naar de aarde, en impliceert een bout bewegen van de grond naar de wolken. De vorige flits veroorzaakt een elektrische veldverandering, die een opwaartse positieve leider uit een hoog object laat ontstaan. Opwaarts bliksem is zeer zeldzaam - schattingen suggereren minder dan een procent van de bliksem reist in een richting van de hemel - en het is meestal ingedeeld in drie groepen, gebaseerd op piekhoogte. De kleinste zijn starters, die zich uitstrekken tot een maximale hoogte van 12 tot 19 mijl (20 tot 30 km). Vervolgens zijn er straaljagers, die 25 tot 31 mijl verlengen (40 tot 50 km), en de laatste zijn gigantische straaljagers, die 44 tot 56 mijl bereiken (70 tot 90 km). Bliksem wordt veroorzaakt door een opbouw van elektrostatische ladingen. Als ze zich ontwikkelen, lucht fungeert als een isolatiemiddel tussen de positieve en negatieve ladingen in de wolk, en tussen de wolk en de grond. Als deze opbouw bereikt een bepaald niveau, de isolatiecapaciteit van de lucht breekt. De negatieve lading 'leaps' uit de wolk ofwel op een andere wolk - bekend als bladbliksem - of op de grond (afbeelding) Wanneer een zogenaamde 'streamer' van negatieve ladingen springt van de bodem van de wolk, wordt het aangetrokken tot de grond, die op zijn beurt zendt een stroom van positieve ladingen vanaf de grond. In het bijzonder, de negatieve 'stapped leaders' vork naar beneden op zoek naar de beste geleidende weg naar de Aarde, met de minste weerstand. Dit is de reden waarom deze stapleiders meestal recht naar beneden van de wolk (afbeelding) Echter, de opwaartse beweging van de bliksem in de afbeelding van de heer Murray lijkt niet uit te breiden zo hoog als andere vormen van opwaartse bliksem, en storm jager Dan Robinson suggereert een alternatief. Hij legde uit: 'Soms een bliksemkanaal zal de illusie hebben van 'looping back' op zichzelf of met heldere knopen in. De reden achter dit fenomeen is heel eenvoudig. 'Lichten is driedimensionaal - het 'zigs' en 'zags' in alle richtingen. Als de stromen verbinden, het veroorzaakt elektronen te springen, of 'terug de slag', en een elektrische stroom begint te stromen, die bliksem creëert. Deze flits tijdelijk gelijkmaakt de geladen gebieden, totdat de tegenovergestelde ladingen weer opbouwen. Opwaarts bliksem wordt normaal veroorzaakt door een voorafgaande flits bewegen van de wolk naar de Aarde, en impliceert een bout bewegen van de grond naar de wolken. Opwaartse bliksem is meestal ingedeeld in drie groepen. Starters strekken zich uit tot een hoogte van 19 mijl (30 km), jets zich uit tot 31 mijl (50 km), en de gigantische jets reiken tot 56 mijl (90 km). De opwaartse beweging in de afbeelding van Mr Murray lijkt niet zo hoog uit te breiden, echter, en stormjager Dan Robinson zei dat als een deel van een bout recht op je afkomt, het zal lijken om terug te lopen op zichzelf, zelfs als het niet . 'Meestal zult u een bliksemkanaal van de zijkant bekijken en het zal lijken te reizen in een algemene richting alleen. 'Maar als die bliksemschicht - of een deel van de bliksemschicht - recht op je afkomt, dat wil zeggen, je kijkt ernaar vanaf één kant. Het zal lijken om terug te gaan op zichzelf, soms zelfs weer naar boven te gaan. 'De heldere knopen in een bliksemkanaal dat je soms ziet in bliksemfoto's zijn het resultaat van hetzelfde fenomeen - ze zijn gewoon kleiner, strakker 'loops'. Het lijkt helderder omdat er meer dan een deel van het bliksemkanaal 'overlappen' in het frame van de camera.' De bliksemexpert van het Met Office Sven-Erik Enno vertelde MailOnline: 'Op de specifieke foto lijkt het erop dat het bovenste deel van het kanaal naar de waarnemer gericht kan worden. 'In een dergelijk perspectief kan de opwaartse beweging van het horizontale kanaal sterker worden - het naderende horizontale kanaal lijkt hoger aan de hemel te stijgen omdat naderend vlak hoger boven de horizon lijkt te stijgen, hoewel de werkelijke hoogte niet verandert.' De kaart hierboven toont de gemiddelde jaarlijkse aantallen bliksemflitsen per vierkante kilometer van 1995 tot 2013. Gebieden met het geringste aantal flitsen per jaar zijn grijs en paars; gebieden met het grootste aantal bliksemflitsen - zo veel als 150 per jaar per vierkante kilometer (0,4 vierkante kilometer) - zijn helder roze. De Democratische Republiek Congo werd gevonden om het meest te hebben over de periode.
Afbeelding werd genomen door de hulpdiensten agent Scott Murray die het fenomeen 'loopende bliksem' genoemd Een bout van bliksem wordt getoond verlaten van de top van de wolk voordat terug te lopen naar de Aarde. Bliksem wordt veroorzaakt wanneer positieve en negatieve ladingen opbouwen in een wolk tot een niveau waar de ene springt naar de andere. Als gevolg bliksem is gezien slaan de grond van een wolk en vice versa, en kan bewegen tussen wolken.