(CNN) Als ik de Amerikaanse-Iraanse relatie in één woord moest beschrijven, zou het "overgeëvenaard" zijn. We spelen dammen op het spelbord van het Midden-Oosten en Teheran speelt driedimensionaal schaken. Iran heeft geen probleem om zijn slechte en tegenstrijdige gedrag te verzoenen terwijl we onszelf verdraaien in knopen over onze moeilijke keuzes, al die tijd onszelf overtuigen dat Amerika's beleid op het gebied van de nucleaire kwestie op het juiste spoor is. Iran is niet 3 meter hoog in deze regio, maar door het nucleaire probleem de alle-alles en eind-alles dat wordt verondersteld om de macht van Iran te verminderen, de Verenigde Staten maakt Teheran alleen maar groter. Beschouw het volgende: . De Amerikaanse-Iraanse relatie is niet symmetrisch. Het is niet alsof we allebei doen verschrikkelijke dingen en zijn op zoek naar een eerlijk en billijk compromis om onze respectieve slechte gedrag stoppen. Iran staat op het punt om een Amerikaanse burger en Washington Post verslaggever te proberen en we hebben een oordeel gemaakt dat zelfs terwijl we protesteren, we de nucleaire kwestie niet alleen van deze zaak zullen scheiden, maar ook van Iran's serieuze schending van de mensenrechten, waaronder het gedrag van zijn Shia milities in Irak. Ik kan alleen maar hopen dat er een zorgvuldig georganiseerd achter-de-schermen plan is om Iran Jason Rezaian vrij te laten. Zo niet, dan legitimeren we een slecht regime en compromitteren we Amerikaanse waarden en belangen in het proces door er niet voor te zorgen dat alle Amerikanen die door Iran worden vastgehouden, naar buiten komen als onderdeel van de nucleaire deal. Amerika vervreemdt een aantal van onze naaste bondgenoten vanwege de Iran-deal, en Iran pikt nieuwe op en versterkt de relaties met oude die afhankelijker worden omdat ze zien dat Iran's macht stijgt. Onze vrienden zijn niet perfect, vooral de Saoedi's en zelfs de Israëli's. Maar we hebben ze juist nodig omdat Iran stijgt. Helaas stuurt de regering signalen dat het sluiten van een deal over het nucleaire probleem voorrang heeft boven hun prioriteiten. Ondertussen zien Irans bondgenoten, Bashar al-Assad's Syrië, Hezbollah en nu de Houthis -- geen proxies, maar instrumenten van gemak -- wat er gebeurt en zijn bereid om nog meer te spelen en samen te werken in het Iraanse spel. Ook de Russen realiseren zich dat de nucleaire kwestie hen dekking geeft om geavanceerde raketverdedigingssystemen te verkopen en binnenkort nog meer te exporteren om invloed en harde valuta te winnen. We verliezen vrienden; Iran wint ze. En in een van de wreedste ironies, Iran's weg terug in de wereldeconomie is als gevolg van de kwestie die het zo'n paria maakte: de nucleaire kwestie. Terwijl de Arabische wereld smelt en mist een traditioneel epicentrum van kracht en macht, (Egypte, Irak, Syrië), Iran stijgt. Het argument hier is niet dat Iran het Midden-Oosten overneemt. Maar in zijn invloedszone, een zone die kritiek is op de Verenigde Staten -- Syrië, Irak, de Golf, Jemen, Libanon -- vergroot het zijn invloed, niet aan het samentrekken. Washington speelt dit soort spel niet goed. Het is trippen over zichzelf proberen uit te vinden hoe ISIS te bestrijden in Syrië en toch niet al-Assad (geen antwoord), hoe ISIS te bestrijden in Irak zonder de door Shia gedomineerde regering te bevoordelen en Irakese soennieten te vervreemden (geen antwoord) en hoe de Saoedi's in Jemen te stoppen zonder hen in staat te stellen om de zaken erger te maken door hun luchtaanvallen (geen antwoord). Iran heeft een veel makkelijkere tijd om tegenstrijdigheden te beheren. Inderdaad, het kan de dreiging van ISIS gebruiken om de Amerikanen weg te houden van het verzwakken van hun bondgenoot al-Assad en zijn invloed in Irak uit te breiden onder het mom van het bestrijden van een strijd van wederzijds belang. Battle group marine activa aan de Golf van Aden ondanks, de Verenigde Staten wordt overtroffen, niet buiten de wapens. Verwacht niet dat Amerikaanse schepen die van Iran te stoppen. Zoals woordvoerder van Buitenlandse Zaken Marie Harf zei: "Er zijn berichten over deze Amerikaanse schepen die zijn verplaatst en ik wil heel duidelijk zijn gewoon zodat niemand de verkeerde indruk heeft. Ze zijn er niet om Iraanse schepen te onderscheppen. Het doel van het verplaatsen ervan is alleen om ervoor te zorgen dat de scheepvaartroutes open en veilig blijven. Ik denk dat er een foutmelding en verwarring hierover was. Ik wil alleen heel duidelijk zijn dat het doel is om niets te doen in termen van die Iraanse schepen." Het is duidelijk zinvol om diplomatie te gebruiken als een manier om Iran's nucleaire programma te beperken. Maar we moeten geen illusies hebben over twee dingen. Ten eerste, we zullen geen einde maken aan de nucleaire wapens pretenties van Teheran, en ten tweede, we zijn en zullen het mogelijk maken zijn stijging in de regio vanwege deze nucleaire diplomatie, niet beperkend. Een van de redenen waarom de Verenigde Staten niet zullen slaan al-Assad is uit angst voor het aanmoedigen van IS, maar de andere is dat we niet willen een proxy oorlog met Iran in Syrië. Zoals de Russen hebben duidelijk gemaakt in hun recente S-300 deal, de nucleaire onderhandelingen maken Iran alleen maar een meer acceptabele zakenpartner. En de echte vruchten van de diplomatie zijn nog niet eens begonnen. Sancties verlichting zal de mullahs veiliger en geven hen de middelen om op te knallen, niet te tampelen, hun regionale aspiraties. We hebben ons bed, blijkbaar, en nu moeten een manier om te slapen te vinden. Een nucleaire deal zal een crisis over de nucleaire kwestie af te wenden voor nu. Maar tenzij het het gedrag van Iran echt verandert, hebben we een grotere gekocht.
Miller: Terwijl de VS zich verstrikt in de nucleaire onderhandelingen, Iran wint een vrijere hand om zijn regionale invloed te bevestigen . Hij zegt dat de Verenigde Staten wordt overtroffen , niet buiten schot .