(CNN) Dit is een moeilijk maar noodzakelijk ding om te zeggen: Incidenten van politie-betrokken moorden en aanvallen op ongewapende Afro-Amerikanen zullen waarschijnlijk niet snel eindigen. Dat is deels omdat politiegeweld niet nieuw is noch weerspiegelt van een "moment." En het is ook omdat we nog niet de vastberadenheid hebben getoond die nodig is om het te beëindigen. Dit is een realiteit die we onder ogen moeten zien als we gaan om terug te keren van wat een nationale crisis is geworden. De vreedzame protesten die deze week werden gevolgd door uitbraken van geweld in Baltimore hebben het gevaar onderstreept van het negeren van de crisis -- als frustratie en ongeduld met de status quo kookt over. De gewelddadige reactie van politieagenten op ongewapende Afro-Amerikanen is een decennialang fenomeen dat te vaak is afgewezen als "racekaart" politiek en zwarte grieven. Maar dit jaar de spataderen van moorden en aanvallen, van Ferguson, Missouri, tot Noord Charleston, South Carolina, tot recentelijk Baltimore, maken deel uit van een dodelijk continuüm van gedrag dat een bron van wrok en woede in de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschap heeft gecreëerd. Dus wat maakt nu anders? De komst van mobiele telefooncamera's en sociale media heeft voor het eerst toegestaan gemiddelde burgers om politiegeweld routinematig documenteren en om deze beelden nationaal te verspreiden. Als gevolg daarvan is het niet langer mogelijk voor ambtenaren en commentatoren om het bestaan van politiegeweld tegen ongewapende Afro-Amerikanen te downplayen of te ontkennen zoals in het verleden is gebeurd. Om deze lelijke en meedogenloze golf van politiegeweld tegen ongewapende Afro-Amerikanen een nationale crisis te noemen is geen overdrijving -- we verliezen het vertrouwen van een generatie jonge mensen die niet langer geloven in de legitimiteit of geloofwaardigheid van onze wetshandhaving en het rechtssysteem dat de basis vormt. Een echte democratie put zijn kracht uit het vertrouwen van haar burgers in de basisinstellingen. Het verlies van dat vertrouwen bedreigt de basis van ons rechtssysteem. Hoe gaan we deze crisis het hoofd bieden? Ten eerste moeten we erkennen dat er geen snelle oplossingen zijn. De cultuur van politiewerk in steden als New York en Baltimore heeft zich in de loop van decennia ontwikkeld. Policing is een baan die doorgegeven wordt door families waarin wetshandhavers normen en verhalen worden gedeeld rond de eettafel net zo veel als in het stationshuis. Om die cultuur te ondermijnen zal een krachtige, doelgerichte en consistente opleiding vereisen. Die opleiding moet een focus omvatten op het beheer van impliciete vooroordelen, ontmoetingen met geesteszieken en hoe het beste om ontmoetingen met leden van de gemeenschap te de-escaleren, in het bijzonder jongeren. Opleiding moet gepaard gaan met toezicht en verantwoordingsplicht voor officieren die hun gedrag niet conformeren aan trainingsprincipes. President Barack Obama heeft gelijk als hij ons eraan herinnert dat politie, zoals onderwijs, een functie is van de staat en lokale overheid. En het is waar dat zijn opties zijn beperkt. En toch heeft de federale regering bewezen heel bedreven te zijn in het beïnvloeden van het onderwijsbeleid in staten en steden. Hoe? Door federale fondsen te conditioneren over de naleving van federale normen. In tegenstelling, terwijl het ministerie van Justitie biedt meer dan $ 1 miljard per jaar in subsidies aan politiediensten in het hele land, die fondsen worden verstrekt vrij van verplichtingen die gunningen federale normen op opleiding, gegevensverzameling of andere maatregelen met een expliciete anti-raciale bias focus. Dat moet veranderen. Ook moet de burgerrechtenafdeling van het ministerie van Justitie goed worden gefinancierd om alle politieafdelingen die verdacht worden van het aangaan van een patroon en praktijk van discriminatie te onderzoeken. Dergelijke onderzoeken verdubbelden tot meer dan 20 onder procureur-generaal Eric Holder, maar gezien de bijna 30.000 politie-afdelingen verspreid over het land, dit is jammerlijk ontoereikend. Er is gemeld dat bijna elk onderzoek uitgevoerd door het departement heeft geleid tot het vinden van een patroon en praktijk van discriminatie. De resultaten op plaatsen zoals Seattle en Cincinnati, waar de afdelingen werkten met lokale ambtenaren om te onderhandelen over veranderingen in lokale politiepraktijken, zijn veelbelovend. Maar de $ 12 miljoen momenteel toegewezen aan deze onderzoeken landelijk is een beschamende gunst. Er is veel gemaakt van corrupte politieagenten, "slechte appels" en andere aberrante actoren in het strafrechtsysteem. Ze bestaan ongetwijfeld. Maar het falen van de lokale rechtshandhavingsleiding om krachtig en agressief discipline, straffen en, waar nodig, verwijderen van die agenten uit de politiediensten in het hele land heeft de slechte appels toegestaan om het hele bos te verpesten. Er moet nul tolerantie zijn voor racisme, wreedheid en corruptie in politiediensten. Deze verandering vereist dat de politie de integriteit van de badge waardeert ten opzichte van de onvoorwaardelijke solidariteit die te vaak heeft geleid tot de bescherming van officieren die grove daden hebben begaan. Maar totdat politieagenten een snelle en zekere straf verwachten voor het schenden van hun eed om te beschermen en te dienen, is het onwaarschijnlijk dat we een echte afname van incidenten van racistisch gemotiveerde politiegeweld zullen zien. Uiteindelijk biedt de crisis een kans om de politie in dit land fundamenteel te heroverwegen, inclusief wie we besluiten te rekruteren om te dienen. Zo heeft voormalig commissaris Leonard Hamm van de politie van Baltimore mij verteld dat hij altijd sceptisch was over nieuwe politierekruten die de wens uitten om narcotica of moordzaken detectives te worden. Dat denken weerspiegelt een geest van avontuur, zei hij me, in plaats van een geest van dienstbaarheid. Hamm heeft gelijk -- politie is in zijn kern een serviceberoep. Diegene die we kiezen voor deze moeilijke en gevaarlijke baan moeten niet alleen mentale taaiheid, moed en intelligentie tonen, maar ook integriteit, volwassenheid, empathie en een toewijding aan de gemeenschappen die ze dienen. Een nationale crisis vereist een nationale reactie, en dat betekent dat federale, staats- en lokale rechtshandhavingsleiders en -organisaties eerlijk en agressief moeten overgaan om een einde te maken aan politiegeweld. Totdat we dat soort grootschalige betrokkenheid zien, hangen het leven van onschuldige mensen -- en de integriteit van ons rechtssysteem -- in de weegschaal.
Sherrilyn Ifill: Politie geweld tegen ongewapende Afro-Amerikanen is een nationale crisis. Amerikaanse politie moet dramatisch worden herzien, zegt ze.