De vrouw van een marineveteraan die doodgeslagen werd met een klauwhamer door zijn gekke gepensioneerde buurman heeft gesproken over hoe struikelen op de bloedige scène zal 'blijven bij mij voor altijd'. Enid Hatch, 70, vertelde over de horror toen ze liep naar de gemeenschappelijke gang van hun beschutte wooncomplex in Cardiff om te helpen wat ze dacht dat een gewonde man was, alleen om te ontdekken bloed gespat muren waar haar man was brutaal geslagen werven weg. De man was in feite Alan Rogers, 73, die de schedel van de 76-jarige Fred Hatch had ingeslagen. Gisteren werd Rogers veroordeeld tot een ziekenhuisbevel krachtens de Geestelijke Gezondheidswet en vertelde hem dat hij nooit vrijgelaten mocht worden. Fred Hatch, 76, had zijn vrouw Enid 50 gele rozen - haar favoriete bloemen - gekocht om hun gouden huwelijksverjaardag te vieren en haar te vertellen 'ieder is voor een jaar van geluk'. Hij werd twee maanden later bruut gedood. Grootvader Fred Hatch's verwondingen waren zo ernstig dat de chirurg zijn vrouw vertelde dat hij nog nooit zoiets gruwelijks had gezien in 20 jaar neurochirurgie. Het is niet de eerste keer dat mevrouw Hatch, 70, een geliefde heeft verloren in gewelddadige omstandigheden. Haar zus Betty Elston werd vermoord op een strand in Sully in 1971 door een vreemdeling die was ondergedoken van een psychiatrische instelling. Op hun gouden bruiloft had Hatch zijn vrouw 50 gele rozen gekocht - haar favoriete bloemen - vertellen haar 'elk is voor een jaar van geluk'. Het paar trouwde zes maanden na de ontmoeting bij de Royal Navy en was vijf decennia samen. Maar twee maanden na hun verjaardag zei mevrouw Hatch dat haar leven was 'vernietigd' toen haar man werd gedood in de verschrikkelijke aanval. Mevrouw Hatch zei dat de herinnering aan de bloedige scène die haar begroette toen ze naar haar geliefde echtgenoot ging zoeken in de beschutte accommodatie waar ze woonden in Dinas Powys is blijven steken in haar hoofd en zei 'het zal voor altijd bij mij blijven'. Ze zei dat ze had gehoopt dat ze samen zouden doorgaan als 'gouden oudjes'. Ze sprak over de aardige, zorgzame en liefdevolle man die ze meer dan een halve eeuw gekend had en noemde hem 'de liefde van mijn leven'. Alan Rogers, 73, werd veroordeeld onder de Geestelijke Gezondheidswet en vertelde hem dat hij nooit vrijgelaten mocht worden. Mevrouw Hatch zei: 'Fred verdiende het niet om op deze manier te sterven - we hadden vele gelukkige jaren voor ons. 'Hij was de liefde van mijn leven en mijn leven is vernietigd - deze man heeft alles genomen.' Hartverscheurende mevrouw Hatch en haar vier kinderen, die voor een laatste afscheid naar het bed van hun stervende vader waren gehaast, waren bij Cardiff Crown Court om Rogers schuldig te horen pleiten aan doodslag op grond van verminderde verantwoordelijkheid. Michael Jones, vervolgde, zei Rogers had geleden aan paranoïde schizofrenie op dat moment en was 'uitermate geestelijk ziek'. Hij zei tegen de rechtbank: 'Mr en Mrs Hatch woonden sinds 2012 in de flats, maar op 8 oktober vorig jaar kreeg de politie van Zuid-Wales een telefoontje van de beklaagde die zei: 'Ik heb net een van mijn buren vermoord en zijn hoofd met een hamer geslagen'. 'Hij was in de gemeenschappelijke gang, waar mevrouw Hatch, bezorgd dat ze haar man al enige tijd niet had gezien, kwam naar buiten om Alan Rogers te zien liggen op de vloer, de telefoon in zijn hand. 'Het was een man die ze eerder had gezien en die ze beschreef als "gewraakt maar onverzorgd" en haar aanvankelijke gedachte was dat hij gewond raakte. 'Ze rende naar beneden vragen kon ze helpen en de verdachte vertelde haar "Nee maar je kunt hem misschien helpen" en dat was toen ze zag haar man met zijn catastrofale verwondingen en bloed over de vloer en muren.' Rogers vertelde de politie dat hij hem had geslagen ten minste zes keer en had bedoeld om hem te doden. Mr Jones zei dat Rogers tegen een politieagent zei dat hij niet geboeid hoefde te worden omdat hij geen bedreiging was voor de politie. "Ik ben slechts een bedreiging voor slechte mensen," zei hij en op weg naar het politiebureau voegde hij toe "Ik heb lang gewacht om die man te doden."' In interview, Rogers zei dat hij had rondgestrooid in zijn flat die ochtend voordat de heer Hatch gaan voorbij. Het beschutte wooncomplex in Dinas Powys bij Cardiff waar Fred Hatch werd gedood door zijn gekke buur Alan Rogers. Enid Hatch's zus Betty Elston (foto met een kind) werd in 1971 vermoord door een vreemdeling die was ondergedoken van een psychiatrische instelling. Hij voegde eraan toe: 'Ze gebruiken moderne technologie, het equivalent van hekserij en hij was in heimwee met de Main Man.' Zinnen Rogers naar een ziekenhuis bevel onder de Geestelijke Gezondheidswet, Mr Justice Warby zei dat hij nooit mag worden vrijgegeven. 'Op het bewijs dat ik heb gelezen en gehoord, lijkt het weinig waarschijnlijk dat de artsen ooit zou overwegen u veilig genoeg om vrij te geven in de gemeenschap.' De rechter zei tegen Rogers: 'Op die dag stond hij op, maakte zijn vrouw een kopje thee en vertrok om wat graszaad te verspreiden, zeggend dat het een goede dag was om het te doen. 'Hij wist niet dat je lag te wachten om hem te doden. 'Toen hij ging om het gebouw te verlaten u lanceerde een woeste en niet uitgelokte aanval. 'Hij begroette u met de woorden 'goedemorgen' en je sloeg hem op het hoofd. Enid Hatch moest met haar eigen ogen getuige zijn van de bloedige scène die je had gemaakt en twee buren moesten getuige zijn van de nasleep. De verwondingen waren zo ernstig dat de chirurg zijn vrouw vertelde dat hij nooit zulke verschrikkelijke verwondingen had gezien in 20 jaar neurochirurgie. 'Hij was een toegewijde liefdevolle en zeer geliefde echtgenoot, vader en grootvader en dit is de familie waar je deze werkelijk schokkende en verschrikkelijke misdaad hebt bezocht. 'Je hebt emotionele verwoesting gebracht. Bezorgd ging Enid Hatch op zoek naar haar man Fred nadat hij niet terugkwam uit de gemeenschappelijke tuin van hun beschutte wooncomplex bij Cardiff. Ze ontdekte Rogers over haar bebloede echtgenoot. 'Voor Enid was het een bijzonder wrede ervaring, omdat ze al geleden had aan het verlies van een geliefde door moord door een vreemdeling - haar zus Betty Elston werd vermoord op een strand in Sully in 1971 door een vreemdeling die was ondergedoken uit een psychiatrische instelling.' Hij zei tegen Rogers: "Deskundig psychiatrisch bewijs is dat uw gedrag wordt verklaard door paranoïde schizofrenie - dat is de verklaring voor de waanideeën en hallucinaties die u ertoe hebben gebracht te concluderen dat u een morele plicht had om de heer Hatch te doden." Na de hoorzitting heeft de familie van de heer Hatch hem beschreven als 'een soort, zorgzame, zachtaardige man' die zal worden gemist door iedereen die hem kende. Ze zeiden: "Ons leven is voor altijd veranderd en we zijn er kapot van. 'Er is geen gerechtigheid die ons verlies kan verminderen, maar we zijn dankbaar dat Alan Rogers nooit de kans zal hebben om een andere familie te beschadigen en de pijn en pijn te veroorzaken die ons is aangedaan.'
Enid Hatch vond bloed gespat muren na het zoeken naar haar man. Hij was geslagen met een klauw hamer door een gekke gepensioneerde buur. Alan Rogers veroordeeld onder Mental Health Act en mag nooit worden vrijgelaten. Mrs Hatch's zus Betty werd vermoord in 1971 door geestelijke gezondheid absconder.