Boston (CNN)Dzhokhar Tsarnaev's bommen scheurden door hun lichaam: het zondigen van vlees, verbrijzelen van botten, verscheuren van spieren en verbrijzelde ledematen. Maar op dinsdag, juryleden ook begon te horen over de gaten zijn bommen achtergelaten in de harten van de overlevenden en de families van de doden. Nu hij schuldig is bevonden op elke telling, moet de jury beslissen of Boston Marathon bommenlegger Tsarnaev, 21, moet leven of sterven voor wat hij heeft gedaan. Dit is het slachtoffer impact deel van de zaak, en de getuigenis was hartverscheurend. Vier jonge mensen zijn verdwenen, en verdriet vult de ruimtes die ze ooit bezetten. Een vader met een schok van wit haar riep om de dochter die hij noemde "Prinses." "Krystle was het licht van mijn leven. Ze was extreem slim, hardwerkend, mooi, elke vader's droom. Ik mis haar heel erg," zei William A. Campbell Sr., die naar zijn ogen scharrelde zoals hij zijn dochter beschreef, een 29-jarige restaurantmanager die werd gedood tijdens de eerste ontploffing op de Marathon van Boston 2013. Zij was degene die de familie kon oppakken en grote feesten kon houden, zei hij. "Niemand vult die laars nu." Anderen worden verwacht om te komen en te huilen voor Lingzi Lu, "een vrolijke ziel," Assistant U.S. Advocaat Nadine Pellegrini zei, het citeren van de vermoorde Chinese student student vader. Meer tranen zullen worden vergoten voor Martin Richard, die was 8 en leek net als zijn vader. En voor Sean Collier, die werd herinnerd op zijn herdenkingsdienst door deze woorden: "Big heart, big smiles, big service. Alle liefde." "Dzhokhar Tsarnaev vermoordde elk van hen op een manier dat ze tijd hadden om pijn te voelen, ze hadden tijd om bang en bang te zijn, maar ze hadden geen tijd om afscheid te nemen," Pellegrini vertelde de jury. "En dat is de essentie van terreur." Tijdlijn van bombardementen, klopjacht en nasleep. Om de tol te begrijpen Tsarnaev's bommen nam, juryleden moeten weten de verhalen van zijn slachtoffers, de aanklager zei. "Deze jonge vrouwen, deze jongeman en deze kleine jongen, waren allemaal geliefd en ze waren er dol op," zei Pellegrini. "Voordat hij ze op een aantal van de wreedste manieren vermoordde, waren ze zoons, dochters, kleinkinderen, broers en zussen." De juryleden zagen foto's na foto van glimlachende, gelukkige mensen met armen rond broers en zussen op bruiloften en verjaardagsfeestjes en familiebijeenkomsten. Er was de foto van Campbell als een klein meisje in een rode tapdansoutfit. En toen kwam degene die haar vader liet lachen door zijn tranen. Ze was een beetje ouder en droeg een honkbal uniform. "Ze ruilde dat in voor een vleermuis," Campbell zei. "Ze was niet echt een meisje, maar ze hield van witwater, kamp, honkbal spelen. Ze had een goede arm op haar. Ik was erg trots op haar." In tegenstelling, juryleden werden ook achtergelaten met een onuitwisbaar beeld van Tsarnaev, genomen toen hij in een cel in de rechtbank waar het proces wordt gehouden. Het is gedateerd op 10 juli 2013 -- de dag van zijn voorgeleiding op beschuldiging zette hij opzettelijk de dodelijke bommen af bij de Boston Marathon. Hij verblindt de camera uitdagend, zijn middelvinger verhoogd in een profane saluut. "Dit is Dzjokhar Tsarnaev, onbezorgd, onberouwvol en onveranderd," Pellegrini zei. "Zonder spijt blijft hij onaangetast door het verdriet en het verlies dat hij veroorzaakte." Tsarnaev zag de mensen die hij doodde als "de vijand," zei ze. Als gevolg daarvan bereikten twee vrouwen en een man nooit de leeftijd van 30 jaar, en een kleine jongen kwam nooit in de derde klas. "Hij wist dat ze onschuldig waren. Hij noemde ze zelfs zo," voegde Pellegrini eraan toe, verwijzend naar de boodschap Tsarnaev krabbelde op de zijkanten van een boot waar hij zich verborg voor de politie na de bomaanslagen. "Maar het hield hem niet tegen hen te vermoorden." De mensen die werden verminkt door Tsarnaev's bommen getuigen ook tijdens de veroordelingsfase van het proces als aanklagers proberen de impact op de slachtoffers van de aanslagen te tonen. De verhalen die ze vertelden op de getuigenbank waren nog aangrijpender en gruwelijker dan de verhalen verteld tijdens de schuld fase van Tsarnaev's proces. Toen de eerste van de twee bommen afging, stond Gillian Reny, een senior op de middelbare school, in de buurt van de vrouw die ze kende was Krystle Campbell. "Er was een complete, totale chilling stilte en dan chaos. Chaos zoals ik nooit had gezien en nooit hoop om weer te zien," zei ze. De kracht van de ontploffing sloeg haar op de grond. Toen ze keek rond, zag ze overal bloed en spier. Haar scheenbeen was gebroken en was uitgestoken. "Muscle was overal. Het was het meest verschrikkelijke beeld dat ik me kon voorstellen. Gewoon zien dat op mijn eigen lichaam," zei ze, en begon te huilen. "Ik herinner me rond te kijken en het leek alsof er overal lichamen waren, overal bloed." Was je aan het bloeden? Ze werd gevraagd. "Ja, enorm. Kijkend naar het bloed was ik gewoon geschokt dat er veel bloed uit iemand kon komen," zei ze. "Ik was doodsbang dat ik zou sterven. Ik wist niet dat ik zo gewond kon zijn en overleven." Ze zei dat ze begon te schreeuwen. Haar bone-chilling kreten konden worden gehoord op een video gespeeld in de rechtbank -- de meest grafische van vele grafische beelden die de jury heeft laten zien. Artsen waren in staat om Reny's been te redden, maar anderen waren niet zo gelukkig. Celeste Corcoran verloor beide benen, de ene onder de knie en de andere boven de knie. Een amputatie boven de knie is de moeilijkste blessure om van te herstellen, juryleden hebben geleerd bij dit proces. Corcoran was aan de finish, wachtend op haar zus om over te steken. "En dan onze hele wereld net explodeerde," zei ze. "Ik herinner me helaas elk detail." Ze herinnert zich dat ze op de grond werd geslagen, niets hoorde en dan schreeuwde, en overal bloed zag. "Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar ik wil dat jullie het goed begrijpen," zei ze tegen de jury. Ze zei dat het "een surrealistische, buiten-lichaam ervaring." Ze herinnert zich denken, "Wat was dat?" en wenste dat ze terug kon keren tijd door vijf minuten. Haar man gebogen over haar en vertelde haar dat het een terroristische aanval was. Tegen die tijd begon ze pijn erger dan alles wat ze had gedacht. Ze vroeg zich af of ze zou sterven. "Het deed te veel pijn. Ik gewoon niet schelen," zei ze. "Ik herinner me dat ik dacht dat ik zou sterven, dat niemand zo veel pijn kon doorstaan. Ik wist dat het heel erg was en ik dacht: "Is dit het? Ga ik sterven?' Ik herinner me dat ik dacht dat ik wilde sterven. De pijn was te veel. Ik wilde sterven." En toen, zei ze, "de moeder in mij" nam het over. Ze herinnert zich dat ze tegen zichzelf zei: "Helaas, ik wil niet sterven. Ik heb te veel leven te doen. Laat dit niet het einde zijn. Dit kan niet het einde zijn.'" Ze herinnert zich dat ze zich opluchting voelde toen ze in het ziekenhuis aankwam, zelfs toen ze het formulier ondertekende dat artsen toestemming gaf om beide benen te nemen. "Kan ik verder gaan met mijn leven? Absoluut," zei ze. Maar ze kan nooit vergeten dat ze een dubbele amputatie is. "Er is altijd een niveau van ongemak. Op dit moment ben ik niet comfortabel," zei ze vanuit de getuigenbank. "De bodem van mijn ledematen, er is een constante gevoelloze brandende sensatie. De enige manier waarop ik het kan beschrijven is het is alsof je de slechtste atleet voet in mijn leven hebt." Soms voelt ze een stekende sensatie waar haar tenen en kuiten vroeger waren. "Je realiseert je niet tot je een dubbele geamputeerde bent hoeveel dips en heuvels en hellingen er zijn," zei ze. "Inclines zijn erg hard." Dagelijks leven is letterlijk een bergopslag. Opinie: Wat Tsarnaev verdient. CNN's Greg Botelho heeft bijgedragen aan dit rapport.
De veroordeling fase in Dzhokhar Tsarnaev's proces begint in een federale rechtbank in Boston . Procureur toont foto's van de vier slachtoffers en Tsarnaev flipping zijn middelvinger . Slachtoffers getuigen over de impact van de bomaanslag op hun leven .