(CNN) Deze week luidde de sociale media als #moeder van het jaar Toya Graham, de alleenstaande moeder van Baltimore die haar zoon, die een baksteen vasthield, weghield van de scène van een rellen. Een video van Graham die de jonge Michael rukte van een groep demonstranten -- en hem vervolgens met haar vuisten en een paar klappen op zijn kop duwde -- ging viral. Velen noemden haar een held: een moeder die vastbesloten was de cyclus van geweld te stoppen. En toch promootte ze ook geen geweld? Haar eigen reactie was tenslotte om te schreeuwen, te vloeken en te slaan. "Waarom viert Amerika het slaan van een zwart kind?" vroeg een schrijver bij The Washington Post. Is geweld thuis niet wat leidt tot geweld buiten het huis? Is dit niet waarom rellen gebeuren? Ik ben geen excuus voor geweld in welke vorm dan ook. Ik wou dat het niet bestond. Maar Baltimore staat niet in brand vanwege moeders als Graham. In feite, wat we nodig hebben, niet alleen in gemeenschappen zoals Baltimore, maar ook in gemeenschappen in het hele land, zijn meer moeders zoals zij. Moeders die alles doen wat nodig is om hun kinderen te beschermen en hen te sturen door de steeds lastiger wordende loop van de adolescentie. Ik zie Graham niet als een mishandelde moeder die het evangelie verspreidt, of in ieder geval de onvermijdelijkheid, van geweld. Ik zie haar ook niet als een held. Wat ik wel zie in Graham is een vrouw die net als miljoenen andere moeders van adolescenten is, moeders wiens dagelijkse strijd is gericht op het begeleiden van hun kinderen in een positieve richting, terwijl ook helpen ze hun eigen identiteit en onafhankelijkheid te ontwikkelen. Moeders die weten de woede en frustratie die kan resulteren wanneer ze hun tiener vangen in een leugen. Zoals Graham vertelde Anderson Cooper, ze had Michael de avond voordat niet mee te doen aan een rellen. Hij zwoer dat hij zou niet. Maar haar moeder beer gevoel schopte in, en toen ze hoorde dat school vroeg sloot, ze nam niet de kans dat hij zou houden aan zijn belofte. Ze ging naar de site van de rellen om ervoor te zorgen dat ze kon helpen hem te blijven de cursus. Ze ging er zo dat ze kon helpen hem te houden zijn belofte. En toen ze daar kwam en zag hij niet had, zoals ze vermoedde, ze reageerde op de manier die ze wist dat zou, op dat moment, het meest effectief zijn om hem daar uit te krijgen. En dat is de sleutel hier. Het is gemakkelijk om een tiener te straffen voor acteren, net zoals het gemakkelijk is om Graham te straffen voor het nemen van haar frustraties op Michael op een fysieke manier. Maar Graham's acties zijn bewijs van haar betrokkenheid als ouder. In goede en slechte tijden, ze kent haar zoon. En ze kent haar gemeenschap, en haar realiteit. Ze weet dat ze de moeder is van een puberale jongen die in een stad woont gevangen in een zeer verhit, gewelddadig moment. En ze zal alles doen om haar zoon te beschermen, inclusief zichzelf in een gevaarlijke situatie brengen om hem daar uit te halen. Kunnen we dat allemaal zeggen? Toya Graham brengt een belangrijk punt aan de orde dat vaak ontbreekt in de discussies over hoe geweld te beteugelen: moeders hebben macht. De wereld heeft meer moederbeertypes nodig -- moeders die bereid zijn zich tussen hun kind en bepaalde gevaren te plaatsen. Moeders die bereid zijn om het "deskundige" advies te trotseren en hen te vertellen dat tieners de ruimte nodig hebben om fouten te maken; dat zweven of zelfs proberen te anticiperen op hun wangedrag stunt alleen maar hun ontwikkeling en leidt tot meer wangedrag. Nu meer dan ooit, zijn er uitzonderingen op die regel. Degenen onder ons die leven in gemeenschappen die over het algemeen veilig zijn kunnen zich niet voorstellen het niveau van angst en frustratie dat moet lopen door de kern van een moeder als Graham. We worden niet allemaal geconfronteerd met dezelfde obstakels als de mensen die in plaatsen als Baltimore wonen. Maar we staan allemaal voor dezelfde uitdagingen bij het opvoeden van kinderen. Misschien is het tijd om te erkennen dat, tenminste in die zin, we meer op elkaar lijken dan we anders zijn.
Peggy Drexler: Video van Toya Graham slaan zoon als ze sleept hem uit protesten heeft vragen opgeroepen. Was ze een held? Abusive? Geen van beide, zegt ze; ze was een moeder die probeerde te sturen haar puber in een verhitte stad conflict, en meer moeders hebben dit soort inzet nodig.