Veel mensen hebben de slechte gewoonte om blackheads en puistjes op hun gezichten te knijpen. Maar voor een New Yorkse schrijver werd de drang om voor een spiegel te staan en haar poriën urenlang in te knijpen zo erg dat het haar leven begon te saboteren. In een inspirerend essay voor Marie Claire, Jenna Marotta, 27 vertelt ze over haar ervaring met dermatillomania - een dwangmatige huid-picking wanorde die haar gezicht liet bloeden - en hoe ze erin slaagde om het te overwinnen. 'Ik zou afdalen "in de spiegel" voor maximaal vier uur per dag,' Jenna schrijft in het essay, uitleggen hoe haar acties afschuwelijk haar ouders. 'Ik zou knijpen en knijpen en rukken op elke verstopte porie op mijn gezicht.' Scroll naar beneden voor video . Obsessief gedrag: Jenna Marotta, 27, van New York, zegt dat haar gewoonte van het plukken van de poriën op haar gezicht was zo alles verslindend dat het werd 'zelfsabotage' Eerst, Jenna was gewoon op zoek naar een manier om te breken uit haar binge-etende routine. Als kind ontwikkelde ze slechte eetgewoonten - ze zou overslaan ontbijt en lunch, dan stopte haar gezicht met wat ze wilde voor uren toen ze thuis kwam. Haar binge-etende cyclus ging door door de universiteit en na haar afstuderen, toen ze terug naar huis verhuisde naar het huis van haar ouders in Illinois. 'Ik wist dat ik aan het bungelen was terwijl ik aan het bungelen was,' schrijft ze, en voegt daaraan toe dat een deel van het probleem was dat ze naar de keuken zou gaan wanneer ze zich verveeld voelde. 'Dus besloot ik een nieuwe plek te vinden om mijn ruime downtime door te brengen.' Die plaats werd haar ouders' badkamer, waar haar moeder hield een roestvrij staal 10x vergrotende spiegel en een reeks van Tweezerman pincet. Jenna gebruik van de pincet begon onschuldig genoeg, met haar uit te plukken afgedwaalde haren langs haar wenkbrauwen. Toen begon ze te obsessief, opnieuw haar wenkbrauwen meerdere malen per dag en het verplaatsen van naar andere gebieden van haar gezicht, waar ze zou gebruiken die dezelfde pincet uit te wissen poriën en te verwijderen ingegroeide haren. 'Op een gegeven moment raakte ik ervan overtuigd dat er een eenzaam donker haar onder mijn kin zat,' zegt ze. 'Ik kon niets belangrijkers bedenken dan het verwijderen van deze groei uit mijn gezicht. In het proces van het bevrijden van het (waarschijnlijk ingebeelde) haar, groef ik een 8e-inch diep gat.' Beter worden: Na per ongeluk tien dagen zonder haar poriën aan te raken toen ze vergat haar pincet te pakken voor een reis, wist Jenna weg te gaan van haar slechte huid gewoonte. Ze ziet nog steeds een psychiater. Jenna was zich ervan bewust dat haar huidpicking uit de hand liep en bezocht een 'battalion' der dermatologen, die haar vertelden dat haar probleem psychosomatisch was. Dus ze nam deel aan een poliklinische programma voor geestelijke gezondheid. Maar zodra het drie weken durende programma eindigde, stond ze erop dat ze haar probleem onder voldoende controle had om zelf naar New York City te verhuizen. Het probleem was echter niet onder controle. Hoewel de gevreesde vergrootspiegel terug was in het huis van haar ouders in Illinois, zou Jenna nog steeds leunen dicht bij haar eigen badkamer spiegel om te plukken op haar poriën. 'Ik zou pinzen en knijpen, vullen mijn vuilnisbak met weefsels bezaaid met bloed,' schrijft ze, toe te voegen dat ze zich zou verbergen in haar slaapkamer om te voorkomen dat haar kamergenoot, die haar zou ondervragen over de bloedige weefsels die ze gooide in de badkamer. En ze stopte niet met het gebruik van pincet. Jenna gaf toe dat ze ook 'aangevallen' haar gezicht met een extruder, een oorbelpaal, een niet-gepoolde paperclip, een duwspeld, een tandenborstel handvat, de ruwe kant van een nagelvijl, lotion caps en nagelschaar. Een van Jenna's meest pijnlijke herinneringen was toen de schrijver Steve Carrell moest interviewen na het plukken van een cyste op haar kin tot het bloedde. Ze vreesde dat het bloed niet op tijd zou drogen om make-up toe te passen voor het interview. 'De drang tot zelfverwonding gaat altijd door mijn hoofd en handen,' zegt ze. 'En het is mijn methode van uitstel wanneer ik een deadline heb.' Gelukkig, terwijl ik in januari naar het Sundance Film Festival in Utah reisde, vergat Jenna haar pincet thuis, wat resulteert in tien hele dagen waarin ze niet op haar gezicht plukte. Nu zegt de 27-jarige dat ze haar conditie heeft overwonnen - en werkt ze eraan om 'aardig' voor zichzelf te zijn. 'Ik blijf werken met een psychiater om op de rails te blijven sinds ik eerst de pincet neerleg,' zegt ze. Dermatillomania - of dwangmatig huidpicking - is een impuls controle wanorde gekenmerkt door het oncontroleerbare verlangen om te pikken op iemands huid. Sommige patiënten hebben de aandoening zo ernstig dat ze pick op hun huid totdat het beschadigd is. Lijders beginnen meestal door te picken op hun gezicht voordat ze verder gaan naar andere delen van het lichaam. De aandoening is vaak gecategoriseerd als een obsessieve dwangziekte (OCD). Het kan leiden tot bloedingen, blauwe plekken en infecties. CSP zal vaak worden uitgevoerd nadat het individu heeft ervaren een hoge spanning die heeft geleid tot een drang om het gedrag uit te voeren. De huid plukken gaat vaak gepaard met een gevoel van verlichting of zelfs plezier als gevolg van de vermindering van de angst niveaus. Echter, zodra de schade is gedaan, zullen de getroffenen vaak worden overgelaten aan een gevoel van depressie of hopeloosheid. Hoewel de schade die wordt veroorzaakt zeer ernstig kan zijn, kan de bevrediging ervaren leiden tot het uitvoeren van CSP opnieuw en opnieuw. De behandeling omvat meestal counseling en cognitieve gedragstherapie. Bron: Angst Verenigd Koninkrijk .
Jenna Marotta, 27, leed aan dermatillomania, een psychosomatische aandoening die ervoor zorgde dat ze obsessief pick op de huid op haar gezicht . De New Yorkse schrijver zei dat ze gebruikt om door te brengen tot vier uur per dag knijpen haar huid in de voorkant van de badkamer spiegel . Ze ontwikkelde de aandoening terwijl het proberen van binge-etende verslaving . Heeft nu erin geslaagd om het te overwinnen - maar ziet psychiater 'op het spoor te blijven'