(CNN) Dit weekend worden miljoenen mensen verwacht om te kijken hoe twee mannen elkaar in elkaar slaan. Waarom is dit? We zullen verkennen, maar laten we eerst iets uit de weg: De grote strijd tussen Manny Pacquiao en Floyd Mayweather zal niet "redden" boksen, een sport die is neergeslagen sinds de 20ste eeuw. Als er iets, de zogenaamde "Fight of the Century" alleen maar versterkt de problemen van de sport, zoals twee oudere helden botsen in wat zou kunnen de laatste nationaal relevante strijd voor een zeer lange tijd. Er is zoveel mis met boksen business model, maar alles wat je echt moet begrijpen is dit: De meeste sportliefhebbers waarschijnlijk kan een enkele actieve bokser niet noemen naar Mayweather en Pacquiao. Sommigen weten misschien dat de langopkomende zwaargewicht kampioen een torenhoge Oekraïens is met een saaie jab-happy stijl, maar de meesten zouden niet met zijn naam komen (Wladimir Klitschko). Boksen vervaagt niet omdat we eindelijk ontwaakt zijn door zijn brutaliteit maar door een combinatie van catastrofaal wanbeheer en concurrentie van Mixed Martial Arts -- een jongere, dynamischere en beter beheerde concurrent. De raketstijging van MMA's belangrijkste organisatie, het Ultimate Fighting Championship, heeft de even dramatische achteruitgang van boksen vergeleken. In de loop van slechts twee decennia, de UFC is gegroeid van een freaky-geweldige carny sideshow in een mainstream sport. In feite, de fanbasis van de UFC nu rivaliseert dat van 's werelds meest populaire vechtsport: ijshockey. Sommige liefhebbers draaien uitgebreide verdedigingen van de honderden vuistgevechten die elk jaar in NHL games breken, beweren dat ze maken het spel veiliger door het straffen van vuil spel. Maar dat is zo zwak. Iedereen weet waarom de NHL niet heeft gekraakt op vechten hard genoeg om het te beëindigen: fans houden er veel te veel van. Zoals de hockey omroeper Don Cherry eens zei, "Toen [legendarische stoere jongen] Bob Probert was vechten, heb je ooit iemand uit hun stoel en ga koffie." Maar waarom kijken we graag naar gevechten in de eerste plaats? In de afgelopen 20 jaar, ik heb gekeken boksen en MMA in een geest van nerveuze fascinatie. Kijken vechters schoppen, slaan en wurgen elkaar, Ik zou denken, Ik ben een beschaafd persoon. Ik lijk niet een sociopaat. Dus waarom kijk ik? Wat is er mis met mij? En wat is er mis met ons allemaal? Wie onder ons heeft niet de gierige, schuldige sensatie gevoeld van een uitbarsting van een vuistgevecht -- op een schoolplein, een hockeybaan of een prijsring? We beweren allemaal geweld te haten, maar ik denk dat we te veel protesteren. In ons allemaal, is er een schepsel dat het aanbidt. Hoe moeten we anders onze yen uitleggen voor bloedbad in ruwe sport, films, gore videospelletjes en literatuur? Zijn we aangetrokken tot een groot gevecht als Mayweather-Pacquiao gewoon door bloedlust en barbarisme? Eigenlijk, ik denk dat dat slechts een deel van het verhaal, en niet het grootste deel. Als we gewoon bloed en pijn wilden, zouden we niet de moeite nemen met het tamme geweld van pay-per-view fisticuffs. In plaats daarvan, we zouden een webbrowser op te starten en kijken ISIS snuff video's gratis. Maar veel mensen die geen verleiding om te kijken naar internet snuff voelen zich sterk geneigd om naar een groot gevecht kijken. Wat is er aan de hand? Er is een grote literatuur over boksen, met bijdragen van schrijvers als Ernest Hemingway, Norman Mailer en Joyce Carol Oates. Voor hen, boksen is niet echt een sport. Je kunt niet spelen boksen zoals je kunt tennis spelen. Ze vergeleken boksen met een rite, of een religie, of vooral met theater, compleet met spotlight performers improviseren op een verhoogd podium. Een gevecht werd tot op de botten afgezweet -- een metafoor voor de hele menselijke conditie, met alles wat nobel en lelijk tentoongesteld werd. Hoewel het misschien een stuk lijkt, denk ik dat we minder worden aangetrokken tot prijzengevechten om te genieten van wat duister en smerig is in de menselijke natuur dan om te eren wat goed en nobel is. Prijsgevechten stelden voorwaarden van dramatische tegenslag op die oproepen wat we het meest bewonderen in mensen: extremen van moed, genade, standvastigheid en zelfs heldhaftigheid. Dus moeten we ons deugdzaam voelen als we naar Mayweather en Pacquiao's epische hersenschade wedstrijd kijken? Ik zou niet zo ver gaan. Misschien moeten dergelijke bril echt, zoals de meeste van de medische samenlevingen van de wereld aandringen, worden afgeschaft. De meesten van ons voelen ambivalent naar prijzengevechten omdat we zouden moeten. Een gevecht zet de donkerste spullen in de menselijke natuur tentoongesteld: de bared hoektanden, het bloed, de frenetic drive om kwaad te doen. Maar al dat duistere spul trekt het beste uit, en verandert een groot gevecht in een showcase voor de onoverwinnelijkheid van de menselijke wil. Wanneer Mayweather en Pacquiao op zaterdagavond in de middenring botsen, zullen de goede engelen van de menselijke natuur verlangen om zich af te keren -- en om in te leunen.
Jonathan Gottschall: Millions to tune in to see Mayweather-Pacquiao fight, but this doesn't shown return of downing sport of boksing. Dus waarom zullen er zoveel kijken?Hij zegt dat een gevecht is metafoor voor de hele menselijke conditie, met alles nobel en lelijk tentoongesteld.