Catania, Sicilië (CNN)We staan aan het begin van een enorme en toenemende crisis zonder oplossing in zicht. Misschien is dat niet juist. De migrantencrisis die plotseling honderden journalisten naar Sicilië heeft getrokken, brouwt al jaren, maar in de afgelopen 10 dagen, met maar liefst 1.600 doden in het Middellandse Zeegebied, zijn plotseling geesten gericht -- voor nu. Bijna precies vier jaar geleden, in Libië, zag ik misschien een glimp van wat er zou komen. Het was laat 's nachts in de belegerde stad Misrata. Honderden Afrikaanse migranten werden gevangen tussen de Libische burgeroorlog (toen noemden sommigen het optimistisch een "revolutie") en de diepblauwe zee. Ze waren naar Misrata gekomen uit Ghana, Nigeria en elders, in de hoop aan boord van ijzige boten om de zee over te steken naar Europa. Ze waren vastgezet onder sporadische beschietingen van regeringstroepen, maar waren niet welkom door de rebellen die de stad controleerden. Ze riepen ons op om hen te helpen ontsnappen. We konden niets doen, maar ze kunnen uiteindelijk hun weg naar buiten hebben gevonden toen de strijd afliep. De val van het regime van Libische leider Moammar Gadhafi, dat wij zo enthousiast verslaggevers noemden, werd gevolgd door chaos, die wij in de nieuwsmedia grotendeels verwaarloosden, gericht op de volgende catastrofe, de Syrische burgeroorlog. In die chaos is de handel in mensensmokkel opgestegen. En nu komt die boom in menselijke ellende in golven naar de kusten van Italië. De nadruk ligt vandaag op degenen die verloren op zee. Zich bewust van de tragedie die gaande is, echter, Italianen zijn bang voor het vooruitzicht dat alleen dit jaar alleen al een miljoen migranten zou kunnen komen in Europa, volgens een ambtenaar van de Europese Unie. Dat is zeker het geval in de Siciliaanse haven van Catania, waar veel migranten arriveren. De burgemeester van de stad, Enzo Bianco, staat erop dat de inwoners van de stad geen slechte wil hebben tegenover de migranten, maar zegt Catania, en Sicilië kan niet absorberen de steeds groeiende aantallen. De rest van Europa moet helpen de last te dragen. "Als er iets ernstigs niet wordt gedaan," waarschuwt hij, "drama's zoals deze zullen worden herhaald. Dit probleem zal niet worden opgelost door onze hoofden in het zand te verbergen." Steeds meer, sommige Italianen verliezen hun geduld. Twee noordelijke regio's, Veneto en Valle d'Aosta, hebben verklaard dat ze geen nieuwe migranten meer zullen accepteren. De rechtse Lega Nord heeft verzet tegen nieuwe migranten een pijler van haar partijprogramma gemaakt. Anderen dringen er echter op aan dat Italië zijn deuren open houdt. In de haven van Catania sprak ik met Grazia Giurato, die zich bij een klein protest had aangesloten in solidariteit met de migranten. "Veel jaar geleden emigreerden onze grootouders," herinnerde ze zich. "Laten we dat in gedachten houden." In hardere tijden verlieten miljoenen arme Italianen hun thuisland om zich te vestigen in Amerika en Australië. Ook zij vluchtten, net als de migranten uit Afrika en het Midden-Oosten, voor het vermalen van armoede en oorlog. En ook zij ervoeren het soort vooroordelen en wrok in landen hun afstammelingen nu trots naar huis roepen. Dat is de lange blik, misschien. Maar nu, vandaag, zijn Italianen worstelen met de gevolgen van een reeks van oude en nieuwe kwalen, variërend van falende staten en falende economieën tot endemische corruptie, hopeloze armoede, onderdrukking en onrecht dat geen enkele staat of groep staten kan oplossen zonder een gigantische, dure en politiek ontmoedigende inspanning. En terwijl deze crisis al jaren aan het brouwen is, is het nu echt aan ons.
Honderden wanhopige migranten zijn gestorven terwijl ze de Middellandse Zee probeerden over te steken in recente uitspraken. En Italianen zijn bang dat er dit jaar maar liefst een miljoen migranten in Europa zouden kunnen aankomen.