(CNN) Nou, de gedachte experimenten zijn eindelijk voorbij. Hillary Clinton's online verklaring voor president betekent dat de focus nu zal verschuiven naar de campagne en naar wat voor soort president ze zou kunnen zijn. En nergens zal de speculatie groter zijn dan op het gebied van het buitenlands beleid, zeker een groot probleem in de komende campagne. Mocht ze winnen, Clinton zal toevoegen aan haar potentieel "eersten": eerste vrouwelijke president; de eerste president die een first lady was geweest. Er is ook een andere,: de eerste minister van staat die president sinds James Buchanan geworden. Slechts een handjevol van de top diplomaten van het land zijn naar het Witte Huis gegaan (Thomas Jefferson; James Madison; James Monroe; John Quincy Adams; Martin Van Buren; en Buchanan). En geen enkele in de 20e eeuw, een merkwaardig feit dat suggereert dat politiek en staatskunst heel verschillende dieren zijn. Te weinig van onze ministers van Staat hebben de nodige ervaring van gekozen kantoor of de wens, ambitie en temperament om te concurreren voor de topbaan. Toch moet Clinton's ambtstermijn bij het ministerie van Buitenlandse Zaken een echt voordeel zijn tijdens de campagne, vooral in vergelijking met het ontbreken van buitenlandse beleid ervaring onder haar potentiële Republikeinse rivalen. Maar dit zal geen taart lopen voor haar op het gebied van buitenlands beleid. Clinton zal moeten onderhandelen en verschillende lastige en rotsachtige paden om ervoor te zorgen dat haar carrière van het ministerie van Buitenlandse Zaken blijft een voordeel en verandert niet in een aansprakelijkheid. Hier is waarom: . De laatste president om te dienen in een topbaan in de administratie van zijn directe voorganger was George H.W. Bush. De omstandigheden waren toen anders. In plaats van zich te willen distantiëren van Reagan, zag Bush 41 de verdienste in het versterken van de associatie met een president die zijn dag domineerde op een manier die weinig leiders hebben. Clinton zal geconfronteerd worden met een moeilijker balanceren handeling: hoe te staan bij het beleid dat ze hielp ambachtelijk in Obama's eerste termijn en zich nog steeds te scheiden van een administratie zal haar tegenstanders ontploffen als zwak, wankelend en eerlijk of niet, verantwoordelijk voor een wereld die wordt gezien als veel erger, vooral in het Midden-Oosten en met Rusland, dan toen president Obama aantrad. In het proces zal ze haar eigen benadering van de wereld moeten definiëren. Inderdaad, gezien de kwetsbaarheden van de president op het gebied van buitenlands beleid, kan ze zich niet veroorloven om gezien te worden als de derde term van Obama. In haar memoires "Hard Choices," heeft ze al de basis gelegd voor het distantiëren van Obama over zaken zoals meer doen voor de Syrische oppositie en harder zijn voor de Russische Vladimir Poetin. En ze kan legaal werken om die verschillen aan te scherpen zonder te lijken weg te lopen van beleid dat ze steunde en zich open te laten voor beschuldigingen dat ze geen principes heeft, alleen politiek nuttige tactiek. Te veel loyaliteit aan een president die niet populair is onder onafhankelijke mensen zal haar pijn doen. Maar zo zal slippen. Nergens zal haar uitdagingen groter zijn dan op Iran. Clinton zat het geheime kanaal voor dat de basis legde voor het interimakkoord van november 2013 en leidde rechtstreeks tot de vermeende afspraken die eerder deze maand tussen de Verenigde Staten en Iran in Lausanne, Zwitserland, werden bereikt. Het probleem is natuurlijk dat haar Republikeinse tegenstanders en meer dan een paar Democraten een hekel hebben aan wat de onderhandelingen hebben opgeleverd. Veel minder enthousiast over de Obama's "laten we onze vijanden aangaan" trope, kan Clinton aan zichzelf twijfelen. Het goede nieuws is dat er maandenlang geen overeenkomst zal zijn. Dus voor nu kan ze het belang van harde onderhandelingen en zelfs hardere sancties of erger, als de Iraniërs valsspelen, steunen. Maar vroeg of laat, misschien al in juni als er een akkoord is, zal Clinton een standpunt moeten innemen over wat misschien wel een zeer problematische en impopulaire overeenkomst is en wat de rol van het Congres zou moeten zijn. Haar tegenstanders, de Israëli's, en een groot deel van de georganiseerde Joodse gemeenschap, zullen het als nog erger afschilderen, en dat is waarschijnlijk een beetje problematisch en zal worden gehyped als nog erger. En dit zal haar in strijd brengen met traditionele vrienden en supporters in de Joodse gemeenschap. Eerlijk gezegd, gezien haar politieke belangen, zou het makkelijker zijn voor haar kandidatuur als de overeenkomst uit elkaar zou vallen en ze kon campagne voeren op een harde anti-Iraanse boodschap, het onderdrukken van het repressieve beleid van de mullahs thuis en hun onheil in de regio. Ze kan niet zo gelukkig zijn. Toch zal ze een voordeel hebben in het omgaan met de pro-Israëlische gemeenschap. In tegenstelling tot president Obama, de Clintons hebben sterke referenties over de Israëlische kwestie. En dat zal een beetje helpen in het proberen om een smalle lijn te lopen tussen een onderhandelingsproces met Iran dat Clinton gelanceerd en de vruchten ervan, die worden gezien door veel Israëliërs en Amerikaanse Joden op dit moment als te gul voor de mullahs. Clinton's tijd op het ministerie van Buitenlandse Zaken moet haar helpen in een presidentiële campagne waar Amerikanen op zoek zijn naar sterke en prudente leiderschap in het buitenlands beleid en meer volwassen toezicht in het Witte Huis. De Republikeinen zullen proberen en laten zien dat Benghazi en de e-mail controverse haar imago als secretaresse hebben aangetast en beweren dat ze niet veel bereikt. Clinton was geen Henry Kissinger of een James Baker. Maar gezien de problemen waarmee ze werd geconfronteerd -- Iran, hield de Israëlisch-Palestijnse tweestatenonderhandelingen tegen (geen klaar voor enige oplossing of doorbraak) en een president die domineerde in plaats van het delegeren van buitenlands beleid, voerde ze voldoende. Ze verbeterde het imago van het land en duwde 21ste eeuwse kwesties zoals vrouwenrechten, jeugd en het milieu. Haar critici zullen dit alles verwerpen als een soort van naïef planetair humanisme. Toch, vier jaar als minister van Buitenlandse Zaken zal helpen haar project het soort van vertrouwen en competentie dat zal lijken voor velen als een belangrijke geloofsovertuiging om Amerika te leiden in een gevaarlijke en turbulente wereld. En in een presidentiële campagne waar geen van haar tegenstanders heeft haar lange ervaring in internationale zaken, dat kan alleen maar helpen. Clinton's grootste uitdaging op de campagne trail en in functie moet ze winnen is of ze kan ontwikkelen van een buitenlands beleid visie en een effectieve aanpak van de wereld die een beter evenwicht tussen de risico-leesbaarheid van George W. Bush en de risico-aversie van Barack Obama. En gezien de wrede en onvergeeflijke aard van de wereld die Amerika nu bewoont, zal dit geen gemakkelijke taak zijn.
Miller: De voormalige minister van Buitenlandse Zaken moet beslissen of ze van mening verschilt met Barack Obama's omgang met buitenlands beleid. Hij zegt dat haar ervaring in het buitenland een troef kan zijn zolang ze niet verstrikt raakt door controverse over Obama beleid.