(CNN) Kim Bok-dong is 89 nu, en wordt blind en doof. Ze weet dat haar gezondheid vervaagt, en ze kan niet meer zonder hulp lopen. Maar haar ogen branden fel met een passie gedragen van het herstellen van haar lijden van een leven geleden. Ze treedt een vergadering van Tokyo buitenlandse correspondenten in een rolstoel, zichtbaar uitgeput na een vlucht van Seoul en dagen van interviews en vergaderingen. De nachtmerries van vijf jaar als seksslavin van het Japanse leger, vanaf 1940 zijn nog steeds kristalhelder. Kim is vastbesloten om haar verhaal te delen met iedereen die zal luisteren, totdat ze niet meer fysiek in staat is. "Mijn enige wens is om de plaat recht te zetten over het verleden. Voordat ik sterf," Kim zegt. Kim was een 14-jarige meisje toen de Japanners kwam naar haar dorp in Korea. Ze zegt dat ze vertelde haar geen andere keuze dan om haar huis en familie te verlaten om de oorlog inspanning te ondersteunen door te werken in een naaifabriek. "Er was geen optie om niet te gaan," herinnert ze zich. "Als we niet zouden gaan, zouden we beschouwd worden als verraders," In plaats van naar een naaifabriek te gaan, zegt Kim dat ze in een half dozijn Japanse militaire bordelen belandde. Samen met ongeveer 30 andere vrouwen, zegt ze dat ze opgesloten zat in een kamer en gedwongen was om dingen te doen geen tienermeisje -- geen vrouw -- zou ooit moeten doen. Kim beschrijft schijnbaar eindeloze dagen van soldaten die voor het bordeel stonden, een "comfortstation" genoemd. Vaak waren ze zo dicht bij de frontlinies, ze hoorden de gevechten van de Tweede Wereldoorlog gebeuren overal om hen heen. "Onze taak was om de soldaten te revitaliseren," zegt ze. "Op zaterdag zouden ze beginnen in de rij om 12 uur. En het zou duren tot 20.00 uur. Er was altijd een lange rij van soldaten. Op zondag was het 8.00 tot 17.00 uur. Nogmaals, een lange rij. Ik had niet de kans om te tellen hoeveel." Kim schat elke Japanse soldaat nam ongeveer drie minuten. Meestal hielden ze hun laarzen en beenwikkels aan, haastig afgewerkt zodat de volgende soldaat zijn beurt kon hebben. Kim zegt dat het ontmenselijkend, vermoeiend en vaak ondraaglijk was. "Toen het voorbij was, kon ik niet eens opstaan. Het ging zo lang door. Tegen de tijd dat de zon onderging, kon ik mijn onderlichaam helemaal niet meer gebruiken. Na het eerste jaar waren we gewoon als machines," zegt ze. Kim gelooft dat de jaren van lichamelijk misbruik een permanente tol op haar lichaam eisten. Tranen streamen over haar wangen als ze uitlegt hoe ze nooit in staat was om haar droom van het krijgen van kinderen te vervullen. "Toen ik begon, het Japanse leger zou me vaak slaan omdat ik niet onderdanig was," Kim zegt. "Er zijn geen woorden om mijn lijden te beschrijven. Zelfs nu. Ik kan niet leven zonder medicijnen. Ik ben altijd in pijn." Kim is een onderdeel van een NGO genaamd de "Korean Council for the Women Concepted for Military Seksual Slavery by Japan," die vecht voor een verontschuldiging. Sommige Japanse premiers hebben zich in het verleden persoonlijk verontschuldigd, maar de directeur van de NGO gelooft dat het lang niet genoeg is. Tokyo handhaaft zijn wettelijke aansprakelijkheid voor het onrecht werd goedgekeurd door een bilateraal claimsverdrag ondertekend in 1965 tussen Zuid-Korea en Japan. Kim's verhaal komt overeen met getuigenis van andere zogenaamde "comfort women." In Washington, terwijl de Japanse premier Shinzo Abe een staatsbezoek brengt aan de Verenigde Staten, doet de voormalige Koreaanse seksslaaf Lee Yong-soo een tranend pleidooi voor hem, en eist een officiële verontschuldiging voor de seksuele slavernij van Japan van naar schatting 200.000 troostvrouwen, voornamelijk Koreaans en Chinees. Velen zijn sindsdien overleden, maar degenen die nog leven willen individuele compensatie voor hun behandeling. Critici zeggen dat Abe is niet vocaal genoeg geweest. Ze vrezen dat zijn regering probeert het verleden te wissen, om conservatieven tevreden te stellen die voelen dat troost vrouwen werden betaald prostituees, niet slachtoffers van officiële militaire beleid. "Als het gaat om het comfort vrouwen seksslaven systeem, het is vrijwel uniek voor Japan. Ik denk dat Nazi Duitsland had een deel van het in een kleinere mate. Maar in het Japanse geval was het grootschalig, en staat gesponsord, in wezen," zegt Koichi Nakano, een professor in de politieke wetenschap aan de Universiteit van Tokio Sophia. Nakano wijst erop dat, sinds Abe voor het eerst aan de macht kwam, zijn regering erin geslaagd is om verwijzingen naar "comfort women" uit veel Japanse schoolboeken te verwijderen. Het is een deel van wat critici Japan's track record van glossing over zijn oorlogsmisdaden noemen. "(Comfort women) hebben een enorm trauma meegemaakt. En op een bepaalde manier riskeert de Japanse overheid een tweede verkrachting door hun getuigenissen in diskrediet te brengen en hun ervaringen te behandelen alsof ze leugens waren," zegt Nakano. Abe dringt erop aan dat hij en andere premiers herhaaldelijk excuses hebben gemaakt. "Ik ben diep bedroefd om te denken aan de troost vrouwen die onmetelijke pijn en lijden ervaren," Abe vertelde dieet wetgevers vorig jaar. Abe gaf een soortgelijke verwoorde verklaring tijdens een persconferentie dinsdag in Washington, DC -- leidende critici om de oprechtheid van Abe's uitdrukkingen van wroeging over de kwestie in twijfel te trekken. Abe heeft gezegd dat hij niet gelooft dat vrouwen werden gedwongen om te werken in de militaire bordelen. Nakano zegt Abe en conservatieve wetgevers voelen zich "uitgelaten." "Ze vinden dat er een soort complot is van andere Aziatische landen om de Japanse naam in hun voordeel te bezoedelen." Met Abe's historisch bezoek aan de VS enkele maanden voor de 70ste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog, wil Kim dat president Obama zijn belangrijkste Aziatische bondgenoot onder druk zet om meer te doen om de geschiedenis te erkennen. Ondertussen heeft Kim genoeg van de excuses die ze zegt dat haar pogingen om eindelijk vrede te krijgen belemmeren. "Om te zeggen dat er geen bewijs is is absurd. Ik ben het bewijs," zegt ze.
Kim Bok-dong is vastbesloten om haar verhaal over seksuele slavernij te delen totdat ze fysiek niet meer in staat is. Kim werd vijf jaar lang gevangen gehouden door het Japanse leger in een "comfort station," zonder ophouden verkracht. Ze zegt dat ze niet zal rusten totdat ze een formele verontschuldiging van de Japanse regering ontvangt.