Boston (CNN) Toen de bom afging, dacht Steve Woolfenden dat hij nog steeds stond. Dat was omdat, terwijl hij op de grond lag, hij nog steeds de handgrepen van de kinderwagen van zijn zoon vasthield. Hij trok de kinderwagen cover terug en zag dat zijn zoon, Leo, 3, bij bewustzijn was maar bloedend van de linkerkant van zijn hoofd. Woolfenden controleerde Leo op andere verwondingen en dacht: "Laten we hier weggaan." Dat was voordat hij zijn achillespees, die leek op transparante tape bedekt met bloed, en zijn linker scheenbeen uit zijn laars. De laars was naast zijn linker stomp, hij getuigde voor een federale jury donderdag, de derde dag waarin overlevenden en familieleden van degenen die gedood in de Boston Marathon bombardement gedeeld hun verhalen - vaak gruwelijk en hartverscheurend - in de veroordelingsfase voor Dzhokhar Tsarnaev. De vervolging rustte donderdagmiddag na een poging om juryleden ervan te overtuigen dat Tsarnaev koudhartig en wroegingloos was. De verdediging, geleid door beroemde doodstraf tegenstander Judy Clarke, wordt verwacht om te proberen om dat beeld te verzachten door getuigen te roepen om Tsarnaev's moeilijke opvoeding uit te leggen. Clarke zal deze inspanningen maandag beginnen. Een groep Tsarnaev's familieleden arriveerden op Boston's Logan International Airport op donderdag, CNN filiaal WHDH rapporteerde, maar het is niet duidelijk of ze van plan om te getuigen. De jury moet beslissen of de 21-jarige, die schuldig is bevonden aan het plegen van de aanval met zijn nu overleden broer, zal sterven voor zijn misdaden of zijn leven doorbrengen in de gevangenis. Woolfenden, een biomedisch onderzoeker voor de Novartis Institutes, herinnerde zich met zijn riem als een tourniquet op zijn been en proberen om Leo te troosten. De jongen riep: "Mama! Papa! Mama! Papa! Mama! Papa! Papa! Hij getuigde. Temidden van de stank van "brandend haar, bloed, zwavel," kwam er een goede Samaritaan. Hij gaf Woolfenden een andere tourniquet en haastte Leo in veiligheid. "Ik was doodsbang omdat ik niet wist of ik ooit mijn zoon ooit weer zou zien. Er was bloed over de hele stoep, overal om me heen," zei hij. Dr. David King, een traumachirurg in Massachusetts General Hospital, bracht 14 jaar door in het Amerikaanse leger als gevechtschirurg en diende in Irak en Afghanistan, evenals in Haïti na de verwoestende aardbeving van 2010. Hij heeft honderden troepen behandeld en geopereerd gewond door geïmproviseerde explosieven, hij getuigde, en wat hij zag in Boston die dag was niet veel anders dan het bloedbad dat hij zag in oorlogsgebieden. "Ik kwam net zoals de eerste golf van slachtoffers was verschenen," zei hij. "Ik keek over de patiënten en ik wist meteen, zonder dat iemand me hoefde te vertellen, precies wat het verwondende mechanisme was." Heather Abbott had niet zo'n ervaring, dus toen een van de twee bommen ontplofte, stuurde haar door de deuren van een restaurant en in een "puddle van chaos en bloed en glas," haar instinct was om te rennen. Maar ze kon niet. Haar voet voelde alsof het in brand stond, ze getuigde. Twee vrouwen hielp haar als ze hoorde iemand zeggen een Hail Mary. Ze riep voor haar man. Hij pakte haar op en droeg haar uit het restaurant. "Ik zag bloed uit mijn voet stromen," zei ze. Ze kwam uiteindelijk in een ziekenhuis, en na drie pogingen om haar voet te redden, die zijn hele hiel miste, een arts vertelde haar dat ze een beslissing had: Ze kon haar been houden en riskeren een leven van ondraaglijke pijn of hebben geamputeerd onder de knie. Ze koos voor de laatste. "Het was waarschijnlijk de moeilijkste beslissing die ik moest maken," getuigde ze. Een andere marathonbezoeker maakte een amputatie door de aanval van de broers Tsarnaev, Marc Fucarile, vertelde de twee bommen die afgingen. "Ik stapte terug, en het volgende wat ik me herinner was omhoog kijken naar de hemel," Getuigde hij, toe te voegen dat hij herinnerde zich "veel schreeuwen, veel schreeuwen, mensen roepen om tourniquets." Een verpleegster zat op zijn borst, en iemand zei, "Oh, sa***, hij is in brand!" Hij probeerde zijn riem los te maken en kreeg een derdegraads brandwond omdat de gesp zo heet was. Een brandweerman zou later Fucarile vertellen dat hij zijn eigen rechterbeen aan de brandweerman gaf. Hij herinnert zich dat niet. Naast het behandelen van hem voor ernstige brandwonden over een groot deel van zijn lichaam, moesten artsen een bot afsnijden en spieren over de stub strekken zodat een prothese zou passen. Hij krijgt nog steeds blaren. "Dus waar de prothese op je kont vastzit, wrijft en breekt en maakt open wonden," zei hij. En hoewel zijn linkerbeen overleefde, werd het zwaar verbrand, zijn kuitspier werd eraf geblazen en zijn hiel werd verbrijzeld, zei hij. Hij hoopte het linkerbeen te redden, hij getuigde, maar het is waarschijnlijk dat het boven de knie geamputeerd moet worden. Hij neemt meer dan 70 pillen -- 24 pillen in de ochtend, 22 in de middag, 26 's nachts -- om zijn verwondingen te verwerken, zei hij. Een van de meest dramatische punten in de getuigenis van donderdag betrof de dood van jonge Martin Richard. De aanklager toonde close-up video van de 8-jarige, die slechts 31⁄2 voet van een van de bommen, volgens de FBI's re-creatie van de plaats delict. Zijn ouders, Bill en Denise, zijn tegen het ontvangen van de doodstraf Tsarnaev en nam niet deel aan de straffase, hoewel Bill Richard heeft getuigd tijdens de schuld fase. Dr. King vertelde het hof dat Martin was bijzonder kwetsbaar voor de ontploffing omdat hij was zo klein en dicht bij de grond, wat betekent dat de scherven gemakkelijker zijn hoofd en romp bereikt. Het is zeer onwaarschijnlijk dat de jongen stierf onmiddellijk, King zei. Uitleggend dat Martin stierf aan snel bloedverlies, King getuigde, "Receptoren zijn over het algemeen niet reageren op snijden. Als je wakker bent en iemand snijdt uw darmen of lever, het doet over het algemeen geen pijn. Wat pijn doet is het strekken en draaien. ... Intestines werden getrokken en verdraaid; dat zou viscerale pijn hebben veroorzaakt." Woolfenden, de biomedische onderzoeker, herinnerde zich dat Martin en zijn moeder kort nadat de barmhartige Samaritan Woolfenden's zoon, Leo, in veiligheid had gebracht. "Ik zag Martins gezicht, en ik kon een jongen zien die leek dat hij dodelijk gewond was," zei hij, . Martin's haar was gezongen, zijn ogen waren teruggedraaid in zijn hoofd en zijn mond was agape. Wat Martin's romp, "Ik zag een enorme hoeveelheid bloed. Ik was echt, echt doodsbang," Woolfenden zei. Hij herinnerde zich Denise Richard pleiten met haar zoon, zeggende, "alsjeblieft" en "Martin" keer op keer. Woolfenden plaatste zijn hand op Denise Richard's rug, zei hij. Ze draaide zich om Woolfenden te vragen of hij in orde was. Hij zei dat hij was, en ze draaide haar aandacht terug naar Martin. Maar geen reactie kwam. Volgens getuigenis, Martin's aorta was bijna gescheiden en hij werd geëxecuteerd door scherven van de ontploffing. Hij bloedde dood op de stoep, en het laatste wat hij waarschijnlijk voelde was ondraaglijke pijn van de kracht van de ontploffing draaien zijn interne organen. CNN's Patrick Cornell bijgedragen aan dit rapport.
Tsarnaev familieleden arriveren in Boston, maar het is niet duidelijk of ze zullen getuigen. Een vrouw getuigt dat ze moest kiezen of om haar been te houden; sommige andere slachtoffers had geen keuze. Vanaf maandag, de verdediging wordt verwacht om getuigen te bellen om uit te leggen Dzhokhar Tsarnaev's moeilijke opvoeding.