Wat ook kleine ruimterotsen miljarden jaren geleden heeft veroorzaakt, magnetisme is waarschijnlijk niet de reden. Wetenschappers hebben vandaag aangekondigd dat metingen van de Europese ruimtesonde Philae, die in november op komeet 67P landde, laten zien dat de kern van de komeet niet gemagnetiseerd is. Sommige astrofysici hebben gesuggereerd dat magnetisme verantwoordelijk zou zijn geweest voor het afstemmen en dan samenbinden van rotsen in grotere rotsblokken tijdens de vroege stadia van planetenvorming. Een compositie van 18 afbeeldingen tonen van de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko activiteit vanuit verschillende hoeken gezien tussen 31 januari (linksboven) en 25 maart (rechtsonder), toen het ruimteschip was op afstanden van ongeveer 30 tot 100 km van de komeet. Maar in een paper gepubliceerd online door het tijdschrift Science, het team onder leiding van Hans-Ulrich Auster aan de Technische Universiteit van Braunschweig, Duitsland, zei hun gegevens die profiteren van drie onverwachte bounces die Philae in staat stelde meer resultaten te verzamelen dan gepland ondersteunen deze theorie. 'Als het oppervlak gemagnetiseerd was, hadden we een duidelijke toename van de magnetische veldmetingen verwacht toen we dichter en dichter bij het oppervlak kwamen', zei Auster. 'Als komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko representatief is voor alle kometaire kernen, dan suggereren we dat magnetische krachten waarschijnlijk geen rol hebben gespeeld in de accumulatie van planetaire bouwstenen groter dan een meter (3 voet) in grootte.' Allan H. Treiman, een senior wetenschapper aan het Maan- en Planetair Instituut in Houston, Texas, die niet betrokken was bij de studie, zei dat de resultaten geloofwaardig suggereren andere krachten waren verantwoordelijk. Magnetische gegevens voor (boven) en na (onder) de klif botsing tussen de eerste en tweede touchdowns. Hoogte boven het oppervlak wordt uitgezet op de x-as en magnetische veldsterkte op de y-as. De metingen (kruisen) worden vergeleken met een hypothetisch model (vaste lijn) uitgaande van een licht gemagnetiseerd oppervlak. gegevens verzameld door de Rosetta Plasma Consortium fluxgate magnetometer aan boord van de orbiter (top) en de Rosetta Lander Magnetometer en Plasma Monitor aan boord van de lander (bodem) zijn gebruikt om de magnetische eigenschappen van Comet 67P/Churyumov-Gerasimenko te onderzoeken. Het bestuderen van de eigenschappen van een komeet kan aanwijzingen geven aan de rol die magnetische velden speelden in de vorming van lichamen van het Zonnestelsel bijna 4,6 miljard jaar geleden. Het Zonnestelsel van het kind was eens niets meer dan een wervelende schijf van gas en stof, maar binnen een paar miljoen jaar barstte de zon in het midden van deze turbulente schijf, met het overgebleven materiaal dat de asteroïden, kometen, manen en planeten vormde. Het stof bevatte een merkbare fractie van ijzer, een deel ervan in de vorm van magnetiet. Inderdaad, millimeter-sized korrels van magnetische materialen zijn gevonden in meteorieten, wat hun aanwezigheid in het vroege Zonnestelsel aangeeft. Dit leidt wetenschappers ertoe te geloven dat magnetische velden die door de protoplanetaire schijf draden een belangrijke rol hadden kunnen spelen in het bewegen van materiaal terwijl het begon samen te klonteren om grotere lichamen te vormen. 'Auster vond geen magnetisch veld, met een zeer gevoelig instrument, dus het lijkt onwaarschijnlijk dat magnetisme in de zonnenevel significant was voor de verzameling van metergrote objecten,' zei Treiman in een e-mail. 'Op die schaal, lijkt het waarschijnlijk dat elektrostatische of gravitatie-aantrekking sterker zou zijn.' De bevindingen maken deel uit van een reeks van wetenschappelijke resultaten verkregen door wetenschappers analyse van gegevens verzameld door de Philae lander en zijn moederschip Rosetta, die naast de komeet op zijn elliptische baan rond de zon. Magnetische gegevens die een schatting van de uiteindelijke landing gebied. Aanvankelijk werd Philae gezien om langzaam te draaien tijdens de afdaling naar Agilkia. Het landde en vervolgens stuiterde, aanzienlijk sneller roteren als de impuls van het interne vliegwiel werd overgebracht naar de lander. Sommige astrofysici hebben gesuggereerd dat magnetisme verantwoordelijk zou zijn geweest voor het afstemmen en vervolgens samenbinden van rotsen in grotere rotsblokken tijdens de vroege stadia van planetenvorming. Helaas accepteren we momenteel geen commentaar op dit artikel.
Men dacht dat magnetisme verantwoordelijk was voor het uitlijnen en binden van rotsen. Dit had kunnen leiden tot vroege stadia van planetenvorming, zeiden wetenschappers. Rosetta resultaten ondersteunen de theorie niet omdat 67P's kern niet gemagnetiseerd is.