(CNN) Op 20 juli 2012, opgewonden moviegoers verzameld voor een middernacht vertoning van "The Dark Knight Rises" in de Century Aurora 16 Multiplex Theater in Aurora, Colorado. Achttien minuten in de show, en kort na middernacht, een schutter opende het vuur op het publiek. Twaalf mensen werden gedood en 70 raakten gewond. Maandag, het neerschieten verdachte James Holmes gaat op proces voor 165 aanklachten, waaronder moord en poging tot moord. Hij heeft pleit niet schuldig door krankzinnigheid. Het is een moment dat de overlevenden en degenen die verloren dierbaren hebben gewacht angstig. Het is een moment dat zal een pijnlijke volgende stap in de richting van genezing en een die zal ongetwijfeld terug te brengen een stroom van pijnlijke herinneringen. Ahead van het proces, CNN sprak met verschillende mensen wiens levens werden veranderd vanwege de schietpartij. Ze zullen ten minste deel van het proces bijwonen. Pierce O'Farrill maakte een last-minute beslissing om naar de film met een vriend. O'Farrill werd meerdere keren neergeschoten en ingestort als hij probeerde te ontsnappen. De schutter stond boven hem, en O'Farrill bereidde zich voor om te sterven. Toen, de schutter bewoog in een andere richting. O'Farrill zag al snel een officier die hem vertelde dat hij het zou maken. Kaylan Bailey woonde de film bij met haar neef, Jamison, zijn vriendin, Ashley, en hun dochter, Veronica. Kaylan, slechts 13 op het moment, babysat 6-jarige Veronica vaak. Ze had gezien haar eerder in de dag dat Ashley, die zwanger was, had een afspraak voor een echografie. Toen ze hoorde schoten, Kaylan maakte een hartverscheurende 911 oproep. Ashley, Jamison en Veronica waren allemaal neergeschoten. Veronica was de jongste om te sterven in het theater. Ashley was verlamd en later leed een miskraam vanwege het trauma dat ze leed. Jamison werd in het hoofd geschoten en overleefde. Tom en Caren Teves verloren hun zoon, Alex, die in het theater was met zijn vriendin. Toen de schietpartij begon, beschermde Alex zijn vriendin, redde haar leven en absorbeerde de kogels die hem zouden meenemen. De Teveses herinneren Alex als iemand die onbevreesd, grappig en gaf de grootste knuffels. "De wereld had een groot persoon eruit genomen die zoveel meer had kunnen doen," zei Caren Teves. De Teveses lanceerden een campagne genaamd "No Notoriety" om de media uit te dagen om geen foto's te tonen of de naam van de schutter te gebruiken. Marcus Weaver was in de film met zijn vriend Rebecca Wingo. Toen de schutter het vuur opende, vielen Marcus en Rebecca op de grond. Tijdens een pauze in de schoten probeerde Marcus naar de uitgang te komen en Rebecca, die bewusteloos was, mee te nemen. De schoten begonnen opnieuw en het was chaos. Marcus was met hagel in de schouder geraakt, maar hij kwam naar een uitgang. Rebecca kwam er niet levend uit. Weaver herinnert zich haar als een helder en stralend persoon met een besmettelijke glimlach. Hier, in hun eigen woorden, is een glimp van wat deze mensen ervaren 21⁄2 jaar na de schietpartij en als het proces begint. O'Farrill: "Ik denk niet dat de schietpartij mij als een persoon heeft gedefinieerd. Maar ik denk dat wat ik ervan geleerd heb, de kracht die ik heb opgedaan door iets dergelijks te overwinnen, een bepalende factor van mijn leven is geworden." Bailey: "Ik zou zeggen dat het filmen van het theater levensverandert, maar ik denk niet dat het mij definieert." Caren Teves: "Het rimpeleffect van deze hele tragedie is gewoon eindeloos. Het gaat maar door en door." Tom Teves: "Mensen beginnen ook van jou af te schrikken. Omdat het gewoon te pijnlijk is. En ze zijn bang voor het feit dat je een venster bent in het feit dat het kwaad bestaat. Omdat je bewijs bent dat het kwaad bestaat, niet in je personage maar in wat er met je kind is gebeurd." Weaver: "En dus zoals je vraagt over het leven, hoe ik het zie, zie ik het gewoon in een andere lens. En het duurde even om aan die lens te wennen. Omdat ik niet hetzelfde kon doen als voorheen. Ik was gewoon niet die persoon meer. Ik ga zelden naar restaurants en zo. Want, weet je, mensen komen naar je toe en beginnen erover te praten... "Ik denk niet dat iemand die in dat theater was ooit hetzelfde zal zijn." O'Farrill: "We werden vandaag wakker, we stapten uit bed; dit was de dag die de Heer ons beloofde. Maar hij heeft ons zeker niet beloofd dat... we zullen leven om er nog een te zien. Dus voor mij, gewoon leven in dankbaarheid en dankbaar zijn voor elk moment dat ik krijg was de sleutel tot mijn genezing." Caren Teves: "Het wordt niet gemakkelijker. Je leert gewoon om het beter te doen alsof. ... Je wordt sterker dragen van het gewicht." Weaver: "... net als mijn arm gaat genezen, net als ik. En we zullen allemaal voorbij dit. En we zullen sterker worden. " O'Farrill: "Ik hoop hem te ontmoeten op een dag. Het is iets dat op mijn hart sinds de schietpartij gebeurde. En ik hoop hem te ontmoeten en hem persoonlijk te zeggen: 'Kijk, weet je, je probeerde me te vermoorden, maar ik haat je niet, en ik vergeef je. En er is maar één manier die mogelijk is en dat is door Jezus.'" Bailey: "Nee, ik vergeef hem niet. Hij nam zoveel mensen hun leven, en hij deed zoveel andere mensen pijn die niet eens in het theater waren. Hij kwetste families en vrienden en gewoon iedereen in Aurora, eerlijk." Caren Teves: "Wat vergeving betreft -- normaal gesproken zal ik iemand vergeven die om vergeving vraagt. In dit geval heb ik niemand om vergeving gevraagd." Tom Teves: "God zal iedereen vergeven die om vergeving vraagt. Maar dat betekent ook dat je op moet staan en verantwoordelijkheid moet nemen voor je daden." Weaver: "Er is geen twijfel over. Ik vergeef hem. Ik denk echt niet eens zo veel aan hem op dit punt... Ik wilde gewoon niet meer die zak stenen op mijn rug dragen." O'Farrill: "Het proces begint, denk ik, zal de dingen op gang brengen. En het is iets wat ik echt heb geprobeerd om mezelf voor te bereiden op, weet je. Praten met mijn adviseur over het en bidden op het dagelijks, en begrijpen dat, opnieuw, Ik kan niet controleren hoe het zich allemaal ontvouwt, weet je. Maar ik kan er op voorbereid zijn." Bailey: "Ik ben nog nooit betrokken geweest bij iets zo ernstigs. Ik denk niet dat het me raakt. Ik denk niet dat ik realiseer wat ik ga in." Tom Teves: "Het brengt deze emoties niet weer naar boven voor ons. Deze emoties gaan nooit voor ons weg." Weaver: "Je begint na te denken over het zijn op die stand. Je begint na te denken over het zien van de schutter daar. Je begint na te denken over -- gewoon allerlei dingen en hoe het zal zijn. En het racet gewoon in je hoofd, als je het laat, weet je? Dus een deel van de omgaan vaardigheden is dat je het gewoon niet laat. Ga iets anders doen. Ga sporten. Ga rondhangen met je vrouw." O'Farrill: "Wat voor straf James Holmes ontvangt zal niet deel uitmaken van mijn afsluiting. Ik begrijp zeker dat andere mensen kijken uit naar dat en dat is hun pad. Maar we hebben allemaal verschillende paden naar genezing." Bailey: "Dus, ik denk niet dat als hij de doodstraf krijgt, dan, ik weet niet hoe ik dit moet zeggen. Ik zal niet gelukkig zijn omdat dat het leven van een ander is. Maar ik denk dat hij het verdient." Caren Teaves: "De enige gerechtigheid, voor mij... is als dat ding in een urn op mijn dressoir stond, en Alex naast ons op deze bank zat. Dat is de enige gerechtigheid." Weaver: "Hoewel ik geen doodstraf persoon ben, als de doodstraf ooit gerechtvaardigd was, is het deze zaak."
Proef voor Aurora theater schietverdachte begint maandag . Overlevenden zeggen dat de schietpartij hun leven veranderde, maar definieert het niet .