(CNN) Ze komen uit meer dan 20 landen, aangetrokken naar Libië als de trechter naar Europa. Eritreeërs willen ontsnappen aan repressie of militaire dienst; Somaliërs vluchten Al-Shabaab en clan oorlogvoering; Syriërs hebben de hoop opgegeven om terug te keren naar huis. In dorpen in Senegal en elders in West-Afrika verkopen jonge mannen alles wat ze hebben in de hoop op een beter leven in Europa, misschien in de hoop om een neef of broer die het gemaakt. Motivaties onder de tienduizenden die de tocht naar de Middellandse Zeekust maken zijn zo veel en gevarieerd als de betrokken nationaliteiten, volgens onderzoekers en mensenrechtengroepen. Maar in 2014 ging meer dan 80% van hen op weg naar de Libische kust als het makkelijkste punt van inscheping. Van de Hoorn van Afrika naar de Atlantische Oceaan, van Syrië en Gaza, deze wilde migranten reizen goed gevestigde smokkelroutes. Langs de weg moeten ze over woestijnen en bergen, het risico van ontvoering of overval, vaak bedrogen of achtergelaten. Een Afrikaanse migrant gemeld overleven op tandpasta voor dagen. Een tiener Somaliër die het maakte naar Malta vertelde onderzoekers dat hij had gewaarschuwd andere familieleden niet te komen. "Ik vertel hen haar 95% zeker dat je zal sterven," zei hij. De Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) heeft de migrantenstromen door Noord-Afrika voor jaren gevolgd. Eritrese zijn al lang prominent onder de reizigers, ontsnappen aan een autoritaire regering, armoede en onbepaalde militaire dienst - een land zonder mogelijkheden. "Veel dienstknechten worden niet gedemobiliseerd uit het leger zoals gepland en sommigen werden gedwongen om voor onbepaalde tijd te dienen onder bedreiging van detentie, marteling of bestraffing van hun familie," aldus een rapport van het Regionale Gemengde Migration Secretariaat (RMMS) in Nairobi vorig jaar. Ze reizen naar Soedan, zolang ze kunnen voorkomen dat ontvoering door stammen aan de grens, en worden overhandigd van de ene groep smokkelaars aan de volgende in relais. Een Eritrese vrouw vertelde de VN Refugeee Agency (UNHCR) deze maand dat ze had betaald $ 5.000 om de Middellandse Zee te bereiken. Eritrese en Syriërs vormden vorig jaar de helft van het migrantenverkeer naar Europa, aldus Arezo Malakooti, directeur migratieonderzoek bij Altai Consulting en auteur van een van de meest gedetailleerde studies naar migratiepatronen. Malakooti heeft onlangs zeven landen bezocht, waaronder Libië, Tunesië en Marokko om haar studie bij te werken. De "push factor" is veel groter dan de "pull" van Europa, zegt ze. In veel van Afrika en het Midden-Oosten -- in combinatie met de perceptie dat de deuren van Libië open zijn -- hebben geleid tot een enorme toename van het aantal mensen dat Libië probeert te bereiken. "Verergering van de repressie in Eritrea" was een factor, zegt ze -- terwijl Eritreeërs in vluchtelingenkampen in Sudan hebben besloten om een vlucht te nemen naar de Middellandse Zee. Een van de redenen is dat andere routes -- via Saoedi-Arabië en Israël -- moeilijker zijn geworden: Israël heeft een veel hardere aanpak gevolgd op wilde Eritrese migranten die het land proberen binnen te komen door de Sinaï-woestijn, inclusief detentie, en Jemen's implosie heeft dat kanaal afgesloten. Zoals een Eritrese vertelde het humanitaire dagboek IRIN vorig jaar: "Mensen reisden naar Israël omdat het de enige manier was, en nu reizen ze naar Europa omdat het de enige manier is." Somaliërs, vaak gezien als de derde meest talrijke nationaliteit onder migranten die naar de Middellandse Zee, geconfronteerd met een perfecte storm van crises. "Extreme armoede; langdurige onzekerheid; seksueel geweld en andere ernstige schendingen van de mensenrechten; gebrek aan toegang tot basisbehoeften zoals voedsel, medische diensten, gezondheidszorg en levensonderhoud" zijn allemaal factoren die bijdragen, zegt de RMMS. Zee-doorgedreven storm van menselijke ellende raakt Italiaanse kusten. De IOM vertelde CNN het ziet een piek in de potentiële migranten uit Senegal, Mali, Guinee en Gambia in West-Afrika. Veel redenen waarom Libië's chaos een kans is: grensposten worden achtergelaten, de kustlijn onbewaakt. De meeste West-Afrikanen maken de reis om economische redenen; de meerderheid zijn alleenstaande mannen in hun twintiger jaren. Bevolkingen in de regio zijn aan het opzwellen maar landbouwgrond en economische veiligheid krimpen. Vaak, zeggen onderzoekers, de oudste zoon vertrekt om werk te vinden zodat hij geld naar huis kan sturen -- misschien misleid door fabels van rijkdom. Malakooti merkte in een recent rapport op dat "onrealistische verwachtingen van hun migratie worden gevoed door migranten op bestemming die zelden negatief nieuws naar huis sturen vanwege de druk op hen om te slagen." Maar West-Afrikanen die vee of andere bezittingen alleen hebben verkocht om te worden gevangen of gestrand, kunnen worden geconfronteerd met armoede wanneer ze terugkeren naar huis: 400 Senegalezen werden onlangs gerepatrieerd uit Libië door het Rode Kruis en IOM. Malianen hebben de extra stimulans van het recente conflict waarin jihadistische groepen bijna de helft van het land in beslag namen voordat Frans-geleide interventie hen terugduwde. Joel Millman van de IOM zegt dat er ook een toename is in het aantal Nigeriaanse christenen die deze route volgen, en ontsnapt aan de chaos en brutaliteit die Boko Haram hun steden en dorpen heeft toegebracht. Een ander verontrustend fenomeen, volgens Malakooti, is de handel in Afrikaanse vrouwen voor prostitutie naar Italië via Libië. Hoewel nog steeds een klein deel van de totale migratie, steeg het aantal vrouwen dat voor seksuele uitbuiting in Europa werd gesmokkeld in 2014, ze zegt. Waarom migranten riskeren hun leven om Italië te bereiken. Een in Genève gevestigde groep, het Global Initiative Agadez against Transnational Organized Crime, schatte vorig jaar dat ongeveer de helft van de West-Afrikaanse migranten door de stad Agadez in het noorden van Niger gaat. Een hardhandig optreden in 2013 op georganiseerde konvooien die Agadez verlaten hield de stroom voor een tijdje tegen, maar bendes van de Toubou-stam, die de grensoverschrijdende handel controleert, nieuwe routes ontwikkelde en hun prijzen verhoogde. Een migrant zou kunnen betalen tot $ 300 om Zuid-Libië te bereiken in een vrachtwagen of pick-up, volgens onderzoekers. Betrouwbare cijfers over de aantallen die door Agadez gaan zijn moeilijk te vinden, maar de consensus tussen deskundigen ligt ergens tussen de 2000 en 7.000 per maand. Andere hubs zijn onder meer Khartoum in Soedan, een way-station voor migranten uit Oost-Afrika, en Tamanrasset in Zuid-Algerië, waar een nep Malines paspoort doorgang helpt. Algerije is ook een bestemming voor Syrische vluchtelingen geweest, maar nieuwe visumvereisten hebben hen gedwongen andere routes te zoeken - vaak via Turkije en de Griekse eilanden. Honderdduizenden andere migranten zijn al jaren in Libië, aangetrokken tot banen als dagarbeiders toen Moammar Gadhafi aan de macht was. Nu worden ze geconfronteerd met geweld, discriminatie en religieuze vervolging -- en zijn ze niet eens in staat om thuis te brengen wat ze verdienen. Dus in ieder geval zijn sommige beginnen op een reis naar Europa die ze nooit van plan waren te nemen. Malakooti gelooft dat dit een belangrijke factor is in de stijgende aantallen die proberen Europa te bereiken. De recente moord op Egyptische en Ethiopische christenen door ISIS' Libische affiliate kan het vertrek van sommigen hebben versneld. Een soortgelijke dynamiek geldt voor Syrische vluchtelingen. "In eerste instantie bleven ze in Libanon, Jordanië en andere buurlanden om het conflict af te wachten," zegt Malakooti. Nu hebben ze opgegeven, of de middelen om hen tegemoet te komen zijn verdampt -- en hebben besloten om Europa te bereiken en opnieuw te beginnen. Binnen Libië lijken de smokkelaars voor het grootste deel kleine groepen of individuen te zijn in plaats van grote netwerken, volgens mensenrechtenorganisaties. Ze clusteren zich in stoffige steden zoals Sabha en Qatrun en gebruiken wat bekend staat als 'connectiehuizen'. Hoe gaat Europa de migrantencrisis aanpakken? Die migranten die naar Tripoli rijden hebben misschien geen band met bendes aan de kust. Zo'n reis, door de woestijn om controleposten te vermijden, zou een migrant $200 kunnen kosten: in een mislukte staat die soort geld snel gewapende rivaliteiten genereert. Tribale vetes, zwervende milities en criminele bendes betekenen dat migranten de vaardigheden van een smokkelaar nodig hebben. De komst van de Islamitische Staat in Irak en Syrië (ISIS) in Libië heeft nog ingewikkelder passage; in januari jihadisten gedood 14 Libische soldaten in de buurt van Sabha. Malakooti detecteert een veranderend patroon sinds het Syrische conflict begon. Het heeft meer geld geïnjecteerd in de smokkelhandel, die dus meer georganiseerd is geworden. Hoe betrouwbaarder groepen meer kunnen aanrekenen; ze zegt dat sommige migranten kopen een "pakket" van smokkelaars die over land en zee reizen. Syrische migranten zijn relatief beter af dan West-Afrikanen, en kunnen meer betalen om een plek op het bovenste dek van een schip te garanderen. Afrikanen zijn vaker opgesloten in het ruim en zijn kwetsbaarder als een schip zinkt, of verzonden naar een opblaasbare boot. Vreesde arrestatie, reizen de smokkelaars zelden op de boten zelf, in plaats daarvan geven een kompas of GPS-apparaat aan de migranten, die vervolgens zonder navigatievaardigheden en vaak geen ervaring van de zee in boten die nooit de haven had moeten verlaten. Naarmate Libië gevaarlijker wordt voor migranten, andere landen aan beide zijden van de Middellandse Zee zijn op zoek naar angstig. Sommige West-Afrikanen kiezen ervoor om door Marokko te reizen -- hoewel de kans op opsporing er veel groter is en de zeeovergang naar Spanje zeer moeilijk. "Een migrant kan 50 of 60 pogingen nodig hebben voordat hij naar de Spaanse kust gaat," zegt Malakooti. Tunesië heeft de veiligheid aan de oostgrens met Libië enorm verhoogd; zowel Algerije als Marokko zijn begonnen met het bouwen van hekken langs hun grens -- tegen zowel terrorisme als clandestiene migratie. Maar ze kunnen weinig afschrikwekkend zijn. De Eritrese schrijver Abu Bakr Khaal maakte zelf de wanhopige reis naar en over de Middellandse Zee. In zijn roman "African Titanics," beschrijft hij de "gevaarlijke lokroep" van ontsnapping. Pas te laat ontdekken de migranten een grimmige realiteit op zee: "Als God van me hield zou hij me hier niet hebben gebracht," kreunde een van de passagiers. Verzekerd dat hij het meest passende afscheid had genomen van het leven, wierp hij zichzelf in de zee. De boot bewoog naar voren bij de grillen van de golven." Ontmoet het echtpaar op een missie om verdrinkende migranten te redden.
Zouden immigranten uit meer dan 20 landen naar Noord-Afrika komen om de Middellandse Zee over te steken naar Europa . Ze riskeren hun leven door woestijnen en bergen; velen worden beroofd of bedrogen als ze proberen de Libische kust te bereiken .