(CNN) Op donderdag onthulde president Barack Obama dat een Amerikaanse drone-aanval Warren Weinstein en Giovanni Lo Porto, twee hulpverleners gegijzeld aan de grens tussen Afghanistan en Pakistan, had gedood. Al Qaeda had geprobeerd de twee te ruilen voor gevangenen die door de Verenigde Staten werden vastgehouden en een einde te maken aan drone-aanslagen. Maar het zijn niet alleen terroristische groepen die proberen te belonen van het nemen van gijzelaars -- neem het geval van Jason Rezaian, het hoofd van het bureau van de Washington Post in Teheran. Op 20 april, slechts twee dagen voordat diplomaten de gesprekken in Wenen, Oostenrijk, hervatten om een definitieve overeenkomst te bereiken over het nucleaire programma van Iran, kondigde Rezaian's Iraanse advocaat aan dat zijn cliënt was beschuldigd van spionage, propaganda, samenwerking met buitenlandse regeringen en het verzamelen van informatie "met kwaadwillige intentie." Het ministerie van Buitenlandse Zaken, de werkgevers van Rezaian bij The Washington Post en andere journalisten reageerden met verontwaardiging. Hun woede is gerechtvaardigd, maar het besluit mag niemand verbazen: Er is een lange geschiedenis van schurkenregimes die gijzelaars tegen de achtergrond van diplomatie aanvallen om concessies te doen, de Verenigde Staten te vernederen of onbehagen te signaleren. De omvang van Irans huidige gijzeling -- niet alleen Rezaian, maar ook Iranese-Amerikanen Saeed Abedini en Amir Hekmati -- kan verbleken in vergelijking met Iraans gedrag van tientallen jaren geleden. Maar het gebruik van gijzelaars om concessies te doen of het enthousiasme rondom verzoening te dempen is onderdeel van een consistent patroon. Beschouw de oorspronkelijke Iraanse gijzelingsaanslag: Op 4 november 1979 namen radicale studenten de Amerikaanse ambassade in Teheran in beslag, die uiteindelijk 52 diplomaten gedurende 444 dagen gijzelden. Vaak vergeten was wat die episode veroorzaakte, die meer dan negen maanden na Ayatollah Ruhollah Khomeini de islamitische revolutie zegevierde. Het probleem was een haast om zich te verzoenen: Op 1 november 1979, Algiers receptie, Zbigniew Brzezinski, president Jimmy Carter's nationale veiligheidsadviseur, ontmoette de Iraanse premier Mehdi Bazargan. Volgens Brzezinski's eigen memoires, vertelde hij Bazargan dat de Verenigde Staten stond open voor elke relatie die de Islamitische Republiek wilde. Foto's van hun handdruk sierde kranten over de hele wereld. Iraanse hardliners, intussen, waren apoplectisch dat Barzagan "verraadde" Iran revolutionaire principes, en greep de ambassade om elke toenadering te blokkeren. Khomeini steunden hun actie. "Onze jongeren moeten deze plots te verijdelen," zei hij naar verluidt. De gijzelaars werden pionnen in een escalerende reeks eisen. Brzezinski's droom van verzoening werd een nachtmerrie. Iran liet de gijzelaars van de ambassade vrij toen Ronald Reagan zijn eed aflegde, waardoor zijn eerste, maar niet laatste gijzelingsaanval beëindigde. Iraanse proxies grepen een aantal Amerikanen in Libanon in. Reagan zegende een plan om wapens te ruilen voor gijzelaars. Afgezien van de illegaliteiten van het afleiden van wapens naar de Nicaraguaanse Contras, was de ontstaansgeschiedenis van het plan niet alleen een wens naar diplomatie, maar ook, net als met Obama's outreach vandaag, om het gematigde kamp binnen het Iraanse politieke spectrum te consolideren. Aanvankelijk werkte het plan, maar niet eerder hadden Amerikaanse ambtenaren geleverd de laatste lading van militaire apparatuur en de laatste gijzelaars vrijgelaten, dan ontvoerders in beslag genomen drie meer Amerikanen. Gijzeling nemen was gewoon een andere manier om concessies te verzamelen. Natuurlijk, Iran is niet alleen in dergelijke games. Wanneer de Verenigde Staten probeert diplomatie te gebruiken om schurken regimes in de kou, het geconfronteerd met gijzelingscrises. Neem Noord-Korea: Obama campagne gevoerd als de anti-Bush op het wereldtoneel. "Het idee dat op de een of andere manier niet praten met landen is straf voor hen ... is belachelijk," Obama, toen een senator, verklaarde in juli 2007. Obama had niet eens gemarkeerd twee maanden in functie toen Noord-Korea arresteerde twee journalisten werkzaam voor Al Gore's huidige TV. Een kangoeroe rechtbank veroordeelde Laura Ling en Euna Lee tot 12 jaar gevangenis. Het was traditionele gijzeling diplomatie. Voormalig president Bill Clinton reisde naar Pyongyang om in beroep te gaan voor hun vrijlating. De Noord-Koreaanse leider Kim Jong Il gebruikte de aflevering om de positie van zijn derde zoon te versterken en benoemde opvolger, Kim Jong Un. Noord-Korea's politiemacht maakte bekend dat "General Kim Jong Un's artificie voormalige Amerikaanse president Clinton de Stille Oceaan liet oversteken om zich te verontschuldigen aan de Grote Leider. Het werd allemaal mogelijk gemaakt dankzij Generaal Kim Jong Un's buitengewone profetie en uitstekende tactieken." De vice-minister van Buitenlandse Zaken van Noord-Korea vertrouwde dat het grondwerk voor de aflevering was gepland lang van tevoren. Ling en Lee waren noch de eerste noch de laatste Amerikanen die Noord-Korea in beslag nam tijdens het Obama-tijdperk. Nadat Noord-Korea een Zuid-Koreaans schip had getorpedeerd, doodde 46 Obama de motie van afkeuring van Noord-Korea in de VN-Veiligheidsraad. Pyongyang reageerde door Aijalon Mahli Gomes te bedreigen, een Amerikaan die eerder dat jaar gevangen werd genomen voor het illegaal binnenkomen van Noord-Korea. Op tijd kwam voormalig president Jimmy Carter om te bemiddelen voor de vrijlating van Gomes, riep op tot nieuwe gesprekken en, door weglating, ontspoorde pogingen om Noord-Korea verantwoordelijk te houden voor de moord op bijna vier dozijn Zuid-Koreaanse matrozen. Het patroon zou zich herhalen in 2012 toen Noord-Korea Kenneth Bae in beslag nam, een Amerikaan die Kim Jong Un probeerde over te halen tot concessies. Het volgende jaar arresteerde Noord-Korea een 85-jarige Koreaanse oorlogsveteraan die het heremiet koninkrijk tourde en, het volgende jaar, nam twee andere toeristen gegijzeld. Elke arrestatie resulteerde in een bezoek op hoog niveau, een verontschuldiging aan Noord-Korea dat de eisen van de geliefde leider van kracht en hernieuwde betrokkenheid versterkt. Saddam Hoessein werkte ook uit hetzelfde playbook. In maart 1995 grepen de Iraakse veiligheidstroepen twee Amerikaanse defensie-aannemers in die Irak binnenkwamen uit Koeweit. Veroordeeld tot acht jaar, vlogen ze 114 dagen voor Rep. Bill Richardson, D-New Mexico, een nauwe Clinton bondgenoot (en toekomstige Cabinet-level VN-ambassadeur) naar Bagdad om ze op te halen. De Amerikaanse media loven Richardson, maar zijn reis was niet zonder kosten: Saddam gebruikte het om Irak zo sterk en Amerika als zwak af te beelden. "President Saddam Hoessein... aanvaardt de smeekbede van Bill Clinton, het Congres en het Amerikaanse volk," meldde het Iraakse nieuwsagentschap. En dat deden de Taliban. Vijftien jaar voordat Obama vermeende Amerikaanse deserteur Bowe Bergdahl ruilde voor vijf waardevolle Taliban en beweerde Al Qaeda agenten gevangen in Guantanamo Bay, arresteerden de Taliban twee Amerikaanse vrouwelijke missionarissen. Hun detentie -- en dreigende doodvonnis -- kwam tegen de achtergrond van pogingen van Clinton-era om te onderhandelen met en misschien zelfs normaliseren van de betrekkingen met de Taliban; ook de Taliban wist hoe het gevangen houden van Amerikanen zelfs het speelveld kon zijn of zelfs een hefboom voor nieuwe concessies kon zijn. Dus wat betekent het gijzelingsbrinkmanship van Iran? Diplomaten drinken hun eigen Kool-Aid en overtuigen zichzelf ervan dat hun engagement schurken uit de kou kan halen. Ego, ambitie en arrogantie overtuigen presidenten ervan dat het falen van de diplomatie in het verleden eerder berust op hun voorgangers dan op tegenstanders. Gijzelaars zoals Rezaian zijn kanaries in de kolenmijn. Hun gevangenschap -- niet aanbidders en hun vlotte beloften -- tonen zowel het ware karakter van het regime als haar minachting voor de normen van diplomatie.
Een Amerikaanse drone aanval per ongeluk gedood gijzelaars Warren Weinstein en Giovanni Lo Porto . Michael Rubin: Gijzelaars zoals journalist Jason Rezaian zijn kanaries in de kolenmijn .