Een danser en fotograaf heeft haar overgang naar haar jeugdhuis vastgelegd na meer dan tien jaar alleen te hebben gewoond door middel van een reeks beelden. Nadat Shoccara Marcus in 2011 een telefoontje kreeg van haar zus dat haar vader met kanker was gediagnosticeerd, pakte ze haar spullen in en keerde binnen twee weken terug naar haar familie Atlanta, Georgia. In een project over de complexiteit van de gezinsdynamiek, zei Marcus dat ze haar gevoelens van isolatie, zowel metaforisch als letterlijk, uitdrukt, omdat ze probeert om te gaan met haar familie herinneren haar als het kleine meisje dat ze vroeger was terwijl ze weigert om de vrouw te accepteren die ze is geworden. Scroll naar beneden voor video . Shoccara Marcus keerde terug naar haar Georgia jeugd thuis nadat haar vader werd gediagnosticeerd met kanker in 2011. Een danser sinds ze vier jaar oud was, haar manier van omgaan met de overgang was door middel van dans (boven Marcus klimt een muur als haar vader slaapt in de woonkamer) In Choreographing My Past, een fotoserie, Marcus zei dat ze uitdrukt haar gevoelens van isolatie als ze omgaat met haar familie herinneren haar als het kind dat ze vroeger was, terwijl ze weigerde om haar te accepteren voor de vrouw die ze is geworden. Marcus zei: 'Ik ben gevangen het klimmen van muren, kruipend in raampanelen, hangend aan deuren, terwijl mijn familieleden zitten aan de keukentafel, tv kijken, en daar dagelijks leven onderhouden' Choreographing My Past kenmerkt Marcus in beelden waar ze wordt gezien klimmen, kruipen en stappen door verschillende kamers van haar jeugd huis om 'mentaal te ontsnappen en haar gezond verstand te behouden'. Echter, op het einde, ze zei dat ze accepteert de strijd vinden liefde en acceptatie in de ruimte die ze deelt met haar familie. 'Door mezelf in ongemakkelijke plaatsen en posities te plaatsen vroeg ik me af waar, hoe, en waarom, ik paste in de familiestructuur,' zei Marcus in een statement. 'Ik ben gevangen klimmen muren, kruipen in ramen, hangend aan deuren, terwijl mijn familieleden zitten aan de keukentafel, kijken televisie, en handhaven er dagelijks leven.' Marcus, een danser sinds ze vier jaar oud was, woonde in Brooklyn, New York een carrière als professionele danser toen ze hoorde van de diagnose van haar vader. Marcus zei dat de ervaring dwong haar om haar verleden opnieuw te bekijken en ook haar rol in haar familie opnieuw te evalueren. Marcus zei dat ze al meer dan een jaar aan het project werkt en zei uiteindelijk, ze was in staat om de strijd te accepteren, en vond liefde en acceptatie in het huis met haar familie. Na haar verhuizing naar Atlanta, het project, waaraan ze heeft gewerkt voor meer dan een jaar, ontvouwd terwijl ze werkte aan een fotoserie voor een afgestudeerde studie klas aan de Savannah College of Art and Design. Op een dag liep ze thuis langs haar vader, die na een lange dag dialyse in de woonkamer op de bank lag te slapen. Dit was een moment dat tot haar sprak en ze besloot de muur te beklimmen, die als eerste beeld in de serie werd vastgelegd. 'Het was symbolisch hoe ik me weer in de ruimte voelde en hoe we mentaal in verschillende werelden bestaan,' zei ze van dat moment. 'Dit was het eerste beeld in de serie dat me enige tijd kostte om het te begrijpen. De beelden werden opgenomen in het hele huis als ze wordt gezien het uitvoeren van een andere beweging in elk frame als ze verkent haar plaats in de familie structuur. Met behulp van lichten, een statief en een timer, Marcus zei dat elk proces van het maken van de beelden is anders als ze beweegt rond de ruimtes in het huis om de spontane momenten vast te leggen. Terwijl ze walsen rond het huis, haar familieleden worden gezien het handhaven van hun dagelijks leven. Ze zei omdat ze gewend zijn aan haar dansen rond het huis het lijkt niet als iets ongewoons voor hen. 'Van daaruit bleef ik deze beelden maken die lieten zien hoe ik me ongezien en gevangen voelde in mijn eigen huis.' De beelden werden in het hele huis opgenomen, inclusief de woonkamer, aan de keukentafel van haar familie, in een badkamer en in slaapkamers terwijl ze haar plaats verkent in de familiestructuur en ook de spanningen om als volwassene terug te keren naar haar jeugdhuis. Terwijl ze een andere beweging in elk beeld ziet, voert haar familie hun dagelijkse routines uit terwijl de timer flikkert en de spontane momenten vastlegt. Het project, waarvan Marcus zei dat het soms heel emotioneel was, was voor haar een manier om de transitie door middel van dans aan te pakken en hielp haar te genezen. 'Overal heeft dit project me in staat gesteld om een dieper begrip te krijgen van mijn familie en mijzelf,' zei ze. 'Ik heb geleerd om ze van harte te accepteren en te houden.' Voor haar proefschrift tentoonstelling presenteert Marcus een selectie van beelden uit Choreographing My Past en een video-installatie op 8 mei 2015 in Arnika Dawkins Gallery in Atlanta. 'Door mezelf in ongemakkelijke plaatsen en posities te passen vroeg ik me af waar, hoe, en waarom, ik paste in de familiestructuur,' zei Marcus. Het project gaf haar een dieper begrip van familie en zichzelf, en ze leerde om ze van harte te accepteren en lief te hebben, zei ze.
Shoccara Marcus verhuisde van Brooklyn, NY naar Atlanta, GA in 2011 nadat haar vader werd gediagnosticeerd met kanker. Ze keerde terug naar haar jeugdhuis in Georgië na meer dan een decennium weg te wonen op haar eigen. Een danser sinds ze vier jaar oud, documenteert ze de transitie in fotoproject, Choreographing My Past. Het project gaat over de complexiteit van de gezinsdynamiek als ze uitdrukt haar gevoelens van isolatie terwijl ze probeert om te gaan met haar familie herinneren haar als een klein meisje en weigeren om de vrouw te accepteren die ze is geworden.