SKYFARING . door Mark Vanhoenacker . (Chatto & Windus £ 16,99) Onze fascinatie voor vliegtuigen, en de mannen die ze vliegen (het is nog steeds overweldigend mannen), heeft een morbide smaak verworven sinds Germanwings vlucht 9525 bewust werd neergestort in de Franse Alpen door zijn onrustige co-piloot Andreas Lubitz. De tragedie veroorzaakte een voortdurend debat over stress en depressie onder piloten, en luchtvaartmaatschappijen controleprocedures, waarin bijna iedereen een gevestigd belang heeft. Dit maakt Mark Vanhoenackers boek, onbewust, zeer tijdig inderdaad. Toen hij het schreef had hij natuurlijk nog nooit van Lubitz gehoord, maar evenmin houdt hij stil bij de verschrikkingen van 9/11 of een ander vliegtuig crasht toevallig of met voorbedachten rade. Vanhoenacker is een senior eerste officier bij British Airways, die wil dat we gewoon zijn passie voor zijn werk begrijpen, en veel van zijn meer begoochelende geheimen met ons delen. Net als ik, was hij nog een kind toen hij voor het eerst werd uitgenodigd in een vliegtuig cockpit, en net als ik, beschouwde hij het als een van de bovenzinnelijke traktaties van zijn jonge leven. Maar voor hem, de mystiek verdroeg. Het is geruststellend, nu meer dan ooit, eraan herinnerd te worden dat zelfs voor ervaren piloten vliegreizen kan nog steeds een opwindende, bijna magische ervaring. Mark Vanhoenacker is een senior eerste officier bij British Airways en hij wil dat de lezer gewoon zijn passie voor zijn werk te begrijpen. Vanhoenacker, een Amerikaan, werkte als management consultant voordat hij die jeugdobsessie opnieuw aanwakkerde. Hij leerde vliegen in Groot-Brittannië, verleid door onze historische relatie met de luchtvaart. Toevallig was zijn eerste taak om de Airbus 320 te besturen op middellange afstand Europese vluchten. Precies wat Lubitz deed op die rampzalige noodlottige dag. Maar Vanhoenacker verhuisde naar Boeing 747's, en ze zijn zijn grote liefde. Hij bewondert de 747 als een beeldhouwer misschien een perfecte menselijke torso, het observeren van hoe aangenaam ze zijn voor het oog. Vanhoenacker herinnert zich een wild schrijver ooit beschreven Virginia's grote blauwe reiger als de 747 van het moeras en merkt op hoe dit zou genieten van de vliegtuigen chief designer, Joseph Sutter, die werd sterk beïnvloed door de anatomie van vogels. Maar Sutter (nu in zijn midden jaren 90) eens verklaard dat de 747 is meer een plaats . Piloten zoals vliegen 747's om allerlei redenen, Vanhoenacker vertelt ons, maar niet de minste van hen is een van de meest prozaïsche: in tegenstelling tot de Airbus, waarin piloten meestal dragen zware sokken, hebben ze voet kachels. En het bevroren oppervlak van de Noordelijke IJszee ziet er beter uit, alles ziet er beter uit als je voeten warm zijn. Hij schrijft elegant over zijn piloten oog blik op de wereld en legt uit dat hij is gekomen om landen te meten in jet tijd, dat wil zeggen hoe lang ze duren om over te steken. Dus, Rusland is een land van zeven uur en België, met een achterwind, is slechts een 15-minuten land. Gezien de uitgestrekte, desolate regio's waar hij regelmatig overheen vliegt, verbaast het hem niet dat, volgens een berekening, het deel van de Aarde waarop een ongeklede mens 24 uur zou kunnen overleven slechts 15 procent is. Maar van nog meer belang, zeker voor degenen onder ons die soms lange afstand vliegen, zijn de noten en bouten van die reizen. Vanhoenacker komt 90 minuten voordat hij zijn 747 naar Los Angeles of Tokyo vliegt, en daar zal de rest van de bemanning, 20 of zo sterk ontmoeten. En dat betekent echt dat de bemanningen zich niet als een roedel bewegen, en zijn meestal vreemden voor elkaar. Zoals hij het stelt, worden onze naamplaatjes niet alleen gedragen voor passagiers... Er is een redelijke kans dat we elkaar nooit meer zullen spreken in ons leven.Alvorens in te stappen, zal hij het cabinepersoneel informeren over wat voor soort vliegtijd en weer te verwachten, terwijl ze hem zullen vertellen als er iets opmerkelijks over het passagiersrooster, en of een van de BA-medewerkers aan boord hebben vrienden of familie op de vlucht, mensen bekend, prachtig, als Klingons. Het is niet verwonderlijk dat het leven op een 747 vol jargon zit: een tweede copiloot op langere vluchten staat bekend als "de zware," de ene fungeert als "zwaar uit," de andere als "zwaar thuis." En voor een piloot is de lucht vol met antenne mijlpalen genaamd waypoints, met namen die meestal vijf hoofdletters bevatten. Deze hebben vaak rechtstreeks betrekking op de plaats hieronder, dus boven Boston in Vanhoenacker home state, is er de waypoint LBSTA, verwijzend naar de regio " s gewaardeerd schelpdieren, en een andere, Nimoy, na een van de stad meer opmerkelijke zonen, de late acteur Leonard Nimoy, die speelde Mr Spock in Star Trek. Maar andere namen zijn moeilijker uit te leggen. Boven St Louis, Missouri, zijn de waypoints ANNII en LENXX. Vanhoenackers beste gok is dat een luchtverkeersleider er een fan was van Eurythmics-zangeres Annie Lennox. Wie had gedacht dat de mysteries van het vliegen Mr Spock, Klingons en Annie Lennox zouden omarmen? Skyfaring is vol met deze openbaringen en meer, terwijl de erkenningen eindigen op een duidelijke noot. Misschien op een dag, hoopt Vanhoenacker, zullen kinderen met brede ogen weer worden toegelaten in de cockpit tijdens een vlucht. Ondertussen doet hij er goed aan ons te vertellen wat er daarbinnen gebeurt en waarom we de mannen aan de controle moeten vertrouwen.
De tragedie van Germanwings heeft het debat over depressie in piloten aangewakkerd . Auteur, Vanhoenacker is een senior eerste officier bij British Airways . Hij wil dat de lezer gewoon zijn passie voor zijn baan te begrijpen .