(CNN) Ik herinner me de dag dat ik stopte met bidden. Het was de dag nadat mijn kleine broer Jimmy stierf aan kanker. Hij was 25. Ik was zo boos op God. Ik was 27 op dat moment, en, zoals de meeste jonge mensen was ik gestopt met naar de kerk te gaan. Maar, op die dag -- die verschrikkelijke dag -- ik moest wanhopig begrijpen waarom God mijn broer nam. Ik belde de dichtstbijzijnde katholieke kerk, op zoek naar een priester. Een dame nam de telefoon op. "Kan ik praten met vader?" Ik vroeg. Ik wou dat ik kon zeggen dat haar antwoord "ja" was. In plaats daarvan vroeg ze me of ik lid was van die parochie. "Doet het ertoe?" vroeg ik. (Toen woonde ik ver van mijn thuis parochie.) Ik herinner me niet hoe ze reageerde, maar het antwoord over mijn kunnen zien Vader was duidelijk nee. Ik weet niet of alle katholieke kerken me buitengesloten zouden hebben, maar ik dacht dat het op dat moment onderdeel was van de lange lijst van regels die het Vaticaan nodig had katholieke leiders te volgen. Ik heb een tijdje gehuild, toen besloot ik God nooit om iets te vragen. Het is duidelijk dat zijn geleiders op Aarde geen tijd voor mij hadden -- een levenslange katholiek -- en zondaar -- dus waarom zou hij dat doen? Sindsdien heb ik mezelf als een vervallen katholiek beschouwd. Tot Paus Franciscus. Er is iets met Franciscus dat mijn geloof heeft doen herleven. En het is niet omdat hij de sluizen heeft geopend om zonde toe te staan in de ogen van de kerk. Hij pleit nog steeds tegen dingen die ik hartstochtelijk steun, maar ik vind mezelf - net als vele andere vervallen katholieken - geboeid. Onlangs had ik het genoegen een van de pas benoemde kardinalen van de paus te ontmoeten. Zijn naam is kardinaal Gerald Lacroix. De 57-jarige zit voor in de Basiliekkathedraal van Notre Dame in Quebec City. Een van mijn eerste vragen: Wat is het met Paus Franciscus? "Iedere persoon is een mysterie dat je kent. ... Maar wat duidelijk is, is dat deze man leeft met zo'n vrijheid, zo'n innerlijke vrijheid. Hij is zichzelf. Hij is in overeenstemming met de Heer," Lacroix vertelde me. "Die dicht bij hem zegt dat hij is dicht bij 4 in de ochtend om zijn dagelijkse mis, die is om 7 uur 's ochtends op de weekdagen voor te bereiden. Dus dat is bijna drie uur van gebed, voorbereiding en stilte voor de Heer en het woord van God. Wow, dat echt fijn-tunes je om te beginnen met een dag. "Misschien is dat hoe de paus blijft nederig. Waarom hij de traditie trotseert en de voeten van de gehandicapten, vrouwen en die van andere geloofsovertuigingen wast. Waarom hij douches bestelde om gebouwd te worden voor de armen op het Sint-Pietersplein. Dit alles is aansprekend, maar het is meer dan dat. In mijn gedachten is het zijn toon. Toen paus Franciscus zei: "Als een persoon homo is en hij zoekt naar de Heer en heeft goede wil, wie ben ik om te oordelen?" Het commentaar nam me terug. Homoseksualiteit is al lang een taboe onderwerp voor het Vaticaan, maar paus Franciscus sprak die gastvrije woorden uit. Lacroix leek op de benadering van de paus tot Jezus. "Jezus heeft niet geoordeeld. Jezus kwam niet als rechter. Hij kwam als iemand die predikte en sprak over de liefde van God." Dat soort antwoorden zijn zo verschillend in mijn ervaring, maar ik begrijp waarom meer conservatieve katholieken zich zorgen maken. Als de paus niet oordeelt, wie zal ons dan vertellen wie een zondaar is en wie niet? "Ik hoor dat soms ook," zei Lacroix. "Ik denk dat paus Franciscus conservatief is op de juiste manier. Je moet conservatief genoeg zijn om terug te komen naar wat de basis is: dat is het Evangelie. Je kunt Paus Franciscus niet verwijten dat hij niet het Evangelie leeft, of niet predikt over de waarheid van het Evangelie." Maar is homoseksualiteit geen zonde in de ogen van de kerk? "Er is plaats voor iedereen. De deur is open," Kardinaal Lacroix drong aan. "Natuurlijk weet je dat de Katholieke Kerk nooit hetzelfde geslachtshuwelijk zal bevorderen, maar respecteren we homoseksuele personen? Gaan we hen verwelkomen? Gaan we hen vergezellen? Natuurlijk. Maar om de Kerk en haar leer te respecteren, die gebaseerd is op een lange traditie en ook het woord van God, zullen we niet zo ver gaan om te zegenen. Maar dat betekent niet dat we verwerpen." Dat laatste sentiment -- dat betekent niet dat we het verwerpen. -- deed het voor mij. Ik begreep eindelijk waarom Paus Franciscus mijn geloof opnieuw wekte. Ik had altijd het gevoel dat mijn kerk me zou afwijzen voor het plegen van de kleinste zonden. Zoals het bellen van een priester in een kerk die niet mijn thuis parochie was. Zoals het niet bedekken van mijn hoofd met een traditionele sluier op Pasen. Zoals per ongeluk vlees eten op Heilige Vrijdag. Zoals het ondersteunen van het gebruik van anticonceptie. Maar zoals Lacroix vertelde, Jezus liep met zondaars tot het einde toe. Hij verbant ze niet tot branden van de hel, want Hij weigerde om op te geven aan iemand. De laatste woorden van de kardinaal aan mij: "Ik probeer mijn best te doen op (het) lokale niveau -- om een open oor te hebben voor wat de kerk en de wereld ervaren. Om te zien hoe we vandaag kunnen reageren op die behoeften. Ik wil dat mensen mij zien, en de kerk, als een open hart om samen te groeien. Niet een kerk die imposant is -- we hebben niets op te leggen -- we hebben iemand om voor te stellen: de Heer Jezus en zijn Evangelie." Ik kan niet wachten om volgende zondag naar de kerk te gaan. En ja, ik zal mijn hoofd buigen en bidden voor vergeving, en als ik waardig ben, Christus' liefde.
Er is iets over Paus Franciscus dat haar geloof heeft gewekt, zeggen CNN's Carol Costello. De ontmoeting met kardinaal Gerald Lacroix van Quebec toonde hoe de paus mensen op zijn plaats zet om zijn nieuwe visie uit te voeren, schrijft Costello.