(CNN) De andere dag, Ik zocht door honderden foto's in de hoop om een startpunt te vinden om dit artikel te schrijven. Kijken door oude foto's is meestal een plezierige ervaring - komen over een bruiloft of herinneringen aan gelukkige tijden met familie en vrienden. Bij deze gelegenheid, vond ik mezelf flippen door beelden uit een verwoestende tijd die we graag hadden gewild nooit was gebeurd, maar kan het zich niet veroorloven om te vergeten. Witte zandstranden bevlekt met zwart slib, olie-gestikte waterwegen en wilde dieren, gesloten bedrijven, en front-lawn borden pleiten voor gerechtigheid en hulp. Vijf jaar na de ramp met het booreiland Deepwater Horizon die 11 mensen doodde, het levensonderhoud verwoestte en de reeds kwetsbare natuurlijke hulpbronnen van de Golf van Mexico verwoestte, is het tijd om ons af te vragen: wat hebben we geleerd? En wat zijn we bereid om ervoor te zorgen dat het niet weer gebeurt? Ik bracht veel van 2010 door in de Golf, reizen door de gemeenschappen, tijd doorbrengen met de mensen en getuige zijn van de gevolgen van deze milieuramp. Vijf jaar later, keerde ik terug om te zien wat er veranderd is en wat hetzelfde is gebleven. Ten eerste is het belangrijk te begrijpen dat het principe "uit het oog, uit het oog" niet van toepassing is in de gemeenschappen van de Golfkust staten. De erfenis van de BP olieramp blijft deze regio achtervolgen als een terugkerende kanker. Op deze meest recente reis, zag ik de spookachtige overblijfselen van hele eilanden vrijwel opgeslokt door de olie, en ik leerde over oesters en vissers wiens levensonderhoud nog steeds kreupel is door wat er vijf jaar geleden gebeurde. Natuurlijk, dat is niet om te zeggen vooruitgang is niet gemaakt. Gemeenschapsgroepen en toegewijde organisaties hebben onophoudelijk gewerkt aan het herstellen en herstellen van niet alleen de fysieke omgeving, maar ook de manier van leven. Dit werk is cruciaal, en het verdient onze aandacht en extra middelen om vooruitgang te blijven boeken. Maar vergis je niet: Hoewel een soort van normaliteit is teruggekeerd naar de Golfregio en belangrijke vooruitgang is geboekt, de olie is er nog steeds. Wat we doen en weten niet over de olieramp . Een recente studie van Florida State University schat dat tot 10 miljoen liter van die olie is nog steeds op de zeebodem van de Golf. (BP betwist de studie). Alles is niet "terug naar normaal." Tot nu toe, BP heeft uitgegeven meer dan $ 14 miljard aan schoonmaak, en ondanks de verzekering dat alles is herstellende, we getuige een bemanning op een strand in Barataria Bay (bij Louisiana) het opgraven van olieachtig zand. Niet wat ik zou noemen hersteld. En hoewel dit soort reflectie zelden aangenaam is, is het kritiek om een andere tragedie op de schaal van de BP-lek te voorkomen, of mogelijk veel erger. Het is belangrijk om op te merken dat voor gebieden zoals de Golf, die al getroffen worden door boren, veel van de gemeenschappelijke sensatie veiligheidshervormingen die de Nationale Commissie voor de olieramp in januari 2011 heeft gevraagd, nog moeten worden doorgevoerd. En toch heeft de regering van Obama begin dit jaar een vijfjarig offshore olie- en gasboringenplan voorgesteld dat, naast nieuwe gebieden in de Golf, de zuidoostelijke Atlantische kust van Virginia tot Georgië zou openen, evenals het merendeel van de wilde Noordpool tot offshore olie- en gasboringen. In het geval van het Noordpoolgebied, een van de laatste ongerepte oceaanhabitats, moeten oliemaatschappijen toegeven dat ze niet bereid zijn te beschermen tegen de rampen die kunnen plaatsvinden als het plan wordt toegestaan om verder te gaan. Stelt u zich eens voor wat er zou gebeuren als er een olielek zou plaatsvinden in een regio waar de weinige technologie die we hebben, zoals oliebommen en gecontroleerde brandwonden, nutteloos is in het land van drijvende ijsbergen en catastrofale stormen. In het geval van de Atlantische kust, de toename van zware stormen en stijging van de zeespiegel, evenals wat er op het spel staat vanuit een ecologisch standpunt, schilder geen optimistischer beeld. We hebben een simpele keuze: blijven we dezelfde fouten maken met een "business as usual" benadering, of veranderen we de manier waarop we de hulpbronnen die de Aarde ons biedt beheren en gebruiken? Ik zeg niet dat de weg voorwaarts gemakkelijk is. Het is niet, maar dit is een uitdaging die we moeten omarmen. Sommige oplossingen zijn relatief eenvoudig -- de industrie en onze regering die verantwoordelijk is voor de veiligheid van mens en milieu staan zeker bovenaan deze lijst. Het nemen van de tijd en moeite om onze natuurlijke hulpbronnen te begrijpen voordat we ze exploiteren is een andere. Ondanks het belang ervan voor navigatie, visserij, olie- en gasontwikkeling en maritieme veiligheid, blijft ons inzicht in de werking van het Golfsysteem uiterst beperkt. Onafhankelijk onderzoek zonder invloed van bedrijven en overheden in de Golf van Mexico is van cruciaal belang. Projecten zoals habitatkartering kunnen leiden tot talloze ecologische en economische voordelen, zoals verbeterde beoordelingen van de visserijgezondheid, een basis voor het opsporen van succes van miljarden dollars in herstel-inspanningen, een essentiële basis voor het modelleren en monitoren van het Golfecosysteem, en een planningsinstrument voor een beter beheer van een van de hardst werkende waterlichamen in de wereld. En misschien wel onze grootste en belangrijkste uitdaging: we moeten onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen blijven elimineren door duurzame energieoplossingen te ontwikkelen, waaronder zonne- en windenergie, en de duurzame banen en kansen die volgen op het soort baanbrekende innovatie dat Amerika zo'n geweldig land maakt. Niet lang nadat het lek begon, sprak ik met een groep basisschoolstudenten met mijn milieu-onderwijs non-profit EarthEcho International. De studenten waren allemaal geschokt en overstuur door wat er gebeurde in de Golf. Aan het einde van een vraag-en-antwoord sessie, vroeg ik hen: "Wie gaat deze puinhoop opruimen?" Allen staken hun handen op en zeiden in enigszins ingetogen unison, "We zullen." Ik heb dit verhaal verteld in de tussenliggende jaren, en het heeft me altijd een gevoel van hoop gegeven. Denkend aan die jonge kinderen nu ook staal mijn vastberadenheid om ervoor te zorgen dat ze niet te leveren aan die belofte. De volgende lokale en nationale coalities en organisaties bieden grote uitgangspunten om betrokken te raken bij de beweging om de Golf en haar gemeenschappen te herstellen, en om ervoor te zorgen dat we stappen ondernemen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt: De Golf Toekomst Coalitie, Ocean Conservancy, de Natural Resources Defense Council en de National Wildlife Federation.
"Uit het oog, uit het oog" is niet van toepassing op gemeenschappen langs de Golf van Mexico, Philippe Cousteau zegt. We moeten de tijd en moeite nemen om onze natuurlijke hulpbronnen te begrijpen, zegt hij. Hij zegt ons begrip van hoe de Golf werkt blijft beperkt.