Het wordt gezien als extreem onbeschoft in de meeste menselijke samenlevingen, maar het lijkt erop dat apen ook fluisteren gebruiken om informatie door te geven die ze niet willen horen. Gibbons - beter bekend om hun oorverdovende liedjes die rond de bossen die ze bewonen rennen - hebben regelmatig de geheimzinnige vorm van communicatie gebruikt. De apen, die worden gevonden in het bos van Zuidoost-Azië, produceren een verscheidenheid van zachte roeptypes, bekend als 'hoos', die bijna onhoorbaar zijn voor het menselijk oor. Scroll naar beneden voor video . Lars gibbons zoals deze in Khao Yai National Park Thailand maken gebruik van zachte 'hoo' calls die vergelijkbaar zijn met fluisteraars . Toch hebben wetenschappers gevonden dat de dieren deze fluisteraars gebruiken om specifieke informatie aan elkaar te communiceren over roofdieren, foerageren en bij het ontmoeten van buren . De onderzoekers vonden dat roofdier 'hoos' in het bijzonder werden geproduceerd op frequenties ver onder de drempel van gehoor voor adelaars en andere roofvogels . Een woordenboek dat de codes van de oproepen geproduceerd door gibbons wordt ontwikkeld door wetenschappers . Onderzoekers aan de Wisconsin Universiteit in Madison hebben computeralgoritmen gebruikt om de oeps en liedjes van de apen te analyseren. Gibbons zingen bestaat meestal uit een crescendo van noten, vooral als reactie op roofdieren. Dit begint meestal met een reeks zachte 'hoo' geluiden die alleen van dichtbij hoorbaar zijn maar dit groeit snel om veel luider te worden. In de meeste bestudeerde gevallen worden deze nummers geproduceerd als reactie op roofdieren maar ze duetten ook samen in sociaal nummer. Dit suggereert dat de stille gesprekken werden ontworpen om andere gibbons in de buurt te waarschuwen zonder de raptors te alarmeren. Ook biologen die lar gibbons bestudeerden vonden dat ze een ander fluistergesprek gebruikten toen een tijger of luipaard in het gebied was. Dr Esther Clarke, die het onderzoek leidde aan de Universiteit van Durham, zei dat de bevindingen ook konden helpen om waardevolle aanwijzingen te geven over menselijke spraak geëvolueerd en misschien zelfs waarom mensen begonnen met fluisteren. Ze vertelde Mail Online: '(Hoo calls) zijn over het hoofd gezien ten gunste van de meer opvallende liedjes. 'We wisten alleen niet dat ze contextspecifieke calls van dichtbij gebruikten. 'Het opent de mogelijkheid dat hun vocale repertoire veel groter is dan we eerder dachten.' Ze voegde eraan toe: 'Deze dieren zijn buitengewoon vocale wezens en geven ons de zeldzame kans om de evolutie van complexe vocale communicatie in een niet-menselijke primaat te bestuderen. 'In de toekomst kunnen gibbonvocalisaties veel onthullen over de processen die de vocale communicatie vormgeven, en omdat ze een aapsoort zijn, kunnen ze een van onze beste hoop zijn op het traceren van de evolutie van de menselijke communicatie.' Gibbons hebben een van de luidste oproepen in de natuurlijke wereld, waardoor oeps ontstaan die kilometers kunnen reizen door de dichte bossen waar ze wonen. Het meeste onderzoek heeft zich tot nu toe geconcentreerd op hun luide nummers die de dieren gebruiken om over lange afstanden met elkaar te communiceren. Echter, Dr Clarke en haar team, waarvan het werk wordt gepubliceerd in het tijdschrift BMC Evolutionary Biology, besloten om zich te concentreren op de zachtere hoo call types. Hoewel deze oproepen zijn bekend over sinds de jaren 1940, ze zijn niet in detail bestudeerd vanwege hun lage volume en omdat ze bijna niet te onderscheiden zijn voor het menselijk oor. Lar gibbons gebruikt hoo calls om elkaar te waarschuwen voor roofdieren maar ook tijdens meer intieme momenten als deze. De onderzoekers gebruikten modellen als deze slang om te testen of bepaalde hoo calls waren specifiek voor predaters . Verschillende hoo calls bleek verband te houden met de activiteit die de gibbons namen deel aan zoals foerageren (boven) Met behulp van moderne opnametechnologie en computeranalyse, hebben Dr Clarke en haar collega's subtiele verschillen in frequentie, toonhoogte, lengte en volume van deze calls kunnen detecteren. Ze namen 450 hoo sounds op en vonden dat er zes verschillende soorten calls werden geproduceerd door de gibbons. De onderzoekers zijn in staat geweest om te identificeren welke van deze calls zijn geassocieerd met specifieke situaties. De onderzoekers besteedden bijna vier maanden na lar gibbons rond de bossen van Mo Singto in Khao Yai National Park, noordoost Thailand het opnemen van hun oproepen en gedrag. Ze ontdekten dat de gibbons geproduceerd individuele hoo calls in verschillende situaties, waaronder toen ze waren foerageren, toen ze buren tegenkwamen, tijdens duetliederen tussen paren en toen ze ontdekten roofdieren. Dit model van een roofvogel geproduceerd korte, lage frequentie en extreem rustige oproepen van de gibbons. Dit model van een luipaard produceerde ook lage frequentie en rustige oproepen van de gibbons toen ze het zagen. De onderzoekers gebruikten een reeks modellen van roofdieren om te testen of de oproepen werden geassocieerd met specifieke roofdieren. Ze vonden raptorhoos waren minder intens, korter, lagere toonhoogte en had een kleine frequentie span. Ze waren de minst hoorbare van de oproepen. Raptors horen het beste in de 1-4kHz bereik, terwijl de gibbon hoos waren consistent onder de 1kHz drempel. Tijger en luipaardhoo's waren vergelijkbaar, wat suggereert dat bellers deze twee roofdieren als behoren tot dezelfde klasse van de grote kat. Terwijl beide gibbon geslachten weergegeven vergelijkbare hoo calls, vrouwelijke oproepen waren lager in frequentie dan mannelijke degenen. De onderzoekers zeggen dat dit verrassend is, zoals onder zoogdieren, mannetjes de neiging om lagere frequentie stemmen dan vrouwen. Vrouwtjes ook meestal niet produceren hoo vocalisations bij het ontmoeten van buren en vaak passief bleef. Deze video toont een wit handige gibbon zingende de meer onderscheidende en hoorbare oproepen terwijl in een dierentuin behuizing. Mannetjes, echter, vaak interageerden met naburige individuen. De gibbons leken ook fluisteren te gebruiken tijdens meer intieme momenten - net als mensen doen. Schrijven in het tijdschrift BMC Evolutionary Biology, Dr Clarke en haar collega's zei: 'Duethoos de neiging om hoger in frequentie dan de andere contexten, aanzienlijk dus in vergelijking met het voeden, leopard, tijger en raptor hoes en raptor en tijger hoos.' De onderzoekers zeggen dat de studie van direct belang is voor het voortdurende debat over de evolutie van de menselijke spraak. Onderzoekers zeggen dat de bevindingen licht kunnen werpen op de evolutie van de menselijke spraak en waarom we begonnen te fluisteren. Het vermogen om oproepen te produceren die contextspecifiek zijn is noodzakelijk voor communicatie om de aandacht van anderen te richten. Dit gedrag lijkt wijdverspreid te zijn en was waarschijnlijk aanwezig in de voorouder van moderne primaten en mensen. De akoestische variatie gezien in gibbonhoos in het bijzonder kan vergelijkbaar zijn met menselijke spraak, waarin subtiele akoestische parameters, zoals toonhoogte, belangrijke dragers van betekenis kunnen zijn. Chimpansees bash uit onderscheidende drum solo's op de wortels van de bomen als een vorm van 'signatuur' en om anderen in hun groep te vertellen waar ze zijn. Biologen die de primaten bestuderen hebben in de loop der jaren ontdekt dat mannelijke chimpansees de struiken van boomwortels met hun handen vasthouden en ze met hun voeten slaan. De geluiden geproduceerd - die normaal gesproken gepaard gaat met luide hooting - staan bekend als pants oproepen, en kunnen meer dan een halve mijl (1km) afstand worden gehoord, zelfs in de dichte jungle. Maar nu heeft een groep wetenschappers die het dier in de Sonso Gemeenschap in het Budongo Woud in Oeganda bestuderen, ontdekt dat dit drumwerk onderscheidende ritmische patronen bevat die gebruikt kunnen worden om een bepaald individu te identificeren. Elk mannetje gebruikte een ander aantal beats en gebruikte een stijl van doublets en pauzes die voor hen verschillend waren. De onderzoekers ontdekten ook dat de chimpansees vaker drummen gebruikten wanneer hun groep op reis was. Ze denken dat dit kan helpen bijhouden van de verblijfplaats van een individu.
Biologen aan de universiteit van Durham brachten vier maanden door met het opnemen van gibbon calls. Ze namen gibbons op die 450 'hoo' calls maakten van 25 dieren die onmogelijk te onderscheiden waren met het menselijk oor en vaak onhoorbaar waren. Elk gesprek bleek betrekking te hebben op verschillende contexten zoals foerageren, buren ontmoeten, zingen voor vrienden of anderen waarschuwen over een roofdier in de buurt. Hoos over roofvogels waren de stilste dus niet om de roofdieren te waarschuwen.