(CNN) Het is een stad getransformeerd, opgezwollen in omvang maar gekrompen in scope, angstig wachtend op wat hierna komt. Op de straten van Kabul, kunt u gemakkelijk vinden de ongemakkelijke erfenis van Amerika's langste oorlog. Buiten een moskee -- mengen met andere mannen wanhopig voor een dag waarde van casual handarbeid -- zijn vijf mannen die maanden geleden had een waardevolle vaardigheid NATO afhankelijk van: ze spreken Engels. Nu echter, hun wereld heeft zich op hen gericht. Ze waren, elk voor een andere reden -- elk voor een reden die ze niet begrijpen -- allemaal ontslagen van hun werk en dan op de zwarte lijst, zeggen ze, wat betekent dat ze niet langer kunnen werken met andere regeringsgroepen of NGO's hier. De vaardigheid die ze ooit gedijden heeft hen geïsoleerd achtergelaten, en angst voor represailles. Ze slapen in marktkraampjes, en vermijden reizen om hun families te zien in het geval de bedreigingen die ze tegenkomen. "Mijn familie leeft nog steeds in de provincies," vertelt een van de mannen. "Ik kan daar niet heen. Ik woon in een markt, in een van de lege winkels." Een ander voegt eraan toe: "Mijn familie, iedereen, geef me op, ze zijn nerveus." Een derde man -- allemaal gevraagd anonimiteit -- zegt: "Op dit moment slaap ik hier, op straat, in dit moskeegebied." "We zitten in de gevangenis in Afghanistan," een vierde zegt. De Amerikaanse ambassade en de NAVO weigerden commentaar te geven op dit verhaal. Helikopters gonzen nog steeds rond de hoofdstad. De bevolking is vijf keer zo groot als toen de NAVO hier aankwam, zelfs volgens de meest conservatieve schattingen, en het geweld in de provincies betekent dat mensen het nog verder opzwollen -- ze kwamen in Kabuls stoffige, bergachtige kom van een stad om de gevechten te vermijden. Buurts die ooit massaal overgeprijsde kliekjes waren van buitenlanders die in "poppy paleizen" woonden -- villa's die naar verluidt werden gekocht van profiteurs van de opiumhandel -- zijn nu leeg. Een weg, voor altijd pot-holed in de afgelopen tien jaar, wordt nu bedekt door Afghanen die, het lijkt erop, zijn eindelijk die straat op te eisen. Zelfs Chicken Street, de gehackte voetgangers winkelstraat waar nieuwe westerse aankomsten zouden kopen tapijten of lokale snuisterijen, is min of meer verlaten. Een winkelier zegt dat het de ambassade veiligheidswaarschuwingen die mensen weghouden nu. Het is hetzelfde voor de restaurants hier die gebruikt worden om te beperken met aannemers en NGO-werkers. Ze zijn nu leeg, het geluid van hun heavy metal deuren echo over verlaten tafels. Het is onmetelijk anders dan drie jaar geleden toen ik daar woonde. Rijd naar het oosten -- voorbij de vrouwen in burqas die op weg hobbels zitten, hun kinderen vasthouden, hopend dat chauffeurs zullen vertragen om ze te veranderen -- en je ziet wegen omzoomd met de detritus van Amerika's oorlog hier. Enorme lijnen van graafmachines, kersen-pickkers, en vorkheftrucks zitten stil. Soms leek het erop dat er weinig Amerika zou niet doen, of proberen, om haar vaak vloeibare doelen in het land te voldoen. Maar vandaag de dag, de machines die ooit had kunnen bewegen kleine bergen doen weinig meer dan stof verzamelen. EXCLUSIVE: Afghaanse vrouw gedwongen om haar verkrachter te trouwen. Verderop de weg ook zijn meer winnaars-verliezers-verliezers van de NAVO aanwezigheid hier. Vast supply ketens eenmaal hield 120.000 troepen gevoed en bewaterd. Trucks gevoerd de wegen en klom naar de militaire bases. De honken zijn nu weg en de vrachtwagens die ooit miljoenen hebben geleverd, zitten stil. Hun bazen kunnen naar het buitenland zijn gevlucht met hun winst, maar de chauffeurs zijn achtergelaten, vastgezet met voertuigen die hen $30.000 kosten om te kopen -- en $1.000 per jaar alleen maar om op de weg te blijven -- maar dat zou nu slechts een tiende van die prijs opleveren. "De contracten waren met grote zakenlieden en commandanten die ons heel weinig gaven en zichzelf zeer rijk maakten en nu comfortabel in Dubai leefden," vertelt een vrachtwagenchauffeur ons. Toch groeien de bruiloftspaleizen nog steeds. Langs een stuk weg hun eindeloze, vermenigvuldigende lichtthob. Elke nacht lijken de huizen vol te zitten -- de toewijding aan de toekomst is hier nog steeds populair, ondanks de onzekerheid -- zelfs als de lichten die ze versieren meer en meer lijken op een symbool van vertrek. Eén set repliceert de vorm van een duur hotel in Dubai. De lichten van de stad schijnen onthutsend en vaak voortdurend -- iets wat de Taliban tijdens hun heerschappij hier nooit hebben bereikt. De inspanningen van de NAVO om ze aan te houden worden gemeld dat er dieselcentrales bij betrokken zijn die miljarden kosten maar nauwelijks zijn ingeschakeld. De vraag die velen hier zeker stellen -- terwijl de laatste Amerikaanse troepen zich voorbereiden om zich tegen het einde van volgend jaar terug te trekken in de Amerikaanse ambassade -- is hoe lang de lichten zullen blijven gloeien. LEES MEER: Nick Paton Walsh beantwoordt uw vragen over Afghanistan.
Kabul staat voor een onzekere toekomst als de aanwezigheid van de NAVO -- en het geld dat ermee kwam -- vervaagt. Tolken zijn werkloos, NAVO-trucks zitten stil op wegen, restaurants zijn leeg.