De onderscheidende patronen op vlindervleugels helpen echt de insecten te beschermen door de ogen van roofdieren na te bootsen. Terwijl wetenschappers lang vermoedden dat de rol van oogvlekken op de vleugels van veel vlinders een voorbeeld van nabootsing was, is het nooit duidelijk getest. Onlangs stelden onderzoekers dat de oogvlekken roofdieren gewoon weg kunnen jagen door ze te verwarren of hun zintuigen te overbelasten. Uilvlinders (links) hebben oogvlekken die die van varkensuilen (rechts) nabootsen om roofdieren af te schrikken zoals grote tieten. Terwijl wetenschappers lang vermoedden dat de rol van oogvlekken op de vleugels van veel vlinders een voorbeeld van nabootsing waren, is het nooit duidelijk getest. Maar een nieuw stukje onderzoek van biologen aan de Jyväskylä Universiteit in Finland beweert dat het debat is geregeld. Ze zeggen dat oogvlekken op de vleugels van vlinders in feite de ogen van grotere en meer bedreigende soorten nabootsen, zoals uilen. Met heldere kleuren en onderscheidende kenmerken is een veel voorkomende manier voor insecten om roofdieren als vogels weg te jagen. Vaak helpen ze om ze weg te lokken van vitale lichaamsdelen of verwarren ze. Echter, dit werkt alleen op roofdieren die jagen met behulp van het zicht terwijl vleermuizen hebben de neiging om immuun te zijn voor dergelijke apparaten. Nu wetenschappers hebben ontdekt dat een mot heeft een ongebruikelijke evolutionaire aanpassing die het mogelijk maakt om de echografie gebruikt door vleermuizen te verwarren. De luna mot heeft twee staarten die zich uitstrekken tot meer dan een centimeter buiten zijn lichaam. Wetenschappers in de VS toonde dat deze aanhangsels produceren een verwarrende akoestische handtekening in de vleermuizen echolocatie. Het maakt de vleermuizen richten op het einde van de staarten in plaats van de mot zelf. Dit helpt om andere vogels die normaal de insecten zou kunnen eten weg te houden. Het team waren eindelijk in staat om de theorie te testen door het tonen van grote tieten foto's van uil vlinders die waren digitaal gewijzigd, en het kijken naar hun reactie. Afbeeldingen waar de oogvlekken waren verwijderd uit de vlinder vleugels niet tegenhouden de vogels van het grijpen van een maaltijdworm snack onder de foto. Echter, wanneer foto's die niet digitaal waren gewijzigd flitste op het scherm, de vogels waren meer moe. En de onderzoekers vonden de oogvlekken van de vlinder misschien zelfs angstaanjager voor de grote tieten dan het echte dier dat ze nabootsen. Wanneer getoond foto's van een pygmee uil met zijn ogen open de tieten reageerden sterk en weg gehouden, maar hun reactie was niet zo sterk als met de vlinder markeringen. In het tijdschrift Proceedings of the Royal Society B zei dr. Johanna Mappes en haar collega's: 'In deze studie bleek het veronderstelde model - uilenogen - en de nabootsende oogvlekken soortgelijke reacties op te wekken, zowel qua reactietype - interesse versus afkeer - en de intensiteit - schrikken versus vluchten - als ondersteuning voor de oogmimicriehypothese. De onderzoekers flashed up digitaal gemanipuleerde beelden van een uilengezicht en de uilvlinder om te zien hoe groot tieten reageerden. In sommige beelden verwijderden ze de uilenogen (ver links) of verwijderden de oogvlekken (ver rechts) Oogvlekken zijn een gemeenschappelijk kenmerk op vlindervleugels, zoals de Bycyclus anyana vlinder hierboven, maar wetenschappers zijn verdeeld over of ze bedoeld waren om andere roofdieren na te bootsen of gewoon te verwarren roofdieren. 'Predator-prooi interacties in de natuur vaak dynamische ontmoetingen tussen de partners, en oogvlekken zijn meer kans om plotseling te verschijnen voor de roofdier. 'Hun intimiderende effect is bewezen te toenemen wanneer ze abrupt worden onthuld. 'We concluderen daarom dat het onwaarschijnlijk is dat de adaptieve waarde van oogvlekken te wijten is aan zintuiglijke of informatieoverbelasting veroorzaakt door het opvallende kleurpatroon.' De onderzoekers voerden hun experimenten uit door in het wild gevangen grote tieten in een kooi te plaatsen waar de vloer was voorzien van een computermonitor. De vogels kregen een dode meelworm aangeboden en toen ze een beeld naderden werden ze op het computerscherm geflitst. Beelden van uilenogen zorgden ervoor dat de vogels werden opgeschrikt, gevlucht en in sommige gevallen alarmschoten gaven. Maar beelden van uilen zonder ogen niet produceren dezelfde reactie. Atlas motten (boven) hebben kleurrijke patronen op hun vleugels die worden verondersteld om het hoofd van een cobra na te bootsen. Een cobra vormt een veel grotere bedreiging voor een roofdier dan een Atlas mot en dus door het nabootsen van het reptiel met de patronen op zijn vleugels de mot is in staat om af te schrikken potentiële jagers die het zou kunnen maken een smakelijke snack. Echter wanneer de vogels werden getoond beelden van de uil vlinder, ze werden ook weggeschrikt. Als de irissen van de oogvlekken werden verwijderd, of de oogvlekken helemaal werden verwijderd, dan werden ze veel minder vaak weggeschrikt. Veel vlindersoorten hebben oogvlekken als onderdeel van het patroon op hun vleugels. De vlinder van de Atlas heeft bijvoorbeeld een patroon dat lijkt op het hoofd van een cobra. Sommige entomologen beweren ook dat de Eyed hawk mot eruit ziet als het hoofd van een vos als bekeken vanaf de voorkant. In een extreem voorbeeld van nabootsing, de rups van de Oosterse tijger zwaluwstaart lijkt op een slang en spuugt een vuile geurende chemische stof om roofdieren weg te houden. Vorig jaar wetenschappers aan Oregon State University keek naar de vlinder Bycyclus anyana en toonde dat het varieert de intensiteit van zijn oogvlekken afhankelijk van het seizoen. Ze beweerden dat heldere kleuren in het regenseizoen de vlinder om de dominante roofdieren te verwarren - aas mantids - terwijl saaie kleuren in het droge seizoen hielp hen verbergen voor vogels. Sommige entomologen beweren dat de eyed hawk mot lijkt op het gezicht van een vos of hond van de voorkant. De vleugel patronen van de ooghavik mot wordt gezegd te lijken op de donkere neus en de licht gekleurde ogen van een vos.
Biologen aan de Jyväskylä Universiteit in Finland bestudeerden hoe wilde grote tieten reageerden op beelden van de vleugels van vlinders en de gezichten van uilen. De tieten werden geschrokken en probeerden te vluchten bij het zien van uilen gezichten met open ogen, en vlinders die oogvlekken op hen hadden die uil ogen nabootste. Ze zeggen dat hun studie is bewijs dat vlinder oogvlekken nabootsen roofdieren. Wetenschappers hebben lang gedebatteerd of vlinder oogvlekken waren een voorbeeld van Batesiaanse nabootserij of als de patronen gewoon diende om roofdieren te verwarren.