Het is allemaal Pep Guardiola's schuld; hij en het goede volk van Schotland of, in ieder geval, St Andrews. Het is een vereenvoudiging, natuurlijk, maar misschien een nuttige manier van begrijpen waarom, zoals we onderzoeken de Champions League kwart finales, er zijn geen Premier League clubs verontrustend de scorers. Bayern München nemen op woensdagavond Porto op zich en hoewel ze kampen met een blessure crisis waardoor ze zonder Bastian Schweinsteiger, Franck Ribery en Arjen Robben onder anderen je zou kunnen verwachten een zesde Champions League halve finale voor Guardiola in zijn zes jaar van management. Natuurlijk is Guardiola niet alleen verantwoordelijk voor de achteruitgang van de Premier League in Europa; noch is het echt neer op St Andrews, hoewel de iconische stad met zijn gentlemence speelde zijn rol in het continentale Europa revisie van de Engelse clubs. Pep Guardiola bereidt zijn kant voor op hun Champions League kwartfinale eerste been tegen Porto . De Bayern baas geeft instructies aan zijn keeper Manuel Neuer tijdens een trainingssessie op dinsdag . In 2008 gebeurde er iets toen Guardiola het overnam in Barcelona en het was niet dat het Barcelona team veranderde. Frank Rijkend had vrijwel dezelfde spelers, maar Guardiola slaagde erin om een extra 25 procent van de prestaties in hen te vinden. Wat gebeurde was een tactische verandering die aan zijn wortels had in St Andrews, waar het Barcelona team hun eerste voorseizoen doorbracht onder Guardiola. Daar was Messi een afgeleid individu, soms snuffelend op Guardiola's aandringen op organisatie en druk, volgens Guillem Balague's account in zijn biografieën van Messi en Guardiola. Maar er kwam een doorbraak toen Guardiola opkwam voor Messi in zijn gevecht met de club om voor Argentinië te spelen tijdens de Olympische Spelen in Peking. De nieuwe manager nam de jonge Argentijn onder zijn vleugel, schudden naar hem na de training, zijn arm om hem te verzekeren van zijn steun. Guardiola is van plan om zijn zesde Champions League halve finale te bereiken in zijn zes jaar als manager. Guardiola kreeg Messi aan de kant in 2008 na het opstaan voor hem in de strijd om Argentinië te vertegenwoordigen op de Olympische Spelen in Peking . Messi, de precocious ster, plotseling voelde hij dat hij een bondgenoot in Guardiola had. En, als gevolg daarvan, begon hij te kopen in Guardiola's idee van meedogenloze druk om de tiki taka voetbal aan te vullen, dat was al een sjabloon in Barcelona. Want Tiki taka is niet wat Guardiola's team groot maakte. 'Ik haat al dat passeren omwille van het, al die tiki-taka. Het is onzin en heeft geen doel.' Het klinkt als Sam Allardyce, maar dat zijn de woorden van de grote hogepriester van bezit voetbal zoals gemeld door Marti Perarnau in zijn boek Pep Vertrouwelijk. Wat Guardiola toegevoegd aan Barcelona spel was de intensiteit, rijden en pure energie die was verwelkt onder Rijkend en vervolgens gevormd met overweldigende bezetenheid. Soms, bij het beoordelen van het Engelse probleem in Europa, het helpt om de vraag te keren. Dus, in plaats van te vragen 'Waarom zijn we nu zo slecht?' het nuttig om te identificeren waarom waren we zo goed tussen 2005-2009?' Guardiola leidde Barcelona naar de Champions League glorie in 2009 en 2011 (foto) De voormalige Barcelona manager wordt in de lucht gegooid door zijn spelers als ze vieren van het succes 2011 . Voor Chelsea fans wijzen naar de 2012 triomf, dat het inderdaad een overwinning van zeldzame moed te midden van tegenslagen, maar de daling van de Engelse clubs was al begonnen en die overwinning is effectief een uitschieter, boksen de gevestigde trend. Tussen 2005-2009 de Premier League leverde 12 van de potentiële 20 semi finalisten voor de Champions League; tussen 2010 en 2015 heeft het drie van de 24. Zelfs het stellen van die vraag is onthullend als wat Engels clubs waren echt goed in tijdens die periode was het maken van de halve finale en de finale in plaats van het winnen van de trofee. Alleen Liverpool en Manchester United daadwerkelijk bereikt dat in de vijf-jarige periode van de Engelse ascendantie, hoewel, natuurlijk, Chelsea deed dat onwaarschijnlijk in 2012. Wat was anders over Engelse clubs in die periode was de injectie van een aantal van de beste tactische geesten in het spel aan de Premier League. Jose Mourinho mag dan nooit de trofee met Chelsea gewonnen hebben, maar hij transformeerde hun aanpak en zorgde wellicht voor de fundamenten voor de finale van 2008 en de opmerkelijke overwinning van 2012. Rafael Benitez was een buitengewone kracht, de Diego Simeone van dat tijdperk, regelmatig uit de ban Mourinho en het nemen van een relatief normale Liverpool team naar twee finales. Guus Hiddink ontwikkelde een fijne run naar de halve finale gebouw op het werk van Mourinho. Manchester United won de Champions League in 2008 toen Engelse clubs domineerde de laatste stadia . Chelsea was een uitzondering op de regel in 2012 toen ze won het toernooi tegen alle kansen. Rising to the challenge of Mourinho and Benitez, Sir Alex Ferguson was tactisch op zijn hoogtepunt in die periode, spelen zonder een erkend centrum foward op momenten in 2008 voordat Guardiola en anderen maakte het modieus. Engels teams had altijd een intensiteit waarmee continentale teams had soms moeite om te gaan. Wat ze hadden vaak ontbrak was organisatie en tactische nous. Benitez, Mourinho, Hiddink op voorwaarde dat en Ferguson reageerde. Zet dat allemaal samen en je hebt een culturele smeltkroes die, gekoppeld aan het commerciële succes van de Premier League, was het duwen van spelers en teams naar nieuwe hoogtes. De Premier League. Tv-geld natuurlijk gebracht in goede, technische buitenlandse spelers die hielp, maar dat lijkt niet de belangrijkste reden voor het succes ervan te zijn. Het geld is nu groter en die spelers nog komen, maar het heeft Manchester City niet geholpen. Bij het zenith van de Premier League dominantie, de 2008 Moskou finale, tien Engelse spelers begonnen het spel. Manchester City werden uitgeschakeld in de laatste 16 dit seizoen door de handen van Barcelona . Chelsea verliet in hetzelfde stadium als Engeland hebben geen vertegenwoordigers in de kwartfinale . Toen Jurgen Klinsmann sprak over de tactische revolutie hij probeerde te smeden in Duitsland in 2006 - een stijl van spel dat sindsdien is geëvolueerd op Borussia Dortmund en Bayern München - hij expliciet verwezen naar de Premier League en het tempo ervan. Hij erkende dat continentaal Europa was achtergebleven. Het was nieuwe tactische ideeën voldoen aan de traditionele eigenschappen van het Engelse spel die hielp de Premier League domineren Europa. Omgekeerd was het Guardiola - en anderen, zoals Jurgen Klopp, Louis van Gaal, Jupp Heynckes - overtreffen die intensiteit die op zijn beurt revisie van de Premier League. Clubs zoals Barca, Bayern, Dortmund hebben hun technische superioriteit behouden ten opzichte van Engels clubs maar ze zijn nu waarschijnlijk om hen te lopen en hen te overtreffen. In werkelijkheid is er niemand verantwoordelijk voor die verandering. En, Guardiola's obsessie met persen is geworteld in een bewondering voor Zuid-Amerikaanse voetbal en vooral Marcelo Bielsa, in plaats van de Premier League. Maar toen die verandering plaatsvond, de Premier League verloor zijn concurrentievoordeel. En toen Guardiola zijn arm om Messi in St Andrews in de zomer van 2008 stak en overtuigde zijn jonge protege om te kopen in dat dringende spel, Europese voetbal veranderde voor altijd.
Bayern München nemen Porto in de Champions League kwartfinale . Pep Guardiola bieden om zesde halve finale te bereiken in het zesde jaar als een manager . Vanaf 2005-2009 Engeland had 12 van de 20 Champions League semi-finalisten . In de afgelopen vijf jaar slechts drie semi-finalisten zijn geweest van Premier League . Guardiola veranderd Barcelona tactisch, introduceert meedogenloos drukken . Lionel Messi bracht in het toen Guardiola hem steunde tegen de club . Premier League clubs hebben moeite om om te gaan met die intensiteit in Europa .