Het leven van de herder: Een verhaal van het Lake District . door James Rebanks . (Allen Lane £ 16,99) Toen, in 2002, mijn familie en ik verhuisde van druk Noord-Londen naar het bucolische noorden Herefordshire, vonden we dat onze nieuwe buren waren, overweldigend, schapen. Ik wilde niet een van die stadjes die verhuist naar het land, maar blijft onwetend van landelijke manieren, dus ik deed sporadische inspanningen om ze te leren kennen, of in ieder geval, om te begrijpen leven op een schapenboerderij. Toen mijn kinderen klein waren, vroeg ik aan de plichtsgetrouwe boer wiens land onze tuin uitdeelt of ze zijn ooien konden zien lammeren. En ik vertel hem nog steeds vaak dat ik graag wat tijd naast hem wil doorbrengen, om te zien hoe zijn dagen zich ontvouwen. Waarop hij altijd glimlacht, zonder twijfel zich af te vragen, grootstedelijke softie die ik nog steeds ben, hoe ik zou omgaan met de vroege start en de meedogenloze fysieke transplantaat. Dit prachtige boek heeft gevuld in de meeste van de gaten in mijn opleiding, zonder een 4.30am alarm oproepen. James Rebanks studeerde aan de Universiteit van Oxford alvorens terug te keren naar zijn wortels in het Lake District, hij wordt hier gezien met zijn schapen op zijn boerderij buiten Penrith in Cumbria. Het is de verlichtende, prachtig geschreven rekening, geven of nemen een paar autobiografische raaklijnen, van een jaar in het leven van James Rebanks, wiens familie is landbouw in het Lake District voor ten minste zes eeuwen. Hij werd geboren in een baan die, nu in zijn veertiger jaren, neemt hij oneindig trots. Allemaal hetzelfde, het is geen leven voor de zwakke harten. Elk jaar, lente en herfst voelen als dun boekeindes aan een lange, harde winter, en zijn Herdwick schapen afstammelingen, denkt hij, van dieren die aangekomen met de Vikingen zijn gebouwd voor de vallen op manieren dat zelfs de hardste herders zijn niet. Het maken van hooi, gekoppeld door een oud spreekwoord aan beelden van glorieuze zonnige dagen, kan een bitch van een baan zijn. En terwijl het werken met vee is een reeks van kleine, voorspelbare dagelijkse uitdagingen, soms zijn de uitdagingen groter, en helemaal niet voorspelbaar. Met grimmig effectieve proza, roept hij briljant de verschrikking van de 2001 mond-en-klauwzeer uitbraak. Nadat de politie sluipschutters waren aangekomen op zijn boerderij, werden de velden gespikkeld met onze dode vee . . . Vreemd vredig, ze lagen in allerlei verminkte en verwarde manieren. Ik kende dat vee, dus het was als het zien van oude vrienden dood . Wat de schapen betreft, 95 procent van de wereld herdwicks leven binnen 20 mijl van Coniston, en waren in gevaar van uitsterven. Maar een in wezen stedelijke overheid niet begrijpen. Voor hen, een schaap was een schaap, een boerderij gewoon een boerderij. Het idee dat iets kostbaars was op de rand van de vernietiging werd nooit echt greep. het is een boer veel, voegt Rebanks, afhankelijk van de grillen van anderen: van bureaucraten, supermarkt kopers, shoppers. Helaas, de meesten van hen hebben geen begrip van de trotse, belegerde cultuur waar hij vandaan komt, net als de leraren van de middelbare school die hem vertelden dat de landbouw op het Lakeland viel een doodlopende zaak was, een verspilling van hersenkracht. Iedereen met zelfs een vleugje ambitie en karakter, die ze suggereerden, zou een leven elders zoeken. En hoewel een leraar rhapsodisch sprak over de Meren, was het in termen van de minachting van de tienerbanken gewoon niet te begrijpen. Het Lake District in haar monoloog was de speeltuin voor een rondtrekkende groep van klimmers, dichters, wandelaars en dagdromers . . . mensen die, in tegenstelling tot onze ouders, of ons, had echt iets gedaan . Af en toe zou ze een naam zoals Wordsworth, of Wainwright uit te spreken, en kijken tevergeefs voor ons om te begrijpen . Rebanks haatte school , en vertrok op 15 , in staat om alleen te schrijven in blokhoofdsteden . Maar zijn boek ondermijnt niet het belang van het onderwijs ver weg. Toiling op de boerderij, hij bevond zich in strijd met zijn fatsoenlijke, hardwerkende, maar irritante vader, en ontsnapte door het lezen, die hij zo sterk had verzet tijdens zijn schooldagen. Op een dag trok hij uit een plank Een Shepherds leven, geschreven in 1910 door W.H. Hudson, gewoon wetende dat het zou zijn waardeloos en betuttelend. Het was precies het tegenovergestelde. Het ging over families als de zijne, en het inspireerde hem om meer te lezen, meer te leren. Op zijn 21e, nam hij zijn A-levels op avondlessen in de nabijgelegen Carlisle, waar ze hem te zijner tijd vertelden dat hij eigenlijk Oxbridge materiaal zou kunnen zijn. Op zijn aanvraagformulier voor Oxford beschreef hij zichzelf als een drystone muurbouwer op het Lake District vallen. Natuurlijke charme en een zekere noordelijke pugnaciousness hielp hem door zijn interview heen te briesen, maar in elk gesprek voor de komende drie jaar moest hij lijden iemand zeggen wat een grote verandering Oxford moet vertegenwoordigen na het leven op de boerderij. Een professor waagde zich dat hij zijn oude bestaan zou missen, na het afstuderen. Ik vertelde hem dat ik had niet gestopt met het doen, dat ik terug ging. Hij leek vrij verward door dit. Hij paste zijn hersenen en spierkracht toe op het runnen van de boerderij die van zijn grootvader en vader was, en woont daar vandaag met zijn vrouw en drie kinderen. Die Oxford graad is niet verspild; in een vluchtige, bijna wegwerp paragraaf, vertelt hij ons dat hij ook een deskundige adviseur is aan het Unesco World Heritage Centre in Parijs, waardoor ze begrijpen hoe toerisme kan profiteren van gastgemeenschappen. Maar dan, noch wordt verspild in het werk dat hij doet op de boerderij, een baan die meer afhankelijk is dan de meeste op vaardigheid en oordeel. Het kweken van de beste rammen, of .Tups , stelt hij voor , is meer intellectueel uitdagend dan veel van wat hij deed op Oxford . Bij de verkoop , voegt hij , iedereen probeert om hun tup te krijgen om correct te staan , breed en dik-set en met hun koppen omhoog , geven een indruk van arrogantie , zoals Russell Crowe in Gladiator . Ik werd verleid door dit boek, zo'n welsprekende liefdesbrief aan een gekoesterde manier van leven, en meer specifiek, aan zijn grootouders en ouders, aan wie hij werd geboren niet met een zilveren lepel in zijn mond, maar een houten boef in zijn hand. Misschien is het vooral een liefdesbrief aan het Lake District, die ik goed ken uit mijn eigen Lancashire kindertijd, maar alleen als een plek om te bezoeken, niet om in te wonen. Zoals Rebanks duidelijk maakt, niet in de laatste plaats met zijn uitbundige lof voor een beroemde kinderauteur, die hij niet ziet als de schepper van Peter Rabbit, noch zelfs als Beatrix Potter, maar als mevrouw Heelis, de ondeugende kampioen van Herdwick schapen.Er is, tussen de twee, alle verschil in de wereld.
Dit boek is een prachtig verslag van hoe het leven in de landbouw echt is. De stark proza roept briljant de gruwel van de mond-en-klauwzeer van 2001 op. Rebanks studeerde voor een graad in Oxford voordat hij terugkeerde naar zijn landelijke wortels .