(CNN) In juli 2013 namen de oudste verhalen van Jezus weer toe toen Turkse archeologen een stenen kist ontdekten in een 1.350 jaar oude kerk die een stuk van Jezus' kruis leek te bevatten. "We hebben een heilig ding gevonden in een borst. Het is een kruisstuk," aldus opgravingsteamleider Gülgün Köroğlu, kunsthistoricus en archeoloog. Op dat moment dacht ze dat de borst diende als een symbolische doodskist voor de relikwieën van een heilige persoon -- die verbonden waren met de kruisiging van Jezus. En toen, stilte. Het laatste relikwie van het kruis waarop Jezus was gestorven, stond stil omdat, zoals Köroğlu later zei, de doos die naar verluidt heilige objecten bevatte nu -- mysterieus -- leeg was. De laatste aflevering van het "ware kruis," een krachtige identificatie voor het geloof van meer dan twee miljard mensen, is symbolisch voor de valkuilen in de jacht op Jezus relikwieën. Om iets te zeggen smacks van het "ware kruis" kan betekenen dat het een kwestie is van goddelijke zekerheid of van totale fraude. Kunnen fragmenten van het ware kruis van Jezus vandaag echt onder ons zijn? Kunnen fragmenten van een boom millennia overleven? Of zijn het fragmenten van vervalsing die spreken van onze behoefte om te geloven? Het ware kruis fenomeen begint met Keizer Constantine, de eerste Romeinse keizer die zich bekeert tot het christendom. Hij stuurde zijn moeder Sint Helena (c. 246-330 CE) om Jezus objecten in het Heilige Land te vinden. Toen Helena in 326 CE naar Jeruzalem reisde, leed de stad nog steeds aan de verwoesting die werd veroorzaakt door de laatste Joodse oorlog in 132-35 CE. Na het verslaan van Israël bouwde Romeinse keizer Hadrianus een heidense tempel over Jezus' graf bij Golgotha -- een ernstige belediging voor de nieuwe religie. Helena beval deze heidense tempel te verscheuren en begon eronder te graven om relikwieën te vinden die gerelateerd waren aan Jezus. Haar arbeiders vonden drie verschillende kruisen -- een ontdekking die direct betrekking had op de evangeliën, die ons vertellen dat Jezus samen met twee criminelen gekruisigd was. De historicus Rufinus (ca. 340-410) onthult dat om te onderscheiden welk kruis Jezus was, Helena een stervende plaatselijke vrouw naar de plaats bracht. De zieke vrouw raakte twee kruisen aan, maar er gebeurde niets. Toen raakte ze de derde aan -- en ze herstelde. Het ware kruis van Jezus was geopenbaard. Helena sneed het op, liet een deel ervan achter in Jeruzalem en transporteerde een stuk naar Europa waar het schijnbaar vermenigvuldigde, zozeer zelfs dat de protestantse hervormer John Calvin zei: "... als alle stukken die gevonden konden worden samen verzameld werden, zouden ze een grote scheepslading maken. Toch getuigt het Evangelie dat een enkele man het kon dragen." Maar was Calvin aan het overdrijven om zijn eigen hervormingen naar het katholicisme te ondersteunen? Hoe konden we ooit weten hoe het ware kruis was gemaakt van, of eruit zag, aangezien noch de Evangeliën - noch de Romeinen - moeite hadden om ons te vertellen? Enter science. In 1870 catalogiseerde de Franse architect Charles Rohault de Fleury alle bekende fragmenten van het ware kruis. Hij stelde vast dat het Jezus kruis 165 pond woog, drie of vier meter hoog was, met een kruisbalk twee meter breed. Als al deze stukjes van het kruis samengeplakt waren, rekende hij, ze zouden niet oplopen tot een derde van het kruis waarop Jezus stierf. En op basis van de fragmenten die hij per microscoop mocht onderzoeken, concludeerde de Fleury dat het ware kruis gemaakt was van dennenhout. Later werden ook vier kruisdeeltjes microscopisch onderzocht -- een deel van tien stukken van het ware kruis, vergezeld van documentaire bewijzen van Byzantijnse keizers. Deze fragmenten kwamen van grote Europese kerken: Santa Croce in Rome, Notre Dame in Parijs, en de kathedraals van Pisa en Florence. Maar wetenschappers ontdekten dat ze allemaal gemaakt waren van olijfhout. Dus nu werd de vraag: Was het kruis van Jezus gemaakt van olijfhout of dennen? Een van de verbijsterende realiteiten voor archeologen is een gebrek aan resthout uit de enorme staat van dienst van de Romeinse kruisiging. Ondanks het feit dat de Romeinen tienduizenden mensen doodden door kruisiging -- en maar liefst 500 per dag tijdens het beleg van Jeruzalem van 66-70 CE -- werd het enige bewijsstuk in verband met deze verschrikkelijke straf ontdekt in 1968, toen archeologen het hielbeen van een gekruisigde man met de nagel nog intact vonden. In het Israel Museum in Jeruzalem zei Israël Hershkovitz, die anatomie en archeologie doceert aan de Universiteit van Tel Aviv, dat het hielbeen van de gekruisigde man werd gevonden in een Joodse graftombe in een noordelijke buitenwijk van Jeruzalem, vlakbij Golgotha -- de heuvel waar de Romeinen mensen kruisigden. De man, wiens ossuarium, of grafkist, identificeerde hem als Yehohanan, was in zijn midden twintiger jaren toen hij stierf aan het kruis. Zijn goede tanden en gebrek aan zware spieren betekende dat hij hoogstwaarschijnlijk uit een rijke familie kwam, want de meeste kruisigingsslachtoffers waren veel te nederig om in graven te belanden --redden voor Jezus, die in een werd gezet door de rijke Jozef van Arimathea. Anderen begraven in hetzelfde graf als Yehohanan had connecties met de tempel, dus het is mogelijk dat hij werd gedood door de Romeinen voor enige politieke overtreding. Yehohanan werd afgesneden van het kruis met een 4,5-inch nagel nog steeds in zijn rechter hiel bot, en met een deel van een plank nog steeds bevestigd aan het hoofd van de nagel. Hershkovitz gelooft dat de relatieve kortheid van de lengte van de nagel onthult veel over Romeinse kruisiging methoden. "De nagel was te kort (om door te gaan) twee hiel botten, dus zeker genoeg elke voet werd gehamerd afzonderlijk aan het kruis." Hershkovitz is ervan overtuigd dat kruisen niet gemaakt zijn van olijfbomen omdat de mensen afhankelijk waren van de olijfboom voor voedsel en ze niet zouden neerknippen om kruisen te maken. Belangrijker nog, voor het doel bij de hand, zouden ze niet geschikt zijn vanwege de structuur van de boom zelf. Olijfbomen groeien niet hoog en recht, het vertakt overal, en er zijn veel gaten in het hout, waardoor het moeilijk is om de nagels te ondersteunen tegen het gewicht van het slachtoffer. "De olijfboom is de minst geschikte boom. We hebben verschillende soorten lokale eiken die het doel beter dienen." Vandaag de dag zijn er nog meer "echte kruisfragmenten" te zien over de hele wereld: op de berg Athos, in Rome, in Brussel, in Venetië, in Gent, in Parijs, in Spanje, in Servië -- en zelfs in Boalsburg, Pennsylvania, waar een fragment van het ware kruis langskwam als onderdeel van de familiekapel geïmporteerd en herbouwd door Theodore Boal voor zijn Franse bruid. Als je wilt dat je eigen stukje van het kruis waarop Jezus stierf, eBay biedt verschillende keuzes -- met sommige met originele waszegels die "integriteit" behouden en sommige met documenten die hun authenticiteit aantonen. Mark Goodacre, een professor aan de afdeling Religie van de Universiteit van Duke, zegt dat deze voortdurende nadruk op de oprechtheid van ware kruisfragmenten vaak ten koste gaat van de betekenis van het kruis. "Het ding aan het kruis is dat je altijd moet onthouden dat het gaat om de persoon die daar hing, het hout zelf op het einde is gewoon het instrument van marteling." Michael McKinley is co-auteur, samen met David Gibson, van "Finding Jesus: Faith. Feit. Forgery.: Zes heilige objecten die het opmerkelijke verhaal van de evangeliën vertellen."
Het ware kruisfenomeen begint met keizer Constantine, de eerste Romeinse keizer die zich bekeert tot het christendom. Zouden fragmenten van een boom millennia kunnen overleven? Of zijn het fragmenten van vervalsingen die spreken over onze behoefte om te geloven?