Uit een Europese enquête van 19.000 mensen bleek dat hoe meer een land aan werklozen of zieken betaalde en geïnvesteerd werd in werkgelegenheidsprogramma's, des te waarschijnlijker de inwoners een baan wilden. Uit een Europees onderzoek van 19.000 mensen bleek dat hoe meer een land aan werklozen of zieken betaalde hoe meer kans zijn bewoners een baan wilden. In Noorwegen, dat de hoogste uitkeringen in Europa betaalt, wilde bijna 80% van de mensen een baan. In Estland, een van de minst genereuze, slechts ongeveer 40% deed . In Noorwegen in het bijzonder, dat betaalt de hoogste voordelen in Europa, bijna 80 procent van de mensen wilde een baan, . Daarentegen in Estland, een van de minst genereuze landen, slechts ongeveer 40 procent deed. De enquête werd uitgevoerd door sociologen Dr. Kjetil van der Wel en Dr. Knut Halvorsen van Oslo en Akershus University College. Ze onderzochten reacties op de verklaring: "Ik zou genieten van een betaalde baan, zelfs als ik het geld niet nodig had" aan de geïnterviewden voor de Europese Sociale Survey in 2010. Mensen die honger hebben zijn meer geneigd om steun te geven aan het welzijnsstaatsbeleid dat de armen helpt. De buitengewone resultaten van een recente studie van de universiteit van Aarhus hebben uitgewezen dat de staat van ons lichaam een belangrijke invloed heeft op onze positie op specifieke politieke kwesties. Onderzoekers zeiden dat de steun van mensen voor schijnbaar altruïstische beleid van herverdeling van rijkdom niet zozeer een weerspiegeling is van bezorgdheid voor de armen, maar 'meer een strategie om meer middelen voor zichzelf te verkrijgen.' En hun bevindingen kunnen de perceptie van hoe mensen komen om een politiek standpunt in te nemen, met onze ideologische opvattingen blijkbaar beïnvloed door fundamentele biologie. Deze reacties werden vervolgens vergeleken met het bedrag dat de landen besteedden aan sociale uitkeringen en werkgelegenheidsregelingen, waarbij rekening werd gehouden met de bevolkingsverschillen tussen de lidstaten. Het Verenigd Koninkrijk was gemiddeld voor de vrijgevigheid van uitkeringen, wat tot uiting kwam in het percentage mensen dat het eens was met de verklaring van bijna 60 procent. De onderzoekers vonden ook dat regeringen die ingrijpen om werklozen te helpen werk te vinden mensen in het algemeen meer kans om akkoord te gaan dat ze wilden werken, zelfs als ze het geld niet nodig. 'Veel geleerden en commentatoren vrezen dat genereuze sociale voordelen de duurzaamheid van de verzorgingsstaat bedreigen als gevolg van werknormerosie, ontmoedigingen voor werk- en afhankelijkheidsculturen', zeiden de onderzoekers in de krant: 'Hoe groter hoe slechter? Een vergelijkende studie van de verzorgingsstaat en de arbeidsparticipatie'. 'Een basisveronderstelling is dat als individuen voldoende welzijn kunnen verkrijgen - economisch, sociaal en psychologisch - van het leven van de publieke voordelen, in vergelijking met het werken, ze de voorkeur geven aan de eerste. Het Verenigd Koninkrijk was gemiddeld voor de vrijgevigheid van uitkeringen en dit kwam tot uiting in het percentage mensen dat wil werken - op 60% (op voorraadbeeld afgebeeld). De studie kwam ook tot de conclusie dat regeringen die ingrijpen om werklozen te helpen werk te vinden mensen meer kans maakten om te zeggen dat ze werk wilden, zelfs als ze het geld niet nodig hadden. "Wanneer een 'kritische massa' van individuen publieke voordelen ontvangen in plaats van zich bezig te houden met betaald werk, zullen de normen die het werk en het uitkeringsgedrag reguleren verzwakken, waardoor een zelfversterkend proces naar de 'zelfvernietiging' van de verzorgingsstaat wordt gestart. Ze zeiden ook dat dit kan zijn omdat mensen die genereuze voordelen krijgen wanneer ze niet werken meer geneigd zijn om iets terug te geven aan de staat door hard te streven om werk te vinden. 'Het idee dat grote welvaartsstaten worden geassocieerd met wijdverspreide culturen van afhankelijkheid, of andere negatieve gevolgen van slechte korte termijn prikkels om te werken, krijgt weinig steun.' Het document werd gepubliceerd in het tijdschrift Werk, Werkgelegenheid en samenleving.
Noorwegen betaalt de hoogste uitkeringen en bijna 80% van de mensen wilde een baan. In Estland daarentegen, een van de minst genereuze, slechts ongeveer 40 procent deed .