Het Witte Huis dringt erop aan dat het congres geen goedkeuring nodig heeft voor de Iraanse nucleaire deal die deze maand werd aangekondigd. Maar hoewel historisch precedent suggereert dat de president inderdaad de bevoegdheid heeft om verder te gaan zonder het Congres, zou de regering van Obama waarschijnlijk een andere les uit de geschiedenis moeten leren: De ondertekening van het Congres zou de moeite waard kunnen zijn. Waar, de strijd voor goedkeuring door het Congres zou politiek kneuzing zijn en een enorme hoeveelheid energie verbruiken. Maar het zou nog steeds een vergissing zijn om verder te gaan met de deal als een op het bestuur gebaseerde overeenkomst in plaats van de instemming van de wetgevende tak -- een diplomatieke doorbraak van deze omvang zou veel langer duren met de imprimatur van het Congres. De president en zijn adviseurs hebben vermeden de term "verdrag" te gebruiken, in plaats daarvan uit te leggen dat het een "niet-bindende overeenkomst" zou zijn. Volgens Staatssecretaris John Kerry: "We zijn vanaf het begin heel duidelijk geweest. We onderhandelen niet over een 'wettelijk bindend plan'. Op "Meet the Press," zei Kerry, "Wat we zoeken is niet om het Congres te laten interfereren met ons vermogen, ongepast, door te stappen op de prerogatieven van de uitvoerende afdeling van de president." Er is een groot juridisch argument dat zal spelen over deze definitie kwesties, met de potentie voor gerechtsuitdagingen. Maar buiten het juridische debat, zijn er ook belangrijke politieke vragen, en dat zijn een ander beest helemaal. Om te beginnen wordt er steeds meer druk uitgeoefend op Capitol Hill -- van leden van beide partijen -- om wetgeving door te geven die het Congres het recht zou geven om de deal te herzien en een beslissing te nemen over het opheffen van sancties. Op dinsdag werd een deal gesloten over wetgeving die werd voorgesteld door voorzitter Bob Corker van de Commissie buitenlandse betrekkingen van de Senaat, die president Barack Obama zou verplichten om de definitieve deal voor te leggen aan het Congres, waardoor het 52 dagen zou duren om de overeenkomst te herzien en goed te keuren. Wat staat er in de Iraanse wet en waarom al die ophef? Er is goede reden voor Obama om te voorkomen dat dit een verdrag te noemen. Immers, gezien de controversiële politieke omgeving op Capitol Hill, waar wetgevers worstelen om zelfs een routine begroting, het idee dat ze zouden gaan over een verdrag van dit belang lijkt twijfelachtig op zijn best. Maar er is ook een geschiedenis van het Congres die aanzienlijke problemen veroorzaakt voor belangrijke internationale verdragen. Zo probeerde president Jimmy Carter eind jaren zeventig toestemming te krijgen voor de SALT II-verdragen, maar conservatieven voerden aan dat de overeenkomst het bewijs was dat Carter zwak was op het gebied van defensie. Carter drong aan op de verdragen als essentieel voor de internationale vrede, maar tevergeefs. Nadat Iraniërs Amerikaanse gijzelaars namen en de Sovjets Afghanistan binnenvielen, stierven de verdragen in de Senaat. Toch zijn er andere voorbeelden waar zelfs in een controversiële congresomgeving, presidenten met succes aangedrongen op de ratificatie van verdragen waarvan ze wisten dat ze belangrijke politieke kapitaal zou kosten, en zelfs toen het Witte Huis uit de strijd gekneusd en gehavend, de historische verdragen doorstaan. Top GOP, Dem senatoren zeggen Iran compromis bereikt. Dit was het geval met een ander verdrag dat Carter vroeg de Senaat te ratificeren: de Panama Canal verdragen van 1978. Carter besloot dat het overslaan van gezag van het kanaal naar Panama was essentieel voor regionale vrede en stabiliteit. Hij wist dat dit moeilijk zou zijn, en Tennessee Republikein Howard Baker voorspelde voor zijn kant dat hij niet eens 20 stemmen zou krijgen als conservatieve groepen hun campagne gecoördineerd via het Comité om het Panamakanaal te redden en de Nood Coalitie om het Panamakanaal te redden. Inderdaad, ze stuurden sprekers om te waarschuwen dat de deal zou geven de Sovjets een voet aan de grond in de regio. Echter, Carter aggressively, zowel op een persoonlijk niveau -- helpen de stem van Sen. Richard Stone van Florida veilig te stellen door het sturen van een persoonlijke brief aan de senator, het verzenden van deskundigen naar Florida om de vragen van kiezers te beantwoorden en het adres van het publiek door middel van state-of-the-art telefoon aansluitingen. Uiteindelijk, de Senaat bekrachtigde de verdragen met een stem meer dan de vereiste tweederde meerderheid, hoewel Carter betaalde ook een politieke prijs na het stimuleren van het recht tijdens het gevecht. President Ronald Reagan geconfronteerd met een soortgelijke uitdaging. Tegen het einde van zijn presidentschap bereikte hij een historische doorbraak op het gebied van intercontinentale ballistische raketten met de Sovjet-Unie. Ondanks de opwinding in het Witte Huis en in de hele natie over het bezoek van Sovjetleider Michail Gorbatsjov aan Washington in december 1987, hebben vele conservatieven het besluit verbrijzeld en beweerd dat Reagan de conservatieve zaak had verraden. Tijdens een vergadering in het Witte Huis deelden acht Republikeinse senatoren die tegen het verdrag waren, hun gevoelens met Reagan. Sen. Malcolm Wallop van Wyoming, een van Reagan's naaste bondgenoten, zei: "De Sovjets hebben het meest elk verdrag dat ze ooit hebben ondertekend gebroken. ... Hoe verzekeren we de naleving van het nieuwe verdrag?" Rechtse organisaties, ondertussen, vergeleken Reagan met Neville Chamberlain. Reagan reageerde met een agressieve poging om hun opstand te stoppen. In een hoorzitting over het verdrag, Staatssecretaris George Shultz viel North Carolina Republikein Jesse Helms, die had beschuldigd Reagan van "verwarring, onregelmatigheden en ... zelfs verkeerde voorstelling." Hij ontmoette Republikeinen, sprak met reporters en lobbyde het publiek om de deal te steunen. Ondanks hun protesten kwamen de meeste Republikeinen uiteindelijk bij elkaar. Op 27 mei 1988 bekrachtigde de Senaat het verdrag 93-5. Helms, een van de weinigen die tegen het verdrag stemde, gaf toe dat ze werden "gelikt." En het verdrag, dat het begin van het einde van de Koude Oorlog markeerde, heeft doorstaan. De realiteit is dat de ondertekening van het Congres nog steeds veel waard is in de Amerikaanse politiek - het ratificatieproces brengt legitimiteit naar een belangrijke en controversiële overeenkomst en maakt het veel moeilijker voor tegenstanders om aan te vallen in de toekomst als een macht grijpen door een president. Congressteun maakt ook de kracht van het verdrag groter in de ogen van de leiders overzee. Dit alles zal waar zijn met Iran, vooral omdat veel leden van Obama's eigen partij zijn lering over de overeenkomst. Uiteindelijk heeft de president waarschijnlijk het recht om zijn eigen weg te gaan met dit, en zijn frustratie met het Congres zou kunnen leiden tot sterke prikkels om dat te doen. Maar op de lange termijn zou het overtuigen en onder druk zetten van een voldoende aantal wetgevers om deze deal te ondertekenen de kans op het vermijden van een regionale oorlog aanzienlijk vergroten -- en zou helpen voorkomen dat Iran een kernmacht wordt. Het goede nieuws is dat er enkele verklaringen van het Witte Huis zijn geweest die hoop bieden dat het de centraliteit van het Congres in een solide deal erkent. Nu is het tijd om te zien of de regering doorgaat.
Kaderovereenkomst met Iran over zijn nucleaire programma werd bereikt deze maand . Julian Zelizer: Het Witte Huis moet zoeken naar goedkeuring van het congres voor definitieve deal . Er is een geschiedenis van het Congres die problemen veroorzaakt voor grote internationale verdragen , zegt hij .