De aarde zou kunnen lijden aan verschuivingen in zijn biochemische balans, vergelijkbaar met die waarvan men denkt dat ze de helft van al het leven 200 miljoen jaar geleden weggevaagd hebben. Dit is volgens een Britse studie die een catastrofale aandoening heeft ontdekt genaamd 'mariene fotische zone euxinia' die plaatsvond in een van de prehistorische oceanen. Dit gebeurt wanneer de door de zon verlichte oppervlaktewateren van de oceaan verstoken raken van zuurstof en vergiftigd worden door waterstofsulfide. Het leven van de Triassic ontmoette een verstikkingsend einde in een weggelopen kasklimaat, waardoor de zeeën tot warme stagnatie worden verwarmd, volgens een nieuw onderzoek. De onderzoekers vrezen dat de planeet vandaag de dag soortgelijke gevolgen zou kunnen hebben. Waterstofsulfide is een bijproduct van micro-organismen die zonder zuurstof leven en extreem giftig is voor de meeste andere levensvormen. De onderzoekers vrezen dat de planeet vandaag de dag soortgelijke gevolgen zou kunnen ondervinden als de hoeveelheid kooldioxide die ontstaat door het verbranden van fossiele brandstoffen. Een team geleid door de Universiteit van Southampton bestudeerde fossiele organische moleculen uit sedimentaire rotsen die oorspronkelijk verzameld op de bodem van de noordoostelijke Panthalassische Oceaan, die het continent van Pangaea omringden. De rotsen zijn nu blootgesteld op de Queen Charlotte Islands, voor de kust van British Columbia, Canada. Een team geleid door de Universiteit van Southampton bestudeerde fossiele organische moleculen genomen uit sedimentaire rotsen die oorspronkelijk verzameld op de bodem van de noordoostelijke Panthalassische Oceaan. De rotsen zijn nu blootgesteld aan de Queen Charlotte Islands, voor de kust van British Columbia, Canada. De experts vonden sporen van bacteriën die ernstige zuurstofdepletie en waterstofsulfidevergiftiging hadden geleden die veroorzaakt zouden zijn door massale vulkanische scheuren in de tektonische platen van de Aarde. 'Terwijl tektonische platen verschoven waren om Pangaea op te breken, zouden enorme vulkanische scheuren kooldioxide in de atmosfeer hebben gespuugd, wat leidde tot stijgende temperaturen van het broeikaseffect,' zei professor Jessica Whiteside. 'De snelle toename van CO2 zou geleid hebben tot veranderingen in de oceaancirculatie, verzuring en deoxygenatie. De Panthalassische Oceaan was de enorme mondiale voorouderlijke Pacifische oceaan die het supercontinent Pangaea omringde, tijdens de late Paleozoïsche en de vroege Mesozoïsche tijdperken. 'Deze veranderingen hebben het potentieel om voedingscycli te verstoren en voedselketens te veranderen die essentieel zijn voor het overleven van mariene ecosystemen. Onze gegevens leveren nu direct bewijs dat anoxische, en uiteindelijk euxinische, omstandigheden ernstige gevolgen hebben voor de voedselketens. 'Dezelfde CO2-stijging die leidde tot de zuurstofarme oceanen leidde ook tot een massale uitsterving op het land, en uiteindelijk tot de ecologische overname door dinosaurussen, hoewel de mechanismen nog steeds worden bestudeerd.' Ze legde uit dat hoewel de Aarde was zeer verschillend tijdens de Triasperiode, de snelheid van de uitstoot van kooldioxide van vulkanische scheuren zijn vergelijkbaar met die we nu ervaren door het verbranden van fossiele brandstoffen. Professor Whiteside voegde eraan toe: 'De uitstoot van CO2 was waarschijnlijk minstens zo snel als die veroorzaakt door het verbranden van fossiele brandstoffen vandaag, hoewel de aanvankelijke concentraties waren veel hoger in de Trias. 'De gevolgen van snel stijgende CO2 in de oudheid informeren ons over de mogelijke gevolgen van onze eigen CO2-crisis.' Meteor effecten droegen bij tot het uitwissen van soorten tijdens massa-uitsterving gebeurtenissen op Aarde. Ordovician-Silurische massa-uitsterving - 443.4 miljoen jaar geleden. Dit was de derde grootste uitsterving in de geschiedenis van de Aarde, en had twee pieken van sterven gescheiden door honderdduizenden jaren. Ongeveer 26 procent van alle zeefamilies werden uitgeroeid en 60 procent van alle geslachten - naar schatting 82-88 procent van alle soorten. Late Devonische massa-uitsterving - 375-359 miljoen jaar geleden. Driekwart van alle soorten op Aarde stierf uit in de Late Devoniaanse massa-uitsterving, hoewel het een reeks van uitsterven over een paar miljoen jaar kan zijn geweest. Ongeveer 22 procent van alle mariene families, en 57 procent van alle geslachten werden uitgeroeid - een geschatte 79-87 procent van alle soorten. Permiaanse massa-uitsterving - 252 miljoen jaar geleden. De Permaanse massa-uitsterving is bijgenaamd The Great Dying, sinds een ongelooflijk 96 procent van de soorten stierf uit. Al het leven op aarde vandaag de dag is gedaald van de 4 procent van de soorten die overleefden. Triassische-Jurassische massa-uitsterving - 201 miljoen jaar geleden. Er waren twee of drie fasen van uitsterving die de Trias-Jurassische massa-uitsterving gebeurtenis vormden. 22 procent van alle zeefamilies en 53 procent van alle geslachten - naar schatting 76-84 procent van alle soorten. Krijt-Tertiaire massa-uitsterving - 66 miljoen jaar geleden. De Krijt-Tertiaire massa-uitsterving was de gebeurtenis die de dinosaurussen uitroeide. Echter, veel andere organismen stierven waaronder 16 procent van alle zeefamilies en 47 procent van alle geslachten - een geschatte 71-81 procent van alle soorten.
De snelheid van CO2 vrijkomt uit het verbranden van fossiele brandstoffen is toegenomen. Het is nu vergelijkbaar met niveaus die vrijkomen uit vulkanische scheuren tijdens Triassic. Dit creëerde rampzalige toestand genoemd 'marine footh zone euxinia' Dit gebeurt wanneer oppervlakte oceaan wateren verstoken van zuurstof.