Crusaders in Chains . door Robin Esser . (Palatino £ 9,99) Journalisten hebben de neiging om een fonds van goede verhalen en Robin Esser, die heeft gewerkt in nationale kranten voor 60 jaar, is geen uitzondering. Wat schijnt door deze memoire is dat journalistiek is een serieuze business, maar het is ook leuk. Zijn beste verhalen zijn uit zijn dagen als redacteur van de William Hickey roddel kolom in de Daily Express. Robin Esser (afbeelding) heeft gewerkt in kranten voor 60 jaar . Eenmaal, hij nam de telefoon op en een aristocratische stem zei: Marlborough hier. Die vreselijke kerel Bedford is rond Blenheim het schrijven van Woburn is beter op onze brochures en het geven van hen aan onze bezoekers. Dat is het soort ding dat je graag print in uw krant, is het niet ? ... Hij zet de telefoon neer zonder verder gesprek. Voor een hoax, Esser belde Blenheim Palace, de thuisbasis van de hertog van Marlborough, waar de butler zei, hoogmoedig, dat de hertog nooit sprak met de pers en was in zijn bad, dus kon niet worden verstoord. Esser wees erop dat de hertog zou worden kruis .. zeer kruis ..als hij niet werd gevraagd om zijn oproep te bevestigen. Een gekastijde butler later terug gebeld om te bevestigen dat de hertog zelf had, inderdaad, genoemd Esser. Esser belde Woburn, waar de hertog van Bedford het verhaal bevestigde. Vervolgens stuurde hij een motorrijder naar Blenheim om een brochure op te halen en vervolgens naar Woburn te rijden om het ondertekend te krijgen en terug te brengen naar Fleet Street. Het was het hoofdverhaal in William Hickey volgende dag. Op dat moment was de Daily Express eigendom van Lord Beaverbrook. Hij belde Esser om te zeggen hoeveel hij genoten van het verhaal. Vaak echter, zijn oproepen over het onderwerp van een verhaal zou meer onheilspellend. Erg goed verhaal in uw column vanmorgen, Mr Esser, hij zou zeggen. Ik hoop dat het waar is. ...Ik geloof het wel, Lord Beaverbrook. ...Goed, ik lunch vandaag met hem, zou hij blaffen. Esser werkte in Fleet Street tijdens de gloriedagen, toen verslaggevers hielden vier penny's in hun zakken voor de telefooncel, een mes om de banden van rivaliserende reporters te pikken auto's, en genoten van vloeibare lunches op kosten. Esser beschrijft een lunch met een Express editor, waarin ze champagne dronken, een beker droge sherry, een fles Chablis, twee flessen claret, een paar Cognacs en uiteindelijk een paar glazen port. De redacteur ging weer aan het werk. Esser ging naar bed. De editor stierf jong. Maar meer goede verhalen werden opgewekt tijdens een drankje lunch dan ooit kan komen van een tonijn sandwich aan de balie. En ze waren ook de dagen dat Esser, als redacteur van William Hickey, Aristoteles Onassis kon bellen op zijn jacht in Monte Carlo en uitgenodigd worden om Maria Callas te ontmoeten. Of samenzwering met John Paul Getty, dan de rijkste burger ter wereld, om zichzelf te ontwarren van zijn vriendin, Marie, die was verhuisd naar zijn Sutton Place thuis en was aan het vissen voor het huwelijk. Esser stelde voor een interview waarin olie miljardair Getty maakte het duidelijk dat hij nooit zou gaan hertrouwen, met de kop "Ik ben getrouwd met een olie doek, dat wil zeggen mijn olie bedrijf komt voor vrouwen. Kort daarna, Getty en Marie waren dineren met de krant eigenaar, Lord Beaverbrook. Marie klaagde over Esser en zei dat het verhaal dat hij geschreven was was niet waar. Beaverbrook wendde zich tot Getty . Wie zei dat, integendeel, het was het enige artikel ooit geschreven over hem dat was 100 procent waar. Marie pakte haar koffers en vertrok. Een dankbare Getty gaf Esser de vrijheid van Sutton Place. De piek van Esser 60-jarige carrière kwam toen hij redacteur van de Sunday Express, die vervolgens verkocht twee miljoen exemplaren per week. Esser is nu een oude staatsman van de nationale pers en werkt voor de Daily Mail, waar hij een leider is van de strijd tegen pogingen van de staat om zijn controle over de media uit te breiden en kranten in ketens te zetten. Hij is bijzonder kritisch over de aanbevelingen in het rapport Leveson die het recht op bescherming van journalisten bedreigen en die betekenen dat informatie die vertrouwelijk is verkregen, door de politie kan worden in beslag genomen. Hij wijst erop dat wetgeving die ontworpen is om een chillend effect te hebben op onderzoeksjournalistiek al bestaat wetten over minachting van rechtbanken, gegevensbescherming, omkoping, intimidatie en terrorisme, onder anderen. Er is ook de komst door de achterdeur van een privacy-wet. De Britse pers is nu gereguleerd en zelf-gereguleerde in een dergelijke mate, zegt hij, dat het is slechts half-vrij. De onheilspellende aanbeveling dat klokkenluiders moeten melden onregelmatigheden alleen aan de organisatie die verantwoordelijk is voor de misstanden . Nooit aan de media . garandeert dat minder schandalen zullen worden blootgesteld. Ten minste een politicus . De informatiecommissaris, Chris Graham, had campagne gevoerd voor gevangenisstraffen voor degenen die inbreuk maakten op de Wet Gegevensbescherming; kranten bezorgd bijna elk onderzoek door een journalist riskeerden te worden geclassificeerd als een inbreuk. Clarke en Esser zaten samen op een conferentie toen Graham hen benaderde en maakte zijn pitch voor gevangenisstraf. . Als je denkt dat ik ga om mijn gevangenissen vol met mensen die uw wet te breken, je hebt een ander denken komen, ... Ken Clarke brulde. Natuurlijk moeten de kranten zich blijven vermaken, concludeert Esser, maar ze moeten ook een doorn in het oog zijn van de zijde van de machthebbers, de onrechtplegers en degenen die de jongeren en de ouderen misbruiken.
Journalisten staan bekend als een fonds van goede verhalen . Robin Esser heeft gewerkt in kranten voor 60 jaar en is geen uitzondering . In zijn nieuwe boek onthult hij de innerlijke werking van Fleet Street zoals het was .