"Mijn zoon heeft vier jaar in het leger gediend. In Irak. Hij diende omdat we van ons land houden. Zoals we zouden moeten. Kijk nu naar ons." Muna Mansour is rond haar aan het geslingeren op de latted cargo hold zij en haar familie -- alle negen van hen -- proberen zich er comfortabel in te krijgen. Ze worden samengeperst met twee andere families. Op de grond bij mijn voeten, slaapt Muna's middelste kleinkind, gekruld naast een olievat. "Er is geen plek om te slapen, er is geen voedsel - je kunt zien hoe mensen gewoon worden gegooid rond over de hele plaats," zei ze. Muna is uit Buffalo in de staat New York. Haar familie is een van de tientallen Amerikanen gevangen in het kruisvuur van strijdende partijen in Jemen. En hoewel veel andere landen hun burgers evacueerden, India vooral varen rond 5000, de Verenigde Staten heeft gezegd dat het te gevaarlijk voor hen is om rechtstreeks te evacueren Amerikaanse onderdanen. Al meer dan drie weken, naburig Saoedi-Arabië heeft het uitvoeren van vliegtrips in Jemen. Ze willen de Sjiitische Houthi-rebellen verdrijven, waarvan de oppositie tegen de regering groeide van protesten tot een overname van overheidsgebouwen en een aantal grondgebieden. Op een gegeven moment hielden de Houthi's de Jemenitische president onder huisarrest, voordat hij ontsnapte en vluchtte. De bombardementen hebben een aantal steden, waaronder Aden, gedecimeerd en buitenlanders bevinden zich gevangen. "Ik was er toen de indianen 200 van hun mensen oppakten uit de haven. Het was gênant. We zaten daar gewoon te wachten tot er iemand kwam en zeiden 'OK, waar zijn de Amerikanen, laten we ze ophalen,' "zei ze. "Ik belde de Riyadh ambassade," voegt ze toe, verwijzend naar de Amerikaanse ambassade in naburig Saoedi-Arabië. "Ik vertelde hen dat er ongeveer 75 families hier wachten in de haven. Mijn familie wacht er al twee weken. We hadden geen geld meer, we hadden geen voedsel meer." Het ministerie van Buitenlandse Zaken zei dat het te riskant is om een evacuatie van burgers uit het gebied uit te voeren. "We moeten een beslissing te nemen op basis van de veiligheidssituatie en wat is haalbaar om te doen," Buitenlandse Zaken woordvoerder Marie Harf zei eerder deze maand. "En gezien de situatie in Jemen is vrij gevaarlijk en onvoorspelbaar, het doen van iets als het verzenden van militaire middelen, zelfs voor een evacuatie zou kunnen brengen Amerikaanse burgers levens in groter gevaar." Een groep van Amerikaanse organisaties, waaronder de Raad voor Amerikaanse-islamitische betrekkingen en de American-Arab Anti-Discrimination League, hebben een rechtszaak tegen het ministerie van Buitenlandse Zaken en Defensie ingediend over het standpunt van de regering over evacuaties. Het was puur toeval dat Muna aan boord van dit schip was, een houten schip dat door CNN werd gecharterd om de havenstad Aden te bereiken, in Jemen. Muna bezocht haar zieke vader in Aden toen er om haar heen werd gevochten. Met de Houthi-troepen in het noorden en de wateren van de Golf van Aden in het zuiden, wordt de stad in wezen belegerd. Het kostte ons meer dan 30 uur reizen -- en een stilte in het vechten -- voor ons om te kunnen aanmeren in een van Aden's kleinere havens. Ze heeft een "leuk, normaal leven" in New York en zei dat ze niet kon wachten om terug te keren. Ons schip was het eerste dat de haven in meer dan een week had gezien. We kwamen overeen om 60 vluchtelingen terug te nemen - waaronder 15 Amerikanen - die zich hadden verzameld bij de poort toen het nieuws over onze aankomst verspreidde. Maar dat is natuurlijk lang niet genoeg. Zo veel meer zijn wanhopig om weg te gaan. Ik vroeg Muna hoe het leven in Aden was. "Mijn schoondochter zou naar beneden kruipen en zich verstoppen in de keuken," herinnert ze zich. "Het waren gewoon bommen de hele tijd. Schoten. Mensen rennen over de straat." Ze loopt weg in stilte. Voor iedereen hier met ons op de boot, zijn er gezinnen achtergelaten. Moeders en vaders. Dochters en zonen. De eerste nacht aan boord van onze boot had een bijna feestelijke lucht. Onze nieuwe passagiers lachten en delen sigaretten, euforisch bij hun ontsnapping. Een vrouw echter zat alleen op het dek en ik realiseerde me dat ze aan het huilen was. Ze vertelde me dat haar 15-jarige zoon gevangen zat aan de andere kant van een van de vele frontlinies die nu geëtst zijn in de straten van de stad. Ze hadden 10 dagen gewacht, maar noch haar zoon noch haar ouders konden oversteken naar de haven, in het district Al Tawahi. Te bang om het risico te lopen de boot te missen en het leven van hun andere drie kinderen in gevaar te brengen, had haar man haar overtuigd om aan boord te gaan. Toen ze haar zoon riepen had hij ook nieuws voor hen: Hij had zich aangesloten bij de strijd tegen de Houthi-troepen. Voor Muna eindigde haar beproeving in Djibouti Port waar Christina Higgins, de Amerikaanse adjunct-chef van Missie, onder de ambassademedewerkers stond te wachten om hen te ontmoeten. Ik vroeg Higgins over het gevoel van verlaten Muna en veel van de andere Amerikanen gevangen in Jemen zeiden dat ze voelden. "We hebben een van de takken van al Qaeda die bijzonder actief is. Er zijn de Houthis -- geen van deze twee groepen vriendelijk voor Amerikaanse burgers. We hebben heel, heel zorgvuldig moeten wegen wat de veiligste manier is, de beste manier voor ons om hen te helpen." Higgins zei uiteindelijk elke Amerikaanse burger zal moeten beoordelen wat het beste is voor zichzelf en hun families. "Voor veel Amerikaanse burgers, dat gaat betekenen beschutting op zijn plaats. Voor andere Amerikaanse burgers, we zijn actief bezig om informatie aan hen te krijgen op verschillende wegen voor reizen uit Jemen." Kijkend naar hen uitdelen van koekjes, water en telefoons om degenen die thuis wachten gerust te stellen, het is duidelijk dat het personeel hier zijn overdonderd om een aantal van hun burgers veilig en gezond. Er zijn veel meer hoewel die nog steeds in gevaar zijn. Er zijn geen definitieve gegevens, maar de 15 Amerikanen aan boord van ons schip zei dat ze hadden geteld 75 meer gezinnen wachten in de haven van Aden die niet kon veroorloven een "exit / transport" vergoeding in rekening gebracht om Aden te vertrekken. In deze tijd van crisis was de $300-per-persoon vergoeding geen officiële belasting, maar iets dat lokale vissers aanrekenden om passagiers naar de boot aan boord te brengen. Dat is 75 meer gezinnen wachten op een ander gelukkig toeval om aan te dokken in Aden's verlaten havens.
Geen officiële uitweg voor Amerikanen gestrand temidden van gevechten in Jemen. Amerikaanse plaatsvervangend hoofd van de missie zegt situatie is zeer gevaarlijk dus geen massa evacuatie is gepland.