Vanaf het moment dat Jack Johnson Tommy Burns versloeg om de wereldtitel zwaargewicht te winnen in 1908, begon een woedende zoektocht. Terwijl Johnson's overwinning tegenwoordig geen wenkbrauw zou verhogen, veroorzaakte het consternatie in Amerika om één simpele reden: Johnson was zwart en een zwarte man had nooit gehouden sport's grootste prijs. Racisme was rife in Amerika: zwarte mensen waren niet verondersteld om te heersen over blanken in geen enkel gebied van het leven. Zoals de grote boksende prindit Bert Sugar zei, 'Dit was de kroon van de blanke man. Het was alsof de slaaf van de blanke man zijn meester was geworden.' Na het verslaan van Tommy Burns in 1908 werd Jack Johnson de allereerste zwarte wereldkampioen zwaargewicht. Het is moeilijk om aan een lezer in 2015 de schokgolven over te brengen die Johnson's overwinning veroorzaakte. Zelfs liberale kranten, zoals The New York Times, waren openlijk vijandig tegenover de reus Texaan. Het maakte weinig uit dat Johnson Amerikaans was. Zijn huid werd beschouwd als de verkeerde kleur en een grote huil ging omhoog uit wit Amerika om een witte uitdager te vinden . . een 'Grote Witte Hoop' . . die de nieuwe kampioen kon ontspannen. Maar weinig blanke Amerika wist dat het meer dan zes jaar zou duren voor Johnson zou worden verslagen, op 5 april 1915, 100 jaar geleden op zondag. De meeste hadden geloofd Johnson zou snel worden verzonden. Echter, hij maakte korte werk van zijn eerste vier titel verdedigingen, zijn meest opmerkelijke overwinning komende over wereldmiddengewicht kampioen Stanley Ketchel die maakte de enorme stap in gewicht en zelfs erin geslaagd om Johnson neer te slaan. Toch Johnson had gevochten in tweede versnelling tot dat punt en, zodra hij terugkeerde naar zijn voeten, scoorde een brutale knock-out, ontwortelen een aantal van Ketchel's tanden in het proces. Aandacht onmiddellijk wendde zich tot het vinden van een andere 'witte hoop'. Er leek een voor de hand liggende keuze: voormalig wereldkampioen zwaargewicht James J Jeffries, die in 1904 ongeslagen met pensioen was gegaan. Jeffries, die als kampioen Johnson had ontlopen, werd gezien als iemand die snel de titelhouder kon verslaan en de dingen kon terugbrengen naar de manier waarop ze waren. Het ging niet zoals gepland. Zes jaar uit de ring had zijn tol op Jeffries en in 1910 Johnson stopte de voormalige kampioen in 15 rondes, verder woedende blanken die rellen, het nemen van hun woede op zwarten die had de moed om Johnson's overwinning te vieren. Zo veel als 26 zwarte mensen zouden worden gedood door lynchmeutes. Wat Johnson nog ondraaglijker naar blanke Amerika was de manier waarop hij leefde. Een leuke-liefhebbende karakter, Johnson ging met en getrouwde blanke vrouwen, en weigerde te leven volgens de sociale normen van die tijd. Hij was intelligent, welsprekend en ambitieus en zag geen reden waarom hij zwart zou zijn om hem terug te houden van het doen van wat hij wilde. Amerikaanse zwaargewicht bokser Jess Willard (links) met zijn manager Tom Jones in Havana, Cuba in april 1915 . Johnson verliest zijn wereld zwaargewicht titel aan Willard (links) in de loop van 26 rondes in Havana in 1915 . Net als Muhammad Ali jaren later was hij een trailblazer. Hij leed verschrikkelijke discriminatie, doodsbedreigingen en later vervolging door de handen van de overheid. Hij nam het meeste in zijn stap. Hetzelfde kan niet gezegd worden van zijn tegenstanders wiens pogingen om hem te ontspannen steeds wanhopiger werden. In 1912 werd een tegenstander, 'Fireman' Jim Flynn, gediskwalificeerd voor het herhaaldelijk proberen om Johnson kopstoot te geven. Dingen werden belachelijk, maar Johnson's leven buiten de ring was aan het ontrafelen. Hij gaf geld uit zoals het groeide aan bomen en werd onderzocht door de Amerikaanse regering op de valse beschuldiging van het ontvoeren van zijn toekomstige tweede vrouw onder wat bekend stond als de Mann Act, een dubieuze wet die bedoeld was om 'witte slavernij' te voorkomen. Hij werd schuldig bevonden door een blanke jury en veroordeeld tot een jaar gevangenis. Johnson had andere ideeën. Hij vluchtte naar Canada en vervolgens naar Europa, drie keer vechtend in Parijs, waar hij geschiedenis maakte door het slaan van 'Battling' Jim Johnson in de allereerste zwart zwaargewicht kampioenschap wedstrijd. Vervolgens wees hij Amerikaan Frank Moran meer dan 20 rondes, hoewel de portemonnees voor het gevecht werden bevroren na een geschil. Met zijn geld loopt laag en de Eerste Wereldoorlog breekt uit in Europa, accepteerde hij de uitdaging van een andere 'witte hoop' uit Amerika. Zijn naam was Jess Willard, een 6ft 6in vechter, bekend als 'The Pottawatomie Giant.' Om Willard's grootte in perspectief te plaatsen, was de gemiddelde hoogte van een Amerikaanse man op dat moment 5ft 7in. Het gevecht zou plaatsvinden in Cuba en was gepland voor 45 drie minuten rondes, een hel van een afstand gezien de 40-graden hitte op de dag. Hoe zou Johnson, nu 37 omgaan met een uitdager vier jaar zijn junior? De kampioen had, vrij arrogant, nauwelijks getraind voor het gevecht. Toch was Willard zeker de underdog: zijn grootte betekende dat hij niet bijzonder wendbaar was en hij hield er niet van tegenstanders pijn te doen tenzij ze hem eerst pijn hadden gedaan. Johnson was zeer zelfverzekerd. Johnson domineerde de opening 10 rondes maar zijn gebrek aan conditionering begon al snel te vertellen. Zijn ademhaling werd zwaar, temidden van de zweverige hitte, en Willard groeide in vertrouwen. Het schrijven was op de muur aan het einde van de 25e ronde. Johnson, zat op zijn ontlasting, riep over gevecht promotor Jack Curley. 'Jack, neem mijn vrouw mee... vertel haar dat ik erg zwak ben en ik wil dat ze weggaat.' In de volgende ronde greep Willard zijn kans. Hij deed alsof hij links naar het lichaam gooide en zwaaide toen een machtige overhand rechts dat perfect verbonden was met Johnson's kaak. Johnson zakte naar het doek en nam de graaf plat op zijn rug. Het was de overwinning waar blanke Amerika op had gewacht maar was alles zoals het leek? Actie uit de wereld zwaargewicht titelgevecht tussen Johnson en Willard in Havana, Cuba in 1915. De foto's van de knock-out leken Johnson te tonen die zijn ogen van de zon afschermde en hij zou later beweren dat dit was omdat hij bewust een val had genomen. Zijn motivatie, zei Johnson, was een $ 50.000 uitbetaling en een belofte van de Amerikaanse autoriteiten dat hij eindelijk terug kon keren naar zijn thuisland zonder zijn gevangenisstraf te hoeven uitzitten. Johnson's 'belijdenis' werd verkocht voor een vergoeding aan Nat Fleischer, de gerespecteerde oprichter van The Ring magazine. Maar Fleischer geloofde Johnson nooit, terwijl Willard was bitter over Johnson's claim, vooral omdat de overwinning was zijn mooiste uur. Willard zei: "Als hij het gevecht zou gaan gooien, dan zou ik willen dat hij het eerder had gedaan,' zei hij. 'Het was heter dan de hel daar.' Veel van het publiek geloofde Johnson en ze hadden de film van de wedstrijd niet gezien omdat er een verbod op werd getoond. Het zou 40 jaar duren voordat de beelden het daglicht zouden zien. Toen het boven water kwam, werd Willard gelegitimeerd, de film liet hem duidelijk een krachtige klap zien. 'Ik heb lang gewacht, maar eindelijk beginnen mensen me te geloven als ik zeg dat ik Johnson eerlijk en eerlijk versla.' Willard confronteerde Johnson over zijn beweringen in 1944. 'Ik vroeg hem waarom hij zijn valse verklaring maakte,' herinnerde Willard zich. 'Hij haalde gewoon die goudtandige glimlach van hem op. Jack wist en ik wist dat hij loog. Maar de kerel was wanhopig naar geld, dus wie kon hem de schuld geven.' Johnson zou uiteindelijk zijn ballingschap beëindigen en blijven vechten in de jaren 1930. Tragisch genoeg zou hij sterven in een auto-ongeluk in 1946, rijdend weg van een diner dat hem weigerde dienst te leveren op grond van zijn ras. Willard zou zijn wereldtitel verliezen in slechts zijn tweede verdediging, lijdend een verschrikkelijke klappen door de handen van Jack Dempsey voordat hij met pensioen ging naar zijn boerderij in Kansas. Johnson werd verslagen na het einde van 26 rondes in de zweverige Cubaanse hitte, vergeleken met 'hel'
Na het verslaan van Tommy Burns in 1908, Jack Johnson werd de eerste zwarte wereld zwaargewicht kampioen ooit. Hij hield de riem voor zes jaar en zondag zal de 100 jaar verjaardag van zijn laatste titel verdediging markeren. Tijdens een bijzonder racistische periode van de Amerikaanse geschiedenis, Johnson's titel heerschappij werd ontmoet met veel protesten. Johnson werd uiteindelijk verslagen door Jess Willard in 1915, na 26 brutale rondes in de zwetelende hitte van Cuba.