(CNN) Hillary Clinton heeft eindelijk de vraag beantwoord die we allemaal al jaren vragen: Zal ze in 2016 president worden? Met officieel nieuws van haar kandidatuur slechts uren oud, één ding is al glashelder: Voor het komende anderhalve jaar zal Clinton de barometer zijn waarmee we de gelijkheid van mannen en vrouwen in de Verenigde Staten beoordelen. Win of verlies, dit zorgt voor een last voor haar die geen mannelijke kandidaat ooit zal moeten dragen. Denk alleen maar aan de twee mogelijke uitkomsten. Een overwinning zou betekenen een vrouw in het Witte Huis, dat is een essentiële stap in de mars naar volledige politieke integratie van vrouwen. Maar het is mogelijk dat de mars daar zal eindigen. We breken onze armen kloppend op de rug voor hoe ver we zijn gekomen. We zullen verhogen de "Mission Accompised" banner over de vrouwenbeweging. En we zullen het een dag. Toegegeven, 80% van de verkozen ambtenaren in het hele land zal nog steeds mannen. Vrouwen zullen blijven minder waarschijnlijk dan mannen zelfs te overwegen rennen voor kantoor. En betalen ongelijkheid, seksuele mishandeling en mensenhandel zal blijven als uitdagingen die niemand kan oplossen, ongeacht hoe hard Clinton zou kunnen proberen. "Maar we hebben gekozen voor een vrouw als president," zullen we zeggen. Laat haar ervoor zorgen. Een verlies zou nog moeilijker zijn. Clinton zal de schuld krijgen voor het voeren van een subpar campagne, ongeacht hoe briljant haar strategie is. Meer in het algemeen, haar verlies zou de mythe dat vrouwen niet kunnen winnen grote verkiezingen bestendigen, dat de verkiezingsomgeving is geruïneerd met vooroordelen en discriminatie, en dat vrouwen twee keer zo goed moeten zijn om half zo ver te komen. "Als Hillary Clinton kan niet winnen een verkiezing," potentiële vrouwelijke kandidaten zullen vragen, "Hoe kan ik?" Het extrapoleren van de ervaringen van een vrouwelijke kandidaat aan vrouwen in de politiek is altijd verdacht. Maar in het geval van Clinton, het is bijzonder gebrekkig om ten minste twee fundamentele redenen. Ten eerste, Clinton is geen gewone vrouwelijke presidentskandidaat, als er zoiets is. Ze begon de 2008 race met een niveau van erkenning van de naam die veel kandidaten nooit bereiken, en ze is nog bekender vandaag. Maar dat betekent dat ze ook binnenkomt in de kiesarena met 23 jaar van publieke prestaties en 23 jaar van goed gepubliceerde bagage. Kiezers, donateurs, journalisten en pundits hebben allemaal duidelijke indrukken van Clinton voordat ze ooit een corn dog eet in Iowa, stapt op een debat podium in New Hampshire of neemt een shot bourbon in Kentucky. Te vaak, behandelen we Clinton's verlies aan Barack Obama in de 2008 Democratische primaire als een referendum over hoe burgers denken over het kiezen van vrouwen om posities van politieke macht. In werkelijkheid, wat mensen wisten over Hillary Clinton waarschijnlijk gevormd hun opvattingen over Hillary Clinton. Widespread seksisme en misogynie waarschijnlijk niet. Immers, tientallen jaren lang hebben vrouwen die zich kandidaat hebben gesteld voor het ambt net zo goed als mannen, verkiezingen gewonnen tegen gelijke tarieven en regelmatig vergelijkbare bedragen inzamelen. Twijfelen sommige kiezers nog steeds aan de geschiktheid van vrouwen als leiders? Natuurlijk doen ze dat. Maar deze houdingen, die steeds zeldzamer worden, vertalen zich niet in systematische vooroordelen tegen vrouwelijke kandidaten. Ten tweede, presidentiële politiek is in de eerste plaats een partijdige zaak. De D of R voor de namen van de kandidaten - niet de X of Y chromosomen in hun DNA - vertelt ons over hoe meer dan 90% van de bevolking zal stemmen. Party polarisatie heeft in wezen het belang van seks op het campagnespoor veel minder relevant dan anders het geval zou zijn. Nu, ik zal de eerste om te voorspellen dat tegen het midden van de week, zullen we in staat zijn om een haspel van seksistische opmerkingen geuit door pundits te verzamelen, en we zullen een muisklik verwijderd van een gestage stroom van misogynistische memes, foto's en bijschriften die hebben greep op sociale media. De Clinton campagne zal opnieuw moeten bepalen welke incidenten te pakken, die te negeren en hoe te voorkomen toekomstige episodes. Ik wil de problemen in verband met dit soort gedrag niet verminderen of het feit dat het ongepast, respectloos en ontstellend is. En het integreren van deze zorgen in een brede campagnestrategie is waarschijnlijk iets dat mannelijke kandidaten niet hoeven te overwegen. Maar mannen die "Iron my shirt" roepen bij een campagne rally, kabeljournalisten die Clinton associëren met hun ex-vrouwen buiten het testament hof en fabrikanten produceren Hillary Clinton notenkrakers niet veranderen het feit dat als het gaat om presidentsverkiezingen, partijdigheid en de staat van de economie vertellen ons bijna alles wat we moeten weten. Als Clinton wint de race, het zal zijn omdat het was een goed jaar voor Democraten. En als ze verliest, zal het zijn omdat de GOP ontwikkelde een winnende boodschap. Maar hoeveel doet dit er echt toe? Zeker, kiezers zijn geschikt om vrouwen te kiezen. Elke Democratische kandidaat zou geconfronteerd worden met hetzelfde verkiezingslandschap. De problemen waarmee vrouwen in de samenleving zijn net zo ernstig ongeacht wie bezet het Witte Huis. En het afleiden van te veel uit Hillary Clinton's ervaringen is een riskante onderneming. Toch de minuut Clinton kondigde haar kandidatuur, werd ze de officiële lakmus test voor echte gelijkheid van mannen en vrouwen in de Verenigde Staten. Dat is een label dat geen vrouwelijke kandidaat zou moeten dragen. Laat de last beginnen.
Jennifer Lawless: Er is een sterke verleiding om Hillary Clinton's kandidatuur te zien als alles over het breken van het glazen plafond voor vrouwen. Ze zegt dat de realiteit is dat de meeste mensen niet zullen stemmen over geslacht, maar over de economie en partijdigheid.