Het markeert het moment waarop de beschaafde wereld de Duistere Eeuwen inging en enkele van de meest spectaculaire samenlevingen in de wereld verdwenen zijn. Nu beweert een historicus dat hij heeft ontrafeld wat kan hebben geleid tot de ondergang van het Oude Egypte en andere beschavingen uit de Bronstijd. Hij beweert dat ze werden getroffen door een 'perfecte storm' van rampen 3200 jaar geleden waardoor de Oude Egyptenaren, de Babyloniërs, Minoïeren en Mycenen niet in staat waren om het hoofd te bieden. De Sphinx en piramides in Gizeh (boven) wijzen op de kracht van de oude Egyptische beschaving voordat het instortte. Aangezien elk van deze grote samenlevingen met elkaar verbonden waren, beïnvloedde de ineenstorting van de ene ook de anderen, waardoor een domino-achtig effect ontstond, beweert Professor Eric Cline, directeur van het Capitol Archeologisch Instituut aan de Universiteit van George Washington. Hij beweert dat een reeks droogtes, hongersnoods, klimaatverandering, aardbevingen, invasies en interne rebellen tussen 1225BC en 1177 V.CHR. in snelle opeenvolging plaatsvonden. Egypte's Oude Koninkrijk - toen de meeste van de piramiden werden gebouwd - stortte meer dan 4.200 jaar geleden in omdat het zich niet aan de klimaatverandering aanpaste, volgens onderzoek. Wetenschappers onderzochten 7000 jaar oude pollen en houtskoolmonsters uit de Nijl om de tijd samen te voegen - en vonden bewijs van een 'mega droogte' in het gebied. De droogte bracht branden, hongersnood en sociale onrust in de regio. Pollenkorrels verkregen uit de bodem van de zee van Galilea hebben ook soortgelijke bewijzen dat de regio onder een 150 jaar droogte tussen 1250BC en 1100BC. Wetenschappers achter de studie zeggen dat er een scherpe daling rond 1250 v.Chr. in eiken, dennen, en carob bomen de traditionele flora van de Middellandse Zee in de late bronstijd. Planten meestal gevonden in semi-aride woestijngebieden toenemen, terwijl het aantal olijfbomen - een belangrijke gewas - ook daalde. Sprekend tot Haaretz zei hij: 'Normaal als een cultuur wordt geconfronteerd met slechts een van deze tragedies, kan het het overleven, maar wat als ze allemaal tegelijk of in snelle opeenvolging gebeurde. 'Ik denk dat de beschavingen uit de late bronstijd gewoon niet in staat waren om de "perfecte storm" en de cam neer te halen. 'De bloeiende economie en culturen van het late tweede millennium v.Chr., die zich uitstrekte van Griekenland tot Egypte en Mesopotamië, hielden plotseling op te bestaan, langgebruikte handelsroutes werden achtergelaten, samen met schrijfsystemen, geavanceerde technologie en monumentale architectuur.' Professor Cline schetst zijn argumenten in zijn recente boek '1177BC The Year Civilization Collapsed'. De beweringen die tot de ineenstorting van deze beschavingen hebben geleid, markeerden een keerpunt in de oude geschiedenis. De ondergang van de machtige oude beschavingen is al lang de schuld van een mysterieuze groep zeevarende overvallers bekend als de Zeevolken. Deze verpletterende mensen zijn toegeschreven aan het hebben binnengevallen en vernietigd grote zwaden van het oude Egypte, Hettitische, Mycenische en Mitanni koninkrijken rond de Middellandse Zee. Een reeks gevechten tussen de Egyptenaren en de Zee People's zijn afgebeeld op de Medineet Habu muurreliëf op Ramesses III's tombe op de westelijke oever van Luxor in Egypte. De Zeevolkeren, hier getoond vechtende oude Egyptische krachten, werden wijd en zijd de schuld gegeven voor de ineenstorting van veel van de grote beschavingen in het Nabije Oosten en Middellandse Zee aan het einde van de Bronzen leeftijd 3.200 jaar geleden. De kaart hierboven toont veel van de vermoedelijke invasies gemaakt door de Zeevolkeren rond 1200 V.CHR. Hoewel de Egyptenaren blijkbaar erin geslaagd om hen te verslaan, het koninkrijk nooit hersteld. Ugarit, een havenstad in het oude Syrië die handelde met de Hettieten en Egypte werd vernietigd en de involvatie van Sea People's wordt vermeld in vier letters gevonden op de site van de stad. Archeologen wijzen ook op de wijdverspreide vernietiging rond veel van de Middellandse Zee in die tijd. Veel Anatolische sties tonen tekenen van gewelddadige gevechten en verlaten. Kustplaatsen in Kanaän, waaronder Gaza, Ashkelon en Ashdod, Akko en Jaffa, in Israël, werden ook genivelleerd terwijl het binnenland paleis in Megiddo werd verbrand tot de grond. De oude steden van Hazor en Lachis, ook in Israël, werden volledig vernietigd en verlaten. Het graf van Ramesses III (boven) in Luxor, Egypte, kenmerkt een muurreliëf dat de gevechten met de Zeevolkeren toont. Echter Professor Cline zegt in zijn boek dat de Zeevolkeren oneerlijk de schuld hebben gekregen voor het veroorzaken van de ineenstorting van deze grote beschavingen. In plaats daarvan zegt hij dat terwijl de invallen een bedreiging kunnen zijn geweest, er grotere krachten aan het werk waren. Recente analyse van stuifmeel gevonden in een kernmonster genomen uit de Zee van Galilea door onderzoekers aan de Tel Aviv Universiteit en de Universiteit van Bonn heeft aangetoond dat de jaren tussen 1250BC en 1100BC waren de droogste het gebied had gezien in de bronzen en ijzeren leeftijden. Klei tafels gevonden in Afek in Israël, Huttusa in Turkije en Emar in Mesopotamië en Ugarit in Syrië suggereren ook dat het gebied werd getroffen door een onverlaten droogte. Professor Cline zegt dat als elk van de beschavingen vertrouwde op elkaar voor de handel, de ellende van de ene werd gedeeld door anderen. Ramesses III's heerschappij werd geplaagd door invallen door zeevarende mensen, maar ook toeval met een grote droogte. Hij zei: 'Ik zou beweren dat de beschavingen van de Middellandse Zee en het oude Nabije Oosten waren zo onderling verbonden... dat toen de ene instortte, het de anderen raakte, zodat ze een voor een vielen, als een keten van domino's. 'Het feit dat op dezelfde manier verweven beschavingen in elkaar stortten vlak na 1200 v.Chr. zou een waarschuwing voor ons moeten zijn; als het eenmaal gebeurd is, kan het opnieuw gebeuren.' Professor Cline waarschuwt inderdaad dat hij parallellen kan zien tussen de gebeurtenissen die hebben geleid tot de ondergang van die oude samenlevingen en die van vandaag. Hij waarschuwt dat de dreiging van de Griekse economie en de chaos in Libië, Syrië, Egypte en Irak een aantal van de situaties weerspiegelen die aan het einde van het Bronstijdperk werden gezien. Het is echter moeilijk te beweren dat deze landen nu de dominante machten in de wereld vertegenwoordigen. Maar Cline suggereert zelfs dat ISIS het moderne equivalent van de Zeemensen zou kunnen zijn, waardoor massale migraties ontstonden en het land dat ze binnenvielen werd gedestabliseerd. Hij zei: 'Zelfs met al onze technologische vooruitgang zijn we niet immuun.'
Historicus Eric Cline aan George Washington University zegt dat een reeks rampen tussen 1225BC en 1177BC leidde tot de ondergang van oude samenlevingen . Hij stelt dat als ze allemaal vertrouwden op elkaar voor handel de ineenstorting van een samenleving creëerde een domino-effect dat resulteerde in het begin van de donkere tijdperken . Hij maakt de claims in zijn boek 1177BC The Year Civilization Collapsed .