(CNN) Op het podium van een tv-studio in Phnom Penh vertelt Cambodjaanse-Amerikaanse Ly Sivhong een boeiend publiek een tragisch, maar bekend verhaal. Op 17 april 1975 -- 40 jaar geleden -- wist Ly dat het verbrijzeld was toen haar geboortestad, de Cambodjaanse hoofdstad van Phnom Penh, onder het genocidale regime van de Rode Khmer van de Communistische Partij van Kampuchea viel. Ly, toen 13 werd gescheiden van haar moeder en twee van haar zussen die, samen met vrijwel de gehele bevolking van Phnom Penh -- ongeveer twee miljoen mensen -- werden gestuurd op een gedwongen mars naar het platteland om te werken. Ly zag ze nooit meer, noch leerde wat er met hen gebeurde. Maar ongeveer 20.000 mensen stierven aan executie, honger of uitputting tijdens deze uittocht onder schot, volgens oorlogsmisdadigers; de anderen werden onderworpen aan slavenarbeid in landelijke kampen zodra ze hun bestemming bereikten, waar velen soortgelijke loten ontmoetten. De stedelijke evacuatie markeerde de eerste fase in het revolutionaire programma van de Khmer Rouge van sociale techniek, bedoeld om een nieuwe orde tot stand te brengen -- vrij van geld, familiebanden, religie, onderwijs, eigendom en buitenlandse invloed. Gericht op het creëren van een agrarische utopie, zou het in plaats daarvan een van de ergste genocides van de moderne tijd bewijzen, wat resulteert in de dood van minstens 1,7 miljoen Cambodjanen -- ongeveer een kwart van de bevolking van het land -- in de komende vier jaar. Ly bleef in de hoofdstad met haar vader en vier andere broers en zussen, van wie drie in de volgende jaren zouden bezwijken aan honger en ziekte, voordat haar vader voor haar ogen werd doodgeschoten in 1979. Zijn moord bracht Ly ertoe om haar enige overgebleven familielid, jongste zus Bo, in de zorg van een lokaal stel achter te laten. Ze ging op haar eigen weg naar een vluchtelingenkamp en uiteindelijk naar de Verenigde Staten. Al meer dan 30 jaar vraagt ze zich af wat er met haar zusje gebeurd is. "Ik denk dat ze het enige familielid was om te overleven," zegt ze, met tranen in haar ogen. Als ze haar verhaal afmaakt, de producenten sturen een vrouw op het podium. Het is Bo. Ly omarmt haar zus en beide vrouwen snikken. "Ik miste je zo veel," Ly zegt. "Ik heb altijd gezocht naar u," Bo vertelt haar. Sinds de productie begon vijf jaar geleden, de tv-show, "It's Not A Dream," heeft herenigd leden van 54 Cambodjaanse families verbrijzeld door de genocide. De serie is slechts één voorbeeld van de manier waarop Cambodja's getraumatiseerde samenleving begint te werken aan de moeizame, pijnlijke zaak om rekening te houden met hun geschiedenis. "De littekens van de Rode Khmer zijn zeer diep en fysiek en aanwezig in het moderne Cambodja," zei Theary Seng, een mensenrechtenadvocaat wiens ouders werden gedood door het regime, en die verhuisde naar de VS als vluchteling voordat ze terugkeerde naar haar thuisland als volwassene. Ze beschreef het land als een "land van weeskinderen." Gedurende decennia nadat de Rode Khmer uit Phnom Penh werd verdreven door door door de Sovjet-gesteunde Vietnamese troepen in januari 1979, werden de misdaden van het regime zelden besproken, laat staan pogingen om herstel te zoeken voor slachtoffers. In het grootste deel was dit omdat mensen bang bleven, zeggen experts. In plaats van uitgesmoord te worden door de Vietnamese invasie, bestond de Rode Khmer voor nog eens twee decennia. Na het vluchten van de hoofdstad in 1979, Khmer Rouge leider Pol Pot en zijn supporters vestigden een vesting in het westen. Ze bleven een opstandige guerrilla-macht en werd deel van een regering-in-exile die, tot 1990, werd erkend door de VN als de enige legitieme vertegenwoordiger van het land. "In veel dorpen, mensen hebben naast de beulen voor decennia," zei Krisna Uk, uitvoerend directeur van het Centrum voor Khmer Studies. Craig Etcheson, een Cambodjaanse expert aan de School voor Conflict Analyse en Resolutie aan de George Mason Universiteit, zei dat "voor vele jaren, was er een virtueel taboe op zelfs spreken van de Khmer Rouge, alsof de woorden waren ... een kwaadaardige geest op de loer in de hoek van elke kamer."De stilte was ook te wijten aan het feit dat Cambodjanen, in de woorden van Seng, "verlicht de woordenschat" van therapie en genezing om een misdaad te verwerken van de omvang van degene die tegen hun samenleving wordt gepleegd. De pogingen van de Rode Khmer om de maatschappij te herstarten bij "Year Zero" hadden een geconcentreerde inspanning om de opgeleide klassen van het land uit te roeien -- artsen, advocaten, accountants, ingenieurs, kooplieden en geestelijken. "Bijna twee generaties jonge Cambodjaanse mannen groeiden op met het leren van weinig meer dan hoe te doden," zei Etcheson. "Toen het eindelijk tijd was om te herbouwen, waren er effectief geen bootstraps waarmee het land zich weer kon optrekken." Zelfs vandaag, zei Uk, jonge Cambodjanen worden niet onderwezen over de genocide op de middelbare school. In een arm land -- een van de armste landen van Azië, zij het met 7% voorspelde economische groei dit jaar -- leken de meeste jongeren zich te richten op het vooruitkijken dan terugkijken, zei ze. Sommigen waren zelfs sceptisch dat de misdaden van de Rode Khmer -- de systematische slachting van de "dodende velden" -- echt hadden plaatsgevonden, voegde ze eraan toe. De ruimte voor het bespreken, herstellen en genezen van de genocide begon pas in het afgelopen decennium te openen met de oprichting van het Khmer Rouge Tribunaal, zei Seng. Opgericht in 2006, de Buitengewone Kamers in de rechtbanken van Cambodja (ECCC) is een "hybride" tribunaal met behulp van zowel Cambodjaanse en internationale rechters en personeel om de misdaden van de Rode Khmer tegen de menselijkheid te onderzoeken en leidend regime cijfers voor de rechter te brengen. Bedoeld als een Zuidoost-Aziatische equivalent van de processen Neurenberg, het tribunaal, dat tot nu toe $232 miljoen heeft gekost, aanvankelijk genoten brede steun. "We hadden grote hoop voor dit proces," zei Seng. "De aanwezigheid van de internationale gemeenschap verhoogde het comfort niveau van de bevolking om te spreken over de Khmer Rouge misdaden." Maar het tempo van de procedure is glaciaal, gezien de oprukkende jaren van de vermoedelijke oorlogsmisdadigers, twee van hen zijn gestorven tijdens het proces. Een ander werd mentaal ongeschikt verklaard om terecht te staan. (De topleider van de Rode Khmer, Pol Pot, stierf in 1998, nooit geconfronteerd met beschuldigingen.) Dit, in combinatie met aanhoudende beschuldigingen van politieke inmenging van de Cambodjaanse regering, heeft de houding ten opzichte van het hof verzuurd. Seng, die ooit verscheen als een civiele partij in de procedure, vandaag beschouwt het als een "sham." Voor veel slachtoffers is het "te weinig, te laat." ADVIES: Een voortdurende strijd voor gerechtigheid na de Rode Khmer . In de eerste zaak werd Kaing Guek Eav, ook bekend als kameraad Duch -- commandant van de beruchte Tuol Sleng gevangenis waar meer dan 14.000 mensen werden gedood -- veroordeeld voor oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, moord en marteling. De enige andere vonnissen van het hof, die in augustus vorig jaar werden uitgesproken, werden Non Chea, de "Brother Number 2" van het regime, en Khieu Samphan, "Brother Number 4" tot leven gebracht. Beide mannen hebben beroep aangetekend tegen hun veroordelingen. In een afzonderlijke zaak staat het paar terecht tegen bijkomende aanklachten tegen de menselijkheid en genocide. Er wordt verwacht dat het bewijs in 2016 zal blijven worden gehoord, zei woordvoerder van ECCC Lars Olsen. Twee andere en zeer controversiële zaken, bekend als 003 en 004, worden momenteel ook onderzocht. Drie mensen werden vorige maand aangeklaagd in verband met die zaken: voormalig Khmer Rouge marinecommandant Meas Muth; Im Chaem, een voormalige districtscommandant beschuldigd van het leiden van een werkkamp; en Ao An, een voormalig plaatsvervanger beschuldigd van het toezicht op bloedbaden in detentiecentra. Twee andere verdachten worden onderzocht. Olsen zei dat er na 003 en 004 geen verdere zaken meer zouden worden vervolgd. Premier Hun Sen, Cambodja's sterke man leider voor decennia, is al een vocale tegenstander van 003 en 004, bewerend dat het vervolgen van de zaken het land zou kunnen duwen naar een burgeroorlog. Hun Sen zelf is een voormalige Khmer Rouge bataljon commandant, die overliep naar de Vietnamese kant; zijn waargenomen politieke inmenging wordt gezien door critici als Seng als een poging om politieke bondgenoten te beschermen van het tribunaal. Andere zijn meer vergeving van de tekortkomingen van het tribunaal. Etcheson, een voormalig onderzoeker voor het tribunaal, heeft het beschreven als een "imperfect schip" voor het leveren van gerechtigheid, maar zegt Cambodja's leiders moeten een evenwicht vinden tussen twee eisen: het leveren van gerechtigheid voor slachtoffers, en het voltooien van de re-integratie van voormalige Khmer Rouge in de samenleving. Hij zei dat de belangrijkste aspecten van het werk van het tribunaal zijn die buiten de rechtszaal plaatsvinden - het veroorzaken van veranderingen in de Cambodjaanse samenleving. "In dat opzicht, de procedure ... kan worden gevormd om meer succes dan iemand had kunnen hebben," voegde hij eraan toe. Ongetwijfeld hebben Cambodjanen vandaag de angst overwonnen om over de genocide te praten - in de mate dat zelfs de daders zich aangemoedigd voelen om hun stuk te zeggen. Krisna Uk zei dat het land een golf van Khmer Rouge memoires heeft gezien, geschreven door voormalige kaderleden die hun zaak willen bepleiten voordat ze sterven. "Er zijn veel mensen die de wereld willen vertellen dat ze voor de gek gehouden zijn door een groots idee van een revolutie die slecht ging," zei ze. Khieu Samphan, "Broeder Nummer Vier," publiceerde een dergelijke inspanning voorafgaand aan zijn proces, terwijl Sikoeun Suong, een Sorbonne-opgeleide voormalige diplomaat voor het Khmer Rouge regime, publiceerde zijn "Journey of a Khmer Rouge Intellectual" in het Frans in 2013. Hij vertelde een interviewer van Frankrijk's Le Monde vorig jaar dat hij geloofde dat Khmer Rouge dictator Pol Pot's recepten voor Cambodja waren goed. "Ik blijf ervan overtuigd dat de marxistische analyse van Pol Pot van de sociaal-economische situatie van Cambodja, een arm en dunbevolkt land, correct was," zei hij. Voor overlevenden moeten deze zelfverdienende rechtvaardigingen voor ongestraft gebleven misdaden moeilijk te nemen zijn. Maar voor een paar van hen, tenminste, Cambodja's opening over de genocide heeft uiteindelijk geleid tot het vooruitzicht van enige genezing, hoe bitterzoet ook. Op het podium van de "It's Not a Dream" studio, zoals Ly haar lang verloren zus knuffelt, worden beelden van een nog oudere vrouw geprojecteerd op een scherm. "Ken je de persoon in de video?" vraagt de gastheer van de show. "Ja," zegt Ly. "Ze is mijn moeder." Even later wordt Te Souymoy, 77 op het podium gebracht. "Waar zijn jullie twee geweest?" Te vraagt. "Ik heb me altijd zorgen gemaakt over jullie twee." "Ik dacht dat je stierf," zegt Ly. De drie vrouwen huilen en omhelzen. "Het is erg ellendig voor ons allemaal," zegt de oude vrouw.
Phnom Penh, de Cambodjaanse hoofdstad, viel vandaag 40 jaar geleden naar de genocidale Rode Khmer Rouge. Minstens 1,7 miljoen mensen werden gedood in de volgende vier jaar, voordat het regime werd verdreven. Decennia verder, het land is nog steeds worstelen om gerechtigheid te krijgen voor slachtoffers en te genezen van de genocide.