Het zes maanden oude veulen was in een zielige staat. Gedumpt aan de kant van een drukke weg buiten Southampton, uitgemergeld en doordrenkt met wormen, was hij trillend zielig in de januari chill en vasthouden aan het leven door een draad. Zijn redders noemden hem Rupert: een teddybeer naam voor een teddybeer temperament. Ondanks wat hij heeft doorstaan, Rupert is een liefdevolle, aanhankelijke ziel die niets liever dan de achterkant van zijn hoofd gewreven. Om hem vandaag te zien, drie maanden op, maar nog steeds onvast op zijn voeten, lijkt het harteloos zonder geloof dat iedereen zo'n kwetsbaar schepsel kon achterlaten om te sterven. Zestien jaar oude Elise, uit Eaton Bray, Bedfordshire, is slechts een van de vele mensen die ontdekken dat ze niet langer kunnen bijhouden met de financiële kosten van het houden en zorgen voor een paard. Maar helaas, verhalen als Rupert zijn allemaal te gemeenschappelijk. Overal in het land worden paarden, pony's en ezels, veel van hen ooit veel geliefde huisdieren verlaten in recordnummers en achtergelaten om voor zichzelf te zorgen of vastgebonden op drukke wegen in de hoop dat iemand hen zal redden. Dierenwelzijn liefdadigheid, ondertussen, zijn vol tot capaciteit, waardoor ze steeds hulpelooser in het kielzog van de honderden oproepen die ze elke maand ontvangen over verwaarloosde of verlaten paarden. Eerder deze maand, in wanhoop, de RSPCA lanceerde een dringende oproep om een aantal van de honderden paarden onder hun zorg terug te brengen. Hun drie heiligdommen, met capaciteit voor 640 paarden, zijn vol, met 500 andere paarden worden gehouden op enorme kosten in particuliere boarding stallen, terwijl ze wachten op een plaats. Drieduizend meer, ondertussen, worden geschat op in gevaar, hoewel het echte aantal veel hoger zou kunnen zijn. Vorig jaar, de RSPCA alleen nam in 1500 paarden, veel van hen voormalige familie huisdieren. Geen wonder dat het woord RSPCA werknemers gebruiken om de situatie te beschrijven is . Zoals Anna Hemmings, centrum manager bij Lockwood, een van hun drie dierencentra, zet het, proberen om zorg te bieden voor de steeds groeiende aantallen behoeftige paarden is een voortdurende strijd . ..........Het moment dat we een paard opnieuw een stap in zijn plaats, zegt ze. Ik ben hier voor vier jaar en elk jaar is het probleem erger geworden. .Sara Cooper, 33, een rekruut landbouw assistent uit Wiltshire, zegt dat sinds een ongeval dat haar rug pijn doet kan ze niet meer rijden haar paard Pip, en als gevolg daarvan kan zich niet veroorloven om hem te houden. Het is moeilijk om te argumenteren met de aantallen, die alle paarden welzijn organisaties zeggen gestaag zijn gestegen in de recessie, en blijven doen, ondanks de economie verbeteren. Dene Stansall, een paard consultant voor campagne groep Animal Aid, zegt dat veel mensen nog steeds niet in staat om de minimale £ 3.000 kosten per jaar om een paard te houden te houden, een bedrag dat kan stijgen als er veterinaire rekeningen. Toch degenen die kochten een paard jaren geleden en zijn nu worstelen om het te betalen, vinden dat ze niemand om te verkopen aan. . Er is geen vraag of drijfvermogen in de markt in vergelijking met zeven of acht jaar geleden, zegt Dene. Mensen kunnen zich een nieuwe tv veroorloven, maar ze kunnen niet committen aan de langdurige zorg van een dier... Sara's paard Pip (afbeelding) is een van de vele familie huisdieren die zich bevinden ofwel worden verkocht door eigenaren die zich niet langer kunnen veroorloven om ze te houden, of verlaten door degenen die er niet in slagen om hen een nieuw huis te vinden. Reluctant om hun paarden te verkopen aan slachthuizen, veel eigenaren ten onrechte geloven dat het verlaten van hen om zich te verdedigen voor zichzelf op een stuk land, zoals een berm rand . Een veel voorkomende praktijk bekend als fly-grazing, die illegaal is is de betere optie. In werkelijkheid, echter, de meeste paarden kunnen niet overleven voor lang zonder menselijke zorg. Het probleem is dat meer en meer eigenaren nemen op paarden zonder voorbereiding. Moeder-van-vier Teresa Christie, uit Eaton Bray, Bedfordshire, is de eerste om toe te geven dat ze naïef was over paardenbezit en als gevolg daarvan is weggeweest om een huis te vinden voor haar 16-jarige dochter Elise.Irish cob Beau, zonder succes. Geen van ons realiseerde de financiële inzet van het bezit van een paard, zegt Teresa. We hebben geen land dus vond hem een veld en stallen die kost £ 80 per maand. .Dan is er Beau. Eten en hooi, die kan kosten tot £ 100 per maand, en de reguliere £ 30 kosten om zijn hoeven getrimd te houden. .We hebben tenminste geluk dat hij gezond was, dus de veteranen rekeningen zijn laag, maar vaccinaties zijn nog steeds £ 2 per jaar, zegt ze. Het begon om meer en meer van een stretch om voor hem te zorgen te krijgen... Sara's rug pijn dwong haar om haar geliefde paard Pip (afbeelding samen links) op te geven. ' Gemiddeld betaalde ik £160 per maand om een veld en een stal te huren. Het was £10 voor een zak feed die twee of drie dagen duurt' De situatie bereikte crisis punt afgelopen zomer door toen Teresa had genomen een part-time schoonmaak baan om te helpen het financieren van de zorg, terwijl Elise was begonnen met werken als een rekruut kapper om te helpen, ook. Maar het was nog steeds niet genoeg geld. Ik dacht: "Ik kan dit niet meer te doen" Ik heb gekregen vier kinderen en er zijn andere prioriteiten, zegt Teresa. Het was een moeilijke beslissing, maar de waarheid is Beau is een luxe die we ons kunnen veroorloven.Zo, eerder dit jaar, de familie maakte de onwillige beslissing om hem te koop. Toch maanden op, er zijn nog steeds geen acceptoren geweest hoewel de familie is onvermurwbaar ze zullen hem niet verlaten. Teresa heeft ervaring klokken met die van Sara Cooper, 33, een stagiaire landbouw assistent uit Wiltshire. De moeder-van-twee heeft altijd graag rijden haar 20-jarige paard Pip, maar vorig jaar moest stoppen na geschopt door een koe, waardoor ze met rugpijn.  Het was £10 voor een zak feed die twee of drie dagen duurt... Lange tijd ruiter Melanie Maddocks, een 54-jarige zelfstandige verzorger van Barnstable, Devon, zegt raketkosten reed haar weg om haar prachtige 14-jarige cob, Connie weg te geven. En dus, zoals Teresa, moest ze de pijnlijke beslissing nemen om zich te ontdoen van Pip, verkopen hem aan een familie in Buckinghamshire. De prijs van hooi is gestegen ver boven de inflatie, met sommige boeren het opzetten van een baal door £5. Het is een kosten slaan drukke dieren heiligdommen moeilijker dan ooit. Fiona Oakes, die Tower Hill Stables Animal Sanctuary runt in Tillingham, Essex, houdt toezicht op 50 verlaten of verwaarloosde paarden. We hebben ze achtergelaten vastgebonden buiten de Sanctuary poorten, zegt Fiona, 48. We hebben paarden gevonden in zo'n zielige staat dat het je laat huilen.Absoluut als de prachtige Palomino pony, gevonden in een kolenschuur, skeletachtig dun, opzij geworpen toen ze te oud was om gereden te worden. .Ze zou elk klein meisje een fantasie zijn geweest in haar bloeitijd, maar toen ze eenmaal haar nut had overleefd belandde ze in deze verschrikkelijke staat, zegt Fiona. Melanie vond het zo moeilijk om een koper voor paard Connie te vinden, op een gegeven moment dacht ze dat ze haar in slaap had gebracht. 'De gedachte brak mijn hart, maar ik wist niet wat te doen, zegt ze. Lange tijd ruiter Melanie Maddocks, een 54-jarige zelfstandige verzorger van Barnstable, Devon, zegt raketkosten dreef haar weg te geven haar prachtige 14-jarige cob, Connie, die ze kon zich niet veroorloven naast haar andere paard, Flossie. Op een gegeven moment vorig jaar, ze werd zo overweldigd dat ze uit het oog had Connie in slaap te laten gesteld. De gedachte brak mijn hart, maar ik wist niet wat te doen, ze zegt. Uiteindelijk, na vele rare telefoongesprekken, Melanie vond een lokale stud boerderij, die nam Connie om te fokken van. Ik had geluk, hoewel het verwoestend was. Maar veel mensen verlaten hun paarden als ze niet weten wat anders te doen en denken dat het de vriendelijke optie. . .Goed bedoelen of niet, fly-grazing is nu hartverscheurend gebruikelijk en veel eigenaren niet voldoen aan de wetten die hen om hun paarden microchips maken, waardoor het traceren van hen onmogelijk. Dus het is overgelaten aan dierlijke heiligdommen om de arme wezens in te nemen als ze worden ontdekt in de tijd om ze te redden.
Toenemende kosten betekenen dat weinig eigenaren kunnen bijhouden met het verzorgen van een paard. Met slinkende kopers meer paarden dan ooit worden verlaten. Vorig jaar, de RSPCA alleen genomen in 1.500, veel van hen familie huisdieren.