(CNN) President Abraham Lincoln verloor nooit zijn vurigheid voor de Verenigde Staten om verenigd te blijven tijdens de Burgeroorlog. In zijn Tweede Inaugurele toespraak probeerde hij het land te redden met een welsprekende samenvatting van zijn filosofie en plannen om het in de praktijk te brengen. "Met kwaadwilligheid jegens niemand, met liefdadigheid voor allen, met standvastigheid in het recht, zoals God ons geeft om het recht te zien," zei hij, "laten we ons inspannen om het werk af te maken dat we doen om de wonden van de naties te binden, om te zorgen voor hem die de strijd zal hebben gedragen voor zijn weduwe en zijn wees, om alles te doen wat een rechtvaardige en duurzame vrede tussen ons en met alle naties kan bereiken en koesteren." De geest van de tweede inauguratie van Lincoln was vanzelfsprekend op 9 april 1865 -- 150 jaar geleden -- toen Zuidelijke Gen. Robert E. Lee zijn ongeveer 28.000 troepen dramatisch overgaf aan Union General Ulysses S. Grant in Appomattox Courthouse (McLean House) in Virginia. Meer dan 600.000 Amerikanen -- zowel Noorderlingen als Zuidelijken -- waren omgekomen in de bloedige Burgeroorlog. Maar het bloedbad was nu aan het einde. De historische ontmoeting tussen Grant en Lee begon met pleziertjes over het weer en hun wederzijdse dienst in de Mexicaanse oorlog. De goede fellowship was voelbaar. Lee, in feite, moest abrupt herinneren aan de spraakzaamheid Grant over de diplomatieke zaken in de hand. Immers, ze waren bij Appomattox Courthouse om voorwaarden van overgave te hashen. Grant doelbewust eindigde vrijgevig aan Confederate soldaten. Ze zouden worden vrijgelaten, niet veroordeeld tot gevangeniskampen. Rebel officieren werden zelfs toegestaan om hun wapens te handhaven. Persoonlijke bezittingen van Zuiderlingen zouden nu worden gerespecteerd. Zelfs rantsoenen werden verstrekt door Grant voor Lee's hongerige soldaten. Het was Palm Zondag en in de geest van christelijke verzoening Grant beval dat er geen viering plaatsvindt binnen Union Army rangen. "De Confederaten waren nu onze gevangenen," schreef Grant, "en we wilden niet uitblinken over hun ondergang." De mythe-making over Appomattox begon vanaf het moment dat Lee het gerechtsgebouw verliet op zijn paard om naar Richmond te reizen. Overgeven was niet gemakkelijk geweest voor Lee. Zijn eigen familiebezit in Arlington was in beslag genomen door Union Forces (omgebouwd tot een Union begraafplaats met lijnen van witte kruisen op het gazon). Alle 11.000 hectare van zijn Virginia grondbezit was van hem afgenomen door de Amerikaanse overheid. Zonder echt huis, Lee reed naar Richmond, depressief en berooid, ontmoeting met zijn zieke vrouw Mary Curtis Lee in een reserve appartement. Opmerkelijk, de stoïc Lee niet uiting bitterheid in het openbaar. Toen het nieuws Lee bereikte dat Lincoln vermoord was, was hij in feite radeloos en noemde het "een misdaad" die "onvoorbeeld" en "deplorabel" was. Hoewel er veel onopgelost bleef tussen de overwinnaars en overwonnen, werd het kleine gerechtsgebouw een symbool van eenheid, net als de "Star Spangled Banner" uit de oorlog van 1812. Een verhaal na Appomattox dat mij al lang interesseerde was dat van Littleberry Walker. Na aanwezig te zijn bij Lee's dramatische overgave in Appomattox, legde Walker, een strijdvermoeide Confederatie, zijn geweer neer en reisde terug naar rood-klei, Georgia, reizen voornamelijk te voet, passerende ragge clusters van Rebel geamputeerden, veel hobbelen op bajonet krukken, anderen met armen of hoofden gezwoegd in verband en allemaal in dezelfde richting: thuis. Bij aankomst in Atlanta, een vermoeide Walker vond de Zuidelijke spoorweg-stad verpletterd in ruïne, het handwerk van Gen. William T. Sherman's "geschroeide aarde beleid." (Ongeveer honderd twintig jaar later, Walkers overgrootzoon, 39e president Jimmy Carter, zou bouwen zijn Carter Center, een NGO gewijd aan diplomatiek oplossen van wereldwijde conflicten, op de zeer heuveltop met uitzicht op Atlanta waarop Gen. Sherman ooit stond.) Bij het verlaten van Atlanta, Walker bleef lopen naar het zuiden, angstig voor zijn kinfolk. Helaas, keerde hij terug naar Sumter County alleen maar om te leren dat zijn vader was gestorven en dat de familie boerderij op de rand van het faillissement. Een verdachte Inman, de hoofdpersoon van romanschrijver Charles Frazier's "Cold Mountain," sprak voor de strijd-verharde Burgeroorlog veteranen als Walker, toen hij klaagde dat, "Wat je hebt verloren zal niet worden teruggegeven aan u. Het zal altijd verloren gaan. Je hebt alleen littekens om de leegte te markeren. Het enige wat je kunt doen is doorgaan of niet. Maar als je verder gaat, is het weten dat je littekens bij je hebt." Zoals we denken aan de sesquicentennial van Lee's overgave bij dat verlaten Virginia gerechtsgebouw, vandaag wonderbaarlijk onderhouden door de National Park Service, erkennen we dat de littekens van de Burgeroorlog nog steeds bij ons zijn. De Mason-Dixon Line kloof bestaat nog steeds. Bijna alle oude Confederatiestaten worden nu beschouwd als "Rood" (Republikein), terwijl de Uniestaten "blauw" zijn (Democratie) -- een resterende variatie van Big Federal Government versus States' Rights paradigma van de Burgeroorlog. Terwijl de oude spirituele "Slavery Chain Done Broke at Last" werd gezongen door zwarten in de uren na de overgave van Appomattox, blijft racisme helaas een verlammende nationale plaag. Terwijl er geen slagen meer zijn in het Congres (zoals in 1856 toen Preston Brooks van South Carolina Charles Sumner van Massachusetts op de congresvloer sloeg) is de gridlock op Capital Hill in 2015, het onvermogen om iets gedaan te krijgen, op dezelfde manier de geest van onze participerende democratie aan het verlammen. Alle Amerikaanse ogen moeten vandaag gefixeerd zijn op Appomattox. Het McLean huis is ons collectieve heiligdom van nationale genezing. Als openbare plaats blijft de McLean salon klein, maar de erfenis die Grant en Lee aan de wapenstilstandstafel hebben gemaakt is tijdloos in de wereldgeschiedenis. Want terwijl de littekens van de monsterlijke Burgeroorlog nog steeds bestaan, zijn de wonden gesloten sinds 1865, grotendeels vanwege de beschaafdheid van Grant en Lee. Met genade en waardigheid, deze dappere West Point generaals gaven rechtvaardige geloof aan Lincolns "met kwaadaardigheid naar niemand" finery.
150 jaar geleden op 9 april gaf Confederate General Robert E. Lee zich over in Appomattox Court House . Douglas Brinkley: De geest van die gebeurtenis is iets om in gedachten te houden voor het vandaag verdeelde Amerika .