Lausanne, Zwitserland (CNN)Een reeks van gesprekken die donderdag in Lausanne als een groep van wereldmachten bekend als de P5+1 een kaderovereenkomst met Iran over het nucleaire programma van het land. Het succes van die overeenkomst valt nog te bezien. De partijen hebben tot eind juni om de details uit te werken en het plan op papier te zetten. Maar de gesprekken deze week waren, niettemin, historisch, vooral voor de anders bevroren Amerikaanse-Iraanse relatie. Maar dat is niet om te zeggen dat ze glamoureus waren. In feite hebben de onderhandelingen deze week een moderne demonstratie van diplomatie op zijn best, maar ook op zijn meest hectische. Verscholen te midden van de Zwitserse Alpen aan de oevers van het Meer van Genève, Lausanne is zeker een van de meer schilderachtige plaatsen om gevangen te zitten voor gesprekken - een soort van Camp David voor de rijken en beroemden. Maar vergis je niet: De plaats van deze onderhandelingen is ook een vergulde kooi. Tijdens de achtdaagse ronde van gesprekken, onderhandelaars, hun delegaties, hun veiligheidsdetails en verslaggevers waren voornamelijk beperkt tot de directe omgeving rond het vijfsterren Beau-Rivage Palace Hotel, die gastheer van de onderhandelingen was. Dit is niet de eerste keer dat het hotel een achtergrond heeft gegeven aan een belangrijke diplomatieke gebeurtenis. In 1923 werd het Verdrag van Lausanne er ondertekend, waardoor het Ottomaanse Rijk werd afgebroken en de grenzen van het hedendaagse Turkije werden bepaald. Meer recent is het hotel een uitstapje geweest voor rijke toeristen en af en toe beroemdheid. Coco Chanel woonde er beroemd in de late jaren 40 en begin jaren 1950, en zelfs had haar hond begraven op het hotel terrein, sommige rapporten zeggen. 'Het was moeilijk, zeer intens af en toe' De setting is idyllisch, en het terrein is prachtig onderhouden. Het terras op de eerste verdieping heeft zelfs een grootschalig schaakbord, die diende deze week als een kunstige analogie voor het spel van nucleaire schaak gaan op net binnen. Voor de onderhandelaars werd de afgelopen week gekenmerkt door een marathon van bijeenkomsten, die soms de hele nacht duurde. In een interview met CNN kort nadat de kaderovereenkomst werd aangekondigd, zei staatssecretaris John Kerry: "Ik denk dat er een ernstig doel was" in vergaderingen met de Iraniërs. "Mensen onderhandelden hard," voegde hij eraan toe. "Het was zwaar, zeer intens soms, soms emotioneel en confronterend." Dat gevoel werd weerklank gevonden door Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Mohammad Javad Zarif, zelfs als de gesprekken nog gaande waren. In de afgelopen 18 maanden sinds de gesprekken begonnen, Zarif zei, onderhandelaars hebben "ontwikkeld persoonlijk respect" voor elkaar, hoewel er nog steeds ernstig wantrouwen bestaat tussen Iran en de Westerse machten. "We hebben een zeer ernstig probleem van vertrouwen -- wederzijds gebrek aan vertrouwen dat we moeten aanpakken -- en we hopen dat dit proces een deel daarvan zal verhelpen," voegde hij eraan toe. Media geven-en-nemen . Zarif maakte deze opmerkingen aan reporters die hem zwermde tijdens een middagwandeling langs het meer donderdag. Dergelijke hinderlagen waren een frequente gebeurtenis tijdens de gesprekken als reporters probeerden aan te vullen wat weinig informatie werd verspreid via officiële kanalen. Kerry werd gezien rijden op een fiets op ten minste een keer en dineren in een nabijgelegen crepery op een andere, met beide gelegenheden aanleiding tot een kakofonie van camera flitsen. Reporters kort gevolgd Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi als hij nam een ochtend joggen kort na zijn aankomst in Lausanne op zondag. En Zarif nam verschillende wandelingen langs het meer met adviseurs en beveiligingspersoneel, misschien gewoon hopend om in het zicht te nemen, maar zeker geen moeite te doen om het gebied te omzeilen waar camera's de klok rond werden bewaakt. De ambtenaren soms kreunden de media circus, maar ze gebruikten de aandacht om hun eisen te versterken tijdens de onderhandelingen, het maken van verklaringen aan verslaggevers die ze hoopten dat hun positie versterkten in de gesprekken met hun buitenlandse tegenhangers. "Mensen gebruiken jullie vaak om boodschappen af te leveren aan de onderhandelingen," een hoge ambtenaar van de administratie die vroeg om niet te worden genoemd verslaggevers op de vlucht terug naar Lausanne, "net als de Iraniërs." "Ik denk dat ze zijn vrij bekwaam, eigenlijk, in het gebruik van de media om berichten te leveren en om te proberen om het kader van de onderhandelingen vorm te geven," de ambtenaar zei. Verschillende banen. Meer dan 600 reporters werden geloofd om de gesprekken deze week te dekken. Veel van deze waren gebaseerd op een grote werkruimte in het nabijgelegen Olympisch Museum. Ondertussen kreeg het reizende perskorps over de ministers van Buitenlandse Zaken begeerde rode badges, waardoor ze toegang tot het hotel, waar de gesprekken plaatsvonden. Hoewel deze journalisten een beetje meer toegang hadden tot ambtenaren, werden ze meestal afgezet in een paar claustrofobische mediakamers en versperd toegang tot de meeste van het gebouw, waaronder de receptie van het hotel, de eerste verdieping toiletten en de twee-Michelin-sterrenrestaurants, kost 200 frank of meer. Veel journalisten vonden hun toevlucht in de meer comfortabele bar beneden, een kortere wandeling van de camera's en satelliettrucks die 24 uur per dag door televisiereporters werden gebruikt op een rollende deadline. Voor maaltijden, verspreidde de menigte zich naar een dozijn of zo nabijgelegen restaurants, waar ze konden genieten van 25-franc pizza's en 60-franc hamburgers, weggespoeld met 8-franc flessen water, natuurlijk. Ook populair: een Thaise plek om de hoek die snelle afhaal -- een plus voor verslaggevers op een deadline. 'We zouden allemaal diep ademhalen en het opnieuw proberen' In de gesloten vleugels van de Beau-Rivage was het tempo van de vergaderingen razend als verschillende deelverzamelingen van afgevaardigden verzameld in sierlijke conferentiezalen. Er was een gevoel van urgentie, zowel voor als na de eerste 31 maart deadline verstreken, om een definitief akkoord te bereiken zodat de ministers van Buitenlandse Zaken Zwitserland konden verlaten voordat andere tijd verplichtingen, en niet te vergeten de paasvakantie. Het proces werd verder gecompliceerd door beperkingen van de bemanning voor Kerry's vliegtuig, die kon blijven stand-by op de luchthaven voor slechts een beperkt aantal uren in een bepaalde periode. "We zouden dichtbij komen, we bleven veranderen van het vliegtuig schema," een hoge administratie ambtenaar vertelde reporters. "Het zou gaan, het zou niet gaan; we moesten de klok opnieuw instellen." 's Avonds werd het begrip eindelijk aangekondigd, het venster was al vervallen, waarvoor Kerry en zijn team om 3 uur 's nachts vertrekken. Er waren "veel momenten (gedurende de onderhandelingen) dat we dachten dat we het een dag zouden noemen, het een nacht noemen, besluiten dat we zover waren gegaan als we konden gaan," zei de ambtenaar, die verslaggevers informeerde op Kerry's vliegtuig. "Dan zouden we allemaal diep ademhalen en het opnieuw proberen." Maar misschien was de moeilijkste nacht voor onderhandelaars tussen woensdag en donderdag, net voordat de laatste stokpunten werden opgelost voor een deal. "Het was een zeer, zeer intens," zei de ambtenaar. "Het ging van 9 -- ongeveer 9 in de avond tot 6 in de ochtend toen we allemaal besloten dat we een paar wegversperringen hadden bereikt, niet wisten of we er langs zouden kunnen komen, en we waren allemaal volkomen uitgeput." "Dus we gingen allemaal slapen met misschien 7 uur, stonden weer op en begonnen opnieuw om 9:30 uur, en bezig met wat we dachten dat de echte finale kwesties waren," voegde de ambtenaar eraan toe. Rushing om de overeenkomst te melden. Die ochtend, de deal begon te consolideren, en plannen voor de aankondiging werden in gang gezet. De aankondiging dat er een akkoord was bereikt wekte enige chaos. Het werd voor het eerst uitgezonden door de Europese delegatie, die het woord verspreidde aan haar reizende perskorps, zelfs als de onderhandelaars nog bijeenkwamen. Toen het nieuws begon uit te komen, liep een Europese reporter woedend het mediagebied in het hotel binnen en drong er bij iedereen op aan om te luisteren. Zijn boodschap: Er gaat een aankondiging komen. Er zijn bussen die wachten om je naar het auditorium van een nabijgelegen universiteit te brengen waar het zal plaatsvinden. Het achtdaagse diplomatieke evenement had zijn crescendo getroffen voordat het eindelijk afliep. Tegen middag vrijdag hadden de delegaties Lausanne verlaten, samen met de meeste media, om de schilderachtige Zwitserse stad in zijn rustiger tempo terug te brengen.
De gesprekken van deze week over een Iraanse nucleaire deal kader zijn historisch. De onderhandelingen toonden diplomatie op zijn best, maar ook op zijn meest hectische. Reporters toevlucht tot hinderlagen om te praten met ambtenaren; onderhandelingen waren "soms emotioneel en confronterend"