Kathmandu, Nepal (CNN) Toen de aardbeving toesloeg, kwamen we onder een betonnen balk -- en baden. In een andere kamer kon mijn grootvader niet begrijpen wat er gebeurde en, in plaats van dekking te zoeken, dreef hij naar het raam. Buiten kwam er een bruine stofwolk op uit de ruïnes van huisjes die de volgende heuvel hadden bezaaid. Ik was bij mijn oom in Ramkot, west Kathmandu, zo'n 12 kilometer ten oosten van mijn familiehuis. Na het ontsnappen aan het gebouw voor de veiligheid van de open lucht, mijn eerste gedachte was voor nieuws van vrienden en familie. Oproepen ging niet door maar gelukkig sms'jes en gegevens deed. Ik hoorde van iedereen behalve mijn moeder. Bezorgd ziek, Ik ging dwaas naar binnen voor een tweede keer om mijn bezittingen te krijgen en naar huis te vertrekken. Een andere tremor -- de eerste van velen naschokken die zijn blijven slaan een al getraumatiseerde stad -- schudde het huis. Ik vluchtte onder dezelfde deuropening. De reis naar mijn familiehuis in Sifal was een kaart van aardbeving verwoesting, met vele huizen -- oud en nieuw -- uit elkaar gescheurd. Een hoge muur rondom een klooster was ingestort en de nonnen waren naar een nabijgelegen veld gelopen. Een modder-en-steen huisje was gevallen op een blauwe motorfiets, maar er kon geen spoor van zijn ruiter worden gevonden. Een vrouw op de top van puin probeerde te bereiken voor een waterbak uit wat vroeger haar keuken was. Overal verzamelden overlevenden zich overal waar ze open ruimte konden vinden - velden, prive-verbindingen, lege terrein langs de weg. In Chhauni liep een ijsverkoper dubbel-time met zijn kar, terwijl zijn radio het laatste doorgaf. Verderop zaten een moeder en dochter op een stoep zodat een kleinkind gevoed kon worden. Over de Bishnumati rivier, bergop naar Maru, rende ik weg van de hoge huizen en ging ik richting de Kathmandu Durbar Area. Het werd gereduceerd tot puin. Er werd gezegd dat een bloeddonatiekamp werd begraven door dezelfde structuur die het beschutte. De bewoners zochten naar overlevenden, maar de vooruitgang was traag. De Kasthamandap tempel was ingestort. Tempels die op indrukwekkende trap-stijl piramides zaten waren nu stof. De westelijke façade van het Basantapur paleis was uit elkaar gevallen en niets bleef over van de overgebleven van de negen-verdiepingen middeleeuwse paleis in de buurt. Ondertussen, de curio vlooienmarkt werd overspoeld met mensen die het had gehaald uit de krappe wijken van Jhocchen, Indra Chowk, New Road, en nabijgelegen wijken. In Putalisadak, ontmoette ik een neef die zat een entree examen voor een prestigieuze middelbare school toen de aardbeving hit voor de toegewezen tijd was voorbij. Hij bleef zich hardop afvragen of hij kon de test opnieuw te nemen. We liepen met z'n tweeën door Bagbajar, probeerden een paar kennissen op te sporen en Dillibajar naar Kamalpokhari. Een havik verkocht momo's -- een Nepalees soort knoedels -- onder een gebouw van zeven verdiepingen, terwijl politieagenten een gevangenis bewaakten. Mensen verzamelden zich meestal in het midden van kruispunten, op verkeerseilanden en rond metalen kanselen, die uit het bereik van vallende gebouwen keken. De naschokken bleven komen. Ik kwam thuis en vond mijn beide ouders levend en ongewond. Ik kon niet geloven dat ons 30-jarige huis nog steeds stond. Toen ik mijn neef liep naar waar zijn ouders waren, bleven we geruchten horen: "Meer aardbevingen voorspeld door deskundigen voor 17.00 uur en middernacht." Alsof om te bevestigen, bevingen schudden ons om 6 uur en meer zou volgen om 22.00 uur en middernacht, met kleinere schokken gedurende de nacht. Langs de noordelijke grens van het voormalige koninklijke museum, was de muur ingestort en waren er mensen uit de buurt van Uttar Dhoka op het paleis gazon. Groene militaire tenten bedoeld voor twee mensen waren nu vol met zes en het leger was hard aan het proberen om zo veel mogelijk tegemoet te komen. In Thamel, een stroompaal had verpletterd een verlaten taxi. Een paar mannen nam om de beurt foto's met de gesloopte auto. In Kantipath, een handvol backpackers werden besproken waar te kamperen. Thuis besloten mijn ouders om niet naar het nabijgelegen voetbalveld van Sifal Chaur te gaan waar gezinnen op plastic matrassen onder rudimentaire tenten sliepen. In plaats daarvan was hun tactiek om op de begane grond te blijven, wakker te worden door bevingen, en vervolgens naar een hoek van onze tuin te gaan die relatief veilig leek. Ik heb geen oog dichtgedaan.
Journalist Sunir Pandey was op bezoek bij familieleden met Nepal's 7,8 magnitude aardbeving sloeg. Hij zegt dat ze rennen om te schuilen onder een betonnen balk en bad, als stof steeg uit het puin .