(CNN) Naarmate we 27 april naderen als Zuid-Afrika de verjaardag markeert van de eerste verkiezingen na de apartheid die die dag in 1994 werden gehouden, worden we geconfronteerd met nog een golf van dodelijke aanvallen tegen Afrikaanse migranten. Uitbarsting veroorzaakt door dit geweld wordt luid gehoord in de sociale media met "#WeAreAfrica" die de noodzaak van een gemeenschappelijk front tegen deze belediging toont. Deze terugkerende aanvallen tegen migranten en hun eigendommen kunnen worden gelezen als een meer indicatie van hoe de droom van de regenboog natie is gedaald. Die visie symboliseerde niet alleen een multi-etnische Zuid-Afrika, maar een waarin leven in waardigheid wordt gedeeld over ras en klasse lijnen. Aanvallen tegen nieuwkomers in Zuid-Afrika zijn vaak gereduceerd tot houdingen van haat en wrok tegenover andere zwarte Afrikanen. De nationale en internationale krantenkoppen gebruiken "xenofobie" alsof er een woord kan overbrengen de veelzijdige crisis waarin dit verschijnsel zich voordoet. Labeling deze onrust als xenofobe niet over te brengen de voorwaarden waarin Afrikaanse migranten worden zondebok voor de aanhoudende erfenis van apartheid in de post-bevrijding tijdperk. Dit woord vertelt ons ook niet dat extreme armoede nu groter is dan die onder apartheid. En het verklaart zeker niet hoe extreme ongelijkheid nu volledig wordt omarmd en genormaliseerd door een nieuwe zwarte elite die zich aansluit bij de "witte-haves" van weleer. De vraag waarom buitenlandse zwarten zijn gericht en niet buitenlandse blanken wordt ook herhaald ad misselijkheid, alsof de meerderheid van zwarte burgers en Afrikaanse migranten delen gemeenschappelijke ruimtes en ervaringen met blanke Zuid-Afrikanen of blanke buitenlanders. Contact tussen de meerderheid van Afrikaanse migrantengroepen en inheemse zwarte Zuid-Afrikanen vindt meestal plaats in onderontwikkelde informele nederzettingen en townships. In de interactie en concurrentie tussen deze groepen in deze ruimtes, moeten we op onze hoede zijn voor de simplistische behandeling van Zuid-Afrika's kwaal als vreemdelingenhaat. Zulke etikettering niet en kan niet verklaren de totaliteit van het contact, concurrentie en conflict tussen inheemse zwarte Zuid-Afrikanen en buitenlandse Afrikaanse ondernemers. De aandacht voor de manier waarop dergelijke interacties plaatsvinden in een omgeving waar een groot deel van de zwarte meerderheid van Zuid-Afrika segregatie, aanhoudende en relatieve armoede en hoge criminaliteitscijfers in post-apartheid Zuid-Afrika voorop staat. Verwaarlozing van de toegang tot sociale rechten, zoals water, elektriciteit, onderwijs en andere diensten, komt neer op geweld van politieke leiders tegen de armen. Het veroordelen en vervolgen van degenen die aanzetten tot geweld is essentieel voor het handhaven van de wet en orde en het beschermen van mensen die kwetsbaar zijn vanwege hun nationaliteit. Maar de uitzettingen, intimidatie en uiteindelijk brutale moorden op buitenlanders kunnen en mogen niet worden gescheiden van het dagelijkse brute geweld arme Zuid-Afrikanen in informele nederzettingen en vele steden ervaring. Het kan en mag niet worden gescheiden van Zuid-Afrika's status als een van de meest ongelijke samenlevingen in de wereld; het kan en mag niet worden gescheiden van het feit dat Zuid-Afrika heeft een van de hoogste moord niveaus in de wereld. Een mantra van vreemdelingenhaat wenst het feit weg dat het dagelijks leven van mensen in kwetsbare posities in deze samenleving (de armen, gehandicapten, vrouwen, kinderen, ouderen) gevuld is met geweld dat vergelijkbaar is -- zo niet erger -- dan dat waarmee Afrikaanse buitenlanders temidden van vernederende armoede leven. Het labelen van de arme zwarten van Zuid-Afrika als ondankbaar en geheugenverlies aan de geschiedenis van de gastvrijheid andere Afrikanen die onder apartheid hun ballingen schonken, doet een slechte dienst aan zowel de lokale armen wier burgerrechten op zijn best marginaal zijn en de veerkrachtige migranten op zoek naar asiel en waardigheid. Dit labelen alleen dient politici en de elites die worden afgesloten door prikkeldraad omringd door een veiligheidsindustrie die de politiemacht van Zuid-Afrika overtreft en overtreft. Het laat toe dat de corruptie aanhoudt terwijl de politieke leiders die betrokken zijn bij dit geweld zondebok "criminele jeugd" verder vullen een overstromende gevangenis industrie. Religieuze en maatschappelijke leiders' recente mobilisatie zeggen "niet in onze naam" in reactie op geweld tegen migranten moet worden toegejuicht. Maar religieuze, maatschappelijke en studentengroepen hebben ook de verplichting om de ongelijkheid en het geweld dat is het dagelijkse lot van de extreem armen in Zuid-Afrika te organiseren en aan te klagen. Doordringende ellende en corruptie in het midden van een natie met zoveel potentieel moet niet worden getolereerd. Noch een hashtag van verontwaardiging #WeAreAfrica noch de expedie van het label "xenofobie" kan de angst, geweld en de dreigende crisis in Zuid-Afrika weg wensen. Migranten' veiligheid en waardigheid is onderdeel van een grotere veiligheid en waardigheid voor alle Zuid-Afrikanen, die lijken uitgesteld voor nu.
Vreemdelingenhaat kan het conflict tussen inheemse zwarte Zuid-Afrikanen en buitenlandse Afrikaanse ondernemers niet verklaren, zegt Abdi . Moorden van buitenlanders kunnen niet worden gescheiden van het brute geweld arme Zuid-Afrikanen ervaring, voegt ze toe.