(CNN) Hillary Clinton is nu officieel een kandidaat voor president -- en het nooit eindigende Clinton verhaal rommelt verder. Ze is een deel van ons leven nu voor het naderen van een kwart eeuw. Ze begon als de first lady die de rechter hield van haat, dan de misleide vrouw, naast een senator, dan een kandidaat voor president in een van de meest dynamische primaries in de geschiedenis en uiteindelijk, een minister van Staat. De Republikeinen hebben hun aristocratische Bushes, de Democraten hebben hun Clintons. En als Hillary of Jeb twee presidentiële voorwaarden zouden winnen, dan in de 44 jaar van 1981 tot 2025, 28 zal een Clinton of een Bush in het Witte Huis hebben gehad. De grote Amerikaanse republiek ziet er nu ongeveer zo democratisch als "Game of Thrones." Maar hoewel Hillary Clinton is rond bijna mijn hele leven, The Economist kan spreken voor velen als het vraagt: "Waar staat Hillary voor?" Er is een paradox die ze presenteert: Ze is veruit de bekendste presidentskandidaat over beide partijen en, voor het moment, bijna onaangetast binnen haar eigen. Maar ook al kan Diane Feinstein vol vertrouwen beweren dat Hillary "niet 'nodig' (het Witte Huis). Maar ze wil het" -- de vraag onbeantwoord is "waarvoor?" En voor liberalen, die geloven dat de regering er is om iets te doen, is het dit gebrek aan definitie dat zeker zo verontrustend is over Clinton. Er zijn goede redenen voor een liberale primaire uitdaging aan Clinton. De economie is herleven onder Obama maar, zeg maar critici, grotendeels ten voordele van Wall Street en de superrijken. De rellen in Ferguson, Missouri, waren een pijnlijke herinnering dat de armen, in het bijzonder de niet-blanke armen, achtergelaten zijn. Clinton's referenties als een strijder tegen ongelijkheid zijn gemengd. Het is waar, zoals de Wall Street Times merkt, dat ze eerder heeft opgeroepen tot "universele prekindergarten, gelijke beloning voor vrouwen, verhogingen van het minimumloon, betaald familieverlof, hogere belastingen op de rijken en een uitgebreide Verdiend Inkomstenbelasting Credit voor werkende-arme gezinnen." Maar ze telt onder haar vrienden precies die corporate mensen die door de Occupy menigte worden beschuldigd van de ongelijkheid van het land. Clinton is nu, verstandig, probeert zich te distantiëren van de Clinton Foundation -- tenslotte, de fondsenwerving inspanningen onder buitenlandse belangen zijn nauwelijks het spul van populistisch liberalisme. Dan is er haar buitenlands beleid record. Clinton stemde in 2002 om toestemming te geven voor de Irak-oorlog (hoewel in haar memoires vorig jaar, ze steunde weg van de stemming, schrijvend dat ze "het verkeerd had." Als minister van Buitenlandse Zaken, is ze gemakkelijk verbonden in de geest van links met zulke controverses als de oorlog in Syrië, de crisis in Libië en de ineenstorting van het Mubarak regime in Egypte. Dat sommige van deze misschien weinig te maken hebben gehad met haar is naast het punt. Clinton zal een aanzienlijke hoeveelheid tijd moeten besteden tijdens de voorverkiezingen uitleggen en verdedigen van de dingen die gebeurd zijn tijdens haar werk voor de Obama administratie. Haar persoonlijke ethiek staat ook op de agenda -- zoals aangetoond door de flap over haar gebruik van een privé e-mailaccount. Dit zijn de problemen waar haar Democratische rivalen mee te maken hebben. In Iowa vorige week vielen zowel Jim Webb als Martin O'Malley Wall Street aan, Webb toevoegend dat hij zich ook tegen de oorlog in Irak had verzet. Beide mannen twijfelden aan de wijsheid van Clintoniaanse triangulatie -- het idee dat het Witte Huis gewonnen kan worden, en het land succesvol bestuurd, door altijd op zoek te gaan naar de middenweg. Beide mannen zouden wijs zijn om zich te concentreren op Iowa; om een populistische, folksy campagne te contrasteren met de verre, over-managed stijl van Clinton. En beide zouden er goed aan doen om gebruik te maken van een gevoel dat het ongezond, ondemocratisch en gewoon saai zou zijn om Hillary kust te laten nomineren zonder een echte uitdaging. Toch is er een vreemde tegenstelling tussen de constante beweringen dat Democraten willen een ras en de peiling bewijs dat Clinton zou verslaan iedereen die geprobeerd om haar op te nemen. Waarom liberalen eisen een gesprek over het beleid als het enige antwoord dat ze nog steeds kunnen komen met is Hillary? De verklaring is dat de Democratische Partij is intellectueel verarmd. We horen vaak van de problemen van de GOP, hoe uit contact met een veranderend electoraat het is en hoe het is verdeeld tegen zichzelf. De uitdagingen van de Democraten, echter, zijn net zo substantieel. Ze zijn gemaskeerd door het hebben van een charismatische man in het Witte Huis domineren van het nationale gesprek. Obama werd gekozen op een van de hoogste punten van nationale Democratische populariteit. Maar sindsdien, Democratische macht is weggewuifd in opeenvolgende congres- en lokale verkiezingen - de partij verlaten zonder significante vertegenwoordiging in het Deep South en geen milde conservatieve steun helemaal niet. Alles was op Obamacare, dat was ambitieus en nobele onderneming, maar zonder een duidelijke tweede daad te volgen. Democraten zijn geworden over het verdedigen van de eer en reputatie van hun president in plaats van het voorstellen van gedurfde nieuwe hervormingen. En de stemming van hun basis kan worden gevoeld, hetzij in het geweld in Missouri of het ontregelde, holle lachen van "The Daily Show" publiek. Cynicisme overvloed aan. Wie stelt zich echt voor dat Hillary Clinton is het soort persoonlijkheid dat kan leiden tot een renaissance van denken of een verjonging van het activisme onder liberalen? Om de vraag te herhalen: waar is ze precies voor op weg? Als ze één troefkaart heeft om te spelen, is het echter een heruitvinding. Herinner dat ze de voorverkiezingen van 2008 startte als een gematigde, play-it-safe frontrunner en hen eindigde met het drinken van bier in een Indiana bar -- opnieuw uitgevonden, in de woorden van Barack Obama, als Annie Oakley. Als er weinig intellectualisme over is in het liberalisme, dan is Hillary Clinton tenminste slim. Daarom blijft ze een aanwinst voor haar partij.
Timothy Stanley: Hillary Clinton kandidaat voor president, maar het is niet duidelijk waar ze voor staat. Er zijn redenen voor een liberale primaire uitdaging. Hij zegt Democraten die oproepen tot hervorming bieden alleen Hillary Clinton. Ze is formidabele kandidaat, maar waar zijn gedurfde nieuwe ideeën?