(CNN)Monty Python in een film? Wat een dom idee. Maar de timing was goed voor de bende van Britse komieken (samen met hun token Amerikaanse, Terry Gilliam), die op zoek waren naar het grote scherm na vier seizoenen van "Monty Python's Flying Circus," hun baanbrekende Britse tv-serie. "Monty Python and the Holy Grail," die 40 jaar geleden in première ging, was het resultaat. De film, een spoof van de Arthuriaanse legende, begon niet gunstig. Het budget was klein -- ongeveer $400.000, de helft werd geleverd door rocksterren, waaronder Genesis en Pink Floyd. Op de eerste dag van het filmen in Schotland -- het eerste schot -- brak de camera. Het weer was slecht. Het hotel was somber. Python-lid Graham Chapman leed aan alcoholontwenning. Het werd beter. Op de dag van de eerste Amerikaanse vertoning in New York stonden duizend mensen in de rij voor 8 uur. Dankzij de populariteit van "Python" op Amerikaanse tv, was de film een box-office hit, waardoor $5 miljoen -- meer dan 10 keer het budget. Nog belangrijker, het werd al snel een komedieklassieker. De dialoog alleen al is veel geciteerd, met regels als "Het is gewoon een vleeswond" en "Je moeder was een hamster en je vader rook vlierbessen" genoemd op shows als "The Simpsons," "Game of Thrones" en "The Blacklist." Python lid Eric Idle veranderde de film in de Tony-winnende Broadway toneelstuk "Spamalot." De groep maakte uiteindelijk drie films -- wel, vier, als je "And Now for Something Completely Different" telt, vijf als je "Monty Python Live at the Hollywood Bowl," vijf-en-een-half als je "The Rutles," zes als je ... nou, drie. We zeggen drie. Is er een beste? Waar moet je beginnen? Laten we ze afbreken: . Van de dramatische openingscredits met nep-Zweedse ondertitels tot de avonturen van Sir Launcelot ("de stoutste en duurste van de ridders"), gewogen-vogel berekeningen en plotselinge animator hartaanvallen, "Holy Grail" is waarschijnlijk de meest losse en meest Python-achtige van het Python oeuvre. Als een film met een plot en karakter en al die film onzin, valt het kort -- maar als repository voor een aantal van Python's beste gags, blijft het misschien wel de beste (en zeker meest quotable) van de groep. Bovendien, het bevat het woord "schurken." " 'Grail' is een beetje als 'A Hard Day's Night,' " Idle waargenomen in de Pythons' autobiografie. "Het heeft een joie de vivre die erg besmettelijk is, het is erg moeilijk om niet leuk te vinden." Voors: The Dialogue. The Black Knight. The Knights Who Say "Ni." Nas: Het is soms slordig. En het heeft niet echt een einde. Verdict: Beter dan een kaaswinkel vol ex-parrots. Waarschijnlijk Python's meest consistente film, "Life of Brian" is het verhaal van een man geboren onderweg van Jezus die zichzelf als een messias beschouwt en eindigt gekruisigd. Het was een satire op georganiseerde religie, eerste-eeuwse politiek en ijver - een van de beste stukjes is het voortdurende argument tussen "the People's Front of Judea" en "the Judean People's Front" - maar probeer dat aan de demonstranten te vertellen. De film werd geplukt in steden in de Verenigde Staten, betreurd door sommige religieuze leiders en verboden in Ierland en Noorwegen. (Zweden promoveerde het met de lijn, "De film zo grappig dat het werd verboden in Noorwegen.") Het had een enorme supporter: ex-Beatle George Harrison, die zijn landgoed hypotheek om te helpen de film te financieren toen een financier trok. "Hij betaalde voor het omdat hij het wilde zien," herinnerde Idle. "De meeste iemand ooit betaald voor een bioscoopticket in de geschiedenis." Voors: Graham Chapman's optreden als Brian. "Wat hebben de Romeinen ooit voor ons gedaan?" "Always Look on the Bright Side of Life." Nas: De avontuurlijke maar uiteindelijk nutteloze animated-alien scene. Michael Palin's lisping Pilatus (hoewel, om eerlijk te zijn, het is zo kinderachtig breed dat je niet kunt helpen maar lachen). Verdict: Funnier dan de Spaanse Inquisitie. "Beaning of Life," gebouwd als een serie schetsen, is de meest ongelijke van de drie verhalende Python films. Na de prachtige openingssequentie, Gilliam's "The Crimson Permanent Assurance" -- over de wraak van sommige piraten-achtige accountants -- de film worstelt om zijn basis te vinden. Zelfs de Pythons dachten dat. "De ritmes waren niet goed," zei Gilliam. "Het had een hele andere herschrijven nodig," zei Idle. Toch heeft het zijn momenten: de "Every Sperm Is Sacred" sequentie, over religie, seks en anticonceptie; de orgaandonor die verrast wordt door een vraag naar zijn lever; en -- natuurlijk -- de beruchte Mr Creosote, de absurd dikke man die raast op een monsterlijke maaltijd in een chique restaurant, regenereert het lang, en wordt dan aangemoedigd om een "wafer-dunne" munt te hebben -- met rampzalige resultaten. Het heeft ook de zoetste van alle Python songs: Idle's "The Galaxy Song," dat is nog verheffender dan "Brian's" "Always Look on the Bright Side of Life." Geen slechte conclusie, gezien wat er gebeurd is met Mr Creosote. Voordelen: "Permanent Assurance." Mr Creosote. "The Galaxy Song." Nadelen: De vis. De schoolmeester seksles. De vis. Verdict: Lekkerder dan het kijken naar de Upper-Class Twit of the Year competitie.
"Monty Python and the Holy Grail" viert donderdag 40 jaar. De film uit 1975 wordt beschouwd als een komedie klassieker. Troupe maakte drie films samen, met uitzondering van concertwerken en compilaties.