(CNN) President Barack Obama bond zich aan de mast van een nucleaire deal met Iran nog voordat hij de Democratische kandidaat voor president werd. Het bereiken van een goede, solide overeenkomst met Iran is een waardig, wenselijk doel. Maar het proces heeft zich ontwikkeld onder de destructieve invloed van politieke overwegingen, verzwakking Amerika's hand en versterking van Iran. Obama's politieke status en zijn historische erfenis in het buitenlands beleid zijn zo sterk verweven met het bereiken van een akkoord met Iran dat als de deal uiteindelijk instort, hij bang kan zijn dat historici zullen concluderen dat zijn erfenis in mondiale aangelegenheden ermee instortte. Er is een reden waarom men het gevoel krijgt dat de Verenigde Staten en niet Iran de meest ijverige, zelfs wanhopige kant van deze gesprekken zijn, ook al is Iran het land waarvan de economie door internationale sancties in een diepe kou is geslingerd; het land waarvan de enige belangrijke export, olie, de afgelopen maanden meer dan de helft van zijn waarde heeft verloren; de reden is dat Obama een enorm politiek belang heeft bij deze onderhandelingen; de president kan erop aandringen dat de Verenigde Staten geen deal zullen kiezen boven een slechte deal, maar weinig mensen geloven echt dat hij een geloofwaardig plan B heeft. Slechts weinigen geloven het, met name in het Midden-Oosten en met name onder de Arabische vrienden van Amerika, die het standpunt hebben dat Iran rondloopt in de Verenigde Staten en Obama overtroffen. Zoals de schrijver David Rothkopf terecht zei, "Iran heeft een groot Obama bestuur." Dat is een geloof dat al begonnen is met het schudden van de regio. Saudi-Arabië heeft gezegd dat het nucleaire wapens zal nastreven als het gelooft dat Iran niet gestopt is, en er is weinig twijfel dat andere landen onder de islamitische rivalen van Iran hetzelfde zullen doen. In feite draagt het idee dat Obama de Iraanse dreiging niet effectief aanpakt bij aan een nieuwe oorlog in Jemen, waar Saoedi-Arabië en andere Arabieren proberen terug te dringen tegen de winst van Iran's bondgenoten. We kunnen het allemaal traceren naar de Democratische voorverkiezingen in 2007, toen-Sen. Obama zei dat hij de Iraanse leiders zou ontmoeten "zonder voorwaarden," waardoor zijn rivaal Hillary Clinton het idee "onverantwoordelijk en eerlijk naïef" zou noemen. Toen de jaren van zijn presidentschap zich ontvouwden en het Midden-Oosten uit elkaar begon te vallen, begon het vinden van een deal met Iran eruit te zien als de enige grote prestatie van het buitenlands beleid die Obama achter zich zou kunnen laten. De politieke imperatief begon zich op te dringen in strategische overwegingen over een onderwerp dat van transcendent belang is voor de wereldvrede. Het kaderakkoord dat op donderdag werd aangekondigd kwam twee dagen na Obama's 31 maart deadline. De door de VS opgelegde deadline diende alleen maar om druk uit te oefenen op de Verenigde Staten, en de Franse ambassadeur zeer publiekelijk veroordeeld als een "slechte tactiek." Die slechte tactiek was een politieke zet, een duw om een soort resultaat te produceren, hoe vaag ook, om de gesprekken tegen critici te beschermen. Nogmaals, een solide overeenkomst die ervoor zorgt dat Iran geen kernwapens zal produceren zou een zeer welkome ontwikkeling zijn. Maar de overeenkomst tot nu toe ziet er niet veelbelovend uit. Het toont zeker de uiteindelijke uitkomst zal sterk verschillen van wat Obama had beloofd. In een presidentieel debat in 2012 Obama beschreef een kristalhelder doel voor onderhandelingen. "De deal die we accepteren is dat ze hun nucleaire programma beëindigen. Het is heel eenvoudig." Niemand heeft het over Iran dat zijn nucleaire programma beëindigt. Niet eens in de buurt. Iran zal een derde van zijn meer dan 6.000 centrifuges mogen houden. Dat is geen klein symbolisch getal. En het lijkt er niet op dat een van zijn nucleaire installaties zal worden ontmanteld, hoewel Fordow geen nucleair materiaal zal bevatten. Iran heeft er al die tijd op aangedrongen dat zijn nucleaire programma alleen civiele toepassingen heeft. Het feit is dat Iran een gevestigde staat van dienst heeft van liegen en de elementen van zijn nucleaire programma verbergen aan VN-inspecteurs. En de VN-agent zegt dat dat niet gestopt is. Een paar weken geleden, met nog dagen te gaan tot de onderhandelingsdeadline, zei de VN-kernchef Yukiya Amano dat Iran nog steeds aan het blokkeren is. "We zijn nog steeds niet in een positie om te concluderen dat al het nucleair materiaal in Iran [voor een] vreedzaam doel is," waarschuwde hij. Het uitgangspunt van de onderhandelingen is dat Iran de bom graag wil hebben en de internationale gemeenschap dat zo veel mogelijk wil uitstellen -- en liefst voor altijd. De wereld heeft alleen geleerd over de geheime faciliteiten van Iran in Arak en Natanz nadat dissidenten alarm hadden geslagen. Iran, hebben we herhaaldelijk geleerd, is zeer goed in het liegen tegen internationale inspecteurs. Het is duidelijk dat het iets te verbergen heeft gehad over zijn nucleaire programma. Het is duidelijk dat veel van Iran's buren het niet vertrouwen en bezorgd zijn over de door de VS geleide internationale betrekkingen met Iran. Het is duidelijk dat Iran zich heeft ingezet voor internationaal terrorisme en het destabiliseren van de regio. Het is ook duidelijk dat het harde internationale sancties en een ineenstorting van de olieprijzen heeft genomen om Iran aan de onderhandelingstafel te krijgen. Het was Iran die het meest te verliezen had door een mislukking van de onderhandelingen. Maar politieke overwegingen veranderde de Verenigde Staten in de vervanger. Het kaderakkoord begint die onmisbare sancties veel te snel op te heffen. Nucleaire verrijking zal doorgaan, hoewel op een lager niveau. Iran officieel, wettelijk, wordt een nucleaire drempelstaat, met de mogelijkheid om de laatste stap naar een bom binnen een "uitbraak" periode van een jaar, de tijd wanneer vermoedelijk inspecteurs zouden ontdekken schending en de rest van de wereld om te handelen. Zelfs de Fordow faciliteit, gemakkelijk in een versterkte bunker in een berg, zal blijven bestaan, hoewel "geconverteerd" naar een nucleaire "onderzoeksfaciliteit" En zonder nucleair materiaal ter plaatse. Internationale sancties opheffen zal bijna onmiddellijk beginnen. De nucleaire infrastructuur zal grotendeels op zijn plaats blijven, zelfs als het werken in een verminderd tempo, waardoor Iran veel van wat het wilde. Met Iraanse troepen winnen terrein in Arabische landen en Iraanse commandanten verklaren de vernietiging van Israël "niet onderhandelbaar" en bedreigen Saoedi-Arabië, deze deal lijkt niet geruststellend. Obama heeft gelijk dat een diplomatieke oplossing de meest wenselijke optie is. Maar de deal tot nu toe ziet eruit als (een andere) overwinning voor Iran. Het introduceert voldoende beperkingen dat het de president de politieke dekking kan geven die hij wil, maar het doet niet genoeg om de wereld veilig te maken tegen nucleaire proliferatie en meer potentieel catastrofale instabiliteit in het Midden-Oosten.
Frida Ghitis: President Barack Obama heeft gelijk om een deal te willen, maar deze geeft Iran te veel. Ze zegt dat het kaderakkoord veel te snel begint met het opheffen van Iran-sancties.