(CNN) Ze verlieten Iran onwillig, vaak in een haast. Het was voor deze vluchtelingen het beste. Iran is een moeilijke plek om homo of lesbisch te zijn. Mahmoud Ahmadinejad, de voormalige president van Iran, beroemd zei tijdens een 2007 reis naar de Verenigde Staten: "In Iran hebben we geen homoseksuelen, zoals in uw land." Natuurlijk wonen ze daar, uit angst om ontdekt te worden. Homoseksualiteit is illegaal. U kunt worden geëxecuteerd als veroordeeld wegens seksuele handelingen. Het kussen van een andere persoon van hetzelfde geslacht kan lijfstraffen verdienen, zoals wimpers. Anderen zijn onder druk gezet om geslachtsverandering te ondergaan. Psychologen in Iran hebben naar verluidt LGBT patiënten naar hormoontherapie en uiteindelijk chirurgie geduwd. Sommigen vluchten het land vóór de operatie, net als andere homoseksuelen die geloven dat ze kunnen worden uitgezet. Velen komen naar Turkije, en het kleine stadje Denizli is gastheer van honderden homo's en lesbiennes uit Iran die nu in limbo. Fotograaf Laurence Rasti, de in Zwitserland geboren dochter van Iraanse ouders, vloog vanuit haar huis in Genève naar Denizli om haar fascinatie voor identiteitskwesties in Iran te onderzoeken. "Ik kon niet begrijpen dat in Iran (homoseksualiteit) niet geaccepteerd wordt," zei ze onlangs telefonisch vanuit Genève. "Veel van mijn vrienden zijn homo. En voor mij was het een enorm cultureel verschil tussen Europa en Iran." Rasti, wiens jaarlange project deel uitmaakte van haar studie aan Ecole Cantonale d'Art de Lausanne, zei dat toen ze voor het eerst naar Turkije ging, het moeilijk was om mensen te laten poseren. Ze vertrouwde haar motieven niet, vertrouwde vreemden niet, zei ze. Het was een proces om vrienden te worden. Ze praatte met de potentiële onderwerpen over hun verhalen en dan besprak ze met hen haar ideeën voor hoe de foto zou zijn. "Ik nam een klein deel van hun verhaal om een foto voor te stellen," zei ze. Er was een andere uitdaging. Social media . Volg @CNNPhotos op Twitter om deel te nemen aan het gesprek over fotografie. "Het was een werk over identiteit ook al zien we geen gezichten," zei ze. Ze hoopt dat de beelden zullen teruggeven aan elk van deze mensen het gezicht dat hun land heeft "tijdelijk gestolen." Rasti, 25, zei toen mensen begrepen haar oprechtheid, en de anonimiteit van het project, ze overeengekomen om te worden gefotografeerd. Rasti, een fotograaf voor vier jaar, gebruikte haar Mamiya 7 om mensen een beeld te geven in de geest van deze vluchtelingen. Ondanks hun status -- ze kunnen geen brood verdienen in Turkije en het kost jaren om papieren naar een nieuw land te krijgen -- zijn de vluchtelingen nog steeds vol hoop en liefde, ondanks hun ruige leven, zei Rasti. Het is nog opmerkelijker, zei ze, als je bedenkt hoe ze nooit gedacht hebben het land te moeten ontvluchten waarvan ze hielden en dan liegen tegen hun familie, velen vertellen hun familie dat ze vertrokken zijn om hun studie voort te zetten. De meesten zullen uiteindelijk naar een derde land gaan. Rasti zei dat ze bevriend blijft met enkele van haar onderdanen die nu in Canada wonen. Een paar zullen terugkeren naar Iran, in de hoop hun homoseksualiteit geheim te houden. Rasti hoopt dat haar foto's vonk dialoog. "De reden dat ik dit project heb gedaan is, ik wil foto's gebruiken om te praten over iets dat ik denk dat belangrijk is," zei ze. "Ik wilde mensen laten weten dat het niet onnatuurlijk is. Als mensen ergens bang voor zijn of iets niet accepteren, denk ik dat we erover moeten praten." Laurence Rasti is een in Zwitserland geboren Iraanse fotograaf uit Genève.
Homoseksualiteit is illegaal in Iran. Denizli, Turkije, is gastheer van honderden homo's en lesbiennes uit Iran. Fotograaf Laurence Rasti reisde naar Turkije om haar fascinatie voor identiteitskwesties te verkennen.