(CNN) Ik herinner me reizen op een dag in de lokale trein in Mumbai met mijn moeder, mijn jongere zus en broer. Het compartiment was zeer druk. Toen we bereid om uitstappen, voelde ik mijn rok worden opgeheven en iemand betasten mijn private delen. Het was verschrikkelijk. Ik wilde schreeuwen, maar mijn stem zou zijn verdronken in het lawaai van de menigte. Ik wilde de handen weg duwen, maar mijn armen waren vastgebonden aan mijn lichaam. Ik wilde huilen maar kon alleen denken aan mezelf, "Stop het! Alsjeblieft stoppen met het aanraken van mij." Ik was 13 jaar oud. Ik heb tot voor kort nog nooit iemand over die dag verteld. Vijfentwintig jaar later blijf ik vergelijkbare verhalen horen over vrouwen en meisjes die worden lastiggevallen op lokaal vervoer en andere openbare ruimtes. De verhalen kunnen maagkarneren zijn: mannen die masturberen op bussen en bij bushaltes, jongens die jonge meisjes stalken -- zowel fysiek als online, mannen die foto's maken van vrouwen zonder toestemming en ze uploaden op het internet. Dan zijn er gewoon de dagelijkse, ongemakkelijke staren, vaak vergezeld van opmerkingen met seksuele connotaties. Dit is niet alleen anekdotisch. Een studie van We the People vond dat 80% van de vrouwen in Mumbai op straat was lastiggevallen, voornamelijk in drukke gebieden zoals treinen en spoorwegplatforms. De meeste mensen, waaronder vrouwen, denken alleen maar aan seksueel geweld als verkrachting en hebben de neiging om niet te raken, betasten en stalken, om nog maar te zwijgen van de "milder" vormen van loeien, lachen, kat roepen en fluiten, ook al kan dit allemaal intimiderend zijn. Inderdaad, veel vrouwen kiezen ervoor om hun uren buiten te beperken, meer conservatieve kleding te selecteren, of te kiezen voor een langere maar veiligere route naar huis. Het was pas onlangs dat ik besefte dat mijn fobie van treinen waarschijnlijk is ontstaan met die slechte ervaring die ik had als kind. Ik vermijd nog steeds treinen wanneer ik kan. De meeste mensen zijn stil wanneer ongepast seksueel gedrag optreedt bij vrouwen. Het was deprimerend om te horen een jonge student vertelde me in een recente seksuele intimidatie workshop Ik leidde dat "staren en commentaar door mannen is normaal en ik heb geleerd om het te negeren." De realiteit is dat seksuele intimidatie in India is alomtegenwoordig in alle aspecten van het leven. Het raakt je in het gezicht elke dag wanneer je loopt op straat, neem lokale vervoer, ga over uw dagelijkse routine of op het werk. Volgens het rapport van de VN vrouwen, 1 op 3 vrouwen over de hele wereld geconfronteerd met een vorm van seksueel geweld ten minste een keer in hun leven. Deze statistiek is waarschijnlijk nog hoger in India. Van de 2000 vrouwen die hebben deelgenomen workshops die ik heb uitgevoerd, slechts een handvol van hen zijn nooit geweest aan het einde van intimidatie in sommige settings van hun dagelijkse leven. Schokkend genoeg, minder dan 10 van hen hadden gemeld intimidatie aan een officiële kanaal. Waarom zijn we voortdurend beperken onze opties in plaats van het confronteren van seksuele intimidatie? In de afgelopen twee jaar, Ik heb gewerkt om vrouwen aan te moedigen om te praten over hun ervaringen en beseffen de enorme potentiële macht die ze in zichzelf door erkenning van het probleem en een deel van de verandering om de cultuur te verschuiven rond seksuele intimidatie in India. Het is niet altijd gemakkelijk spreken over seksuele intimidatie. Ik weet het uit eerste hand. Maar erkennen dat het is onaanvaardbaar is een belangrijke eerste stap. India heeft wetten voor seksueel geweld in openbare ruimtes en op het werk, en het kennen van deze regels geeft vrouwen de macht om haar dader te confronteren. Maar is het genoeg? Vrouwen moeten nog steeds geconfronteerd worden met de culturele uitdaging om zich niet "beschamend" te voelen en hun families "oneerbiedig" te brengen terwijl ze hun angst om met de politie om te gaan overwinnen, die te vaak klachten indienen in de verkeerde categorieën om het aantal officiële zaken waarop hun prestaties worden beoordeeld, te verminderen. Echter, ondanks de barrières, twee recente gevallen in India leveren bewijs dat zelfs wanneer de dader is in een positie van immense macht, naar voren te komen om seksuele intimidatie kan een verschil maken. Er is, bijvoorbeeld, de jonge werknemer van een milieuonderzoek organisatie die beweerde dat haar baas Rajendra Pachauri maakte ongewenste vorderingen naar haar door middel van sms-berichten. Haar gedurfde en aanhoudende zoektocht naar gerechtigheid resulteerde in Pachauri af te treden van zijn positie als voorzitter van de intergouvernementele panel van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering. Pachauri ontkende de beschuldigingen en stond erop dat zijn computer en telefoon werden gehackt. Zijn advocaat verklaarde in de rechtbank dat Pachauri's inbox niet was gehackt, maar hij had het wachtwoord gedeeld met verschillende mensen die ongepaste e-mails hadden kunnen sturen naar de werknemer onder zijn naam. Op dezelfde manier, vorig jaar, Tarun Tejpal, oprichter van een van de toonaangevende mediabedrijven in India, werd gearresteerd voor seksueel misbruik van zijn werknemer in een lift. Ze vertelde eerst haar vrouwelijke redacteur die haar naar verluidt niet serieus nam. Ze sprak er vervolgens over aan haar mannelijke collega's die haar aanmoedigden om het incident aan de politie te melden. Tarun Tejpal, die het incident uitlegde als een "slechte beoordelingsfout," werd op voorlopige borgtocht vrijgelaten terwijl de zaak nog gaande is. Vrouwen hebben bondgenoten - zowel mannen als vrouwen - die bereid zijn om de barrières te helpen opheffen. Vrouwen overal moeten gewoon de moed vinden om te spreken. Het alternatief voor het uitspreken is een wereld waar vrouwen zich minder in staat voelen om volledig te leven, beperkt en ontwapend. We kunnen intimidatie niet accepteren als onderdeel van onze dagelijkse routine. We kunnen het niet negeren -- voor ons eigen bestwil en de volgende generatie vrouwen.
Vrouwen in India worden op straat lastiggevallen, vooral in drukke gebieden zoals treinen en perrons . Elsa Marie D'Silva: Het is tijd dat we spreken; we kunnen niet accepteren intimidatie als onderdeel van onze dagelijkse routine .