(CNN) We deden het weer, in een andere Amerikaanse stad. We stak Baltimore in brand deze keer. We brutalized zwarte lichamen. We draaide een begrafenis in een rel. We lieten dingen uit de hand. We plunderden. We gooiden stenen naar politieagenten. We gooiden stenen naar burgers. We creëerden camera-ready chaos, en we speelden de beelden. We creëerden een cultuur van zo'n diep wantrouwen en disrespect dat geweld leek de onvermijdelijke reactie. We lieten het geweld stromen. We lieten het geweld staan voor alles wat mis is met de dingen die we al niet graag. Inmiddels kun je misschien vragen: "Wie zijn wij?" Je zou kunnen zeggen met enige irritatie, "Vergelijk me niet met hen. Ik had er niets mee te maken." Waarop het enige echte antwoord kan zijn: Stop met jezelf voor de gek te houden. Het woord "wij" is een van de grote Amerikaanse woorden. Wij de Mensen. Ja we kunnen. We zijn familie. Ik gebruik "wij" veel wanneer ik praat over de prestaties van ons land. Ik zeg graag dat we de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen, we zetten een man op de maan, we hebben het internet uitgevonden, we hebben de wereld jazz gegeven. Nou, als ik -- een zoon van immigranten wiens familie niets te maken had met een van die prestaties -- als ik die aspecten van de Amerikaanse geschiedenis mag claimen, dan moet ik zeker ook de onsmakelijke aspecten claimen. "Wij" snijden beide kanten in. We hebben Afrikanen tot slaaf gemaakt. We korten de wederopbouw en maken een schijnvertoning van gelijk burgerschap. We steunden Jim Crow, vervolgens redlined, ondergeschikt, en gettoized Afro-Amerikanen. We snijden zwarten uit de New Deal. We creëerden een polity waarin raciale ongelijkheid en economische ongelijkheid vergroten elkaar onverbiddelijk. We probeerden een deksel op het met zware politie en een oorlog tegen drugs. We faalden. We zijn de auteurs van elke pagina van Baltimore's verhaal. Niet vertellen me dat het niet uw verantwoordelijkheid of de mijne. Over hoe slavernij en zijn erfenis zijn artefacten van een tijd geleden. Iemand anders zijn probleem. Nee, we bezitten ze allemaal. En we moeten dat allemaal onder ogen zien voordat we iets in Baltimore of daarbuiten kunnen oplossen. Maar er is een andere dimensie van het verhaal van "wij" dat er ook toe doet. Het gaat over progressieven en conservatieven en hun concurrerende verhalen over hoe we hier zijn gekomen. Elke keer als protesten en geweld uitbarsten in reactie op politiegeweld, breekt hetzelfde deprimerende patroon uit. De gebeurtenis wordt gewoon een Rorschach test voor links en rechts, en elke kant ziet in de rellen bevestiging van zijn eerdere standpunten. Links gaat het over de diepe structurele oorzaken van de vervreemding en geweld. Liberalen graven zich op sociale media naar commentaren of reacties die dit kader versterken, zoals de verrassend scherpzinnige commentaren van de Baltimore Orioles-executive die uitlegden waarom een lange geschiedenis van rassen onrecht en economische ontzegging rellen bijna onvermijdelijk maakte. De conservatieven trekken zich terug naar hun eigen frames, over een gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid of rolmodellen onder arme stedelijke zwarten, over de mislukkingen van Great Society en Democratic programma's, en over hoe het allemaal terugkomt bij een president (die toevallig zwart is) die ons heeft verdeeld door zich zoveel te richten op ras. Wat verloren gaat in deze Groundhog Day herhaling van links-rechtse frames is een eenvoudige realiteit die we allemaal moeten erkennen: Zowel langdurige structurele racisme en persoonlijke onverantwoordelijkheid zijn deze week tentoongesteld. Zowel een geschiedenis van politiegeweld als een huidige crisis van straatgeweld. Zowel een geërfd, multigenerationeel gebrek aan kansen als een gebrek aan leiders die bereid zijn om het aan te pakken. We kunnen de aspecten van het probleem niet scheiden die niet bij onze voorkeurs uitleg passen -- niet als we oprecht zijn over het oplossen van het probleem. En totdat meer mensen dit kunnen zien, zullen we geen vooruitgang zien. We kunnen plunderaars niet beoordelen op hun antisociaal gedrag zonder een kleurenkaste structuur te beoordelen en een school-tot-gevangenis pijplijn die hen wegspoelt als zoveel weigering. Op dezelfde manier kunnen we niet blijven denken over worteloorzaken zonder ook de ouders en pastors en buren te steunen die, op hun eigen kleine manieren, elkaar organiseren om de cyclus van gebrokenheid te doorbreken. Ik ben van links. Maar het kan onmogelijk zijn dat alleen degenen met wie ik het oneens ben verantwoordelijk zijn voor wat er gebeurt in Baltimore. Het kan onmogelijk zijn dat alleen mijn wereldbeeld alle oplossingen bevat. Wat ons politieke perspectief ook is, we moeten onze ogen openen voor wat er werkelijk gebeurt in Baltimore en andere steden in de Verenigde Staten in het tweede decennium van de 21e eeuw. Het is een gruwel. We moeten allemaal in staat zijn om dat te zeggen. Het is tijd om elkaar uit onze ideologische en identiteit comfort zones te duwen en onwaarschijnlijke coalities te bouwen om meer kansen te creëren. Het is tijd om te doen alsof we allemaal de leiding hebben. Want we zijn. En er is geen andere "wij" die in de vleugels wachten.
In Baltimore, na de dood van Freddie Gray, barsten er rellen uit, werden auto's in brand gestoken en werden 200 arrestaties gedaan. Eric Liu: Liberalen en conservatieven reageren voorspelbaar, zie de rellen als bevestiging van hun standpunten. Het is tijd om elkaar uit onze ideologische en identiteit comfort zones te duwen en de status quo te veranderen, zegt hij .