Een jonge moeder schreef een hartverscheurend overlijdensbericht voor zichzelf voordat ze overleed na een jarenlange strijd tegen kanker. Beth O'Rourke, 44 jaar van Paxton, Massachusetts, heeft de afgelopen 7 jaar doorgebracht met het bestrijden van stadium vier galkanker, en op 16 april, de moeder van Courtney, 11 en Seamus, 8 verloor dat gevecht. Maar zoals ze in haar overlijdensbericht zei; 'Ik was een overlevende.' Beth O'Rourke (boven met echtgenoot Brendan en kinderen Courtney en Seamus), 44, heeft de afgelopen 7 jaar vechten stadium vier galkanker en overleden 16 april. Beth (boven met Brendan) schreef haar eigen overlijdensbericht. 'Ik stierf donderdag 16 april 2015 omringd door familie, in de armen van mijn man en 'anam cara', Brendan Patrick O'Rourke,' schreef ze in het overlijdensbericht. Anam cara betekent soulmate in Gaelisch. Toen ging ze verder om al degenen te erkennen die ze zo veel in haar leven, en vervolgens uit te drukken hoe gelukkig ze was, ook al was ze weg. 'Ik hield van mijn leven. Ik hield van een lange run, om rustig te zitten bij het meer, om te lezen en te dansen en te zingen en dwaas te zijn met onze kinderen,' schreef ze. 'We hielden van het zien van zomerstormen waaien over het water. Ik hield van praten en lachen met mijn zussen en vrienden, totdat tranen over onze benen liep!' Uiteindelijk echter, ze richtte zich op haar twee kinderen en haar man. 'Van alle dingen die ik deed in dit leven, niets vergeleken met het zijn met Brendan en onze kinderen. Ik vocht elke dag om in leven te blijven en bij hen te zijn. Niemand zou ooit kunnen vragen om een meer liefdevolle en ondersteunende echtgenoot, altijd mijn kampioen, altijd,' zei ze. 'Ik genoot van elk moment dat we deelden; de groten, de droevigen, de makkelijken en de harde. Ik bid dat ze hebben geleerd om het diepe gevoel van geloof dat ik gedeeld. Het maakt niet uit waar deze reis me hierna brengt, ik zal voor altijd hun liefde met me meedragen, want ik ben er zeker van dat er een stuk van mij is dat voor altijd bij hen zal blijven.' Wat betreft haar eigen leven, zei ze dat ze hoopte herinnerd te worden 'met gelach, liefde en een goede pint.' Beth en Brendan worden hierboven gezien op hun trouwdag. Beth danst met haar vader op een oude familiefoto. Jim Heald, de eigenaar van de Heald & Chiampa begrafenisonderneming en een oude vriend van Beth, zegt dat hij helemaal niet verbaasd was dat ze haar eigen overlijdensbericht schreef. 'Ze was een planner, en het was in haar beste pogingen om zichzelf en haar familie voor te bereiden op wat er kwam,' vertelde hij ABC News. 'In de eerste persoon is heel anders. Ik schrijf ze voor de familie en ze deed het uit de eerste hand. Het is absoluut prachtig.' Hij voegde eraan toe; 'In dat overlijdensbericht gaf ze les. Ze zegt zo welsprekend: "Kanker verliest genade en liefde wint." Het was zo diep en zo waar. Brendan vond ook dat de boodschap van zijn vrouw prachtig was. 'Het is vrij verbazingwekkend om te denken dat iemand dat kon schrijven voordat hij overleed. Het is vrij verbazingwekkend,' zei hij. 'Beth was geweldig.' 'Beth was geweldig,' zei Brendan van zijn vrouw. Beth wordt gezien het krijgen van haar verpleegkundige diploma boven. In een interview met vandaag, Brendan opnieuw geprezen zijn vrouw. 'Ze was zo machtig,' zei hij. 'De meeste mensen, tot voor kort, wisten niet eens dat ze ziek was, ook al had ze meerdere operaties en [chemotherapie] behandelingen gehad. Ze had altijd een positieve kijk. Ze gaf altijd eerst meer om iedereen.' Hij zei ook dat ze naast het schrijven van haar overlijdensbericht de hele begrafenis gepland had zodat niemand anders zich zorgen hoefde te maken over iets nadat ze weg was. Nu hebben familieleden een GoFundMe pagina opgezet om te proberen de opvoeding van haar kinderen te financieren en Brendan te helpen, die zijn vrouw ontmoette toen de twee nog maar 14 jaar oud waren. Er is al $30.000 opgevoed, met de hoop om het te halen tot $100.000 van Brendan en de kinderen. 'Dit is een verhaal over een liefde die eeuwig zal leven en nooit zal vervagen of wankelen,' zegt de pagina van Beth. 'Haar liefde is als de wind, we kunnen het niet zien, maar we kunnen het elke dag voelen.' Ik stierf donderdag 16 april 2015 omringd door familie, in de armen van mijn man en anam cara, Brendan Patrick O'Rourke. Ik was 44 jaar oud. Ik was een overlevende. Ik werd gezegend in dit leven met twee geweldige kinderen; Courtney Elizabeth leeftijd 11 en Seamus Brendan 8 jaar oud. Ik was een Burncoat meisje, opgevoed door mijn moeder, Eileen (Courtney) Rafferty nu van Holden, en mijn zeer dierbare oom, George 'David' Rafferty die me predeed. Hendrik J Rafferty was mijn vader die mij ook vooraf overleed. Ik verlaat ook mijn broer Sean P. Rafferty, zusters: Noreen Erickson en haar echtgenoot Robert, Ellen R Harrity en Megan Rafferty, geheel van Worcester. Ik laat een zeer liefhebbende moeder en schoonvader achter, James G. en Hannah 'Joan' O'Rourke; een zus, Colleen en haar echtgenoot, Martin Dyer all of Worcester; een zwager, James O'Rourke en zijn vrouw, Michelle (Holden) en levenslange vrienden Carrie Ann Buccaglia (Worcester), Maureen Grenier (Dudley), Patricia Flagg (Millbury), en vele nichtjes en neefjes. Ik wil graag mijn collega, arts en dierbare vriend Venu Bathini MD bedanken voor zijn zorg en steun in deze strijd. Je zag me altijd als een persoon en niet als een statistiek. Daarnaast dank ik mijn PCP Elizabeth Murphy MD, verpleegkundigen Beth en Faith en al degenen die voor mij zorgden tijdens deze reis. Het was niet gemakkelijk voor mij om een zorgontvanger te zijn, maar we hebben een pad voor mij gesmeed dat me verder dan de meesten zouden hebben gedacht. Ik ging naar de Burncoat High School, Worcester State University het verkrijgen van mijn masters in de verpleegkunde. Als 'roaming' katholiek ging ik naar de mis in verschillende parochies. We zijn leden van St. Columba maar woonde St. Johns, Onze Lieve Vrouw van de Engelen en de abdij in Spencer. Verpleegkunde was mijn roeping, tijdens mijn carrière had ik de eer en het voorrecht, om te zorgen voor patiënten die geweldige mensen waren; ze gaven me vaak de kracht en moed om door mijn reis te komen en het verlangen om terug te keren naar het werk van de zorg voor anderen. Ik hoop dat ik hen een fractie van wat ze me gaven kon geven. Ik hield van een lange rit, om rustig bij het meer te zitten, om te lezen en te dansen en te zingen en dom te zijn met onze kinderen. We hielden ervan om zomerstormen over het water te zien waaien. Ik hield van chatten en lachen met mijn zussen en vrienden, totdat tranen over onze benen liepen! Brendan en ik genoten van vele reizen samen, het meest plezierig waren die naar Ierland, een bezoek aan familie om een pint en een aantal goede 'kraaien' te delen. En natuurlijk zitten rustig op de veranda met Brendan (luisterend naar de Red Sox). Ik heb genoten van het werken voor een zaak, onder hen, de Pancreatric Cancer Alliance, wiens leden geest en toewijding verbaasd me. Van alle dingen die ik deed in dit leven, niets vergeleken met het zijn met Brendan en onze kinderen. Ik vocht elke dag om in leven te blijven en bij hen te zijn. Niemand kon ooit vragen om een meer liefdevolle en ondersteunende echtgenoot, altijd mijn kampioen, altijd. Ik genoot van elk moment dat we deelden; de groten, de droevigen, de gemakkelijke en de harde. Ik bid dat ze hebben geleerd om het diepe gevoel van geloof dat ik gedeeld. Het maakt niet uit waar deze reis me hierna brengt, ik zal voor altijd hun liefde bij me dragen, want ik ben er zeker van dat er een stuk van mij is dat voor altijd bij hen zal blijven. Maar kanker kan het niet schelen wie het neemt, wie het pijn doet, of eer of liefde. Het komt in je leven en begint de draden te breken die je vasthouden en je blijft achter om stukjes van jezelf weg te zien glippen en dromen vervagen. We werden alleen aan elkaar vastgebonden met pure liefde en geloof die ons binden, uiteindelijk is wanneer het meest verbazingwekkende ding gebeurt, kanker verliest zijn kracht en genade verschijnt. We moeten het zien. We accepteren het, en gaan mee. Genade en liefde winnen, niet kanker. Ik hoop herinnerd te worden, met gelach, liefde en een goede pint. En voor mijn kinderen om te weten "Nee mama ooit deed en geen mama ooit zal....." Familie en vrienden zullen verzamelen om te eren en te herinneren mijn leven tijdens het bellen op dinsdag 21 april 2015 van 16:00 tot 20:00 uur bij Heald & Chiampa Begrafenisdirecteuren ..The Sumner House, 5 Church Road, On the Common, Shrewsbury Center. Mijn begrafenismis zal worden gevierd in Saint John's Church, 44 Temple Street, Worcester op woensdag 22 april om 10 uur Burial zal volgen in Mooreland Cemetery, Paxton. Eer mijn nalatenschap en liefde voor mijn kinderen met een donatie aan Onze Verhaal van Liefde of betrokken worden en helpen kanker te bestrijden op elke manier die je kunt. Vergeef iemand vandaag en vul die plek met liefde.
Beth O'Rourke, 44, van Paxton, Massachusetts, heeft de afgelopen 7 jaar vechtende fase vier galkanker. Ze overleed op 16 april, en schreef haar eigen overlijdensbericht. De moeder van Courtney, 11, en Seamus, 8, noemde zichzelf een 'overlevende' en zei dat ze 'geliefd' leven. Een pagina is nu gemaakt om geld in te zamelen voor de opvoeding van haar kinderen.