Door Joanna Biggs. (Serpents staart £ 14,99) Beroemd en gedenkwaardig, de dichter Philip Larkin vroeg: 'Waarom zou ik de pad laten werken / kraker op mijn leven?' Hij verlangde om '... moedig genoeg / om Stuff je pensioen! - maar wist dat hij nooit zou. Koffie ochtend: Groot-Brittannië aan het werk. De tirannie van de negen-tot-vijf gaat natuurlijk over geld, maar ook over morele waarde: we werken omdat we weten dat we 'ons gewicht moeten trekken' in de oorlog van de samenleving. Op elke ochtend, in elke stad of stad over de hele wereld, stromen mensen naar hun werk, sommigen gedreven door een gevoel van roeping, sommigen door afgetreden verveling, sommigen door hebzucht, sommigen door nood. Zeker is het werk, niet liefde, waardoor de wereld rond gaat? Joanna Biggs levert een uitstekende bijdrage aan onze kennis van de wereld van het werk in al zijn verscheidenheid - niet door middel van vervelende sociologische analyse (dankbaarheid), maar door de verhalen van echte mensen die ze heeft geïnterviewd in het hele land. Het lezen van dit boek herinnert me eraan hoe de tijden zijn veranderd dramatisch sinds mijn generatie verliet school of college in de zestiger jaren zonder zorgen over het vinden van een baan. We hadden geluk. Joanna Biggs maakt het somber duidelijk dat voor veel mensen vandaag, 'het idee dat goed werk brengt een goed leven niet langer houdt'. Biggs verdeelt haar arbeiders in interessante categorieën, en schreeuwt verschillende beroepen in termen van hun algemene functie. Het hoofdstuk 'Making' geeft ons dus een pottenbakkerij, een schoenmaker en (ja) een robot, die ons introduceert bij de onderhoudstechnici. 'Serving' omvat een sekswerker, twee barista's, een callcenteradviseur en een politiek speciaal adviseur. Die 'Repairing' zijn een rabbijn, een leger majoor en een verpleegster, terwijl die 'Leading' een bedrijfsdirecteur zijn, een huismoeder (geïnspireerd, die) en een erfelijke heer. Biggs schrijft: 'Ik heb voortdurend gehoord dat mensen van hun werk hielden, en soms maakte me dit zorgen' De reikwijdte van het boek is breed. We ontmoeten degenen die verkopen, onderhoudend, denkend, zorgzaam - evenals een nieuwsgierige koppeling van mensen Biggs klontert samen onder 'Starting': een goudsmid's leerling (een van mijn favorieten), een rebelse stagiair, een ondernemer gespecialiseerd in 'start-up' technologieën, een werkloze afgestudeerde. Er is ook een 56-jarige man op verplichte werkactiviteit, meestal bekend als 'arbeidsverkeer' - het regeringsinitiatief ontworpen voor degenen op Jobseeker's vergoeding, om hen te helpen 'om een beter begrip te krijgen van de discipline en focus die nodig zijn voor werk... terwijl ze tegelijkertijd een bijdrage levert aan de gemeenschap'. Joanna Biggs denkt duidelijk niet veel van 'werkverkeer': in feite, het is duidelijk dat ze het schema veracht. Hier, hoewel natuurlijk iedereen kan zien dat het systeem niet perfect is, ik wou dat ze niet zo openlijk had geredigeerd. Ik wilde echt meer horen over wat John dacht van zijn leven. Een boek dat bedoeld is om de lezer veel behoefte te geven aan inzicht in het leven van andere mensen (en dat doet het zeker) lijkt mij verwend door te degenereren tot een student krant leider: 'Een burger inkomen vastgesteld op het juiste niveau - £ 320 per week is de huidige schatting - zou de dood van het soort onproductieve en laagbetaalde banen die zijn toegenomen sinds 2008 in het Verenigd Koninkrijk.' Op dat moment speculeert de auteur niet over wat desastreuze gevolgen kunnen hebben voor de economie, met onvermijdelijke gevolgen voor de mannen en vrouwen die ze heeft ontmoet. ALL DAY LANG Door Joanna Biggs . In de jaren zeventig was ik een enorme bewonderaar van het werk van Amerika's Studs Terkel en Engeland's Tony Parker, beide mondelinge historici die gericht zijn om inzicht te geven in het leven van degenen zonder stem, door het gebruik van opgenomen interviews, zorgvuldig overgeschreven, zonder vragen inbegrepen en geen commentaar of oordeel. Het was een prachtige techniek die de lezer beweeglijk (en soms schokkend) in de harten en geesten van gevangenen, zwervers, mijnwerkers, mensen op een woning landgoed, enzovoorts. Je voelde dat je ze had leren kennen zonder dat de auteur-interviewer in de weg stond - hoewel natuurlijk alle interviews moeten worden bewerkt. Joanna Biggs roept Terkel aan: 'Ik heb me vaak afgevraagd wat (hij) zou denken van hoe we nu denken over werk.' Nou, ik denk dat de grote man zou blijven opnemen wat hij hoorde, zonder verrassing, en zonder te proberen om levensverhalen in een vooraf ontworpen vorm te passen. In tegenstelling schrijft Biggs: 'Ik heb voortdurend gehoord dat mensen van hun werk hielden, en soms maakte me dit zorgen: het voelde alsof werk enerzijds onzekerder werd, en anderzijds het werkethos steeds meer vereerde.' Uiteindelijk legt ze haar kaarten op tafel en bekent ze dat ze, toen ze naar de verhalen van mensen luisterde, 'ik wilde dat de manier waarop we als samenleving werken eerlijker georganiseerd werd en hoopte op meer weerstand tegen de manier waarop het nu georganiseerd wordt.' Dat is het probleem met de arbeiders, zie je. Ze zijn altijd onvoorspelbare individuen geweest die hun baan leuk vinden of niet leuk vinden, maar gewoon verder gaan met het leven, hun rug kerend naar revolutie.
Joanna Biggs vertelt de verhalen van echte mensen die ze heeft geïnterviewd in het Verenigd Koninkrijk. Ze biedt een uitstekende bijdrage aan onze kennis van de wereld van het werk. Confesses hoopte op meer weerstand tegen de manier waarop de samenleving is georganiseerd.