Alle glimlachen kunnen niet de realiteit verbergen dat McCluskey en zijn vakbond een krachtige, sinistere kracht zijn in de Britse politiek. Op het verkiezingspad onder de blauwe luchten in Zuid-Wales, was de manier van de vakbondbrand zo warm als het weer. 'Heb je me niet eens een plaat-gezicht marxist genoemd?' de beroemde militante leider van Unite vroeg me met een grijns die meer geniaal was dan dreigend. Ik moest bekennen dat ik had. Maar dat stopte niet 'Red' Len McCluskey gaf me de tijd van de dag op een straat in Neath als hij voerde een tweedaagse tour door het Prinsdom om steun voor Labour's zaak op te drummen. Als hij in actie, was het duidelijk dat hij is zeer populair bij activisten. Zijn evangelie van de traditionele hard-links socialisme gaat goed met de bekeerde, evenals zijn gehackte anti-conservatieve gal. 'We kijken naar Wales als een baken van hoop om te laten zien wat een Labour regering kan doen. De Tories hebben misschien het geld, maar we hebben de werkende mensen aan onze kant,' zei hij te juichen en applaus. Toch kunnen alle glimlachen niet verbergen de realiteit dat McCluskey en zijn vakbond zijn een krachtige, sinistere kracht in de Britse politiek, op zoek naar hun financiële en organisatorische spier binnen de Labour-beweging te gebruiken om Groot-Brittannië terug te slepen naar de donkere dagen van de jaren zeventig. Zoals de Mail vandaag onthult, de enorme schaal van de invloed van Unite houdt op tientallen Labour-kandidaten is chilling gezien de socialistische revolutie die de vakbond zou proberen op te leggen. McCluskey, een voormalige havenarbeider uit Liverpool die een tekening van Lenin in zijn kantoor houdt en ooit pochte over het voorzitten van meer stakingen dan enige andere vakbondsbaas, is nogal open over zijn verlangen naar die periode toen de vakbonden de regering tot losgeld hielden: 'We moeten geloven dat de jaren zeventig een verschrikkelijke tijd was. Dat was het niet. Het was een tijd van grote vooruitgang voor werkende mensen,' zei hij. De navelstreng van Labour aan de vakbond van McCluskey heeft de afgelopen dagen veel minder aandacht gekregen dan een mogelijke deal met de linkse, anti-besparende SNP, maar het is net zo potentieel rampzalig voor het bestuur van dit land. Niet alleen is Unite . . die een geclaimd lidmaatschap van 1,42 miljoen . . . verstrengeld met de structuur van de Labour Party, parlementsleden en financiën, maar het blijft ook verslaafd aan het mislukte socialistische beleid van het verleden, waaronder een grote uitbreiding in de publieke sector, minder flexibiliteit op de werkplek, hogere belastingen en steeds meer overheidsuitgaven. Net als Nicola Sturgeon, McCluskey wil Labour dapperder, ' radicaaler, moediger en moediger'. Vorige maand nog leek hij illegale actie te bedreigen als een Tory regering door verdere beperkingen op stakingen in de publieke sector duwde. 'Wanneer de wet wordt misleid, wanneer het mensen onderdrukt en hun vrijheden verwijdert, kunnen we het respecteren? Ik stel niet echt de vraag, Ik geef het antwoord. Het gaat niet gebeuren,' verklaarde hij. Ondanks al zijn praat over de onderdrukking van de werkende mensen, maar hij heeft niet slecht voor zichzelf gedaan. Vorig jaar werd onthuld dat hij een stijging van £ 5.000 ontvangen, het brengen van zijn salaris en pensioenen pakket tot £ 140,281. McCluskey heeft ontkend dat hij te veel invloed heeft op Ed Miliband, en voegt eraan toe dat Unite de partij '100 procent' steunt McCluskey's vastberadenheid om Labour te beïnvloeden was maar al te duidelijk in Wales. Met een lucht van quasi-regale grandeur, bezocht hij verschillende fabrieken, gaf hij gesprekken met Labour-activisten en hield een aantal fotomogelijkheden waaronder een in Cardiff bij het statuut van die oude champagne socialist Nye Bevan. Toen ik sprak met McCluskey, wees hij zijn harde socialisme af, in plaats daarvan sprak hij over de behoefte aan investeringen in de industrie en de economie. En hij ontkende dat hij te veel invloed had op de partij van Ed Miliband: 'Als dat alleen maar waar was,' zei hij, terwijl hij zijn loyaliteit aan de zaak verkondigde. 'Eenheid steunt Labour 100 procent,' zei hij, toevoegend dat is nu campagne voeren 'over het hele land'. Toch was er iets synthetischs aan McCluskey's protesten van steun voor Labour. Toen ik hem van dichtbij zag, werd het duidelijker dat hij door de moties ging. Toen McCluskey in een interview met BBC Radio Wales werd gevraagd naar het leiderschap van Miliband, kon hij alleen maar zeggen: 'Hij doet het goed'. Onderaan de oppervlakte, ik twijfel er niet aan dat hij Ed meer naakt socialistisch beleid wil horen aanbieden, in plaats van een beroep te doen op Middle England. Bovendien, als Labour en Unite echt denken dat McCluskey een troef is in de verkiezingen, doen ze hun best om het stil te houden. Toen ik McCluskey's schema voor zijn Welsh bezoek probeerde te achterhalen vanuit een aantal bronnen van Unite en Labour, waaronder McCluskey's eigen persofficier, werd ik met vijandigheid of stilte begroet. Niemand zou me enige informatie geven. Het was alleen door volharding en veel geluk dat ik hem kon opsporen, tot de verontwaardiging van zijn persofficier die me paranoiacalisch vroeg: 'Hoe heb je ons gevonden? Paste je een volgapparaat in Len's auto?' Dat soort angst en argwaan toont meer dan alleen een gebrek aan vertrouwen. Het onthult een angst dat, net als bij Sturgeon's doorlopende radicalisme, het harde-linkse dogma van Unite waarschijnlijk zwevende midden-van-de-weg kiezers zal vervreemden. Dergelijke angsten zijn natuurlijk maar al te gerechtvaardigd. Want dit is geen kleine stad demagoog. Integendeel, McCluskey is cruciaal voor de toekomst van Labour vanwege de wurggreep die zijn vakbond heeft over de partij. Het was Unite en de andere aangesloten vakbonden die ervoor zorgde dat Ed Miliband werd verkozen tot leider in 2010 tegen zijn meer gematigde broer David, die genoot een grotere populariteit onder Labour-parlementsleden en de rang en het dossier. Sinds 2010 Unite wordt geschat te hebben geschonken ten minste £ 14,4 miljoen aan de schatkist van Labour. Het was Unite en de andere aangesloten vakbonden die ervoor zorgde dat Ed Miliband (foto links) werd verkozen tot leider in 2010 tegen zijn meer gematigde broer David (rechts) De dominantie van Unite loopt recht door de organisatie van Labour, met enorme implicaties voor de samenstelling van een vermeende Miliband regering. Een recente analyse toonde aan dat 159 Labour-parlementsleden van het laatste parlement sponsoring ontvangen van Unite of zijn leden van de vakbond, waaronder senior frontbankers zoals Harriet Harman, Angela Eagle, Hilary Benn en Sadiq Khan. Bovendien hebben 133 Labourkandidaten bij deze verkiezingen banden met Unite. Zoals Martin Mayer, voorzitter van de politieke commissie van Unite en een lid van Labour's National Executive onlangs toegegeven, is de vakbond betrokken bij een 'ernstige poging om de partij terug te winnen'. Tragisch genoeg voor Groot-Brittannië, is er nu een reëel gevaar dat een komende Labourregering nog verder naar links zou worden gedwongen, niet alleen door SNP door ook Unite, met Miliband te zwak om op te komen tegen degenen die vastbesloten zijn dat hij hun marionet zal zijn in Downing Street.
De omvang van de invloed van Unite is koelend gezien wat het probeert op te leggen. Het blijft verslaafd aan het mislukte socialistische beleid van het verleden van Groot-Brittannië. de heer McClusky ontkent te veel macht over Labour's Ed Miliband .