Duhok, Iraaks Koerdistan (CNN)De kinderen lachen en gillen, zoals sommigen van hen altijd de capaciteit om te doen ongeacht hoe deprimerend de omstandigheden. Hun heldere kleren bieden spatten van kleur tegen de anders drab monotone wit van de eindeloze rijen van tenten. Een kleine groep speelt met rotsen, vervangingen voor het speelgoed dat ze achtergelaten toen ze vluchtten, terwijl anderen klauteren door een gekartelde scheur in het hek rond het vluchtelingenkamp. De Shariya vluchtelingenkamp geopend ongeveer zes maanden geleden, bestond uit ongeveer 4000 tenten en tellen. Duizenden Yazidis noemen nu deze hoek van Iraaks Koerdistan huis, ongeveer 18 mijl (30 kilometer) van een van de frontlinies met ISIS, waar men kan horen de af en toe nagalm in de verte van wat ons wordt verteld zijn luchtaanvallen. De overgrote meerderheid van de bewoners van het kamp zijn van de stad Sinjar, die is in de buurt van de grens met Syrisch Koerdistan, en vluchtte de ISIS aanval daar in augustus. Maar niet iedereen ontsnapt. ISIS nam duizenden Yazidis gevangen. De strijders scheidden de jonge vrouwen en meisjes, sommigen zo jong als 8 jaar oud, te worden verkocht als slaven, voor hun "meesters" te gebruiken als concubines. Mannen geconfronteerd met een keuze: Converteren naar de islam of worden neergeschoten. Mahmoud was op de loop boodschappen toen ISIS strijders arriveerde, het nemen van zijn vrouw, Ahlam, hun drie kinderen -- waarvan de jongste was slechts een maand oud -- en zijn oudere ouders. "Ze namen onze telefoons, sieraden, geld," herinnert Ahlam zich. "Ze hadden wapens. Ze dwongen ons onder schot in grote trailerwagens." Ze werden naar een school in Tal Afar gebracht. Van daaruit werd de familie van dorp naar dorp verplaatst -- en op een gegeven moment naar Mosul gebracht. "Ze schreven ieders naam op en vroegen waar we wilden werken, in de velden, als schoonmakers of als herders," zegt ze. Ahlam en haar familie kozen ervoor om geiten te hoeden. Ze werden vervolgens naar een sjiitische dorp gebracht waarvan de bewoners waren gevlucht, waar ze deel uitmaakten van een groep van ongeveer 40 die in één huis woonden. In het huis, Ahlam vond een mobiele telefoon achtergelaten door de voormalige bewoners en belde haar man. "Ik zei dat we leven, maar we zijn gevangenen." Ahlam's man, die tot dat moment had verloren de wil om te leven, denkend dat zijn familie was dood, zegt dat hij riep uit geluk ondanks zijn pijn. Ahlam zou bellen wanneer ze kon, kort, na middernacht, verbergen onder haar beddekkingen. Als ze werd gepakt met een telefoon, ze zou worden gedood. Het dorp zelf was een enorme gevangenis, de ingangen bewaakt door ISIS strijders. Ze herinnert zich dat twee mannen, in hun late jaren 40 of 50, probeerden te ontsnappen. Toen ze werden gevangen, hun botten werden gebroken, hun lichamen vastgebonden aan de achterkant van een vrachtwagen en vervolgens reed door de straten. De Yazidi gevangenen werden gedwongen om te kijken naar het gruwelijke spektakel. De mannen lijken werden toen gegooid in een greppel en een bevel gegeven om hen niet te begraven. Op een nacht, een aantal van de Yazidi mannen riskeerden hun leven om vuil op de lichamen te gooien, om te geven die gedood wat waardigheid ze konden. Ahlam vertelt ons dat ongeveer een week voordat we elkaar ontmoetten, ISIS-strijders langskwamen en haar schoonouders en de andere oudere mensen die in het huis woonden weghaalden. "We wisten niet waar ze ze mee naartoe namen, we dachten dat we de volgende zouden zijn," herinnert ze zich. Dus zij en de rest van de groep beseften dat ze moesten proberen te vluchten. "We besloten dat we ofwel overleven of niet." Ze vertrokken om middernacht. Ahlam wiegde de baby, zoals haar twee andere kinderen, 3 en 4 jaar oud, vastgebonden aan haar kleren. Ze bad dat de baby niet zou huilen, dat de kinderen konden blijven lopen. Ze wisten de algemene richting om te nemen, maar niet de exacte route, en ze konden alleen maar hopen dat het naar de vrijheid was. "Toen de zon begon te komen, dacht ik dat dat het was, we gaan worden gepakt," Ahlam zegt. "En wat ga ik doen met de kinderen? Ik kan niet alle drie dragen en lopen." Gelukkig, Ahlam nooit had om die onmogelijke vraag te beantwoorden. De groep maakte het in Irakese Koerdistan. Het echtpaar kan hun emoties niet onder woorden brengen toen ze werden herenigd. Mahmoud, zachtjes de handpalm van zijn dochter strelend, zegt dat hij nauwelijks kon geloven dat de vrouw wiens prachtige ogen en zachte woorden hij verliefd was geworden op, en hun drie kinderen, weer aan zijn zijde waren. Het waren acht pijnlijke maanden geweest. Maar hun vreugde werd aangetast door angst voor Mahmoud's ouders. Een paar dagen nadat Mahmoud en Ahlam werden herenigd, liet ISIS 217 gevangenen vrij. Niemand vertelt precies waarom. Onder hen waren 60 kinderen, een handvol mannen en vrouwen, en de rest waren ouderen -- waaronder Mahmouds ouders. "We wisten niet of ze ons gingen afslachten of wat ze met ons zouden gaan doen," zegt Mahmouds vader. "Ze hebben ons veel verplaatst, en in een fase bleven we drie dagen op één plek." Maar Ahlam's ouders zijn nog steeds bij IS. Vian Dakhil, een Yazidi-lid van het Irakese parlement, speculeert dat de Yazidis ISIS vrijgelaten individuen zijn waar ze moeite mee hadden om voor te zorgen. Dakhil maakt deel uit van de delegatie van de Iraakse premier Haider al-Abadi naar de Verenigde Staten deze week. Ze zal zich tot de Verenigde Naties richten -- ze pleit voor meer internationale steun voor Irak en meer luchtaanvallen om ISIS te helpen verslaan -- en ze zal de benarde situatie van de Yazidis aanpakken. "We zeggen soms dat we zouden willen dat we waren afgeslacht. Dit zou beter zijn dan ontvoerd en verkracht te worden. We geven nu de voorkeur aan de dood boven het lot van wat er met deze meisjes en vrouwen gebeurt," zegt Dakhil. "Het is nu aan de regering en aan de internationale gemeenschap om ons hierop te concentreren. Hoe deze gevangenen terug te krijgen. Het is ondenkbaar dat in de 21e eeuw zoiets gebeurt alsof we in het stenen tijdperk leven." Ahlam zegt dat ze gespaard werd omdat ze borstvoeding gaf en jonge kinderen had, wat, zo wordt ons verteld, haar onzuiver maakt en daarom niet kan worden gebruikt als seksslaaf. Voor Ahlam was wat ze doormaakte niet het moeilijkste deel van haar beproeving. Het is het moment dat de ISIS strijders begonnen de meisjes en jonge vrouwen weg te nemen. Ze spookt door hun geschreeuw, het beeld dat ze meegesleurd werden snikkend en schreeuwend.
Het vluchtelingenkamp van Shariya is ongeveer zes maanden geleden geopend, bestaande uit 4.000 tenten en tellend. De overgrote meerderheid van de bewoners van het kamp komen uit de stad Sinjar en vluchtten uit een ISIS aanval. Maar Ahlam, haar kinderen en hun grootouders werden gevangen genomen.