Toen Pele en Bobby Moore omarmden en misschien wel de meest beroemde van alle beelden van sportiviteit op een voetbalveld, was de laatste fluit al geblazen. Dat was in 1970, aan het einde van een prachtig hard gevochten World Cup groep wedstrijd tussen Engeland en Brazilië, die de Zuid-Amerikanen won 1-0. Zo luid deed de voetbal wereld applaudisseren zo'n tentoonstelling van wederzijds respect tussen twee reuzen van het spel dat al deze decennia later, het applaus nog steeds weerklinkt. Dat beeld van hen is vaak gefloreerd als een perfect voorbeeld van wat het spel was, en wordt gebruikt om te vergelijken, ongunstig, met wat het is geworden. Newcastle keeper Tim Krul feliciteerde Sunderland staker Jermain Defoe op zijn doel in de rust. Bobby Moore's beroemde knuffel met Pele in 1970 wordt vaak gehouden als de piek van sportiviteit. En dus het Stadion van Licht op zondagmiddag. Tim Krul en Jermain Defoe zijn minder sterren dan Moore en Pele, natuurlijk, en de Newcastle United goalkeepers instinctief vriendelijk gebaar naar de man die net had gescoord een briljant doel voorbij hem vond plaats met 45 minuten nog te spelen. Maar was het echt zo anders dan dat gevierd bedrijf in Guadalajara, Mexico, waarvoor we niet alleen blijven feliciteren de Engeland kolossus en de Braziliaanse legende voor hun integriteit en waarden, maar ook onszelf, op een of andere manier, voor het kennen en liefdevolle het spel wanneer het nog steeds een plaats voor gemeenschappelijk fatsoen? Jamie Carragher heeft onder andere Krul gelamast voor een ongepaste show van broederschap naar een collega professional. Op Match of the Day 2 stemde Danny Murphy ermee in. De Nederlander, zeggen ze, was niet in orde. De implicatie is dat, toen hij bij de helft van de tijd van het veld liep, hij zo verloren had moeten zijn in zijn eigen wanhoop, woede, of teleurstelling, of felle vastberadenheid om terug te komen op voorwaarden, dat als hij Defoe überhaupt had opgemerkt, de enige aanvaardbare vorm van communicatie een gemuteerde eed had moeten zijn, of in het beste geval een harde blik. Krul glimlacht naar Defoe kort nadat het doel van de staker gaf de Black Cats de leiding in de Wear-Tyne derby . Sportsmail's Jamie Carragher bekritiseerde Krul voor zijn halve tijd acties tijdens het spreken op Sky Sports . Elke vorm van vriendelijkheid kon op zijn minst hebben gewacht tot na het spel voorbij was, ze denken. Ondertussen, voor sommige Krul critici op sociale media, het feit dat het was een intense lokale derby zet zijn gedrag bijna voorbij de bleek. Hoe onvoorstelbaar deprimerend. Is voetbal echt zo geluierd van de mensheid dat een fatsoenlijke pro kan zich tot een andere en zeggen  Niemand denkt dat Krul zijn tegenstander zou complimenteren als het was een geschopt schot door zijn benen van twee meter. Maar het was een wonderbaarlijke staking, en, derby of niet, halve tijd of niet, een spel dat geen ruimte heeft voor een erkenning van een groot stuk techniek, of voor een eenvoudige, impulsieve daad van sportiviteit, is een spel dat volledig los van zijn wortels is geworden. Defoe (links) raakte een prachtige volley op de vuist van de halve tijd om Sunderland de leiding te geven tegen Newcastle. Defoe viert zijn staking die de Black Cats hielp om de overwinning in de Wear-Tyne derby . Anderen staan op het tegendeel, zeggend alleen iemand met geen passie voor voetbal zou kunnen prijzen Krul voor het doen van wat hij deed. Dat is onzin. Ik ben een gepassioneerde Evertonian en natuurlijk heb ik mezelf gevraagd hoe ik zou voelen als, laten we zeggen, Tim Howard feliciteerde Liverpool kapitein Steven Gerrard in de tunnel na net geslagen door hem, verbijsterend, vanaf 30 meter. Zou ik het respectloos vinden om shell-shocked fans? Of aannemen dat door zo publiekelijk te verbroederen met de enemy , Howard was niet helemaal op voor wat er overbleef van het gevecht? Natuurlijk niet. Integendeel, ik zou blij zijn om een volwassene in mijn team. Bovendien is er een andere dimensie aan dit alles. De sub-tekst in ten minste een deel van de excoriatie van Krul. back-slapping is dat hij een van de Premier League buitenlandse invoer, en ofwel niet volledig begrijpt de woeste tribalisme dat smaakt de Tyne-Wear derby, of een hoogbetaalde huurling, kiest ervoor om niet te inhaleren. Newcastle kwam tekort tegen hun rivalen weer, maar Krul's gebaar was niet het probleem. Defoe's staking was een doel waardig van het winnen van een spel, en hem feliciteren was het fatsoenlijke ding om te doen. Maar dat is onzin, ook. Sommigen van ons zouden kunnen hebben weemoedig geliefde herinneringen van een tijd toen Engels voetbal werd overweldigend bevolkt door spelers van de Britse eilanden, maar we houden onszelf voor de gek als we denken dat de moderne binnenlandse spel is verdeeld door paspoorten in degenen die hun allen en degenen die niet geven. En toch, laten we eerlijk zijn, zou de veroordeling heel snel en heel luid zijn geweest als de laars op zondag aan de andere voet was geweest, als het Defoe was geweest die halftime door de tunnel liep Krul op de rug sloeg voor het ontkennen van hem seconden eerder met een echt adembenemende, wereldklasse redden? In feite, zou er enige veroordeling geweest zijn? Of zou het zijn opgehouden als een hartverwarmend voorbeeld, zelfs in de intense hitte van de concurrentie, van een typisch eerlijke Engelse voetballer die de fatsoenlijke dingen doet?
Newcastle goalkeeper Tim Krul werd gezien lachen om de helft van de tijd. Jermain Defoe had gescoord een prachtig doelpunt voorbij hem momenten eerder. Sportsmail's Jamie Carragher bekritiseerd Krul voor het zijn te vriendelijk. Maar de keeper was gewoon het tonen van respect voor een tegenstander.