(CNN) Pasen is uniek op de christelijke kalender, een belangrijk punt in de cyclus van het religieuze jaar, en een die altijd in staat is geweest om de commercialisering en cultuur oorlog die om Kerstmis heen. Dat is gedeeltelijk omdat Pasen is echt over hoe religieuze impulsen, en patronen, kunnen werken op manieren die invloed hebben op ons leven. Niettemin, Ik ben vaak verbaasd over hoe kleine mensen, zelfs die zogenaamd binnen de christelijke traditie, eigenlijk weten over wat wordt genoemd Heilige Week en haar hoogtepunt op Paaszondag. In een tijd waarin onze cultuur wordt overspoeld door kwesties van identiteit en ethiek (en tolerantie) die diepgaande religieuze implicaties hebben, is het de moeite waard om deze cruciale vakantie te verkennen -- en het bewustzijn van de menselijke conditie, in al haar droefheid en glorie, die het veroorzaakt. Immers, de Heilige Week roept vooral op tot degenen die hun geest en hart in zijn richting neigt met ernst van intentie. Toch, de drukte moet degenen die kijken verwonderen, zich afvragen wat het allemaal betekent. Waarom maken christenen zoveel van deze lenteweek, en maken zo veel van Pasen weekend? Er is een zin die velen nooit tegenkomen, zelfs onder christenen: Pasen Triduum. Dit verwijst naar de drie dagen van Pasen die beginnen met Goede Vrijdag, gaan door Heilige Zaterdag, en eindigen met Paaszondag. Het is zeker een progressie, hoewel het woord zelf -- triduum -- kan verwijzen naar elke drie dagen van gebed. Pasen Triduum heeft een soort van grote proloog in Maundy donderdag, de dag waarop, door traditie, Jezus vierde het Laatste Avondmaal met zijn discipelen in de bovenkamer in Jeruzalem op de nacht voordat hij werd gekruisigd. Het idee van de Heilige Communie begint met deze maaltijd, die een Paasmaaltijd was. Jezus was natuurlijk Joods, net als al zijn discipelen. Hij probeerde het jodendom nooit uit te wissen en vond een nieuwe religie. Zijn werk betrof het wijzigen en uitbreiden van het jodendom op verse manieren. Op Maundy Thursday beoefenen christenen soms het wassen van voeten, eraan herinnerend dat Jezus de stoffige voeten van zijn discipelen aan het Laatste Avondmaal waste als een manier om diepe nederigheid aan te tonen -- waaruit blijkt dat hij zelf een dienaar was -- en modeleerde een soort ideaal gedrag. Goede Vrijdag is in feite niet zo goed. Het is de dag van de kruisiging, toen Jezus werd gegeseld en geslagen, gedwongen om zijn kruis naar Golgotha te dragen, de "plaats van de schedel," en aan het kruis zelf genageld voor wat een pijnlijke dood moet zijn geweest. De werkelijke scène van de kruisiging varieert van evangelie tot evangelie, evenals zijn laatste woorden, verzameld in de zogenaamde "zeven laatste woorden" van Jezus door het optellen van fragmenten uit verschillende evangelies. Sommige van deze woorden zijn citaten, zoals toen Jezus God vroeg waarom hij hem verlaten heeft: Dit is een citaat uit de 22e Psalm, dat opent: "Mijn God, mijn God, waarom heb je mij verlaten?" Goede Vrijdag is een dag van dood, offer, verplaatsing, angst. Heilige zaterdag is waarschijnlijk de minst begrepen dag van de Paastriduum. Het is een doorgang tussen de duisternis van de kruisiging en de heldere hoop van Pasen. Deze dag neemt een angstige ruimte in de menselijke ervaring in beslag, wanneer de zekere kennis van iets vreselijks niet helemaal wordt gewist -- kan niet worden gewist -- simpelweg door hoop. Het is een dag van depressie, een dag van schorsing. Dan komt Pasen, met de aura van de opstanding. Ik ben altijd bewogen door de diepe symboliek van dit mythische moment, wanneer het lichaam van Christus wordt wat wordt genoemd een "verheerlijkt lichaam." Dit was niet, zoals ik elders heb gezegd, de Grote Reanimatie, hoewel dat er ook deel van uitmaakt. Opstanding impliceert een totale transformatie, iets buiten het fysieke rijk. Het is erg belangrijk dat bijna niemand die Jezus na de opstanding tegenkomt hem echt kan herkennen, kennen of begrijpen als dezelfde persoon die bij hen was voordat hij gekruisigd werd. Pasen omarmt het grote mysterie van de opstanding, met zijn belofte van transformatie - een verschuiving van de ene vorm naar de andere, en een verandering die zich ver buiten alle letterlijke inzichten beweegt. De drie dagen van Pasen, het Triduum, komen slechts eenmaal per jaar op de kalender voor. Maar het echt interessante is dat we allemaal ervaren het patroon van de drie dagen opnieuw en opnieuw. We vinden onszelf leeggemaakt op kleine manieren, vastgenageld aan onze eigen bomen in het leven, beschaamd of gebroken door het leven. Het was de Boeddha die beroemd merkte dat het leven lijdt. Goede vrijdag belichaamt de christelijke versie van die waarheid. Jezus leed op de manier waarop we allemaal moeten lijden. We moeten allemaal sterven, misschien minder beschamend maar net zo zeker. Onze vrienden en families moeten sterven. We allemaal ervaren ziekte, verlies, verdriet, verlies van vertrouwen, duisternis. Dit is gewoon een deel van de menselijke ervaring. We duiken ook steeds weer in Heilige Zaterdag -- een periode van overgang, waarin de somberheid van lijden misschien iets achter ons ligt maar niets herstellend lijkt te zijn. We weten goed dit tussendoortje; het is een angstige passage, met slechts een glimp aan de horizon van potentiële hoop. En we zijn allemaal weer opgestaan, opnieuw en opnieuw, misschien op kleine manieren. Dit is de vreugde van Pasen, en het is niet iets dat gereserveerd is voor één dag op de kalender. Het is er wanneer we ervaren wat T.S. Eliot ooit het "tijdloze moment" noemde, dat alleen kan gebeuren - paradoxaal genoeg - in de tijd zelf. Het is een mystiek punt waar tijdloosheid intersecteert met de tijd. Ik vermoed dat we allemaal het Triduum vaak ervaren, soms meer dan eens in één dag. Maar de rituele uitvoering van deze drie dagen van het Paasseizoen herinnert iedereen die het christendom beoefent -- en misschien degenen die dat niet doen -- dat we zouden moeten verwachten door duisternis naar het licht te gaan. Het is een patroon dat een soort spirituele progressie beschrijft. Het is ook een goede reden om te vieren: en eentje die niet gemakkelijk door seculiere cultuur zal worden gecoöpteerd.
Jay Parini: Wanneer religieuze identiteit, ethiek, tolerantie de cultuur op hol brengt, is het de moeite waard om te kijken naar de boodschap van de Heilige Week en Pasen. Hij zegt dat rituele uitvoering van deze drie dagen herinnering is dat keer op keer de menselijke conditie door duisternis in het licht beweegt.