(CNN) Het is het soort ding dat je ziet in films, zoals Robert Redford's rol in "All Is Lost" of Ang Lee's "Life of Pi." Maar, in het echte leven, het is moeilijk om het idee van een enkele persoon die strandt op zee voor dagen, weken, zo niet maanden en op een of andere manier leven om erover te praten. Wonderen gebeuren, hoewel, en niet alleen in Hollywood. We hebben het niet over mensen die doelloos drijven of aan de grond rennen nadat er geen gas meer is of omlaag worden gebracht door wankelende winden om een paar uur later opgehaald te worden door de Amerikaanse kustwacht. Veel zeldzamer zijn gevallen waarin individuen lang genoeg verloren raken op zee dat ze uit wat voor voedsel en drinkwater ze ook aan boord zouden hebben gehaald. Om te overleven, kunnen ze niet rekenen op technologie of de nabijheid van een nabijgelegen stad, stad of boot -- maar in plaats daarvan moeten ze vertrouwen op vindingrijkheid, vindingrijkheid en geluk. Het is moeilijk te zeggen hoeveel van dit soort verhalen helaas eindigen, met een matroos die op zee sterft, behalve dat het een veel hoger aantal is dan degenen die eindigen in reddingen. Zulke gelukkige eindes komen voor -- gezien wat reddingsbureaus hebben gemeld en aannemen dat je gelooft wat enige overlevende zegt, een grote kwalificatie, omdat typisch niemand anders hun rekeningen kan bewijzen of weerleggen. Hieronder zijn een paar recente voorbeelden: . Louis Jordan zegt dat hij eind januari op zijn 35-voets zeilboot uit South Carolina is vertrokken. Hij ging naar de Golfstroom op zoek naar een goede plek om vis te vangen. En toen ging alles -- zijn boot, zijn leven -- op zijn kop. Gered man zegt dat hij 'ooterly dankbaar' is Niet alleen deed zijn boot kapseizen, maar zijn mast brak, zei Jordan. En zo deed zijn schouder. Hij kocht tijd door het rantsoeneren van water, dan het verzamelen van zoet water in een emmer. Wat voedsel betreft, Jordan zegt dat hij de was gebruikte om vis te vangen en op te scheppen. En hij maakte een geïmproviseerde mast en zeil. Maar, Jordan zei, "Het duurde zo lang. Het bewoog zo langzaam." Zijn zeilboot zou kapseizen twee keer voordat bemanningsleden op een Duits-vlaggen containerschip, de Houston Express, zag Jordan ongeveer 200 mijl van de kust van North Carolina op donderdag. Na hun reünie, zijn vader begroette hem met een knuffel en een toelating elke ouder dreads. "Ik dacht dat ik je verloren." Jose Salvador Alvarenga zegt zijn reis begon in Paredon Viejo, een haven aan Mexico's Pacific kust, eind 2012. De exacte datum is voor discussie -- hij zegt dat hij in december vertrokken is, de lokale bevolking zegt dat het november was. Maar wat niet in twijfel is dat, nadat hij vertrok, hij verdween. Tot januari 2013. Dat is wanneer Alvarenga weer met mensen interageerde, duizenden kilometers verderop op een afgelegen atol op de Marshalleilanden. Castaway vertelt hoe hij meer dan een jaar op drift in de Stille Oceaan overleefde. Wat een dagtrip zou moeten zijn, zegt hij, veranderde in een zware odyssee over de Stille Oceaan, een die zag hem zijn visgezel te verliezen en testte zijn wil en vermogen om te overleven. Zijn nachtmerrie begon toen winden blies het paar uit koers. Toen een storm hit waardoor hun boot, dat was ongeveer drie mensen lang en een breed, om zijn motor te verliezen en het gebruik van zijn radiocommunicatie en GPS-systemen. Vier weken later zei Alvarenga dat zijn partner -- de 23-jarige Ezequiel Cordova, volgens de eigenaar van de boot -- stierf omdat hij weigerde rauwe vogels te eten. De dagen, weken en maanden liepen daarna samen. Alvarenga zegt dat hij regenwater dronk en, als er geen urine beschikbaar was, zijn eigen urine. Hij at zeeschildpadden. Toen, na 13 of 14 maanden op drift, hij en zijn kleine, zwaar beschadigde boot aankwamen op de Ebon Atoll, ongeveer een 22-uurs boottocht van de Marshalleilanden hoofdstad Majuro. Het atol heeft een telefoonlijn, geen internet service en een paar bewoners, twee van wie Alvarenga gespot en geschreeuwd na een nacht doorbrengen in het bos. De El Salvador inheemse vertelde CNN dat zijn geloof in God hem hielp overleven. "Ik dacht, 'Ik ga eruit," zei hij. "Stap uit, stap uit, stap uit." Sommigen in hun late jaren 60 kunnen ontspannen in hun pensioen, het in een paar inkepingen te reinen als het leven vertraagt. En als je woont in Hawaii, is er nog meer reden om het rustig aan te doen. Het ding is: Ron Ingraham is niet een van die mensen. Hij is een visser. De zee is zowel zijn leven en levensonderhoud, zijn zoon, Zakary, vertelde CNN. En hij is stoer, met zijn zoon grappig vergelijken hem met Rambo. Toch zouden zelfs de hardste vissers getest zijn door wat Ron Ingraham doormaakte nadat hij rond de laatste Thanksgiving solo van het Hawaïaanse eiland Molokai was begonnen. Zoon gaf aan als vader gered te hebben na 12 dagen op zee. Na een slechte weerslag vertelde Ron Ingraham CNN affiliate KHNL/KGMB dat zijn zeilboot van 25 meter "de hele nacht terug" ging. Op een gegeven moment sloeg er een enorme golf toe -- zijn mast in het water duwde en hem ook. De 67-jarige gebruikte een touw om zich terug te trekken. Maar zijn boot kon niet zo gemakkelijk worden gered, waardoor hij aan de genade van de stroom. Een noodoproep ging uit, die een zoektocht die 12.000 vierkante mijl zou dekken. Toen een kustwacht ambtenaar vertelde hem dat de zoektocht werd afgeblazen 1 december, Zakary Ingraham antwoordde, "Ik voel niet dat hij dood is. Ik voel het niet." Hij had gelijk. Twaalf dagen na die eerste noodoproep werd Ron Ingraham opgepikt op ongeveer 103 kilometer ten zuiden van Honolulu "zwak, hongerig en uitgedroogd" en -- het belangrijkste -- levend. De veteraan visser ging pas terug naar de kust nadat hij de verzekering had gekregen dat zijn beschadigde boot met hem mee zou komen. In februari 2012 vroegen twee vrienden de 18-jarige Adrian Vasquez of hij mee wilde gaan op een nachtelijke visexpeditie. Hij zei ja, en de drie vertrokken van de Panama stad San Carlos op een kleine boot, Vasquez' moeder, Nilsa de la Cruz, herinnerde. Het begon goed, door alle rekeningen. De drie gevangen veel vis. Toen, hun boot motor stierf zonder waarschuwing. En, zonder gereedschap en schaarse navigatie-ervaring, het trio wist niet wat te doen, volgens Vasquez' moeder. Moeder noemt Panama tiener's terugkeer 'een wonder' Vazquez at rauwe vis en dronk regenwater als stromingen veegde zijn boot, de 50 centen, steeds verder van de kust en in de Stille Oceaan. Ergens langs de weg, zijn zijn twee metgezellen stierf. Het is niet precies hoe, met Ecuadoraanse Rear. Adm. Freddy Garcia Calle zei Vasquez gooide hun lichamen in de zee "omdat ze waren slecht vergaan." Zo'n 26 dagen na en bijna 600 mijl van waar de reis begon, zagen vissers het kleine schip ten noorden van de Galapagoseilanden. De Ecuadoraanse marine kwam binnen en pakte de overlevende tiener op, die 20 pond had verloren en toonde "ernstige tekenen van uitdroging en gebrek aan voeding," aldus Calle. Hij keerde terug naar huis om geliefden die hem graag omhelzen, maar dacht eraan hem tijd te geven om de beproeving te verwerken. "Voor ons is dit een kans om dichter bij elkaar te komen als een familie," zei zijn moeder telefonisch, "om meer begrip en liefde te hebben." Soms hoeft men niet te zijn in de oceaan voor weken om zijn of haar leven gedwarsboomd. Soms mensen hoeft niet te vertrekken met de boot om de zee uitdagen hen tot het einde. Voor bewijs, kijk niet verder dan Hiromitsu Shinkawa. 60-jarige man golven rode vlag om te waarschuwen redders. Hij was thuis op 11 maart 2011, toen een enorme 9.0 omvang aardbeving sloeg 231 mijl ten noordoosten van Tokio. Een verwoestende tsunami volgde, de 30-voet golven verwoestende steden en steden en schade aan verschillende kernreactoren. Tegen de tijd dat het liep de cursus, bijna 16.000 mensen waren dood. Het is een wonder Shinkawa was niet een van hen. Kort na de aardbeving, hij en zijn vrouw was gegaan om wat bezittingen te verzamelen toen de tsunami sloeg hun thuisstad van Minamisoma. Zijn huis was een van de tienduizenden verwoest door de enorme, krachtige tsunami golf. "Ik werd gered door vast te houden op het dak," de 60-jarige zei, volgens Kyodo News Agency. "Maar mijn vrouw werd weggevaagd.' Meer dan twee dagen later liet de video zien dat Shinkawa nauwelijks zichtbaar was temidden van hopen versplinterd hout, verbrijzelde huizen en andere puin dat meer dan negen mijl (15 kilometer) naar zee zweefde. Hij zwaaide met een zelfgemaakte rode vlag. Nadat hij aan boord van een Japanse maritieme zelfverdedigingsdestroyer was gespot en opgepakt in een kleinere reddingsboot, nam hij een drankje dat hem werd aangeboden en barstte in tranen uit, meldt Kyodo. Shinkawa zei tegen zijn redders: "Ik dacht dat vandaag de laatste dag van mijn leven was."
Een man uit Zuid-Carolina zegt dat hij 66 dagen alleen op zee doorbracht voordat hij gered werd. Andere enige overlevende verhalen zijn een Japanse man weggespoeld door een tsunami. Een man uit El Salvador zegt dat hij meer dan een jaar van Mexico naar de Marshall Eilanden zwom.