Gloeiende eerbetuigingen werden gisteren betaald aan cricketlegende Richie Benaud, na zijn dood op 84 van huidkanker. Bij Lord Hier reproduceren we een eerbetoon van de briljante sportcolumnist IAN WOOLDRIDGE die hij schreef in 2005 na de uitzending van live internationale cricket in Engeland schakelde van terrestrische naar satelliet TV, waardoor cricket fans van Benaud . . . Richie Benaud in de commentaar doos bij de Oval voor de laatste test van de 2005 Ashes. Daarna verloren internationale cricket fans in Engeland zijn genialiteit toen live game overgeschakeld van aardse naar satelliet TV. Dus het is vaarwel, dan, aan de Master of Gemeten Woorden. Richie Benaud zal niet terugkeren naar Engeland volgende zomer om zijn pre-eminentie te ondersteunen als cricket beste commentator. Dat is niet alleen mijn oordeel. Een recente peiling door The Wisden Cricketer magazine trok een verbazingwekkende 12.000 stemmen. Precies 10.128 van hen genomineerd Benaud als de beste. Gelukkig laat hij ons niet zonder een woord of advies achter aan degenen die proberen zijn succes na te bootsen, in het bijzonder gepensioneerde spelers wier agenten hen onmiddellijk uitgerust achten om een microfoon op te pikken en ons te irriteren met een uitstroom van Toren van Babel verbiage. Hij doet dat in een afscheidsboek dat een encyclopedie is van het uitzenden van wijsheid. Hij noemt geen namen. Hij is daar te beleefd voor. Noch is er een hint van de tetchiness die af en toe iconen treft in hun pensioengerechtigde jaren. Op 74, Benaud is nog steeds zo fit als een vlo, het resultaat van een levensstijl zoals gemeten als zijn commentaar. Ja, er zijn zeldzame gevallen wanneer hij zijn haar zal laten zakken met de rest van ons, maar wanneer serieuze zaken te voet zal hij stijgen van een steeds ruwer diner partij, controleer zijn horloge dat het precies 22:00 en kondigen: .Dank u zeer. Bij zonsopgang de volgende ochtend, hij en Daphne, zijn elegante en onfeilbare ondersteunende Engelse vrouw, zal uit te gaan op hun drie-mijl constitutionele. Benaud vertegenwoordigen Australië in 1961. Hij leidde zijn land als kapitein in 28 van zijn 63 Tests en nooit verloren een serie. Hij is nauwgezet in alle dingen. Op TV commentaar dagen, zelfs Daphne is niet toegestaan om zijn shirts te strijken. Hij drukt ze zelf. Hij is een voedselfaddist, het bereiden van zijn Test match lunch dozen thuis om zeker te zijn van wat hij eet. Eens, nam hij een week lang cursus in Italië om te leren hoe te koken pasta tot in de perfectie. Zijn bureaus in zijn huizen in Londen, Zuid-Frankrijk en Sydney zijn gepolijst plateaux van precisie, zijn referentie-boeken schappen geïndexeerd voor onmiddellijke bereik. Het is deze onverbiddelijke zelfdiscipline, geïnspireerd door een schoolmeester en grote club cricketer vader en een mooie moeder . Er is een prachtige foto van haar vieren van haar 100e verjaardag met Richie en zijn Test cricketer broer John in het boek dat hem gelanceerd in zijn dual carriere leven. De eerste, natuurlijk, was in cricket, waar je jezelf van school, naar de club, naar de staat, het Australische team en vervolgens de captaincy was een klassieke klim. Benaud leidde zijn land in 28 van zijn 63 Tests en verloor nooit een serie. Zo was zijn sluw als een polspinner dat zijn batsmanship vaak werd over het hoofd gezien. In feite, hij werd de eerste, in een tijdperk waarin veel minder Tests werden gespeeld, om de dubbele van 200 wickets en 2000 runs te schalen. Maar wat vervolgens? Alle zeven jaar voordat hij met pensioen ging van cricket, Benaud vroeg zich af of er een verre toekomst in de communicatie-industrie. Er was weinig twijfel over dat omdat hij was een jonge misdaad verslaggever op een Sydney krant, waar sub-editors meedogenloos verwijderd uit zijn kopie elke bloemrijke zinnen die hij dacht nogal goed, maar waren irrelevant voor het verhaal. Het was een belangrijke les. Dan een nieuwsgierige kans, die niet kon gebeuren in de huidige schema's, gepresenteerd zichzelf. Aan het einde van AustraliÃ"s 1956 tour naar Engeland, al hun spelers kregen drie weken vrij om te genieten van dergelijke vleespotten van ontspanning zoals ze konden ontdekken op de Britse eilanden. De Australische kapitein Richie Benaud neemt het op tegen de MCC in de eerste innings in Brisbane op 5 december 1958 . Benaud ging verder anders. Op eigen kosten verhuisde hij van het Kensington Palace Hotel naar een krampige lagere grondruimte in de RAC club in Pall Mall en nam een BBC tv-opleiding, naast regisseurs, commentatoren, zelfs publiek, om te leren hoe televisie werkte. Hij volgde Peter O.Sullevan in Newbury en bestudeerde de commentaartechnieken van Henry Longhurst op golf en Dan Maskell op tennis. Alle drie hadden hun eigenzinnigheid, maar één ding hadden ze gemeen. O.Sullevan, stem stijgend naar overdrive op de climax van een paardenrace, was omzichtig over collateral chatter, net als Longhurst en O.S. Maskell wist de waarde van gouden stilte. Inderdaad, een van Longhurst... stiltes was zo lang dat zijn regisseur vroeg over de privé-intercom: Sorry, Henry, maar ben je nog steeds in leven?Stelt Benaud nu: "Ik wist niet of ik had een toekomst in de uitzending. Als ik niet had gedaan dat BBC cursus mijn leven zou heel anders zijn geweest, hoewel ik moest wachten voor zeven jaar voor mijn kans. "The key feature it leerde me was de economie van woorden. Nooit beledigen de kijkers door te vertellen wat ze hebben gezien perfect duidelijk zelf. Voeg er alleen maar aan toe als je iets relevants te zeggen had... Benaud belt op het balkon van het paviljoen op de tweede dag van de tweede test tussen Engeland en Australië bij Lord's tijdens de Ashes 2009 . Deze dagen al was het maar. Heeft hij ooit een bloeier gemaakt? Natuurlijk, net als wij allemaal, hij heeft. Op een gevierde gelegenheid, het overhandigen van een testwedstrijd voor een nieuwsupdate van Moira Stuart, noemde hij haar Moira Shearer, de gevierde ballerina die de hoofdrol had gespeeld in een beroemde film. Toen Moira Stuart teruggaf zei hij: "Bedankt, Moira, onze nieuwslezer draagt Rode Schoenen." Velen, die zijn eerste blunder niet hadden gehoord, vroegen zich af waar hij op aarde over was. Op dat moment, hij herinnert zich, .Ik dacht dat het was een vrij slimme opmerking, maar veel tuning in op dat moment had geen idee wat het betekende. Het leerde me nooit meer zo'n slim-kont weer. .Laconic, economisch, massaal leerzaam en met een droge onpartijdige humor over wie de overhand krijgt in een testwedstrijd, Ik vraag me af of we ooit weer horen zijn zoals op de televisie? Velen worden geroepen en verrassend velen krijgen de kans achter de microfoon. Zeer weinigen hebben gediend de slogging leerlingschap dat maakt een meester cricket commentator.
Internationale cricket fans in Engeland verloren de stem van de legende na 2005 Ashes . Dit leidde Ian Wooldridge tot eerbetoon aan 'cricket's beste commentator' Als speler leidde hij zijn land in 28 van zijn 63 Tests en verloor nooit een serie . Mantra van 'nooit beledigen van de kijkers' door te veel te zeggen maakte hem groot .