(CNN) Ik heb lang genoeg in rampenmanagement gezeten om te weten dat er echt niemand de juiste manier is om de verjaardag van een tragische gebeurtenis te markeren. Naarmate de Boston Marathonlopers beginnen en, hopelijk, hun vermoeiende run maandag afmaken, zullen de slepende herinneringen aan de marathonexplosies van 2013 op allerlei manieren worden gezien en gevoeld. Meer ambtenaren van openbare veiligheid over de hele route, een finish gebied dat grote tassen verbiedt, National Guard leden in volledig uniform geven een gevoel van veiligheid -- dat zijn de meest voor de hand liggende, zichtbare veranderingen. En er zijn ook minder voor de hand liggende. Met de luxe van enige tijd en genezing, is de stad verder gegaan. En dat is een zegen. Te midden van die weekdurende tragedie -- de bombardementen, de klopjacht, de afsluiting en uiteindelijke gevangenneming of het doden van de Tsarnaev broers -- dachten we dat we wisten wat er gaande was. Maar we waren te veel in het midden van ons eigen situationele bewustzijn, de mist van oorlog. Soms duurt het jaren om te bepalen wat er in feite gebeurde en om een verhaal te schrijven dat een veelheid aan stemmen en meningen weerspiegelt. Dat verhaal is gewoon aan het vormen, en het is de moeite waard om terug te gaan om enkele van de meer strategische lessen die uit die week kwamen te belichten. Als voormalig thuisland security adviseur voor Massachusetts, was ik nauw betrokken bij de marathonplanning; als commentator voor CNN, zag ik het verhaal evolueren in die week. Sommige van deze lessen geleerd worden geïnformeerd door de luxe van tijd en achteraf inzicht, anderen door verschillende na-actie rapporten en beoordelingen, en anderen door het proces van Dzhokhar Tsarnaev, waarin een jury hem schuldig bevonden aan meerdere aanklachten. Op dinsdag, het proces de veroordeling fase zal beginnen, bepalen of hij de doodstraf zal ontvangen. In nationale veiligheidskringen, is er vaak een debat over de vraag of de VS justitie is goed uitgerust voor terrorisme processen. Terrorisme, het argument gaat, is anders dan traditionele misdaden, en ons systeem van bewijs en kruisverhoor en de belofte van raadsman zijn niet geschikt voor transnationale bedreigingen. Zelfs als dit argument geldig was in een bepaalde context -- waar terroristen werden opgepakt op slagvelden in het buitenland en bewijs tegen hen moeilijk te verkrijgen zou kunnen zijn -- het proces van Boston Marathon maakte duidelijk dat het systeem werkt. Wat verbazingwekkend was aan een proces vol met zoveel emotie is dat het relatief onaangenaam was. Aanklagers presenteerden bewijs. Verdedigingsadvocaten daagden de getuigen uit. De verdachte koos ervoor om niet te getuigen. Er werd een vonnis uitgesproken. De eenvoud ervan gaf niet alleen de capaciteit van ons constitutionele systeem om deze zaken te behandelen, maar nam ook de mythologie (misschien zelfs de romantiek) van terrorisme uit de zaak. Het maakte Tsarnaev een gemeenschappelijke crimineel. En dat was een verklaring de moeite waard. Recente rapporten over de schietpartij in Watertown die vrijdagavond in 2013 tonen een ongeorganiseerde en vaak onnodig gevaarlijke reactie tijdens de klopjacht. Het is werkelijk opmerkelijk dat er niet meer belangrijke vriendelijke brandslachtoffers waren dan het verwonden van Massachusetts Transit Politieagent Richard Donohue toen meer en meer politieagenten naar de stad kwamen en niet op hun plaats kwamen in wat idealiter een zeer afgebakende commandostructuur zou moeten zijn. Misschien was het adrenaline, misschien was het gewoon de aard van de wapens. Wat duidelijk is -- in Watertown en in zoveel andere politiediensten -- is dat onze politieagenten niet voldoende zijn opgeleid voor het soort wapens dat ze nu hebben. Dat is een gevaarlijke kloof, en te veel politieafdelingen zijn niet in staat om het aan te pakken. We hebben een idee van "Boston Strong" afkomstig van de aanvallen en de reactie van de stad. Ik nooit hield van de term, vooral omdat het maakt het lijkt dat ons vermogen om terug te stuiteren was omdat we puriteinse voorraad en een kick-ass houding. Dat is slechts gedeeltelijk waar. We riskeren dat de reacties op tragedie zijn gewoon een kwestie van persoonlijke reflectie en een "houden kalm" persona. Ik ben gaan geloven dat wat ons als stad verenigd was op basis van de competentie van de reactie. De snelle beslissingen om loopsters van Boylston Street, het vermogen van politieagenten om de grote misdaadzone te verzegelen en om het leger te gebruiken om dit te doen, de draai van de volksgezondheid ambtenaren van de neiging tot blaren en uitdroging tot het vormen van geïmproviseerde triage centra. Het is de moeite waard te onthouden dat niet een van de honderden die werden vervoerd naar ziekenhuizen stierf; de drie doden vond plaats op de bombardementen site alleen. Een deel van de reactie die niet genoeg vermelding krijgt is de focus op familie vereniging onmiddellijk na de aanvallen. Runners hadden geen toegang tot telefoons, en vaak had geen identificatie. Familieleden van loopsters wisten vaak niet waar hun geliefden waren op de marathon route. Eerste hulpverleners, in het bijzonder de Boston politie en het Rode Kruis, gericht op het weer bij elkaar te krijgen families door het verplaatsen van lopers en toeschouwers naar Commonwealth Avenue, een paar blokken van de finish. Zodra familieleden weten dat ze met dierbaren, het trauma verdwijnt. Ze vaak verlaten de scène, het vrijmaken van ruimte en capaciteit, zodat de openbare veiligheid zich kan concentreren op meer directe behoeften. Crisis planning moet blijven richten op het ene aspect dat het meest van belang zal zijn voor degenen bij een ramp: Is mijn familie OK? Uiteraard is er zoveel meer te leren. Kon de bomaanslag zijn vermeden? Wat zou er gebeurd zijn als de FBI informatie had gedeeld over de Tsarnaev familie met de lokale politie? Wat als familie en vrienden de autoriteiten hadden gewaarschuwd voor de toenemende radicalisering van de broers? Het is "woda, coulda, shouda" maar nog steeds essentieel. Een van de redenen waarom het cruciaal is om terug te gaan en deze lessen te trekken is niet alleen voor de schuld, maar om beter te worden voor de volgende keer. Analyse en kritiek zijn noodzakelijk om ons sterker en veerkrachtiger te maken. Maar geloof niet dat we klaar zijn met leren. Terugkijken kan riskant zijn; het wordt vaak de "verblindende helderheid van het achterzicht" genoemd omdat alles er zo duidelijk uitziet in de achteruitkijkspiegel. Maar ik twijfel er niet aan dat bij toekomstige verjaardagen, wat we vandaag weten zal worden veranderd en hervormd en een nieuw verhaal kan worden geschreven. En misschien is de beste manier om je vandaag te herinneren... om zich te verbinden tot een constante bereidheid om van deze tragedie te leren... in alle komende jaren.
Boston Marathon vindt plaats maandag, twee jaar na de bomaanslag, en veroordeling fase van het proces begint dinsdag . Kayem: Het was niet de puriteinse ethiek maar een goede ramp reactie die de marathon bombardementen van nog erger hield .