Het meisje, Katie Donovan, las dat de jongen, Dalton Prager, erg ziek was. "Als je ooit een vriend nodig hebt om mee te praten, kun je me bereiken," schreef ze. "Sorry, maar ken ik je?" antwoordde hij. Nee, dat doe je niet, Katie schreef terug, en vertelde Dalton een beetje over zichzelf. Net als hij, ze was 18, en "mijn ademhaling is behoorlijk waardeloos en ik zie dat je in het ziekenhuis. Het spijt me. Ik weet dat het zuigt!...Maar je moet gewoon sterk blijven." Berichten tussen de twee vlogen heen en weer. Ze beseften dat ze werden verliefd. Voor de meeste andere koppels, de volgende stap zou zijn om te ontmoeten in persoon. Maar voor Katie en Dalton, dat was ingewikkeld -- en gevaarlijk. Cystische fibrose patiënten zouden niet in de buurt van elkaar moeten zijn omdat ze infecties kunnen delen die hun al kwetsbare longen kunnen verlammen. Dr. Michael Anstead aan de Universiteit van Kentucky, Katie's pulmonoloog sinds ze een klein meisje was, had haar vele malen de les gegeven dat face-to-face ontmoetingen met andere CF patiënten een slecht idee waren. In hun online gesprekken, één van de eerste dingen die Dalton Katie over zichzelf vertelde was dat hij Burkholderia Cepacia had, een verschrikkelijk gevaarlijke infectie voor mensen met CF. "Ik dacht: 'Hoi, ik ben Dalton uit Missouri en ik heb Burkholderia cepacia,' omdat het zo'n groot probleem is in de CF gemeenschap," herinnert hij zich. "Ik liet de beslissing over of we elkaar volledig moeten ontmoeten aan haar." Katie luisterde naar haar hart, zelfs als het haar longen zou kunnen beschadigen. Ze vroeg Dalton om haar te komen bezoeken in Flemingsburg, Kentucky. "Ik vertelde Dalton dat ik liever gelukkig zou zijn -- echt heel gelukkig -- voor vijf jaar van mijn leven en eerder sterf dan middelmatig gelukkig te zijn en twintig jaar te leven," zegt Katie. "Dat was zeker iets waar ik aan moest denken, maar als je die gevoelens hebt, weet je het gewoon." Dus op 28 augustus 2009 reed Dalton meer dan zes uur van St. Charles, Missouri, naar Katie's geboortestad in Flemingsburg, Kentucky, waar ze afgesproken hadden om elkaar te ontmoeten in de Dairy Queen. Om 19:10 uur -- ze herinneren zich precies de tijd -- stapte Katie uit haar auto en zag Dalton tegen een stenen muur leunend koel en knap in zijn zonnebril kijken. "Mijn hart sloeg op hol, maar ik ging naar hem toe en kuste hem op de mond zonder zelfs maar hallo te zeggen," herinnert ze zich. "Ik ben meestal niet zo'n soort meisje, maar het voelde gewoon zo goed." Katie nam Dalton en zijn moeder, Renee, die de reis met hem had gemaakt, mee uit eten met haar en haar ouders, Debbie en John Donovan. Later reed het jonge stel rond Flemingsburg, en Dalton gaf haar een ketting voor haar negentiende verjaardag, dat was twee dagen eerder. Hun gezondheid snel verslechterde, en binnen maanden, de nieuwe man en vrouw ging op zuurstof fulltime. Te ziek om te werken, Dalton stopte met zijn baan in zijn familie auto reparatie winkel, en Katie stopte haar als winkelbediende. In augustus 2014, het paar ging de Universiteit van Pittsburgh Medical Center samen te wachten op nieuwe longen. Dalton kwam eerst, en op 17 november, hij had zijn transplantatie. Ondanks zijn Burkholderia cepacia, die transplantaties ingewikkelder maakt, het was een succes. "Ik was zo blij. Ik was zo blij voor hem," Katie zegt. De maand nadat Dalton geopereerd was, ontsloeg UPMC Katie -- ze zei dat het psychologisch goed voor haar zou zijn om een tijdje weg te gaan. Toen ze ernstige problemen had met ademhalen drie dagen later probeerde ze terug in het ziekenhuis te komen, maar UPMC vertelde haar dat ze haar voorraad Medicare dagen had opgebruikt en haar niet wilde accepteren. Medicare -- het federale verzekeringsprogramma voor ouderen en voor iedereen met een handicap -- zou niet betalen voor een andere ziekenhuisopname totdat Katie zestig dagen uit het ziekenhuis was geweest. Maar Katie was te ziek om zes dagen uit het ziekenhuis te blijven, veel minder zestig. Dus Katie vertrouwde op Medicaid, openbare verzekering die werd geleverd door haar thuisstaat Kentucky. Ze werd toegelaten tot de Universiteit van Kentucky Ziekenhuis, waar ze werd verzorgd door Anstead, haar geliefde pulmonoloog. Maar dan, nog een horde. Anstead legde uit dat de meeste longtransplantatiecentra, waaronder de twee in Kentucky, geen transplantaties doen op patiënten met Burkholderia cepacia, verwijzend naar grotere centra zoals UPMC die meer ervaring hebben met dergelijke ingewikkelde gevallen. Katie en Dalton, nu 24 en 23, waren wanhopig. Haar artsen voorspelden dat ze niet zou leven een jaar zonder nieuwe longen. Gaan op de prive-verzekering van haar man was geen optie, omdat Dalton is op de polis van zijn vader. In februari, Anstead schreef een brief aan Medicaid, pleiten met hen om een uitzondering te maken en te betalen voor Katie's zorg bij UPMC, hoewel het was buiten de staat. Kentucky Medicaid ontkende zijn pleidooi, en dat is wanneer het kibbelen begon. In een verklaring aan CNN, een woordvoerder voor de Kentucky Cabinet for Health and Family Services wees de vinger naar UPMC, zeggend dat het medisch centrum had geweigerd om zich in te schrijven als een Kentucky Medicaid provider. "Medicaid beleid maakt het mogelijk voor een vereenvoudigde inschrijving proces voor buitenlandse aanbieders in dergelijke situaties," schreef de woordvoerder, Gwenda Bond. "Moet UPMC zijn beslissing omkeren en ervoor kiezen om zich in te schrijven als een Kentucky Medicaid provider, het Department for Medicaid Services... zal blij zijn om hun toepassing te versnellen." UPMC tegent dat Kentucky Medicaid hen vertelde dat als ze willen zorgen voor Katie, ze zouden moeten aanmelden honderden van hun artsen om Kentucky Medicaid patiënten te accepteren. Terwijl UPMC woordvoerder Wendy Zellner niet uitgebreid, een ziekenhuis zou kunnen zijn walgen om zich aan te melden voor grootschalige dekking van buiten de staat Medicaid patiënten als betalingen onder dergelijke programma's zijn meestal zeer laag. Vraagt voor honderden artsen om zich aan te melden om Kentucky Medicaid is "een ongewoon restrictieve aanpak en in tegenstelling tot enkele geval overeenkomsten die we hebben ondertekend met andere staat Medicaid programma's," Zellner schreef. "UPMC wil Katie helpen, en onze artsen en medewerkers hebben er alles aan gedaan om dat te laten gebeuren...Het is aan Kentucky Medicaid om deze situatie aan te pakken." Vandaag wacht Katie in limbo in haar ziekenhuisbed, in de hoop dat de drie partijen - Medicare, Medicaid en UPMC - dingen zullen uitwerken zodat ze haar nieuwe longen kan krijgen. "Ik heb het gevoel dat ze een dollarteken op mijn leven zetten," zegt ze. "Ik wil niet sterven vanwege geld. Als Katie haar transplantatie niet krijgt, zal ze niet alleen sterven, maar ze zal nooit meer in de buurt van haar man zijn vanwege het risico dat ze hem haar infectie kan geven, wat dodelijk kan zijn voor hem als hij aan de drugs is om zijn immuunsysteem te onderdrukken. Als gevolg van onderzoeken van CNN, op woensdag Aaron Albright, de directeur van de media relations groep in de Centers for Medicare en Medicaid Services geregeld voor een caseworker om Katie te bellen in het ziekenhuis. Maar het ging niet erg goed. Katie zegt dat de beller, die zichzelf identificeerde als Pat Pierorazio, "onbeschoft, gemeen en boos was." "Ze zei dat iemand haar had gezegd mij te bellen, en ze deed alsof het gewoon een pijn was om met mij te moeten praten," zegt ze. Katie zegt dat de vertegenwoordiger van Medicare haar vertelde dat ze naar haar situatie zou kijken. In een verklaring schreef Albright met CMS aan CNN: "We werken snel om deze moeilijke en complexe situatie volledig te begrijpen zodat deze patiënt de zorg kan krijgen die ze nodig heeft. CMS is het bereiken van de overheid agentschap om een oplossing te vinden zo snel mogelijk." Gevangen in het midden tussen het ziekenhuis en de verzekering, Katie probeert om sterk te blijven, net zoals ze adviseerde haar man te doen bijna zes jaar geleden in hun eerste Facebook-gesprek. Skypen met Dalton helpt, en het verzamelen van geld op hun Facebook-pagina houdt haar geest bezig. En ze is altijd aan het denken over hun "na transplantatie bucket lijst," die ze in een kluis in hun huis, zodat het niet zal worden vernietigd door brand of overstroming. Op de lijst: Rijd door elke staat. Leer een andere taal en bezoek een land waar ze het spreken. Schrijf samen een boek over hun liefdesverhaal. Ze hebben ook eenvoudigere dromen. Zoals samen boodschappen doen, of naast elkaar op de bank zitten om televisie te kijken. En dit is hun grootste doel: . "Ik wil gewoon onze vierjarige verjaardag in juli zien en handjes vasthouden en gewoon knuffelen. Dat is alles wat ik echt wil -- om mijn man op onze vierde verjaardag te kunnen knuffelen," zegt ze. Woensdagmiddag waren er tekenen van hoop. Zeller, de woordvoerder van UPMC, stuurde een e-mail naar CNN. "Ky Medicaid heeft contact met ons opgenomen om te praten. Dus blijf luisteren," schreef ze. Katie en Dalton waren blij om het te horen. "Het kan me niet schelen wat ik moet doen om haar longen te krijgen," Dalton zei. "Ik zal blijven proberen totdat er niets meer te proberen."
Katie en Dalton ontmoetten elkaar als patiënten die te maken hadden met cystische fibrose. Twee jaar later waren ze getrouwd. Dalton kreeg een longtransplantatie, maar Katie wacht nog steeds.