(CNN) Net zoals mimeograafmachines en fotokopieermachines in hun tijd, online activiteiten -- blogs, YouTube-kanalen, zelfs social mediaplatforms zoals Facebook en Twitter -- zijn volledig naar voren gekomen als het alternatief voor traditionele mainstream media. Het is niet alleen de lage kosten van online posten die dissidence aantrekt, hoewel dat op zich bevrijdend is. Het is het gebrek aan toegang tot traditionele print- en broadcastmedia in autoritaire landen die echt de drijvende kracht is die leidt tot ontevreden stemmen om online te posten. Het is niet uniek voor Azië, maar het lijkt misschien meer uitgesproken als je daar woont. Online gaan is uitgegroeid tot de weg van de minste weerstand als je wilt om jezelf te laten horen. Maar het brengt nog steeds weerstand, een deel van het legaal, een deel van het dodelijk. Laten we kijken naar de juridische hoek eerst. Amos Yee, de tiener video blogger die werd gearresteerd en gehouden op borgtocht zondag in Singapore, trok internationale aandacht voor zijn anti-Lee Kuan Yew harangue. Maar de gevangenis critici is meestal niet de eerste keuze van de overheid in Singapore. Het is onderdeel van Lee Kuan Yew's nalatenschap dat het gebruik van de overheid van de rechtbanken om smaad en laster zaken, meestal met zware financiële sancties, is de voorkeur methode van het stilleggen van ontspannende online stemmen. Zijn vader heeft naar verluidt verontschuldigd voor het gedrag van zijn zoon, maar de jongere Yee kon geconfronteerd tot drie jaar in de gevangenis. Yee is niet uniek. Een andere dissidente blogger in Singapore, Roy Ngerng, blijft onder financiële en juridische druk, waaronder het verlies van zijn baan, vanwege een blog post die naar verluidt beschuldigde de stad-staat premier, Lee Hsien Loong, van corruptie. Ngerng's bezorgdheid is met het gebrek aan transparantie in het beheer van het Central Provident Fund, de overheid verplichte pensioen programma. Yeee en Ngerng zijn twee van velen. Het dossier van het Committee To Protect Journalists over Singapore dat teruggaat tot 2000 heeft een lange reeks van soortgelijke gevallen, sommige tegen politici, anderen tegen burgers gewoon gefrustreerd met hun regering. Maar het is niet alleen Singapore waar internetactiviteiten onder vuur komen te liggen: Maandag in Maleisië, met veel minder van de internationale aandacht op Amos Yee, vijf redacteuren en leidinggevenden van de Maleisische Insider werden gearresteerd over de site 25 maart rapport beweert dat een senior raad van koninklijke heersers en gouverneurs, bekend als de Conferentie van Heersers, had afgewezen een voorstel tot wijziging van de federale wet om de invoering van Hudud toe te staan, of straffen voldaan onder islamitisch recht. In diep moslim Maleisië, vragen van islamitisch geloof zijn een derde-rail probleem, zoals het onthullen van overheid besluiten voordat ze worden aangekondigd. Veruit de grootste cipier van journalisten in de wereld is China, waar een meerderheid van de 44 mensen achter de tralies eind 2014 waren bloggers, de meeste van hen Oeigoer of Tibetaanse activisten die de grens tussen journalistiek en activisme. Maar op de tweede plaats in Azië is Vietnam, waar CPJ's meest recente gevangenis volkstelling toonde Vietnam met 16 journalisten achter de tralies vanaf december 1. Voeg er nog een toe eind december, Nguyen Dinh Ngoc, een prominente blogger die werd gearresteerd voor "wet-overtreding" nadat de politie zijn huis doorzocht in het zuiden van Ho Chi Minh City op 27 december, en twee meer in januari, Nguyen Quang Lap en Hong Le Tho, gearresteerd op anti-staat aanklachten van het "misbruik van democratische vrijheden" en je kunt het patroon zien. Omdat de gedrukte en uitzendingsmedia zijn zo volledig bestuurd, gaan mainstream journalisten zelden meer naar de gevangenis in Vietnam. Slechts twee onderzoeksjournalisten blijven achter de tralies in Vietnam, hun zaken daterend uit 2012 en 2013. Beiden werden beschuldigd van het accepteren van steekpenningen voor het terugbellen van kritische nieuwsberichten. De lijst zou verder kunnen gaan, maar de realiteit is dat, zoals CPJ in 2013 schreef, in heel Azië "regeringen de internetvrijheden hebben beperkt door steeds restrictiever wordende praktijken, waaronder verboden wetten, verhoogde surveillance en censuur, en bedreigingen van gevangenisstraf op verschillende nationale veiligheidsgerelateerde overtredingen." Dat is nog steeds het beleidspad dat door de meeste landen in Azië wordt gevolgd, en het ziet er niet naar uit dat het snel zal veranderen. Journalisten opsluiten is één ding, maar toekijken hoe ze gedood worden en er weinig of niets aan doen is een ander. Sinds 1992 is 11% van de journalisten die om het leven zijn gekomen voor hun werk online gestorven. Omdat onze startdatum van 1992 echt voorafgaat aan de volledige komst van het internet, kan worden verwacht dat dat percentage zal toenemen. Hoewel de meeste bloggers niet het doelwit van moordenaars zijn, is Bangladesh onlangs de uitzondering geworden. Op maandag was Washiqur Rahman Babu de tweede blogger die in de afgelopen vijf weken in het openbaar in Bangladesh werd gehackt. Blogger Avijit Roy en zijn vrouw Rafida Ahmed Bonna werden aangevallen door aanvallers die scherpe wapens gebruikten terwijl het echtpaar Dhaka bezocht. Roy, een Amerikaanse burger van oorsprong uit Bangladesh, werd gedood en zijn vrouw raakte ernstig gewond. Zowel Rahman als Roy hadden kritisch geschreven over islamitische zaken. Het dodental van de blogger wordt hoger in Bangladesh als je een jaar of twee teruggaat, en religieuze overtuigingen zijn altijd betrokken, en de moorden bijna altijd uitgevoerd met bijna perfecte straffeloosheid. In januari 2013 blogger Asif Mohiuddin, die schreef kritische commentaar op religie, islamistische groepen, vrije meningsuiting en mensenrechten, nauwelijks overleefde nadat hij werd neergestoken door islamisten. In februari 2013 werd blogger Ahmed Rajib Haider, die had geschreven over islamitisch fundamentalisme en islamitische groepen, gehackt door leden van een islamitische militante groep, volgens politieonderzoeken. Later in 2013 riepen islamistische groepen op tot de executie van bloggers waarvan zij zeiden dat ze godslastering hadden begaan. Terwijl arrestaties werden gedaan na die moorden, zijn er geen veroordelingen geweest. De bottom line: Online journalisten, opererend buiten de beperkingen van de mainstream media, zijn de meest kwetsbare doelwitten geworden voor overheden en onafhankelijke actoren. Als er sprake is van een beperkende rechtsstaat, zijn journalisten kwetsbaar voor de woede van het officiële gezag, waar de rechtsstaat zwak is, zijn ze kwetsbaar voor de aanvallen van moordenaars die zelden, of nooit, een antwoord geven op de rechtsstaat.
Online gaan is het pad van de minste weerstand geworden als je jezelf wilt laten horen . Maar waar er de beperkende rechtsstaat is, zijn journalisten kwetsbaar voor de woede van de officiële dominantie . Van China tot Maleisië, zijn journalisten en bloggers gevangen gezet -- zelfs gedood .