Wetenschappers geloven dat het leven op Aarde ongeveer 3,8 miljard jaar geleden begon te evolueren. Maar hoewel ze in staat waren om een datum op te zetten toen het leven verscheen, zijn ze nog ver verwijderd van het weten hoe het verscheen. Nu zeggen onderzoekers in de VS en Italië dat ze bewijs hebben dat DNA-achtige fragmenten kunnen zijn gekomen met 'instructies' die hun groei in complexe levensvormen geleiden 4 miljard jaar geleden. Scroll naar beneden voor video. Wetenschappers geloven dat het leven op Aarde begon te evolueren rond 3,8 miljard jaar geleden, maar ze zijn nog lang niet weten hoe het verscheen. Onderzoekers in de VS en Italië zeggen dat ze bewijs hebben dat DNA-achtige fragmenten kunnen zijn gekomen met 'instructies' die hun groei leidden tot complexe levensvormen 4 miljard jaar geleden . RNA, dat staat voor ribonucleïnezuur, is een molecuul dat bestaat uit een of meer nucleotiden. Het is een van de drie belangrijkste biologische moleculen die essentieel zijn voor alle bekende vormen van leven, samen met DNA en eiwitten. De belangrijkste taak van RNA is om de genetische code om eiwitten te creëren van de kern naar het ribosoom. Dit voorkomt dat het DNA de kern moet verlaten, en beschermt het tegen schade. Het werkt ook als een aan-en-uit schakelaar voor sommige genen. De onderzoekers geloven dat deze fragmenten hun aangeboren zelf-ontwikkelingsvermogens gebruikten om uit te groeien tot herhaalde chemische ketens lang genoeg om zich te ontwikkelen tot primitief leven. De studie, door de Universiteit van Milaan en de Universiteit van Colorado Boulder, is gebaseerd op een ontdekking in de jaren tachtig dat RNA zijn eigen structuur chemisch kan veranderen. RNA is vergelijkbaar met DNA, en voert een aantal banen uit in onze cellen, waaronder het handelen als een aan-en-uit schakelaar voor sommige genen. Wetenschappers geloven dat wanneer het leven was in zijn vroege stadia, RNA een leidende rol speelde in het creëren van complexe organismen voordat DNA en eiwitten werden ontwikkeld. Veel onderzoekers van oorsprong-van-leven onderzoekers zeggen dat RNA ketens te gespecialiseerd zijn om te zijn gemaakt als een product van willekeurige chemische reacties. De nieuwe studie, echter, beweert om een alternatieve theorie te bieden door te argumenteren primordiale DNA-achtige fragmenten geëvolueerd op deze manier in plaats daarvan. De onderzoekers vonden dat de zelf-assemblage van DNA-fragmenten slechts een paar nanometer lang de mogelijkheid heeft om de vorming van chemische bindingen aan te drijven. Deze verbinden korte DNA-ketens om lange te vormen, zonder dat er een apart biologisch proces nodig is. Het beeld toont een druppeltje gecondenseerd nano-DNA en binnenin kleinere druppels van zijn vloeibare kristalfase die zich in gepolariseerd licht aan de linkerkant voordoen. De vloeibare kristallen druppels fungeren als 'micro-reactoren' waar kort DNA samen kan voegen in lange polymeerketens om zich te ontwikkelen tot complexer leven. 'Onze observaties suggereren wat er op de vroege Aarde gebeurd kan zijn toen de eerste DNA-achtige moleculaire fragmenten verschenen,' zei CU-Boulder fysica Professor Noel Clark, een studie co-auteur. De studie suggereert dat de manier waarop DNA in de vroege Aarde is ontstaan, ligt in zijn structurele eigenschappen en zijn vermogen om zichzelf te organiseren. In de pre-RNA wereld, de spontane zelf-assemblage van fragmenten van kernzuren de bouwsteen van het leven - kan hebben gehandeld als een sjabloon voor hun chemische zelf-assemblage. 'De nieuwe bevindingen tonen aan dat in de aanwezigheid van geschikte chemische omstandigheden, de spontane zelf-assemblage van kleine DNA-fragmenten in stapels van korte duplexen sterk voorstander is van hun binding in langere polymeren, waardoor een pre-RNA route naar de RNA wereld,' voegde professor Clark toe.
Wetenschappers zeggen vroege DNA-achtige fragmenten geleidden hun eigen groei. Ze beweren dat het proces de vorming van chemische bindingen kan drijven. Deze verbinden korte DNA-ketens aan lange vormen voor het leven te evolueren. Deze zelf-assemblage vermogen is aangetoond plaats te vinden in RNA .