Bijna 20.000 jaar geleden werd een vrouw diep begraven in een grot op het Iberisch schiereiland, bevlekt in sprankelende rode verf en versierd met gele bloemen. Haar graf levert het eerste bewijs van een oude Magdalenaaanse begrafenis in de regio en een gegraveerde steen gevonden in de buurt van haar overblijfselen lijkt een geïmproviseerde grafsteen te zijn geweest. Maar de redenen waarom de vrouw - genaamd 'De Rode Vrouw van El Mirón' - werd begraven in zo'n uitgebreide graftombe, dicht bij een gebied waar haar gelijken dag in dag uit zouden hebben geleefd, blijft archeologen verbijsteren. De overblijfselen van de Red Lady (begraafplaats afgebeeld) werden gevonden in de El Mirón grot in Cantabrië, Spanje. Radiocarbon datering suggereert dat ze 18.700 jaar geleden werd begraven. Toen de overblijfselen voor het eerst werden ontdekt werden ze bevlekt met een vonkende rode stof, later bleek rood oker uit een hematiet kristal. Tijdens de Upper Paleolithic periode de Magdaleniaanse cultuur bezet veel van West-Europa en spande zich vanaf 10.000 voor Christus. Magdaleniaanse jagers leefden in grotten, maar er zijn plaatsen gevonden die bestonden uit schuilplaatsen gemaakt van botten en dierenhuiden. De resten van de Red Lady werden voor het eerst ontdekt in 2010 tijdens opgravingen van zo'n grot genaamd El Mirón Cave in Cantabrië tussen Santander en Bilbao. Na het ontdekken van een reeks individuele botten, onderzoekers van de Universiteit van New Mexico onder leiding van Lawrence Straus, opgegraven een onderkaak en scheenbeen dat suggereert dat een volledig skelet werd geplaatst naar de achterkant van de grot. De overblijfselen van de Rode Vrouw werden ontdekt in 2010 tijdens opgravingen van de El Mirón grot in Cantabrië. Na het ontdekken van een reeks individuele botten, hebben onderzoekers een onderkaak en scheenbeen opgegraven dat suggereert dat er een volledig skelet naar de achterkant van de grot werd geplaatst. Radiocarbon datering suggereert dat deze begrafenis 18.700 jaar geleden plaatsvond en dat het vrouwtje tussen 35 en 40 jaar oud was toen ze werd entombed. Ze was 'robuust, relatief lang, [en] blijkbaar gezond', legde de onderzoekers uit, en zou hebben geleefd in de 'koude, open omgeving van de Oudste Dryas.' Haarzelf en haar collega's zouden stenen gereedschap, naalden gemaakt van botten en projectiele tips gemaakt van de geweien van het hert en de grot zou zijn gebruikt voor onderdak en woonruimte. Ze zouden hebben gejaagd op ibex en rood herten, gevist op zalm en aten planten, waaronder sommige zaden en paddestoelen. Toen de resten voor het eerst werden ontdekt werden ze bevlekt met een vonkende rode stof, later bleek rood oker uit een hematiet kristal. Dit is sindsdien vervaagd. Een gegraveerde grafsteen werd gevonden in de buurt. Het pigment en grafsteen heeft onderzoekers ertoe gebracht te speculeren dat ze een persoon van status of autoriteit was en werd ritueel begraven op een manier om haar onderwerpen te controleren. Radiocarbon datering suggereert dat deze begrafenis plaatsvond 18.700 jaar geleden en dat de vrouw tussen 35 en 40 jaar oud was toen ze werd entombed. Ze was 'robuust, relatief lang, [en] blijkbaar gezond', legde de onderzoekers uit, en zou hebben geleefd in de 'koude, open omgeving van de Oudste Dryas. Haarzelf en haar collega's zouden stenen gereedschap, naalden gemaakt van botten en projectiel tips gemaakt van de geweien van het hert en de grot zou zijn gebruikt voor onderdak en woonruimte. Ze zouden hebben gejaagd op ibex en rood herten, gevist op zalm en aten planten, waaronder sommige zaden en paddestoelen. Toen de resten voor het eerst werden ontdekt werden ze bevlekt met een vonkend rood materiaal, later bleek rood oker uit een hematiet kristal. Dit is sindsdien vervaagd. Hematiet komt van het Griekse woord voor 'bloed' en het wordt vaak gebruikt als een pigment, vooral in grotschilderingen. Het is niet bekend waarom de Rode Vrouwe op deze manier werd geschilderd, en de onderzoekers zijn niet zeker of haar lichaam of kleding waren bedekt met het pigment. Echter, ze hebben gespeculeerd dat het waarschijnlijk een begrafenis ritueel was. In Maya praktijken, bijvoorbeeld, lichamen werden bedekt op een soortgelijke manier met behulp van blauw pigment om te betekenen dat ze offers aan de goden waren. Maar het feit dat ze werd begraven in de woonwijken van haar collega's heeft geleid tot de antropologen om te suggereren dat ze in plaats daarvan een persoon van status of autoriteit was en werd begraven op een zodanige manier om toezicht te houden op haar onderdanen. Deze status wordt ook gehint op vanwege de aanwezigheid van een primitieve grafsteen. Tijdens de opgraving werd een grote rots gevonden die naar verluidt viel van het plafond en was gegraveerd met rechte lijnen. Onder deze gravures zagen de onderzoekers een V-vormig motief dat zij suggereren vertegenwoordigt een schaamhoek, terwijl een ander speculatief is aangeduid als een schematische hand met vingers. 'Kunnen dit indicatoren zijn van de aanwezigheid van de vrouw die achter het blok begraven is?', zeiden de onderzoekers in hun paper '"De Rode Vrouw van El Mirón." Lager Magdalenaans leven en dood in Oudste Dryas Cantabria Spanje: een overzicht' gepubliceerd in het Journal of Archeological Science. Daarnaast zijn er lijnen gegraveerd op de onderste wand en richel waartegen een deel van het lijk achter het blok was gelegd. De El Mirón site is in 1996 opgegraven als onderdeel van het El Mirón Prehistorische Project waaronder Lawrence Guy Straus en Manuel González Morales. Tijdens het Boven Paleolithicum bezette de Magdaleniaanse cultuur een groot deel van West-Europa en spande zich al vanaf 10.000 v.Chr. Experts suggereren dat de zogenaamde 'Red Lady' 'robuust, relatief lang, [en] schijnbaar gezond' was. Ze zou hebben geleefd in de 'koude, open omgeving van Oudste Dryas' en aten ibex, rood hert en zalm. Haar lichaam werd begraven aan de achterkant van de grot (afgebeeld) waar haar collega's zouden hebben geleefd en geslapen. Hematiet komt van het Grieks voor 'bloed' en rode oker (afbeelding) wordt vaak gebruikt als pigment, vooral in grotschilderijen. Het is niet bekend waarom de Rode Vrouwe werd geschilderd, en onderzoekers zijn niet zeker of haar lichaam of kleding waren bedekt met het pigment. Maar, ze hebben gespeculeerd dat het waarschijnlijk een begrafenis ritueel was. Het oostelijke gezicht van het blok was bovendien 'intensely bevlekt' met rode oker in het gebied waar de botten werden gevonden, waardoor een link tussen het blok en het lichaam. 'De oker kan de enige onweerlegbare Graf aanbod vormen,' vervolgde de onderzoekers. 'De begrafenis is een van de meest complexe kenmerken van de Magdaleniaan record in El Mirón. 'Het lijk lijkt aan haar linkerkant gelegd te zijn met haar rug naar het blok en de borst naar de muur van de grot. 'Het hoofd zou zijn geweest aan het noordelijke einde van de begrafenis. Het lijk was waarschijnlijk strak gebogen in foetale positie. 'Omdat veel van de botten zijn bevlekt met rode oker, is het mogelijk dat ofwel de kleding van de vrouw was bevlekt met dit materiaal - voor decoratie en/of verbergen behoud - of haar lijk werd bevlekt als onderdeel van een begrafenis ritueel.' Antropologen van de Universiteit van New Mexico zeiden: 'De begrafenis is een van de meest complexe kenmerken van het Magdaleniaans record in El Mirón. Het lijk was waarschijnlijk strak gebogen in foetale positie [en] lijkt te zijn gelegd aan haar linkerkant met haar rug naar het blok en de borst naar de muur van de grot 'De grot site van El Mirón is in de Rio Asón vallei van Cantabrië, Spanje (gemarkeerd). De opening is ongeveer 850ft (260 meter) boven de zeespiegel en de binnenkant is ongeveer 100ft (30 meter) diep, 52ft (16 meter) De grot van El Mirón ligt in de vallei van Rio Asón in Cantabrië, Spanje. De opening is ongeveer 850ft (260 meter) boven de zeespiegel en de binnenkant is ongeveer 100ft (30 meter) diep, 52ft (16 meter) breed. Uit onderzoek is gebleken dat het terrein werd bezet vanaf het Midden Paleolithicum 41.000 jaar geleden tot rond 1400AD. Tijdens de Upper Paleolithic de Magdaleniaanse cultuur bezet veel van West-Europa en overspannen van al 10.000 v.Chr. Magdaleniaanse jagers leefden in grotten, maar sites zijn gevonden die bestond uit schuilplaatsen gemaakt van botten en dieren huiden. Ze voornamelijk jaagden rendieren en bewijs suggereert dat ze leefden een enigszins nomadische leven. Naast El Mirón, Magdaleniaanse sites zijn gevonden van Portugal in het westen tot zo ver oost als Polen. De El Mirón site is opgegraven 1996 als onderdeel van het El Mirón Prehistorische Project, waaronder Lawrence Guy Straus en Manuel González Morales uit de Universidad de Cantabria. Tijdens de opgravingen werd een grote gegraveerde rots gevonden. Onder deze gravures zagen de onderzoekers een V-vormig motief dat een schaambare driehoek vertegenwoordigt, wat suggereert dat er een vrouwtje werd begraven in de buurt. Het oostelijke gezicht van het blok (aan de linkerkant van deze kaart) werd ook bevlekt ' met rode oker. Na het ontdekken van een reeks individuele botten (geplotst door rode stippen), onderzoekers opgegraven een onderkaak en scheenbeen dat suggereerde dat een volledig skelet werd geplaatst naar de achterkant van de grot. Radiocarbon datering suggereert deze begrafenis vond 18.700 jaar geleden en dat het vrouwtje tussen 35 en 40 jaar oud was toen ze werd entombed. In het bijzonder, de bloed-rode kleur kan symbolisch zijn geweest voor leven en dood. Na haar begrafenis, de antropologen zei dat het graf was gedeeltelijk verstoord door een wolf, of soortgelijke grootte carnivore. Zij geloven dan dat het skelet een tweede keer bevlekt was en opnieuw bedekt. 'Het scenario dat wordt verondersteld is dat de carnivoor slechts minimaal verstoorde het skelet, aangezien de botten waren niet verbonden door deze tijd,' de deskundigen vervolgde. 'Toen mensen blijkbaar vond de blootgestelde scheenbeen en dus de rest van het skelet. Ze kunnen het schedel en de meeste van de grootste botten verwijderd hebben zonder volledig te herschikken de fundamentele anatomische orde van het voormalige lijk, wiens handen kunnen zijn geplaatst in de buurt van haar hoofd en voeten onder haar bodem.' Met behulp van gedetailleerde mineralogische kaarten van de regio, wordt gedacht dat de Magdalenaan mensen mijnden de kenmerkende oker uit een uithoek in de moderne stad Santoña, gelegen op ongeveer 12 mijl (20 km) van de grot. 'Hoewel het ontbreekt aan duidelijke grafoffers, de hoeveelheden rode oker op de botten en in de begraafplaats invulling en de schijnbare associatie met rotskunst - zowel gravures als rode oker op het blok waartegen de rug van het lijk waarschijnlijk was rusten - wijst het bewijs op een geritualiseerd interment,' concludeerden de onderzoekers. 'Maar aan het eind van de dag, zijn we over met een mysterie: wie was de rode dame van El Mirón en waarom kreeg ze zo'n speciale behandeling na haar dood?'
Overblijfselen van de Magdalenaaanse 'Red Lady' werden ontdekt in El Mirón grot. Botten werden bevlekt met een rode oker gemaakt van een hematiet kristal. Graf is de eerste begrafenis van dit soort gevonden op het Iberisch schiereiland. Haar identiteit en waarom ze werd begraven in een uitgebreide tombe zijn onbekend.