Istanbul, Turkije (CNN)Zittend op een zonnige bank in Istanbul's Gezi Park, ontslaat Fadime Gurgen de controverse rond de honderdste verjaardag van het bloedbad van Armeniërs onder het Ottomaanse Rijk met een handgolf. Gurgen, een 55-jarige schoonmaker, zegt dat haar familie nauwe vriendschappen heeft gehad met Armeniërs die generaties teruggaan. "Er bestaat niet zoiets als genocide," zegt ze. "Andere mensen proberen vijandigheid tussen ons te creëren." De meeste Turken zijn het eens met Gurgen. Negenennegentig procent van de Turken gelooft niet dat de gebeurtenissen van 1915 -- toen, volgens Armeniërs, 1,5 miljoen etnische Armeniërs systematisch werden gedood in de laatste jaren van het Ottomaanse Rijk -- genocide waren, volgens een recente peiling. Het is een sentiment dat gedeeld wordt door de Turkse regering, die ontkent dat er een genocide plaatsvond, waarbij wordt beweerd dat honderdduizenden Turkse moslims en Armeense christenen stierven in intercommunaal geweld rond de bloedige slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Turkije betwist ook Armenië's aantal doden, waardoor het op 300.000 komt. Het is een zwaar omstreden positie -- de moorden worden door geleerden algemeen beschouwd als genocide en de Armeense regering en diaspora lobbyen voor een bredere erkenning in de internationale gemeenschap. Armeense premier Hovik Abrahamyan zei vrijdag in een verklaring dat Turkse Ottomaanse heersers een "monsterlijke misdaad" hadden gepland en uitgevoerd in de jaren van de Eerste Wereldoorlog en riepen meer landen op om de genocide te erkennen en te veroordelen. Veel Armeniërs die in Turkije wonen, voelen zich nog steeds behandeld als tweederangs burgers. Velen hopen echter dat de jongere generatie van Turkije meer bereid is om te accepteren dat er een genocide heeft plaatsgevonden dan hun ouders. "Studenten zijn veel, veel liberaler," zegt Diana Van, wiens grootouders ontsnapt zijn aan de massamoorden. Van is lid van de delegatie voor de herdenking van de Armeense genocide en schrijft haar masterscriptie over de kwestie aan de Universiteit Ankara. "Ze hebben toegang tot alternatieve informatie geschreven in het Engels, die niet op school wordt onderwezen (in Turkije). Met meer toegang tot boeken, alternatieve informatie, en met een groter democratiseringsproces zal Turkije in staat zijn om zijn geschiedenis onder ogen te zien." Een eeuw nadat haar Armeense voorouders aan de dood in Oost-Turkije ontsnapten, zegt Van dat ze gefrustreerd is dat Turkije niet bereid is te accepteren wat er gebeurd is. "Uw identiteit wordt ontkend door Turkije," zegt ze. "Ze willen dit verleden niet onder ogen zien. In Turkije wordt het woord Armeens nog steeds gebruikt als een vloek. Wanneer je iemand wilt kwetsen, zeg je: "Je bent als een Armeniër." Van zegt dat een bekentenis van genocide door Turkije grotendeels symbolisch zou zijn. Terwijl haar grootouders hun land verloren, is ze teruggekeerd naar hun dorpen en ze erkent dat het onmogelijk zou zijn om het terug te vorderen. "Ik geloof niet dat dit gaat gebeuren," zegt ze over de territoriale aanspraken van veel Armeniërs. "Honderd jaar zijn verstreken. Ik ging naar het land van mijn voorouders, en ik zag die Armeense landen vol Koerdische mensen, die vijf tot 16 kinderen per familie, en ik zag dat het niet Anatolië is. Het is niet mijn thuisland dat ik in mijn verbeelding had." Een groeiend aantal geleerden en wereldleiders geloven dat wat er gebeurd is genocide zou moeten worden genoemd. Duitsland lijkt zich aan te sluiten bij het Europees Parlement, Frankrijk, Oostenrijk, Canada en zo'n 20 andere landen in het etiketteren van de gruweldaad een "genocide." Twee weken geleden verwees de paus naar massamoorden als "de eerste genocide van de 20e eeuw" -- een beweging die de Turkse president Recep Tayyip Erdogan woedende, die de claim "nonsense" noemde en zijn ambassadeur in het Vaticaan aanriep. Sommige opmerkelijke landen erkennen de moorden niet als genocide, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Israël en eerder deze week de Amerikaanse president Barack Obama, op hun hoede voor het beschadigen van de betrekkingen met Turkije te midden van de groeiende onrust in het Midden-Oosten, gebruikte niet het woord genocide. Er zijn verschillende redenen waarom Turkije zijn standpunt over de kwestie handhaaft. Turken zeggen dat de term "genocide" bij de meeste mensen wordt geassocieerd met nazi's - niet de geliefde oprichters van het moderne Turkije. Vorig jaar sprak de Turkse regering haar medeleven uit met Armeniërs, en accepteerde dat honderdduizenden van hun voorouders stierven toen ze uit steden en steden in Centraal- en Oost-Anatolië werden gemarcheerd in de afglijdende jaren van het Ottomaanse Rijk. Maar de regering noemde het een "noodzakelijke deportatie" tijdens de rommelige en gewelddadige periode van de overgang naar de Eerste Wereldoorlog -- toen veel Armeense radicalen dreigden aan de kant van Rusland te staan. Turkije zegt dat er nooit een opzettelijke, etnisch-gedreven poging was om de Armeense bevolking uit te roeien. "Het was een oorlogsvoorzorg, zoals de VS de Japanse bevolking verplaatst tijdens de Tweede Wereldoorlog," zegt Dr. Kamer Kasim, decaan van Abant Izzet Baysal University. Kasim verwerpt de drang voor het "genocide" label als weinig meer dan een propagandacampagne die wordt gevoerd door de Armeense diaspora. Politiek en timing is een ander probleem. Op een moment dat president Erdogan in volle campagne staat voor de komende parlementsverkiezingen, probeert hij zijn bezorgdheid over de werkloosheid te bedwingen en de groei te vertragen door nationalistische vurigheid op te trommelen met beloftes van een "Nieuw Turkije" die verwant zijn aan de gloriedagen van het Ottomaanse Rijk. Het is niet het moment om de oprichters van het land als moordenaars te beschouwen. Dat zou niet goed spelen met Turken, waarvan velen jaren van scholing hebben doorgemaakt die in hen een felle trots in hun verleden hebben gebracht. Op dezelfde manier dat Amerikaanse scholen vaak de geschiedenis van Amerikaanse kolonisten en hun relaties met inheemse Amerikanen witwasten, hebben Turkse scholen lange tijd een airbrush genomen naar de "Jonge Turken." De beweging, die begon in 1908, bestond uit de legerofficieren die aan de macht waren toen het land overstapte van de handen van verwende sultans naar Mustafa Kemal Atatürk -- de veelbedorven leider die in 1923 aan de macht kwam en bijgeschreven wordt met de oprichting van de moderne Turkse staat. Het taboe rond het gebruik van het woord genocide begon zo'n tien jaar geleden te kraken toen twee van Turkije's best verkopende internationale auteurs, Orhan Pamuk en Elif Safak, zich bij andere intellectuelen voegden aan de vraag of de voorvaderen van het land genocide hadden gepleegd. Pamuk en Safak werden geconfronteerd met verpletterend verzet. Ze werden in het hof van de publieke opinie geharangueerd en berecht in het echte hof op beschuldiging van "onvolkomen Turksheid." Sinds 2003 zijn Turkse scholen verboden om de term genocide te gebruiken. Het noemen van de gebeurtenissen van 1915 een genocide zou ondermijnen de verhalen die de Turken het meest dierbaar zijn, zegt Burcu Gultekin Punsmann, een senior analist bij Ankara Policy Center die heeft bestudeerd Turks-Armeense relaties voor een decennium. Ze zegt dat het land gewoon niet klaar is om de stichting te ontmantelen die werd gebouwd op, of vlek de erfenis van zijn oprichters. "Turkije is nog te jong en te onzeker om zijn geschiedenis te herschrijven en vragen de gebeurtenissen ontvouwen bij de oprichting van de republiek," zegt Punsmann. Maar in een verklaring die werd uitgegeven ter gelegenheid van de verjaardag van de moorden, riep president Erdogan de dialoog op en zei: "Als afstammelingen van twee oude volkeren die honderd jaar geleden hetzelfde lot deelden, of het nu uit vreugde of verdriet was, onze gezamenlijke verantwoordelijkheid, en vandaag roepen is om oude wonden uit de eeuw te helen en onze menselijke banden opnieuw te herstellen. Turkije zal niet onverschillig blijven tegenover deze verantwoordelijkheid en zal zijn uiterste best blijven doen voor vriendschap en vrede." Maar er zijn andere kwesties, waaronder de angst dat een officiële erkenning van genocide een overstroming van rechtszaken tegen de Turkse regering zou kunnen ontketenen. In 2006 dienden nazaten van verbannen Armeniërs in een Amerikaanse rechtbank een aanklacht in tegen twee Duitse banken voor teruggave van activa, op basis van bewijs dat Ottomaanse ministeries eisten dat beslag gelegde Armeense activa aan de overheid moesten worden overgedragen en overgedragen aan banken in Duitsland. Een 97-jarige Armeense vrouw die in de VS woont, beweert grondaktes te hebben waaruit blijkt dat haar ouders land bezaten dat nu een luchthaven herbergt. Haar zaak draait door het Turkse rechtssysteem, maar haar advocaat, Ali Elbeyoglu, zegt dat het genocidedebat geen effect heeft: "We hebben daden, dus we volgen de wet en de politiek doen er niet toe." Anderen zeggen dat de genocide het land afleidt van meer dringende kwesties tussen Turkije en Armenië, zoals de gesloten grens tussen de twee vijandige buren. Aybars Gorgulu, een expert in buitenlands beleid bij TESEV, een van Turkije's toonaangevende denktanks, stelt dat het Armenië is, niet Turkije, dat het meest lijdt onder de spanningen rond de kwestie. En hij zegt dat het niet in het belang van Armenië is om hard te duwen voor een erkenning van genocide die hij niet gelooft ooit zal komen. "Er is geen diplomatieke betrekkingen tussen de landen, en dat speelt in waarom Turken denken dat er een gekke diaspora geobsedeerd door genocide, maar dat is niet waar," Gorgulu zegt. "Het beste voor Armenië zou zijn om in dialoog te gaan met Turkije, de betrekkingen te normaliseren, en de grens te openen." Ondertussen, de publiciteit rond de verjaardag van vrijdag heeft geleid tot debat onder Turken van alle leeftijden. Op zondag is er een conferentie aan de Bogazici Universiteit over de wreedheid -- een van de weinigen in Turkije die openlijk de term genocide gebruikt. Nisan Gul Goker, een 21-jarige kunstmanagementstudent met helder roze lippenstift, is een van de weinige Turken die van mening is dat haar land van koers moet veranderen. "Ze blijven dit noemen als een 'Armeens incident' in citaten en kunnen het geen genocide noemen," zegt ze, ze stapt in de metro naar haar lessen aan de Aydin Universiteit. "We moeten ons hiervoor schamen en accepteren."
Massacre van 1,5 miljoen etnische Armeniërs onder het Ottomaanse Rijk wordt algemeen erkend door geleerden als een genocide. Turkse regering officieel ontkent het zeggen honderdduizenden Turkse moslims en Armeense christenen stierven in intercommunaal geweld.