Melbourne, Australië (CNN)Een man staat op een strand in een ver land. Golven rond zijn enkels. Hij waden door de zachte dageraad licht, armen uitgestrekt, zijn hoofd omhoog gehouden. Hij is volledig gekleed; niet een toerist maar een vrijheid vechter. Een foto van deze man, gestraald over de wereld, wordt een universeel symbool van de strijd tegen tirannie en de zoete triomf van vrijheid. Het is 2015. De man is Peter Greste. Als je dacht dat de man een Anzac was aan de oevers van Gallipoli, is dat de kracht van overtuiging. Het is gemakkelijk om een paard naar het water te leiden wanneer, in het honderdjarige jaar van de Gallipoli campagne, onze natie is op verzadigingspunt met het slagveld herinnering. De som van televisie programmering, bier reclame, politieke grootsheid en opportunistische marketing suggereert dat de historische erfenis van Australië's betrokkenheid in de eerste wereldoorlog kookt tot een eenvoudige vergelijking: jonge (witte) man plus verre strand gelijk aan offeren. Er is niets intrinsiek mis met militaire herdenking die de doden eert. Vorig weekend plantte ik Gallipoli rozemarijn in mijn achtertuin; een deel van de opbrengst gaat naar de Avenues of Honor, een nationaal project om de levende gedenktekens van Australië te behouden en te herstellen. Meer verwerpelijk is het feit dat oorlogsherinnering wordt gespeeld alsof het een nulsom spel is. Om de omvang van de historische eerbetoon te vergroten, en ook de woorden en daden van de Australische mannen en vrouwen die vochten tegen de voorgeschreven route van militaristisch sentiment, is het risico te worden gebrandmerkt oneerbiedig en verdeeld. Maar het onaantastbare feit is dat de eerste wereldoorlog trok Australië asunder. Zelfs op dat moment, de Grote Oorlog zelf was verdeeld, een historische realiteit gelogen door de huidige flauwte, de volledige dekking van "de Anzac geest." Australië's deelname aan de oorlog werd betwist van het begin. Op 11 augustus 1914 schreef Vida Goldstein in haar Vrouw Voter-krant: "Het is een angstaanjagende reflectie op 2000 jaar christendom dat mannen de oorlog in zijn gehaast voordat ze alle gezamenlijke inspanningen hebben ingezet om dit verschrikkelijke conflict te voorkomen." Zoals ze 20 jaar eerder had gedaan in het mobiliseren van krachten rond het vraagstuk van vrouwelijke verkiezingen, rallyde Goldstein haar eigen leger van voetsoldaten met vechtwoorden. "De tijd is gekomen voor vrouwen om te laten zien dat ze, als geveners van het leven, weigeren om hun zonen als materiaal voor het slachten te geven." De Australische en Nieuw-Zeelandse vrouwen hadden een uniek voordeel bij het vormgeven van het publieke debat: de stemming. "De geëfranchiseerde vrouwen van Australië zijn politieke eenheden in het Britse Rijk," Goldstein argumenteerde, "en zij zouden de wereld moeten leiden in gezonde methoden van het omgaan met deze conflicten." Goldstein's vroege smeekbede mislukte te bijten met de algemene bevolking. In het kader van de nieuwe wet War Precursives Act, de vrouw Voter leed censuur, leiden Goldstein en haar vrouwen vrede leger om te vechten op meerdere fronten: "We vechten voor burgerlijke vrijheid en tegen militaire despotisme." Rond de natie, vakbonden tegen de "kapitalistische oorlog" aangesloten bij de beweging. Australië had de enige volledig vrijwillige militaire dienst onder de geallieerden; minder dan 40% van de in aanmerking komende mannen ondertekend om te vechten "voor koning en land." Toen het bloedbad in Gallipoli de realiteit van de oorlog naar huis bracht, daalde de rekrutering en werd het vredesactivisme wijder. Algemene stakingen stopten de industrie, omdat arbeiders reageerden op de voedseltekorten, werkloosheid en toenemende armoede die het sociale akkoord van "het Paradijs van de Werkende Man" dreigden te bedreigen. Met in dienstnames weg te vallen in 1916, duwde premier Billy Hughes voor dienstplicht en duwde door de Wet van de Onwettige Verenigingen. Groepen die zich verzetten tegen de oorlog, zoals de Internationale Arbeiders van de Wereld, werden verboden en dissidenten werden opgesloten voor het publiceren van materiaal "waarschijnlijk om ontreddering of alarm te veroorzaken." Toen waterfrontarbeiders en mijnwerkers in staking gingen, werd de Oorlogswet opgeroepen om hen terug te sturen naar hun werk. In september 1916 werden de Sydney Twaalf gearresteerd en berecht voor verraad. "Vijftien jaar voor 15 woorden" was hoe een van de gevangenen zijn misdaad en straf beschreef. De conscriptie referenda van 28 oktober 1916, en 20 december 1917, werd een massale rallypunt voor mensen die zich tegen de oorlog verzetten of de federale regering binnenlandse beleid. Er waren verschillende redenen voor die oppositie, waaronder de anti-Britse gevoelens van Ierse katholieke Australiërs. In Melbourne, de ontmoetingsplaats voor een dergelijk openbaar debat was Yarra Bank, een zak land genesteld tussen wat vandaag is Birzarung Marr en de Rod Laver Arena. Anti-inschrijving demonstraties zagen tot 100.000 mensen verzamelen op de stoffige oevers van de vuile bruine Yarra rivier. De meeste protestbijeenkomsten waren vreedzaam, maar men werd berucht gewelddadig. "Rioteuze scènes op Yarra Bank," krantenkoppen rond de natie verkondigd, toen een demonstratie georganiseerd door het Vrouwenvredesleger in de week voor het referendum van 1916 werd vervelend en teruggekeerde militairen begonnen vrouwelijke sprekers aan te vallen. Beide oproep referenda uiteindelijk mislukten. Het Australische Woordenboek van Biografie bevat profielen van 174 anti-conscriptionisten, waarvan velen naar de gevangenis gingen, waaronder Vida Goldsteins landgenoten Adela Pankhurst en Jennie Baines. Baines werd gevangen gezet omdat ze weigerde de boete te betalen die ze kreeg voor het vliegen met een rode vlag bij Yarra Bank in 1918. Ze is naar verluidt de eerste Australische gevangene die op een hongerstaking ging. Andere demonstranten werden gedeporteerd. Zoals historicus Janet Butler ons eraan herinnert: "Er is wel een speciaal soort moed nodig om tegen het tij in te gaan." De blijvende legaten van de eerste wereldoorlog komen voorbij de slagvelden van Gallipoli, manifesteerde zich niet alleen in de "geshatterde Anzacs" wiens families de zorglast droegen, maar ook in de klassen- en sektarische verdeeldheid die de sociale en politieke betrekkingen van Australië in de 20e eeuw vorm gaven. Opdat we ook niet vergeten dat de democratische vrijheden die we vandaag de dag koesteren - vrijheid van de pers, vrijheid van vergadering, vrijheid van meningsuiting - werden gewonnen in gevechten die op eigen bodem werden gevochten door moedige vrouwen en mannen die veel hebben opgeofferd, maar nog steeds weinig erkenning krijgen. Misschien zullen we tegen de 125ste verjaardag van de Gallipoli-campagne, wanneer we opnieuw onze nationale bevrijdingsverhalen vieren, rivieroevers en stranden gaan associëren met de krachtige eb en stroom van vrijheid. Copyright 2015 The Conversation. Enkele rechten voorbehouden.
25 april 2015 markeert de honderdste verjaardag van de start van de Gallipoli Campaign in Turkije tijdens WO I. Anzac troepen bestormden de stranden in Gallipoli, beginnend aan een bloedige campagne van acht maanden.