Na jaren van lijden achter de prikkeldraad hekken, kijkend naar degenen die ze liefhadden weg te storten voor hun ogen terwijl nazi-bewakers hen systematisch afslachtten door de tienduizenden - dit is het moment dat de gevangenen van Bergen-Belsen toekeken hoe het vernietigingskamp tot de grond werd afgebrand. Gestaard in menselijke ellende, bevatten deze hutten ooit de lichamen van duizenden Joden, zigeuners, homoseksuelen, nazi-tegenstanders en gehandicapten, die naar een onmenselijke dood werden gestuurd door Adolf Hitler en zijn demente regime. Diarist Anne Frank en haar zus Margot stierven ook hier. Kort nadat het kamp in 1945 bevrijd was door Britse en Canadese troepen, werd het in brand gestoken, en ten minste een deel van dat lijden werd voor altijd vernietigd omdat de gebouwen, samen met de Reichskriegs vlag en Hitler portret dat hen sierde, werden verteerd door vlammen. Deze helse beelden, die werden genomen door de Britse dominee Charles Martin King Parsons, gevangen dat aangrijpende moment in de geschiedenis voor toekomstige generaties om te onthouden. Infamous: Dit is het concentratiekamp Bergen-Belsen in Duitsland zoals het verscheen in de dagen nadat het werd bevrijd door Britse en Canadese troepen, versierd met de Duitse vlag Reichskriegs (links) en een portret van Hitler (rechts) Historisch: Als een menigte mensen toekijken, branden Britse troepen de gebouwen tot de grond toe. Deze nooit eerder geziene beelden werden gevangen genomen door dominee Charles Martin King Parsons, die een van een handvol kapelaans was die hielpen het te bevrijden. In rook: Het kamp, dat de laatste rustplaats werd van 50.000 Joden, zigeuners, homoseksuelen, nazi-tegenstanders en gehandicapten, wordt na de bevrijding in 1945 platgebrand. Verdwenen, maar niet vergeten: De beelden werden ontdekt door Tom Marshall, de achterkleinzoon van de heer Parsons, die zei trots te zijn dat zijn overgrootvader dapper genoeg was om de foto's te nemen, zodat toekomstige generaties niet vergeten wat er gebeurd is. Verstuur: In dramatische scènes staan soldaten voor een podium terwijl het kamp in brand wordt gestoken, waardoor er een einde komt aan het lijden binnenin. Mr Parsons, oorspronkelijk uit Leicestershire, was een van slechts een handvol Britse leger kapelaans die het binnen het kamp haalden, en wiens taak het zou zijn geweest om de zieken te helpen genezen, en laatste troost te bieden aan degenen die niet gered konden worden. Anne Frank, wiens dagboeken van vervolging door de nazi's het bepalende verslag van de Holocaust werden, was slechts één van de vele slachtoffers van Bergen-Belsen. Frank woonde in Nederland toen de nazi's het in 1940 in beslag namen, waardoor ze gevangen werden genomen. In 1942 werden ze gedwongen zich te verstoppen in geheime kamers die verborgen lagen in het kantoorgebouw van Otto Frank. Ze brachten er twee jaar door, maar werden anoniem verraden en naar de concentratiekampen gestuurd. Anne, en haar zus Margot, werden naar Bergen-Belsen gebracht, waar ze in februari 1945 aan tyfus stierven, enkele maanden voordat de geallieerden het bevrijdden. Toen de geallieerde troepen in Bergen-Belsen aankwamen, was het in de greep van een verschrikkelijke tyfusuitbraak, waarbij gevangenen met een snelheid van 500 per dag stierven. Een somber bord dat door het Britse leger werd opgericht en gefotografeerd door de heer Parsons, documenteert ten minste een deel van dat gruwelijke doodsoorzaak, waaruit blijkt dat 13.000 mensen omkwamen, zelfs nadat de troepen te hulp kwamen. In andere beelden documenteert hij kuilen gevuld met de uitgemergelde lijken van de doden, en krampachtige gebouwen gevuld met de tyfus-bezaaide lichamen van degenen die nog in leven waren. De beelden werden aan het licht gebracht door de heer Parsons' achterkleinzoon Tom Marshall, 27, die besloot om de foto's te publiceren nadat ze in een oude doos tussen de bezittingen van zijn grootmoeder zaten. De heer Marshall, een foto restaurateur die in Glasgow woont, zei: "Ik kom vaak zeer interessante historische foto's tegen die me aanzetten om dieper te graven en zoveel mogelijk te ontdekken over de mensen op de foto's, en wat ze met hun leven deden. 'Ik heb hem nooit gekend, maar mijn grootmoeder zei dat hij nooit over zijn tijd in de oorlog sprak. Ik wist niet waarom, maar nu begrijp ik het. 'We hadden geen idee dat hij deze foto's had genomen, en ik voel me nu het juiste moment om ze te delen. Woorden worstelen om de ongebreidelde horror van binnen te beschrijven.' Charles diende in het Royal Flying Corps tijdens de Eerste Wereldoorlog, en omdat hij 39 jaar oud was toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, ging hij aanvankelijk bij de Home Guard. Echter hij verhuisde naar het reguliere leger, en werd uiteindelijk naar Duitsland gestuurd. Charles was een van een handvol Britse legerkapelaans die het kamp binnenkwamen in de dagen na de bevrijding. De foto's tonen het tijdelijke bord dat kort nadat het kamp werd bevrijd door de Britten. Tijdens de oorlog werd Bergen-Belsen de laatste rustplaats voor meer dan 50.000 Joden, Polen, Sovjets, tegenstanders van de nazi's, homoseksuelen en zigeuners. Chilling: Dit tijdelijke teken werd opgericht door Britse troepen, met slechts een deel van de gruwelijke dood totaal, die uiteindelijk bereikt 50.000 . Sickening: In een van de kamphut, de zieken en de stervende Huddle op de vloer in de verschrikkelijke omstandigheden hun Nazi captors liet hen in . Clinging on: Overlevenden kruipen in tenten in de woestenij in het centrum van het kamp Bergen-Belsen, waar diarist Anne Frank ook stierf. Verschrikkelijk: Er stierven per dag ongeveer 500 mensen aan tyfus en honger toen de geallieerden arriveerden. Het aantal lichamen was zo groot dat de nazi-ontvoerders ze hadden opgegeven te begraven en gewoon veel in het bos hadden gedumpt. De heer Marshall voegde hieraan toe: "Misschien stierf het meest besproken Joodse slachtoffer van de Holocaust Anne Frank kort voor de bevrijding in Belsen, waarschijnlijk van de tyfus die onder de stervenden hing. "Toen mijn overgrootvader in het kamp aankwam, stierven er dagelijks bijna 500 mensen, van de verschrikkelijke omstandigheden en de tyfusuitbraak. 'Naast de andere kapelaans, medisch personeel en medische vrijwilligers, redde hij vele levens en gaf hij zowel geestelijke als medische steun aan de overlevenden. 'Het waren allemaal ware helden - ik ben zo trots dat hij documenteerde wat hij zag, omdat het belangrijk is voor toekomstige generaties om niet te vergeten.' Na de oorlog keerde Charles terug naar zijn werk als dominee, en voedde twee kinderen op, Tom's grootmoeder Ruth en zus Joan voordat hij 54 jaar oud was, in 1953. Mr Marshall zei: 'Ik heb hem nooit gekend toen hij 35 jaar voor mijn geboorte stierf, maar ik weet wel dat hij een dappere man was die vele levens redde. 'Ik ben ook gekomen om te leren hoe belangrijk de niet-militaire leden van de strijdkrachten waren, en nog steeds zijn, het verstrekken van essentiële steun en zorg in tijden van nood. Ik ben erg trots op mijn overgrootvader en ik weet dat je geen soldaat hoeft te zijn om een oorlog te voeren.' Slachting: Meer uitgemergelde lichamen worden opgestapeld in een van de vele ondiepe graven die het kamp omringden, gelegen in Noord-Duitsland. Mr Parsons (links) nam de foto's na de bevrijding van het kamp nadat hij met andere Britse troepen naar binnen ging om de zieken te verzorgen. Toen het kamp werd ontdekt, stierven er tot 500 mensen per dag aan tyfus. Burial: Britse soldaten en Duitse lokale bevolking hielpen om de doden te begraven in de dagen nadat het kamp 70 jaar geleden werd bevrijd van de nazi's.
De Britse dominee Charles Martin King Parsons was een van een handvol kapelaans om het kamp van Bergen-Belsen binnen te gaan . Deze beelden gevangen genomen, maar nooit vertelde familie over hen totdat ze werden ontdekt door kleinzoon Tom Marshall . De heer Marshall zei dat hij trots is op zijn grootvader voor ervoor te zorgen dat toekomstige generatie kan nooit vergeten wat er gebeurd is . WAARSCHUWING: GRAFISCHE INHOUD .