Tanrının Antonius'u Bırakması

"tanrının antonius'u bırakması" (yunanca: ἀπολείπειν ὁ θεὸς ἀντώνιον) veya "tanrı antonius'u terk ediyor", konstantinos kavafis'in 1911'de yayınlanan bir şiiridir.

şiirin hikayesi 
tanrının antonius'u bırakması plutarhos'un parallel yaşamları'nda marcus antonius'un i̇skenderiye'de octavianus (sonradan augustus) tarafından son kez kuşatılma hikâyesine gönderme yapar. bu marcus antonius'un kleopatra ile beraber intihar etmeden önceki son savaşıdır.

plutarhos'a göre octavianus'un saldırısının arifesinde, gecenin bir yarısı birdenbire çeşitli enstrüman sesleri görünmez bir geçit töreni olarak uyum içinde şehrin içinden geçer. bu oluşan mistik sesler, antonius'un koruyucu tanrısı dionysos'un (bacchus) onu terk ettiğinin bir işareti olarak algılanır. şiirin başlığı plutarhos'un metninden bir alıntıdır.

şiir (yunanca ve türkçe)

kullanılan teknikler 
tanrının antonius'u bırakması, kavafis'in antolojisinde felsefi şiirler kategorisi altına girer. kavafis, tarihsel anlatıdaki unsurları alır ve bunu kendi şiir anlayışıyla harmanlayarak okuyucularına felsefi bir mesaj verir.

verilen mesaj iki bölümde incelenebilir:

(1-8) birinci bölüm, yenilgi temasını ve insanların karşı karşıya olduğu kaçınılmaz sonu anlatır.

(9-19) i̇kinci bölüm ise kişinin hayatı için korkmadan veya yalvarmadan olayları durumu nebilabullenme fikri üzerinedir.

i̇nceleme 

 i̇kinci tekil şahıs dilinde yazılmıştır. böylece okuyucuyla daha samimi bir iletişim kurulur.
 şair, kuyucularına hayatta yapılması ve yapılmaması gerekenleri uyardığı bir atmosfer yaratır 
 kavafis, kahramanın her şeyini kaybetmesine rağmen onurunu nasıl sonuna kadar büyük bir cesaretle korumak zorunda olduğunu ele alır.

semboller 
antonius: ,bu şiirin baş kahramandır (bir trajik kahraman olarak da okunabilir). çok seçkin bir hayat yaşamış, başarılı olduğu kadar hırslı bir kişinin simgesidir. ancak kahramanın yaşadığı bu hayat bir anda yıkımın ve ölümün eşiğine gelir.

i̇skenderiye: bu şehir kavafis'in birkaç şiirinde kullanılmıştır. burası şairin evi olmakla beraber arzu ve başarının da simgesidir. bu şiirde, maddi olduğu kadar manevi zevkleriyle de var olan bir şehir olarak nitelendirilebilir.

dionysos (bacchus): şarap ve zevk tanrısıdır. aniden kopan ve antonius'un kaçınılmaz felaketine yol açan kaderi sembolize eder.

ezgiler: şehrin dört bir yanından duyulan zaferin sesidir. bir kişinin yaşamının sonunda kutsanan güzel anların, yaşamdaki başarıların bir işaretidir. buradaki trajik kahraman, bundan sonra sonsuza dek kaybetmiş olarak sayılacak olsa da, kendisi bunun bilincinde hayatındaki zaferleri hatırlar.

gece yarısı: şiir, kaderlerini kabul etmeye veya yüzleşmeye tamamen hazırlıksız olduğu için, kişinin hayatının sona ermesine uygun görülen gece yarısında geçer.

görünmeyen geçit töreni: bu, uğursuz bir mesajın, kaçınılmaz bir sonun, ve kötü alametlerin simgesidir. şiiri bize plutarhos tarafından aktarılan anlatıyla birleştirir. bu alay, kahramanın hayatının sonunu işaret ettiği için sevinç ve heyecanın kaybını sembolize eder.

uyarlamalar 
leonard cohen ve sharon robinson bu şiiri "alexandra leaving" adlı şarkıları için bu şiirden esinlenirler (, 2001). kavafis'in teması i̇skenderiye şehrine itafen yazılıyken, cohen'in versiyonu alexandra adında bir kadına yazılmıştır.

müslüm gürses'in i̇stanbul'a elveda şarkısı murathan mungan'ın seçimi üzerine bu şiirden esinlenerek yazılmıştır.

kaynakça

dış bağlantılar() 

 şiirin yunanca  ve türkçe çevirisi  ("tanrının antonius'u bırakmasıdır" adı altında, ionna kuçuradi ve a. turan oflazoğlu)

tarihî şiirler
dionysos
yunan edebiyatı