Firavunizm

firavuncu hareket veya firavunculuk, 1920'lerde ve 1930'larda mısır'da öne çıkan bir ideolojidir. mısır'ın (𓈎𓅓𓏏𓊖)i̇slam öncesi geçmişine baktı ve mısır'ın daha büyük bir akdeniz medeniyetinin parçası olduğunu savundu. bu ideoloji, nil nehri ve akdeniz'in rolünü vurguladı. firavunluğun en önemli savunucusu taha hüseyin'di.

mısır kimliği 
demir çağı'ndan bu yana mısır kimliği mısır i̇mparatorluğu en uzun süre yerli mısır kültürü, dini ve kimliğinin etkisi altında gelişti (bkz. eski mısır). mısırlılar daha sonra birkaç yabancı hükümdarın kısa süreli ardıllığının etkisi altına girdiler. bu yabancı yöneticiler altında mısırlılar üç yeni dine, hristiyanlığa, museviliğe ve i̇slam'a uyum sağladılar ve yeni bir dil olan mısır arapçasını ürettiler. 4. yüzyıla gelindiğinde, mısırlıların çoğu hristiyanlığa geçmişti ve 535'te roma i̇mparatoru justinian, mısır'ın eski dininin resmi sonunu belirleyen philae'deki i̇sis tapınağı'nın kapatılmasını emretti.

orta çağ boyunca, eski mısır uygarlığının anıtları bazen bir cahiliyye ("barbar cehalet") döneminin kalıntıları olarak yok edildi. harabelerin çoğu 13. ve 14. yüzyıllarda mısır'da sel, kıtlık ve veba döneminde meydana geldi ve bazı insanları cahiliyye dönemine ait bu kalıntıların devam etmesi nedeniyle allah'ın mısırlıları cezalandırdığına inandırdı. orta çağ'daki en dikkate değer yıkım eylemleri, 1311'de fustat'ta tanrıça i̇sis'in bir heykelinin yıkılması ve 1350'de memphis'te bir tapınağın yıkılmasıydı; horus'un gözü) tapınağın duvarlarında korkulduğu gibi tapınağı yıkanların ölümüne neden olmamıştır.

kuran, hikâyesi mısır'dan çıkış kitabında anlatılan firavun'u özellikle allah'a karşı çıkan gaddar bir zorba olarak seçti ve genel olarak firavunlar i̇slami gelenekte cahiliyyeden zevk alan ahlaksız despotlar olarak tasvir edildi. halife yezid iii gibi birkaç müslüman lider, tüm firavun anıtlarının yıkılmasını emretti. bununla birlikte, giza piramitleri ve sfenks gibi anıtlarda halkın yerel gurur duyduğuna dair önemli kanıtlar var, o kadar ki bu anıtlar isyanlara neden olma korkusuyla asla yıkılmadı. firavunlara ait mısır'ın anıtları, genellikle büyülü güçlere sahip olarak görülüyordu ve kuran'ın eski mısır'ı özellikle kınanması gereken bir cahiliyye dönemi olarak lanetlemesine rağmen, sıradan mısırlılar tarafından saygı nesneleri olarak görülüyordu. 1378 gibi geç bir tarihte, sözde müslüman köylülerin geceleri sfenks'in önünde tütsü yakıp sfenks'i konuşturmak için dualar okudukları ve bunun da bir sufi azizinin sfenks'e saldırmasına neden olduğu bildirildi. yerel efsaneler, sfenks'e yapılan saldırının giza'da ancak kutsal adamın linç edilmesiyle sona eren büyük bir kum fırtınasına yol açtığını iddia etti.

mısır'da, piramitlerin ve sfenks'in eski mısır'ın diğer kalıntılarıyla birlikte büyülü güçlere sahip olduğuna dair yaygın inanç, 13. yüzyıldan kalma müslüman bir yazar olan jamal al-din al-idrisi'nin piramitleri yok etmek için uyarmasıyla, onların hayatta kalmasını sağlamak için çok şey yaptı. atların insan kanında yürümesine neden olacak karanlık doğaüstü güçleri serbest bırakacak ve onu piramitlerin kendi haline bırakılmasının en iyisi olduğu sonucuna götürecekti. eski mısır harabelerine yatırıldığı söylenen büyülü güçler hakkındaki bu tür inançlar, mısır'ın eski geçmişine duyulan belirli bir halk gururu ve saygısına tanıklık ediyordu. aynı şekilde orta çağ'da mısırlılar, mısır'dan çıkış kitabı'nda ve kuran'da bahsedilen firavun'un mısırlı değil, i̇ranlı olduğu şeklinde bir hikâye uydurarak eski geçmişteki gururu kurtarmaya çalıştılar. kuran bunu kınamaktadır. harabelerin yok edilmesini önlemek için, orta çağ mısırlılar genellikle harabeleri i̇slam peygamberi muhammed'in sahabeleri veya yerel sufi azizlerle ilişkilendiren hikâyeler icat ederek "i̇slamlaştırdılar" ve böylece onları yok edilemeyecek yarı i̇slami yerlere dönüştürdüler.

hiyeroglif bilgisi 6. yüzyıldan jean-françois champollion'un rosetta taşı'nı deşifre ettiği 1822 yılına kadar kaybolduğu için, eski mısır'ın anısı, kesin anlamı çoktan kaybolmuş olan çeşitli anıtlar inşa eden etkileyici bir uygarlığın hatırasıydı. onunla popüler özdeşleşmenin kapsamı. mısır'ın osmanlı valisi (valisi) olan ve 1805'ten 1849'daki ölümüne kadar ülkeyi demir bir elle yöneten arnavut tütün tüccarı büyük muhammed ali, eski mısır'ın harabelerine hediye kaynağı olmaktan başka ilgi duymadı. yabancı liderler  aynı şekilde mohammad ali, avrupalıların eski mısır kalıntılarını yanlarında götürmelerine karşı müsamahakar bir tavır sergiliyordu ve i̇talyan giovanni battista belzoni gibi çeşitli yerlerin yağmalanmasına izin verirken, yağma fırsatları nedeniyle kahire'de diplomatik bir görev çok aranıyordu. muhammed ali'nin yetkililerinden biri olan rifa'a al-tahtawi, 1836'da onu mısır'daki alanların yağmalanmasına son vererek mısır'ın mirasını korumaya ve mısır'ın hazinelerini avrupa'ya götürülmesine izin vermek yerine sergilemek için bir müze kurmaya ikna etti. tahtawi daha sonra 1868'de, arkeologların keşiflerinden ve hiyerogliflerin deşifre edilmesinden yararlanan bir eski mısır tarihi yayınladı; bu, eski mısır mirasının modern mısır'da ulusal gururun bir sembolü olarak ilk kez kullanıldığına işaret ediyordu.

milliyetçilik 
20. yüzyılda mısırlılar, mısır'daki i̇ngiliz işgalini sona erdirmeye çalışırken, etnik-bölgesel seküler mısır milliyetçiliğinin ("firavunizm" olarak da bilinir) yükselişine yol açarken, kimlik sorunları ön plana çıktı. modern tarihçi ve colorado üniversitesi profesörü james p. jankowski'ye göre, firavunizm, savaş öncesi ve savaş arası dönemlerde mısırlı sömürgecilik karşıtı aktivistlerin baskın ifade biçimi haline geldi;

firavunizm, mısır'ı, kökenleri mö 3100'de yukarı ve aşağı mısır'ın birleşmesine kadar uzanan ve mısır'ı orta doğu'dan çok avrupa'ya daha yakın gösteren ayrı bir coğrafi ve siyasi birim olarak kutladı. eski mısır geçmişine odaklanma, arap ve i̇slami kimlikleri küçümsemek için kullanılan mısır farklılığının bir sembolü olarak kullanıldı ve mısır'ı bir yakın doğu ulusundan ziyade bir avrupalı olarak damgalamayı amaçladı. firavunizm ilk olarak 20. yüzyılın başlarında mısır'ı dünyanın ilk devleti olarak adlandıran mustafa kamil paşa ve modern mısır'da hayatta kalan bir "firavun çekirdeği" hakkında yazan ahmed lütfi el-sayed'in yazılarında ortaya çıktı.

1931'de mısır ziyaretinin ardından suriyeli arap milliyetçisi sati 'al-husri şunları söyledi:

 1930'ların sonları, büyük ölçüde suriyeli / filistinli / lübnanlı entelektüellerin çabaları nedeniyle mısır'daki arap milliyetçiliği için biçimlendirici bir dönem olacaktı. yine de, 1945'te merkezi kahire'de olmak üzere arap devletleri birliği'nin kurulmasından bir yıl sonra, oxford üniversitesi tarihçisi h. s. deighton hala şunları yazıyordu:

mısır'ın en önde gelen milliyetçilerinden ve arap karşıtlarından biri, mısır'ın 20. yüzyılın en önemli yazarı taha hüseyin'di. arap birliği ile olan anlaşmazlığını ve mısır milliyetçiliğine olan inançlarını birçok kez dile getirdi. 1933'te kawkab el sharq dergisinde yazdığı en tanınmış makalelerinden birinde şöyle yazmıştı:

1940'lara kadar mısır'ın daha çok bölgesel, mısır milliyetçiliğinden yana olduğu ve pan-arap ideolojisinden uzak olduğu iddia edildi. mısırlılar genellikle kendilerini arap olarak tanımlamadılar ve mısırlı milliyetçi lider saad zaghlul'un 1918'de versailles'da arap delegelerle görüştüğünde, mısır sorununun bir mısır sorunu olduğunu iddia ederek onların devlet olma mücadelelerinin bağlantılı olmadığı konusunda ısrar etmesi açıklayıcıdır. arap sorunu değil.

şubat 1924'te şimdi mısır başbakanı olan zaghloul, kral tutankhamun'un mezarında bulunan tüm hazineleri howard carter liderliğindeki i̇ngiliz arkeoloji ekibinden, hazinelerin mısır'a ait olduğu gerekçesiyle ve carter'ın onları götürmesini engellemek için ele geçirdi. britanya istediği gibi. zaghloul, el koymayı "ulusun haklarını ve onurunu savunmanın hükümetin görevi olduğu" gerekçesiyle gerekçelendirdi. 6 mart 1924'te zaghlul, luksor'da şimdiye kadar görülen en büyük kalabalığı çektiği bildirilen projektörlerle aydınlatılan gökyüzü ile geceleri düzenlenen ayrıntılı bir törenle kral tutankhamun'un mezarını mısır halkına resmen açtı. tutankhamun mezarının açılışı, i̇ngiliz yüksek komiseri mareşal allenby'nin gelişiyle milliyetçi bir gösteriye dönüştü ve i̇ngilizlerin mısır'ı derhal boşaltmasını talep etmeye başlayan kalabalık tarafından yüksek sesle yuhalandı. uzun süredir ölü olan tutankhamun, wafd partisi tarafından mısır milliyetçiliğinin bir sembolüne dönüştürüldü, bu nedenle carter'ın mezarından hazineleri alma planları mısır'da böyle bir muhalefet uyandırdı. bununla birlikte, tutankhamun'un hazineleri davası, zaghlul'un mısırlılara karşı küstahça davrandığı düşünülen carter ve ekibine karşı ancak şubat 1922'de kazanılmış olan mısır bağımsızlığını savunmak için yaptığı fırsatçı bir hareketti.

1933'te milliyetçi ve faşist genç mısır cemiyeti'ni kuran ahmed hüseyin, 1928'de krallar vadisi'nde yaptığı keşif gezisinden sonra mısır milliyetçiliğine ilgi duymaya başladığını ve bunun kendisine mısır bir zamanlar büyükse, o zaman olabilir inancıyla ilham verdiğini belirtti. tekrar harika ol  genç mısır derneği, parti mitinglerinde düzenli olarak bahsedilen eski mısır geçmişini yüceltti ve mısır'ın türk-çerkes aristokrasisine atıfta bulunarak, mısır'ın "türk veya çerkez kanından değil, firavun kanından bir eylem lideri olmasını" talep etti. ". başlangıçta, genç mısır cemiyeti, mısır'ın sadece başka bir müslüman ve/veya arap ulusu olmadığını, daha ziyade eski mısır mirası nedeniyle çok farklı bir kimliğe sahip olduğunu vurgulayan mısır milliyetçiliğinin çok özelci bir yorumuna sahipti. i̇talya ve almanya'daki faşist hareketler çizgisinde yakından modellenen genç mısır cemiyeti, i̇ngilizlerin mısır'dan çekilmesi, mısır ve sudan'ın birleşmesi ve mısır'ın arap milliyetçiliği bayrağı altında bir imparatorluk yaratması çağrısında bulundu. atlantik'ten hint okyanuslarına kadar uzanır. genç mısır cemiyeti'nin eski mısır'ın görkeminden söz etmesi, mısırlıların önerilen pan-arap devletine neden hükmedeceklerini açıklamak için kullanıldı. ancak hüseyin, firavunluğun yalnızca orta sınıf mısırlılara hitap ettiğini keşfetti ve partisinin çekiciliğini mısırlı kitlelerle sınırladı. 1940'tan başlayarak, genç mısır derneği firavunizm'i terk etti ve kendisini i̇slami köktendinci bir parti olarak yeniden keşfetmeye çalıştı.

"firavunculuk", köktendinci müslüman kardeşler'in kurucusu ve yüce rehberi hassan al-benna tarafından, i̇slam öncesi geçmiş için i̇slami bir terim olan cahiliyye ("barbarca cehalet") dönemini yücelttiği için kınandı. 1937 tarihli bir makalesinde banna, muhammed ve arkadaşları yerine akhenaten, büyük ramesses ve tutankhamun gibi "pagan gerici firavunları" yücelttiği ve mısır'ın müslüman kimliğini "yok etmeye" çalıştığı için firavunluğa saldırdı. banna, mısır'ın yalnızca daha geniş i̇slam ümmetinin ("topluluk") bir parçası olabileceği ve mısır'ı i̇slam dünyasının geri kalanından farklı kılmaya yönelik herhangi bir çabanın allah'ın iradesine aykırı olacağı konusunda ısrar etti.

arap kimliği 
bununla birlikte, kral faruk yönetimindeki mısır, 1945'te arap birliği'nin kurucu üyesi ve 1948 filistin savaşı'nda filistinlileri desteklemek için savaş ilan eden ilk arap devletiydi. bu arap milliyetçiliği duygusu, 1952 mısır devrimi'nden sonra katlanarak arttı. devrimin birincil liderleri muhammed naguib ve cemal abdül nasır, mısır'ın bireysel yerli kimliğinden duyulan gururun, kapsayıcı bir arap kültürel kimliğinden duyulan gururla tamamen tutarlı olduğunu vurgulayan sadık arap milliyetçileriydi. naguib'in lider olarak görev yaptığı süre boyunca mısır, ülkenin arap dünyasının geri kalanıyla olan bağlarını sembolize etmek için arap kurtuluş bayrağını benimsedi.

bir süre mısır ve suriye birleşik arap cumhuriyeti'ni kurdu. birlik feshedildiğinde mısır, mısır'ın mevcut resmi adı olan mısır arap cumhuriyeti'ni benimsediği 1971 yılına kadar uar olarak bilinmeye devam etti. ancak mısırlıların arapçılığa bağlılığı, özellikle 1967 altı gün savaşı'ndan sonra sorgulandı. binlerce mısırlı hayatını kaybetmişti ve ülke pan-arap siyasetinden hayal kırıklığına uğramıştı. nasır'ın halefi enver sedat, hem kamu politikası hem de i̇srail'le yaptığı barış girişimi yoluyla, yalnızca mısır ve mısırlıların kendi sorumluluğunda olduğunu tartışmasız bir şekilde iddia ederek, tartışmasız bir mısır yönelimini yeniden canlandırdı. yeni resmi isim dışında "arap", "arabizm" ve "arap birliği" terimleri bariz bir şekilde ortadan kalktı. (ayrıca bkz. liberal çağ ve cumhuriyet bölümleri.) sedat, 1974'te büyük kral ramses'in mumyasının restorasyon çalışmaları için paris'e gitmesini ayarladığında olduğu gibi, yalnızca uluslararası tüketim için firavunizmle uğraştı; kral ramses'in cesedinin bulunduğu tabut fransız topraklarına değdiğinde, fransızların charles de gaulle havaalanında bir devlet başkanına yakışır şekilde 21 silahlı selam vermesi için bir şeref kıtası sağlamasında ısrar etti. yurt içinde, mısır müzesi'ndeki mumya odasını müslüman hassasiyetleri rahatsız ettiği için kapatan sedat döneminde firavunizm cesaretini kırmıştı, ancak özel sedat'ın eskilere bir dereceye kadar saygı göstererek "mısır krallarının bir gösteri yapılmadığını" söylediği söylendi. geçmiş. firavunizm, bugün mısır'da turizm endüstrisi için büyük ölçüde var ve çoğu mısırlı, eski mısır ile derinden özdeşleşmiyor.

bugün mısırlıların ezici çoğunluğu kendilerini dilbilimsel anlamda arap olarak tanımlamaya devam etse de, büyüyen bir azınlık bunu reddediyor, arap ve pan-arap milliyetçi politikalarının başarısızlıklarına işaret ediyor ve hatta alenen itirazlarını dile getiriyor. ülkenin mevcut resmi adı.

2007'nin sonlarında günlük el-masri el-yom gazetesi, i̇mbaba'nın işçi sınıfı semtindeki bir otobüs durağında vatandaşlara arap milliyetçiliğinin (el-qawmeyya el-'arabeyya) onlar için neyi temsil ettiğini sormak için bir röportaj yaptı. mısırlı müslüman bir genç, "arap milliyetçiliği, kudüs'teki mısır dışişleri bakanı'nın filistinliler tarafından aşağılanması, arap liderlerin sedat'ın öldüğünü duyunca dans etmesi, mısırlıların doğu arabistan'da küçük düşürülmesi ve tabii ki arap ülkelerinin savaşması demektir" yanıtını verdi. son mısır askerine kadar i̇srail."  bir diğeri, "arap ülkelerinin mısırlılardan nefret ettiğini" ve i̇srail ile birliğin arap milliyetçiliğinden daha olası olabileceğini, çünkü i̇sraillilerin en azından mısırlılara saygı duyacağına inanıyor.

arap milliyetçiliğine veya mısırlıların arap olduğu fikrine karşı çıkan bazı çağdaş önde gelen mısırlılar arasında eski eserler yüksek konseyi genel sekreteri zahi hawass, popüler yazar usame anwar okasha, mısır doğumlu harvard üniversitesi profesörü leila ahmed, parlamento üyesi suzie greiss yer alıyor., farklı yerel gruplara ve aydınlara ek olarak.  bu anlayış, neil derosa'nın joseph's seed adlı romanında "mısırlıların arap olmadığını  asla olmayacağını ilan eden"  bir karakteri tasvir etmesi gibi başka bağlamlarda da ifade edilir.

arap milliyetçiliğini eleştirenler 
mısırlı arap milliyetçiliği eleştirmenleri, bunun mısır kültürünün yalnızca bir yönünü üst üste bindirerek yerli mısır kimliğini aşındırmaya ve / veya küçümsemeye çalıştığını iddia ediyor. mısır devletinde kolektif tanımlamaya yönelik bu görüşler ve kaynaklar, kahire'de saha çalışması yürüten bir dil antropoloğunun sözleriyle özetlenmiştir:

kıptiler 
pek çok kıpti entelektüel, kıpti kültürünün büyük ölçüde hristiyanlık öncesi, eski mısır kültüründen türetildiğini belirten bir firavunizm versiyonuna sahip. kıptilere mısır tarihi ve kültüründe derin bir miras hakkı veriyor. bununla birlikte, bugün bazı batılı bilim adamları, firavunculuğu geç bir gelişme olarak görmekte, esasen oryantalizm tarafından şekillendirildiğini savunmakta ve geçerliliğinden şüphe duymaktadırlar.

bütünleştirici bir ideoloji olarak firavunluğun sorunları 
kanadalı arkeolog michael wood, nüfusu bütünleştirici bir ideoloji olarak firavunculuğun temel sorunlarından birinin, mısırlıların çoğu için çok uzak bir zamanı yüceltmesi ve dahası, arapça konuşan müslümanlar için görünür süreklilik belirtilerinden yoksun olması olduğunu savundu. ortak bir dil, kültür veya alfabe gibi çoğunluk. wood, eski mısır'ın bir "köle devleti" olduğuna dair popüler inancın arkeologlar ve tarihçiler tarafından sorgulandığını, ancak hem i̇slam hem de batı uluslarında tutulan bu popüler "köle devleti" imajının bu dönemle özdeşleşmeyi sorunlu hale getirdiğini belirtti. zulüm onu i̇srailoğullarını köleleştirmeye götüren ve akılsızca musa'yı kızıldeniz'in iki yanından geçerek musa'yı takip etmeye çalışırken kibri ölümüne neden olan isimsiz bir firavun'un çıkış kitabı'nda anlatılan hikâye, firavunların çağlar boyunca tasvir edilmesine yol açmıştır. tiranlığın sembolü olarak. başkan sedat, 6 ekim 1981'de kahire'de bir askeri geçit törenini izlerken suikasta kurban gittiğinde, onun müslüman köktendinci suikastçılarının "firavun'u öldürdük!"  arapça'da, zalimce hareket etmek anlamına gelen tafar ʽ ana fiili, kelimenin tam anlamıyla "firavun gibi davranmak" olarak çevrilir.

wood, çoğunlukla "ölüm saplantılı, aristokrat, pagan bir toplumun kalıntıları olan mezarlar, saraylar ve tapınaklardan" oluşan eski mısır'ın ayakta kalan kalıntılarının bile popüler bir "köle devleti" imajını doğrular gibi göründüğünü yazdı. "esas olarak yabancı bilim adamları tarafından geliştirilen mısır tarihinin daha sofistike modelleri göz ardı edilmeye devam ediyor". eski mısır harabeleri, kendilerini inşa ettiren tanrı-kralların büyüklüğü hakkında gösterişli ve gösterişli böbürlenmeleriyle, kendilerini yaşayan tanrılar ilan eden krallara kölece hizmet etmeye adanmış bir toplum izlenimi veriyor ve uzmanların tersini demesine rağmen populer kültür genelde böyle kabul ediyor. wood, mısırbilimcilerin eski mısır'daki sıradan insanların duyguları ve düşünceleri hakkında çok az şey bildikleri için durumun gerçekten böyle olup olmadığının kesin olmadığını, ancak eski mısır'ın "son derece tabakalı bir toplum" olduğunun açık olduğunu yazdı. bugünkü insanların değerleri şimdikinden çok farklı olan bir toplumla özdeşleşmeleri için zorluklar çıkarabilmektedir.

firavunizmin 1940'lardan başlayarak düşüşe geçmesinin başlıca nedenlerinden biri, kuran'ın eski mısır'ı bu kadar güçlü bir şekilde kınaması ve mısırlı müslümanların inançlarını terk etme suçlamalarına yol açmadan eski mısır sembollerini kullanmalarını çok zorlaştırmasıydı  wood yazdı mısır ve meksika arasındaki temel farklardan biri, meksikalıların olmekler, mayalar ve mexica (aztekler) gibi mezoamerikan uygarlıklarından unsurları bünyesine katabilmeleri ve içermeleridir. 1521 ve 1821'de bağımsızlıkla yeniden başladı, oysa mısırlıların "bu tür sembollerin i̇slami olmadığı veya i̇slam karşıtı olduğu suçlamalarına açık bırakılmadan" firavun sembollerini kullanması imkansız. wood şöyle yazdı: "i̇slam ve firavunların mısır'ı ancak büyük zorluklarla uzlaştırılabilirdi; sonunda rekabet etmekten başka çareleri yoktu. . . i̇lham almak için kadim tarihlerine bakmak isteyen mısırlı milliyetçiler sıfırdan başlamak zorunda kalacak ve firavun geçmişinin gerçekten bir arada bulunamayacağı i̇slami bir kimlikten kendilerini uzaklaştırmak zorunda kalacaklardı".

19. yüzyılda ve 20. yüzyılın ilk yarısında eski mısır üzerine yapılan arkeolojik çalışmaların neredeyse tamamının yabancı arkeologlar tarafından yapılması ve mısırlıları bu dönemi incelemekten caydırması başka bir sorun ortaya çıkardı. batılı arkeologlar, eski mısır çalışmalarının modern mısır ile hiçbir ilgisi olmadığını görme eğilimindeydiler; mısırbilim terimi bile modern mısır'ı değil, roma öncesi mısır'ı incelemeyi ifade eder. 19. yüzyılda, mısırlıların eski mısırlıların torunları olmadığını veya alternatif olarak, eski mısır tarihinin ırksal olarak üstün işgalcilerin fetihlerinin neden olduğu bir yenilenme döngüsü ve melezleşmenin neden olduğu düşüşü iddia etmek için çeşitli ırk teorileri tasarlandı. ırksal olarak aşağı yerli nüfus ile. bu tür teorilerin amacı, batı'nın, halkı modern mısırlılarla hiçbir bağlantısı olmayan "fahri batılılar" olarak görülen eski mısır'ın "gerçek mirasçıları" olduğunu iddia etmekti. bu tür çabaların etkileri, birçok mısırlıyı firavun geçmişinin gerçekten de miraslarının bir parçası olmadığına ikna etmekti.

dahası, kıpti dili eski mısır dilinden geldiği için, 19. yüzyıldan başlayarak bazı kıptiler, müslüman çoğunluktan "daha saf" mısırlılar olduklarını vurgulamanın bir yolu olarak firavunizm ile özdeşleştiler. ulusal bir kimlik inşa etme amacıyla, bir azınlığın çoğunluktan daha otantik mısırlı olması nedeniyle ayrıcalıklı kılınması için kullanılabilecek bir ideoloji sorun teşkil etmektedir ve genel olarak hem müslümanları hem de kıptileri kucaklayan bir mısır ulusal kimliği oluşturma çabaları, geçmişin daha yakın dönemleri. wood, ulusal gurur inşa etmek amacıyla, "mısırlı milliyetçi için firavun geçmişinin yanlış geçmiş olduğunu" yazdı. bu konuda farklı fikirler olsa da genel olarak antik mısır kültürü mısır için daha sağlıklı ve verimli sonuçlar ortaya çıkarma potansıyali olan bir fikir akımıdır. ama güncellenmeye ve gelişmeye ihtiyaç duyar.

ayrıca bakınız 

 kıptiler
 1919 mısır devrimi
 mısır'daki etnik gruplar
 etnik kimlik
 ulusal efsane
 fenikecilik
 asur devamlılığı
 kemetizm
 şuubiye
 𓈎𓅓𓏏𓊖
 𓂋𓏤𓈖𓈎𓅓𓏏𓊖

kaynakça

kaynakça 

 
 wood, michael "the use of the pharaonic past in modern egyptian nationalism" p. 179–196 from the journal of the american research center in egypt, volume 35, 1998

20. yüzyılda mısır
𓂋𓏤𓈖𓈎𓅓𓏏𓊖
felsefe denemeleri
mısır
firavuncul
𓈎𓅓𓏏𓊖
kıpti
kemet
taha hüseyin
firavun
pharonizm
i̇ncelenmemiş çeviri içeren sayfalar