mismayil/tr_wikipedia huggingface dataset:
Evciler

evciler, afyonkarahisar ilinin bir ilçesidir.

afyonkarahisar'a 132 km mesafede düz bir alanda kurulmuştur. 1991 yılında ilçe olmuştur. afyonkarahisar-denizli kara yolu üzerindedir.

tarihçe
çevre höyüklerde bulunan parçalardan tarihinin lidyalılara kadar uzandığı anlaşılmaktadır. bugün ilçede kocahöyük ve küçükhöyük diye bilinen iki höyük ile öküzviran ve kocaviran isminde iki örenyatağı vardır. hititler, yeni hitit devrinde şuppiluliuam (mö 1380-1345) zamanında ege'den akdeniz'in doğu kıyılarına kadar uzanmış ve ön asya'nın en güçlü imparatorluğunu kurmuşlardır. evciler ilçesinin, mira kuvalya krallığının yıkılışından sonra seha irmağı krallığı'na katıldığı ve bu krallığın elinde çok kısa bir süre (40-50 yıl) kaldığı söylenmektedir.

coğrafya
ege bölgesinin i̇ç batı anadolu ile göller bölgesi arasında yer alır. bir başka deyişle; i̇ç anadolu yaylasının ege kıyılarına açılan bölgesindedir. i̇lçe, evciler ovasının orta kısmında kurulmuş olup, bu düzlük saha kuzey kısmına doğru yükselmektedir. ovanın kuzey kenarı bozdağ tepeleri ile çevrilmiştir. ovanın batısında maymun dağı, kuzey doğusunda ise büyük menderes, işıklı barajı ve akdağ bulunmaktadır. evciler, kuzeyden denizli'nin çivril (40 km), doğudan dinar(26 km), güney batıdan dazkırı(21 km) ilçeleriyle komşudur. i̇lçenin yüzölçümü ise 235 km²'dir.

deniz seviyesinden yüksekliği 981 m'dir. i̇lçede genellikle karasal iklim görülür. fakat işıklı barajı ile acıgöl'ün iklimi biraz daha yumuşattığı bilinmektedir. i̇lçeye ulaşım hem kara yolu, hem de demiryolu ile yapılmaktadır. i̇lçe jeolojik olarak çok hafif meyilli bir morfoloji göstermektedir.

ekonomi
i̇lçe, bitki örtüsü bakımından çok zayıftır. koruların dışında orman yoktur. bütün boş alanlar ekilidir. nadas sistemi uygulanır. i̇lçe ekonomisi tarım, hayvancılık ve dokumacılığa dayanır. küçükhöyük ve büyükhöyük civarında sulu tarım, diğer alanlarda ise kuru tarım yapılmaktadır. en çok yetiştirilen tarım ürünleri buğday, arpa, susam, haşhaş, ayçiçeği ve pancardır.

evcilerde ticarî amaçlı olarak süt üreticiliği, büyükbaş ve küçükbaş hayvancılığı süt inekçiliği yapılmaktadır. i̇lçede süt ve süt mamulleri işleyen mandıra ve süt toplama merkezi bulunmaktadır.

i̇lçe ve ilçeye bağlı köy, beldelerde belçika, almanya, i̇sviçre, fransa ve avusturya gibi avrupa ülkelerinde çalışan kayda değer sayıda işçi ailesi bulunmaktadır.

i̇lçe merkezinde; 5 ilkokul, 3 ortaokul ve 1 lise bulunmaktadır.

nüfus 
i̇lçenin nüfusu 2020 yılı adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre 7.311'dir. bu nüfusun 3.451'i ilçe merkezinde yaşamaktadır.

i̇lçe; 7 köy ve 6 mahalleden oluşmaktadır.

kaynakça
Sedat Güler

sedat güler (d. 1966), türk atıcı

atıcılık sporuna 12 yaşında başladı. havalı tüfekte, romanya'da yapılan uluslararası müsabakada 3. oldu. 40 kez milli olan sedat güler birçok kez türkiye şampiyonluğu kazanmıştır.

1966 doğumlular
türk erkek atıcılar
yaşayan insanlar
Diyadin

diyadin (), ağrı ilinin bir ilçesidir.

tarihçe
diyadin eski bir şehirdir. tarihteki adı daudyana'dır. i̇lçe ve yakın yerlerinde antik kentler, tarihî kalıntılar mevcuttur. diyadin kalesi, meya köyü harabeleri ve şehri ile tokluca kalesi, bunların başlıcalarıdır. bölge arsaklı, selçuklu, i̇lhanlı, karakoyunlu, safevi ve osmanlı egemenliğinde kaldı. 1514 çaldıran, en son olarak da 1578 osmanlı-i̇ran savaşı sonunda van bölgesi ile birlikte osmanlı topraklarına katıldı. aynı yıl van beylerbeyliğine dahil edilen beyazıt sancağı'na bağlı bir kaza oldu. 1744'te sancağın 4 kazası ile birlikte erzurum beylerbeyliğine bağlandı. i. dünya savaşı sırasında yaklaşık üç yıl rus işgalinde kalmış ve 14 nisan 1918'de tekrar türk yönetimine girmiştir.

coğrafya
i̇lçe merkezinin 5 kilometre güneyinde bulunan diyadin kaplıcaları yılanlı, davud, köprü, tunca, özdenler kaplıcaları olmak üzere beş bölüme ayrılır. akkoyunlu beyi uzun hasan’ın oğlu ziyaeddin bey, binlerce seneden beri kullanılan bu kaplıcaların yakınlarında ilk tesisleri kurmuştur. davut ve köprü çermikleri, sularının özellikleri bakımından birbirlerine benzemektedir. köprü çermiğinin tortuları murat nehri üzerinde doğal bir köprü meydana getirdiği için bu isim verilmiştir. kaplıcalar demir, kükürt, sülfat, kalsiyum ve bikarbonat bakımından zengindir. suyun sıcaklığı 60-70 derecedir. meya mağaraları mevcuttur.

nüfus

yerel yönetim

kaynakça
Evren, Ankara

evren, eskiden çıkınağıl, ankara ilinin bir ilçesidir. güneyde aksaray'a bağlı sarıyahşi ilçesi, kuzeyde ve doğuda kızılırmak nehri, batıda şereflikoçhisar ilçesi ile çevrilidir.

tarih 
anadolu uygarlıklarının her dönemin yaşandığı evren, anadolu’nun en eski yerleşim merkezlerinden birisidir. hititler, frigler, persler, romalılar, selçuklu hanedanı, karahanoğulları ve osmanlılar bu bölgede tarih boyunca çeşitli yerleşim yerleri oluşturmuşlardır.

kültür bakanlığının ilçe ve çevresinde yaptırmış olduğu araştırmalar sonucu m.ö. 2400 yıllarına kadar tunç çağı, demir çağı ve roma dönemine ait eserlerin varlığı saptanmıştır. ayrıca baraj sularının kıyısında yapılan kazılarda tufan dönemine ait olabileceği belirtilen 10 milyon yıllık fosil kalıntıları bulunmuş ve halen çalışmalar aralıklarla devam etmektedir.

selçuklu ve osmanlılar döneminde türklerin yerleşim bölgesi olan evren üzerinde aynı zamanda tarihi i̇pek yolu geçmektedir.

şu an ilçede yaşayan halkın genelinin türkmen boylarından olduğu bir araştırmaya göre de "derbent"* oldukları sanılmaktadır.

1963 yılına kadar köy statüsünde olup çıkınağıl adı ile anılan ilçe, 1957 yılında önceki kuruluş yeri hirfanlı baraj gölü suları altında kalması nedeni ile şu anki mevkisine taşınmıştır. 1963 yılında şereflikoçhisar ilçesine bağlı olarak belde olmuş, 1982 yılında ise adı evren olarak değiştirilmiştir. 1990 yılında çıkarılan 3644 sayılı kanun ile adı "evren" kalmak kaydı ile ilçe statüsüne dönüştürülerek 2.8.1991 tarihinde de ilk kaymakamı atanmıştır.

i̇lçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 9 köy ve 5 mahalleden oluşmaktadır. askeri darbe dolayısıyla, 21 mayıs 1984'te çıkınağıl adıyla bir belde olan yerleşimin adı "evren" olarak değiştirildi.

derbent: sınır üzerinde bulunan küçük kale, dağ üzerindeki geçitlerde ve boğazlarda bulunan karakol. ayrıca iki dağ arasındaki geçit ve boğaz anlamına da gelir.

nüfus

mahalleler 
evren'in 13 mahallesinin 4'ü merkezde bulunmaktadır. merkez mahallelerinde 1.721 kişi (%62,5) yaşamaktadır. en uzak mahallesi ise 23,5 km uzaklıktaki i̇nebeyli'dir. i̇lçede nüfusu en fazla olan, 496 kişi ile yeni mahallesidir. evren'in nüfusu 2017 yılında 31 kişi azalmıştır.

evren ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

* km,  kaymakamlığa olan uzaklıktır.

yönetim

belediye başkanları

kaynakça
Akyurt

akyurt, ankara'nın ilçelerinden biridir.

akyurt; i̇ç anadolu bölgesi'nde ankara sınırları içerisinde geniş ve düzgün bir arazi üzerinde kurulu bir ilçedir. eski ismi ravlı idi. i̇lçenin kuzeyinde çubuk, doğusunda kalecik, batısında pursaklar, güneybatısında elmadağ ilçeleri bulunmaktadır. i̇lçe merkezi çankırı, kastamonu ve sinop'u ankara'ya bağlayan devlet karayolu üzerinde olup, başkente uzaklığı 32 km'dir. daha önce çubuk ilçesine bağlı bir belde iken 20.05.1990 bakanlar kurulu ile çubuk'tan 15 köy kalecik'ten  köy ile ayrılarak ilçe oldu.

yüzölçümü 258 km², denizden yüksekliği ise 960 metredir. i̇lçenin kuzeyinde kalecik'e bağlanan yol üzerinde tekebeli dağı (1250 m), güneyinde hüseyin gazi tepesi (1415 metre), doğusunda ise i̇dris dağı (1985 m) bulunmaktadır.

14. yüzyıl sonuna kadar geniş ormanlık alanlara sahip olan akyurt, yüzyıllar boyu yapılan kıyımlar neticesinde ankara'nın da hamamlarının yakacak ihtiyaçlarının karşılanması neticesinde ağaçlık alanlarını büyük ölçüde yitirmişti. buna mukabil son yıllarda belediyemiz, ilçemizdeki okullar ve okullardaki öğrencilerin çabalarıyla ilçe merkezinde yeniden yeşillendirme ve ağaçlandırma çalışmalarına başlamış bu amaçla bir de hatıra ormanı kurularak ağaçlandırma çalışmaları ve ağaç sevgisi yaygınlaştırma çalışmaları sürmektedir.

bölgede faaliyet gösteren 390 civarındaki sanayi kuruluşu ile yaklaşık 30 bin kişi istihdam edilmektedir.

nüfus

mahalleler 
akyurt'un 26 mahallesinin 6'sı merkezde bulunmaktadır. merkez mahallelerinde 24.600 kişi (% 74,9) yaşamaktadır. en uzak mahallesi ise 25 km uzaklıktaki elecik'tir. merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan, 1.312 kişi ile saracalar mahallesidir. akyurt'un nüfusu 2017 yılında % 4,19 artmıştır.

akyurt ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

km, kaymakamlığa olan uzaklıktır.

tui̇k 01 şubat 2018 verileri

yönetim

belediye başkanları

kaynakça
Ayaş

ayaş, ankara'nın bir ilçesidir. ankara'nın 55 km batısındadır. tarıma elverişlidir, bazı çiftlikler bulunur. i̇çmeleri ile meşhurdur.

tarih 
ayaş'ın uzun bir tarihi vardır ve evliya çelebi'nin eserleri ile folklor şarkılarında da ismi geçer.
ayaş'a yerleşenler oğuz boylarıdır ve çeşitli köy adlarının bayat, afşar, peçenek, kıpçak ve kargın olması da bundandır. 
1554'te, ayaş sancak merkezi ve 1864'te ankara'nın nahiyesi oldu.
eğitim bakımından ileri olan ayaş, 1900 itibarıyla 8 medrese, 2 iptidai mektep ve 1 rüştiye bulundurmaktaydı.

nüfus

yönetim

belediye başkanları

mahalleler 
ayaş'ın 33 mahallesinin sekizi merkezde bulunmaktadır. merkez mahallelerinde 4.318 kişi (% 35,1) yaşamaktadır. en uzak mahallesi ise 37,4 km uzaklıktaki gençali'dir. merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan, 1.296 kişi ile oltan mahallesidir. ayaş'ın nüfusu 2017 yılında 13 kişi artmıştır.**

ayaş ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

* km,  kaymakamlığa olan uzaklıktır.

** tui̇k 01 şubat 2018 verileri

turizm 
ayaş kaplıca, ılıca ve içmeceleriyle ünlüdür. i̇lçede 2008 yılı itibarıyla 2000 yataklı bir kaplıca tesisinin inşası başlamıştır. ayaş'ta her yıl haziranın son haftası dut festivali yapılmaktadır. 2010 yılında yaklaşık 40 bin kişi festivale katılmıştır. ayaş ilçesinde geniş yeşillik alanlar ve bol miktarda dut ağacı vardır. i̇lçe, ekonomik ve altyapısal olarak hızla gelişmektedir. ayrıca ayaş ilçesi domatesi ile meşhurdur. bunların yanı sıra ayaş tarihi paşa hamamı, asartepe kanyonu, yağmur dede türbesi gibi yerlerde bölgeye gelen ziyaretçilerin sıklıkla ziyaret ettiği noktalardır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 ayaş belediyesi
Kepsut

kepsut, balıkesir ilinin bir ilçesidir.

konum 
kepsut, balıkesir’in doğusunda, denizden 85 metre yükseklikte bir alana kurulmuş olup; balıkesir-dursunbey karayolu üzerinde üç tarafı değirmencik, kille ve simav çayı ile çevrili yarımada görünümündedir. i̇lçenin güneyinden balıkesir-kütahya demiryolu geçer. kepsut, balıkesir’e 27 km uzaklıktadır. 1953 yılında balıkesir merkezin bir bucağı olan konumundan ayrılarak ilçe statüsüne kavuşmuştur.

coğrafi özellikler 
kuzeyde 1.336 m ile çataldağ, güneydoğusunda alaçam dağları’nın eteklerinde verimli kepsut ovası uzanmaktadır. kepsut ovası oldukça verimli topraklara sahip olmasından dolayı hemen hemen her türlü ürünü yetiştirmek mümkündür.

nüfus 
i̇lçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre 28,022'dir. bunun 5545'i ilçe merkezinde, 22,477'si ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.

ekonomi 
i̇lçede büyük çapta fabrika ve üretim tesisleri yoktur. buna bağlı olarak, ekonomik gelişim gösteremediği için sürekli göç vermektedir. kepsut, tarım ekonomisine önem vermeli ve üretilen kaliteli meyvelerini (şeftali-elma-çilek gibi) iyi pazarlara sunabilmelidir. halkın önemli geçim kaynakları arasında tarım, hayvan ve ormancılık ilk sıraları alır. i̇lçede süt üretimi ileri seviyededir. şeftali, elma, çilek ve çeşitli meyveler çok kaliteli olarak yetiştirilmektedir. şeftali, ilçenin sembolü hâline gelmiş olup, ülke genelinde ünlüdür. her yıl düzenli olarak temmuz sonlarında şeftali festivali düzenlenerek, üreticinin ürününü tanıtmasına olanak sağlanır. çeşitli mesleklere ve eğitim durumuna göre sağlıklı bir dağılım listesi olmamakla beraber yaklaşık olarak nüfusun %86'sı tarım, %10'u ticaret, imalat ve küçük sanatlar sektörünü, %4'ü ise hizmetler sektörün de çalışmaktadır.

ulaşım 
 kepsut, balıkesir'e 29 km, susurluk'a 74 km ve bandırma'ya 119 km uzaklıktadır.

kültür 
balıkesir'in genelinde olduğu gibi daha çok manav karakterli köyler ağırlıktadır. bunun yanında yörük köyleri, rumeli ve kafkasya muhaciri köyleri ile tahtacı türkmen köyleri bulunmaktadır.

i̇lçenin doğusunda, dursunbey sınırı boyunca uzanan gelenduras dağı bölgesinde yaklaşık 20 köyde karakeçili yörükleri yaşar. bursa mustafakemalpaşa ve dursunbey'deki akraba köyleriyle kültürel alışveriş içindedir. balıkesir l tipi kapalı ceza i̇nfaz kurumu ilçede bulunmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar
Marmara, Balıkesir

marmara, balıkesir ilinin takımadalardan oluşan, en az nüfuslu ilçesi. marmara adası'nı ve çevresindeki küçük adaları kapsar. mermer kelimesinin orijini buradan gelir. mermeri ile ünlüdür. paşalimanı adası ise marmara ilçesine değil erdek ilçesine bağlıdır.

marmara adaları, marmara denizi’nin güneybatısında ada kapıdağ yarımadası ile şarköy arasında sığ bir deniz alanında yer alır. marmara denizi’ndeki adaların en büyüğü, ismi mermer ve marmor‘dan gelen marmara adası yaklaşık 110 km²‘lik bir alana sahiptir. adanın en yüksek yeri, radar tepe olarak da bilinen i̇lyas tepe’dir.

tarihçe 
adada ilk yerleşme, antik çağda miletoslularca olmuştur. adada deniz kolonileri ile bağlanan yerleşim, 15.yüzyıldan itibaren de türklerle devam etmektedir. geçmişte ada halkının çoğunluğu oluşturan rumlar, yüzyıllarca türklerle beraber yaşamışlardır. lozan anlaşmasına ek olarak yapılan türkiye-yunanistan nüfus mübadelesi hükümlerince rumlar, yunanistan’a gitmek zorunda kalınca adaya özellikle karadeniz bölgesi'nden gelenler ile girit adası’ndan mübadele ile gelenler yerleştirilmiştir.

antik ismi prokonnesos olan ada, kyzikos ile birlikte delos deniz birliğine bağlanmıştır. i̇lk çağlardan bu yana mermer yatakları nedeniyle ülkeyi imar etmek isteyen roma ve bizans i̇mparatorluğu’nun en ünlü komutanlarının ilgisini çekmiştir. osmanlı döneminde de yapılan cami ve sarayların mermerleri buradan sağlanmıştır.

nüfus

i̇dari yapı 
marmara adası, 4 temmuz 1987 yılına kadar erdek ilçesine bağlı kalmış, bu tarihten itibaren ilçe olmuştur. büyükşehir yasası gelmeden önce marmara ilçesine bağlı 5 köy ve 2 belde vardı. çınarlı köyü, gündoğdu köyü, asmalı köyü, yiğitler köyü, topağaç köyü ile saraylar ve avşa beldeleriydi.

turizm 
çınarlı köyü, çınarlarıyla ünlüdür. balıkçılık da oldukça ilerlemiştir. asmalı köyü, adanın son i̇stanbul çıkış noktası olması nedeniyle yat turizmine oldukça elverişlidir. turizmin yanında zeytincilik ve balıkçılıkla oldukça gelişmiştir. eski ahşap rum evlerinin hala kullanılmaktadır. 

saraylar, roma döneminden kalan mermer ocaklarıyla ünlüdür. buradan çıkartılan mermerler dünyaca ünlüdür. saraylar’da bir açık hava müzesi bulunmaktadır.

ekonomi 
adanın doğal yapısını oluşturan mermer i̇lk çağ'dan günümüze kadar önemli bir ihraç ürünü olmuştur. marmara i̇lçesi, sofralık zeytin üretiminde büyük gelişim sağlamıştır. balıkçılık ise temel geçim kaynağıdır. topağaç köyü, adanın tarımsal faaliyetlerine en elverişli köyü olup, adanın sebze ihtiyacının önemli bir kısmını sağlamaktadır.

kaynakça
Savaştepe

savaştepe, balıkesir ilinin bir ilçesidir.

savaştepe yörük köylerinin çok olduğu ve yörük kültürünün yoğun yaşandığı bir ilçedir.

tarihçe 
i̇lçenin eski adı kilesun'dur. kurtuluş savaşı esnasında yaşanan çarpışmalar ve ilçe halkının sağladığı katkılar nedeniyle 1934 yılında tbmm'nin kararıyla savaştepe adını almıştır. i̇lçenin tarihi çok eski yıllara dayanmaktadır. i̇lk kuruluş yeri şu anki yerleşim yerini 2 km doğusunda yer alan halkapınar mevkiidir.

nüfus

eğitim 
cumhuriyetin ilk yıllarında kurulmuş olan savaştepe köy enstitüsü ve onun devamı niteliğindeki savaştepe anadolu öğretmen lisesi ilçenin gelişimine ve tanınmasına önemli katkılar sağlamıştır. okul türkiye'nin önde gelen ve tanınan öğretmen okullarından biridir ve mezunları türkiye'nin her köşesinde binlerce gencin eğitim ve öğretimini sağlamışlardır.

kaynakça
Sason

sason ( sasun), batman ilinin bir ilçesidir.

sason, dağların arasında kurulmuş eski bir yerleşim birimidir. i̇lçe merkezi helkıs dağı eteklerine kurulmuştur. i̇lçe'nin girişinde şifalı içmeler vardır. sason dağların bir yanı kozluk üzerinden bitlis'e çıkarken diğer yanı muş ovasına çıkar. 3000 m'ye yakın yükseltisiyle mereto dağı, diyarbakır havzasından net bir şekilde görülmekte olup, yörenin en yüksek dağıdır.

tarihçe 

ermenice olan sasun ve sanasunk adları 3. yüzyıldan itibaren ermeni, bizans, süryani ve arap kaynaklarında kaydedilmiştir. tarihî sasun bölgesi bugünkü alanına ek olarak mutki ve kozluk (hazzo) ilçelerini de kapsamaktadır. bölgede tarihsel olarak kürt, arap ve ermeni halkları bir arada yaşayagelmişlerdir.

ermeni halk edebiyatının eserlerinden biri olan sasuntsi tavit (türkçesi "sasun'lu tavit") destanı, 10. yüzyıl civarında mısır ve irak'ın arap hükümdarlarıyla olan ilişkileri konu alır. destanın bazı ögeleri asurlular dönemine ait çok daha eski efsaneleri barındırır.

19. yüzyıl sonunda sasun, ayrılıkçı ermeni örgütlerinin odaklandığı  yerlerden biri olmuştur. hınçak partisinin körüklemesiyle 1891 yılında başlayan 1.sason i̇syanı kısa bir süre sonra ermeni devrimci federasyonu (taşnak) örgütünün kontrolü altına girmiş, her defasında elebaşlarının yakalanması sonrasında sönümlenen başkaldırı ve isyan hareketleri 1904 yılına kadar devam etmiştir. i̇syanlar bu tarihte batılı devletlerin dışardan müdahalesiyle sona ermiş ve isyanın elebaşı olarak yakalanan ve yargılama sonucunda idam cezasına çarptırılan antranik ozanyan  yine batılı devletlerin müdahalesiyle affedilmiş, cezası sürgüne dönüştürülerek yurt dışına sürgüne gönderilmiştir.

cumhuriyettin ilk yıllarında muş iline bağlı olan sason, daha sonra kendisine bağlı siirt iline bağlı bir ilçe haline getirildi 1935'te ise tekrar muş iline bağlandı. sason kendisine bağlı olan ve adı kozluk ilçesi olarak değiştirilen hazzo nahiyesi ile birlikte 1938'de iki ayrı ilçe olarak siirt'e bağlandı. 16 mayıs 1990'da resmi gazete'de yayınlanan 3647 sayılı kanunun 2. maddesine göre batman'ın il olmasıyla sason'un batman’a bağlanması kararı alındı.

nüfus

dış bağlantılar 
  sason kaymakamlığı
 armenian history and presence in sason

kaynakça 

 
i̇lçe taslakları
Aydıntepe

aydıntepe, bayburt ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
aydıntepe ve çevresinde eski çağlardan günümüze ulaşan yerleşim izleri görülmektedir. yerleşimin 5 km kuzeybatısındaki "çovrang yayla yerleşmesi"nde  yapılan yüzey araştırmalarında orta çağ ve yakın çağ dönemi keramikleri bulunmuştur. aydıntepe merkezinde, güneybatıda yer alan ve büyük bölümü mezarlık olarak kullanılan höyükte bulunan seramik kalıntıları, burada eski tunç çağı, demir çağı, roma dönemine ait yerleşimi göstermektedir. i̇lçenin hemen altında tüf anakayanın oyulmasıyla inşa edilen ve orta çağ'a tarihlenen "aydıntepe yeraltı şehri" yer almaktadır. mö 3000-2500 yılları arasında aydıntepe ve çevresi hititlerin egemenliğinde bulunmuştur. sonrasında urartular, i̇skitler, romalılar, persler ve bizanslılar' ın egemenliğinde kalmıştır. 1071 malazgirt meydan muharebesi sonrasında türkler' in egemenliğine geçmiş 1072-1202 yılları arasında bazen saltukluların bazen de danişmendlilerin hakimiyetinde kalmıştır. 1202 yılında selçuklular saltuklu devletine  son verince bayburt ve çevresiyle birlikte aydıntepe'yi de hakimiyetlerine geçirmiştir. sonraki dönemde i̇lhanlıların, akkoyunluların ve safevilerin  denetiminde kalmış, 1514 çaldıran muharebesinden sonra osmanlıların hakimiyetine girmiştir. osmanlı döneminde "hart" ismiyle bayburt kazasına bağlı bir nahiye oldu. 1916 yılında rus kuvvetlerince ele geçirilen yerleşim 21 şubat 1918 yılında yeniden geri alındı. 26 ekim-29 aralık 1919 tarihleri arasında meydana gelen ve "hart olayı" olarak da bilinen şeyh eşref ayaklanması burada meydana gelmiştir. 21 aralık 1956 tarihinde belediye teşkilatı kuruldu ve "aydıntepe" adını aldı. 1987 yılında ilçe olan aydıntepe önce gümüşhane iline, 1989 yılında il olan bayburt'a bağlandı.

kültür 
bayburt kültürü ve geleneklerinin yanı sıra bayburt'tan farklı olarak karadeniz kültürü de yaşanmaktadır. zira ilçede hatırı sayılır derecede trabzon kökenli insan yaşamaktadır. folkloru bar'dır fakat yöre insanı çok iyi derecede horon da oynar. eskilerden tulum eşliğinde kadınlar atma türkülüde oynarken şu an tulum olmamasına karşın kemençe varlığını hala korumaktadır. aydıntepe de bayburt şivesinden farklı olan "geliyem, gidiyem" ağzıyla konuşulur ki günlük dilde de bayburt'ta kullanılmayan hatırı sayılır sayıda farklı kelime kullanılmaktadır. tipik bayburt ve trabzon arasında kalmış sentez/geçiş kültürü hakimdir.

nüfus 
i̇lçe 23 köy ve 4 mahalleden oluşmaktadır.

kaynakça 

 
bayburt ilinin ilçeleri
Demirözü

demirözü, bayburt ilinin bir ilçesi.

tarihçe 
yerleşimin eski adı kısanta'dır. 1530 yılı osmanlı tahririnde kısanta adıyla bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterine göre yerleşimde, 48'i hristiyan ve 2'si müslüman olmak üzere toplam 50 hane bulunmaktadır. 19. yüzyıl başlarında yerleşim gümüşhane sancağının koğans (kovans) nahiyesine bağlı görülmektedir. 1837 yılında köyde 42'si hristiyan ve 2'si müslüman olmak üzere toplam 44 hane bulunmaktadır. 1876 yılı trabzon vilayet salnamesinde kovans nahiyesine bağlı tamamı hristiyan (ermeni) olan 58 hanede 22 erkek yaşamaktadır. aynı yıl içerisinde yerleşim kovans nahiyesinden ayrılarak bayburd kazasına bağlanmıştır. 

türkiye cumhuriyetinin kuruluşundan sonra 1935 ve 1940 yılı nüfus sayımlarında kısanta adıyla pulur nahiyesine bağlı bir köy olarak görülen yerleşim, 1945 yılı nüfus sayımından itibaren pulur nahiyesinin merkez köyü olmuştur. köyün kısanta olan adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla demirözü olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. bayburt'a bağlı bucak merkezi statüsündeki yerleşim, 4 temmuz 1987 tarihinde gümüşhane ilinin ilçesi olmuştur.
21 haziran 1989 tarihinde bayburt ilinin kurulmasıyla da yeni kurulan bu ilin ilçesi olmuştur.

2008 yılında çiftetaş ve güneşli köyleri ilçeye mahalle olarak bağlanmıştır.

ekonomi 
i̇lçenin geçimi tarım ve hayvancılığa dayanır. i̇lçede sanayiye yönelik değirmen ve değişik küçük atölyeler bulunmaktadır.

nüfus

coğrafya

doğal güzellikler 

demirözü barajı'nın ve yakup abdal köyü tabi parkı'nın kenarına kurulmuş mesire alanları bulunmaktadır. demirözü barajı'nda tekne turları da gerçekleştirilmektedir. yakup abdal köyündeki tabiat parkında mesire alanı ise doğal çam ormanları arasında yer almaktadır.

kültür

tarihi yapıtlar 
 gökçedere beldesi'nde - ferahşad bey camii ve medresesi
 çatalçeşme köyü'nde - çatalçeşme camii
 akyaka köyü'nde - akyaka camii (kiliseden camiye çevrilmiştir)

müzeler 
 beşpınar köyünde - kenan yavuz etnografya müzesi

genel seçimler

kaynakça 

 
bayburt ilinin ilçeleri
İnhisar

i̇nhisar, bilecik ilinin bir ilçesidir.

konum ve tarihçe 
türkiye'nin kuzeybatısında yer alan ilçe; kuzeybatısında gölpazarı, kuzeyinde yenipazar, kuzeydoğusunda sarıcakaya, doğusunda mihalgazi güneydoğuda tepebaşı (eski eskişehir merkezin kuzey kısmı) ve güneybatıda söğüt ilçeleriyle komşudur. i̇lçenin yüzölçümü 315 km²'dir. karadeniz bölgesi'nde yer alır. i̇nhisar, 30 kasım 1989 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 20.05.1990 tarih ve 20523 sayılı resmî gazete'de yayımlanan kanun ile ilçe statüsüne kavuştu.

nüfus 
i̇lçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 9 köy (akköy, çayköy, harmanköy, hisarcık, koyunlu, muratça, samrı, tarpak, tozman) ve 4 mahalleden oluşmaktadır. sonradan ilçe olduğundan, asayişi i̇lçe jandarma komutanlığı'nca yürütülmektedir. fakat 01.04.2008 de ilçeye polis karakolu gelmiştir ve ilçe merkezinde asayişi polis tarafından devralınmıştır. i̇lçeye bağlı tek belde, tarpak'tır ve 1992'den beri bu statüyü yürütmekteyken 2009'da çıkan beldeler kanununca köye dönüştürülmüştür. yerel seçimlerden sonra 9 cu köy ü olacaktır. akçasu, kayabalı ve yakacık köyleri 1990-1992 arası buraya bağlıyken, 1992'deki halk oylamasıyla söğüt'e geri dönmüştür.

kaynakça
Osmaneli

osmaneli, güney marmara'da bilecik ilinin bir ilçesidir. kuzeyde sakarya'nın pamukova, kuzeydoğuda sakarya'nın geyve, güneydoğuda gölpazarı, güneyde merkez ilçeyle, batıda bursa'nın yenişehir, kuzeybatıda bursa'nın i̇znik ilçeleriyle çevrilidir.

30 derece doğu boylam, 40 derece 3 dakika kuzey enleminde olup i̇stanbul'a 200 km, bursa'ya 107 km, adapazarı'na 70 km ve eskişehir'e 120 km uzaklıktadır.

geçmişi mö 1000 yılından kalma trak mezarı kalıntısı kadar uzanan osmaneli, 1308 yılında osmanlı topraklarına katılmış bir anadolu ilçesidir.

osmaneli'nin yüzölçümü 526 km kare olup ilçe merkezinin nüfusu 14.521'dir. evliya çelebi'nin seyahatnamesinde bahsettiği üzere ayvası, karpuzu ve zeytini başta olmak üzere birçok tarım ürünü meşhurdur.

osmaneli'nin bilinen ilk adı anadolu'nun ilk yerleşik halklarından luwi lerin dilinde yakınından geçen göksu (gallos) çayı'ndan esinlenilerek ilk çağda mela ya da gallos olarak anılıyordu. bu nedenle olsa gerek bilinen ilk adı melewana dır (mela halkının kenti). helenleşme çağında kentin adı melagina'ya dönüşmüştür. daha sonraki dönemlerde lefke diye anılmıştır. lefke, eski helencede leuikai "ak kavaklık" deyişinden almıştır.

1308 yılında  fethedilerek osmanlı topraklarına katılmıştır. 1913 yılında osmaneli adını almıştır. 30 nisan 1926 tarihinde bilecik iline bağlı bir ilçe olmuştur.

osmaneli, i̇stanbul-hicaz demir yolunun geçtiği ilçelerden biridir. 1926 yılındaki mübadeleye kadar bölgede rumlar yaşamıştır. rum kültüründen bugüne ulaşan en kalıcı örnek aya yorgi kilisesi kalıntısıdır. yine 1970'li yıllara kadar rum ailelerce işletmecilik bazında ipek imalatı 
yapılmıştır.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 kaymakamlık internet sayfası
 belediyenin internet sayfası
Söğüt, Bilecik

söğüt, bilecik ilinin bir ilçesidir. osmanlı beyliği'nin ilk başkenti olarak bilinir. 1231 yılında thebasion adını taşırken anadolu selçuklu komutanı ertuğrul gazi tarafından i̇znik i̇mparatorluğu'ndan alınmıştır ve kendisine anadolu selçuklu hükümdarı iii. alaeddin keykubad tarafından domaniç ile birlikte verilmiştir. osmanlı döneminde önce sultanönü sancağının merkeziyken, sonra merkezin eskişehir'e taşınmasıyla bu sancağa bağlı bucağa dönüşmüştür. 1648 yılında anadolu vilayeti bursa sancağının lefke (bugün osmaneli) kazasına bağlı bıcaktı. daha sonra anadolu eyaletine bağlı merkezi bilecik olan ertuğrul sancağının sınırlarına katıldı. en son hüdavendigâr vilayetine bağlı ertuğrul sancağına bağlı kaza idi. kurtuluş savaşında üç kez yunan işgaline uğramış ve 6 eylül 1922'de işgalden yanmış bir şekilde kurtulmuştur. i̇lçeye bağlı kızılsaray köyünün girişinde, hem osmanlıca, hem de rumca yazılar taşıyan bir yunan karakolu bulunmaktadır ve bu karakol harap haldedir.

etimolojik açıdan söğüt 
 1300 - thêbásion  (österreichische akademie der wissenschaften, tabula imperii byzantini, 12 vol., wien 1976...2008.)
 1487 - beğ söğüdü (hüdavendigâr livası tahrir defterleri, ed. ömer lütfi barkan, ttk1988.)
 15. ve 16. yüzyıllara ait tahrirlerde söğüd kaza adı, beğsöğüdü ise kaza merkezi olan kasabadır.
 rumca isim türkçeye "sivad" veya "sivas" olarak geçer. söğüd adının bundan mülhem olması mümkün görünüyor.

konum 
yurdumuzun kuzeybatısında yer alan ilçe kuzeyinde gölpazarı, kuzeydoğusunda i̇nhisar ilçesi, güneyinde eskişehir'in merkez ilçesi, güneybatıda bozüyük ve batıda merkez ilçe ile komşudur.

i̇lçenin yüzölçümü 484 km olup, denizden yüksekliği 665 metredir. i̇l merkezine 31, ekonomik olarak bağlı olduğu eskişehir'e 52 km uzaklıktadır.

nüfus 
i̇lçe; 23 köy (akçasu, borcak, çaltı, dereboyu, dömez, dudaş, geçitli, gündüzbey, hamitabat, kayabalı, kepen, kızılsaray, küre, oluklu, ortaca, rızapaşa, sırhoca, tuzaklı, yakacık, yeşilyurt, zemzemiye) ve 5 mahalleden oluşmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar 

 söğüt kaymakamlığı 
 söğüt belediyesi
Orange County, Kaliforniya

orange ili veya orange county, amerika birleşik devletleri'nin kaliforniya eyaletinde bulunan ildir. 11 mart 1889'da kurulmuştur. orange county adlı diziye ve filme adını vermiştir. 2015 verilerine göre 3.169.776 nüfusu ile kaliforniya eyaletinin en kalabalık 3. (üçüncü) bölümüdür. toplam 2.455 km² yüzölçümünün 2.045 km²'si kara, 411 km²si su alanıdır.

orange county aynı zamanda kaliforniya'da türk nüfusun en çok yaşadığı yer olarak bilinir. türklerin kurduğu bir de kültür merkezi (pacifica institute) irvine şehrinde bulunmaktadır. yerel amatör liglerde mücadele eden türk takımları (oc turks, moonstar, oc united) mevcuttur.

en önemli şehirleri huntington beach, irvine, fountain valley, aliso viejo, orange, tustin olarak sayılabilir. en büyük şehri ise santa ana'dır.

sahillerinin ve tabiatın güzelliğiyle gezi planlarının en ilgi çeken yerlerindendir. bunun yanı sıra birçok büyük firmanın merkezi de burada bulunmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 resmi web sitesi
Güroymak

güroymak, bitlis ilinin bir ilçesidir.

etimoloji 
yerleşimin eski adı "norşin" olup 1987'de ilçenin adı güroymak olarak değiştirilmiştir. norşin, köken itibarıyla ermenice bir sözcüktür. nor-şen/şin-yeni-köy anlamına gelmektedir.

coğrafya 
güroymak, doğu anadolu bölgesinde yukarı murat havzasının doğusuyla van gölü’nün batısında muş ovası’nın doğu ucunda, doğu-batı istikametinde uzanan iki dağ sırasının arasında ovada bulunan bir alan içinde yer almaktadır. i̇lçenin doğusunda yer alan nemrut dağı-krater gölü ve etekleri özellikle batıya doğru uzanarak ilçenin kuzeyini çevirir. güneyde yer alan kilhar dağı ise doğu torosların uzantısı olup, ilçenin batısına doğru hafif bir eğimle ovaya uzanır.

güroymak iklim yapısı genelde bitlis ilinin akdeniz kara iklimi geçiş özelliğine benzemekle beraber önemli değişiklikler gösterir. kışları ve baharları özellikle yoğun sis nedeniyle güneşli gün sayısı azdır. i̇lçenin doğusundaki rahva düzlüğü doğal bir rüzgâr koridoru olduğu için büyük tipi ve fırtınalara sahne olur. kışlar soğuk ve yoğun kar yağışlı baharlar ise yağmurlu geçer. yazlar kısa ve ılık bir özellik gösterir. i̇lçenin yüksek yerlerinde yetişen meşe ve kavak ağaçları tahrip edilip kesildiğinden dağlık arazisi çıplak, seyrek çalılarla kaplı otlaklıklar niteliğindedir. ovadaki eski ormanlar tahrip olmuş yerinde sellerle kaplı bozkır mahiyetinde bir arazi yapısı ortaya çıkmıştır.  i̇lçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1320 metre, köyler ile birlikte yüzölçümü 650 km² dir.

tarihçe 
i̇lçenin bulunduğu topraklar tarih boyunca muş ovası ile aynı siyasi kaderi paylaşmış, 4. ila 9. yüzyıllarda mamigonyan ermeni beyliğine, 825-967 yılları arasında bagratuni ermeni krallığına tabi olmuş, 967 yılında bizans egemenliğine girdikten kısa bir süre sonra diyarbakır merkezli mervani emirlerinin hakimiyetine girmiştir. türk akınlarından sonra bir müddet ahlat'ta hüküm süren dilmaçoğlu ve sökmenli beyliklerinin hakimiyetine giren norşin, daha sonra bitlis'teki şerefhanoğlu beylerinin egemenliği altında kalmıştır. bu süreçte ilçe ve çevresinin ermeni olan eski nüfusunun peyderpey kürtleştiği anlaşılmaktadır.

norşin kasabası 1926 yılında "çukur" adı verilen nahiyenin merkezi olmuştur. 1960 tarihinde güroymak adını kazanan ve çukur bucağının merkezi olan yerleşim, 29 haziran 1971'de kasaba, 4 temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı resmi gazete’de yayımlanan 3392 sayılı kanunla ilçe statüsü kazanmıştır. 11. cumhurbaşkanı abdullah gül'ün, 2009 ağustos ayındaki ziyareti sırasında ilçeden norşîn olarak bahsetmesiyle ilçenin eski ismini alması gündeme gelmiş ve aynı yıl içerisinde belediye meclisinde yerleşimin isminin norşin olması kararı i̇çişleri bakanlığına sunulmuştur. ancak aradan geçen süre zarfında yerleşimin isminde değişiklik olmamıştır.

eğitim 
i̇lçede toplamda 5 tane lise bulunmaktadır. güroymak i̇mkb(borsa i̇stanbul) anadolu lisesi, güroymak mesleki ve teknik anadolu lisesi, i̇pekyolu mesleki ve teknik anadolu lisesi, selahattin-rahime dur kız anadolu i̇mam hatip lisesi güroymak anadolu lisesi ve selahaddin eyyubi anadolu i̇mam hatip lisesi.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar

 
i̇lçe taslakları
Hizan

hizan (), bitlis ilinin bir ilçesidir.

bölgede ilk yerleşmeler mö 1000'li yıllarda urartular ile başlamıştır. daha sonra pers, roma, bizans ve arap devletlerinin egemenliğinde kalmış; 11. yüzyılda selçukluların, 16. yüzyıl başlarında da osmanlıların sınırlarına dahil olmuştur.

1929’da bucak haline getirilen hizan 16 mart 1936 tarihinde ilçe yapılarak bitlis iline bağlanmıştır. i̇lçe bitlis ilinin ve van gölü’nün güneyinde sarp bir bölgede yer almaktadır. topraklarının %90’ı dağlık olup, küçük dereler dışında önemli akarsuyu yoktur. tipik karasal iklim hakim olan ilçede yaz mevsiminde ortalama en yüksek ısı 25, kış mevsiminde ortalama en düşük ısı -15 derece civarındadır. bitlis merkez ilçe ve diğer ilçelere göre orman varlığı fazla olmakla birlikte, ülke genelindeki ormanlık alanlara göre orman varlığı azdır.

nüfus 
i̇lçe; 1 belde, 75 köy ve 11 mahalleden oluşmaktadır.

kaynakça
Ağlasun

ağlasun, burdur iline bağlı bir ilçedir.

tarihçe 
i̇lçede yerleşim antik dönemlere kadar uzanmaktadır. i̇lçe merkezinin 7 km kuzeybatısında sagalassos antik kenti bulunmaktadır. dündar bey döneminde hamitoğulları beyliği topraklarına katıldı. 1472 yılında osmanlı topraklarına katıldı. 1500-1501 osmanlı kayıtlarında ağlasun'dan 9 köy ve yörük topluluğundan oluşan bir nahiye olarak bahsedilmiştir. 1910 yılı kayıtlarında burdur'un üç nahiyesinden biridir. 7 ağustos 1951'de burdur merkez kazaya bağlı olan "belönü" nahiyesinin adı nahiye merkezinin de adı olan "ağlasun" olarak değiştirildi. ağlasun, 1958'de ilçe olmuştur.

coğrafya 
i̇lçe, akdeniz bölgesi’nin batısında, göller yöresinde yer almaktadır. batı toroslar üzerinde bulunan akdağ'ın güney yamaçlarında kurulan yerleşim, deniz seviyesinden yaklaşık 1.050 metre yüksekliktedir. i̇lçenin yüzölçümü yaklaşık 308 km²'dir.

i̇klim 
etrafı yüksek dağlar ile çevrili olduğu için ilçenin kendine özgü bir iklimi vardır. genellikle karasal iklim ile akdeniz iklimi arasında geçişler yaşanır. bucak, çeltikçi ve burdur'dan soğuk, isparta'dan sıcaktır. en soğuk mahallesi ise kum mahallesidir.

ekonomi 
halkının büyük çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. i̇lçede kiraz, vişne, ceviz, elma, buğday ve mısır yetiştirilmektedir. gül bahçeleri, asırlık çınarı ve alabalık yetiştirme tesisleri vardır.

ulaşım 
isparta - antalya eski karayolu üzerinde bulunur. i̇llere göre uzaklıkları şöyledir:
 burdur: 35 km
 isparta: 40 km
 antalya: 108 km

i̇lçeye 7 km uzaklıkta sagalassos antik kenti bulunur.

nüfusu

şehir hakkında kitaplar

kaynakça
Karamanlı

karamanlı, burdur ilinin bir ilçesi.

karamanlı ilçesi çok eski bir yerleşim yeri olduğu bölgedeki tarihi izlerden anlaşılmaktadır. karamanlı, yerleşim olarak ardıçlıtepe eteklerinde ve karamanlı ovasına hakim bir yerdedir. yakın taş çağından (neolitik çağ) yerleşim izleri taşıyan bölgenin m.ö. 800-500 yılları arasında perslerin, etilerin ve yunanların idaresinde kaldığı bilinmektedir. türk beyi alparslan'ın 1071 malazgirt meydan muharebesi ile anadolu'ya girmesini takip eden yıllarda bölgeye türkler tamamen hakim olumuş ve bugünlere gelinmiştir. anadolu'ya türkler'in girişi ile bölgede ilk düzenli idare anadolu selçuklu devleti tarafından kurulmuş ve 1282'li yıllarda hatay'dan muğla'ya uzanan karamanoğulları beyliğinin idaresine geçmiştir. karamanoğlu mehmet bey'in gölhisar'da zehirlenerek öldürülmesi üzerine bilinenler dolayısı ile karamanlı'nın o yıllarda beylik idaresinde olduğunu kesinleştirmektedir.

osmanlı i̇mparatorluğunun yükselme devrinde, 1469-1470 yıllarında fatih sultan mehmet karamanoğulları beyliğini ortadan kaldırmış, osmanlı devleti'nin başına değişik zamlanlarda birçok defa dert açan karamanoğullarının tekrar birleşip dert olmamaları için, o zaman topluca oturmakta oldukları larende'den (yani şimdiki karaman'dan) dağıtılması sırasında bazı obalar, karamanlı civarında eskiköy, türkmen, gebice, gedikyap ve ferizli denilen yerlere yerleşmişler, sonradan karamanlı'nın şimdiki yerinde toplanmışlardır. buraya ilk gelen karamanoğlu, ardıçlı tepenin eteğindeki kocapınarın başına mekân tutmuş, ikinci gelen caferoğlu, yediurgan denilen yerdeki karaağaçlı pınarın başına yerleşmiştir. i̇lk olarak buralara yerleşen kişilerin adları bugün bu yörenin mahalle adı olarak yaşamaktatarihçi prof. dr. tuncer baykara'nın 27 mart 1973 tarihli mektubunda 1871 (hicri-1288) yılında konya vilayeti salnamesi'nden elde ettiği bilgilere göre o yıllarda karamanlı'nın 410 hanelik bir yerleşim yeri olduğu belirtmiştir. ayrıca bölgedeki diğer bazı yerleşim bölgelerinden tefenni 158, gebrem 70, sazak 23 ve ece 20 hane olarak kayıtlarda yer almıştır.

osmanlı i̇mparatorluğu döneminden 1911 yılına kadar köy statüsünde bulunan karamanlı'da 1911 yılında belediye teşkilatı kurulmuştur. 1925 yılında jandarma teşkilatı, 1928 yılında da bucak müdürlüğü kurulmuştur. 4 temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı resmi gazetede karamanlı’nın ilçe olması, 3392 sayılı kanunla tbmm tarafından kararlaştırılmış ve ilk kaymakamın 11.08.1988 tarihinde atanmasıyla ilçe olmuştur.

nüfus 
i̇lçe; 8 köy ve 12 mahalleden oluşmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 karamanlı net 
 karamanlı belediyesi 
 yerelnet: karamanlı
 karamanlı kültür tanıtım sitesi
 karamanlı köyleri
Yeşilova

yeşilova, burdur ilinin bir ilçesidir. sınırları içerisindeki salda gölü ile ünlüdür. salda gölü'nün özelliği ise dünyanın en derin ve temiz göllerinden birisi olmasıdır. göl sayesinde ilçe turistik bir belde görünümü vermektedir. ayrıca çadır turizmine de müsait bir ortam vardır.

i̇lçe olmaya 1936 yılında hak kazanan yeşilova, göller yöresi olarak da bilinen orta akdeniz'in ortalarında yer almaktadır.

tarihçe 
yeşilova ilçesi ve etrafındaki bölge malazgirt savaşından sonra 1093 tarihinde türkler'in eline geçmiştir. o tarihlerde bizanslılar ile bu bölgede yaşayan türkmenler arasında bazı çatışmalar oldu ise de 1190 tarihinde alman i̇mparatoru frederik barbaros haçlı ordusunun başında buraya kadar gelmiştir. frederik barbaros´un gelişinden istifade eden ve kendisine bizans veliahtı süsü veren alaksi topladığı askerlerle türk hududuna tecavüz etmiş, bir taraftan dinar´a diğer taraftan güzelhisar´a cepheden bugünkü harmanlı (navlu) boğazına kadar sokulmuştur. konya sultanı tarafından gönderilen osman bey ve hüsamettin bey adlarındaki iki serdar alaksi´yi her iki yönden kıstırmışlardır. osman bey (navlu) boğazında düşman askerlerini sıkıştırmış gencali, karaatlı, gökçe ismindeki çeribaşları şiddetli hücumlarla düşmana karşı bu bölgede kuvvetli bir (satir) atmıştır. muharebenin en şiddetli geçtiği yer köpekbeli civarı olmuştur. köpekbeli savaşında ağır yaralanan osman bey´in manevi evladı abdi bey salda gölü´nün eşeler dağına yaslanan sırtlarında bugünkü "sultanpinari" namı ile anılan yerde bulunan revirde tedaviye alınmıştır. bu sırada abdi bey´in büyük cesaret ve secaretini taltif etmek üzere kendileri ile esasen sıhri karabet´i bulunan bu genç kumandana sultanlık payesi gelmiştir. bu pınarın başında revirde bu payenin verildiği yer olarak " sultan pinari" ismi verilmiştir. düşmana büyük ölçüde satır atıldığı için bu bölgeye "satirlar" denmiştir.

1936 yılında yeşilova eski erle nahiyesi olarak görülmektedir. 1936 yılında ilçe olan yeşi̇lova genellikle asi̇karaağaç´a bağlanmış ve nahiye olarak yavuce ismiyle anılmıştır. erle bu mıntıkanın ismidir. nahiye merkezi sürelerle bir zaman kayadibi ve bir zamanda beylerli kaza ve nahiye merkezi olmuştur. 1967´den sonra satirlar köyü merkez seçilmiştir. 1288 tarihli salnameye göre satırlar köyü 33 haneli ve 120 nüfuslu idi. 1305 tarihli salnamede de erle nahiyesinde 148 misafirhane, 18 un değirmeni, 6 dükkân, 1 han, 1 lokanta, 26 cami, 19 sübyan mektebi, 8 tekke, 3 türbe, 38 çeşme ve 26 çamaşırhane olduğu kaydedilir.

nüfusu 
i̇lçe; 36 köy ve 7 mahalleden oluşmaktadır. son dönemde bünyesine kattığı karaatlı ve kayadibi köyleriyle beraber nüfusu 5700'ü geçmiştir. ayrıca eskiden salda ve güney kasabaları bununan yeşilova'nın, yetersiz nüfusu gerekçesiyle salda ve güney kasabaları köy sıfatı kazanmıştır.

kaynakça 
20.  http://www.yesilova.gov.tr/
Ayvacık, Çanakkale

ayvacık, çanakkale ilinin bir ilçesidir.

tarihçe

nüfus

assos 
i̇lçeye bağlı behramkale köyü ve assos antik kenti, çanakkale'nin ve türkiye'nin en önemli turizm alanlarından biridir. assos, 2017 yılından beri unesco dünya miras geçici listesi'nde bulunmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 ayvacık belediyesi
Bayramiç

bayramiç, çanakkale ilinin bir ilçesidir.

turizm

kebrene ve skepsis
i̇lçedeki en eski yerleşim alanları kebrene (kebren) ile skepsis'dir (grekçe: σκέψις) . ama bu kalıntıların çok azı günümüze kadar ulaşabilmiştir. günümüzde kebrene'nin bulunduğu bölge çalıdağı köyü, skepsis'in bulunduğu bölge kurşunlutepe'dir.

hadımoğlu konağı
1796 yılında inşa edilen hadımoğlu konağı, bayramiç'in en ilgi çeken turistik mekânlarından biridir.

taş köprü
tabaklar deresi üzerine yapılan taş köprü, karşıyaka cami'nin hemen önünde bulunmaktadır.

nüfusu

kaynakça
Atkaracalar

atkaracalar, çankırı ilinin bir ilçesidir.

adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yapılan nüfus sayımında ikamete bağlı olarak ilçe merkezinin nüfusu 2655 kişi olarak tespit edilmiştir.

tarihçe 
1880 yılından beri bu isimle anılmaktadır. tarihinde belde düzeyinden ilçeliğe çıkarılmış ve ile bağlanmıştır. i̇lçe belediyesi 1927 yılında belde belediyesi olarak kurulmuştur.

atkaracalar'ın tarihinde ise ilçe merkezine yakın dumanlı dağı eteklerinde hoşislamlar mevkiinde türbesi bulunan hamza sultan'ın ve merkez camiindeki türbelerinde yatan müritlerinin önemli rolleri vardır.

coğrafi bilgiler
çankırı'ya uzaklığı 105 km'dir. i̇lçenin batısında çerkeş; kuzeyinde melan çayı, kocadağ ve çerkeş ilçesi; güneyinde dumanlı dağı ve orta; doğusunda da kurşunlu ilçeleri yer almaktadır.

ekonomi 
i̇lçe merkezinde ve köylerinde genel geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. büyükbaş hayvancılığının yanı sıra küçükbaş ve kendi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla kümes hayvancılığı icra edilir. arpa, buğday ve ziraat müdürlüğünün teşvikleri sonucu fiğ yetiştirmecilikleri ve az sayıda seracılık yapılmaktadır.

nüfus

atkaracalar belediyesi 
belediye başkanları
2019 harun oflaz
2014 rıfat altıntop
2009 rıfat altıntop
2004 ahmet ulusoy
1994 mesut akyüz
1984 ahmet ulusoy
1981 yüksel eski
1980 sıtkı doğu
1963 osman sevimli
1960 cihat battaloğlu
1951 ali akçaoğlu

kaynakça
Bayramören

bayramören, çankırı'nın bir ilçesidir. bayramören, kurşunlu ilçesine bağlı bucak iken; 1972 yılında belediye, 1991 yılında ise kurşunlu ilçesinden ayrılarak; ilçe statüsü kazanmıştır. i̇lçeye bağlı 27 köy, merkezde ise 3 mahalle mevcuttur. 2021 adnks verilerine göre ilçe merkezi, 476 nüfusuyla türkiye'nin en az nüfusa sahip ilçe merkezidir. toplam nüfusu ise 2459 kişi olup bu bakımdan 973 ilçe arasında sondan dokuzuncudur.

i̇lçe il merkezine 105 km uzakta olup, çankırı'nın kuzeybatısında yer almaktadır. i̇lçe kuzeyinde kastamonu ili araç ilçesi, batısında çerkeş ilçesi ve karabük ili ovacık ilçesi, güneyinde atkaracalar ve kurşunlu, doğusunda da kurşunlu ilçesi bulunmaktadır. toplam 265 km²'lik yüzölçümüne sahiptir.

coğrafi yapısının ve iş alanlarının azlığı sebebiyle başta i̇stanbul ve ankara'ya olmak üzere fazlaca göç vermiştir. ayrıca tarihi yapısı ve doğal çevresiyle küçük bir ilçedir.

ayrıca her sene pre-paragliding world cup çankırı (bayramören) & türkiye şampiyonası 1. ayağı yapılmaktadır. bu nedenle çevre illerden büyük ilgi görmektedir. i̇lçede yaşayanların birçoğu emekli, geri kalan kısmı ise tarım ve hayvancılık ile uğraşmaktadır.

2015 yılının eylül ayında dünya yamaç paraşütü şampiyonası düzenlenmiştir.

nüfus

kaynakça
Ilgaz, Çankırı

ilgaz, çankırı ilinin bir ilçesidir.

tarihçe  
osman gazi zamanında fethi neredeyse tamamlanmış ve emir karatekin komutasında türk toprakları olmuştur.

coğrafya 
i̇lin kuzeyinde; güneyden yapraklı ve korgun, batıdan kurşunlu ve bayramören, doğudan kastamonu'nun tosya ve i̇hsangazi ilçeleriyle çevrilidir. i̇lçenin kuzey doğusunda uzanan, hacet tepesi'nde 2.546 m'ye ulaşan ilgaz dağları, güneyde devrez çayı'na yer yer dik yamaçlarla iner. devrez çayı vadisinde yükselti 900 m dolayına düşer. vadi boyunca uzanan 1.500 m dolayında köroğlu dağları uzanır. doğu-batı yönünde ilçeyi geçen devrez çayı, kuzey ve güneyden inen irili ufaklı çaylarla beslenir. bunların en önemlileri gökçay ve bozan dereleridir.

i̇klim 
yıllık ortalama sıcaklık, 8-10 °c, yağış tutarı 400–500 mm'dir. i̇lçenin doğal bitki örtüsünü ise sarıçam, köknar ve karaçam ormanları oluşturur.

ekonomi 
i̇lçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 yerelnet
Korgun

korgun, çankırı ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
mö 13. yüzyıldan itibaren korgun'un da içinde bulunduğu bölge hititlerin yerleşim alanı içinde kalmıştır. mö 64'te romalılar bölgeye egemen olmuşlar ve bu durum on birinci yüzyıla kadar sürmüştür. bugün, ilçe toprakları üzerinde alpsarı ve ildızım köyleri yakınlarında romalılar döneminden kalma mezarlık alanlarına rastlanmaktadır.

1071 yılında büyük selçuklu hükümdarı alparslan'ın malazgirt zaferinin ardından ilçe topraklarının da içinde bulunduğu bölge türklerin egemenliği altına girmiştir. yıldırım beyazıt döneminde osmanlı devleti'nin egemenliği altına giren bölgenin, daha önce 1309 yılından itibaren de çandaroğulları ve i̇sfendiyaroğulları beyliği'nin toprağı olduğu bilinmektedir.

birinci dünya savaşı ve kurtuluş savaşı sırasında bölge insanı birçok kahramanlık örnekleri göstermiştir. 1925 yılında şapka i̇nkılâbı sırasında mustafa kemal atatürk, korgun'dan kastamonu'ya geçmiştir.korgun, adını bölgeye yerleşen oğuzların kargın boyundan alır.

coğrafya 
çankırı kastamonu yolu üzerinde bulunmaktadır.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 yerelnet 
 korgun resmi sitesi
Orta, Çankırı

orta, çankırı ilinin bir ilçesidir. i̇l merkezine 63 km uzaklıktadır.

nüfus 
orta'ya bağlı 1 belde, 25 köy bulunmaktadır. i̇lçe merkezine bağlı 4 mahalle vardır.

coğrafya 
kızılırmak'ın önemli kollarından devrez çayı orta ilçesi sınırları içerisinde yer alan dağlardan önemli kaynaklarını alır.

kaynakça
Yapraklı

yapraklı, çankırı ilinin bir ilçesidir. 38 köy ve 6 mahalleden oluşmaktadır.

tarihi 
uzun yıllar çankırı merkez ilçesine bağlı olan yapraklı, 1955 yılında belediyeye, 1958 yılında ise 7033 sayılı yasa ile ilçeye dönüştürüldü.

2013 yılında akyazı, i̇ğdir ve kavak köyleri ilçeye mahalle olarak bağlandı.

nüfus

kaynakça 

çankırı ilinin ilçeleri