Karahanlı Türkçesi

karahanlı türkçesi, hakaniye türkçesi, karahanlıca veya hakaniye lehçesi, türk dilinin tarihinde konuşulmuş ve yazılmış olan tarihî dönemlerinden biridir. türk dilini eski, orta, yeni olarak üç döneme ayıran türkologlara göre karahanlı türkçesi, orta türkçenin ilk dönemini oluşturur. böyle düşünen türkologlara göre 10.-15. yüzyıllar arası orta türkçe dönemidir. 13. yüzyıldan itibaren türk yazı dilinin (kuzey-) doğu ve (güney-) batı olarak iki ayrı kol hâlinde geliştiğini göz önünde bulunduran diğer bir kısım türkologlar, karahanlı türkçesini eski türkçe içine alır. bugüne ulaşan metinleri 11. ve 12. yüzyıllara ait olan karahanlı türkçesi, eski uygur türkçesiyle çağdaştır.

tarih 
5-15. yüzyıllar arasını kapsar. eski türkçe döneminin  üç kısmından biridir. ligeti'nin  tasnifine  göre kendi içerisinde üç döneme ayrılır:

a) mani ve buda tercümeleri ile uygur yazı dilinin kuruluş devri

b) çağatay yazı dili devri

c) kıpçak ve oğuz dil yadigarları devri

hakaniye türkçesine, eski kaşgar dili de denilebilir. bu alandaki türklerin 14. yüzyıl başlarına kadar kullandıkları edebi dildir. karahanlı türkçesi ve batıdaki harezm türkçesi timurlular devrinde yerini çağatay türkçesine bırakmıştır.

alfabe

ek harfler 
bütün bu türk dillerinde kullanılan harfler on sekizdir. yazılışta yeri olmayan, fakat söylenişte gerekli bulunan kökten sayılmayan yedi harf daha vardır. türk dilleri bu harfler olmadan olmaz. bunlar;

harfleridir.

eserler 
her ne kadar gaznelilerle selçuk oğulları türkçeye büyük bir önem vermeyerek farsçaya daha düşkünlük göstermişlerse de öbür türkler ve türk büyükleri ulusal dile değer vermişler ve sayıları 21'i bulan eserler bırakmışlardır. bunlardan elimize ulaşan en önemli ve değerlileri;

karahanlı devleti zamanında ilk defa hakaniye türkçesi ile yazılmış olan yusuf has hacip (yūsuf khāss hājib)'in yazdığı ünlü kutadgu bilig ismindeki eseri ile aynı yüzyılda yazılmış bulunan kâşgarlı mahmud'un ünlü eseri divân-ı lügati't-türk'tür. i̇bn muhannā'nın bahsettiği dört, ebu hayyan (abū mūsā ǧābir ibn ḥayyān)'nın bahsettiği bilik ismindeki bir eser ve diğerleri günümüze kadar ne yazık ki bulunamamıştır. karahanlılar dönemde çuçu isminde de bir türk şairi yetişmiştir.

ses bilgisi

ünlüler 
ünlüler türk dilinin her döneminde olduğu gibi birincil olarak karahanlı türkçesi'nde de bulunur.

ünlü değişimleri

e > i değişmesi 
türk dilinin her döneminde görülen bu ses değişmesi karahanlı metinlerinde de görülür.

yi- < ye- "yemek yemek", yé- ye- "yemek" gibi.

a > u değişmesi 
aslında a olan sesin kendinden önceki hecede bulunan yuvarlak ünlü dolayısı ile u şekline almasıdır.

kopar- > kopur- "yerden kaldırmak" gibi.

e > ü değişmesi 
kökürçkün < kökürçken "güvercin" gibi.

ü > i değişmesi 
min-di "bindi", min- < mün- "binmek", mün-üp "binip"

ünsüzler 
karahanlı sahasında bugünkü yazı dili ile karşılaştırılınca birkaç ünsüzün dışında, diğerlerinin kullanıldığı görülür. bu ünsüzler şunlardır;

b c ç d ḍ f g ğ h ḥ j k l m n ñ p r s ş t v w y z

şekil bilgisi

gelecek zaman çekimi 
karahanlı türkçesinde gelecek zaman çekiminin -ġa; -ge, -ġay; -gey ve -ġu; -gü ekleri ile yapıldığını görürüz.
ol yag korgay; ol ewge bargay; ol manga kelgey; barġay men ve katıġlanġa men gibi asıl kelimeye yapılan ekler çiğil, yağma, toxsı, argu, yukarı çin'e kadar uygur dillerinde bir kuraldır.

eski türkçede sıkça kullanılan -daçı; -deçi, -taçı; -teçi ekinin ise karahanlı türkçesinde çok az kullanılmıştır..

karahanlı türkçesinde "yakın gelecek zaman" şeklinde ikinci bir gelecek zaman -ġalır; -gelir, -galur; -gelür gibi eklerden söz edilmektedir.

böyle eklerin örnekleri şöyledir:

alġalır, atġalır, köngelir, yetgelür, barġalır men... gibi.

şahıs emir kipleri 
karahanlı devri türkçesinde, birinci kişi emir kipinde -yın, -yin iken, ikinci kişi için -ğıl, -ğil kullanılmıştır. bu devirde ikinci şahıs emir kipi, daha elverişli bir çevre bulmuş, yavaş yavaş şiir dilinde de yerleşmeye başlamıştır. kutadgu bilig bu konuda iyi bir kaynak oluşturur. yana aydı odğurmış ayğıl manga.; bu iç söz tutğıl bütün çın kerek. bu örneklerden de anlaşılacağı üzere bu emir kipi artık karahanlı devrinin değişmez bir gramer kuralı olmuştur.

i̇sim küçültme -qıña eki 
i̇lk kez tonyukuk yazıtında bir küçültme eki işleviyle geçen -qıña eki, türkçenin tarihi gelişimi içinde ses yapısı ve işlevi itibarıyla çok geniş bir kullanım alanına sahip olmuştur. uygur döneminde - qıña eki, bünyesindeki nğ (ñ) sesinin ayrışmasıyla damak uyumuna bağlı olarak ekli şekilde n ağzında -qına; -kine,- kie; y ağzında -qıya, -qıa, -kiye şekillerini almıştır. karahanlı türkçesinde (n ve y li biçimleriyle) -qına; -qıya -kiye şeklinde kuvvetlendirme, küçültme ve sayı ifadeleri yapan isimden isim yapma eki olarak kullanılır: yerkiye, "yercik", erkiye "adamcağız", sözkiye "sözceğiz", qızqıya "kızcağız", oğulqıya "oğulcağız", azqına "azıcık", azqına "az, azıcık".

kaynakça 

 prof. dr. necmettin hacıeminoğlu, karahanlı türkçesi grameri, türk dil kurumu yayınları isbn 975-16-0780-9.

türk dili tarihi
karahanlılar