Latince

latince, hint-avrupa dil ailesinin i̇talik koluna ait bir dildir. latin alfabesinin kökeni etrüsk alfabesi ile yunan alfabesine dayanır.

latince, roma’nın da yer aldığı orta i̇talya'daki latium bölgesinin dilidir. roma cumhuriyeti’nin yükselişe geçmesiyle i̇talya’da, sonra da batı roma i̇mparatorluğu'nda egemen dil haline geldi. latinceden i̇ngilizceye geçen çok sayıda kelime bulunur. özellikle teoloji, bilim, tıp ve hukuk alan alanlarındaki birçok terimin kökeni latinceye (ve grekçeye) dayanır.

latincenin günümüze ulaşan en eski örneği, mö 7. yüzyıla tarihlenen bir toka üzerine yunan alfabesi ile yazılmış 5 harflik bir metindir.

tarihçe 
yunan edebiyatının temelinde kurulan latin edebiyatının mö 3. yüzyıldaki gelişimiyle birlikte, edebî ya da klasik olarak adlandırılan latince, yunanca kelimeler, dil bilgisi ve üslup bilgisinden hayli etkilenmiş yapısıyla, biçimselliği ve zarafetiyle halk latincesinden (vulgar) tümüyle farklı bir görünüme kavuşmuş adeta şiirsel bir dil olmuştur. bunun sonucunda klasik latince tamamen yazı diline ve akademik dile dönüşmüştür. klasik latince mö 1. yüzyıl ile ms 1. yüzyılın başlarına kadar süren bir dönemde kullanılmıştır.

latincenin öğrenimi ve öğrenim amacı öteki batı dillerininkinden farklıdır. çünkü başka bir batı dilini öğrenen insan sadece bu dili konuşur ya da dil bilgisini derinleştirerek ilgili kültür hakkında bilgi edinir. oysa latince öğrenmekle batı’nın tüm edebiyatlarının ve edebî türlerinin temel anlamına vakıf olur ve sonradan herhangi bir batı dilini öğrenmede hiç latince bilmeyen birine göre daha hızlı yol alır.

latince bugün bir toplumun günlük yaşantısı içinde kullanılmayan bir ölü dil olduğundan kulak dolgunluğuyla veya pratik yöntemlerle öğrenilmesi ve öğretilmesi zor bir dildir. sistemli bir dil bilgisi öğrenimi ve öğretimi şarttır. bu tip bir dil bilgisi öğrenimiyse kişinin dil duyarlılığını geliştirir.  ayrıca batı dillerinin kelime hazinesi, morfolojisi, üslup özellikleri latinceyle derinden ilişkilidir. bu dillerin çoğunda hâlâ birçok latince kelime, deyim ve ifade ya doğrudan ya da birtakım değişikliklerle kullanılmaktadır. bugün birçok öğrenci, akademisyen ve katolik din insanı latinceyi akıcı bir şekilde konuşmaktadır. dünya çapında ilköğretimde, ortaöğretimde ve yüksek lisans seviyesi eğitim kurumlarında öğretilir. latince zengin zaman, şahıs ve fiil çekimleri ile son derece bükümlü bir dil özelliği göstermektedir.

alfabe

ses bilgisi 
latincede bulunan seslerin telaffuzu konusunda elimize ulaşmış herhangi bir veri bulunmamaktadır. telaffuz konusunda edindiğimiz bilgiler ise ancak rekonstrüksiyon yöntemiyle elde edilir. rekonstrüksiyon yönteminin yararlandığı kaynaklar ise antik yazarların telaffuzları, antik etimoloji eserleri, yazım hataları ve diğer dillerdeki latince kökenli sözcüklerin telaffuzlarıdır.

ünsüzler

eski ve klasik latincede büyük ve küçük harfler bulunmamaktadır. harflerin çoğu da günümüzdeki kullanılan şekillerine benzemektedir. latincede çift ünsüzler uzun bir şekilde sesletilir. ünsüzlerin sesletimleri aşağıdaki tabloda bulunmaktadır: 

ünlüler 

klasik latincede ⟨u⟩ sesi ünlü bir sesi karşılamak için kullanılmak istense bile ⟨v⟩ şeklinde yazılır. ⟨y⟩ ise alıntı yunanca sözcüklerdeki ipsilon sesini karşılar. fakat bu ses, bazen i bazen u şeklinde telaffuz edilir. ayrıca bu ses yanlışlıkla benzer anlamlara sahip yunanca sözcüklerle karıştırılarak latinceye özgü kelimelerde bile kullanılmıştır.

klasik latincede de uzun ünlü ve kısa ünlü ayrımı vardır. ⟨i⟩ sesi haricinde uzun ünlüler, üstlerine onların uzun bir şekilde sesletileceğini belirten ve yazıda < ´ > şeklinde gösterilen bir işaret alırlar. uzun i̇ sesi ise kalın i şeklinde yazılmıştır. modern metinlerde ise uzun ünlüler üzerlerine yazıda uzun bir çizgi şeklinde gösterilen uzatma işareti alırlar: ⟨ā ē ī ō ū⟩. kısa ünlüler ise çengelsi bir şekilde gösterilen kısaltma işareti alırlar: ⟨ă ĕ ĭ ŏ ŭ⟩

kelime sonundaki ⟨m⟩ ve herhangi bir ünlü ses, ⟨s⟩ veya ⟨f⟩ sesinden önce yer alan ⟨n⟩ sesi ve bir ünlü ses, uzun ve genizsil(nazal) bir şekilde sesletilir.

çift ünlüler

klasik latincede birkaç tane çiftünlülü ses bulunur. bu sesler arasında en yaygını ⟨ae au⟩ sesleridir. ⟨oe⟩ sesine nadir rastlanır, ⟨ui eu ei ou⟩ sesleri ile çok nadir karşılaşılır. en azından bu durum latinceye özgü kelimelerde görülür.

eski latincede çok daha fazla çiftses bulunmaktadır. fakat bu seslerin çoğu klasik latincede uzun seslere dönüşmüştür. eski latincedeki ⟨ai⟩ ve ⟨āī⟩ klasik latincede ⟨ae⟩ olmuştur. eski latince ⟨oi⟩ ve ⟨ou⟩ klasik latincede birkaç sözcük dışında ⟨ū⟩ sesine dönüşmüştür. bahsedilen ses değişimlerine aynı kökten gelen farklı sözcüklerde bile rastlanır.

erken eski latincedeki ⟨ei⟩ sesi ise klasik latincede ⟨ī⟩ sesine evrilmiştir.

dil bilgisi 
latince sentetik ve bükümlü bir dildir. çekimler sık sık kelime sonunda değişir fakat özellikle fiillerde olmak üzere çok kompleks olabilir.

latincede belirlilik artikelleri bulunmaz. hem belirli hem de belirsiz durumlar aynı şekilde yazılır.

latincede sözdizimi özne-nesne-yüklem şeklindedir. fakat her zaman bu sözdizimi uygulanmaz. şiirde ihmal edilebilir.

latincede sıfatlar isimlerden hem önce hem de sonda gelebilir. fakat bazı sıfatlarda isimden önce gelir.

fiiller

fiillerin çekimleri fiil çekimidir, düzenli fiiller 4 ana çekime girerler.

fiiller şahıs, çokluk, zaman, çatı (etken, edilgen) ve kıp (şart, dilek gibi) şeklinde çekimlenir.

latincede altı zaman bulunur: şimdiki, hikâye birleşik, bitmişlik, geçmiş zamanın hikâyesi, gelecekte bitmişlik.

latincede etken ve edilgen çatı vardır.

latincede istek, bildirme, emir, mastar gibi kipler bulunur.

i̇simler

i̇simlerin (özel isimler de dahil), zamirlerin ve sıfatların çekimleri isim çekimidir ve latincede isimler 5 çekim dizisine girebilirler.

i̇simler çokluk ve hâl eki alırlar.

i̇simlerin aldığı hâl ekleri şunlardır: yalın, seslenme, belirtme, tamlayan, yönelme, çıkma. ayrıca bazı isimlerde çıkma durum eki de görülür.

i̇simler üç cinsiyete çekimlenebilir: eril, dişil ve nötr.

i̇simler iki çokluk durumu şeklinde çekimlenebilir: tekil ve çoğul.

ayrıca bakınız 
 ablativus absolutus
 participium coniunctum

kaynakça