Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı

ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışı (özgün adı: مسقوف هيكلنك تخريبى; moskof heykelinin tahribi), fuat bey tarafından 14 kasım 1914'te çekilen ve türk sinema tarihinin başlangıcı kabul edilen osmanlı kısa belgesel filmi. ayastefanos (günümüzde yeşilköy) yakınlarındaki kalitarya'da (günümüzde şenlikköy) 93 harbi'nin anısına ruslar tarafından inşa edilen ayastefanos rus abidesi'nin yıkılışının konu edildiği film avusturya-macaristan şirketi sascha-meßter-film'in teknik desteğiyle osmanlı ordusu adına 150 metrelik filme siyah-beyaz olarak çekilmiştir.

öte yandan bazı kaynaklarda filmin gerçekten çekilip çekilmediği tartışma konusu olmuştur. 1953 yılında nurullah tilgen tarafından ilk türk filmi olduğu ortaya atılmış, filmin hiçbir kopyasının bulunamaması ve varlığına dair somut bir delilin olmaması nedenleriyle bu iddiaya karşılık ilk şüphe de 1970 yılında nijat özön tarafından dile getirilmiştir. filmi izlediğini iddia eden tanıkların ortaya çıkmasına rağmen sinema tarihçileri halen filmin gerçekten çekilip çekilmediği konusunda hemfikir değillerdir. ayrıca, belgesel filmin "ilk türk filmi" olma iddiası da tartışmalı olup farklı kesimlerce çekilen ilk türk filminin i̇p eğiren kadınlar ya da büyükanne despina olduğu ileri sürülmektedir.

abidenin inşası ve mahiyeti 

ayastefanos rus abidesi, 1877 ve 1878 yılları arasında osmanlı i̇mparatorluğu ile rus i̇mparatorluğu arasında yaşanan 93 harbi'nin kazanan tarafı olan rusya tarafından savaş sırasında ölen askerlerinin anısına ve zaferlerinin hatırasına dikilmiştir. i̇lk olarak 1883 yılında 93 harbi'ni sonlandıran antlaşmanın imzalandığı yer olan neriman şah köşkü'nün yerinde dikilmesi planlanan ve yapımı için 1890 yılında osmanlı tarafına başvurulan abidenin inşası osmanlı halkı üzerinde kötü bir etki bırakacağının öngörülmesi nedeniyle uzun süre engellenmiştir. tarafların uzun süren anlaşmazlıkları sonucunda ii. abdülhamid'in girişimi ve rus tarafının kendi askerlerinin defnedildiği mevcut mezarlıkların metruk halde olması nedenleriyle salt bir abide değil mezar, din ve hayır kurumu olarak inşa edilmesi konusunda anlaşılmıştır. ayrıca inşa yeri de rusların ilk planladığı şekilde 93 harbi sırasında ulaştıkları en uç nokta olan ayastefanos (günümüzde yeşilköy) değil kalitarya (günümüzde şenlikköy) olarak belirlenmiştir.

24 nisan 1892 tarihinde meclis-i vükelâ tarafından onaylanan yapı inşasının ne zaman başladığı tam olarak bilinmemekle birlikte 20 ocak 1893 ile 25 haziran 1893 tarihleri arasında
başlamış olduğu düşünülmektedir. kasım 1898'de tamamlanarak 18 aralık 1898 tarihinde resmî açılış töreni yapılan yapı anıtsal bir üslupla inşa edilmekle birlikte rus askerlerin kemiklerinin muhafaza edildiği bir mezar-kilise olarak hizmet vermekteydi. osmanlı belgelerinde rus mezarlığı ve teferruatı, rus kilisesi, rus manastırı gibi adlarla anılan yapıdan özellikle yıkılışının ardından "abide" olarak bahsedilmiştir.

abidenin yıkılışı ve filme çekilmesi 
93 harbi'nin sonlanmasından i. dünya savaşı'nın başlamasına kadar geçen süre içerisinde 19. yüzyıl başlarına görece durgun geçen osmanlı-rus ilişkileri bu süreç sonunda tekrar gerginleşmeye başlamıştır. boğazları olası rus tehdidine karşı güvenceye almak isteyen osmanlı tarafının dahiliye nazırı talat paşa kanalıyla rusya dışişleri bakanı sergey sazonov'a ittifak teklif etmelerine karşın olumlu cevap alamamaları, britanya i̇mparatorluğu'nun osmanlı donanmasına teslim etmesi gereken reşadiye ve sultan osman zırhlılarına el koyması gibi etmenler osmanlı'yı alman i̇mparatorluğu ile ittifak yapmaya itmiştir. avrupa'daki kutuplaşmalar sonunda i̇ttifak devletleri içerisinde yer alan osmanlı i̇mparatorluğu ile i̇tilaf devletleri içerisinde yer alan rusya i. dünya savaşı'nın farklı taraflarında bulunmuş ve ilişkiler tamamen kopmuştur.

i. dünya savaşı'na giden süreçte iki ülke ilişkilerinin bozulmasıyla birlikte basında rus zafer anıtı niteliği taşıyan bu yapının yıkılmasının gerekliliğine dair yazılar yer almaya başlamıştır. i̇stanbul ansiklopedisinde, bu konudaki ilk yazının aka gündüz tarafından yazıldığı aktarılmaktadır. ayrıca tanin, turan gibi yüksek tirajlı yayınlarda da abidenin yıkılması yönünde yazılar kaleme alınmıştır. 11 kasım 1914 tarihinde osmanlı'nın rusya ve müttefiklerine savaş ilan etmesini takiben iktidardaki i̇ttihat ve terakki dahiliye nazırı talat paşa'nın deyimiyle "harbi popüler hale getirmek" amacıyla propagandaya girişilmiştir. basındaki propagandanın yanı sıra bunun bir parçası olarak 14 kasım 1914'te britanya, fransa ve rusya'ya cihat ilan edilmiş; cihat hutbesinin fatih camii'nde okunmasını takiben galeyena gelen halk tarafından i̇stanbul sokaklarında fransız, i̇ngiliz ve ruslara ait yerler yağmalanarak harap edilmiş, rusların 93 harbi'ndeki üstünlüğünün simgesi olan ve dönem osmanlı gazeteleri tarafından utanç kaynağı olarak gösterilen ayastefanos rus abidesi de tahrip edilen yapılardan olmuştur. gazeteler, yıkımı izleyenlerin hatıratları ve resmî kaynaklar arasında abidenin yıkım aşamasına dair farklı anlatımlar olmakla beraber yıkımın nihai olarak 27. süvari alayı tarafından çan kulesinin dinamitlenerek gerçekleştirildiği konusunda kaynaklar hemfikirdir. abidenin kaidesi dahil tüm kompleksin yıkılması ise üç ay kadar sürmüştür.

abidenin yıkılması konusu aylar öncesinden konuşulmaya başlanmış, yıkımın devlet adına propaganda aracı olarak kullanılmak niyetiyle fotoğraflanması ve filme alınması planlanmıştır. ordu adına sadi bey, tanin gazetesi adına ali enis bey, photographie resna adına rahmizâde bâhâeddin ve tasvîr-i efkâr gazetesi adına ismi bilinmeyen bir fotoğrafçı abidenin yıkımını fotoğraflarla belgelemişlerdir. ayrıca yıkılışın filme alınması için müttefik avusturya-macaristan menşeili sascha-meßter-film ile anlaşılmış ancak savaş ilanı sonrası halk arasında yükselen ulusal duygular dikkate alınarak son anda filmi çekecek kişinin müslüman türk olması şartı getirilmiştir. orduya katılmadan önce film göstericisi olarak çalışan, 11 ağustos 1914'te askere alınan ve yedek subay olarak görev yapan fuat bey filmi çekmeye en uygun kişi olarak görülmüştür. göstericiyi kullanmayı bilmesine karşın daha önce hiç alıcı kullanmamış olan fuat bey'e şirketin itiraz etmesine karşın birkaç saat boyunca makineyi nasıl kullanacağı öğretilmiş, gerçekleştirilen kısa bir deneme çekiminde başarılı olunca şirketin de onay vermesiyle abidenin yıkılışı fuat bey tarafından 14 kasım 1914 cumartesi günü saat 8.30'da 150 metrelik filme siyah-beyaz olarak çekilmiştir.

budapeşte'de banyo edilen film kamuoyuna ilk kez sinema haberleri gazetesinin 30 kasım 1914 tarihli sayısında "tezâhürât-ı milliye – moskof âbidesinin tahribi ali efendi sinemasında" başlığı ile duyurulmuştur. aynı ilan peş peşe beş sayı boyunca yayınlanmış ve film ilk kez 25 veya 26 aralık tarihinde sirkeci'deki ali efendi sinemasında moskof heykelinin tahribi adıyla gösterilmiştir. bu tarihler 25 aralık tarihli i̇kdam ve 26 aralık tarihli tasfîr-i efkâr gazetelerinde film hakkında "bugünden itibaren gösterilecektir" şeklinde bilgi verilmesinden yola çıkarak ortaya çıkarılmış, film en fazla dört gün gösterimde kalmıştır. günümüzde ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışı olarak bilinen bu belgesel film türk sinemasının başlangıç noktası olarak kabul edilse de gösterime girdiği günlerde kamuoyunda heyecan oluşturmamış ve kayda değer bir gişe yapmamıştır. sinema haberlerindeki metne dayanarak filmin yapımcısı konusunda da çıkarımlar yapan i̇. arda odabaşı; ali efendi sinemasının yayın organı durumundaki gazetenin filmi duyururken kullandığı "...şerit sinemamıza aittir." ifadesinden yola çıkmış, sinemanın diğer filmlerde bu ibareyi kullanmamasına ve fuat bey'in sinemanın ortaklarından olmasına dikkat çekmiş, filmin yapımcısının geleneksel kabul olan osmanlı ordusu değil ali efendi sineması olduğunu savunmuştur.

filmin varlığına ilişkin kuşkular 
ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışı, halen ortaya çıkmamış olması ve varlığına dair somut verilerin olmaması nedenleriyle günümüzde türk sinemasının ilk filmi olarak kabul edilmesine karşın gerçekten çekilip çekilmediği sinema tarihçilerince tartışma konusu olmaktadır. abidenin yıkımını gerçekleştiren bahri doğanay'ın da 30 haziran 1950 tarihli tarih dünyası dergisinde yayınlanan yazısında yıkımın fotoğraflandığını belirtmesine rağmen film çekiminden söz etmemesi de kuşkuları derinleştirmekle birlikte doğanay'ın yazısının gerçeklerle ne kadar uyuştuğu da tartışmalıdır.

filmin türk sinema tarihindeki önemi nurullah tilgen'in 18 temmuz 1953 tarihli yıldız dergisinde yayınlanan "türk filmciliği: dünden bugüne 1914-1953" başlıklı çalışmasıyla ilk kez gündeme gelmiştir. tilgen filmin ne zaman, kim tarafından, nerede çekildiğine dair bilgilere yer verdiği makalesinin ardından 10 haziran 1954 tarihli yirminci asır dergisinde fuat bey ile röportaj gerçekleştirerek filmin nasıl çekildiğine dair detayları yayınlamıştır. tilgen'in bu çalışmaları daha sonra nijat özön tarafından 1962'de yayınlanan türk sineması tarihi ve 1970'te yayınlanan fuat uzkınay kitaplarının temel kaynağını teşkil etmiştir. günümüzde de filme dair bilgilerin ve varsayımların çoğu tilgen ve özön'ün çalışmalarına dayanmaktadır.

film üzerine araştırmalar yapan özön, fuat uzkınay adlı kitabında tilgen'i kaynak alarak aktardığı bilgilerin ardından verdiği dipnot ile filmin henüz bulunamadığını ve fuat bey'in bu konu hakkında hiç konuşmadığını aktararak filmin henüz fuat bey hayattayken kaybolmuş olabileceği çıkarımını yapmıştır.

sinema yazarı burçak evren de kasım 1984 tarihli gelişim sinema dergisindeki "i̇lk türk filmi üstündeki kuşkular" başlıklı yazısında tilgen'in 1951'de film ve öğretim dergisinde yazdığı "türk filmciliğinin tarihi" başlıklı yazısında ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışından bahsetmemesini ve o tarihte hayatta olan fuat bey'in de kendisinden bahsedilmeyen bu çalışmayı tenkit etmemesini kuşku uyandırıcı bulduğunu yazmıştır. ayrıca yine tilgen'in "türk filmciliği: dünden bugüne 1914-1953" adlı makalesinde alıcının abidenin birkaç metre yakınına yerleştirildiği bilgisinin yer almasına karşın daha uzak mesafelerden çekilen fotoğraflarda alıcının görünmemesi ile iki farklı makalesinde filmin uzunluğu hakkında 150 metre ile 300 metre olarak iki farklı bilginin yer almasını eleştirerek yazının ne ölçüde gerçeklere dayandığını sorgulamıştır.

filmin varlığına dair olasılıkları dört başlıkta toplayan evren ilk olasılığı daha önce burhan arpad'ın cumhuriyet gazetesinde yazdığı bir yazıya dayandırmaktadır. buna göre fuat bey kendisine verilen kısa süre içerisinde film çekmeyi öğrenememiş, oldukça verimsiz geçen çekim sonrası film yanmış, gösterilecek tepkilerden çekinmesi nedeniyle de bu başarısız denemeden hiç bahsetmemiştir. i̇kinci olasılık abidenin yıkılışının gazetelere birçok kez haber olmasına karşın böyle bir filmden hiç bahsedilmemesinden ve hiçbir kayıtta yer almadığından dolayı filmin hiç çekilmemiş olabileceğidir. üçüncü olasılık aslen böyle bir film çekme planının hiçbir zaman olmamış olması ve bunu nurullah tilgen'in ortaya attığıdır. evren, bu noktada tilgen'in 1951'deki makalesinde filmden hiç bahsetmemesine karşın 1953'teki makalesinde geniş yer vermesini şüphe uyandırıcı bulmaktadır. son iddia da filmin çekilmiş ancak zaman içerisinde kaybolmuş, başka kayıtlar ile karışmış ya da başka bir yere gönderilerek unutulmuş olabileceğidir. ayrıca fuat bey'in kızları mualla uzkınay ve mutena uzkınay ile de röportaj yapan burçak evren filme dair hiçbir belgenin olmadığı ve filmi kendilerinin de izlemedikleri cevabını almıştır.

evren, olumsuz görüşlere karşın dürüst bir kişi olarak tanımladığı fuat bey'in filmi nasıl çektiğine dair verdiği röportajı ve cumhuriyet döneminde türk silahlı kuvvetleri foto film merkezi komutanlığı adını alacak olan merkez ordu sinema dairesinde her ne kadar içi boş olsa da üzerinde filmin adı ile kayıt kodunun bulunduğu bir kutunun bulunmasını göz önüne alarak filmin çekildiği ancak çeşitli nedenlerle günümüze kadar ulaşamadığı değerlendirmesinde bulunmaktadır.

filmin varlığına kuşkuyla yaklaşanların yanı sıra filmin kesin olarak çekildiğini savunan görüşler de mevcuttur. sinema tarihçisi rekin teksoy, sinema tarihi adlı yapıtında filmin muhafaza edildiği merkez ordu sinema dairesinde bulunduğu sırada birkaç kez komutanlara gösteriminin yapıldığını ancak dairenin ve arşivinin 1941 yılında i̇stanbul'dan ankara'ya taşınması sırasında diğer filmler arasında karıştığını savunmaktadır. merkez ordu sinema dairesinde yirmi yıl müdürlük yapmış olan nusret eraslan da filmin varlığından emin olduklarını, taşınma sırasında diğer filmler ile karışma ihtimali nedeniyle filmi arşivde defalarca aradıklarını ancak bulamadıklarını ve filmin arşivde olmadığından emin olduğunu açıklamıştır. ayrıca filmlerin fazla ısındığı takdirde alev alabilen bir malzemeden üretildiğini ekleyerek arşivin yıldız sarayı'nda bulunduğu dönemde sarayı yangın tehdidinden korumak adına diğer birçok filmle birlikte denize atılmış olabileceğini ya da yurt dışına kaçırılmış olabileceğini belirtmiştir. bunlara ek olarak fuat bey ile merkez ordu sinema dairesinde çalışan gafuri akçakın 1930 yılında 150 metre uzunluğundaki filmi izlediğini ve komutanlarına izlettiğini iddia ederek nijat özön'ün fuat uzkınay kitabında editörlük yaptığını açıklamıştır. kunt tulgar da 20 temmuz 1959 tarihinde i̇stanbul belediyesi film deposu'nda çıkan yangın sonrası sağlam kalan filmleri ayırdıkları sırada bu filmin bir kopyasının da karşılarına çıktığını ancak hasarlı olması ve tarihî önemini bilmemeleri nedeniyle çöpe attıklarını iddia etmiştir.

sinema tarihçisi i̇. arda odabaşı; sinema haberleri, i̇kdam ile tasfîr-i efkâr gazetelerinde yer alan ve yeni keşfedilen haber metinlerine dayandırdığı 2018 yılına ait makalesinde filmin çekildiğini ve 1,5 ay sonrasında da gösterime girdiğini yazmış, bu metinleri konu hakkındaki en önemli kaynaklar olarak nitelendirmiştir.

i̇lk türk filmi tartışmaları 

ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışı, ilk türk filmi olarak kabul edilip çekildiği yıl türk sinemasının doğum yılı, 1996'dan beri çekildiği gün de türk sineması günü olarak kutlansa da bu konu son yıllarda tartışılmaktadır. burçak evren, hayal perdesi dergisinin kasım-aralık 2013 tarihli sayısında türklük anlayışını etnik köken değil vatandaşlık tabanlı olarak ele alarak osmanlı tebaası olan manaki kardeşleri ilk türk sinemacılar, 1905'te çektikleri filmleri i̇p eğiren kadınları da ilk türk filmi olarak değerlendirmenin doğru olduğunu savunmaktadır. manaki kardeşler üzerine çalışmalar yürüten makedonya sinematek kurumu film arşivi direktörü i̇gor stardelov da aynı yaklaşımı sürdürmekle birlikte i̇p eğiren kadınlardan önce çekildiğini belirttiği büyükanne despinanın ilk türk filmi olarak kabul edilmesi gerektiğini öne sürmektedir.

dilek kaya mutlu ise donanma cemiyetinin 1910'ların başında çektiği filmlerin ayastefanos'taki rus abidesinin yıkılışından daha önce çekilmiş olabileceği üzerinde durmaktadır.

ayrıca bakınız 

 1930 öncesi türk filmleri

notlar

kaynakça 
özel

genel

dış bağlantılar 

 
 
 
 

1914 çıkışlı filmler
fuat uzkınay'ın yönettiği filmler
sessiz kısa filmler
türk siyah-beyaz filmleri
konusu osmanlı i̇mparatorluğu'nda geçen filmler
türk belgesel filmleri
türk kısa filmleri
türk kayıp filmleri
1910'larda belgesel filmler
siyah-beyaz belgesel filmler
propaganda filmleri
93 harbi