Anatta

budist felsefede anatta (pāli) ya da anātman (sanskritçe) "bensizlik" veya "ayrı bir benliğin yokluğu" olarak tanımlanan kavramdır. geçicilik (anicca) ve ızdırap (dukkha) ile birlikte olgular dünyasının üç özelliğinden biridir. kimi araştırmacılara göre, "bensizlik, insanlarda ve nesnelerde kısıtlayıcı ben kimliğinin yokluğu" anlamına gelmektedir. buda'nın açıkça reddettiği yeniden doğumdan sonra varlığını sürdüren bir ruh ya da ben'in varlığı anlamına gelen atta (pāli) ya da ātman (sanskrit) kavramının tam karşıtıdır.

anatta ("ruh yok") doktrini 
ruh kelimesi, kişiye ait, çevresinden apayrı, bağımsız bir varlığı olan, hiç değişmeden kalan bir olguyu, varlığı çağrıştırır. oysaki budizme göre her şey derin bir şekilde birbirine bağımlıdır, bir şey, diğerleri olmadan var olamaz, bu da demektir ki hiçbir şeyin, geri kalan diğer şeylerden ayrı bir varlığı yoktur, hiçbir şey geri kalan diğer şeylerden ayrı olmadığı gibi, sonsuza dek de var olmaz, her an bir değişime tabiidir. bir şey, sadece geçici bir süre için bir "şey"dir, bir süre sonra başka bir "şey" olacaktır. hiçbir şey sonsuza dek değişmeden kalmaz . yani çevreden apayrı, sonsuza dek değişmeden kalacak bir varlık yoktur. fakat kişi kendisini her şeyden ayrıymış gibi düşünür, kendisini çevresinden kopartarak dünyaya “ben ve geri kalan diğer şeyler” gözüyle bakar. oysaki dalganın, denizin sadece bir parçacığı olması gibi kişi de o olmadığını varsaydığı şeylerin bir parçasıdır, bir sonucudur. dalga denilen şey, denizdeki geçici bir şekle verilen isimdir. yani dalga bir kavramdır, bir düşüncedir, dalga sadece kişinin zihninde vardır. "ben" denilen şey de evrendeki geçici bir kavrama verilen isimdir, "ben" bir kavramdır, bir düşüncedir, bu düşünce kişinin yalnızca kendi zihninde vardır. i̇şte bu düşünceyi gerçeklik varsaymak, budizme göre kişinin kendisini anlamak yolunda düştüğü en büyük yanılgıdır. i̇nsan kendinden hareketle evreni ve tanrı'yı da yorumlamaya kalktığında, kendisi hakkındaki varsayımları yanlış olunca evren ve tanrı varsayımları da yanlış olur. dolayısıyla budizm, her şeyden önce kendini tanımaya vurgu yapar. budizme göre insanın kendisinin gerçekte ne olduğunu bilmesi onu korkutabilir, insan sonsuza dek var olmak ister, çünkü var olmamayı kabullenmesi zor gelir. oysaki tam da bu nedenle, yani insanın gerçekliği reddetmesi nedeniyle budizm insanların acı ve sıkıntılar çekmekte olduğunu öğretir. budizm, “gerçekliği olduğu gibi kabullenebilmeyi öğrendiğimizde aslında yaşamın ne kadar mucizevi olduğunu hisseder ve huzur buluruz,” der.

önemli bir budist metni milinda panha'nın birinci bölümünde grek kralı, budist usta nagasena'ya seslenir:

"efendim, adınız nedir?" "bana nagasena derler fakat bu yalnızca bir isim, bir sözcük, içinde bir kimlik, bir benlik/ruh yok. bir ad, bir lakap, yalın bir sözcükten başka bir şey değil" bu cevap üzerine kral yanındaki yunanlara şaşkınlığını ifade eder sonra tekrar usta magasena'ya döner ve sorar "o zaman nagasena, dünyada katil de yok iyilik yapan da yok kötülük yapan da yok çalan da yok öğretmen de yok usta da yok...sen 'nagasena' olduğunu söylüyorsun!

"nagasena bu saçlar mıdır?” “hayır büyük kral”, “duygu ve coşkular mıdır?” “hayır büyük kral” nagasena kraldan arabayı tanımlamasını ister. “tekerlek, dingil, ok, sandık ve kollar bir arada olunca arabadan söz edilir. araba yalnizca bir ad, adlandırmaktan, belirtmekten başka bir işe yaramayan boş bir sözcükten başka bir şey değil.” “evet kralım. benim de saçlarım, derim...(vücudun 32 bölümü, bunlara beyin de dahil, sayılır) ad ve bedenim, duygularım, algılarım, geçmiş eylemlerimle biçim almış karakter özelliklerim, ayırt edici bilincim (bu sayılanlar 5 skandha'ya, "five aggregates" de denir, dahildir) bir araya gelince nagasena adi veriliyor. ama kimlik, benlik/ruh söz konusu değil, nasil arabanın beş bölümü bir araya gelince 'araba' diyorlarsa, beş skandha da bir araya gelince bir 'benlik'ten bir özneden söz ediliyor."

anatta doktrini ve yeniden doğum 
budizmde yeniden doğumu tanımlamak için "reenkarnasyon" ifadesi çoğunlukla kullanılmamaktadır; çünkü bu ifade sabit her şeyden apayrı bir varlığı olan ruhu çağrıştırır, “ruh göçü” (transmigration of soul) anlamına gelir bu nedenle eğer ifade kelimenin tam manasıyla alınacaksa, “budizmde reenkarnasyon yoktur “denilebilir. "reenkarnasyon" ifadesini caynistler ve hindular kullanır, budizmde ise insanın kendinden tamamen ayrı bir varlığı olan, değişmeyen bir ruh inancı yoktur. budistler "reenkarnasyon" yerine basitçe "rebirth"(yeniden doğum) demeyi tercih ederler. bir bilardo topu kendinin aynı olan başka bir bilardo topuna çarpar ve durur… ancak ikinci top ilk toptan aktarılan enerjiyle harekete geçer ve devinim devam eder. buna benzer şekilde öldükten sonra kammic (karmik) nitelikler yeniden doğan kişiye aktarılır. bu yeniden doğan kişi eskisiyle ne tamamen aynıdır ne de farklıdır.

budistler zaman zaman "dalga" örneğini de verirler. i̇nsan "dalga" deyince, zihinde çevresinden apayrı bir dalga fikri uyanır. fakat bu tek dalganın kendi başına apayrı bir varlığı yoktur, sadece denizin yüzeyindeki geçici bir şekil değişimidir ve kısa bir süre sonra da denize geri dönecektir. ne var ki bu dalga yok olup gittiğinde, (daha doğrusu; denize geri döndüğünde) arkasında bir etki, bir "itici kuvvet" bırakır, işte bu kuvvet ikinci bir dalganın oluşumuna neden olur. i̇lk dalgadan ikincisine geçmiş olan bir şey vardır. denilebilir ki dalga denize döndüğünde geride kalan bir hareket enerjisi vardır ve bu enerji, dışarıdaki diğer hareket enerjileri ile (rüzgar gibi) birleşerek ikinci bir dalganın oluşumuna neden olur.

budizmde de benzer şekilde, insanların yaşamları boyunca peşinde koştukları arzuları istekleri, kişiyle elde edemediği şeyler arasında bir bağ yaratır. bu, arzulanan şeyi elde etmek için kişiyi harekete iten bir bağdır, arzular insanlarda bir hareket enerjisi yaratır. ölümle birlikte hareket biter, beden yok olur (“denize geri dönme” örneğine benzer şekilde) ama daha önce yaratılmış olan potansiyel hareket enerjisi, gerçek harekete donüşme imkânı bulamadan ortada kalmıştır. enerji ortada öylece durmaz, var olan enerji yok da olmaz, ama dönüşür. i̇ste bu ortada kalmış olan hareket enerjisi, hareketine devam edebileceği yeni doğmakta olan gibi ikinci bir bedene doğru, tıpkı bir mıknatısın demiri çekmesi gibi, çekilir,ve sonuçta bir önceki yaşamdaki arzu ve tutkular, eğilimler tarafından yaratılmış olan bu enerji yeni bir bedenin hareketlerini yönlendirmeye devam eder. (yeni doğan kişinin içerisinde yaşadığı çevresi, yetiştirildiği aile gibi pek çok etmene de bağlı olarak…)

aslında kişi her saniye yeniden doğmaktadır, 5 dakika önce var olan kişi aslında 5 dakika sonra var olan kişiyle "aynı" değildir, başka mental nitelikler kazanmıştır. her saniye kazanmaktadır ve aslında her an yeniden doğmaktadır.

budistlere göre gerçekliğin çeşitli boyutları/yüzleri vardır ve değişik kavramlar farklı konsantrasyon seviyelerinde farklı anlamlara gelir. yeniden doğum konusunda biraz daha derine inilirse aslında ortada "ben", "sen", "o" yoktur. budizme göre en başta “ben” düşüncesi yanlış bir düşüncedir, bir yanılsamadır. "ben" hiçbir zaman doğmadı ki "ben" hiçbir zaman var olmadı ki ölsün veya öldükten sonra yeniden doğsun. gerçekte yeniden doğacak bir "ben" yoktur. yeniden doğan özde "ben" değildir karmik birikimler, yeni bir vücutta meydana gelecek olan çeşitli eğilimler, karmik niteliklerdir. dolayısıyla an itibarıyla kişinin sahip olduğu "benlik","ben" düşüncesi yerini başka "ben"lerle değiştirecek ama asla şu anki "ben" olmayacaktır aynı kişinin geçmişteki veya "bir önceki hayatındaki" "ben" olmaması gibi. kişinin 6 yaşındaki "ben" bilinciyle 70 yaşındaki "ben" bilinci dahi farklıdır bu benlikler dahi aynı "ben" değildirler. bu öğreti de buda'nın "ruh yok" doktrini sonucudur.

"yeniden doğum” ile ilgili en ayrıntılı ve açık anlatım çok önemli bir budist pali metni olan mö. 100 yılında yazıya geçirildiği sanılan milinda panha'da bulunur.

kaynakça 

budist felsefe kavramları
ontoloji
i̇kiliksizlik