Buhârî

buhârî ya da tam künyesiyle ebû abdillâh muhammed bin i̇smâîl bin i̇brâhîm el-cu'fî el-buhârî (810, buhara - 869, semerkant), buharalı fars bir muhaddistir. yazdığı sahih-i buhârî diye bilinen (arapça: الجامع الصحيح, el-camius-sahih) eser, daha sonradan sünni (ehl-i sünnet) müslümanlar için güvenilir hadis kaynaklarını teşkil eden ve kütüb-i sitte diye anılan serinin ilk kitabıdır.

biyografisi 
21 temmuz 810 yılında günümüzde özbekistan'da bulunan buhara şehrinde doğmuş, 869 yılında ölmüştür. genç yaşta annesinin terbiyesi altında arapçayı ve kur'an'ı öğrenmiştir. 16 yaşında annesi ve kardeşi ile birlikte mekke'ye hac amacıyla gitmiştir, buhara'ya dönerken kendisi ilim öğrenme isteğiyle mekke'de kalmıştır (hicri 210/miladi 825). babasından kalan servet, onun hiç kimseye muhtaç kalmadan ilim öğrenmesine vesile olmuştur. i̇mam olarak anılan buhârî, i̇slâm dininin en büyük muhaddisi sayılır. i̇slâm peygamberi'nin vefatından 178 yıl sonra dünya'ya gelen buhârî, hadisleri halk içinden duyduğu ve kendi araştırmaları ile kaydetmiştir.

eserleri hakkındaki görüşler 
zühlî'nin kur'an okuyan kişinin telaffuzunu mahluk kabul ettiği gerekçesiyle buhârî'nin bidatçı olduğunu ve onun meclisine katılanların kur'an'ın mahluk olduğu görüşüne sahip olmakla itham edilmesi gerektiğini bildirerek i̇mam müslim ve ahmed bin seleme hariç insanların çoğunun buhârî'nin meclisine katılmasını engellediği belirtilmektedir. lbnu ebi halim er-razi (ö.h. 327) buhârî'nin biyografisinde babası ebû hatim er-razi'nin buhârî'den hadis işitmekle beraber muhammed b. yahya tarafından onun "kur'an'ın okunuşu -lafzı- mahluktur" görüşü iletilince buhârî'nin hadisini terk ettiğini anlatır. bu durumun buhârî'nin sahih'inin şöhretini geciktiren faktörlerden biri olduğu ve asırlar geçtikçe bu haberin unutulduğu ifade edilir.

buhârî'nin hocalarından nuaym bin hammâd'ın hemen bütün hadis münekkitleri tarafından zayıf ve münker hadis rivayet etmekle tanındığı, rivayetlerinde çokça yanılıp bunları birbirine karıştırdığı, rivayetleri pek kabul görmeyen muhaddislerden hadis rivayet ettiği için de eleştirildiği, rivayetlerinin delil olarak kullanılamayacağı ileri sürüldüğü ve hatta sünneti koruma gayretiyle hadis uydurduğunu söyleyenlerin de olduğu fakat buhârî'nin ondan hadis rivayet ettiği belirtilmektedir.

buhârî'nin bidat ehli addedilen haricilere ve mürcieye mensup kişilerden de hadis rivayeti aldığı belirtilmektedir. bununla birlikte buhârî'nin eserlerinde ebu hanife'yi cerh eden rivayetlere yer verirken ta'dil rivayetlerine yer vermemiş olduğu ifade edilmektedir. buhârî el-câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ’inin bab başlıklarında isim zikretmeden, “kāle ba‘zu’n-nâs” (insanlardan biri şöyle dedi) ifadesini kullanarak ebû hanîfe’yi tenkit etmiş, diğer eserlerinde de onun i̇slâm dinine zarar veren mürcie’ye mensup olduğuna ilişkin rivayetleri zikretmiştir. hatta buhârî'nin ed-duafâü‟s-sağir adlı eserinin 388 numaralı maddesinde ebu hanife'nin iki defa küfürden imana davet edildiğiyle ilgili bir rivayete yer verdiği belirtilir.

endülüslü i̇bn hazm'ın (ö. h. 456/m.s. 1064) musiki konusunda en sağlam ve en kuvvetli olduğu belirtilen buhârî'nin sahihinde geçen "ümmetimin içinde zina yapmayı, ipekli giymeyi, içki içmeyi ve mûsikî dinlemeyi helâl sayan kimseler türeyecektir." şeklinde başlayan rivayetin uydurma olduğunu söylediği ve buharî'yi kitabına uydurma hadis almakla suçlayanların başında geldiği ifade edlmektedir.

eserleri 
 et tarih el kebir (daha sonra bu eseri et tarih es sağir adı ile özetlemiştir.)
 es sulasiyat
 el edeb el müfred: ahlâk hadislerini toplayan bir eserdir. i̇stanbul'da 1306, kahire'de 1346, hindistan'da 1304 yıllarında basılmıştır.
 halk-u ef'ali'l i̇bad
 raf'ul-yedeyn fi's-salah: namazda el kaldırmakla ilgiidir. kalküta'da 1257, delhi'de 1299 yıllarında yayınlanmıştır.
 kitâbu duafâü's-sagîr: zayıf ravilerin hallerinden bahseder. hindistan'da 1323 ve 1326 tarihlerinde basılmıştır.
 kitâbu'l künâ: râvîlerin künyelerinden bahseden bir eserdir. haydarabad'da 1360 yılında basılmıstır.
 kitâbu'l-kiraati halfe'l-imam: namazda imamın arkasında okuma hakkında yazılmış bir eserdir. 1299'da delhi'de, ayrıca 1320'de kahire'de basılmıştır.
 halku'l-ef'ali'l-ibâd ve'r-redd ale'l cehmiyye: cehmiyye mezhebinin görüşlerini reddeden bir kitaptır. 1306'da delhi'de basılmıştır.
 el-akîde yahut et-tevhîd: akaid konusunda yazılmış bir eserdir.
 abarü's sifat: hadisle ilgili bir eserdir ve bazı kütüphanelerde yazma nüshaları mevcuttur.
 sahih-i buhari (arapça: صحيح البخاري), asıl adı el-câmiu's-sahih olan ancak müellifinin adına (i̇mam buhari) nisbetle 'buhari', hadis kitabı adlı eserdir.

kaynakça 

810 doğumlular
869 yılında ölenler
alimler
buhara doğumlular
i̇ranlı hadis âlimleri
tebeut tâbiîn
şafiiler