Aslan

aslan veya arslan (panthera leo), panthera cinsindeki büyük kedilerden biridir ve kedigiller (felidae) ailesinin bir üyesidir.  kafa-gövde uzunluğuna sahip yetişkin erkek bireyler,  uzunluğundaki dişilerden daha büyüktür. pride adı verilen gruplar oluşturan sosyal bir türdür. bir aslan grubu, birkaç yetişkin erkekten, ilgili dişilerden ve yavrulardan oluşur. dişi aslan grupları genellikle birlikte avlanır ve çoğunlukla büyük toynaklıları hedef alır. aslan bir süper avcı ve kilittaşı avcısıdır. her ne kadar bazı aslanların fırsatlar ortaya çıktığında insanları avladıkları bilinse de, tipik olarak bunu yapmazlar.

rakip erkeklerle sürekli olarak savaşmaktan kaynaklanan yaralanmalar ömürlerini büyük ölçüde azalttığından, vahşi ortamda nadiren 10 ila 16 yıl arasında yaşamaktadırlar. esaret altında 25 yıldan fazla yaşayabilirler. aslanlar diğer kedilere kıyasla alışılmadık biçimde sosyaldirler. gün boyunca ağırlıklı olarak uyumayı tercih eden aslanlar, nadiren alacakaranlıkta sıklıkla gece (gececil hayvanlar) aktiftir.

tipik olarak aslanlar otlaklarda ve savanlarda yaşar, ancak yoğun ormanlarda bulunmazlar. antik tarihi zamanlarda, kuzey afrika dahil olmak üzere afrika'nın büyük bölümünde, yunanistan ve balkanlar'dan hindistan'a kadar avrasya'da etkin olarak yaşamaktaydılar. yaklaşık 10.000 yıl önceki geç dönem buzul çağı'nda (pleistosende), aslan insanlardan sonra en yaygın kara memelisiydi: mağara aslanı (panthera leo spelaea) kuzey ve batı avrupa'da, amerika aslanı (panthera leo atrox) ise amerika'da yukon ile peru civarında yaşıyordu. ancak günümüzde sahra altı afrika'da parçalanmış popülasyonlara ve batı hindistan'da kritik olarak tehlike altındaki bir nüfusa indirgenmiştir. aslan, dünya doğa ve doğal kaynakları koruma birliği (iucn) tarafından savunmasız bir tür olarak sınıflandırılmıştır ve yirminci yüzyılın ikinci yarısında 20 yılda afrika'daki aslan nüfusunda % 30-50 aralığında önemli bir nüfus azalması görülmüştür. nüfuslarının azalmasının nedeni tam olarak anlaşılmasa da, yaşam alanlarının işgal edilmesi ve insanlar tarafından zarar görmeleri en başlıca sebepler olarak ön görülmektedir. afrika'da, özellikle batı afrika aslanı nüfusu tehlike altındadır.

erkek aslan, oldukça ayırt edici olan yelesinden kolayca tanınır ve yüzü insan kültürünün en çok bilinen hayvan simgelerinden biridir. heykellerde, resimlerde, ulusal bayraklarda ve çağdaş sinema ve edebiyatta geniş bir biçimde tasvir edilmiştir. aslanlar roma i̇mparatorluğu zamanından beri insanlar tarafından tutulmuş ve on sekizinci yüzyılın sonlarından bu yana hayvanat bahçelerinde sergilenmek üzere aranan önemli hayvan türünden biri olmuştur. hayvanat bahçeleri, nesli tükenmekte olan asya kökenli alt türleri için hazırlanan ıslah programlarında dünya çapında işbirliği yapmaktadır.

etimoloji 
modern türkçede kullanılan aslan, osmanlı türkçesinde ارسلان‎ (arslan) olarak kaydedilmiştir ve kökeni eski türkçeye dayanmaktadır. bir türkî dilde tespit edilmiş olduğu ilk kaynak 900 yılından önce yazıldığı düşünülen, alman arkeolog albert von le coq  tarafından derlenmiş ve "huastuanift: manihaist tövbe duası" (özgün almanca adıyla chuastuanift, ein sündenbekenntnis des manichäischen auditores: gefunden in turfan (chinesisch-turkistan)) adı altında bilinen eski uygurca metinlerdir. john krueger sözcüğün türkî dillere moğolcadan alıntı olduğunu savunur. moğolca "diş göstermek" manasındaki arzai- kelimesinden  türetilmiş olabileceği de öne sürülmüştür; ancak bu kesin değildir. hayvan adlarında görülen +lan ekinin yapısı belirsizdir.

türün bağlı olduğu cins olan panthera ismi latinceye dayanmakta olup, bu dile grekçede benekli kedigilleri tanımlamak için kullanılmış πάνθηρ kelimesinden girmiştir. bilimsel isminin ikinci kısmı olan leo, latince ve grekçede yer alan aslan manasındaki leo ve λέων (leon) kelimelerine dayanmaktadır. leo kelimesi ve türevleri, pek çok avrupa dili ile muhtemelen i̇branicede (לָבִיא; lavi) aslanları tanımlamak için kullanılan bir isimdir.

sınıflandırma 

carl linnaeus 1758'de, aslanı systema naturae adlı eserinde tanımladı ve ona bilimsel olarak felis leo adını verdi. cins adı panthera, 1816'da alman doğa bilimci lorenz oken tarafından türetildi. 18. yüzyılın ortaları ile 20. yüzyılın ortaları arasında, 26 aslan örneği, alt tür olarak tanımlanmış ve önerilmiştir; bunların 11'i 2005 yılında geçerli kabul edilmiştir. onlar yele rengi ve boyutuna göre ayırt edildi. bu özellikler bireyler arasında çok fazla çeşitlilik gösterdiğinden, bu formların çoğu muhtemelen gerçek alt tür değildi, özellikle de çoğunlukla "çarpıcı, ama anormal" morfolojik özelliklere sahip müze materyallerine dayandıkları için.

alt türleri 
19. ve 20. yüzyıllarda, birkaç aslan tipi örnek ve alt tür olarak tanımlandı ve bir düzine, 2017 yılına kadar geçerli takson olarak kabul edildi. 2008 ve 2016 arasında, iucn kırmızı listesi değerlendiricileri, yalnızca iki alt-özel isim kullandı: afrika aslan popülasyonları için p. l. leo ve asya aslan popülasyonu için p. l. persica. 2017'de, kedi uzman grubu'nun kedi sınıflandırma görev gücü, aslan taksonomisini gözden geçirdi ve aslan evrimi üzerine yapılan filocoğrafik çalışmaların sonuçlarına dayanarak iki alt türü tanıdı:

p. l. leo  - aday aslan alttür, asya aslanı, bölgesel olarak nesli tükenmiş nübye aslanı ve orta afrika'nın batı ve kuzey kesimlerindeki aslan topluluklarını içerir. sinonim arasında, p. l. persica , p. l. senegalensis , p. l. kamptzi , and p. l. azandica  yer alır. bazı yazarlar 'kuzey aslanı' ve 'kuzey alt türü' olarak adlandırdı.
p. l. melanochaita  - doğu ve güney afrika bölgelerinde, soyu tükenmiş kap aslanı ve aslan topluluklarını içerir. sinonim arasında, p. l. somaliensis , p. l. massaica , p. l. sabakiensis , p. l. bleyenberghi , p. l. roosevelti , p. l. nyanzae , p. l. hollisteri , p. l. krugeri , p. l. vernayi  ve p. l. webbiensis  yer alır. 'güney alt türü' olarak adlandırılmıştır.

etiyopya yükseltileri'nin bazı bölgelerinden gelen aslan örnekleri, genetik olarak kamerun ve çad'dakilerle birlikte kümelenirken, etiyopya’nın diğer bölgelerinden gelen aslanlar doğu afrika'dan örneklerle birleşmektedir. bu nedenle araştırmacılar, etiyopya'nın iki alt tür arasında bir temas bölgesi olduğunu varsaymaktadır.

fosil kayıtları 

tarih öncesi çağlarda aslanın çeşitli ek alt türleri mevcuttu:

p. l. sinhaleyus, sri lanka'da kazılan ve bir aslana atfedilen fosil karnasyalıydı. yaklaşık 39.000 yıl önce soyu tükenmiş olduğu düşünülmektedir.
p. leo fossilis, p. fossilis ya da p. spelaea fossilis, orta pleistosen avrupa mağara aslanı olarak da bilinen bu alt tür, yaklaşık 500.000 yıl önce yaşamıştır. i̇ngiltere, almanya, i̇talya ve çek cumhuriyeti'nde bu türe ait fosiller bulunmuştur.  günümüz afrika aslanlarından daha büyük olan bu alt tür, amerikan mağarası aslanıyla neredeyse aynı boylarda ve üst pleistosen avrupa mağarası aslanından biraz daha büyüktü.
 p. l. spelaea, avrupa mağara aslanı, avrasya mağarası aslanı veya üst pleistosen avrupa mağarası aslanı olarak da bilinen bu alt tür, geç pleistosen döneminde avrasya ve beringia'da yaşadı. küresel ısınma nedeniyle en son 11.900 yıl önce soyu tükenmiştir. avrupa, kuzey asya, kanada ve alaska mağaralarında yapılan kazılarda bulunan kemik parçaları, avrupa'dan sibirya genelinde batı alaska'ya kadar bulunduğunu göstermektedir. muhtemelen p. fossilisten, türetilmiştir ve genetik olarak izole edilmiştir. afrika ve asya'daki aslanlardan oldukça farklıdır. paleolitik mağara resimlerinde, fildişi oymalarda ve kil büstlerinde tasvir edilmiştir.
 p. l. atrox ya da p. atrox, amerika aslanı veya amerika mağara aslanı olarak bilinen bu alt tür, amerika kıtasında kanada'dan muhtemelen patagonya'ya kadar uzanıyordu. var olan en büyük aslan alt türlerinden biridir. vücut uzunluklarının 1.6-2.5 m (5.2-8.2 ft) arasında olduğu tahmin edilmektedir. edmonton'dan gelen bir fosil 11.355 ± 55 yıl öncesine aittir.

gelişimi 

aslanın en yakın akrabası panthera cinsinin diğer türleri, kaplan, kar leoparı, jaguar ve leopardır. 2006 ve 2009'da yayınlanan filogenetik çalışmaların sonuçları, jaguar ve aslanın yaklaşık 2.06 milyon yıl önce ayrılan bir kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir. daha sonra yapılan çalışmaların sonuçları, leoparın ve aslanın, 3.1-1.95 milyon yıl önce ayrılan kardeş gruba ait olduğunu göstermektedir. pantheranın coğrafi kökeni büyük olasılıkla orta asya'nın kuzeyidir. leopar-aslan soyu, en azından erken pliyosen'den bu yana asya ve afrika palearktik'inde dağıtıldı. aslan ve avrasya mağara aslanından oluşan soyun holarktik asya'da, 2,93-1,23 milyon yıl önce ayrıldığı düşünülmektedir. bununla birlikte, aslan ve kar leoparı ataları arasındaki melezleşme, yaklaşık 2.1 milyon yıl öncesine kadar devam etmiş olabilir. avrasya ve amerikan mağara aslanlarının, diğer kıtalardaki mitokondri soyları olmadan, son buzul döneminin sonunda soyları tükendi.

modern aslan muhtemelen orta pleistosen döneminde afrika'da yaygın olarak dağılmış ve geç pleistosen döneminde sahra altı afrika'da ayrılmaya başlamıştır. doğu ve güney afrika'daki aslan popülasyonları, 183.500-81.800 yıl önce ekvator yağmur ormanları genişlediğinde, batı ve kuzey afrika'daki popülasyonlardan ayrıldı. sahara'nın 83.100-26.600 yıl önceki genişlemesi, batı ve kuzey afrika'daki nüfusun ayrılmasına neden oldu. yağmur ormanları azaldıkça, daha açık habitatlara yol açan aslanlar batı'dan orta afrika'ya taşındı. kuzey afrika'dan aslanlar 38.800-8.300 önce güney avrupa ve asya'ya dağıldılar. güney avrupa, kuzey afrika ve orta doğu'daki aslanların yok olması, asya ve afrika'daki aslan popülasyonları arasındaki gen akışını kesintiye uğrattı. genetik kanıtlar, doğu ve güney afrika'daki aslan örneklerinde çok sayıda mutasyon olduğunu ortaya koydu; bu, bu grubun, asya ve batı ve orta afrika'dan genetik olarak daha az farklı aslan örneklerinden daha uzun bir evrimsel geçmişe sahip olduğunu göstermektedir.
filocoğrafik araştırmaların sonuçları, yaşayan iki aslan alt türünün yaklaşık 245.000 yıl önce ayrıldığını göstermektedir.

şüpheli alt türler 
 p. l. europaea, güney avrupa'da kazılan, aslan alt fosil kalıntıları için önerilmiş ve geç neolitik ile erken demir çağı arasında tarihlenmiştir.
p. l. mesopotamica, antik mezopotamya'da m.ö. 1000 ile m.ö. 600 arasında yapılan, yeni asur dönemi kabartması temelinde tanımlanmıştır.

melezler 

hayvanat bahçelerinde aslanlar, ziyaretçilerin merakı veya bilimsel amaç için melez oluşturmak için kaplanlarla yetiştirilmiştir. liger bir aslan ve bir kaplandan daha büyüktür, oysa çoğu tigon, karşılıklı gen etkileri nedeniyle ebeveynlerine kıyasla nispeten küçüktür. leopon ise, bir aslan ve leoparın bir melezidir.

tanım 

aslan, kısa, yuvarlak başlı, kısık boyunlu ve yuvarlak kulaklı, kaslı, derin göğüslü bir kedidir. kürk rengi açık buffdan (devetüyü rengi) gümüş gri, sarımsı kırmızı ve koyu kahverengiye kadar değişmektedir. alt kısımların renkleri genellikle daha açıktır. yeni doğmuş bir aslan, yetişkinliğe ulaştığında solmaya başlayan koyu lekelere sahiptir, ancak soluk noktalar genellikle bacaklarda ve alt kısımlarda görülebilir. aslan, kedi ailesinin bariz cinsel dimorfizm gösteren tek üyesidir. erkek bireyler daha geniş kafaya sahiptir ve baş, boyun, omuz ve göğsün çoğunu kaplayan aşağı ve geriye doğru büyüyen belirgin bir yele vardır. yele tipik olarak kahverengimsidir ve sarı, pas ve siyah tüylere sahiptir.

tüm aslanların kuyruğu, yaklaşık  uzunluğunda tüylü bir tutam ile biter. fonksiyonları bilinmemektedir. tutam doğumda yoktur ve yaklaşık  aylıkken gelişir. yedi aylıkken kolayca belirlenebilir.

kafatası, kaplanınkine çok benzer, ancak frontal bölge genellikle daha depresif ve düzdür ve postorbital bölgeden biraz daha kısadır ve kaplandan daha geniş burun açıklıkları vardır. i̇ki türdeki kafatası varyasyon miktarı nedeniyle, genellikle sadece alt çenenin yapısı, türlerin güvenilir bir göstergesi olarak kullanılabilir.

büyüklüğü 

kedigiller arasında aslan, büyüklük bakımından kaplandan sonra ikinci sırada yer alır. yetişkin aslanların boyutları ve ağırlıkları, menzilleri ve habitatları arasında değişiklik gösterir. afrika ve hindistan'dan ortalamanın üzerinde büyüklüğe sahip birkaç bireye dair kayıtlar mevcuttur.

yele 

aslanın yelesi, türün en tanınabilir özelliğidir. aslanlar bir yaşındayken büyümeye başlar. yele rengi yaşla birlikte değişir ve koyulaşır; araştırmalar, renginin ve boyutunun, ortalama ortam sıcaklığı gibi çevresel faktörlerden etkilendiğini göstermektedir. yele uzunluğu, görünüşe göre erkek-erkek ilişkilerinde, dövüş başarısını göstermektedir. koyu yeleli bireyler, yılın en sıcak aylarında acı çekmelerine rağmen, daha uzun üreme hayatlarına ve daha yüksek yavru sağkalımlarına sahip olabilir. yelenin varlığı, yokluğu, rengi ve büyüklüğü genetik önkoşul, cinsel olgunluk, iklim ve testosteron üretimi ile ilişkilidir; temel kural, daha koyu, dolgun bir yele daha sağlıklı bir hayvanı gösterir. serengeti millî parkı'ndaki dişi aslanlar, yoğun ve koyu yeleli erkekleri eş olarak tercih eder. yelenin asıl amacı, rakip erkek aslanlarla yapılan bölgesel kavgalarda, boyun ve boğazın korunması olduğu düşünülmektedir. avrupa ve kuzey amerika hayvanat bahçelerinde, serin ortam sıcaklığı daha ağır bir yeleye neden olabilir. asya aslanları, genellikle afrika aslanlarından daha seyrek yelelere sahiptir.

pendjari ulusal parkı'ndaki hemen hemen tüm erkek batı afrika aslanları, ya yelesizdir ya da çok kısa yelelere sahiptir. senegal'de, sudan'ın dinder millî parkı'nda ve kenya'nın tsavo doğu millî parkı'nda da, yelesiz aslanların olduğu rapor edildi. güney afrika'da, timbavati'den gelen orijinal erkek beyaz aslan da yelesizdi. testosteron hormonunun, yelenin büyümesiyle doğrudan ilişkisi olduğu düşünülmektedir. kısırlaştırılmış aslanlar, çoğu zaman çok az yeleye sahiptir ya da hiç yeleleri yoktur, çünkü gonadların çıkarılması testosteron üretimini inhibe eder. artan testosteron, kuzey botsvana'da rapor edilen, yeleli dişi aslanların nedeni olabilir.

aslanın yelesi, yaklaşık 320.000-190.000 yıl önce evrilmiş olabilir. soyu tükenmiş avrasya mağara aslanlarının, mağara resimleri neredeyse sadece yelenin olmadığı av hayvanlarını göstermektedir; bazıları, bunun gerçekten de yelesiz olduklarının kanıtı olduğunu öne sürmektedir.

renk değişimi 

beyaz aslan, çift resesif alelinin neden olduğu lösizm denilen genetik bir durumla nadir görülen bir morfdur. albino olmamakla birlikte; gözlerde ve deride normal pigmentasyona sahiptir. zaman zaman kruger ulusal parkı içinde ve çevresinde, güney afrika'nın doğusunda bulunan bitişik timbavati av hayvanları koruma alanı'nda beyaz aslanlarla karşılaşıldı. 1970'lerde vahşi yaşamdan uzaklaştırıldılar, böylece beyaz aslan gen havuzunu azalttılar. bununla birlikte, 2007-2015 yılları arasında beş ayrı doğumla beraber 17 doğum kaydedildi. beyaz aslanlar esaret altında üreme için seçilir. güney afrika'daki kamplarda, konserve avları sırasında öldürülecek kupa olarak kullanılmak üzere yetiştirildikleri bildirildi.

dağılım ve yaşam alanı 

afrika aslanları, sahra altı afrika'da dağınık popülasyonlarda yaşar. aslanlar, çimenli ovaları ve savanları tercih eder, nehirleri sınırlayan ovalarda ve çalılı açık ormanlıklarda yaşar. yağmur ormanlarında yoktur ve nadiren kapalı ormanlara girer. elgon dağı'nda,  yüksekliğe kadar ve kenya dağı'ndaki kar hattına yakın bir yerde aslanın yaşadığı kaydedilmiştir. aslanlar, gölgelik olarak kullandıkları dağınık akasya ağaçlarına sahip, savan otlaklarda yaşamlarını sürdürürler. asya aslanı, artık yalnızca batı hindistan'ın gucerat kentindeki gir ulusal parkı içinde ve çevresinde hayatta kalabilmektedir.

tarihsel aralığı 
afrika'da, aslan menzili aslen merkezi yağmur ormanları bölgesinin ve sahra çölü'nün çoğunu kapsıyordu. 1960'larda, sudan'ın güneyi hariç, kuzey afrika'da nesli tükendi.

aslan, güney avrupa ve asya'da, bir zamanlar iklim koşullarının av bolluğunu desteklediği bölgelerde değişiyordu. yunanistan'da, herodot'un mö 480'de bildirdiği gibi yaygındı; m.ö. 300 yılında, nadir olarak kabul edildi ve ms 100'de yok edildi. 
10. yüzyıla kadar, avrupa'nın son karakolu olan kafkasya'da da bulunuyordu. filistin'de orta çağ'a kadar ve güneybatı asya'da 19. yüzyılın sonlarına kadar yaşadı. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, aslan nüfusunun çoğu türkiye'de yok olmuştu. i̇ran'daki son canlı aslan 1942'de, dezful'un yaklaşık  kuzeybatısında görüldü. 1944'te huzistan eyaleti'ndeki karun nehrinin kıyısında, bir dişi aslan cesedi bulundu. daha sonra, i̇ran'dan  hiçbir güvenilir kayıt gelmemiştir. pakistan ve hindistan'daki aslan nüfusu, bir zamanlar sind ve pencap'tan bengal'e ve orta hindistan'daki narmada nehri'ne kadar uzanıyordu.

davranış ve ekoloji 

aslanlar zamanlarının çoğunu dinlenerek geçirirler; günde yaklaşık 20 saat pasif bir haldedirler. aslanlar herhangi bir zamanda aktif olabilse de, faaliyetleri genellikle sosyalleşme, tımar etme ve dışkılama dönemi ile alacakaranlıktan sonra zirveye çıkar. aralıklı faaliyet patlamaları, sıklıkla avlanma gerçekleştiğinde şafağa kadar devam eder. günde ortalama iki saat yürüyüş yaparlar ve 50 dakika yemek yerler.

grup organizasyonu 

aslan, yavruları ile ilgili birey gruplarında yaşayan, tüm vahşi felid türlerinin en sosyalidir. böyle bir gruba "sürü" denir. erkek aslan gruplarına "koalisyon" denir. dişiler, istikrarlı sosyal birimi sürüyle oluşturur ve yabancı dişilere tolerans göstermez. bazı dişilerin ayrılıp göçebe olmalarına rağmen, üyelik sadece dişi aslanların doğumları ve ölümleriyle değişir. ortalama sürü, birkaç yetişkin dişi, dört taneye kadar erkek ve her iki cinsiyetten yavruları içeren yaklaşık 15 aslandan oluşur. 30 bireye kadar olan büyük sürüler de gözlenmiştir. bu modelin tek istisnası, her zaman sadece bir yetişkin erkeğe sahip olan tsavo aslan sürüsüdür. erkek yavrular, yaklaşık iki veya üç yaşlarında olgunluğa eriştiklerinde, anne sürülerinden dışlanırlar.

bazı aslanlar, yaygın olarak değişen ve çiftler halinde ya da tek başına düzensiz olarak hareket eden "göçebelerdir". çiftler, doğum sürülerinden dışlanan ilgili erkekler arasında daha sık görülür. bir aslan yaşam tarzını değiştirebilir; göçebe veya tam tersi olabilir. sürüler ve göçebeler arasındaki etkileşimler düşmanca olma eğilimindedir, ancak östrustaki sürüde yer alan dişiler, göçebe erkeklerin onlara yaklaşmalarına izin verir. erkekler, göçebe bir şekilde yıllarca yaşadıktan sonra, sürüyle yerleşik bir düzene geçerler. serengeti ulusal parkı'nda yapılan bir araştırma, göçebe koalisyonların 3.5 ila 7.3 yaşlarında bu düzene geçtiklerini ortaya koydu. kruger ulusal parkı'ndaki dağınık erkek aslanlar, kendi bölgelerini aramak için kendi sürülerinden  mesafeden daha uzağa giderler. dişi aslanlar, doğum sürülerine daha yakın kalırlar. bu nedenle, bir bölgedeki dişi aslanlar, aynı erkek aslanlara göre daha yakından ilişkilidir.

bir sürünün işgal ettiği alana "sürü alanı" denir, bir göçebe tarafından işgal edilen alan ise "menzil" olarak adlandırılır. bir sürüyle ilişkili erkekler, bölgesini devriye gezerek marjinal kalma eğilimindedir. dişi aslanlarda sosyalliğin gelişmesinin nedenleri - herhangi bir kedi türünde en belirgin olanı - çok tartışma konusudur. artan avlanma başarısı bariz bir sebep gibi gözükse de, bu inceleme sırasında belirsizdir; koordine avcılık, daha başarılı bir avlanma sağlar ancak avcı olmayan üyelerin kişi başına kalori alımını azaltmasını sağlar. bununla birlikte, bazı dişiler, uzun süre yalnız bırakılabilecek yavruları büyütme rolünü üstlenir. sürü üyeleri, avlanma esnasında düzenli olarak aynı rolü oynama ve becerilerini geliştirme eğilimindedir. avcıların sağlığı, sürünün hayatta kalması için birincil ihtiyaçtır; avcılar, alındıkları yerde avını ilk tüketenlerdir. diğer faydalar, olası akraba seçilimi; ailede yiyecek paylaşımı; gençlerin korunması, bölgenin korunması, yaralanma ve açlığa karşı bireysel sigortadır.

hem erkekler hem de dişiler, davetsiz misafirlere karşı sürüyü savunurlar, ancak erkek aslan, keskin ve daha güçlü bir yapıya sahip olması nedeniyle bu amaç için daha uygundur. bazı bireyler, sürekli olarak davetsiz misafirlere karşı savunmaya öncülük ederken, diğerleri geride kalmaktadır. aslanlar, sürü içinde belirli roller üstlenme eğilimindedir; yavaş hareket eden bireyler gruba başka değerli hizmetler sağlayabilirler. alternatif olarak, davetsiz misafirleri uzak tutan bir lider olmanın getirdiği ödüller olabilir; sürüdeki dişi aslanların sırası bu tepkilere yansır. sürüyle ilişkilendirilen erkek veya erkekler, grupla olan ilişkilerini, onları rahatsız etmeye çalışan yabancı erkeklerden savunmakla görevlidir.

asya aslan sürüleri, grup halinde farklılık göstermektedir. asya erkek aslanları yalnızdır veya en fazla üç erkekle birleşerek gevşek bir sürü oluşturur. dişiler ise yavrularıyla birlikte daha güçlü bir sürü oluştururken, en fazla 12 diğer dişi bireyle birliktedir. dişi ve erkek aslanlar sadece çiftleşirken birleşirler. erkeklerin koalisyonları, yalnız aslanlardan daha uzun süre topraklarını tutmaktadır. üç veya dört bireyden oluşan koalisyonlardaki erkekler, bir erkeğin diğerlerine hükmettiği ve daha sık eşleştiği açık bir hiyerarşi sergiler.

avlanma ve beslenme 

aslan, genelci bir hiperkarnivordur ve geniş av spektrumundan dolayı hem süper hem de kilit taşı avcısı olarak kabul edilir. avları, esas olarak  ağırlığındaki memelilerden oluşur - özellikle toynaklılar mavi antilop, bayağı zebra, afrika mandası, gemsbok ve zürafa gibi hayvanları tercih eder. aslanlar, türlerin tercih edilen ağırlık aralığının altında olmasına rağmen, mevcudiyet durumuna bağlı olarak ortak yaban domuzu avlamaktadır. hindistan'da, sambar geyiği ve benekli geyik en yaygın olarak avladıkları av hayvanlarıdır, evcil hayvanların beslenmesinde önemli katkıları olabilir. genellikle yetişkin filler, gergedanlar ve su aygırlarının yanı sıra, dikdik, kırsıçanımsıgiller, kır tavşanı ve vervet maymunu gibi küçük avlardan kaçınırlar. olağan dışı avları arasında, kirpiler ve küçük sürüngenler bulunur. aslanlar, pars (leopar), çita ve benekli sırtlan gibi diğer avcıları öldürürler ancak nadiren tüketirler.

genç aslanlar, ilk olarak yaklaşık üç aylıkken, avı gizlice takip etme davranışı sergilerler, ancak neredeyse bir yaşına kadar avlanmaya katılmazlar ve iki yaşına yaklaşırken etkili bir şekilde avlanmaya başlarlar. yalnız bir aslan, zebra ve antilobu yere yıkma yeteneğine sahipken, manda ve zürafa gibi daha büyük avlarda risk altındadır. 
chobe ulusal parkı'nda, büyük sürülerin yetişkin afrika savan fillerini avladıkları gözlenmiştir. tipik avlarda, her dişi aslan grupta tercih edilen bir konuma sahiptir; ya "kanat" üzerinde avın peşinde koşup saldırır, ya da grubun merkezinde daha küçük bir mesafeye gider ve diğer dişi aslanlardan kaçan avları yakalar. sürülere bağlı erkekler, genellikle grup avına katılmazlar. ancak bazı kanıtlar, erkeklerin de dişiler kadar başarılı olduğunu göstermektedir; bunlar genellikle küçük çalılıklarda avlanan yalnız avcılardır.

aslanlar özellikle dayanıklı değillerdir. örneğin bir dişi aslanın kalbi vücut ağırlığının sadece % 0.57'sini, bir erkeğin ise vücut ağırlığının yaklaşık % 0.45'ini oluştururken, bir sırtlanın kalbi vücut ağırlığının neredeyse % 1'ini oluşturur. bu nedenle, aslanlar sadece kısa hamlelerde hızlı koşarlar ve saldırıya başlamadan önce avlarına yakın olmaları gerekir. görünürlüğü azaltan faktörlerden faydalanırlar; birçok avı, kendilerini gizleyecek bir örtü yakınında veya geceleri öldürürler. aslanın saldırısı kısa ve güçlüdür; avlarını hızlı bir hücum ve son sıçrama ile yakalamaya çalışırlar. avı, boynundan aşağı çekerler ve genellikle boğazına boğucu bir ısırık atarak öldürürler. ayrıca ağızlarını ve burun deliklerini çenelerinin içine alarak avlarını öldürürler.

aslanlar genellikle avın bulunduğu yerde avı tüketirler, ancak bazen büyük avları bir örtü içine sürüklerler. özellikle erkek bireyler, öldürülen av için birbirleriyle kavga ederler. yavrular, yiyeceğin az olduğu zamanlarda bundan en çok etkilenen üyelerdir. tersi bir durumda ise, yaşlı ve sakat olmak üzere tüm sürü üyeleri, avdan kalanları yiyerek beslenirler. büyük avlar, sürü üyeleri arasında daha yaygın olarak paylaşılmaktadır. yetişkin bir dişi aslanın günlük ortalama et ihtiyacı  iken, erkeklerin yaklaşık 'dir. aslanlar bir seansta 'ye kadar et yiyebilir; eğer avın tamamını tüketemiyorsa, yemeye devam etmeden önce birkaç saat dinlenir. sıcak günlerde, sürü üyeleri bir veya iki ayakta bekçilik yapan erkeklerin gözetiminde gölgede dinlenmeye çekilir. aslanlar avlarını, akbaba ve sırtlan gibi leş yiyicilere karşı korurlar.

fırsat olduğunda aslanlar leşi temizler; hastalanarak veya diğer avcılar tarafından, doğal sebeplerden ölen avları da temizlerler. aslanlar, avlarını yemek için bekleyen akbabalara karşı sürekli bir gözcü tutarlar. sırtlan ve aslanların beslendiği çoğu leş, aslanlardan ziyade sırtlanlar tarafından öldürülür. leşlerin, aslanların besin ihtiyaçlarının büyük bir bölümünü sağladığı düşünülmektedir.

av rekabeti 

aslanlar ve benekli sırtlanlar benzer bir ekolojik nişe sahiptir ve bir arada bulundukları yerde av ve leşler için rekabet ederler; çeşitli çalışmalardaki verilerden elde edilen sonuçlar, % 58.6'lık bir beslenme örtüşmesini göstermektedir. aslanlar, sırtlanlar tarafından taciz edilmedikçe tipik olarak benekli sırtlanları yok sayarlar, ikincisi ise yiyecek varlığında veya yokluğunda, aslan varlığına bariz bir şekilde reaksiyon gösterme eğilimindedir. aslanlar, benekli sırtlanların leşlerini ele geçirir; ngorongoro kraterindeki aslanların büyük ölçüde sırtlanlardan çalınan leşlerle beslenmesi yaygındır; bu da sırtlanların öldürme oranlarını artırmasına neden olur. botsvana'nın chobe ulusal parkı'nda durum tersi şeklindedir; sırtlanlar sık sık aslanlara meydan okur ve leşlerini çalarlar, tüm aslan leşlerinin % 63'ünden yiyecek elde ederler. aslanların yaptıkları avlanma esnasında, benekli sırtlanlar oradan ayrılabilir ya da aslanların işi bitene kadar  mesafede sabırla bekleyebilirler. sırtlanlar, aslanların yanında beslenebilecek ve aslanları öldürmeye zorlayacak kadar cesurdurlar. i̇ki tür, görünürde bir sebep olmadan, ortada yiyecek bulunmadığında bile birbirlerine saldırırlar. aslan predasyonu, etosha ulusal parkı'ndaki sırtlan ölümlerinin % 71'ini oluşturur. benekli sırtlanlar, bölgelerine giren, sık sık mobbing yapan aslanlar tarafından adapte edilmiştir. kenya'nın masai mara ulusal koruma alanı'ndaki aslan nüfusu azaldığında, tespit edilen sırtlan nüfusu hızla artmıştır. esir benekli sırtlanlar üzerinde yapılan deneyler, aslanlarla önceden deneyim sahibi olmayan örneklerin, onların görüşüne kayıtsızca davrandığını, ancak aslan kokusuna korku içinde tepki vereceğini göstermektedir.

aslanlar çitalara ve leoparlara hükmetme eğilimi gösterir, avlarını çalarlar ve fırsat bulduklarında yavruları ve hatta yetişkinleri öldürürler. özellikle çitalar, avlarını genellikle aslanlara veya diğer avcılara kaptırırlar. serengeti ekosisteminde yapılan bir çalışma, aslanların 1987 ile 1990 arasında doğan 125 çita yavrusundan en az 17'sini öldürdüğünü ortaya koydu. çitalar, rakiplerinden farklı zamansal ve habitat nişlerini kullanarak rakiplerinden kaçınırlar. leoparlar ağaçlara sığınsa da, dişi aslanlar, zaman zaman ağaçlardan leoparın avını almaya çalışmaktadırlar. aslanlar benzer şekilde afrika yaban köpeğine de hükmederler. onların avlarını çalıp, genç bireyleri ve nadiren de yetişkin köpekleri avlarlar. aslanların daha bol olduğu bölgelerde yaban köpeklerinin popülasyon yoğunlukları düşüktür. bununla birlikte, vahşi köpeklere av olarak düşen birkaç yaşlı ve yaralı aslan vakası da mevcuttur. aslanlar nil timsahlarıyla da rekabet ederler; timsahın ve aslanın büyüklüğüne bağlı olarak, avını ya da leşini kaybedebilir. aslanların, karaya açılan timsahları öldürdüğü görülmüştür.

üreme ve yaşam döngüsü 

dişi aslanların çoğu, dört yaşına geldiklerinde ürerler. aslanlar yılın belirli bir döneminde çiftleşmez ve dişiler poleströzdür. diğer kedilerde olduğu gibi, erkek aslanın penisinde geriye dönük dikenler vardır. penisin çekilmesi sırasında dikenler dişinin vajinasının duvarlarını tırmıklayarak ovülasyona neden olabilir. bir dişi aslan, kızandayken birden fazla erkekle çiftleşebilir. aslanın üreme uzunluğu yaklaşık yedi yıldır. ortalama gebelik süresi 110 gün civarındadır; dişi, çalılık, sazlık, mağara veya başka bir korunaklı tenha bir yerde, bir ile dört arasında yavru doğurur, genellikle sürüden uzaktır. yavrular anneye muhtaçken, bölgeye nispeten yakın kalarak sık sık yalnız avlanır. aslan yavruları kör doğar ve gözleri doğumdan yedi gün sonra açılır. doğumda  ağırlığındadırlar ve doğumdan bir veya iki gün sonra emeklemeye başlayıp, üç haftalık olunca yürümeye başlarlar. yırtıcı hayvanların dikkatini çeken bir koku birikmesini önlemek için, dişi aslan yavrularını ayda birkaç kez yeni bir bölgeye götürür ve onları boyun ensesinden birer birer taşır.

anne aslan, kendisini ve yavrularını genellikle altı ila sekiz haftalık olana kadar tekrar sürüyle birleştirmez. bazen sürüye katılım, özellikle dişi aslanların aynı anda doğum yapmış olması halinde daha erken gerçekleşir. aslan yavruları, sürünün diğer bireyleriyle ilk tanıştıklarında,  anneleri dışındaki yetişkinlerle karşı karşıya kaldıklarında onlara karşı güven duymazlar. daha sonra kendilerini sürü hayatına adapte etmeye başlarlar, ancak kendi aralarında oynarlar veya yetişkinlerle oyun oynamaya çalışırlar. kendi yavrusu olan dişi aslanlar, başka bir dişi aslanın yavrularına, yavrusu olmayan dişi aslanlardan daha çok tolerans gösterirler. erkek bireylerin yavru aslanlara karşı toleransı değişkenlik gösterir. bazen bir erkek sabırla yavruların kuyruğuyla ya da yelesiyle oynamasına izin verir, bir başka erkek ise yavrulara hırlayıp vurabilir.

yavrular, altı veya yedi aylık olduktan sonra sütten kesilir. erkek aslanlar, yaklaşık üç yaşında olgunluğa ulaşır ve dört ila beş yıl arasında başka bir sürüyle ilişkili yetişkin erkekleri zorlayabilir ve yerinden edebilir. en geç 10 ila 15 yaş arasında yaşlanmaya ve zayıflamaya başlarlar.

bir veya daha fazla yeni erkek, bir sürünün önceki erkeklerini uzaklaştırdığında, galip gelenler genellikle sürüdeki mevcut genç yavruları öldürürler. dişiler, yavrularını sık sık zorba erkek bireylere karşı savunurlar, ancak sürü içindeki üç veya dört anne grubu, erkeklere karşı güçlerini birleştirmedikçe başarı şansları çok düşüktür. yavrular ayrıca açlıktan ve terk edilip yalnız kalmaktan dolayı ölürler. leoparlar, sırtlanlar ve vahşi köpekler tarafından avlanırlar. aslan yavrularının % 80'i iki yaşından önce ölürler. hem erkek hem de dişi aslanlar, sürülerinden çıkarılabilir ve göçebe olabilirler, ancak dişilerin çoğu genellikle doğum sürüleriyle kalır. bununla birlikte, sürü çok büyüdüğünde, en genç kuşak dişi yavrular, kendi bölgelerini bulmak için ayrılmak zorunda kalabilirler. yeni bir erkek aslan, bir sürü devraldığı zaman, genç aslanları - hem erkek hem de dişi - çıkarabilir. her iki cinsin aslanları, grup eşcinsel ve kur faaliyetlerine dahil olabilir; erkekler de birlikte cinsel ilişki kurmadan önce başlarını ovalayıp yuvarlayacaktır.

sağlık 

yetişkin aslanların doğal bir avcıları olmamasına rağmen, kanıtlar, çoğunun şiddetli bir şekilde insanların veya diğer aslanların saldırılarından öldüğünü göstermektedir. aslanlar, genellikle toprak anlaşmazlıklarında karşılaştıkları, diğer sürülerin üyelerine veya bir anlaşmazlık için kavga ettikleri kendi sürü üyeleri üzerinde ciddi yaralanmalara neden olurlar. sakat aslanlar ve yavrular, sırtlan leopar gibi yırtıcı kedilere kurban olabilir, ya da manda ve fil gibi büyük cüsseli hayvanlar tarafından ezilebilir. avlanırken dikkatsiz davranan aslanlar sakatlanabilir.

keneler, genellikle aslanların kulaklarına, boyunlarına ve kasık bölgelerine zarar verir. ngorongoro kraterindeki aslanlar, 1962'de at sineği salgınından (stomoxys calcitrans)  zarar gördüler; bu salgın, aslanların zayıflamasına ve kanlı, çıplak lekelerle kaplanmasına neden oldu. aslanlar, ağaçlara tırmanarak veya sırtlan yuvalarına sürünerek, sığır sineklerinden kaçmayı başaramadılar; birçoğu öldü ya da göç etti ve yerel nüfus 70'ten 15'e düştü. 2001 yılındaki yeni bir salgında, altı aslan daha yaşamını kaybetti.

esir aslanlar, en azından 1970'lerin ortalarından bu yana canine distemper (gençlik hastalığı) virüsü (cdv) ile enfekte olmuştur. cdv, evcil köpekler ve diğer etçiller tarafından yayılır; serengeti ulusal parkı'nda 1994 yılında gerçekleşen bir salgın, birçok aslanın nöbet geçirmesi gibi nörolojik semptomlar geliştirmesine neden oldu. salgın sırasında, birkaç aslan zatürre ve ensefalitten öldü. feline immunodeficiency virüsü ve lentivirüs, ayrıca esaret altındaki aslanları da etkiler.

i̇letişim 

dinlenirken, aslan sosyalleşmesi bir dizi davranışla gerçekleşir; hayvanın ifade hareketleri oldukça gelişmiştir. en yaygın barışçıl, dokunsal jestler, kafa sürtme ve yalamadır. kafa sürtme - alnın yüz ve boynunu başka bir aslanın yüzüne değdirmesi - bir selamlama şekli gibi görünmektedir ve bu hareketi, genellikle bir hayvan diğerlerinden ayrı olduktan sonra ya da kavga veya çatışmadan sonra yaptığı görülür. bu hareketi erkekler diğer erkeklere, yavrular ve dişiler ise dişilere yaparlar. yalama hareketi ise genellikle kafa sürtünmesiyle birlikte gerçekleşir; genellikle karşılıklı ve alıcı zevki ifade ettiği tahmin edilmektedir. aslanlar, bu hareketi en çok karşısındakinin baş ve boyun bölgesine yaparlar. çünkü aslanlar bu bölgeleri kendileri yalayamazlar.

aslanlar, görsel jest olarak hizmet eden bir dizi yüz ifadesi ve vücut duruşlarına sahiptir. yaygın bir yüz ifadesi, bir aslanın kimyasal sinyalleri koklarken yaptığı, "yüz buruşturma" ya da flehmen tepkisidir. aslanlar ayrıca, kimyasal ve görsel işaretlemeyi kullanır; erkekler, bölgedeki toprakları ve cisimleri işaretlerler ve kazırlar.

aslanın seslendirme repertuvarı büyüktür; yoğunluk ve perde varyasyonları iletişimin merkezi gibi görünmektedir. aslan seslerinin çoğu, hırlama, miyavlama ve kükreme gibi hırıltı varyasyonlarıdır. üretilen diğer sesler arasında, mırıldanma, homurtu, meleme ve uğultu bulunur. aslanlar en çok gece kükrerler ve sesleri  bir mesafeden duyulabilir. bir dizi uzun ve derin şekilde başlayan ve git gide daha kısaya dönüşen çok karakteristik bir şekilde kükreme eğilimindedirler.

koruma 
aslan, iucn kırmızı listesi'nde hassas olarak listelenmiştir.

afrika'da 

afrika'daki birçok büyük ve iyi korunan alan, büyük aslan nüfusuna ev sahipliği yapmaktadır. yaban hayatı turizmine yönelik altyapının geliştirildiği yerlerde, park yönetimi ve yerel topluluklar için nakit geliri, aslan koruması için güçlü bir teşviktir. artık çoğu aslan, doğu ve güney afrika'da yaşamaktadır. sayıları hızla düşmektedir; 20. yüzyılın sonlarında tahminen % 30-50 düşmüştür. bu düşüşün başlıca sebepleri arasında hastalık ve insan müdahalesi yer almaktadır. 1975'te, 1950'lerden beri aslan sayısının yarı yarıya azalarak 200.000'e veya daha da aşağı bir rakama indiği tahmin edilmiştir. 2002-2004 yılları arasında, vahşi doğada yaşayan afrika aslanı nüfus tahminleri, 16.500 ila 47.000 arasında değişmektedir.

kongo cumhuriyeti'nde odzala-kokoua ulusal parkı, 1990'lı yıllarda bir aslan kalesi olarak kabul edilmişti. 2014 yılına gelindiğinde, korunan alanda hiçbir aslan kaydedilmemiştir, bu nedenle yerel nüfusun soyu tükenmiş olarak kabul edilmiştir. batı afrika aslanı popülasyonu, üreyen bireylerin değişmediği ya da çok az değiştiği orta afrika'daki nüfustan izole edilmiştir. 2015 yılında, bu popülasyonun, 250'den az olgun birey dahil olmak üzere yaklaşık 400 hayvandan oluştuğu tahmin edilmektedir. bölgedeki üç korunan alanda, çoğunlukla benin, burkina faso ve nijer tarafından paylaşılan, wap korumalı alan kompleksindeki bir nüfusta devam etmektedirler. bu popülasyon, kritik tehlike altında olarak listelenmektedir. wap ekosistemindeki saha araştırmaları, aslan doluluk oranının w ulusal parkı'nda en düşük, daimi kadrolu bölgelerde daha yüksek olduğunu ve dolayısıyla daha iyi korunduğunu ortaya koymuştur.

kamerun'daki waza ulusal parkı'nda, 2009 itibarıyla yaklaşık 14-21 arasında bir aslan nüfusu vardır. ayrıca, burkina faso'nun arly-singou ekosisteminde, 50 ila 150 aslan bulunduğu tahmin edilmektedir. 2015 yılında, gana'nın mole ulusal parkı'nda, yetişkin bir erkek ve bir dişi aslan görülmüştür. bunlar, son 39 yıl içinde ülkede görülen ilk aslanlardı. aynı yıl, daha önce soyu tükenmiş olduğu düşünülen 200 kadar aslan nüfusu, sudan sınırına yakın olan etiyopya alatash ulusal parkı'nda kaydedilmiştir.

2005 yılında, batı ve orta afrika ve doğu ve güney afrika için, aslan koruma stratejileri geliştirilmiştir. bu stratejiler, uygun yaşam alanlarını korumayı, aslanlar için yeterli vahşi bir av temeli oluşturmayı, popülasyonların daha fazla parçalanmasına yol açan faktörleri azaltmayı ve aslan-insanın bir arada varlığını sürdürülebilir kılmayı amaçlamaktadır. çobanların çiftlik hayvanlarını  gelişmiş kapalı barınaklarda tuttuğu alanlarda, çiftlik hayvanlarına aslan zararı önemli ölçüde azalmaktadır. bu tür önlemler, insan-aslan çatışmasının azaltılmasına katkıda bulunur.

asya'da 

asya aslan nüfusunun son sığınağı, hindistan'ın gucerat eyaletindeki saurashtra veya kathiawar yarımadası bölgesindeki 'lik gir ulusal parkı ve çevresindeki alanlardır. nüfus 1974'te yaklaşık 180 aslandan 2010'da yaklaşık 400 aslana yükselmiştir. coğrafi olarak izole edilmiştir, bu da akrabalığa ve genetik çeşitliliğin azalmasına yol açabilir. 2008'den bu yana, asya aslanları, iucn kırmızı listesi'nde tehlike altında listelenmiştir. 2015 yılına gelindiğinde, nüfus saurashtra'da 'lik bir alanda yaşayan 523 bireye sahipti. 2017'de yapılan asya aslanları sayımında, yaklaşık 650 birey kaydedilmiştir.

millî park'a yakın çok sayıda insan yerleşiminin varlığı, aslanlar, yerel halk ve onların hayvanları arasında çatışmalara neden olur. bazıları, mahsulüne zarar veren otoburları kontrol altında tuttuklarından, aslanların varlığını faydalı olarak kabul ederler. madhya pradeş'te bulunan kuno doğal hayatı koruma alanı'nda ikinci, bağımsız bir asya aslan nüfusunun kurulması planlandı, ancak 2017'de asya aslanı yeniden giriş projesinin uygulanması pek olası değildi.

esir ıslahı 

19. yüzyılın ortalarından önce, avrupa'ya ithal edilen aslanlar, muhtemelen kuzey afrika'dan gelen nübye aslanları veya güney afrika'dan cape aslanlarıydı. addis ababa hayvanat bahçesi'nde tutulan nübye aslanı olduğu düşünülen 11 hayvan daha, i̇mparator haile selassie'ye ait hayvanların soyundan gelmekteydi. oxford üniversitesi işbirliğiyle wildlink international, fas atlas dağları'ndaki ulusal bir parka dönüştürülmek üzere esir olarak tutulan nübye aslanlarının, esaret altında tutulması ve yetiştirilmesi amacıyla iddialı bir "uluslararası nübye aslanı projesi" başlatmıştır. bununla birlikte, yapılan genetik bir analiz, addis ababa hayvanat bahçesi'ndeki tutsak aslanların, nübye aslanı olmadığını, çad ve kamerun'daki vahşi aslanlarla yakından ilişkili olduğunu göstermiştir.

1982'de, hayvanat bahçeleri ve akvaryumlar birliği, asya aslanının hayatta kalma şansını artırmak için türlerin yaşam planı adıyla bir proje başlatmıştır. 1987'de, kuzey amerika hayvanat bahçesindeki aslanların çoğunun, afrika ve asya aslanları arasında melez olduğu anlaşılmıştır. üreme programlarının, farklı alt türlerin çapraz üremesini önlemek ve böylece koruma değerlerini azaltmak için, katılımcı hayvanların kökenlerine dikkat etmesi gerekiyordu. bilinmeyen menşei ve soyağacı bireylerini elimine etmek için, aslanların  esir ıslahı durdurulmuştur. vahşi hayatta doğan aslanlar, 1989-1995 yılları arasında afrika'dan amerikan hayvanat bahçelerine ithal edilmiştir. üreme 1998 yılında, bir afrika aslan türüyle, türlerin yaşam planı projesiyle devam etmiştir.

uluslararası türler bilgi sisteminde 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık% 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş genleri taşımış olabilir ve bu nedenle aslanın genel genetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilir.

uluslararası tür bilgi sistemi'nde, 2006 yılında kayıtlı tutulan aslanların yaklaşık % 77'si bilinmeyen bir kökene sahipti; bu hayvanlar vahşi doğada nesli tükenmiş aslanların genlerini taşıyor olabilirlerdi ve bu nedenle aslanın genel genetik değişkenliğinin korunmasında önemli olabilirlerdi.

i̇nsanlarla etkileşimleri

hayvanat bahçelerinde ve sirklerde 

aslanlar, 18. yüzyılın sonlarından beri hayvanat bahçesi sergilerinin merkezi olan, bir grup egzotik hayvanın bir parçasıdır. her ne kadar birçok modern hayvanat bahçesi sergilenen hayvanlar konusunda daha seçici olsa da, dünyadaki hayvanat bahçelerinde ve vahşi yaşam parklarında 1.000'den fazla afrika ve 100 kadar asya aslanı vardır. büyükelçi türleri olarak kabul edilirler ve turizm, eğitim ve koruma amaçlı tutulurlar. aslanlar, esaret altında 20 yıldan daha fazla yaşayabilmektedirler; honolulu hayvanat bahçesi'ndeki bir aslan, ağustos 2007'de 22 yaşındayken ölmüştür. 1986 doğumlu iki kız kardeşi ağustos 2007'de hala hayattaydı.

i̇lk avrupa "hayvanat bahçeleri" 13. yüzyılda asil ve kraliyet aileleri arasında yayılmıştır ve 17. yüzyıla kadar seraglio olarak adlandırılmıştır. o zamanlar, merak dolaplarının bir uzantısı olan menajeri olarak adlandırılmaya başlandılar. rönesans döneminde, fransa ve i̇talya'dan avrupa'nın geri kalanına yayılmışlardır.  i̇ngiltere'de, seraglio geleneğinin daha az gelişmesine rağmen, aslanlar, 13. yüzyılda kral john tarafından londra kulesi'nde kurulan bir seraglioda tutulmuştur.

aslanlar, 1870'lerde geniş ve ferah kafesleri olan daha büyük bir aslan evi inşa edilene kadar, londra hayvanat bahçesi'nde sıkışık ve bakımsız şartlarda tutulmuştur. 20. yüzyılın başlarında, carl hagenbeck'in demir parmaklıklar yerine bir hendek içerisinde daha geniş alana sahip olan ve doğal yaşam alanlarına daha çok benzeyen bir hayvanat bahçesi tasarımıyla beraber daha fazla değişiklik yapılmıştır. hagenbeck hem melbourne hayvanat bahçesi hem de sidney'deki taronga hayvanat bahçesi için, aslan koruma alanları tasarlamıştır; tasarımları popüler olmasına rağmen, 1960'lara kadar birçok hayvanat bahçesinde demir parmaklıklar ve kafesli mahfazaların kullanımı yaygındı. 20. yüzyılın sonlarında, daha büyük, daha doğal mahfazalar ve alçaltılmış inlerin yerine tel veya lamine cam kullanımı, ziyaretçilerin hayvanlara hiç olmadığı kadar yaklaşmalarını sağlamıştır. oklahoma city zooloji parkı'ndaki kedi ormanı/aslan manzarası gibi cazibe merkezlerindeki hayvan inleri, ziyaretçilere göre daha yüksek zemin seviyesinde yer almaktadır.

aslan evcilleştirme, hem kurulan sirklerin hem de siegfried & roy gibi bireysel eylemlerin bir parçası olmuştur. uygulama, 19. yüzyılın başlarında fransız henri martin ve hem çok sayıda turneye çıkan hem de teknikleri birkaç takipçi tarafından kopyalanan amerikan isaac van amburgh tarafından başlatılmıştır. van amburgh, 1838'de büyük britanya'yı gezerken kraliçe victoria'dan önce sahne almıştır. martin, hızlı bir şekilde amburgh'un fikri olan, les lions de mysore ("mysore aslanları") başlıklı bir pandomim bestelemiştir. bu eylemler, binicilik eylemlerini sirk şovlarının merkezi gibi göstermiş ve 20. yüzyılın başlarında sinema ile kamu bilincine girmiştir. aslan evcilleştirme, insanın hayvana karşı üstünlüğünü gösterirken, önceki yüzyıllardaki hayvan kavgalarına benzer bir amaca hizmet etmiştir. bir hayvan terbiyecisinin hakimiyetinin ve bir aslan üzerindeki kontrolünün nihai kanıtı, hayvan terbiyecisinin kafasının aslanın ağzına yerleştirilmesiyle gösterilir. şimdi ikonik aslan terbiyecisinin sandalyesi, muhtemelen ilk olarak amerikan clyde beatty (1903-1965) tarafından kullanılmıştır.

avcılık ve oyunlar 

aslan avı, antik çağlardan beri yapılmıştır ve genellikle kraliyet eğlencesi olmuştur; doğa üzerinde kralın gücünü göstermek için tasarlanmıştır. aslan avcılığının hayatta kalan en eski kayıtları, firavun iii. amenhotep'in, yönetiminin ilk on yılında "kendi oklarıyla" 102 aslan öldürdüğünden bahseden m.ö. 1380 yıllarına dayanan eski bir mısır yazıtıdır. asurlular, kralın avlayabileceği ayrılmış bir alanda esir aslanları serbest bırakırlardı ve bu olay, seyirciler tarafından, kral ve adamları, at sırtında veya savaş arabalarında, aslanları oklar ve mızraklarla öldürürken izlenirdi. aslanlar, imparator cihangir'in bu konuda mükemmel olduğu söylenen, babür i̇mparatorluğu döneminde de avlanmıştır. antik roma'da, aslanlar imparator tarafından avlanmalarının yanı sıra gladyatör dövüşleri ve infazlar için tutulmuştur.

masai halkı, geleneksel olarak aslanların öldürülmesini bir geçiş ayini olarak görmüştür. tarihsel olarak, aslanlar bireyler tarafından avlanmıştır, ancak aslan nüfusunun azalması nedeniyle yaşlılar, yalnız aslan avlarından caydırmışlardır. 19. yüzyılda, afrika'nın avrupa kolonileşmesi sırasında, aslan avı teşvik edilmiştir, çünkü onlar haşarat olarak kabul edilmiştir ve aslan derileri her biri £ 1 değerindeydi. aslanları kovalayan kahraman avcının, yaygın olarak çoğaltılan görüntüleri yüzyılın büyük bir kısmına hakim olacaktı. son yıllarda aslanların, hatıra avı sebebiyle öldürülmeleri tartışma konusu olmuştur; özellikle 2015 yılının ortalarında aslan cecil'in öldürülmesiyle birlikte, tartışmalar daha çok gündem olmuştur.

i̇nsan yiyiciler 

aslanlar genellikle insanları avlamaz, ancak bazıları -genellikle erkekler- onları arar gibi görünür. tsavo insan yiyicileri bu konuda en iyi bilinenlerdir; 1898'de kenya-uganda demiryolu inşasında çalışan 28 resmî demiryolu işçisi, kenya'daki tsavo nehri üzerindeki bir köprü inşaatı sırasında, dokuz ay boyunca aslanlar tarafından ele geçirilmiştir. aslanları öldüren avcı, hayvanların yırtıcı davranışlarını anlatan bir kitap yazmıştır. kitapta, aslanları "normalden daha büyüklerdi ve yeleleri yoktu. bir tanesi diş çürümesinden muzdarip görünüyordu" şeklinde tanımlamıştır. diş çürümesi de dahil olmak üzere kusur teorisi, araştırmacıların hepsi tarafından desteklenmemektedir; müze koleksiyonlarında insan yiyen aslanların diş ve çenelerinin analizi, diş çürümesinin bazı olayları açıklayabilmesine rağmen, insanın egemen olduğu bölgelerde avın tükenmesinin, insanlar üzerinde aslan yırtıcılığının daha olası bir nedeni olduğunu göstermektedir.

aslanların insan yeme eğilimi, sistematik olarak incelenmiştir. amerikalı ve tanzanyalı bilim adamları, tanzanya'nın kırsal bölgelerinde, insan yeme davranışının 1990'dan 2005'e kadar büyük ölçüde arttığını bildirmiştir. bu dönemde en az 563 köylü saldırıya uğramış -bu sayı tsavo saldırılarından daha fazladır- ve birçoğu aslanlar tarafından yenilmiştir. bu saldırılar, rufiji bölgesi'ndeki selous ulusal parkı yakınında ve mozambik sınırındaki lindi eyaleti'nde meydana gelmiştir. köylerin ormanlık alana doğru genişlemesi bir endişe kaynağı olsa da, yazarlar koruma politikasının tehlikeyi azaltması gerektiğini, çünkü bu durumda korumanın doğrudan insan ölümlerine katkıda bulunduğunu düşünmektedirler. lindi'de, aslanların büyük köylerin merkezlerinden insanları ele geçirdiği vakalarla belgelenmiştir. 1988 ve 2009 yılları arasında, tanzanya'nın güneyinde aslanlar tarafından saldırıya uğrayan 1000 kişi üzerinde yapılan bir başka çalışma, dolunayı takip eden haftalarda, daha az ay ışığı varken, insanlara yapılan gece saldırılarının arttığını ortaya koymuştur.

robert r. frump'a göre, güney afrika'daki kruger ulusal parkı'nı, düzenli olarak geçen mozambikli mülteciler, geceleri aslanlar tarafından saldırıya uğramakta ve onlara yem olmaktadır. park yetkilileri, insan yiyenlerin orada bir sorun olduğunu söylemiştir. frump, apartheidin parkları mühürlenmesinden ve mültecilerin geceleri parkı geçmeye zorlamasından dolayı, onlarca yıl içerisinde binlerce kişinin öldürülmüş olabileceğini söylemiştir. sınır kapatılmadan önce yaklaşık bir asır boyunca mozambikliler parktan gündüzleri çok az zarar görerek geçmişlerdir.

kültürel önemi 

aslan, insan kültüründe en çok tanınan hayvan sembollerinden biridir. heykel ve resimlerde, ulusal bayraklarda, çağdaş film ve edebiyatta geniş bir şekilde tasvir edilmiştir. i̇nsanlara yönelik saldırı olaylarına rağmen, avrupa, asya ve afrika'daki kültürlerde, güçlülük ve asaletin simgesi olarak kabul edilmiştir. aslan, "ormanın kralı" ve "hayvanların kralı" olarak tasvir edilmiştir ve böylelikle kraliyet ve ihtişamın popüler sembolü haline gelmiştir. aslan, aynı zamanda, spor takımlarının sembolü olarak da kullanılmaktadır.

aslanların tasvirleri üst paleolitik dönemden bilinmektedir. fransa'daki lascaux ve chauvet mağaralarında bulunan aslan oymaları ve resimleri, 15.000 ila 17.000 yıllık olarak tarihlendirilmiştir. almanya'nın güneybatısındaki svabya alpleri'ndeki vogelherd mağarasında bulunan dişi aslan başlı fildişi oyması, almanca'da löwenmensch (aslan adam) olarak adlandırılır. heykel, en az 32.000 yıllık ve orinyasiyen kültürünün bir öğesidir.

sahra altı afrika 
sahra altı afrika'da aslan, hikâyelerde, atasözlerinde ve danslarda ortak bir karakter olmuş, ancak nadiren görsel sanatlarda yer almıştır. bazı kültürlerde, aslan gücü ve kraliyeti simgelemektedir. svahili dilinde aslan, "agresif", "kral" ve "güçlü" anlamına gelen simba adıyla bilinir. bazı hükümdarlar, takma adlarında "aslan" sözcüğünü kullanmışlardır. mali i̇mparatorluğu'nun kurucusu ve prensi, sundiata keita'ya "mali aslanı" denmiştir. waalo krallığının kurucusunun, aslanlar tarafından yetiştirildiği ve aslanlardan öğrendiği bilgiyi kullanarak, onları birleştirmek için halkına geri döndüğü söylenir.

batı afrika'nın bazı bölgelerinde, aslanlar sosyal hiyerarşilerinin en üst sınıfını sembolize etmektedir. aslanların nadir olduğu daha yoğun ormanlık alanlarda, leopar hiyerarşinin en üst sınıfını temsil etmektedir. batı ve doğu afrika'nın bazı bölgelerinde, aslan şifa ile ilişkilendirilir ve durugörü ile doğaüstü arasındaki bağlantı olarak kabul edilir. diğer doğu afrika geleneklerinde, aslan tembellik sembolüdür. afrika folklorunda, aslanın düşük zekası olduğu tasvir edilir ve diğer hayvanlar tarafından kolayca kandırılır.

yakın doğu 
antik mısırlılar, savaş tanrılarının birçoğunu, azılı avcılar olarak saygı duydukları "dişi aslan" olarak tasvir etmişlerdir. aslanlarla ilişkilendirilen mısır tanrıları arasında, sekhmet, bast, mafdet, menhit, pakhet ve tefnut bulunur. bu tanrılar genellikle güneş tanrısı ra ve onun şiddetli sıcaklığı ile bağlantılıydı ve tehlikeli güçleri insanları veya kutsal yerleri korumak için çağrılmıştır. bir aslanın gövdesi ve bir insanın ya da başka bir yaratığın başı olan sfenks, bu koruyucu rolü üstlenmiş bir firavun'u veya ilahı temsil ediyordu.

aslan, antik mezopotamya'da sümerler'den asur'a ve babil dönemlerine kadar önemli bir semboldü, krallıkla güçlü bir şekilde ilişkiliydi. aslanlar, tanrıça i̇nanna/ishtar'ın başlıca sembollerindendi. babil aslanı, babil i̇mparatorluğu'nun en önde gelen simgesiydi. asurbanipal'ın aslan avı, şu anda british museum'da bulunan yaklaşık mö 640'dan kalma asur saray kabartmalarının ünlü bir serisidir. yehuda aslanı, yehuda kabilesi ve daha sonraki yehuda krallığı'nın kutsal kitaptaki amblemidir. i̇ncil'de aslanlardan sıkça bahsedilir; özellikle daniel kitabında (), adı geçen kahramanın kral darius'a ibadet etmeyi reddettiği ve mucizevi bir şekilde zarar görmediği aslanların odasında uyumak zorunda kaldığı yazılıdır. hâkimler kitabı'nda, samson, bir filistinli kadını ziyaret etmek için seyahat ederken bir aslanı öldürür ().

uzak doğu 
hint-fars kronikleri, aslanları hayvanlar aleminde düzen bekçisi olarak görüyorlardı. sanskrit kelimesi, mrigendra, genel olarak hayvanların kralı veya özellikle geyik gibi bir aslanı belirtir. i̇nsan-aslan narasimha, hindu tanrısı vişnu'nun on avatarından birisidir. singh, antik hindistan'da 2.000 yıl öncesine dayanan, "aslan" anlamına gelen antik bir hint vedik ismidir. başlangıçta sadece rajputs, bir hindu ksatriya veya askeri kast tarafından kullanılmıştır, ancak milyonlarca hindu rajputs ve bugün 20 milyondan fazla sih tarafından kullanılmaktadır. ms 3. yüzyılda, i̇mparator asoka tarafından dikilen asoka'nın aslan başkenti, sırt sırta vermiş bir vaziyette duran dört aslanı tasvir etmektedir. 1950'de hindistan'ın ulusal amblemi olarak kabul edilmiştir. aslan, sinhalalar için de semboliktir; 
hint-aryan dilinden türetilmiş sinhala terimi, "aslan halkı" ya da "aslan kanı olan insanlar" anlamına gelirken, kılıç kullanan bir aslan, sri lanka ulusal bayrağının temel figürüdür.

aslan, çin sanatında yaygın bir motiftir; i̇lkbahar ve sonbahar dönemi'nin sonlarında (mö 5. veya 6. yüzyıl) sanatta kullanılmış ve imparatorluk koruyucu aslanlarının, muhafaza edilmesi amacıyla imparatorluk saraylarının önüne yerleştirilmeye başlandığı han hanedanlığı döneminde (m.ö. 206-ms 220) daha popüler hale gelmiştir. aslanlar, çin'e özgü olmadığından, ilk tasvirleri biraz gerçek dışıydı; budist sanatının, ms 6. yüzyıldan sonra tang hanedanlığı tarafından çin'e getirilmesinin ardından, aslanlar genellikle daha kısa, daha kalın gövdeli, kıvrımlı yeleli ve kanatsız olarak tasvir edilmiştir. aslan dansı, aslan kostümleri içindeki sanatçıların, genellikle zil, davul ve gonglarla oluşturdukları bir müzik eşliğinde, aslan hareketlerini taklit ettikleri, çin kültüründe geleneksel bir danstır. bu dans performansı, çin yeni yılı, ağustos ay festivali ve iyi şans getirmesi için diğer kutlama günlerinde gerçekleştirilir.

singapur, adını yunanca pólis kelimesinin soydaşı olan, tamilce-sanskritçe  சிங்க singa   ve  புர 'dan gelen, malayca;  (aslan) ve  (şehir/kale) sözcüklerinden almıştır.

batı dünyası 
girit, eğriboz, rodos, berre ve sakız gibi, yunan adalarındaki mezarlarda yapılan kazılarda, aslan başlı figürler ve muskalar bulunmuştur. mısır tanrısı sekmet'le ilişkilendirilen bu buluntular, m.ö. 9 ve 6. yüzyıllar arasında, erken demir çağı'na tarihlendirilmişlerdir. aslan, bazı ezop masalları'nda, özellikle de aslan ve fare'de yer almaktadır. nemea aslanı, takımyıldız ve zodyak sembolü leo olarak temsil edilirdi ve antik yunanistan ile roma'da sembolikti. mitolojide, postunun kahraman herakles tarafından giyildiği ve ölüme karşı zaferi sembolize ettiği tanımlıdır. lancelot ve gawain, orta çağ'da aslanları öldüren diğer kahramanlardı. bazı orta çağ hikâyelerinde, aslanlar, müttefikler ve yoldaşlar olarak tasvir edilmiştir. "aslan", aslan yürekli richard gibi cesaretiyle ön plana çıkan, birkaç orta çağ savaşçı hükümdarın takma adıydı. aslanlar sık sık armalarda, kalkanlarda bir işaret ya da destekçi olarak tasvir edilir, ancak dişi aslan çok daha az kullanılır.

aslanlar, modern literatürde dahil olmak üzere karakter olarak birçok eserde yer almaktadır. clive staples lewis'in, narnia günlükleri serisinin aslan, cadı ve dolap kitabında mesih aslanı ve l. frank baum'un müthiş oz büyücüsü'ndeki komik korkak arslan karakterleri bunlardan bazılarıdır. aslan sembolizmi, sinemanın ortaya çıkışından itibaren kullanılmıştır. en ikonik ve geniş çapta tanınan aslanlardan biri, 1920'lerden bu yana metro-goldwyn-mayer stüdyolarının maskotu olan leo'dur. born free filmi, dişi aslan elsa'yı anlatmaktadır ve aynı adı taşıyan kurgusal olmayan kitaba dayanmaktadır. aslan, hayvanlar kralı rolünde, animasyon filmi aslan kralda yer almıştır.

kaynakça

alıntılanan metinler

dış bağlantılar 

 
 
 

 
panthera
süper yırtıcılar
i̇nsan yiyen türler
sahra altı afrika'daki memeliler
burundi'nin ulusal sembolleri
çad'ın ulusal sembolleri
kenya'nın ulusal sembolleri
malavi'nin ulusal sembolleri
fas'ın ulusal sembolleri
sierra leone'nin ulusal sembolleri
singapur'un ulusal sembolleri
güney afrika'nın ulusal sembolleri
sri lanka'nın
esvatini'nin ulusal sembolleri
kongo'nun ulusal sembolleri
togo'nun ulusal sembolleri
tunus'un ulusal sembolleri
büyük kediler
carl linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
svaziland'ın ulusal sembolleri
güney asya'daki memeliler