mismayil/tr_wikipedia huggingface dataset:
Keskin

keskin, kırıkkale ilinin bir ilçesidir. daha önce ankara iline bağlı olan keskin, makina kimya endüstrisi fabrikaları ve tüpraş rafinerisi ile gelişerek türkiye'nin önemli sanayi şehirlerinden olan kırıkkale iline bağlanmıştır. keskin şu anda merkez de dâhil olmak üzere tüm ilçelerden yüzölçümü bakımından büyüktür.

tarihçe 
1850 yılına ait osmanlı arşiv belgelerinden edinilen bilgiye göre keskin halkının çoğunlunun kökeni türkistan'dan gelmektedir. ayrıca ilçenin merkezi ve bazı köylerine sürgün veya göçle gelen kırım tatarları bulunmaktadır.

1690-91 yıllarında kurulmuştur. osmanlı devrinde kırşehir sancağı'na bağlı bir kaza olmuş, 1927 yılından sonra ankara'ya yakın olduğu için ankara'ya bağlanmıştır. 1990 yılında kırıkkale il olunca ilçe kırıkkale'ye yakın mesafede kaldığı için kırıkkale'ye bağlanmıştır. i̇lçe ve köylerinin halkı çoğunlukla en yakın komşusu balâ ilçesi gibi bozulus türkmenleri'dir. başta balâ olmak üzere keskin'de de birçok köyler kurmuşlardır.

bozulus türkmenleri diyarbakır ve tebriz'i başkent kabul ederek, anadolu'nun doğusu-i̇ran-azerbaycan-gürcistan-nahçivan-irak-suriye-kuveyt bölgelerini hakimiyet altına alan ve bir türkmen devleti olan akkoyunlu devleti'ni kuran bir büyük bir yapıdır. bozuluslar kendi içlerinde alpavut, avşar, bayındır, beğ-dili, çavundur, danişmendli, bayat, argın, döğer, dodurğa, hamza - hacılu, i̇zeddin -hacılu, karkın, koca - hacılu, musulcalu, haydarlı, i̇vaz, i̇shak, yurtçu, oğul - beğlü, hodik, pürnek, salarlu, süleyman - hacılu, tabanlu, şeyhlü adlarında oymaklarından meydana gelmekteydi. bu türkmen aşiretleri osmanlı'nın perakende sisteminden dolayı parçalanarak anadolu'nun çeşitli kentlerine sevk ile iskan edilmişlerdir. bu grubun bir kısmı da keskin ilçesi topraklarına yerleştirilmiştir. anadolu'nun doğusu ve birçok bölgede türkmenler'den arta kalan topraklara ise başka kavimler yerleştirilmiştir.

böylece bozulus türkmenlerinin keskin'e yerleşip kurmaları 1690 yılında gerçekleşmiştir. i̇lçeye keskin ismi verilirken bozulus aşireti isminden esinlenerek verilmiştir.

kültür 

yörede türkmen/abdal kültürü vardır. birbirine komşu olan keskin ve balâ'daki folklorik oluşum ve türkmen/abdal türkülerinin anonimleşme sürecindeki farklı ve ağırlıklı yerini vurgulayan bu söz, bir bakıma birbiriyle komşu keskin ve balâ bu iki yörenin karakteristik özelliklerine de işaret eder. yöre türkülerinin ağırbaşlı ve durulmuş lirizmi hemen fark edilir. keskin orta anadolu'nun en zengin halay bölgelerinden biri olduğu kadar, halayların eşlik sazı olan davul zurnanın da en iyi icra edildiği yörelerden biridir. keskin ve balâ yöresi halayları ayak ve bel hareketlerine dayanır. ağır fakat gösterişlidir. 20-30 kadın kendi aralarında halay çekerler. sin sin oynanır. aynı zamanda ilçede tatar ve yörük kültürü de vardır.

ayrıca nuri bilge ceylan'ın bir zamanlar anadolu'da bu ilçede gerçekleşmiştir.

nüfus

kaynakça
Sulakyurt

sulakyurt, kırıkkale ilinin bir ilçesidir. ilçe . ilçede kışlar soğuk ve sert yazlar sıcak ve kurak geçer ilçenin geçimi tarım ve hayvancılığa dayanır kuzeyde çankırı batıda kalecik ile komşudur 

deniz seviyesinden 1036 m yükseklikte bulunan sulakyurt'un nüfusu 2010 nüfus sayımına (tüi̇k verileri) göre köy ve kasabalarıyla birlikte 8.575'tir. ilçe halkı geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlar yetiştirilen ürünler buğday arpa pancar nohut ve fasülyedir ilçede 15 cami 2 cemevi vardır ilçenin girişinde tokiler ve iş merkezleri yapılmaktadır ayrıca ilçede kış için kavun ve karpuz yetiştirileceğide yapılmaktadır

iklimi 
ilçede kışlar sert ve uzun yazlar ise sıcak ve kuraktır karın yerde yerde kalma süresi 6 aydır ilçenin bir bitki örtüsü yoktur büyük çoğunluğu bozkırlar teşkil eder ilçede büyük bir baraj vardır

nüfus 
sulakyurtta 4 mahalle 27 köy vardır

konut durumu [değiştir | kaynağı değiştir] 
sulakyurt'da 3500'e yakın konut olduğu tahmin edilmektedir.sulakyurtta büyük ölçüde konut toki̇ konutları bulunmaktadır.merkezde resmi kurumlara ait belediye başkanlığı, i̇lçe özel idare müdürlüğü, i̇lçe jandarma komutanlığı, tarım kredi kooperatifi müdürlüğü ptt müdürlüğü, tmo müdürlüğü, t.c. ziraat bankası şube müdürlüğü, ziraat bölge şefliği ve sulakyurt merkez kasaba ve köylerinde aşireti şeyh ve ağa mevcuttur.

din hizmetleri 
ilçe din bakımından büyük ölçüde alevi ve sünnidir köyleri ve ilçede toplam 11 cemevi 30 cami vardır ilçede müftülük hizmeti veren bir kurum ve kuran kursları vardır
belediye
yerelnet

kaynakça
Yahşihan

yahşihan, kırıkkale il merkezine en yakın ilçedir.

tarihçe 
20 şubat 1956'da belde olan yahşihan, 9 mayıs 1990 tarihinde, 3644 sayılı kanunla ilçe olmuş ve 17 ağustos 1991 tarihinde ilçe kaymakamının atanması ile fiilen ilçe olarak faaliyete geçmiştir.

i̇klim 
i̇lçe, karasal iklimi etki alanı içerisindedir.

nüfus

ekonomi 
i̇lçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. kırıkkale sanayi bölgesi, bu ilçenin sınırları içerisindedir.

mahalleler 
 alaaddin
 bayraktepe
 doğanlık
 emirler
 erenler
 hacıbey
 kadıoğlu
 seyrantepe
 yenişehir
 yeşil vadi

köyler 
 bedesten
 hacıbalı
 hisarköy
 irmak
 keçili
 kılıçlar
 mahmutlar

önemli yerler 
 podium alışveriş merkezi
 yahşihan tren i̇stasyonu
 irmak tren i̇stasyonu

kaynakça

dış bağlantılar
Demirköy

demirköy, kırklareli ilinin bir ilçesidir. bulgarca "малък самоков" (malık samokov) olarak bilinir. 1914 yılında ilçe olmuştur. 15 köyü 1 bucağı vardır. yıldız dağlarının 400 metre yüksekliğinde ormanlar içinde kuruludur.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 demirköy belediyesi
Kofçaz

kofçaz, marmara bölgesi'nde kırklareli iline idari olarak bağlı olan bir ilçedir. nüfusu 2125 kişi olup bu bakımdan 922 ilçe arasında sondan altıncıdır. i̇smi pomakçadır. merkez belediye ve ona bağlı 16 köy ve 2 mahalleden oluşmaktadır. kofçaz aynı zamanda bulgaristan ile sınır komşusudur. türkiye'nin en kuzey noktası olan ilçedir.

tarih 
1369 yılında osmanlı topraklarına katılan ilçenin, ne zaman kurulduğu kesin olarak bilinmemektedir.

genel olarak bulgar ve yunan işgaline uğramıştır. i̇lçe nüfusu kendilerini gacal olarak adlandıran yerli türk nüfusu ile balkan bozgunu sonrası gelen türk topluluklarından oluşmaktadır. bunların dışında müslüman bir slav milleti olan pomaklar da ilçe nüfusunda önemli yer tutar.

cumhuriyet'in ilk dönemlerinde "keşirlik" adıyla nahiye merkezi olarak idari taksimatta yerini almıştır.

1959 yılında bir pomak köyü olan kofçaz'ın ilçe yapılmasının ardından, buraya yerleşen devlet memurlarının, ilçe halkıyla anlaşamamasından ötürü, ilçe  teşkilatı "keşirlik" köyüne taşınmıştır. yanı sıra "kofçaz" adı da "keşirlik" köyüne taşınmıştır.

coğrafya 

kırklareli'nin kuzeyinde, il merkezine 26 kilometre mesafededir. kofçaz, yıldız dağları'nın eteklerinde, ormanlık alanların ortasında yer almaktadır.

genel olarak dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan ilçenin yüzölçümü 471.500.000 metrekare olup, rakımı 640 metredir. i̇lçe arazisinden doğan dereler birleşerek kayalıköy barajı'nı beslemektedir.

i̇lçenin en yüksek noktası 759 metre yüksekliğinde yer alan kiraz tepesidir.

i̇klim 
tipik karasal iklim hakimdir. kışlar soğuk ve yağışlı, yazlar ise sıcak ve esintilidir.

nüfus

ekonomi 
i̇lçede en önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. i̇lçenin bazı bölgelerinde orman işleri yapılmaktadır.

kaynakça
Akçakent

akçakent, kırşehir ilinin en az nüfuslu ilçesi.

tarihçe 
akçakent 1884 yıllarında kafkasya'dan göç eden çerkes göçmenler tarafından kurulmuştur. i̇lk gelen 12 aile akçakent'in 1 km kuzey'inde bulunan axca köy/(oxcanlı) harabe kalıntılarının bulunduğu eskiyurt mevkiine yerleşmişlerdir. yerleşilen yerin engebeli ve dere yatağı olması nedeniyle bu yer beğenilmemiş ve daha sonra gelen 70 hane ile birlikte şimdiki yerleşim yerine taşınmışlardır. akçakent’in ilk iskânında bu yerleşim yerine “yeni şehir” anlamına gelen şehricedit adı verilmiştir. 1909 yıllarında çevrede yaygın olan sıtma hastalığının tedavisinde, akçakent’in suyunun ve havasının iyi geldiğine inanılarak sıtma hastalarının akçakent’e geldiği ve şifa buldukları söylenmektedir. bu sebeple halk arasında “sıtma” adı yaygın olarak kullanılmaktadır.

i̇lçemiz hacıfakılı köyünde bulunan ve geç bizans dönemine ait olduğu tespit edilen kilise kalıntısından da civar köylerde yerleşik yaşamın daha öncelere dayandığı görülmektedir.

20 şubat 1965 tarihinde şehricedit köyü'nün adı akçakent olarak değiştirilmiş ve bucak merkezi haline getirilmiştir. akçakent, çiçekdağı i̇lçesi'ne bağlı bir bucak merkezi iken, 9 mayıs 1990 tarih ve 3644 sayılı kanun'la ilçelik statüsü kazanmıştır.

coğrafi yapı 
akçakent, kırşehir'in kuzey'inde bulunmaktadır. doğu'sunda çiçekdağı, güney ve batı'sında akpınar, kuzey'inde ise kırıkkale bulunmaktadır. akçakent ilçesinin yüzölçümü 459 km²'dir. i̇lçemiz kırşehir il merkezine 67 km'dir. i̇lçe, kırşehir ilinin en dağlık kısmında yer almaktadır. rakımı 1410 metredir. arazimizin 9.618 hektarı ormanlarla kaplıdır. ekilebilir arazi toplamı 18.418 hektar'dır.

i̇lçemiz ayvalı köyü sınırlarında fazla büyük olmayan ve yeraltı sularından beslenen bir çöküntü gölü bulunmaktadır. i̇lçenin 19 köyü ve bir beldesi vardır. i̇lçe merkezi 3 mahalleden oluşmaktadır. mahsenli kasabasında da 3 mahalle mevcuttur.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 kırşehir valiliği
Boztepe

20.05.1990 tarihinde, 3644 sayılı kanun ile ilçe olan boztepe, 1700'lü yıllarda geniş bir plato üzerinde kurulmuştur. i̇lçe tarihinin ise m.ö. 3000’lere dek uzandığı tahmin edilmektedir. boztepe, kırşehir il merkezine 15 km uzaklıkta yer almaktadır. bu özelliği ile kırşehir il merkezine en yakın ilçedir. i̇lçenin toplam nüfusu 1990 yılında 10 bin 639 iken, 2000 yılında 10 bin 189'a, 2010'da da 5 bin 679'a gerilemiştir. i̇lçede 3 mahalle bulunmaktadır. bunlar: bağbaşı mahallesi, yeni mahalle ve orta mahalle'dir. boztepe ilçesi kuzeyinde çiçekdağı, batısında kırşehir merkez, doğusunda nevşehir ve güneyinde mucur ile çevrilidir.

tarihi 
i̇lçe merkezi çok eski bir yerleşim yeri olmasına rağmen şimdiki yerine 1700'lü yıllarda yerleştiği bilinmektedir. bu tarihlerde adını aldığı şehrin kuzey batısındaki tepenin çevresinde toplanan köyler boztepe'yi oluşturmuştur. bu köyler çanakçı, kızmelik, dağmezarı, köçekli, özlü, eski boztepe ve cevizbağı'dır. bundan sonra sürekli olarak büyüyen boztepe 1938 depreminde oldukça büyük zarar görmüş, gelişmesi bir süre duraklamıştır. 1950'li yıllarda yeniden gelişmeye başlayan boztepe, 25 mayıs 1959'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. belediye kurulduktan sonra sürekli gelişen ve şehirleşen boztepe 09.05.1990 tarihinde kabul edilip 30.05.1990 tarihinde yürürlüğe giren 3644 sayılı 130 i̇lçe kurulması hakkındaki kanun ile i̇lçe olmuştur. bir kasaba ile 13 köyü bünyesine alarak 2 eylül 1991 tarihinde fiilen faaliyete geçmiştir.

ekonomi 
i̇lçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. i̇lçe yaklaşık 25.500 dekar sulanabilir araziye sahip olmasına rağmen teknolojinin yetersizliği nedeniyle yeterli sulama yapılamadığından verim oldukça düşüktür. merkezde ahır hayvancılığı mera hayvancılığına göre daha gelişmiştir.i̇lçede küçük sanayi sitesi, esnaf teşebbüsleri ve yurt dışındaki sayıları azınsanmayacak işçilerin getirdiği dövizler ilçe ekonomisinin bir diğer boyutunu oluşturmaktadır. kırşehir il merkezinde yaşayanlar ilçenin merkeze yakınlığı nedeniyle ilçeye yatırım yapmaktadırlar.

coğrafi yapı 

kırşehir ilinin kuzeydoğusunda yer alır.denizden 1220 m yükseklikte olan boztepe’nin yüzölçümü 562 km'dir 09.05.1990 tarihinde ilçe olan boztepe’nin 1 kasabası 13 köyü vardır. boztepe ilçesi kırşehir’e 15 km uzaklıktadır. i̇lçenin iklimi 
karasal iklim olup yaz aylarında tropikal hava kütlerinin etkisi ile artan sıcaklıklar kış aylarında polar hava kütlesinin etkisi ile düşmektedir. yükseltinin biraz fazla olması nedeni ile kar örtüsünün yerde kalma süresi kırşehir’e göre daha fazladır. yıllık yağışın dağılımına bakıldığı zaman nisan ve mayıs aylarında yağışın arttığı görülmüştür. kuraklık ve insan faktörünün etkisi ile orman örtüsü yok olmuş ot formasyonuna ait antropojen bozkır örtüsü geniş alanlarda varlığını devam ettirmiştir.

nüfus

kaynakça 
http://www.kirsehir.gov.tr/boztepe  https://www.nufusu.com/ilce/boztepe_kirsehir-nufusu
Çiçekdağı

çiçekdağı, kırşehir ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
çiçekdağı 1845 yılında boyalık adında bir köy iken yozgat'ın kızılkoca ve sungurlu'nun selmanlı bucağına bağlı kalmış, sultan mecit saltanatının son yıllarında mecidiye adı ile yozgat'a bağlı bucak olmuştur.

1855 yılında mecidiye bucağı ilçe olarak örgütlenmiştir. 1910 yılında ilçe sıfatı kaldırılmış kırdök köyü ilçe olmuş ve buraya bağlanmıştır. kırdök köyü ise 1800'lerin ilk yarısında geldikleri tahmin edilen oğuzların avşar boyundan horasan türkmenlerinden sülalelerin kurmuş olduğu bir yerleşim yeridir.  mecidiye 1912 yılına kadar bu ilçeye bağlı kalmıştır. 1912 yılında yeniden ilçe olmuş, 1914 yılında ise ilçe teşkilatı mucur'a kaldırılmıştır. 1915 yılında tekrar ilçe haline getirilmiştir. 1930 yılında ilçenin adı değiştirilerek çiçekdağı olmuştur.

akçakent'in ilçe olmasıyla yüzölçümü 1409 km²'den 950 km²'ye düşmüştür.

coğrafya 
i̇lçe, bağlı bulunduğu kırşehir iline 65 km. uzaklıkta ve ilin kuzeydoğusundaki yüksek platoların kuzeye bakan yamaçlarında 936 rakımlı bir yaylada yerleşmiştir. i̇lçe 4 km mesafede bulunan yerköy ilçesiyle iç içe bulunmakta; ayrıca akçakent, akpınar, boztepe, delice gibi ilçelerle komşu olmaktadır.

nüfus 
i̇lçede bir kasaba belediyesi ve 45 köy vardır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 çiçekdağı belediyesi
Elbeyli

elbeyli, kilis ilinin bir ilçesidir.

tarihi 
oğuzlar'ın, alkırevli boyunun, elbeyli türkmen aşiretine mensup yörükler tarafından kurulmuştur. bu türkmen aşiretine mensup insanların türkiye'de ve suriye'de değişik yerleşim yerleri mevcuttur. elbeyli i̇lçesi, 1040 ve 1157 tarihleri arasında büyük selçuklu i̇mparatorluğu hâkimiyetindeyken, sırasıyla i̇lhanlılar ve dulkadiroğluları egemenliğine geçmiş, 1516'da mercidâbık muharebesi ile osmanlı i̇mparatorluğu'nun egemenliğine geçmiştir.

cumhuriyetin ilk yıllarında suriye'nin cerablus kazasına bağlı bir köy iken, misak-ı milli'den sonra cerablus suriye sınırları içerisinde kalınca 1931 yılında köy olarak gaziantep'in, kilis ilçesine bağlanmıştır. 1946 yılında, ilçe yapılan oğuzeli'ne bağlanmış, 1995 yılında da kilis'in il olmasıyla ilçe olarak tekrar kilis iline bağlanmıştır.

elbeyli ilçesinin köy konumundayken ismi "alimantar" idi.

elbeyli’nin güneyinde suriye, kuzeyinde gaziantep merkezi, doğusunda gaziantep’in oğuzeli ilçesi, batısında ise kilis ili ile sınır komşusudur.

arazi yapısı düz ve ovadır, dağ ve tepeler bulunmamaktadır. denizden yüksekliği 650 metre, yüzölçümü 262 km²'dir. arazi görünüm olarak çıplak, orman ve ağaç topluluklarına rastlanmamaktadır. arazinin bitki örtüsü genellikle otsu bitkiler yani bozkırdır.

ekonomik durum 
i̇lçe merkez ve köylerinde halkın büyük çoğunluğu tarımla uğraşmaktadır. i̇lçe halkı, geçimini büyük oranda çiftçilik ve hayvancılık ile sağlamaktadır.

tarım 
i̇lçemizde halkın %90'ı geçimini tarım ve hayvancılıkla temin etmektedir. tarımdan elde edilen ortalama gelir dekar başına; buğday 200–250 kg (sulu alanda 350–400 kg), mercimek 100–150 kg. antepfıstığı 100 kg civarındadır.

i̇lçede tarım sektöründe 1.252 aile çalışmaktadır. 2005 yılında 943 çiftçimiz çiftçi kayıt sistemi ve doğrudan gelir desteğine başvurmuş olup hâlen çalışmalar devam etmektedir.

nüfus  
i̇lçe merkezinin nüfûsu 2.034, bağlı köylerin nüfûsu ise 3.807 olup, toplam nüfûs 5.841'dir. nüfusun büyük çoğunluğu çiftçilikle uğraşmaktadır.

genel seçimler

kaynakça

dış bağlantılar 
 yerelnet
 elbeyli kaymakamlığı
Musabeyli

musabeyli, kilis ilinin yüzölçümü bakımından en büyük ilçesidir.

tarih 

bölgenin çoğunluğu  türk olmasına rağmen, araplar, çingeneler ve kürtler mevcuttur. ayrıca ermeni kökenli aileler de vardır. türkler'in anadolu'ya yerleşmelerinden önce yöre, büyük bir orman alanı olarak bilinmektedir. bu tarihten sonra murathöyügü adı ile yerleşim birimi haline getirilmiştir. ancak, kesin olarak kuruluş tarihi bilinmemektedir. adından da anlaşıldığı gibi ilçe merkezi bir höyük konumundadır. zaman zaman yapılan inşaat ve iş kazıları sırasında tarihi eserler bulunmaktadır. bu tarihi kalıntıların hititler dönemine ait olduğu sanılmaktadır. 14 nisan 1997 tarihinde ve 2768 sayılı kararla bölge, kültür ve tabiati koruma kanunu gereğince koruma altına alınmış, ikinci ve üçüncü dereceden arkeolojik sit alanı olarak ilan edilmiştir.

uzun yıllar gaziantep'in kilis ilçesi'ne bağlı kalan musabeyli, 1995 yılı haziran ayında 550 sayılı kanun hükmünde kararname ile kilis'in il olmasıyla birlikte kendisine bağlanan 46 köyüyle ilçe statüsü kazanmıştır. bu haliyle türkiye'nin en genç ilçelerinden birisidir ve aynı zamanda  nüfus itibarı ile türkiye'nin en küçük ilçelerindendir.

nüfus

coğrafi 
kuzeybatısında i̇slahiye ilçesi, kuzeydoğusunda gaziantep, güneyinde kilis, doğusunda polateli ilçesi ile komşudur. arazi genellikle engebelidir. ova kesiminde zeytinlik, bağ ve bahçeler, dağ kesiminde ise yer yer meşe ve yabani meyve ağaçları ile kaplıdır.

i̇klim 
yazları sıcak ve kurak, kışları ılıman ve yağışlıdır.

genel seçimler

kaynakça

dış bağlantılar 
kaymakamlık
Derince

derince kocaeli'nin ilçesi. derince, cumhuriyet döneminde ortaya çıkan yeni bir yerleşim yeridir.

coğrafya 
i̇stanbul’a 90 km uzaklıktadır.

tarihçe 
1890 yılında liman kurulması için, i̇zmit körfezi’nde derin bir kıyısı bulunan bir yer aranır, yetkililer en derin yer olarak bugünkü limanın bulunduğu yeri tespit ederler. burası derinliğinden dolayı “derince liman” diye anılmaya başlar. bu nedenle, derince, adını limandan almıştır. almanlar tarafından hemen inşaatına başlanan liman için çok sayıda insan liman inşaatı yapımında çalışmak için bölgeye gelir. 1904 yılında faaliyete geçen limanda, çalışanlar birer, ikişer evlerini kurmaya başlarlar. 1887 yılından itibaren balkanlar’dan, kafkaslar’dan ve kırım’dan göçler alan derince, artık genişlemeye ve gelişmeye başlamıştır. bu gelişmelerden sonra atatürk, 1936 yılında romanya’dan türkiye’ye göç edenlerle derince’de otuz hanelik arazi verir. göçmenlerin evlerini kurmaları üzerine çınarlı köyü muhtarlığına bağlı olan derince, 1952 yılında bağımsız muhtarlık olur. derince’nin ilk muhtarı ahmet usta’dır.

körfez kıyısında sanayinin kurulmasıyla gelişen ve nüfusu hızla artan derince, 27 mayıs 1960’ta dört mahalleye ayrılır. birçok devlet adamının yanı sıra atatürk, i̇smet i̇nönü, celal bayar, adnan menderes, turan güneş, turgut özal, süleyman demirel ve necmettin erbakan gibi önemli şahsiyetler de derince’yi ziyaret edenler arasındadır.

derince’nin tanınmasına tarihi çenesuyu da katkıda bulunmuştur. çenesuyu bölgede bulunan şifalı sudur.

1863 yılında sultan abdülaziz tarafından i̇zmit’te yaptırılan kasrı hümayun’un en önemli bölümlerinden birisi de saat kulesi yanındaki taç kapısıdır. bu kapının üzerinde bulunan kitabede i̇zmitli şair savfet tarafından yazılmış 22 dizelik kaside bulunmaktadır. çenesuyu bu kasidede yer almaktadır.

derince, 7 mart 1992 tarihinde, 6 mahallenin birleştirilmesiyle belediye statüsü aldı.

nüfus

mahalleler 
derince'nin 17 adet mahallesi vardır.

 dumlupınar
 deniz
 çenedağ
 sırrıpaşa
 çınarlı
 yenikent
 mersincik
 yavuz sultan
 i̇bn- sina
 fatih
 karagöllü
 terziler
 çavuşlu
 [[tahtalı
 toylar
 geredeli
 kaşıkçı

spor

futbol kulüpleri 
 derince belediyespor
 derince g.b.
 yavuzspor
 çınarlıspor
 çenedağspor 
 19 mayıs gençlik spor kulübü (bayan voleybol)
 derince yenikentspor (basketbol/voleybol)

derince'nin önemli yerleri 
 60 evler harikalar sahili
 çenesuyu
 mersincik mesire alanı
 taş köprü
 tahtalı göleti
 derince limanı

kaynakça

dış bağlantılar 
 derince belediyesi
Körfez, Kocaeli

körfez ya da eski adıyla yarımca kocaeli'nin bir ilçesidir. bu ilçe batıda gebze ve dilovası, kuzeyde şile ve doğuda derince ilçeleriyle çevrilidir. tüpraş, petki̇m, i̇gsaş gibi büyük sanayi kuruluşları bu ilçede bulunmaktadır. i̇lçede eskiden içme suyu ihtiyacının karşılandığı bir gölet bulunmaktadır. gölet, 1951'den 1989 yılına kadar ilçeye su vermiştir. günümüzde ise hizmet dışıdır. i̇lçenin merkezi olan kasabanın eski adı yarımca olup, 26 eylül 1934 tarihine kadar gebze'ye bağlı bir köydü. bu tarihte i̇zmit merkez ilçesine bağlanan yarımca, 3 mayıs 1964'te belde olmuştur. 1987'de çerkeşli köyü hariç gebze'nin hereke bucağı, merkez ilçenin batısındaki bazı köylerin ve gebze'nin mollafenari bucağına bağlı duraklı ve hatipler köyünün katılımıyla ilçe olmuştur. i̇lçe bugünkü sınırlarına 1989'da duraklı ve hatipler köyünün gebze'nin mollafenari bucağına dönüşüyle ulaşmıştır.

tarihçe 
i̇lçede 7. yüzyılda hereke kalesi inşa edilmiştir.

1898 yılında dönemin almanya i̇mparatoru olan kaiser ii. wilhelm’in osmanlı i̇mparatorluğu'nu ziyaret etmesi dolayısıyla kaiser ii. wilhelm köşkü burada yaptırılmıştır.

nüfus

eğitim

i̇lkokul ve ortaokul 
general edip bayoğlu i̇lkokulu
körfez i̇limtepe i̇lkokulu
körfez anadolu i̇lkokulu
körfez çeliksanayi ortaokulu
körfez ahmet taner kışlalı i̇lkokulu
körfez mimar sinan i̇lkokulu 
derince nene hatun ilkokulu
körfez nene hatun i̇lkokulu
yarımca ortaokulu
petkim ortaokulu
sevindikli i̇lkokulu
sevindikli ortaokulu
alihocalar i̇lköğretim okulu
atatürk i̇lköğretim okulu
hedise evyap i̇lkokulu
yarımca i̇lkokulu
seka ortaokulu
i̇gsaş ortaokulu
barbaros i̇mam hatip ortaokulu
tüpraş i̇lköğretim okulu

liseler, yüksek okul ve üniversiteler 
 kocaeli üniversitesi hereke ve marshall kampüsü
 kocaeli üniversitesi körfez yerleşkesi
 med marine tuncer şen fen lisesi
 kocaeli körfez fen lisesi
 oruç reis anadolu lisesi
 körfez teknik ve endüstri meslek lisesi
 körfez mustafa kemal lisesi
 körfez milangaz hacer demirören çok programlı lisesi
 körfez tüpraş 50. yıl anadolu lisesi
 körfez atatürk anadolu lisesi (körfez atatürk lisesi)
 körfez yarımca lisesi
 körfez orhangazi anadolu lisesi
 hereke anadolu i̇mam hatip lisesi
 çamlıtepe mesleki ve teknik anadolu lisesi
 oruç reis anadolu lisesi

kaynakça

dış bağlantılar 

 körfez belediyesi 
 körfez kaymakamlığı
Ahırlı

ahırlı, konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
ahırlı, 7 şubat 1962'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

coğrafya 
i̇lçe merkezi seydişehir-bozkır karayolu üzerinde kurulmuştur. i̇lçe toprakları dalgalı düzlüklerden meydana gelir. ekonomisi tarıma dayalıdır. çarşamba suyu başlıca akarsuyudur. başlıca tarım ürünleri nohut ve tahıldır. ovalık kesimin sulanabilen kısmında sebze ve meyve yetiştiriciliği yapılır.

bozkır ilçesine bağlı bir bucak iken 9 mayıs 1990'da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu. belediyesi 1962'de kurulmuştur.

nüfus 
2020 adnks'ye göre toplam nüfusu 4.657'dir.

yönetim

belediye başkanlığı

kaynakça

dış bağlantılar 
 ahırlı kaymakamlığı
Altınekin

konya ilinin bir ilçesidir. i̇l merkezine 67 km uzaklıktadır.

tarihi 

i̇lçenin tarihi oldukça eski devirlere kadar uzanmaktadır. anadolu selçukluları döneminde önemli bir ticaret merkezi olan ilçe en parlak dönemini bu devirde yaşamıştır. şehir merkezinde bulunan zıvarık hanı bu devirden kalan en önemli yapıdır.

fakat arazinin kıraç oluşu ve tarihi i̇pek yolu'nun eski önemini koruyamaması sonucu, anadolu ticaretinin düşüşüne paralel olarak ilçedeki ticaret hayatı da sönükleşmiştir. osmanlı dönemi'nde ise tarım ve at yetiştiriciliği konusunda ünlenmiş bir bölgedir.

cumhuriyet dönemi'nde ise tüm kamu kuruluşlarıyla birlikte gelişmiş bir yerleşim merkezi haline gelmiştir. ancak bu kurumların bilahare diğer ilçelere kaydırılmasıyla birlikte küçük bir nahiye halini dönüşmüştür. sonraki süreçte ise altınekin kasaba iken, 4 temmuz 1987 gün ve 19507 sayılı resmi gazete'de yayımlanın 3292 sayılı kanunla ilçe olmuştur.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 altınekin belediyesi
Çumra

çumra, konya iline bağlı konya ovası'nda yer alan bir ilçedir.

tarihçe

kuruluşu 
m. kemal atatürk trenle adana'ya giderken çumra'da verdiği mola esnasında çumra istasyonundan etrafı seyredip sulama tesis ve lojmanlarını gördükten sonra; "bu şirin beldeyi geliştirmek, buraya önem vermek lazımdır. çumra ilçe olmaya layıktır." demiştir. atatürk'ün emri ile 26 haziran 1926 yılında, 30 mayıs 1926 tarihli 404 sayılı resmi gazete'de yayınlanan, 877 sayılı kanunla çumra i̇lçe merkezi haline getirilmiştir. 1936 yılında balkanlardan anadolu'ya gelen 300 göçmen ailesi çumra'ya yerleşmiştir. çumra'ya yerleşen göçmen ailelerinin önceden avrupa'ya 'karaman ve konya'dan' göç ettiği de bilinmektedir.

1936 ve 1950 yıllarında balkanlardan gelen soydaşlarımızın yanı sıra son yıllarda  hadim, bozkır, ermenek gibi ilçe ve köylerden çumra'ya olan göçler ilçe nüfusunu hızla artırmıştır.

1961 yılında yapılan kazılarda ortaya çıkarılan mö 8000 yıllarına tarihlenen çatalhöyük ören yeri ile çumra'nın tarihi 9000 yıl öncesine dayanmaktadır. çatalhöyük'ten başka  çumra ve çevresinde neolitik devirden kalma birçok höyük mevcuttur. çumra merkezde bulunan sırçalıhöyük ve farklı mahallelerinde bulunan seyithanhöyüğü, karahöyük, karkın hüyüğü, dedemoğlu hüyüğü, i̇çeriçumra hüyüğü, alibeyhöyüğü, abditoluhöyüğü, üçhöyük bunlardan bazılarıdır.

rivayetlere göre; yavuz sultan selim, mısır seferi'ne giderken çumra üzerinden geçmiş. o zamanlar bölge bataklık halindeymiş. yavuz, askerlerine paçalarınızı çemreleyin emrini vermiş. çemre kelimesi zamanla değişerek bu bölgeye isim olmuştur..

coğrafi özellikleri

çumra'da obruklar

apasaraycık obruğu 
apasaraycık mahallesinin 2 km güney batısındaki obruk.

gökhüyük (tımraş) obruğu 
gökhüyük mahallesinin hemen yanındaki obruk

hüyükler 
çumra ve çevresindeki tepeler

sırçalı hüyük
seyithan höyüğü
karahüyük
karkın höyüğü
dedemoğlu höyüğü
i̇çeriçumra höyüğü
alibeyhüyüğü
çatalhöyük
küçükköy höyüğü
abditolu höyüğü
üçhüyük mahallesinde bulunan üç adet hüyük

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 çumra kaymakamlığı
 çumra belediyesi
 çumra postası gazetesi
 çumralılar derneği
Derbent, Konya

derbent, konya ilinin bir ilçesidir.

derbent konya'ya 78 km mesafede 1930 yılında kasaba, 1990 yılında ilçe olmuş küçük bir yerleşim birimidir.

konya'ya uzaklığı beyşehir yolundan gidilip ilgın sapağından ulaşım sağlanırsa 78 km olup ana yolu bu istikamettir. fakat yine beyşehir yolu istikametinde giderken altınapa barajına inmeden sağa girilir ve başara kavak yolu kullanılırsa mesafe 55 km dir fakat bu yol çok dar ve virajlıdır.

yüzölçümü 300 km² olup, bunun yaklaşık 10 km² si sulanılabilir vaziyette olan toplam 156 km² lik alanı tarım arazisidir. kalan kısmı ise yerleşim yerleri ile orman ve mera arazisidir. osmanlı döneminde, “derbent” kelimesi teşkilat anlamında kullanılmıştır. bu anlamda, dağlar üzerindeki geçitlerde ve boğazlarda kullanılan karakollara “derbent” denilmiştir.

derbent, selçuklular döneminde “eşrefoğulları beyliği” sınırları içinde kalmıştır. eşrefoğulları beylik sınırları; beyşehir ve seydişehir'den sonra, ilgın, bolvadin ve akşehir sınırlarını içine alır. bozkır, şarkîkaraağaç, yalvaç, gelendost, kıreli, doğanhisar ve hatta çal gibi şehirler de zaman zaman beylik sınırlarına dâhil olmuştur.

nüfus

kaynakça
Doğanhisar

doğanhisar, konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
doğanhisar m.ö. 500 yıllarında metyos adıyla konya'da kurulmuştur. m.s. 395 yılında bizans i̇mparatorluğu tarafından ele geçirilmiş ve m.s 704 ve 708 yılları arasında ise emevi ve abbasi devletleri ordularının taarruzlarına uğramıştır. bu savaşlarda şehit olan seyit ahmet’in mezarı kızılışık bölgesinde bulunmaktadır.

malazgirt savaşından sonra 1071, selçukluların batıya yayılmaları ile birlikte 1110 yılında doğanhisar türklerin hakimiyetine geçmiştir.

şehrin adı selçukluların arması olan doğan kuşunu simgelemiş, kalesinin adı ise “doğan kalesi” olarak adlandırılmıştır. daha sonra bu yerleşim birimi doğanhisar adını almıştır.

coğrafya 
doğanhisar ilçe merkezi, sultan dağları'nın kuzeydoğuya bakan eteklerinde kurulmuştur. konya il merkezine 122 km uzaklıkta  bulunmaktadır. doğuda ilgın i̇lçesine, güneyde hüyük ilçesine, batıda isparta ili, kuzeybatıda akşehir ilçesine, kuzeyde ilgın ilçesine ve argıthanı kasabasına komşudur. i̇lçenin yüzölçümü 519.5 km2 olup, denizden yüksekliği 1220 metredir. karasal iklim görülmektedir.

i̇dari durum 
doğanhisar i̇lçesine bağlı toplam 24 mahalle bulunmaktadır.

nüfus

ekonomi 
i̇lçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. tarım alanlarında hububat, baklagiller, sebze ve meyve bitkileri üretilmektedir.
i̇lçede illit (bir çeşit kil minerali) yatakları bulunmakta ve halen işletilmektedir. çıkarılan illit genellikle karayolu aracılığı ile çoğunlukla bilecik ilinde yer alan seramik fabrikalarına satılmaktadır. i̇llit madenciliğinin ilçe ekonomisine katkısı yadsınamaz.

galeri

kaynakça
Emirgazi

emirgazi, konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
yöredeki ilk yerleşimin hititler döneminde başladığı, eski kışla (dikilitaş - yukarıkışla) ile arısama (belkaya)’da yapılan kazılarda ele geçen çivi yazılı tabletlerden anlaşılmaktadır. 
i̇lçen,n kuzeyindeki kötü dağ(arısama dağı), tarihi öneme sahip, kale, kaya oyması, kilise ve büyük yeraltı şehirleri barındırmaktadır. dağın batı yamaçlarında bulunan eskikışla yerleşkesinde, dağın tarihî değerini hitit hiyerogliflerine benzerlik gösteren fakat değişik bir hiyeroglif yazısı ile yazılmış 2 adet sunak ve 3 adet kitabe bulunmuştur. yazıtların tercümesi tartışmalıdır. sunak ve kitabeler i̇stanbul arkeoloji müzesi'nde sergilenmektedir.
hitit dönemine ait olduğu sanılan ve eski kışla olarak isimlendirilen yerleşim merkezi üzerindeki kale ve yer altı şehrini roma ve bizanslılar da kullanmışlardır. anadolu’ya türk boylarının yerleşmesinden sonra bu kaleye ve bugünkü emirgazi’nin bulunduğu yerler anadolu selçukluları'nın egemenliğine girmiştir.

osmanlı salnamelerinde isminden söz edilmeyen emirgazi, cumhuriyet döneminde köy konumunda olup, 1990 yılında ilçe olmuştur.

i̇lçeden günümüze gelebilen eserler arasında arısama dağı’ndaki kale kalıntısı, ilçenin 2 km. güneydoğusundaki, ilçeye ismini veren emrullah gazi türbesi bulunmaktadır.

i̇lçenin yaklaşık 10–12 km kuzeyınde yer alan ve kolak yaylasi diye anılan bölge en eski yerleşim yerlerı arasında yer alır yapılan kazılarda  tarihi; hi̇ti̇t donemine kadar uzanan eserler cıkarılmıştır (www.kolakharita.com.tr)

coğrafi konum ve iklim 
i̇ç anadolu bölgesi’nde, konya i̇li’ne bağlı bir ilçe olan emirgazi; doğusunda niğde ili, güneyinde ereğli i̇lçesi, batısında karapınar i̇lçesi ve kuzeyinde aksaray i̇li ile çevrilidir. i̇lçe toprakları bazı bölümleri engebeli olmasına rağmen genellikle ovalık ve bozkır görünümündedir. i̇lçenin güneyindeki karacadağ’da ormanlık alanlar bulunmaktadır. i̇lçe içerisinde akarsu veya gölet gibi su kaynakları bulunmamaktadır. i̇l merkezine 140 km. uzaklıktaki ilçe, deniz seviyesinden 962 m. yüksekliktedir. yüzölçümü 829 km2, toplam nüfusu ise 10500’dir.

i̇lçede karasal iklim hüküm sürmekte olup, kışlar soğuk ve sert, yazlar da sıcak ve kuraktır. emirgazi ilçesi i̇ç anadolu’nun en az yağış alan bölgesidir.

nüfus

ekonomi 
i̇lçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. i̇lçede belli başlı akarsu olmadığından kuru tarım yapılmaktadır. hayvancılıkta ise sığır, koyun ve keçi yetiştirilmektedir.

gezilecek yerler 
kolak kabartmaları çomakhacı köyü, gölören ve elmayokuşu mesirelik alanları.
 çomakhacı barajı
 kolak yaylası
 koyunkıran dağları
 tepesidelik tepesi
 kolak kabartması
 toluca anıtı
 kötü kale
 şarışlı kalesi (kayasaray)
 kaya sarayşeytan mağaraları
tüm bu tarihi mekanların dışında doğa ile iç içe tracking parkurları bulunmaktadır.

kaynakça

dış bağlantılar 
 emigazi kaymakamlığı 
 emigazi belediyesi
Güneysınır

güneysınır, konya ilinin bir ilçesidir. konya'ya 75 km uzaklıkta, konya-karaman d715 karayolunun 11 km batısında yer alan ilçe merkezini oluşturan iki yerleşim yeri, osmanlı döneminde karasınır ve elmasun olarak bilinen köyler idi. her iki köyle ilgili kayıtlara, 1531 tarihli muhasebe defteri'nde ve 1584 tarihli tahrir defterlerinde rastlanmaktadır. ayrıca elmasun, 19. yüzyılda batılı coğrafyacılar tarafından hazırlanan çeşitli haritalarda, örneğin tallis tarafından yayınlanan 1851 tarihli asia minor haritasında gösterilmektedir. her iki köy cumhuriyet döneminde önce bozkır ilçesine bağlı iken, 1955 yılında çumra ilçesine bağlanmıştır. 9 mayıs 1990 tarihinde ise güneybağ ve karasınır kasabaları ile emirhan köyünün birleşmesiyle "güneysınır" adını alarak ilçe statüsüne kavuşmuştur. i̇lçe, idare binalarının karasınır ve güneybağ mahallelerinin arasındaki alana taşınmasıyla bugünkü görünümüne kavuşmuştur.

halk arasında "gavur hüyüğü" ve "güdelesin" diye bilinen hüyükten ve civardaki bazı köylerden, eski çağlara ait topraktan yapılmış çanak, çömlek, tuğla ile madenî eşya kalıntılarının ortaya çıkmış olması; ilçede yerleşik hayatın çok eski zamanlarda başlamış olduğuna işaret etmektedir. bilge umar'ın türkiye'deki tarihsel adlar kitabında elmasun adının etimolojisi hititlerden önce orta anadolu'ya hakim olan luwi diline dayandırılmaktadır.

i̇lçenin adı, güneybağ'daki "güney" ile karasınır'daki "sınır" kelimelerinin birleştirilmesiyle türetilmiştir. 1990'da ilçenin kuruluşu sırasında, güneybağ'daki "bağ" ile karasınır'daki "kara" kelimelerinin birleştirilmesi sonucunda ilçenin adının karabağ olması önerildiyse de, aynı adı taşıyan bir kasabanın cihanbeyli ilçesinde bulunması nedeniyle güneysınır tercih edilmiştir.

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 güneysınır kaymakamlığı 
 güneysınır belediyesi
Hadim

hadim (telâffuz:hâdim), konya ilinin 31 ilçesinden biri. konya'nın güneyinde yer alan ilçe; güneyde taşkent, kuzeyde bozkır ilçeleriyle doğuda karaman ve batıda antalya ile çevrilidir.

tarihçesi

hadim, 16. ve 17. yüzyıllarda aladağ kazası’nın bir köyü iken, 18. yüzyıldan itibaren gelişmeye başlamıştır. bu gelişme süreci ebû sa’îd muhammed el-hâdimî ile başlamıştır. hâdimî’nin derin bilgisi ve ünü kendisine osmanlı sarayında devlet adamları arasında dostlar edinmesini sağlamıştır. hadim’e şehdî osman efendi tarafından bir de kütüphane yaptırılmıştır. hadim, 1850’lerden sonra konya sancağı’na bağlı bir kaza merkezi hâline gelmiştir. 1881 senesinde aladağ nahiyesi hadim’den ayrılarak karaman’a bağlanmıştır. 1926’da ilçe merkezi olmuştur.

coğrafya
37° k, 33° d koordinatlarında yer alan ilçe, orta toroslar'da bir vadi üzerine konumlanmıştır. konya il merkezine 128 kilometre uzaklıkta bulunan ilçe, akdeniz bölgesi'nde yer almakta olup akdeniz'e kuş uçuşu 70 kilometredir.
hadim coğrafi olarak akdeniz bölgesi'nde yer almasına rağmen akdeniz ikliminin karakteristik özelliklerini tam olarak göstermez. bu bakımdan karasal iklim ve akdeniz iklimi arasında geçiş özelliği göstermektedir. i̇lçe karasal iklimin hakim olduğu yörelere oranla daha fazla yağış almaktadır. ayrıca en yağışlı mevsim kış, en kurak mevsim yazdır.

nüfus

hâdimî hazretleri'ni anma haftası
hâdimî için her yılın 4-12 eylül tarihleri arasındaki hafta; hâdimî hazretleri'ni anma haftası olarak belirlenmiştir. i̇lçede hâdimî adına inşâ edilmiş bir de türbe bulunmaktadır. türbeye ziyaretler; yoğunluk yaz aylarında olmak üzere yılın her vaktinde görülmektedir.

yerköprü şelalesi

aladağ bölgesinde olup tamamen doğal bir oluşumdur. alüvyon üzerine traverten çökelmesi ve daha sonra alttaki alüvyonun eriyerek bir köprü şeklini alması  ve göksu kollarından gelen suyun bu köprünün altından akması sonucu bu adı almaktadır. başka kaynaktan çıkan su köprünün çıkış noktasında belli bir yükseklikten aşağı düşerek görülmeye değer bir şelale oluşturmakta ve bu noktada dere yatağından gelen su ile birleşmektedir.

kaynakça

dış bağlantılar 
 hadim kaymakamlığı 
 hadim belediyesi 
 hadim haber
Ilgın, Konya

ilgın, konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
ilgın'da 3.500 yıl önce m.ö . 1500- 1200 yılları arasında şimdiki ilçe merkezinin 25 km. kuzeydoğusunda hititler tarafından yalburt adında bir şehir kurulmuştur. ilgın ve çevresi tarih boyunca, sırasıyla hitit, frig, lidya, roma, bizans, anadolu selçuklu, karamanoğulları ve osmanlı yönetiminde kalmıştır. 1077 yılından 1308 yılına kadar anadolu selçuklu bağlısı olan ilgın, anadolu selçuklu'nun yıkılmasıyla eşrefoğulları beyliği bağlısı olmuştur. daha sonra hamitoğulları beyliği'nin himayesine geçen ilgın, 1381'de osmanlı hakimiyetine geçmiştir. osmanlı- karaman mücadeleleri sonrasında karamanoğulları'nın eline geçmiştir. 1467'de ii. mehmed tarafından yeniden osmanlı himayesine alınmıştır. ii. bayezid zamanında ilgın kaza olarak gösterilmiştir. mustafa kemal atatürk büyük taarruz öncesi bir süre ilgın'da kalmıştır.

yerel yönetim 
eylül 2016'da, fetö'ye yardım ve destek verdiği gerekçesiyle 1 eylül'de tutuklanan belediye başkanı halil i̇brahim oral'ın yerine 1 eylül 2016 tarihinde yürürlüğe giren 674 sayılı kanun hükmünde kararname uyarınca kayyum olarak belediye meclisi üyesi mehmet karahan atandı.

nüfus

kaynakça
Karapınar

karapınar, türkiye'nin konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
tarihte ulukışla-ereğli-konya arasında önemli bir menzil (konaklama) merkezidir. yavuz sultan selim zamanında buraya bir kervansaray yapılmasından sonra sultaniye adını aldı. 19 temmuz 1934'te adı "karapınar" olarak değiştirildi.

coğrafya 
meke tuzlası bu ilçede yer almaktadır. karapınar toprakları %60'lara varan oranda kireçli bir yapıya sahiptir. i̇lçede birçok obruk mevcuttur. meke tuzlası, acıgöl, meyil gölü, çıralı gölü gibi gölleri meşhurdur. ayrıca birçok yeraltı şehri de mevcuttur.

en önemli özelliği ise yeryüzündeki en büyük rüzgâr erozyonunu önleme sahasının bu ilçede karapınar kumullarına yönelik yapılmış olmasıdır. proje 13.000 ha alanda, 1962 yılında toprak su genel müdürlüğünce başlamış, 1999 yılında tamamlanmıştır. bu proje yeryüzünde uygulanan en başarılı 10 projeden birisi kabul edilmiştir.

2.623 km2'lik yüzölçümü ile konya'nın büyük ilçelerinden biridir. i̇l merkezinin 94 km doğusundadır. batısında konya, karatay ve çumra, güneydoğusunda ereğli ve adana, güneyinde karaman, kuzeyinde aksaray vardır. ova üzerine kurulu olan ilçenin çok eski yerleşim yerlerinden biri olduğu bilinmektedir. tarihi i̇pek yolu üzerinde bulunması, ilginç jeolojik yapısı, suları farklı özellikler içeren ve dünyada bir benzeri daha bulunmayan krater gölleri ile türkiye'nin de sayılı turizm alanlarından biri olarak tanınan karapınar ayrıca erozyonun da önüne geçebilen nadir bölgelerden biridir.

nüfus 
kendisine bağlı 42 mahallesi vardır.

ekonomi 
türkiye'nin en büyük güneş enerjisi santrali olan karapınar güneş enerjisi santrali ilçede yer almaktadır.

ulaşım 
i̇lçe konya-adana yolu üzerindedir.

ayrıca bakınız 
 1997 karapınar trafik kazası

kaynakça

dış bağlantılar 

t.c. karapınar kaymakamlığı 
karapınar belediyesi
Karatay, Konya

karatay, konya ilinin üç merkez ilçesinden birisidir. karatay ilçesinin yüzölçümü 2780 km², denizden yüksekliği ise 1015 metredir.

karatay'da mevlânâ müzesi bulunduğundan çok yoğun bir şekilde yerli ve yabancı turist ilçeye gelmektedir.

nüfus

ayrıca bakınız
 kto karatay üniversitesi

kaynakça
Kulu

kulu, (kürtçe :qulake)        konya ilinin bir ilçesidir.

tarihçe 
tarihi cilali taş devri'ne dayanan, kalkolitik, eski tunç, hitit, frig, galat, hellenistik, roma ve bizans dönemlerini yaşamış bir ilçedir. i̇lçe adını kurucusu olan kuluboğlu mustafa bey'den (kulu bey) alır. kuluboğlu, afyonkarahisar-karabağ dolaylarından gelen bir yörük beyidir.

1923 yılında belediye ve 1954 yılında ilçe statüsü kazanmıştır. i̇lk kulu belediye başkanı i̇smail efendi özbaran’dır. (1926-1932). i̇smail hakkı efendinin torunu olan mehmet yıldız 1968-1977 yılları arasında iki dönem kulu belediye başkanı seçilmiştir.

i̇sveç'te kalabalık bir kululu toplumu yaşamaktadır. 1965 yılında i̇sveç’e giden ilk kululu göçmen işçilerin ülkesine yerleşmesine izin veren ve 1986’da bir suikastta hayatını kaybeden i̇sveç başbakanı olof palme'nin adı, kulu eski belediye başkanı mehmet yıldız tarafından 1972 yılında yaptırılan ilçenin tek “yeşil parkına” verilmiştir.

coğrafya 
kulu, ankara'ya 1 saat, il merkezine 1,5 saat uzaklıktadır. i̇lçeye bağlı kozanlı ve karacadağ kasabasında, altılar ve yaraşlı mahallesinde tarihi mağaralar bulunmaktadır. ayrıca ilçenin 3 km doğusundaki düden gölü 183 çeşit kuşu barındıran bir doğa harikasıdır. kozanlı yakınlarındaki gökgöl de hem çok sayıdaki kuş türünün gözlenebildiği doğal bir güzellik, hem de her yıl yapılan şenlikleriyle halkın uğrak ve mesire yeri durumundadır. samsam gölü haymana sınırı yakınındaki sulak alandır.

nüfus 
i̇lçenin yerli halkının büyük bir kısmı yörük'tür. i̇lçeye daha sonraları doğu anadolu bölgesi ve güneydoğu anadolu bölgesi'nin muhtelif yerlerinden gelen kürt aşiretler (rişvan,, şeyhbizinli vs.) yerleşmiştir. 1853-1856 osmanlı-rus kırım savasından sonra anadolu'ya göç eden nogay türklerinin büyük bir kısmı ilçeye ve çevresine yerleştirilmiştir. bu nedenlerle ilçe kozmopolit bir yapıya sahiptir.

kaynakça

dış bağlantılar 
 yerelnet
Meram

meram, konya ilinin merkez ilçelerinden olup, şehrin güneybatı kısmında yer alır. ankara-konya, isparta-konya, antalya-konya, mersin-konya ve adana-konya olmak üzere beş önemli yolun geçtiği merkezdedir.

tarihi 
evliya çelebi, seyahatnamesinde gezip gördüğü yerler arasında bağ, bahçe, bostanlardan söz ederken bağlık-bahçelik bu yerlere her defasında "bağ-ı meram" (meram bağı) ifadesini kullanmaktadır . hatta buraların konya’nın meramı gibi olduğunu ifade etmektedir. konya'nın son kilisesi olan aziz pavlus kilisesi burada bulunmaktadır.

ekonomi 
tarımsal alanların çok olduğu ilçenin büyük bir bölümü sit alanı kapsamında olduğundan, birçok bölgede yapılaşmaya izin verilmemektedir. altınapa’dan gelip, tarihi meram köprüsü’nden, meram eski yol'u takip ederek tarımsal alanları sulayan meram çayı da adından da anlaşılacağı üzere ilçede bulunmaktadır.

eğitim 
konya üniversitesi eğitim fakültesi başta olmak üzere, i̇lahiyat fakültesi ve tıp fakültesi bu ilçenin sınırları içindedir.

turizm 
altınapa barajı'ndan gelen meram deresi etrafındaki çamlıklar, çay bahçeleri, piknik alanları ve dinlenme tesislerinden oluşan bir mesire yeridir. yazın en sıcak günlerindeki serin, esintili ve çam kokulu havası, akarsuyu, gül bahçeleri ve ormanlık alanlarıyla yerli ve yabancı misafirlerin dinlenme yeri olmuştur.

nüfus

resim galerisi

ayrıca bakınız

kaynakça

dış bağlantılar 
 meram belediyesi
Selçuklu, Konya

selçuklu konya iline bağlı merkez ilçedir.

konya merkezin kuzeyinde yer alan selçuklu, sarayönü, kadınhanı, derbent, altınekin, meram ve karatay ilçeleriyle komşudur.

selçuklu bir göl tabanı olan ovada kurulmuştur. hemen batısında takkeli ve loras dağları yükselmektedir.

selçuklu kurak bir iklime sahip olup, yazları çok sıcak, kışın kar, ilkbaharda bol yağmur yağar. yağış ortalaması çevre illere göre daha düşüktür. bununla birlikte kurak geçmeyen yıllardaki yağış, ziraat için yeterli olmaktadır.

sulama amacıyla kullanılan sille barajını ve kısmen altınapa barajını bünyesinde bulunduran selçuklu, genel konumu itibarı ile ovalık, batı tarafı kısmen dağlıktır. bitki örtüsü, bozkır iklimi özelliklerindedir.

selçuklu ilçesi konya'daki gsyi̇h'nın yani üretimin %25’ini karşılamaktadır. bu nedenle konya’da katma değeri en yüksek olan yer selçuklu’dur. şehirleşme oranı %80’in üzerindedir. selçuklu’da önemli belediyecilik hizmetleri planlanmış ve uygulanmış, şehrin geleceğine yön veren ve planlı gelişmesini öngören çalışmalar yapılmıştır.

müzeler 
i̇lçedeki zaman müzesi, türkiye'nin ilk zaman müzesi olma özelliğini taşımaktadır. sille şapeli olarak da bilinir. zaman ile ilgili osmanlı ve cumhuriyet dönemine ait eserler sergilenmektedir. yapıda, roma dönemine ait bir arkeolojik güneş saati de bulunmaktadır.

alt i̇dari birimler 
selçuklu i̇lçesi 72 mahalleden oluşmaktadır. bunlar:

a 

 akademi, selçuklu
 akıncılar, selçuklu
 akpınar, selçuklu
 akşemsettin, selçuklu
 ardıçlı, selçuklu
 aşağıpınarbaşı, selçuklu
 aydınlıkevler, selçuklu

b 

 bağrıkurt, selçuklu
 başarakavak, selçuklu
 bedir, selçuklu
 beyhekim, selçuklu
 biçer, selçuklu
 bilecik, selçuklu
 binkonutlar, selçuklu
 bosna hersek, selçuklu
 buhara, selçuklu
 büyükkayacık, selçuklu

c 

 cumhuriyet, selçuklu

ç 

 çaldere, selçuklu
 çaltı, selçuklu
 çandır, selçuklu

d 

 dağdere, selçuklu
 dokuz, selçuklu
 dumlupınar, selçuklu

e 

 eğribayat, selçuklu
 erenköy, selçuklu
 esenler, selçuklu

f 

 fatih, selçuklu
 ferhuniye, selçuklu
 feritpaşa, selçuklu

g 

 güvenç, selçuklu

h 

 hacıkaymak, selçuklu
 hanaybaşı, selçuklu
 hocacihan, selçuklu
 horozluhan, selçuklu
 hüsamettin çelebi, selçuklu

i 

 işıklar, selçuklu

i̇ 

 i̇hsaniye, selçuklu

k 

 kaleköy, selçuklu
 karaömerler, selçuklu
 kervan, selçuklu
 kılınçarslan, selçuklu
 kınık, selçuklu
 kızılcakuyu, selçuklu
 kosova, selçuklu
 küçükmuhsine, selçuklu

m 

 malazgirt, selçuklu
 mehmet akif, selçuklu
 meydanköy, selçuklu
 musalla bağları, selçuklu

n 

 nişantaş, selçuklu

p 

 parsana, selçuklu

s 

 sakarya, selçuklu
 salahattin, selçuklu
 sarayköy, selçuklu
 sarıcalar, selçuklu
 selahaddini eyyubi, selçuklu
 selçuk, selçuklu
 sızma, selçuklu
 sille
 sille ak, selçuklu
 sulutas, selçuklu

ş 

 şeker, selçuklu
 şeyh şamil, selçuklu

t 

 tatköy, selçuklu
 tepekent, selçuklu
 tömek, selçuklu

u 

 ulumuhsine, selçuklu

y 

 yazıbelen, selçuklu
 yazır, selçuklu
 yukarıpınarbaşı, selçuklu

nüfus

kaynakça
Tuzlukçu

tuzlukçu, konya iline bağlı bir ilçedir. cumhuriyetin ilk yıllarında akşehir ilçesine bağlı bir köy olan tuzlukçu, 1929 yılında aşağı ve yukarı tuzlukçu'nun birleşmesiyle nahiye olmuştur. 1949 yılında nüfusunun 2000'i aşması sonucu belediye teşkilatı kurulmuş, 9 mayıs 1990 tarihinde kabul edilen 3644 sayılı kanun ile ilçe olmuştur.

nüfus

dış bağlantıları 
 tuzlukçu'nun fiziki, beşeri ve i̇ktisadi coğrafyası

kaynakça
Altıntaş

altıntaş, türkiye'nin kütahya ilinin bir ilçesidir. kütahya il merkezine 50 km, uşak'a 90 km, afyonkarahisar'a 65 km uzaklıktadır. i̇lçe kütahya-afyonkarahisar, kütahya-uşak-i̇zmir arasında kavşak konumundadır. eski adı kurt köy olarak bilinmektedir. 2020 yılı nüfusu 15.835'tir.

i̇lçenin başlıca geçim kaynağı tarımdır. buğday, arpa, şeker pancarı, fasulye ve nohut yetiştirilen belli başlı ürünlerdir. meyvecilik çok fazla gelişmemiştir. zengin mermer yatakları olmakla birlikte, işlemek için tesisler yeterli değildir. i̇lçede 1 anaokulu, 5 ilkokul, 6 ortaokul, 3 lise, 10 birleştirilmiş sınıf okulu, 1 halk eğitim merkezi bulunmaktadır. mesleki eğitim veren şehit polis elvan özbay mesleki ve teknik anadolu lisesi,  altıntaş halk eğitimi merkezi ve kütahya dumlupınar üniversitesi altıntaş meslek yüksekokulu  bulunmaktadır.

kurtuluş savaşı içerisinde önemli bir yere sahip olan ilçenin sınırları içerisinde büyük taarruz ve başkomutanlık meydan muharebesi yapılmıştır. zafertepe çalköy'de mustafa kemal paşa "ordular i̇lk hedefiniz akdeniz'dir, i̇leri!" tarihi emrini vermiştir.

zafer havalimanı burada bulunmaktadır. ayrıca beşkarış barajı tamamlandığında ve akçaköy barajı yapıldığında tarımsal sulama alanında da önemli mesafeler katetmek mümkün olabilecektir.

tarihçe 
antik dönemde, yörenin ismi, sikkeler üzerinde “soa” olarak geçmektedir. antik dönemlerde, yörenin birçok yerinde iskan bulunduğu anlaşılmıştır. ayrıca, bölgede zengin mermer yataklarının bulunması da, antik dönemlerde buranın yani mermer ocaklarının işletildiği ve özellikle, hemen yakınlardaki “aızonoi” antik kentinin, buradan temin edilen mermerler ile imar edildiği bilinmektedir.

bölgenin “pınarcık” köyü: antik dönemde “abya” adıyla anılan bu yer, roma şehir devleti olarak önem kazanmıştır. kendi adına bastırdığı sikkeler ile ünlüdür. osmaniye köyünde: yapılan araştırmalarda, roma dönemine ait, ms.2 ile 3’ncü yüzyıl arasına tarihlenen bir anıtsal mezar ortaya çıkarılmıştır.

bölgenin ismi: uzun süre “kurtköy” olarak anılmıştır. tarihi süreç incelendiğinde, bu bölgedeki diğer özel olaylar şunlardır: osmanlı döneminde, sultan ii. beyazıt zamanında çıkan, şah kulu isyanı sırasında, osmanlı güçleriyle isyancılar burada karşılaşmışlar ve isyancılar yok edilmişlerdir.

kurtuluş savaşında ise, başkomutanlık meydan muharebesi sırasında, savaş idare merkezi, yine bu bölgede kurulmuştur. çatışmaların en çetin geçtiği yer ise, yine bu bölgede “çalköy” yöresidir .

nüfus

kaynakça

dış bağlantılar 
 yerelnet 
 karatepeler mevkiinden altıntaş'ın görünümü (temmuz 2010)