Politeizm

çoktanrıcılık ya da politeizm, politeizm sözlük anlamıyla birden çok tanrıya inanmak, tapınmak manalarına gelmektedir. sözcük, etimolojik açıdan, yunanca πολύς poly (çok) ve θεοί theoiz (tanrı) sözcüklerinden türemiştir.

birçok antik din, geleneksel tanrıların toplandığı panteonlarla, politeistik bir yapıya sahipti. bu panteonlar ve farklı tanrılar uzun bir zaman dilimi içerisinde kültürel değiş tokuş ve deneyimle yoğrularak gelişmiştir. eski toplumların birçoğu politeistti. politeizmdeki önemli bir nokta, birçok tanrıya tapınmanın her şeyi bilen ve her şeyden güçlü bir ilahi varlığa inancı da içerebilecek olmasıdır. nitekim çoğu politeistik dinde, panteonun başında, her şeyden ve diğer tanrılar da dahil herkesten güçlü ve bilge bir baş tanrı figürü bulunur.

politeistik inanç sistemlerinde, tanrılar bireysel yetenek, ihtiyaç, hikâye, arzu ve özelliklere sahip karmaşık kişilikler olarak ortaya çıkar. çoğu zaman bu tanrılar sınırsız güç ve bilgiye sahip değildir, bunun yerine, insan benzeri kişisel özelliklere sahip, ek olarak bazı bireysel (doğaüstü) güç, yetenek ve bilgiye sahip olarak tasvir edilirler.

politeistik bir panteonda, tanrıların birden çok ismi olabilir ve her isim tanrının belirli bir rolüne veya hikâyesine gönderme yapıyor olabilir. politeizm'in genel prensipleri arasında tanrılarının sayısının belirsiz olması ve her tanrının kendine özgü görevlerinin bulunması vardır.

eski anadolu uygarlıklarından olan hitit ve friglerin dinleri, antik yunan ve roma dinleri, arapların eski dini ve günümüze ulaşmış olan dinlerden hinduizm çok tanrılı dinlere örnektir.

değişim ve gelişimler 
politeizm dönemindeki tanrıların aşama aşama aile, kabile ve şehir ve ulus tanrılarına dönüştüğü düşünülmektedir. bir sonraki aşama ise tanrılara soyut sıfatlar verilmesi, panteonda yer alan diğer tanrıların isim, sıfat ve eylemlerinin baştanrılarda toplanmasıdır. bazen de bu tanrılar bir sonraki kültürde baştanrının yardımcılarına, melek, cin, şeytan gibi varlıklara dönüşür. bu gelişime en açık örneklerden birisini marduk oluşturur. sümerlerin 50 kadar tanrısının ismi sonraları marduk'a verilmiş ve tektanrıcılık yönünde adımlar atılmıştır. ne var ki buhtunnasr, marduk'un tektanrı olduğu inancını sadece kendi taşımış, ulusuna yaymak gücünü gösterememiştir. bu tanrının birçok özelliklerinin yahudi tanrısı yahova'ya taşındığı, hammurabi kanunlarının da yahudi şeriatının temelini oluşturduğu ifade edilmiştir. samuel reinach, orpheus adlı kitabında "eğer musevi kanunlarının musa’ya tanrı tarafından yazdırıldığı doğruysa, tanrı, hammurabi’nin yapıtını aşırmış demektir." ifadesini kullanmıştır.

çoktanrıcılıktan tektanrıcılığa doğru gelişimin 4000 yıl kadar önce eş zamanlı olarak mısır, babil ve hint toplumlarında ortaya çıkmaya başladığı ifade edilmektedir. orhan gökdemir'e göre tek tanrılı dinlere gidiş bir dinde sadeleşme ve devrim hareketidir. bu devrim eski dini anlayışları dümdüz ederek yıkar. ancak başlangıçta görülen hızlı bir yıkım sonrasında devrim yavaşlar ve eski pagan inançlar yeni kimliklere bürünerek yeniden ortaya çıkarlar. musevilik, i̇sevilik ve muhammedilik kurucuları kadar bu karşılaşmanın da ürünü olan dinlerdir. tek tanrılı dinlerde eski ilahların bir kısmı melek, cin, şeytan, aziz ve peygamberlere  dönüştürülmüşlerdir. yeniden kurgulanan mitolojik anlatımlarda sümerlilerin eski tanrılarının tek tanrılı dinlerde hızır, i̇lyas gibi peygamberlere ya da azizlere, velilere ve hatta meleklere, cinlere dönüştüğü görülebilmektedir. allah'ın isimlerinden bir kısmı da arap ve diğer orta doğu mitolojilerinde eski ilahlara verilen isimlerle ortak kök isimlerden oluşur.

ayrıca bakınız
 antik mısır dini
 fetişizm
 putperestlik
 paganizm
 neopaganizm

kaynakça