Psikostazi

psikostazi ya da psikostasya, antik mısır geleneğindeki bir kavramın antik yunancadaki adıdır.

etimoloji 
terim psikhe (yaşamsal unsur, nefes, süptil beden) ve statis (tartılma) sözcüklerinden türetilmiştir. ölüm olayı ile bedenini terk edenlerin yargılanması olan psikostaziye, ölümden sonraki vicdani hesaplaşma olgusunun sembolik öğelerle anlatımı da denilebilir.

i̇nanç 
antik mısır metinlerine göre, her ölü için söz konusu olacak “tartılma”, ilahe maat’ın "hakikat salonu" denilen salonunda gerçekleşir. yeraltı âleminin sorumlusu ve ra’nın gözü sayılan maat'ın hiyeroglifi “hakikat, adalet ve doğruluğu” simgeleyen tüydür.

mısır ölüler kitabı'nda ve antik mısır metinlerinde psikostazi, özetle, şöyle açıklanır:

 ölü, “ka”sıyla (perispri) osiris’in önüne, 42 ilahın huzuruna çıkar. ezoterik kaynaklara ve sembolizm verilerine göre, bu 42 ilah, osiris dini’ndeki “öldürmeyeceksin, ağlatmayacaksın! vb.” şeklinde belirtilen 42 kuralın somutlaştırılmış, kişileştirilmiş halleridir ki, burada, kişinin yeryüzünde yaşarken i̇lâhî yasalar’ın gereklerine uyup uymamış olması irdelenir. 
 ölüler kitabı’na göre, bir süre sonra, yeryüzünde yaşarken yapmış olduklarını görebilmesi için, ölüye hafızası ve anımsama yetisi geri verilir ve tartılma başlar.
 bu tartılma ve yargılanma sahnesi mısır resimlerinde, bir kefesinde ölünün kalbi, diğer kefesinde bir tüyün bulunduğu terazi ile temsil edilir. bu tüy ve kalp sembolizminde tüy sembolü hemen hemen tüm tradisyonlarda olduğu gibi, hakikat, adalet ve doğruluğu simgeler, kalp ise dünyada yaşarken tüm yaptıklarını gözünden kaçırmamış olan manevi tanığı vicdanı simgeler. mısır hiyeroglif yazısında kalp, ters üçgen biçimli bir vazoyla ifade edilir; "hakikat"in hiyeroglifi ise tüydür.
 ölü, yeryüzünde yaşarken hangi fiilleri işlediğini ve hangi kuralları çiğnemediğini bir bir sayar.
 kalp, yani vicdan antik mısır metinlerinde horus’un sesinin duyulduğu yer olarak belirtilir. birçok antik mısır metninde rastlanan “bir insanın kalbi onun bireysel ilahıdır” (viyana müzesi) ve “ey kalbimdeki tanrı” şeklindeki ifadelerden de anlaşılabileceği gibi, vicdan, tanık olmasının yanı sıra, kendisine hesap soracak olandır. yani ölüyü yargılayacak olan, kendi içindeki ilahtır; kendi vicdanıdır. bunu simgelemek üzere, mumyaların içinde bırakılan tek iç organ kalpti (“ab”). antik mısır inisiyasyonunda eğitim görmüş olduğu ileri sürülen platon, bu aşamayı varlığın kendi kendini yargılaması olarak kabul eder.
 ölüler kitabı’na göre, bu yargılanma sonunda, ölü, kötü şeylerin anısını ağzından ifrazat olarak dışarıya atar. bir diğer mısır metnine göre ise, yargılanma sonucunda günahkar çıkan ölüler timsah başlı ammait (ammit) tarafından yenirler. bu “ölü yiyiciler” sembolizmi tibet ölüler kitabı’nda ve eski i̇ran tradisyonlarında da bulunmaktadır.
 mısır ölüler kitabı’na göre, daha sonra ölülerden bazıları kısa süre sonra tekrar yeryüzünde doğarlar; bazıları ise “büyük ışığa” doğru çekilirler, kendilerine bir süre rehberlik yapıldıktan sonra osiris’in uygun görmesi halinde onlar da, tekrar yeryüzünde doğarlar.

antik mısır’ın psikostazi kavramının bir benzerine, vaktiyle harran ovası’nda yaşamış bulunan sâbiîler’de rastlanır. psikostazi’deki terazi bu tradisyonda abatur’un terazisi olarak adlandırılır. (abatur'un eski mısır'daki çakal başlı anubis'in bir versiyonu olduğu ileri sürülür.)

ayrıca bakınız 

 mısır ölüler kitabı
 amenti
 osiris dini
 hermetizm

kaynakça 

 mısır'da ölüm sonrası fikri, ege meta yayınları
 mısır’ın ölüler kitabı, albert champdor, ruh ve madde yayınları
 psi dergisi, cilt-1, sayı-3
 semboller ansiklopedisi, ruh ve madde yayınları

ezoterizm
antik mısır inanışları