Zeytinyağı

zeytinyağı, zeytin ağacının (olea europaea) meyvesinden elde edilen yeşilimsi-sarımtırak renkte sıvı bir yağdır.

özellikleri

i̇htiva ettiği maddeler
zeytinyağında, diğer birçok bitkisel yağda olduğu gibi yapısında büyük oranda gliserin etrafında bağlanmış yağ asitlerinden bulunmaktadır. zeytinyağı yapısında  % 55-83 oranında sıvıyağ asitleri, % 7-20 arasında palmatik asit, % 0-5 arasında linoleik asit, % 0-4 oranında steraik asit ve %0,1-0,7 miktarınca palmitoleik asiti ihtiva etmektedir. zeytinyağının sabunlaşmama değeri %0,5 ve 1,3 oranındadır. bu sabunlaşmayan oranın içinde % 0,15-0,37 oranında steroller, % 0,1-0,7 oranında skualen ve 0-10 ppm miktarında klorofiller yer almaktadır. bunların yanı sıra 300 ie miktarlarda a vitaminide yapısında bulundurmaktadır.

zeytinyağı omega-3 yağ asitleri bakımından çok büyük bir önem teşkil etmemektedir. sadece çoklu doymamış yağ oranın %9 yapısında omega-3 yağ asitleri barındırmaktadır.

genel özellikleri
zeytinyağının rengi yeşilimsi ve sarımtırak arası değişebilmektedir. rengin değişken olması yapısında bulundurduğu maddeler sonucudur. örneğin yeşil renkteki zeytinyağına yeşil rengini veren yapısında 10ppm’ye kadar klorofil barındırmasındandır. sarı renkteki yağda bu rengi veren yapısındaki karotin maddesidir. halk arasında zeytinyağının kalitesi ve rengi arasında bir bağlantı kurulsa da gerçekte rengin yağın kalitesi üzerine hiçbir etkisi yoktur. bunun yanında filtrelenmemiş zeytinyağı bulanık bir görüntüye de sahip olabilmektedir. zeytinyağı mor ötesi ışık altında bakılırsa yapısında barındırdığı klorofilin floresan özelliği sayesinde kırmızı renkte görülür.

tarihi 

zeytin ağacına ilişkin mevcut en eski veri ege denizi’ndeki santorini adası’nda yapılan arkeolojik çalışmalarda ortaya çıkarılan 39.000 yıllık zeytin yaprağı fosilleridir. kuzey afrika’daki sahra bölgesinde gerçekleştirilen arkeolojik araştırmalarda ise m.ö. 12.000'e ait zeytin ağacı bulgularına rastlandı. i̇lk zeytin hasadının ne zaman ve hangi uygarlık tarafından yapıldığıysa bilinmemektedir.

tarih, zeytinyağı üretimine ilişkin en belirgin izlerin akdeniz’in tam ortasındaki girit medeniyeti ’ne, mö 4500 yıllarına dek uzandığını göstermektedir.

zeytinyağı kültürünün akdeniz’deki diğer kavimlere yayılmasında en önemli rolü giritliler oynamıştır; hem de yaklaşık 3000 yıl boyunca. güçlü ticaret filolarına sahip olan giritliler 'in gerçekleştirdiği zeytinyağı ticaretinin günümüzdeki en canlı tanıkları, knossos ve faistos saraylarının yıkıntıları arasında bulunan 2 metrelik zeytinyağı küpleridir. “pithoi” denilen bu dev küplerle beraber bulunan tabletlerde ise o günkü zeytinyağı ticaretinin nerelere yapıldığını ve zeytinyağının nerelerde üretildiğine dair bilgiler yer almaktadır.

aslında zeytinyağı kültüründe anadolu, coğrafya olarak hep vardır; ama ön planda görünen ege’nin karşı yakasıdır. bunun sebebi, homeros’un batı medeniyetindeki tartışmasız ağırlığından ötürü zeytinyağı kültürünün merkezine sürekli olarak antik yunan'ın yerleştirilmesidir. helen medeniyeti ’nin sadece ege’nin karşı kıyısını değil anadolu coğrafyasını da kapsadığı unutulur. milet’in, efes’in, foça’nın, klazomenai’nin (urla), erythrai’nin, assos’un anadolu’da olduğu ihmal edilir.

ayakla ezilip ve daha sonra sıcak su yardımıyla yağının alınması zeytinyağını elde etmekte kullanılan ilk yöntemdir. bu yöntemle zeytinyağını üretmek için kurulan ve bilinen en eski tesis, m.ö.6. yüzyıla ait i̇zmir’in urla ilçesinin yakında bulunan antik klazomenika kentinde yapılan kazı çalışmalarında bulunmuştur. bu yöntem kullanılan ilk yöntem olsa da son yöntem değildir. daha sonraları romalılar zeytini iki taş arasında ezerek zeytinyağı elde etme yöntemini bulmuşlardır. bu işlem esnasında hareketli taşı döndürmek için gerekli olan enerji ilk etapta insanlar tarafından sağlamıştır. daha sonraları hayvan gücünden yararlanmıştır. zamanın ilerlemesi ve paralelin de bilim alanındaki gelişmeler sonucunda ezilen zeytin hamurunun sıkıştırmak için arşiment vidasının hareketi sonucunda elde edilen basınçtan faydalanılmıştır. buna mengene yöntemi denilmekte ve günümüzde halen bazı küçük işletmemelerde kullanılmaktadır.

zeytinyağı sanayiinde kilometre taşı olarak adlandırabileceğimiz olay 19. yüzyılda zeytinyağı üretiminde buharın kullanılmasını sayabiliriz. bu yöntemin kullanılmaya başlanmasıyla işlenen zeytin ve bunun akabinde üretilen yağın miktarında büyük artışlar olmuştur. daha sonraları hidrolik preslemeler akabinde dizel motorları ve elektrikli motorların kullanılmasıyla günümüzde kullanılan en modern sistemlere kadar ulaşılmıştır. bugün zeytin yağı üretiminde kullanılan en modern sistem olan kontinü sistemleridir.

üretimi 

zeytin ağacı (olea europea) narin bir ağaçtır. ağır ve zahmetli büyümesine karşın oldukça uzun ömürlüdür. bir zeytin ağacının ortalama ömrü 300-400 yıldır, ancak 3 bin yaşında zeytin ağaçlarına da rastlanmıştır. bu nedenle zeytin ağacının adı mitoloji ve botanikte “ölümsüz ağaç” tır.
 
derinlere uzayan kökleri sayesinde kalkerli, çakıllı, taşlı ve kurak topraklarda yetiştirilmeye elverişli olan zeytin ağacı için en verimli ortam yazları sıcak, kışları ise ılıman geçen iklimlerdir. çünkü zeytin ağacı ışığı, güneşi ve 15 °c üstündeki sıcaklığı sever. yıllık ortalama 220 mm yağış zeytin ağacının verimli bir şekilde büyümesi için yeterlidir. zeytin ağacı genellikle rakımı düşük coğrafyalarda yetişir. ancak denizden 1000 metre yükseklikte de zeytin tarımı yapılabilmektedir. çalı görünümündeki zeytin ağacının yapraklarının üst yüzü koyu, alt yüzü ise gümüş rengindedir. yapraklar mükemmel bir düzen içinde dalın iki tarafından karşılıklı olarak çıkar. ortalama 40 – 50 cm. genişliğindeki gövde çürümeye karşı çok dayanıklıdır. ağaç yaşlanınca yamrulardan gelişen yeni uçlar gövdeyi tazeler. ortalama boyu 4m ila 10 m olan zeytin ağacı bir yıl bol, bir yıl az ürün verir. çiçek verme mevsimi kuzey yarım kürede nisan - haziran ayları arasındadır. yeşil zeytinler ağustos ayı sonundan kasım ayı başına kadar olan süre içinde olgunlaşır.

zeytin hasatında toplama şekilleri binlerce yıldan bu yana neredeyse hiç değişmemiş, asırlar boyunca elle toplama ya da silkme yöntemi kullanılmıştır. bir de, yere düşmüş zeytin meyvelerini toplama yöntemi vardır. hasat, kasım ile mart ayları arasında yapılır.

ancak genel yöntem silkmedir. elle toplamada, sağma veya taraklama yöntemi, yerden toplamada ise merdane veya fırça kullanılır. günümüzde zeytin hasadında makineden de (sarsma ve yerdeki meyveleri emici ekipmanlarla toplama) yararlanılmaktadır. uygulamada en fazla emek gerektiren yöntem, elle toplamadır. saatte en fazla 9-10 kilogram zeytinin toplandığı bu yöntem, meyve sağlam ise en iyi kalitede zeytinyağı üretilmesini sağlar.

isil işlem görmeden meyvesinden yağ çıkarılan zeytinyağı kültüründe, binlerce yıldan bu yana değişmeyen başka bir gelenek de zeytinden yağ çıkarma yöntemidir. bunun nedeni zeytinyağının, zeytinlerin soğuk presten geçirilmesiyle elde edilmesi ve hiçbir kimyasal işleme gerek duymadan yenilebilmesidir. i̇şte bu yüzden, bugün hâlâ ortadoğu’da rastlanan zeytin üretme yöntemiyle, yaklaşık 6 bin yıl önceki zeytinyağı elde etme yöntemi arasında hiç fark yoktur: zeytinler ezilerek hamur haline getirilir. daha sonra bu hamur sıkılır veya presten geçirilir. en sonunda ise yağ, zeytin meyvesinin suyundan (karasu) ayrıştırılır. 19. yüzyılın başında ise teknolojinin gelişmesiyle hidrolik pres makinelerine geçildi. bugün hidrolik pres makinelerinin yanı sıra, zeytin hamuruna hiç pres uygulamadan merkezkaç kuvvetiyle zeytinyağı elde etmeyi sağlayan makineler de kullanılıyor. bunların içinde de en yaygını “kontinü sistemi”.

kontinü sisteme, tam otomatik sistem denir. önce zeytinler türlerine göre ayrılır. huni adlı çukura dökülen zeytinler makine sistemiyle yapraklardan temizlenir ve kırıcıda ezilip kırılır (makine, üç bin devirle çekirdeği un ufak eder). buradan çıkan hamur, karıştırma yoğurmadan sonra su verilir, posa ve şırası ayrıştırılır. şıradan da yağ ve karasu ayrıştırılıp, yağ filtre tankına alınır, son tortuları ayıklanıp dinlenme tankına bırakılır. buradan doğal yağ güğümlere, teneke ve şişelere doldurulur. yağdan geriye kalan pirina tekrar öğütülüp sabun yapmada kullanılır. pirina posasına pelet denir ve yakacak, yakıt olarak kullanılır.

kaliteli zeytinyağı elde etmek için: zeytinlerin, hasattan sonra mümkün olan en kısa süre içinde işlenmesi gerekir. çünkü zeytin bekletilirse fermente olur, bu ise zeytinyağının kalitesinin düşmesine yol açar. ancak, zeytinin “bol” olduğu dönemlerde, bekletilme mecburiyeti de doğabilir. bu durumda işlemeden bekletilen zeytinler, genellikle 20-30 santim yüksekliğindeki yığınlar şeklinde, iyi havalandırılmış ve serin depolarda saklanır. doğal zeytinyağı kaliteli olması için şu işlemlerden geçirilir: zeytin zamanında toplanır, fazla bekletilmeden yağhanede iyice temizlenir, en uygun kaplarda dinlendirilir, serin ve karanlıkta korunur. tse'ye göre 4 çeşit kalite zeytinyağı vardır: sızma (kusursuz), doğal (hafif kusurlu), doğal birinci (hafif kusurlu), lampant (kusurlu). zeytinyağında renk, koku, tat değerlendirmesi yapan uzmanlar vardır. uzmanlar yağın organoleptikini şu parametrelere göre belirler: taze, yakıcı, acı, meyvemsi, tatlı, kekremsi veya küflü, rutubetli, sirkemsi, ekşi, çamurlu, metalik, yanık, karasu, tuzlu, minder, kurtlu, salatalık.

türkiye'de kaliteyi tse (ts 341) belirliyor. denetimi gıda tarım ve hayvancılık bakanlığı, türk gıda kodeksi'ne göre yapıyor. piyasanın %65'i markasızdır. zeytinde ürün rekoltesi 40-250 bin ton arasında değişmektedir. ülke genelinde kişi başına tüketim 2 kilodur. bu düşük tüketimin sebebi, zeytinyağının pahalı oluşundandır, çünkü ayçiçek yağı 4-5 kat daha ucuzdur. bu üründe de diğer pek çok üründe olduğu gibi, üreticiden ucuz çıkmakta tüketiciye pahalı satılmakta, yani aracılar kazanmaktadır.

türleri

natürel zeytinyağı 
a) natürel sızma zeytinyağı: serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 0,8 gramdan fazla olmayan yağdır.

b) natürel birinci zeytinyağı: serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 0,8 gramdan az, 2,0 gramdan fazla olmayan yağdır.

c) natürel ikinci zeytinyağı: serbest yağ asitliği, oleik asit cinsinden her 100 gramda 2,0 gramdan az, 3,3 gramdan fazla olmayan yağ.
 
  lampant
asit oranı 3,3 ten yüksek olan bu yağlar kusurlu olarak ifade edilir. küflü ve bozuk yağları temsil eden bu yağlar doğrudan tüketim için uygun değildir. sağlıklı olarak tüketebilmek için rafine edilerek yüksek asit ve kötü tat ve kokuları giderilir. bu yağlar aynı zamanda sabun yapmak için kullanılır.

rafine zeytinyağı 
zeytin ham yağının doğal trigliserid yapısında değişikliğe yol açmayan metotlarla rafine edilmeleri sonucu elde edilen, sarının değişik tonlarında rengi olan, kendine özgü tat ve kokuda bir yağdır. serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 0.3 gramdan fazla olmamalıdır. rafine yağ, ince, yemeklik yağdır. temizleme işlemi damıtma, nötralizasyon, ağartma, deodorizasyon işlemleridir. bunun doğalla harmanlanmasından yemeklik tipler (riviera ve a tipi) üretilir.

rafine pirina yağı 
ham pirina yağının doğal trigliserid yapısında değişikliğe yol açmayan metotlarla rafine edilmeleri sonucu elde edilen, rengi açık sarıdan kahverengi sarıya kadar değişebilen bir yağdır. rafine pirina yağı olduğu gibi veya naturel zeytinyağları ile karıştırılarak tüketime sunulabilir. serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 0.3 (%0.3) gramdan fazla olmamalıdır.

riviera (karma pirina) yağı 
doğrudan gıda olarak tüketilebilecek natürel zeytinyağları ile yemeklik rafine pirina yağı karışımından oluşan bir yağdır. bu yağların duyusal özellikleri karışımda kullanılan yağların duyusal özellikleri arasında değişir. serbest yağ asitliği oleik asit cinsinden her 100 gramda 1.5 gramdan fazla olmamalıdır.

dip zeytini olarak tabir edilen dalından koparak ağaç dibine düşen zeytinler dalından koptuğu anda asitlenmeye başlar. bu zeytinlerden kimyasal ve ısı işlemlerinden geçtikten sonra tat ve kokusuz olarak yağ elde edilir. asitlik derecesi 3.3 üzerindedir. yenmeyecek olan bu yağ içine %10-20 arasında sızma zeytin yağı eklenerek tat ve koku bakımından yenebilecek duruma getirilmektedir. bu yüzden yemeklerimizde kullanabilmekteyiz. antioksidan ve mineral yönünden fakirdirler.

çeşnili zeytinyağı
zeytinyağlarına değişik baharat, meyve ve sebzeler veya bunların doğal aroma maddeleri katılarak çeşitlendirilmesi ile elde edilen yağlardır.

çanakkale bölgesinde zeytinyağı üretimi yapan köylüler arasında asit yerine dizyem kullanılır. örneğin 0,8 asit olarak bilinen sızma zeytinyağı köylüler arasında 8 dizyem olarak geçer. kısaca 1/10 asit 1 dizyeme karşılık gelmektedir.

kaliteli doğal zeytinyağı üretiminde birçok ideal koşulun bir arada bulunması gerekir. zeytinyağının tadını ve kalitesini, yöre ikliminden toprağın verimine, zeytinin toplanma şeklinden kullanılan gübreye ve mekanik ezme makinelerinin özelliklerine kadar her şey belirler. riviera tipi zeytinyağında ise kalite, üretim tesisinin rafinasyon teknolojisi, doğal zeytinyağının yüzdesi ve niteliğiyle doğru orantılıdır. üretilen zeytinyağının kalitesini belirlemek ise bambaşka bir uzmanlık alanıdır. doğal zeytinyağında kalite dendiğinde, iki faktör önem taşır. birincisi, kimyasal analizlerle ölçülebilen asit oranıdır. i̇kinci faktör ise lezzet ve kokuyu tespit etme ve ölçmedir. tadım uzmanları tarafından gerçekleştirilen bu işleme “degüstasyon” adı verilir. tadım uzmanlarının birikimine bağlı olarak gerçekleştirilen degüstasyon, zeytinyağına vurulan kalite damgasının en önemli aşamasıdır.

türkiye bulunduğu coğrafi konum ve sahip olduğu akdeniz iklimi özellikleriyle i̇talya, i̇spanya, yunanistan ve tunus gibi diğer akdeniz ülkeleriyle birlikte dünyanın önde gelen zeytin ve zeytinyağı üreticilerindendir. üretime gelince dane zeytin yoğunluklu olarak bursa, manisa, aydın, i̇zmir, balıkesir’de yapılıyor. ortalama 100 milyon olan zeytin ağacı sayısı da gün geçtikçe de artmakta. devlet i̇statistikleri enstitüsü araştırmalarına göre, türkiye’de üretilen zeytinlerin 68’i yağ üretimine ve 28’ide sofrada kullanılmak üzere yetiştiriliyor. zeytinin ürününü 2 senede bir verdiği düşünülürse, verim alınan senede ortalama 150.000, az ürün verdiği senede elde edilen zeytinlerden ortalama 70,000 ton zeytinyağı üretilmektedir.

ortalama 850 zeytinyağı fabrikasıyla türkiye dünyada zeytinyağı üretiminde 5. sırada yer alıyor.

dünyada 7.5 milyon  alan üzerinde mevcut toplam 800 milyon adet zeytin ağacının yüzde 98'i akdeniz havzasında bulunmaktadır. dünya zeytinyağı üretiminin ise 95'i akdeniz ülkelerinde yapılmaktadır.

türkiye'de balıkesir ili edremit ilçesi  narlı köyünde dünyaca meşhur içimlik kıvamda üretilebilmektedir. özelliği diğer düz bahçelere göre, narlı  köyü bahçeleri güney yamaçlı bahçeler olup, hafif yamaç ve yüksek (200-250m) rakımlı bahçelerdir.

yapılışı 
zeytinyağı için zeytin sıkılır, hamuru çıkarılır, şırası elde edilir. şırada su ve yağ karışıktır. yağ, su ve tortudan ayrıştırılır. sıkma için havan, dibek, ezme havuzu, tokmak, ayakla ezme, merdane, patos, delip, yuvgu,  değirmentaşı, torku, falaka, pres, kontinü adlarıyla sistemler geliştirilmiştir. bazı yörelerde elle sıkmadan suyağı, suzeyti; ayakla sıkmadan ayakyağı denilen saf zeytinyağı hala üretilmektedir. çuvalda sıkılmayı beklerken kendiliğinden akan yağa burun yağı, gözyağı denir. bez çuvala kese, kazana dağar, kazan karıştırmaya yarayan kabak kepçeye çomça, şaraphaneye sıkanak, teknelere innaz denir. basit sıkmada zeytinin cinsine göre ortalama 20 kilodan 4 kilo saf yağ çıkar. basit usulde, ekim-aralık ayında zeytin toplanır, dal ve yapraklardan çamur ve topraktan temizlenir, çuvala konur, hortumla yıkanıp temizlenir. çuvaldaki zeytin bir zemin üzerinde ağaç tokmakla kırılır, iki gün bekletilir, sonra ayakla ezilir, bir defa kuru sonra suyla ezilir ve yalaka şırası çıkartılır. üste çıkan yağ kepçeyle alınır kazana konur, dinlendirilir. tortusu dibe çöker, bundan sabun yapılır, üstteki temiz yağ kaplara doldurulur. dağ köylerinde kara yağhanelerde mengene  ile sıkılır. yağhaneye tasirhane, masara da denir. zeytin sineğinden hastalıklı olan zeytinden çıkarılan yağa kıymalı yağ denir. lodos ve poyrazda yapılan sıkma, yağ asidini yükseltir.

saklanması: zeytinyağı ışık, sıcak, hava, zaman faktörlerinden etkilenir. alırken ve saklarken, kapalı ve ışıksız yerde korunmalıdır. serin bir yerde durmalıdır. buzdolabına konulmaz. cam ve koyu renkli olan şişeler tercih edilmelidir. hava almamalıdır. zeytinyağı bekledikçe bozulur. natürel sızma tipi genellikle salatalarda ve soğuk yemeklerde, rafine riviera ve pirina yağı ise yemeklerde ve kızartmalarda kullanılır. kızartmalarda kullanılan rafine pirina yağı tekrar kullanmak için uygundur.

faydaları 

zeytinyağı, %75 oranında oleik asit gliseritleri taşır. a, e vitaminleri ve az miktarda fitoserol maddesi bünyesinde bulunur.

sıcaklığın zeytinyağı üzerindeki etkisi
zeytinyağının yemek yapılırken yüksek sıcaklıkta, diğer yağlara kıyasla daha erken yanmaya başladığı ve duman çıkarttığı gözlemlenebilir. yüksek sıcaklığın kullanıldığı (örneğin kızartma) pişirme yöntemlerinde zeytinyağı, onu sağlıklı kılan özellikleri yitirmeye başlar. ancak bazı araştırmaların incelenmesi sonucu [180-190]°c dereceye kadar zeytinyağının diğer yağlara göre daha üstün olduğu sonucuna varılmıştır.

küresel zeytin yağı pazarı 

aşağıdaki tabloda 2009'dan 2014'te kadar zeytinyağı üretiminde başı çeken ülkeleri ve bunların üretimdeki farklarının yıllara göre dağılımını bulanilirsiniz. bu tabloda türkiye'nin 2009'da 147 bin tonla 7.sıradayken, takip eden yıllarda üretimi artırarak 2014 yılında yıllık 180 bin tonla 4.sıraya yükseldiğini görebilmekteyiz.

kaynakça

dış bağlantılar 

 https://web.archive.org/web/20080516072951/http://www.zae.gov.tr/ - zeytincilik araştırma enstitüsü
 http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2010/08/20100807-9.htm 

olea
bitkisel yağlar