Adakale

adakale (, sırpça ve bulgarca: адакале / adakale), 1968 yılında demirkapı barajı'nın suları altında kalana kadar tuna nehri üzerinde, bugünkü romanya topraklarında yer alan ve üzerinde türk nüfusun yaşadığı ada. eski adı caroline adası, rumence adı yeni orşovadır.

tuna nehri'ndeki trafik ve ticareti kontrol eden ada, 1691 yılında osmanlı devleti tarafından fethedilmiş, 1878 berlin antlaşmasında kime teslim edileceğinin yazımı unutulduğundan 1923 yılındaki lozan anlaşması ile romanya'ya teslim edilene kadar bir türk adası olarak kalmıştır. 1960'lı yılların sonlarına kadar 1000 kadar türk'ün yaşadığı 160.000 m² yüzölçümündeki adakale, osmanlı mimarisinin özelliklerini yansıtan bir yerleşim birimiydi. üzerinde bir cami, bir vauban stilinde inşa edilmiş bir kale, küçük bir ortodoks kilisesi, pazar yeri ve birkaç kahvehane bulunmaktaydı. adada yaşayan türkler tütün ekimi, kayıkçılık ve ticaretten geçimlerini sağlarlardı. ada baraj suları altında kaldıktan sonra adalıların büyük bölümü türkiye'ye göç etmiştir.<ref>{{web kaynağı |url=http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=213537 |başlık=bir masal adası:adakale, radikal gazetesi, 21.07.2007 |erişimtarihi=27 ağustos 2009 |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20140201194100/http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=213537 |arşiv-tarihi=1 şubat 2014 |ölüurl=hayır }}</ref>

 tarihçe 
adanın osmanlılar tarafından ilk olarak fethedilme tarihi tam olarak bilinmiyor. yalnız osmanlı fethi öncesi adanın bir korsan yatağı olduğunu sanılmaktadır. 17. yüzyılda avusturyalıların eline geçen ada, belgrad'ın yeniden fethinden sonra sadece 400 kişilik bir birlik gönderilerek 1691'de geri alındı ve uzun süre osmanlıların avrupa'daki önemli savunma noktalarından birisi oldu. 18. yüzyıl başlarında yeniden avusturyalıların eline geçirilen adakale 1738'de, sultan i. mahmud döneminde osmanlı sınırlarına tekrar dahil edildi. mühimme defterlerindeki bir kayıtta bizzat padişahın diliyle, "kilid-i memleket-i erdel ve macar ve miftah-ı ülkât-ı belgrad ve tamşıvar", yani "macaristan'ın kilidi ve sırbistan ve romanya'nın anahtarı" diye zikredilmiştir.

1830 yılında osmanlı'nın semendere sancağı olan topraklarda sırp prensliği kurulduğunda, prenslik içinde yaşayan kalabalık türk toplumu, osmanlı toprağı sayılacak 6 yerleşim birimine yerleştirilmişti. adakale, birer nahiye olarak kabul edilen bu altı kaleiçi türk mahallesinden birisi oldu. 1867 yılında yeni kurulan tuna vilâyet'inin vidin sancağının vidin kazâ'sına bağlandıktan sonra i̇dâre i nehhâr ı osmâniye (osman'lı nehir'leri yönetimi) ve 1875'ten itibaren de ddsg (donau dampfschiffahrt gesellschaft) şirket vapur'larının bir durağı oldu. osmanlı devleti 93 harbi ile beraber bölgedeki topraklarını kaybetmesine rağmen berlin antlaşmasında ismi geçmediği için adakale osmanlı idaresinde kalmaya devam etti. adada yaşayan halk ii. meşrutiyet'in ilanından sonra yapılan seçimlere de katıldı. adakale, 12 mayıs 1913'te avusturya-macaristan tarafından işgal edildi ve macaristan kısmına bağlandı ancak ne osmanlı devleti ne de türkiye cumhuriyeti bu ilhakı kabul etmedi. türkiye, adanın romanya'ya bırakılmasını 1923'teki lozan anlaşması ile onayladı. avrupa'yla tuna nehri üzerinden, tüm taşımacılığın kontrol edildiği yer olduğundan lozan antlaşması görüşmelerinde i̇smet paşa adayı vermek istememiş ancak ankara'dan gelen bir telgraf emri üzerine ada rumenlere bırakılmıştı.

adakale 1967'de romanya ve yugoslavya'nın ortaklaşa tuna nehri üzerinde inşa ettiği barajın 1972'de tamamlanması ile barajın suları altında kaldı. 13 eylül 1967'de devrin türkiye başbakanı süleyman demirel romanya'yı ziyaret etti ve ada halkının türkiye'ye gelmesine öncülük etti. adada yaşayan türklerin büyük bir kısmı türkiye'ye az bir kısmı ise köstence ve bükreş'e göç etti.

 adakale ile ilgili çalışmalar 
günümüzde bir türk firması, romanya hükûmetinin de yardımlarıyla bölge yakınındaki şimian adasında adakale'yi yeniden inşa etmek için çalışmalar yapmaktadır.
2008 yılında yönetmenliğini ve senaristliğini i̇smet arasan'ın yaptığı "kayıp yurdun ağrısı, adakale" adlı belgesel film çekilmiştir.
eugenia popescu - judetz'in adakale halk kültürü üzerine araştırmaları, türkçeye çevrilerek 2006 yılında adakale adıyla kitaplaştırılmıştır.

 konuyla ilgili yayınlar 
 pasztor arpad, "macaristanda türk dünyasının son günleri", yeni tarih dünyası, sayı: 7, 17 aralık 1953, s. 287-289.
 raşit çavaş, "adakale'nin romanya'ya verilmesi tartışması", toplumsal tarih, sayı: 78, haziran 2000, s. 4-12.
 hayri gül, "kale yıkıldı, hatıralar kaldı: adakale", zaman/turkuaz eki, 26 haziran 2005.
 cemal kutay, "bildiğimizden başka ve söylenmesi yasak plevne", tarih sohbetleri 1, i̇stanbul 1966, s. 148.
 mehmet önder, "ramazan'da sulara gömülecek olan bir türk kasabası: adakale", türk kültürü'', sayı: 54, nisan 1967, s. 427-433.
 h. yıldırım ağanoğlu, tuna nehrinde bir yitik vatan adakale, i̇stanbul 2015, i̇z yayıncılık, 318 sayfa.

galeri

kaynakça

ayrıca bakınız 
 demirkapı

romanya tarihi
tuna
osmanlı kaleleri
eski adalar
romanya'nın adaları