Kadıköy

kadıköy, eskiden kalkedon ( halkidon), i̇stanbul'un anadolu yakası'nda yer alan ilçelerinden birisidir. kocaeli yarımadası'nın güneybatı kesiminde bulunan kadıköy, batı ve güneyde marmara denizi, kuzeybatıda üsküdar, kuzeydoğuda ataşehir ve doğuda maltepe ilçeleriyle çevrilidir.

marmara sahilleri boyunca haydarpaşa'dan bostancı'ya dek kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda oldukça uzun bir sahil şeridine (yaklaşık 21 km) sahip olan kadıköy'de kıyı şeridi ve buna paralel uzanan ana ulaşım güzergahları yerleşme yapısını belirlerken, daha geride yer alan d-100 karayolu ilçenin kuzey sınırını oluşturur.

kadıköy'deki yerleşmenin başlangıcını oluşturan tarihsel çekirdek, haydarpaşa koyu ile moda burnu'nun oluşturduğu alanda yer almaktadır. i̇lçeye adını veren yerleşme merkezi ve asıl kadıköy semti kabaca kuzey ve kuzeydoğuda demiryolu, doğuda kurbağalıdere ve kalamış koyu, batıda ise marmara denizi ve haydarpaşa koyu'nun sınırladığı bir alan olarak düşünülebilir. bugün bu alan kadıköy çarşısı, yeldeğirmeni ve moda gibi tarihi yerleşme alanlarını da içeren rasimpaşa, osmanağa, caferağa ve i̇brahimağa mahallerinden oluşmaktadır.

kadıköy, ancak 19. yüzyılda sürekli iskan sahası haline gelip i̇stanbul kentiyle bütünleştiğinden, i̇stanbul'un diğer tarihi semtlerine nazaran şehir tarihi içinde oldukça genç bir yerleşme olarak kabul edilebilir. bununla birlikte anadolu yakası'nın en eski yerleşim birimlerinden olan kadıköy, bugün de yakanın en işlek noktası durumundadır. kadıköy'de osmanlı döneminden kalma yapılara da rastlanır.

kadıköy ilçesi kent ulaşımı açısından önemli bir konuma sahiptir. i̇stanbul'un çeşitli semtlerini birbirine bağlayan bazı ana ulaşım yolları kadıköy ilçesinden geçmektedir. 2015 yılında gerçekleştirilen "i̇stanbul'da yaşam kalitesi araştırması"nda tüm ilçeler arasında 2. sırayı almıştır.

etimoloji 
i̇lçenin antik çağ'daki adı olan kalkedon yunanca “bakır” anlamına gelen halkis χαλκίς)kelimesiyle ilişkili olup, özhan öztürk'e göre aynı dönemde yunanistan'da euboea’da bakır madenlerine yakın konumlanmış olan halkis, aetolia’da halkia χάλκεια), epirus’da haliki gibi benzer isimli kentler bulunduğunu iddia etmiştir. yunan tarihçi herodot, megabazus adlı pers yazarın kenti kuranların kör olması gerekir dediğini aktarmış bu sözü zamanla folklorik bir anlatıya dönüşmüştür. yer değiştiren bir kavim yeni yerleşimlerine nasıl ulaşacaklarını öğrenmek için bir kahine danışır. kahin kavimdekilere körlerin ülkesinin karşısına yerleşmelerini söyler. bugünkü i̇stanbul'a ulaşan kavim bulundukları taraf boş iken karşı kıyıda bir yerleşim olduğunu fark eder. bulundukları yerin avantaj ve güzelliklerini fark edemeyen karşı kıyıdaki insanların ancak kör olabileceklerini iddia edip i̇stanbul'a yerleşirler. böylece bugünkü kadıköy yöresindeki yerleşim körlerin yeri anlamındaki kalkedon adını alır. i̇stanbul'un fethinden sonra kalkedonya'nın yönetimi, ii. mehmed tarafından i̇stanbul kadısı hızır bey'e verildiği için, yerleşmenin kadıköyü adını aldığı sanılmaktadır.

coğrafya 

kadıköy i̇stanbul’un anadolu yakasındadır. i̇stanbul boğazı’nın marmara denizi'ne açılan güney ağzının doğusuna düşer. doğusunda maltepe ilçesi, batısında i̇stanbul boğazı, ve marmara denizi, kuzeyinde üsküdar ve ataşehir ilçeleri, güneyinde marmara denizi ile çevrilidir. yüzölçümü, 25,20 km²'dir. i̇lçe sınırları içinde göztepe (235 m) gibi önemli yükseltiler olmasına karşın kayış dağı ve çamlıca eteklerinden marmara denizi'ne doğru uzanan hafif dalgalı düzlükler ve taşlı eğimler tüm araziye hakimdir. bu oldukça düz arazi üzerinde fikirtepe, acıbadem, altıyol, küçük moda (cevizlik) ve koşuyolu öbür önemli tepe noktalarını oluşturmaktadır.

kuzeybatı - güneydoğu doğrultusunda haydarpaşa’dan bostancı’ya yaklaşık 21 km. uzunluğunda bir sahil şeridine sahiptir. haydarpaşa ve kalamış koyları ile moda ve fenerbahçe burunlarının yer aldığı hareketli bir kıyı çizgisi yer almaktadır. fenerbahçe burnu ile bostancı arasında sahil şeridi fazla girintili çıkıntılı olmayan oldukça düz bir çizgiye sahiptir. ancak sahil şeridi yapılan dolgularla doğal özelliğini önemli ölçüde yitirmiştir.

kadıköy'ün başlıca akarsuları kuşdili deresi (kurbağalıdere), çamaşırcı deresi (bostancı deresi), turşucu deresi ve seyit ahmet deresi'dir.

kadıköy‘de yaz ayları sıcak ve az yağışlı, kış ayları ılık ve yağmurlu geçer. i̇klim, marmara denizi’nin etkisi altındadır. kıyılardan içerilere gidildikçe denizin etkisi azalmaya başlar. ortalama sıcaklık en soğuk aylarda +3°, en sıcak aylarda +23°'dir. yıllık yağış ortalaması 800 milimetredir. en yüksek sıcaklık 41 derece, en düşük sıcaklık -9 derece ölçülmüştür. yıllık sıcaklık ortalaması 14 derecedir. i̇stanbul’un kıyıda olan diğer bütün ilçelerinde olduğu gibi kadıköy‘de de kıyıya yakınlık ve yer şekillerinin engel teşkil etmeyecek şekilde açık olması nedeniyle sıcaklık ve nem farkı hissedilmektedir.

tarihi

fetih öncesi devir 

kadıköy'ün kuruluşu i̇stanbul'un kuruluşundan çok daha eski yıllara dayanır. fikirtepe'de 1942 ile 1952 yılları arasında yapılan kazılarda mö 3000 yıllarına ait aletler ve insan iskeletleri bulunmuştur. ayrıca balık, köpek, koyun, keçi kemiklerine rastlanmıştır. bulunan araçlar arasında taştan çekiç, kemik, keramik, taş ağırşakları, bronz eserler, inci taneleri, firuze taşından eserler de vardır.
moda burnu'nda kalkedon kentinde fenikelilerden kalma kandiller, vazo kırıkları, öküz heykeli, pişirilmiş balçıktan sakallı erkek başı, kalkedonya kitabesi'nin yazıldığı bronz levha bulunmuştur.

fikirtepe'deki karhadon, moda burnu'ndaki kalkedon kentleri, fenikelilerin karadeniz kıyılarında kurdukları kentlere hareket ermek için durma, gereksinimlerini tamamlama merkeziydi.

antik yunan halklarından (megaris merkezli) megaralıların, bugünkü moda, bahariye semtleri ve mühürdar caddesi'nin bulunduğu bölgede kalkedon'u  kurduklarını, antik çağ yazarlarından thukididis ile plinius [n.h. v, 42], herodot [iv, 85, 144; v, 25; vi, 33] ve ksenofon da [anabasis, vi, 6, 38; vii, 1, 20; vii, 2, 23] yazmışlardır.

i̇yonya'dan (anadolu'nun ege denizi kıyılarından) gelen ve yunanistan'a inen akaların bir kolu, mö 675 yıllarında fikirtepe ve moda'daki iki fenike kentini aldılar. bugün bahariye, mühürdar ve moda semtlerinin bulunduğu yerlere yerleştiler. kalkedon şehrini genişlettiler. kısa süre içinde i̇zmit'e kadar olan bölgeyi el geçirdiler. buralarda kalkedon devleti'ni kurdular. anadolu'nun içlerinden gelenleri bu topraklara yerleştirdiler. başkent kalkedon (kadıköy) oldu. ülkenin adına kalkedonya deniyordu. kalkedonyalılar savaşçı ve uygarlıkta ileriydiler.

kalkedonyalılar bugünkü haliç'in unkapanı'yla eyüpsultan arasında oturan traklarla, fenike kentleriyle, i̇zmit'teki bitinyalılarla, bergama devleti'yle ticaret yaparlardı.

haydarpaşa deresi'nin düzlüklerinde hipodromları, tapınakları vardı. mö 5. yüzyılda kral periyut, "talen" adı verilen madeni paralar çıkardı.
kalkedonyalılar şehrin savunmasını da düşünmüşlerdi. perslerden, bitinyalılardan, gotlardan korunmak için haydarpaşa çayırıyla kuşdili çayırı arasında bir hisar yapmışlardı. sonradan doğudan ve batıdan gelenler buradaki surları ve eserleri yıktılar.

kalkedonyalılar cam eşya, altından küpe, yüzük gibi süs eşyası yapmasını ve mermeri işlemesini iyi biliyorlardı. kentlerinin kapısına "khalkedon" yazılı kitabeler asarlardı.

mö 658 yıllarında yunanistan'ın korint kanalı dolaylarından kurtulmak, daha verimli topraklarda yaşamak için kendilerine yeni bir yurt aradılar. delf tapınağı'nın kâhini, megara kralı vizas'a "körler ülkesinin karşısındaki yerler size yurt olacak" dedi.

kral vizas halkıyla birlikte yurt aramaya çıktı. mö 650 yılında sarayburnu'na geldi. sarayburnu'ndan etrafına bakınca buranın güzelliğine şaştı. kalkedonyalıların bu kadar güzel, bu kadar yaşamaya elverişli yeri göremeyip boş bıraktıklarına göre kör olması gerektiğini düşündü ve kâhinin dediği, körler ülkesinin karşısındaki yer burasıdır diye sarayburnu'nda konakladı. mö 608'le 600 yılları arasında sarayburnu'nda kendi adını verdiği "bizans" şehrini kurdu.

pers kralı i. darius) i̇skitlerle savaşa giderken kalkedonya'yı da aldı. bunun üzerine kalkedonyalılar bizanslılarla birlik olarak darius'a karşı savaştılar. darius, kalkedonyalıların evlerini, tapınaklarını, kentlerini yakıp yıktı. darius, fenikelilerle birlik oldu. kalkedonyalılar önce i̇yonlarla, sonra bizanslılarla birleşip yeniden savaşa tutuştular. kalkedonyalılar savaş alanını bırakıp kaçtı. fenikeliler donanmalarıyla bizanslılara saldırdı, kalkedonya'yı yakıp yıkarak ele geçirdiler.

kalkedonya perslerin eline geçmişti. makedonya kralı i̇skender, persleri yenip pers kentleriyle birlikte kalkedonya'yı da aldı.

mö 281 yılında bitinyalılar marmara kıyılarındaki kentlerin çoğunu ellerine geçirdiler. kalkedonya'yı da aldılar. kalkedonya bir ara özgür kalmışsa da çok geçmeden romalıların yönetimine girdi. makedonya savaşı sırasında kalkedonyalılarla romalılar anlaştılar. romalılar kalkedonyalılara savaş gemileri göndererek askeri yardım yaptılar.

kalkedonya 561 yılının 21 mart'ında arapların saldırısına uğradı, 667 yılında araplar yeniden i̇stanbul kıyılarında görüldüler. kıyı kentlerinden birçok tutsak alıp ülkelerine döndüler.

haçlı savaşlarında da haçlı orduları birkaç kez kalkedonya'yı çiğnediler.

781 yılında abbasi devleti halifesi harun reşit'in komutanlarından malatyalı battal gazi kalkedonya'yı aldı. bu tarihten sonra kalkedonya adı yerine gaziköy adı kullanılmaya başlandı.

kutalmışoğlu süleyman şah 1080 yılında kalkedonya'yı anadolu selçuklu devleti'ne kattı. fakat bir süre sonra son kez bizanslıların eline geçti. 1096 yılında haçlı orduları kalkedonya'dan asya'ya geçtiler. daha sonra haçlı orduları 1204'te kalkedonya'yı i̇stanbul'la birlikte işgal ettiler. yakıp yıktılar, yağmaladılar, anıtlardaki değerli madenleri söktüler.

kalkedon kentinin yapıları ve tarihi

antik kaynaklara göre khalkedon şehrinin dört limanı vardı. biri bugünkü kadıköy meydanı’ndaki, ikincisi fenerbahçe burnu’ndaki hiera limanı, üçüncüsü fenerbahçe burnunun kuzey tarafındaki eutropo, dördüncüsü kurbağalıdere çevresinden kalamış koyu’na doğru olan kısımda yer alır. ayrıca şehre ait tiyatro, hipodrom, constanius sarayı, ayai eufemiave, ayaios yeoryios kiliseleri ile çeşitli yapıların varlığı bilinse de bugüne yerüstünde herhangi bir kalıntıya ulaşmamıştı. ancak altıyol civarı ile 1970'li yıllarda osmanağa camii yakınlarında yapılan çeşitli inşaat kazılarında pişmiş toprak ve mermerden su künkleri ile sur duvarlarına rastlanmıştı. bazı altyapı ve inşaat çalışmaları sırasında rastlanan arkeolojik kalıntılar nedeni ile i̇stanbul arkeoloji müzeleri az sayıda kurtarma kazısı yaptı. bu kazılardan m.ö. 6. yüzyıl (arkaik dönem) ile roma dönemi’ne (m.ö 1-m.s.4. yüzyıl) tarihlenen birçok eser ortaya çıkartılmıştı ve bunlardan bir bölümü hâlen müzenin ‘çağlar boyu i̇stanbul’ sergi salonunda sergileniyor.1987 yılında altıyol’da arkeoloji müzeleri’nin yapmış olduğu kurtarma kazısı sırasında 6 adet lahit ile birlikte bir podyum ile çok sayıda depo ve mutfak kapları da bulunmuştu.

arkeologlar derneği'nin 2013 yılında hazırladığı raporda fenerbahçe şükrü saracoğlu stadyumu'nun bulunduğu alan si̇t alanı ilân edilerek kurtarma kazıları yapılması isteniyor. raporda, "tarih sahnesinde önemli bir yeri olan khalkedon antik kentinde sistemli hiçbir araştırma yapılmamıştır. antik kent içerisinde yapılan hiçbir inşa faaliyet denetim altında yapılmamıştır. çok az sayıda ihbarın sonucunda yapılan kazılar dışında herhangi bir kazı çalışması gerçekleştirilmemiştir. çok büyük bir kısmı tahrip olan kentte en azından bugünden itibaren denetimli inşaat faaliyetleri yürütülmesi sağlanıp kent ile ilgili bilgiler toplanmalıdır. antik khalkedon’un sınırları tam olarak belirlenip iii. derece arkeolojik sit ilan edilerek inşaai faaliyetlerin denetim altında yapılması sağlanmalıdır." deniyor.

stat, eski haritalara göre antik khalkedon kentinin tam kalbinde yer alıyordu. antik kente ait saray, tapınak ve hipodrom kalıntıları da bu bölgedeydi. mö 1000 yılları civarında fenikeliler tarafından fikirtepe’de çeşitli kaynaklardan ‘harhadon’ adı ile anılan bir ticaret kolonisi oluşturulduğu da biliniyor.

arkeologlar derneği raporunda bölge şöyle tarif ediliyor: "bu dönemde kuşdili deresi bir haliç şeklindedir ve kıyı çizgisi de bugüne göre içeride kalan fikirtepe - hasanpaşa arasına kadar uzanır. daha sonra bu yerleşmenin karşısında moda burnu ile yoğurtçu arasında ‘khalkedon’ (bakır ülkesi) adıyla ikinci bir yerleşme daha oluşur. bilicilik merkezi apollon tapınağı ile ün salan khalkedon’un merkezini oluşturan yer, bugün kalamış ve haydarpaşa koylarının arasındaki tepelik burun üzerinde yer alır, yerleşmenin surları bugün altıyol, sakızağacı, mühürdar, söğütlüçeşme arasında, kabaca dikdörtgen oluşturacak şekilde uzandığı düşünülmektedir. muhtemelen altıyol civarında bir kapı vardı ve şehrin kalamış koyu’na bakan kesiminde de mezarlıklar bulunmaktadır."

osmanlı devrinde kadıköy 

kadıköy 1353 yılında orhan bey zamanında osmanlı i̇mparatorluğu topraklarına katıldı. fatih sultan mehmet 29 mayıs 1453'te i̇stanbul'u aldığı sırada kadıköy'ün yönetimini i̇stanbul kadısı hızır bey çelebi'ye verdi. bu tarihten sonra da ilçe kadıköy adıyla anıldı. kadı hızır bey zamanında ilçede sekiz yüz ev vardı. evliya çelebi seyahatname'sinde, onun yaşamış olduğu on yedinci yüzyılda kadıköy'ün bir müslüman mahallesi, yedi rum mahallesi, altı yüz bağı bulunduğu, yeldeğirmenlerinin işlemekte olduğu yazılıdır. merdiven köyünde şahkulu ve göztepe'de gözcübaba isimli bektaşi tekkeleri bulunmaktadır.
18. yüzyıldan itibaren  kent genişledi, yazlık semtler oluştu. tanzimat devrinde kızıltoprak, ii. abdülhamit zamanında fenerbahçe semtleri yerleşme alanı oldu, yeni köşklerle, binalarla süslendi.tanzimat devrinde belediye işleri i̇stanbul şehir emaneti'ne bağlıydı. 1869'da kadıköy, üsküdar sancağı'na bağlandı.

i. dünya savaşı'nda osmanlı devleti yenilince 30 ekim 1918 mondros ateşkes antlaşması uyarınca 13 kasım 1918'de i̇stanbul ve kadıköy'e i̇ngiliz, fransız, i̇talyan ve amerikan askerleri girdi. i̇lçenin çeşitli yerlerine kendi askeri karakollarını kurdular. yabancılar yönetimi ellerine aldılar. türk kurtuluş savaşı'nın zaferle sonuçlanması ve lozan barış antlaşması'nın imzalanması üzerine beş yıl kadar süren işgal günleri sona erdi. i̇stanbul'la birlikte kadıköy de 6 ekim 1923'te kurtuluş gününün sevincini yaşadı.

cumhuriyet devri ve günümüzde kadıköy 

1869'dan 1930'a kadar üsküdar sancağı'na bağlı olan kadıköy, 23 mart 1930'da ilçe yapıldı. kadıköy ilçesi'nin eskiden iki bucağı vardı. erenköy ve kızıltoprak bucaklarına daha sonra merkez bucağı da eklendi. daha önce i̇stanbul belediyesi'ne bağlı bir şube olan kadıköy belediyesi, 1984'te yapılan bir düzenlemeyle i̇stanbul büyükşehir belediyesi'ne bağlı bir ilçe belediyesi durumuna getirilmiştir.

i̇lçe sınırları içindeki bahariye, mühürdar, moda, göztepe, erenköy ve bostancı'da 1950'lere değin zenginlerin oturduğu bahçeli köşkler çoğunluktaydı. ancak bunlar çok seyrek bir yerleşim dokusu oluşturuyordu. 1930'larda kadıköy'le bostancı arasında yeni yapılar belirdi. eskiden yoğun bir bitki örtüsüyle kaplı olan bu kesimdeki bağdat caddesi ile demiryolu boyunca bahçe içinde iki katlı villalar inşa edilmeye başladı. 1950'lerden itibaren kadıköy yıldan yıla büyük gelişmeler gösterdi, nüfusu arttı. artan nüfus, merkezden yazlıklara doğru yayılmaya başladı. böylece 1960'ların sonlarından itibaren göztepe, erenköy, caddebostan, fenerbahçe, suadiye ve bostancı gibi semtler gün geçtikçe yazlık niteliğini yitirmeye ve kentleşmeye başladı. 1950'lerde iki yanında sanayi tesislerinin kurulmaya başladığı ankara asfaltı'nın (d 100 karayolu) çevresinde gecekondu mahalleleri oluştu. kurtköy-pendik-kartal yöresinin sanayi alanı olarak belirlenmesi, ülkenin çeşitli kesimlerinden i̇stanbul'a göç edenler için kadıköy ile çevresini çekici bir yerleşme yeri durumuna getirdi. 1965'te kat mülkiyeti kanunu'nun çıkarılması, 1972'de de imar planının yapılması bu kesimde yoğun bir apartmanlaşma faaliyetine yol açtı. bağdat caddesi ve demiryolunun iki tarafındaki köşk ve villaların yemyeşil birer park görünümündeki bahçeleri parselasyona uğrayarak apartman arsalarına dönüştü.

1973'te boğaziçi köprüsü'nün açılması, kentin iki yakası arasındaki ilişkiyi güçlendirerek nüfus dengesinde kadıköy'ün ağırlık kazanmasına yol açtı. i̇stanbul kentinin iki yakası arasındaki ulaşımı kolaylaştırınca kadıköy i̇lçesi'nde yeni yerleşime açılan alanlarda yapılan seyrek düzenli apartmanlarda oturmak çekici hale geldi. 1984'ten sonra kadıköy-pendik arasında açılan sahilyolu, kıyı kesimindeki son boş alanlarında tükenmesine yol açtı. i̇lçenin kuzeyindeki küçükbakkalköy 1980'lere kadar kırsal nüfus yapısını korudu.

1980'li yıllarda haydarpaşa koyu'nun doldurularak meydanın genişletilmesi, dalyan-bostancı arasında denizin doldurularak kıyı düzenlemesi yapılması ve sahil yolu açılması (1984-1987), kalamış koyu ve fenerbahçe'de yat limanı inşası (1985-1988), yapımı 1993'te tamamlanan i̇skele-mühürdar arasında deniz doldurularak meydanın büyütülmesi ile kıyı şeridi hemen hemen bugünkü görünümünü almıştır.

1990'lı yıllarda ii. çevre yolu'nun tamamlanarak kozyatağı bağlantılarının hizmete girmesi, kozyatağı çevresi ve söğütlüçeşme'de ofis kullanımlarının oluşturduğu alt merkezlerin belirmesi, bostancı'dan öteye sahil yolu dolgusu ve yolunun devam ettirilmesi, moda burnu'nda yeni bir dolgu alanı oluşturulması ve bahariye yaya yolu düzenlemesi (1993) bu dönemde kadıköy fizyolojisini etkileyen ya da etkileyebilecek önemli kentsel projeler ve dinamikler olarak ortaya çıktı.

d 100 karayolu'nun kuzeyinde yer alan küçükbakkalköy, i̇çerenköy gibi yerleşmeler her ne kadar gerek idari, gerek ekonomik anlamda kadıköy i̇lçesi'nin bir parçasını oluşturmuşlarsa da kadıköy geniş anlamda kuzeyde d-100 karayolu'na, güneyde marmara denizi'ne kadar kıyıda ise haydarpaşa koyu ile bostancı arasında kalan bir alan olarak düşünülmüştür. 1990'lı yıllardan itibaren ilçenin d 100 karayolu'nun kuzeyindeki alanlarında emlak bankası'nın iştirakiyle ortaya çıkan ataşehir yerleşimi zamanla genişleyerek çevresindeki yapılaşmayı da kapsayan bir bölgenin adı oldu. 2008 yılında, aralarında küçükbakkalköy ve i̇çerenköy'ün de olduğu, d 100 karayolu'nun kuzeyindeki 7 mahalle ataşehir adını alarak kadıköy'den ayrıldı.

yönetim 

1855'te yönetimi i̇stanbul şehremaneti'ne bırakılan kadıköy, 1869'da üsküdar sancağı'na bağlandı. bu yönetsel konumu cumhuriyet'in ilk yıllarında da süren kadıköy, 23 mart 1930'da ilçe yapıldı. kadıköy 1984 yılında i̇stanbul büyükşehir belediyesi sınırları içinde bir ilçe belediyesi olarak yapılandırılmıştır.

mahalleler 

 19 mayıs 
 acıbadem 
 bostancı 
 caddebostan 
 caferağa 
 dumlupınar 
 eğitim 
 erenköy 
 fenerbahçe 
 feneryolu 

 fikirtepe 
 göztepe 
 hasanpaşa 
 koşuyolu 
 kozyatağı 
 merdivenköy 
 osmanağa 
 rasimpaşa 
 sahrayıcedid 
 suadiye  
 zühtüpaşa

eğitim ve sağlık 
2020 verilerine göre kadıköy'de 99 anaokulu, 48 ilkokul, 45 ortaokul, 67 lise, 5 halk eğitim merkezi ve 23 özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi bulunur. yükseköğrenim kurumları olarak marmara üniversitesi, doğuş üniversitesi ve okan üniversitesi sayılabilir. i̇lçe sınırları içinde 3'ü devlet, 9'u özel olmak üzere toplam 12 hastane vardır.

kültür 
kadıköy'deki sinema ve tiyatroların bir kısmı, 1992 yılında yaya yolu haline getirilen bahariye caddesi'ndedir. süreyya operası, reks sineması, barış manço kültür merkezi, caddebostan kültür merkezi, haldun taner sahnesi, halis kurtça kültür merkezi, müjdat gezen sanat merkezi, çağdaş sahne, enver demirkan tiyatrosu, bostancı gösteri merkezi başlıca gösteri ve performans alanlarından bazılarıdır. 1970'lere kadar ayakta duran opera sinema ve tiyatro salonu, günümüzde pasaj halindedir. i̇lçede 20'ye yakın sinema salonu vardır. 2005'te sunay akın tarafından kurulan i̇stanbul oyuncak müzesi ise göztepe'dedir.

kadıköy'ün sembollerinden biri sayılan kadıköy boğa heykeli ilçeye 1969 yılında taşınmış, şu anda bulunduğu altıyol'a ise 1990'larda nakledilmiştir.

galeri

spor 

i̇lçedeki en büyük spor kulübü, 1907'de kurulan fenerbahçe sk'dir. fenerbahçe dışında ilçede; futbol, basketbol, yüzme, yelken, kürek, motor sporları, aikido, atıcılık, bilardo, briç, jimnastik, karate, su topu, tekvando ve binicilik dallarında faaliyet gösteren 100'ün üzerinde spor kulübü ve derneği vardır.

i̇lçedeki spor tesisleri arasında en ünlü olanı, fenerbahçe şükrü saracoğlu stadyumu'dur. i̇stanbul'da, futbol sahası olarak inşa edilen ilk nizami stadyum olan fenerbahçe stadyumu, kurbağalıdere'nin kalamış koyu'na döküldüğü yerin hemen doğu yakasındaki alan üzerinde kuruludur. fenerbahçe'nin maçlarını oynadığı 50.509 seyirci kapasiteli stadyum. türkiye'nin en büyük 4. stadyumudur. 1999 ile 2006 yılları arasında parça parça yıkılıp yenilenerek bugünkü görünümünü kazanmıştır. 20 mayıs 2009 tarihinde shakhtar donetsk ile sv werder bremen takımları arasında oynanan 2009 uefa kupası finali'ne evsahipliği yapmıştır.

diğer başlıca spor tesisleri fenerbahçe burnu'ndaki i̇stanbul yelken kulübü, galatasaray yelken kulübü, fenerbahçe faruk ilgaz tesisleri, kalamış yelken kulübü ile kadıköy'ün merkezinde yer alan caferağa spor salonu'dur. kadıköy ilçesindeki en önemli dinlenme alanları kalamış, göztepe, sahil (feneryolu-bostancı) ve mazharbey'deki parklarıdır.

nüfus 
adrese dayalı nüfus kayıt sistemi'nin 2020 verilerine göre kadıköy i̇lçesi'nin nüfusu 481.983'tür. 2007 yılındaki adrese dayalı nüfus sayımına göre kadıköy ilçesinin nüfusu 744.670 idi. 2008 yılında, d 100 karayolu'nun kuzeyindeki mahallelerin ataşehir adıyla ilçe yapılıp kadıköy'den ayrılmasından sonra, ilçenin geri kalan sınırları içindeki nüfus 533.452 oldu.

kadıköy i̇lçesinin nüfusu kuruluşundan itibaren hızlı bir artış göstermiş, 1970'lerde yıllık nüfus artış hızı %10'a kadar yükselerek zirve yapmıştır. 1980'lerden itibaren nüfus artış hızı yavaşlamasına rağmen ilçenin nüfusu, bugünkü sınırlarına ulaştığı 2008 yılına kadar sürekli artış göstermiştir.

nüfus yoğunluğu yüksek olmakla birlikte ilçenin nüfusu son yıllarda hızla gerilemektedir. bu gelişmenin başlıca nedenlerinin son yıllarda yaşanan hızlı kentsel dönüşüm, bu kapsamda inşaat faaliyetleri ve şantiyelerin yoğunlaşması, inşaatların çevreye olumsuz etkileri ve gürültü, binasını yenileyenlerin, arsa veya evini satanların başka ilçelere taşınması ve trafik yoğunluğu olduğu söylenebilir.

ekonomi 
kadıköy i̇lçesi'nde egemen ekonomik etkinlik ticarettir. kadıköy çarşısı, altıyol ile bahariye caddesi ve bağdat caddesi çevrelerinde yoğunlaşır. bağdat caddesi üzerinde çok sayıda ünlü markanın şubesi vardır.

ayrıca bazı aramalarda bulunan hayvancılık ile ilgili araçlar balıkçılık aletleri halkın eski zamanlarda hayvancılık ve balıkçılık ile uğraştığını gösterir. tarım ile ilgili hiçbir kalıntının olmaması da tarımın yaygın olmadığına bir göstergedir.

ulaşım 

kadıköy ilçesi ülke ve kent ulaşımı açısından önemli bir konuma sahiptir. anadolu'daki çeşitli merkezleri i̇stanbul'a ve kent içindeki çeşitli semtleri de birbirine bağlayan bazı ana ulaşım yolları kadıköy i̇lçesi'nden geçer. bunlardan en önemlisi eskiden ankara asfaltı ve e-5 adlarıyla anılan d-100 karayolu'dur. bu kara yolu fatih sultan mehmet köprüsü'ne giden o-2 otoyolu'yla kozyatağı'nda, 15 temmuz şehitler köprüsü'ne giden o-1 otoyolu'yla uzunçayır'da kesişir.

anadolu'nun çeşitli merkezlerini i̇stanbul'a bağlayan demiryolu hattının ilk istasyonu haydarpaşa garı'dır. haydarpaşa'daki gar binası ve öteki demiryolu tesisleri kadıköy ilçesi sınırları içindedir. bu istasyon aynı zamanda kentin anadolu yakasında gebze'ye kadar gerçekleştirilen banliyö ulaşımı açısından önem taşımıştır. günümüzde ilçede banliyö taşımacılığı marmaray ile gerçekleştirilmekte olup ayrılık çeşmesi-bostancı arasındaki istasyonlar (ayrılık çeşmesi ve bostancı istasyonları dahil) kadıköy ilçesi sınırları içindedir.

kadıköy ilçesinde yaşayanların önemli bir bölümü şehir hatları vapurlarını kullanırlar. i̇lçedeki vapur iskeleleri haydarpaşa, kadıköy ve bostancı'dadır. ayrıca kadıköy ve bostancı'daki deniz otobüsü iskelelerinden i̇stanbul'un çeşitli kıyı semtlerine düzenli seferler yapılmaktadır. kalamış koyu'nda da büyük bir yat limanı vardır. 1934-1966 yılları arasında, kadıköy-moda, kadıköy-fenerbahçe ve kadıköy-bostancı tramvay hatları hizmet vermiştir. 2003 yılında kadıköy-moda hattı nostaljik tramvay adıyla yeniden hizmete girmiştir.

i̇lçenin kuzeyinden, d-100 karayolu boyunca kadıköy - sabiha gökçen havalimanı metrosu (m4 hattı) geçmektedir. bu metronun ilk istasyonu olan "kadıköy" de ilçe merkezinde bulunmaktadır. kadıköy'ün en doğusundan da bostancı-parseller metrosu (m8 hattı) geçmekte olup emin ali paşa ve ayşekadın istasyonları ilçe sınırları içindedir. hattın güneydeki ilk istasyonu olan bostancı istasyonu ise kadıköy-maltepe sınırında yer almakta olup maltepe ilçesi sınırları dahilindedir.

kardeş şehirler 
kadıköy'ün kardeş şehirleri;
  susuz, kars
  mazgirt, tunceli
  gölpazarı, bilecik
  adalar, i̇stanbul
  mengen, bolu
  gökçesu, mengen, bolu
  kiğı, bingöl
  friedrichshain-kreuzberg, almanya
  petah tikva, i̇srail
  la goulette, tunus

ayrıca bakınız 
 kadıköy'deki çeşmeler listesi

kaynakça

konuyla ilgili yayınlar 
 adnan giz: bir zamanlar kadıköy ... i̇stanbul (i̇letişim yayınları) 1988

dış bağlantılar 

 
 
 yerelnet'te kadıköy 
 t.c. i̇stanbul valiliği (harika i̇stanbul) / kadıköy i̇lçesi tanıtımı
 t.c. i̇stanbul valiliği (etkinlik i̇stanbul) / kadıköy'deki etkinlikler
 kadıköy gazetesi