Klasik Türk müziği

klasik türk müziği, klasik türk mûsıkîsi, osmanlı'daki adıyla mûsıkî veya günümüzde kullanılan adıyla türk sanat müziği; türk kültürüne has makamlı bir müzik türü. klasik batı müziği ve hint müziği ile beraber dünya üzerinde süreklilik ve gelenek oluşturma bakımından mevcut birkaç klasik müzikten birisi olarak kabul edilir.

etimolojisi 
bu terimdeki "türk" ve "klasik" kelimeleri, cumhuriyet döneminde osmanlı devleti'nden süregelen müziğe karşı batı müziği taraftarlarınca ileri sürülen bazı iddialara cevap vermek için türetilmiştir. bu iddialardan en önemlisi osmanlı müziğinin türklerin değil, bizans ve i̇ran müziği kaynaklı olduğuna dair olan tezdir. hüseyin sadeddin arel ve rauf yekta gibi batılı müzik çevrelerince de saygın görülen kimi müzikologlar, bu iddiaları belge ve bilgilerle çürütmüşlerdi. cumhuriyet döneminde bu müzik geleneği genellikle göz ardı edilmiş, hatta 2 kasım 1934-6 eylül 1936 tarihleri arasında verilen emir ile devlet radyosu trt'de çalınması yasaklandı. bu yasağın politik sebeplerle veya türk halk müziğinin yaygınlaştırılması maksadıyla konulduğu düşünülmekle birlikte sonuç olarak klasik türk müziğini modern yöntemlerle öğreten konservatuvarlar ancak 1970'li yıllarda kurulabildi.

klasik türk müziğinin adlandırılması konusunda görüş ayrılıkları vardır. osmanlı döneminde bu müziğe sadece "musıkî" denmekteydi. nitekim bu geleneksel müziği, cinuçen tanrıkorur gibi "osmanlı müziği" olarak adlandıranlar olduğu gibi, ona "geleneksel türk müziği" adını verenler de vardır.

tarihi 

klasik türk müziği tarihsel açıdan altı döneme ayrılabilir: oluşum dönemi, dönüşüm dönemi, klasik dönem, son klasik dönem, romantik dönem ve reformist dönem. 10. yüzyılda yaşamış olan farabi’den timurlenk’in öldüğü 1405’e kadar geçen süre, türk müziğinin nazari (teorik) yönleriyle açıklandığı ve yazıya aktarılmaya başlandığı oluşum dönemini kapsamaktadır. bu dönemin sonlarına doğru, çok meşhur bir üstat olan abdülkadir meragi, bir sonraki evrenin tohumlarını atmış, türk müziğine yeni bir yön vermiştir. bunu takiben, 16. yüzyılın başından yavuz sultan selim’in tahta çıktığı 1512’ye değin; anlatılageldiği şekilde, türk müziğinin ses perdeleri ve makamları üzerinde birtakım nazari değişiklikler yapılmıştır. bu dönem, diyar-ı rum'un ve balkanlar’ın üzerinde mevlevihanelerin yapıldığı, i̇stanbul’un fethedildiği, bizans i̇mparatorluğu kalıntıları arasına enderun saray okulunun kurulduğu, kökleştiği ve orta asya'dan ali şir nevai, hüseyin baykara, ali kuşçu, şadi gibi ilim adamlarının i̇stanbul'a cezbedildiği bir dönüşüm dönemi, keza bir nevi rönesans olarak görülmektedir.

klasik türk müziği; orta asya, selçuklu ve özellikle osmanlı uygarlığının bir ürünü olarak, pek çok milletin müziklerini etkilemiş, onların müziğini de kendi potasında eritmiştir. bunun bir sonucu olarak, klasik musıkî, gerek makam sayısı ve anlayışı, gerekse formlar ve usuller bakımından zengin bir müzik türü olmuştur. bunun ardından, 15. yüzyılın başından iv. murat’ın öldüğü 1640’a dek, doğuya düzenlenen seferler sayesinde, osmanlı sarayında, ortadoğu’dan getirilen müzik ve sanat adamlarının faaliyet gösterdiği bir dönem yaşanmıştır. itri’den (1640-1712) 1730'a kadarki zaman diliminde, avrupai barok ve rokoko etkilerin osmanlı sarayına nüfuz ederek, zamanının doğu kültürüyle apayrı bir sentez oluşturduğu klasik dönem süregelmiştir. 1730’dan i̇smail dede efendi’nin 1846’daki ölümüne dek uzanan dönem ise son klasik dönem olarak adlandırılmaktadır. tanzimat fermanı'nın ilan edildiği yıllardan (1839) 2. dünya savaşı'nın sona erdiği 1945’e kadar süren akım da romantik dönem olarak anılmaktadır.

günümüzde klasik türk müziği 

türk sanat müziği ile klasik türk müziği birbirine yakın kavramlar olmakla birlikte; "klasik türk müziği", tarihî anlayış ve geleneği temsil ederken, batı müzik terminolojisinden ödünç alınmış "sanat müziği" kavramı ise daha çok bu musıkînin cumhuriyet döneminde aldığı modern bir biçimi ifade eder. 20. yüzyılın ortalarından bugüne kadar gelen dönem çağdaş dönemdir. bu dönemin en önemli temsilcilerinden biri münir nurettin selçuk'tur. bu dönemde kâr, beste, ağır ve yürük semâi gibi formlar arka planda kalırken, modern müzik anlayışına uygun kısa süreli, kısa güfteli ve hareketli şarkı ve fantezi formları türk sanat müziği'ne hakim duruma gelmiştir. bu anlayışın batı müziğini model alması sonucunda, koro ve konser gibi uygulamalar yaygınlık kazanmış; keman, piyano, klarnet gibi batılı sazlar da saz heyetlerine girmiştir. bu modern anlayışı destekleyen unsurlardan birisi de, klasik musıkîde en önemli aktarım ve anlayış aracı olan meşk geleneğinin sekteye uğramasıdır. klasik sanatların hepsinde geçerli olan ve talebenin bir üstadın "elinden geçerek" musıkîyi öğrenmesi süreci büyük ölçüde sona ermiş, yerine modern anlayışla, nota üzerinden eser öğretilen koro ve dernekler geçmiştir. tasavvufî felsefeye, dolayısıyla aşkınlığa ve tefekküre dayanan klasik musıkî anlayışı yerine eğlence odaklı bir müzik anlayışı yerleşmiştir. buna rağmen klasik musıkî geleneğini sürdüren ve yeni eserler verenler yok değildir. hacı arif bey ile başladığı ileri sürülen modernleşme döneminde klasik üslubu ve anlayışı devam ettiren gülçin yahya kaçar, fehmi tokay, zeki arif ergin ve ahmet avni konuk gibi bestekârlar da yer almıştır. günümüzde de bu anlayışa bağlı genç bestekârlar eserler vermektedir.

türk sanat müziği kamu radyo ve televizyonları kadar gazino gibi eğlence mekanlarının da temel tercihini oluşturmuş, bu nedenle kitlelere ticari açıdan da ulaşabilmiştir. bu evrenin önemli bestecileri arasında sadettin kaynak, bimen şen, refik fersan, yesari asım arsoy ve avni anıl sayılabilir. türk sanat müziğinin bu bestecilerden başka "piyasa müziği" olarak anılan daha popüler bazı önemli bestecileri de vardır. bunlara örnek olarak yusuf nalkesen, şekip ayhan özışık ve teoman alpay verilebilir. günümüz trt repertuvarında 19 bine yakın türk musikisi eseri bulunmaktadır.

türk müziğinde enstrümanların önemi 
türk müziğindeki başlıca çalgılar; ud, kanun, keman, ney, tanbur, lavta, klasik kemençe, rebab, santur, kudüm, def ve zildir. doğaçlama bir tür olan gazel için kullanılan ve çalgısal-vokal ayrımına göre ortaya çıkan kategoriye sözel taksim adı verilmektedir.

osmanlı klâsik ve halk mûsikîsinde kullanılan bütün telli/saplı çalgıların atası olan kopuz'un ömrü 18. yüzyıla kadar devam edebilmiş, 10. ila 16. yüzyıllar arası çok revaçta olan ud yerini, l9. yüzyılın sonunda yeniden almak üzere, 17. yüzyıldan itibaren tanbura bırakmış, tarihi türk harpı çeng'le, türk pan flütü miskal 19. yüzyılda, santur ise 20. yüzyılda artık kullanılmaz olmuşlardır.

önce viola d'amore  şeklinde sinekemanı adı ile batıdan gelen keman, daha sonra viyola, viyolonsel ve kontrbas ile, önceleri köçekçe ve tavşanca adı verilen saray rakslarının eşlik sazı olan kemençe ve lavta 20. yüzyılda klasik mûsikîye de girmiş; kaşıkla zilli maşanın halk oyunlarında yaşamasına mukabil, çalpara da denen çengi çubuğu, köçekçe ve tavşancalarla birlikte tarihe karışmıştır.

mûsikî aletleri bilimi demek olan "organoloji"de çalgılar, hangi müzik söz konusu olursa olsun, bu sanatın insanla birlikte doğuşundan bu yana geçirdiği merhaleler göz önüne alınarak, vurmalı çalgılar, nefesli çalgılar ve telli çalgılar sırası içinde incelenmektedir.

kaynakça

dış bağlantılar 
 türk mûsikîsi üzerine çeşitli makaleler 
 safiye ayla'dan bir gazel  mp3, 829 kb, 0:00:53 duration
 kâni karaca'nın mevlid kıraâti  mp3, 1.3 mb, 0:01:28 duration
 kûçek mustafâ dede'nin beyati mevlevi âyini'nin dördüncü selâmı  mp3, 793 kb, 0:00:50
 dr.savaş ş. barkçin, "mûsikîmiz kimin? anlamsız bir soruya anlamlı bir cevap", hece dergisi, yerlilik özel sayısı, yaz 2010 
 ,ali tutan, "türk musikisi çalgıları" kış 2011