Bağlaç

bağlaçlar veya rabıt (bağlama) edatları; kelimeleri, kelime gruplarını veya cümleleri biçim veya anlam yönüyle birbirine bağlayan kelimeler: ve, veya, ile, ama, de (da) , ancak, çünkü, eğer, hâlbuki, hem … hem …, hiç değilse, ise, ki, lâkin, meğer, nasıl ki, ne … ne …, öyle, öyle ki, sanki, şu var ki, üstelik, yahut, yalnız, yani, yoksa, zira vs. bağlaçlar, ifadeleri ilgi ve önem sırasına koyarak düzenlememize yardımcı olur.

bağlaçların kendi başlarına anlamları yoktur. yer aldıkları cümlenin çeşitli bölümleri arasında anlam ve biçim bakımından bağlantı kurarlar. cümlelerde sıralama bağlaçlar sayesinde yapılır. cümleler arasında konu ve anlatım bütünlüğü sağlamak için kullanılırlar.

yapılarına göre bağlaçlar

yalın bağlaçlar 
yalın bağlaçlar, herhangi bir ek almamış ya da bir kelimeyle birleşmemiş basit kelimelerdir. kök halindeki ve, ama, ile, eğer, de, hem, yani gibi kelimeler bu tür bağlaçlardır.

bileşik bağlaçlar 
bileşik bağlaçlar öyleyse, yoksa, nitekim, sanki, oysa, kim bilir gibi kelimelerdir ve bunlar iki ayrı kelimenin birleşmesinden oluşur. bileşik bağlaçları oluşturan kelimelerin her zaman bağlaç türünden olmaları gerekmez. mesela kim bilir bağlacındaki "kim" zamir, "bilir" ise bir çekimli fiildir. sanki bağlacı ise "san" (san-mak) fiil kökü ile "ki" bağlacının birleşmesinden oluşmuştur.

öbekleşmiş bağlaçlar 
öbekleşmiş bağlaçlar ayrı ayrı kelimelerin bir arada kullanılmasıyla ortaya çıkar. bazen ya da, hem de gibi iki bağlacın yan yana kullanılmasıyla da öbekleşmiş bağlaç oluşabilir. bazen ki bağlacıyla birlikte bir bağlaç öbeği oluştuğu da olur; nerede kaldı ki, değil mi ki böyle oluşmuş bağlaçlardır. başka bir deyişle, sözün kısası, bir bakıma gibi tamlamalar bağlaç fonksiyonu de görürler. gel gelelim, ne bileyim, zorla değil ya gibi bazı kısa cümleler de kalıplaşarak bağlaç niteliği kazanabilir. öbekleşmiş bağlaçlardan yinelemeli bağlaçlar da çok yaygın olarak kullanılır. bunlara ya … ya …, hem … hem …, ister … ister …, gerek … gerek(se) …, ne … ne …, ama … ama … gibi bağlaçlar örnek gösterilebilir. mesela:

"ister gel ister gelme",
"ne sevdiğin belli ne sevmediğin",
"ya bugün gel ya yarın".

türemiş bağlaçlar 
türemiş bağlaçlar, isim ya da fiil soylu kelimelerden türetilmişlerdir: anlaşılan, gerçekten, kısacası, mesela, örneğin, üstelik gibi.

kullanılışlarına göre bağlaçlar

denkleştirme (eş değerlik) bağlaçları 
i̇ki kelime, kelime grubu veya cümlenin arasına girerek birbirinin yerini tutabilecek iki unsuru birbiriyle denkleştirme, karşılaştırma ilgisiyle bağlayan veya, veyahut, ya, yahut edatlarıdır: kavun veya karpuz, masa veya sıra, seni böyle gören ya deli diyecek ya gülüp geçecek, vs.

karşılaştırma bağlaçları 
karşılaştırılan grupları veya unsurları, mukayese ilgisiyle bağlayan ama … ama, da(de) … da(de), gerek … gerek, ha … ha, hem … hem, ister … ister, ne … ne, ya … ya gibi bağlaçlardır.

ama haklı ama haksız herkese itiraz eder. eyere de yakışır semere de. gerek fakir gerek zengin olsun. ha kel hasan ha hasan kel. hem suçlu hem güçlü. i̇ster öldür ister güldür. ne şair yaş döker ne âşık ağlar. *(f.nafiz) ya o zaman yalan söyledi ya şimdi.

bu edatlar, karşılaştırılan unsurlardan biri, hepsi veya hiçbiri ifadesiyle üç türlü fonksiyonu yerine getirirler:

ya akıl ver ya para. ya paranı ya canını. (birini)

hem kel hem fodul. (hepsi)

ne kızı veriyor ne dünürü küstürüyor. (hiçbiri)

sıralama bağlaçları 
i̇ki kelimenin arasına girerek arka arkaya gelen unsurları bağlamaya yarayan dahî, ile, ilâ, ve edatlarıdır: karagöz ile hacivat, suç ve ceza vs.

başa gelen bağlaçlar 

cümleler arasında türlü anlam ilgileri kurarak onları birbirine bağlayan edatlardır: âdeta, ama, ancak, bari, belki, binaenaleyh, çünkü, eğer, fakat, gerçi, güya, hakeza, hâlbuki, hatta, hazır, hele, illâ, illâ ki, kaldı ki, keşke, keza, lâkin, madem, mademki, mamafih, meğerki, nasıl ki, nitekim, oysaki, öyle ki, sanki, şayet, şöyle ki, tâ ki, üstelik, yalnız, yani, yeter ki, yoksa, zaten, zati gibi.

örnekler o zamanlar çok okuyordum. daha sekiz yaşındayken roman okumaya başlamıştım. / turgut’un kaza yaptığını biliyorum. fakat bunu sana kim söyledi? / düğününe beni davet etmedi. hâlbuki ben hediyesini bile almıştım. / bugünlerde dürüst davranmıyor. mamafih bu sözler aramızda kal­sın. / üç gündür yataktan çıkamıyor. zaten son zamanlarda hiç ayağa kalkamı­yordu.

cümle başı edatlarının kullanıldığı yere göre cümleleri hangi ilgiyle bağladığına dikkat edilmelidir.

sona gelen bağlaçlar 
bile, da (de), dahî, değil, ise, ki, ya gibi edatlardır. bunlardan bile, da (de), dahî, ise, ya edatları kelimesi önceki unsurlara; değil, ki edatları getirildiği kelimesi sonraki unsurlara bağlar. bu edatların pek çoğunda kuvvetlendirme ifadesi de vardır: baksan a! ben de özledim. sağır sultan bile duydu. bu da geçer yahu! hele bir nefes alayım da. adam sen de. sorsam mı ki*. böyle de yatılmaz ki. onlar şehirliydi biz ise köylüydük. (i̇se edatı, şart kipi ekiyle karıştırılmamalıdır.) yorgun değilsin ya. ev kira değil ya varsın küçük olsun, vs.

bağlaç olan da/de’nin yazılışı 

bağlaç olan "da", "de" (dahî anlamında) ayrı yazılır. kendisinden önceki kelimenin son ünlüsüne bağlı olarak ünlü uyumlarına uyar ve bunun dışında hiçbir ses olayından etkilenmez.

cümle içinde kullanılışlarına örnekler 
bağlaçlar, cümle içerisinde eşgörevli, eş değerli ya da birbiriyle ilgili öğeleri birbirine bağlarlar. "kerim ve sinan aynı işi yapıyorlardı; ama kerim’in geliri sinan'ınkinden yüksekti" cümlesindeki ve bağlacı, ilk cümleciğin ortak yüklemli özneleri olan eş değerli iki kelimesi birbirine bağlamakta, ama bağlacı da iki cümleciği birbiriyle ilişkilendirmektedir. her iki cümlecik de aslında, özne ve yüklemleri bulunan bağımsız birer cümledir. bu iki cümle arasındaki anlam ilişkisinin varlığı, ama bağlacıyla ortaya çıkmaktadır.

öznesi, yüklemi ya da tümleci ortak olan cümlelerde, eşgörevli öğeleri bağlamak için yinelemeli bağlaçlar da kullanılabilir:

i̇stanbul’un kışını da yazını da sevmem.
semih hem yiyor, hem söyleniyordu

ne ve ne bağlaçları cümleye olumsuz anlam yüklediğinden, yüklem olumlu durumda kullanılır:
i̇smet ne armut ne de elma toplayabildi.

bağlaçlar, aralarında anlam ilişkisi bulunan cümle öğelerini bağlama fonksiyonu de görür:

bu filmin türkiye’de gösterilmediğini sanıyordum, oysa yanılmışım.

bu tür cümlelerdeki cümleciklerin özneleri ayrı da olabilir:

kiracı evin balkonunun olmadığını söylüyordu, nitekim bunu ev sahibi de doğruladı.

bağlaçlar cümle öğelerinin önünde ya da arkasında yer alırlar. bazı bağlaçlar cümlede sıfat ya da zarf olarak da kullanılabilir.

"bir kedi ancak bu kadar kıvrak olabilir" cümlesindeki ancak, özneyi nitelediği için sıfat fonksiyonu yüklenmiştir.

"şimdi evde olması gerekirken ancak gidebildi" cümlesinde aynı kelime zarf olarak kullanılmıştır. burada ancak kelimesi cümlenin yüklemini zaman bildirerek nitelemektedir.

"ev çok genişti; ancak demet kısa sürede boyadı" cümlesinde ise ancak bir bağlaç olarak kullanılmıştır.

bazı bağlaçlar özel biçimlerde kullanılır. mesela ki, de, ise bağlaçları, bazen yalnızca özneyi pekiştirir:

"sen ki ödevin olduğunu biliyorsun, nasıl olur da bunu yapmazsın?", "o da bu işleri iyi bilir, değil mi?" "ev ise yeşillikler içindeydi". son örnektekine benzer cümlelerde ise bağlacı özneyle bitişik de yazılabilir ("ev ise" yerine "evse"). de ve da bağlaçları her zaman ayrı yazılır ve te veya ta şeklinde yazılamazlar.

ki bağlacının bir fonksiyonu de, birleşik cümlelerde yan cümleciği ana cümleciğe bağlamaktır:
 eve geldiğimde gördüm ki musluk açık kalmış.

ayrıca bakınız 
 edat
 i̇smin halleri

dipnotlar 

dilbilgisi
i̇sim soylu kelimeler