mischeiwiller/swiss-german-text huggingface dataset:
Botanischer Garten
miniatur|Botanischi Garte vo Berlin: s'Grossi Tropehuus - eis vo de gröschte Gwächshüser vo de Wält
En Botanische Garte isch e Apflanzig vo Bäum, Schtrücher und chrutigi Pflanze, wo oft nach de Härchunft vo de Pflanze-Arte gordnet isch. Botanischi Gärte schtönd meischtens under där Verwaltig vonere Universität oder vonere Hochschuel, wil settigi Sammlige vo Pflanzearte ei gueti Basis für wüsseschaftligi Aarbede darschtelled.
En Botanischä Garte, wo nume Bäum hät, wird au Arboretum gnännt.
Gschicht
Siit em Johr 1492 isch s Arboretum vo Trsteno bii Dubrovnik bekannt. Die erschte botanischen Gärte in Europa si 1544 in Norditalie, z Pisa vom Luca Ghini, und 1545 z Padua vom Johannes Baptista Montanus, z Florenz und z Bologna gründet worde. Z Basel het dr Caspar Bauhin 1589 dr botanisch Garte vo dr Universität gründetGschicht vom botanische Garte z Basel . Dr Berner botanisch Garte isch 1789 im Marzili ufgmacht worde. Z Züri het d Universität, wo 1833 gründet worden isch, zr gliiche Ziit au e botanisch Garte agleit.  In Dütschland het s botanische Gärte z Leipzig siit 1580, z Jena siit 1586, z Heidelberg siit 1593, z Gieße siit 1609 und in Friiburg siit 1620, im allgemeine si das Medizinalgärte (Hortus Medicus) gsi, wo vo dr medizinische Fakultät pflägt worde si.
Quelle
Litratuur
F. Ebel, F. Kümmel, Ch. Müller-Uri: Bibliographie der Botanischen Gärten Europas – Supplement 2/1. Universitäts- und Landesbibliothek Sachsen-Anhalt, Halle 1996, ISBN 3-86010-137-4.
Herbert Reisigl: Blumenparadiese und Botanische Gärten der Erde. Pinguin, Innsbruck 1980.
Johannes Reinke: Der älteste botanische Garten Kiels; urkundliche Darstellung der Begründung eines Universitäts-Instituts im siebzehnten Jahrhundert. Kiel 1912 (Volltext)
Loki Schmidt: Die Botanischen Gärten in Deutschland. Hoffmann & Campe, Hamburg 1997, ISBN 3-455-11120-3.
Kategorie:Bildig
Kategorie:Botanik
Wüste
thumb|Wüeschti z Marokko
thumb|Wüeschti z Atacama, Chile
thumb|Sanddüne i de Wüeschti vom Sinai
Als Wüeschti bezeichnet me es Gebiet, wo uf Grund vo sinere extreme Trocheheit oder Chälti kei oder nur wenig hochschpezialisierti Vegetation egschischtiere chann und wo us dem Grund zue de Anökumene zählt. D Araber nänned d Wüeschti (arabisch: صحراء, DMG ṣaḥrā, "Wüesti") poetisch au Meer ohni Wasser.
Wüeschtearte
Trochewüeschte
Trochewüeschte verhindered dur ihre Wassermangel s pflanzliche Wachstum. D Böde vo de Trochewüeschti zähled zue de Aridosole.
thumb|Sandwüeschti i dä Sahara z Libye
thumb|Schteiwüeschti im Ladakh
thumb|Salzwüeschti vo Salar de Uyuni
thumb|Halbwüeschti bym Wadi Rum z Jordanie
thumb|Iiswüeschti im Tangra-Bärgzug
Halbwüeschte
D Halbwüeschte si nid hanz so droche wie en ächti Wüeschti, aber drochener as e Savanne. Me findet si oft as Übergangszone zue Vollwüeschte.
Edaphischi Wüeschte
Das si Wüeschtene wo zwar gnueg Räge überchömme aber will d Ärde sehr wasserdurchlässig isch, s Wasser nid chönne spiichere. E Bischbil isch s Isländische Hochland wo mit Schotter bedeckt isch. Dört häi Schoof d Begraasig zerstört und denn isch die fruchtbari oberi Härdschicht erodiert worde.
Windwüeschte
I Windwüeschtene verhindere schtarki Wind dass sich grösseri Pflanze wie Bäum chönne entwickle. Mä findet dört nume Moos, Flächte und anderi niidrige Pflanze. E Bischbil sind d Insle im Südatlantik südlig vom 50. Breitegrad.
Chalti Wüeschte
Die polare Regione, aber au Gebiet hoch uf de Bärge, wo s Wasser gfroren isch und Pflanze s nid chönne bruche, si wüeschtenartig. Wenn s Iis s ganze Johr gfrore bliibt, sait me däm än Iischappe. Wenn s aber im Summer deilwiis schmilzt, redet mä von erä Tundra.
Die gröschte Wüeschtene
NameErdtail 1. 13.200.000 km² Antarktis Antarktis 2. 8.700.000 km² Sahara Afrika 3. 1.560.000 km² Australischi Wüeschti Australie 4. 1.300.000 km² Arabischi Wüeschti Asie 5. 1.040.000 km² Gobi Asie 6. 900.000 km² Kalahari Afrika 7. 330.000 km² Takla Makan Asie 8. 320.000 km² Sonora Nordamerika 9. 273.000 km² Karakum Asie 10. 273.000 km² Tharr und Cholistan Asie
Büecher
Uwe Lindemann: Die Wüste. Terra incognita - Erlebnis - Symbol. Eine Genealogie der abendländischen Wüstenvorstellungen in der Literatur von der Antike bis zur Gegenwart. Heidelberg 2000 ISBN 3-8253-1006-X
Michael Martin: Die Wüsten der Erde Frederking & Thaler, München, 2004 ISBN 3-89405-435-2.
Dieter Jäkel: Dünenwüsten und Löss in China. Naturwissenschaftliche Rundschau 59(11), S. 594 - 601 (2006),
Film
Planet Erde. Wüstenwelten. England, Dokumentation, 45 Min. E Film vom Alastair Fothergill, Produktion: BBC (Inhaltsangaab vom ARD)
Weblink
Mineralienatlas:Wüste
Kategorie:Natur
Kategorie:Geografischs Objekt
Kategorie:Ökosüsteem
Mathematik
D'Mathematik isch e strukturelle Wisseschaft. Bis hyt gits kei klari Definition vom Wese vo de Mathematik. Ma cha aber sage, dass d'Mathematik in zwei Sache dr Ursprung hätt:
S Finde von Gsetz, wo s Rechne dön erliichdre.
S Katagorisiere vo Geometrische Figure.
Fälschlicherwiss wird d Mathematik oft zue dr Naturwisseschafte wie Physik oder Chemi zählt. S isch aber so, dass e Naturwisseschaft ihri Theorie und Vorussage immer widder an dr tatsächliche Welt überprüefe und imfall nachbessre müess. Degege isch e Ussag vo dr Mathematik uf ewig güldig, wenn si mol us dr Axiome (Grundaanahme) vo de Mathematik abgleitet worre isch.
Ursprung
Scho di alde Sumerer hän im 4. JH.v.C. e Rechesyschtem entwicklet, wo sich natürliche Zahle aneschribe un addiere lön. D Ägypter hän degege widder komlizierteri Chettebrüch gha, hen defür aber geometrischi Figure chönne berechne (Wil dr Nil immer s Land überschwemmt hät, hen sie widder jedem s glich großi Stückli Land mieße zuecho loo).
Mit e strenge Axiomatisierig und eme strenge Bewiisbegriff sin dr eigentliche Begründer vo dr Mathematik aber d Grieche zur Zyt vom Helenismus gsi. Bsunders z nenne isch de Euklid. Aber au Näme wie Thales oder Phytagoras sin Näme, wo sich bis hyt jedes Schüelchind demit usenander setze müesrs.
Gebiet vo dr Mathematik
Wie jedi großi Wisseschaft hätt sich d Mathematik bis hyt in vil Teilgebiet gschpalte. Do sin e paar wichtigi Byspil:
Geometrii': Lehr vo dr Figure und Körper un denne ihri Berechnig.
Zahletheorii: Kategorisierig vo Zahleklasse un Lehr vo Teilbarkeide un Primzahle.
Logik: Lehr vo dr Grundlage vo dr Mathematik un vom Bewiis.
Stochastik: Lehr vo dr Wahrschinlichkeide.
Algebra: Untersueche und Vergliiche vo mathematische Objektklasse
Literatur
Hans Kaiser, Wilfried Nöbauer: Geschichte der Mathematik. 2. Auflage, Oldenbourg, München 1999. DE: ISBN 3-486-11595-2 Ö: ISBN 3-209-02212-7
Richard Courant, Herbert Robbins: Was ist Mathematik?. Springer-Verlag, Berlin/Heidelberg 2000 ISBN 3-540-63777-X
Glaeser, Georg: Der Mathematische Werkzeugkasten. Elsevier – Spektrum Akademischer Verlag, 2004. ISBN 3-8274-1485-7.
Weblink
Portal und Wissedatebanke
Mathe-Online.at – mathematischi Hintergründ und Lexikon
Matheplanet.com
Mathepedia.de
Mathematik.de – Portal vo dr DMV zur Mathematik mit vilfältige Inhalt
Mathworld.Wolfram.com – umfangriichi Mathematikquelle, engl.
Zentralblatt für Mathematik: MATH-Datenbank
Mathematics, In: Polimetrica Onlus (Hrsg.): The Language of Science'', ISSN 1971-1352
Schuelmathematik
Stefan Bartz: Kernwissen der kompletten Schulmathematik.
Mathe1.de – Schuelwisse vo dr Klassen 1–11
Mathematik im ZUM-Wiki.de – Mathematik für Lehrer
Software
arndt-bruenner.de – interaktivi Programm zue ere Vilzahl vo mathematische Problemstellige
Gschicht
„Frauen in der Geschichte der Mathematik“ (Vorlesigsfolie Prof. Blunck, Universität Hamburg)
Zygnis über Mathematiker
!
Fasnachtsclique
E Fasnachtsclique (viilmools kurz Clique aber au Fasnachtsgsellschaft gnennt) isch e Drummel- und Pfyffergrubbe wo an dr Basler Fasnacht mitmacht.
Fasnachtsclique wird ainersiits die musizierendi Formation, aber anderersiits au dr gsammti Verain gnennt.
Formation
D' Formation vo-n-ere Fasnachtsclique bestooht (vo Vorne zum Ändi) us Vordrab, Pfyffer, Dambuurmajor und Dambuure, wobii die eksaggti Raihefolg amme e bitz variert. D' Clique spiilt an de drey scheenschte Dääg, verklaidet in fantasiivolle Goschdyym und Larve uff ihrne Drummle und Piccolos traditionelli Fasnachtsmärsch.
Vordrab
thumb|Typische Vordraab mit Ladäärne
Dr Vordrab sorgt immer fyr gniegend Blatz uf dr Marschroute und präsentiert au s' Sujet vo dr Clique mit eme Requisit, ere kunschtvoll bemoolte Laterne, wo uf Reeder montiert isch, und verdailt Zeedel, wo uff baseldytsch satirischi und amme sarkastischi Värs uffdruggt sinn, wo s' Sujet witter beschriibe.
Immer weniger wärde im Vortrab Vorriiter ygesetzt wo hoch uff de Ross voruss riite. Mängmool trifft me-n-aber stattdesse es Junteressli us Holz oder e Stäggeressli ah.
Spiil
D' Pfyffer, dr Dambuurmajor und d' Dambuure bilde s' Spiil. Je noch Greessi und Dradition wäggslet d' Reihefolg vo de drey Undergruppene in dr Formation. Hyffigschti Variante sinn P-TM-T und TM-T-P.
miniatur|Pfyfferminiatur|Tambuurmajorminiatur|Tambuure
Usserdäm trifft me sehr oft au uff reini Dambuuren- oder Pfyffergruppene. S' Inschtrumänt vo de Pfyffer isch s Piccolo. D Dambuure (au Drummler) spiile uff ere Basler Drummle uss Metall oder Holz.
Verain
Fasnachtsclique hänn meischtens mehreri Formatione, wo an der Fasnacht lauffe. D' Gruppe sinn meischt noch Alter und mänggisch au nochem Gschlächt drennt. Einigi Clique verbiete sogar d' Migliidschaft vo aim Geschlecht in ihrne Statute.
Ybligi Gruppe sinn Binggis (Kinder ab ca. 8 Joohr), Jungi Garde (Jugendliggi 12-18 Joohr), Stammverain (ab 18 Joohr) und Alti Garde (fyr Mitglieder wo nymm die zygigi Gangart vom Stammvereins wänn lauffe).
Vili Verain bilde ihre Noochwuggs in aigne Drummel- und Pfyfferschuele uss. E baar Clique biete-n-au Erwaggsenekyrs aa.
Bekannti Clique
Die elteschti Fasnachtsgsellschaft, wo no eggsischtiert, isch d' VKB, die Vereinigte Glaibasler vo 1884 mit Sitz, genau, im Glaibasel. Die zwaitelteschti Clique isch d' Breo-Clique 1896 uss em Grossbasel. An dr Basler Fasnacht 2007 sinn total 225 Dambuuren- und/oder Pfyfferformatione aagmäldet gsi.[URL]
Quelle
Weblinks
[URL]
[URL]
Kategorie:Basler Fasnacht
Département Aisne
S Départemänt Aisne [] isch es französischs Départmänt, wo sin Name vom gliichnamige Fluss überchoo hät. S ghert zr Region Hauts-de-France (bis Endi 2015 Picardie) un tràjt de N° 02 nooch de àlfabetisch Räiefolig vun de frànzeesche Départements.
Gschicht
S Département Aisne isch eis vo dä 83 Départemänt, wo am 4. März 1790 während dä Französischä Revolution bildet wordä isch. Es isch us dä Gebiäte vo dä Île-de-France (Laonnois, Soissonnais, Noyonnais, Valois) und dä Picardie (Thiérache, Vermandois) zämmegfasst wordä.
Geographii
S Départemänt Aisne isch umgäbe vo dä Départemäte Nord, Somme, Oise, Seine-et-Marne, Marne und Ardennes und gränzt au noo a Belgiä.
Witeri wichtigi Ort: Tergnier, Chauny, Hirson, Villers-Cotterêts.
Flüss: Aisne, Marne, Ourcq, Vesle, Somme, Oise, Serre.
D Bewohner vom Départemänt Aisne wärde Axonais gnännt.
Verwaltigsgliiderig
thumb|Département Aisne
Arrondissemänt Iiwohner(1999) Flächi(km²) Bev.Dichti Kantön Gmeindä Château-Thierry 68.570  1193  57  5  123 Laon 162.873  2461  66  13  278 Saint-Quentin 134.597  1071  126  9  126 Soissons 100.627  1243  81  7  159 Vervins 68.822  1401  49  8  130
Weblink
Préfecture (französisch)
Conseil général (französisch)
Aisne
Maisprach
Maischberg (usgsproche [], amtlich Maisprach) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Lag
Maischberg isch inere Talsoole uff 377 m.ü.M. ibettet am Abhang vom Sunnebärg. Es gilt als nerdligschts Dorf vom Oberbaselbiet (sofärn me dr Bezirk Lieschtel nid zem Oberbaselbiet zellt). Maischberg isch usser im Süde - vom Kanton Aargau umschlosse. Nochbergmeinde sin im Süde Buus und Wintersinge, zuedäm die aargauische Gmeinde Magde, Mehli und Zeinige.
Wappe
Sit 1944 hett Maischberg offiziell e Wappe. Es isch dur e sänkrächte Strich in zwei Helftene tailt. Beidi Helftene zaige e Wyytrübel. Rächts isch sie rot uff silbrigem Grund, links silbrig uff rotem Grund. S Wappe symbolisiert - wie azneeh isch - d Bedytig vom Wyybau in dr Gmeind.
Gschicht
Die erscht urkundlig Erwähnig vom Ort als Meisprache gooht uffs Joor 1180 zrugg. 1247 hett sich denn dr Name zue Mesbrache gwandlet. Im Mittelalter hetts näbem Dorf, wo ab 1322 de Grafe vo Thierstai gheert het, no zwei grossi Buurehöf gha. Eis hett bis 1360 em Dytsche Riich, dr ander em Basler Bischof gheert. 1461 sins Dorf und beidi Höf zue de Bsitztümer vor Stadt Basel ko. 1546 hett en Brand fascht s'ganze Dorf zersteert.
Sit jehär vo grosser Bedytig fyrs Dorf isch dr Wyybau gsi. Urkundlig erwäänt wird er s'erscht Moll 1328. Uss Fundstygg waiss me aber, dass scho d Reemer a de Häng z'Maischberg Trübel apflanzt hän.
Sehenswürdigkeite
Pfarrchile St. Maria, 1291 erbaut
Chileturm, 1711 erbaut
Woonhus Möhlinstross 13, in dr Mitte vom 18. Joorhundert erbaut
Literatur
Hans-Rudolf Heyer: Die Kunstdenkmäler des Kantons Basel-Landschaft, Band III: Der Bezirk Sissach. Hrsg. von der Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK. Bern 1986 (Kunstdenkmäler der Schweiz Band 77). ISBN 3-7643-1796-5. S. 139–159.
Weblink
[URL]
Fuessnoote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)
Nusshof
Nusshof (hochdytsch glychlutend) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Nusshof isch e glains Buuredorf und noch Chilchbrg und em Tschoppehof die drittglainscht Gmaind vom Kanton.
Lag
Nusshof liggt am Rand vom Tafeljura amene Hang unwyt vom Übergang zwischem Violetal (Arschdrf) und em Talkessel vo Wintersinge. Nochbergmeinde sin Herschbrg, Wintersinge, Sissech und die aargauerische Olschbrg und Magden.
Wappe
S Wappe stammt vo 1945. Es zaigt en zweiblettrige griene Haselstruuch mit drei rote Haselnyss uff wyssem Grund. D Gmeind hett sich fyr d Haselnuss entschiide, will si zem Ortsname passt und heraldisch guet darzstelle isch.
Gschicht
Iber d Gschicht vo Nusshof isch nid allzuvil bekannt. 1372 hetts Land em Kloschter Olschbrg gheert. Im spoote Mittelalter hett sich uss es paar Höf e Dörfli bildet, wo 1461 unter d Herrschaft vo dr Stadt Basel ko isch. Es wird vermuetet, dass en ufffellige Baum em Ort dr Name ghee het.
Zum erschte Mol gnennt wird dr Ort 1504 als der hof by dem Nussbom.
Literatur
Hans-Rudolf Heyer: Die Kunstdenkmäler des Kantons Basel-Landschaft, Band III: Der Bezirk Sissach. Hrsg. von der Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK. Bern 1986 (Kunstdenkmäler der Schweiz Band 77). ISBN 3-7643-1796-5. S. 160–162.
Weblink
nusshof.ch
Fuessnoote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)
Oltingen
Oltige (hochdytsch Oltingen) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Lag
S Buuredorf Oltige liggt am Fuess vo dr Schofmatt uff 576 m ü.M. z oberscht im Ergolztal an ihrer Quelle ganz im Südoschte vom Kanton. Nochbergmeinde sin Zeglige, Wäislinge, Roteflue (nur wenigi Meter), Ammel und die soledurnische Chienbrg, Obererlinsbach (Gmeind Erlinsbach SO) und Rohr.
Wappe
S Wappe vo 1943 zeigt en breite schwarze schrege Balke (vo obbe links noch unde rächts) uff goldigem Grund (rächts und linggs näbedra). Uff em Balke hetts underenand drei silbrigi Huefyse mit schwarze Negel. S Wappe erinneret an die friener Bedytig vom Ort als Passfuessort, d Farbe a die ursprynglig Zuegheerigkeit vom halbe Dorf zur Herrschaft Chienbrg.
Gschicht
Steizytligi und reemische Fünd bewiise, dass dr alti Passübergang über d Schofmatt (noch Chienbrg - Aarau) scho sit Alters här bnutzt worde isch. Im Mittelalter isch d Gränze zwischem Sisgau und em Frickgau längs dr Ergolz verloffe. Das hett Oltige, wo 1241 s erschti Moll namentlig inere Urkunde uftaucht, in zwei Teil gschnitte. D Helfti am rächte Ufer hett als Lehe vo de Grafe zue Habsburg-Laufeburg zer Herrschaft Chienbrg gheert. Die ander Helfti am linke Ufer isch - mindeschtens syt 1372 - farnsburgisch gsi und isch 1461 an d Stadt Basel gfalle. Dr chienbärgisch Teil hett es paar Moll dr Eigetümer gwäggslet, bis es im 17. Joorhundert au an Basel gfalle isch, womit d Trennig uffghobe worde isch.
Sehenswürdigkeite
Chile St. Nikolaus uss em Joor 1296, mit Glogge vo 1440 und 1493. D Kanzle stammt vo 1667. Dr hyttig Bau stammt us dr Spootgotik. Bi dr Renovation 1956-1958 hett me prächtigi Freske uss em 15. Joorhundert entdeckt, freiglegt und reschtauriert.
Wuchtigs Pfarrhuus us mächtige Tuffsteiquader. Dachgiibel.
Alti Saagi mit grossem Wasserrad
Ortsmuseum
Literatur
Hans-Rudolf Heyer: Die Kunstdenkmäler des Kantons Basel-Landschaft, Band III: Der Bezirk Sissach. Hrsg. von der Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK. Bern 1986 (Kunstdenkmäler der Schweiz Band 77). ISBN 3-7643-1796-5, S. 163–204.
Weblink
Website vor Gmeind
Infos vom Kanton
Privati Website vo de Oltiger Verein
Fuessnote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)
Ormalingen
Ormalinge (hochdytsch Ormalingen) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Lag
Ormalinge liggt uff 423 m ü.M. im Ergolztal öschtlich vo Gälterchindä. Witeri Nochbergmeinde sin Buus, Rickebach, Däggnau, Wäislinge, Roteflue und Hemmike.
Wappe
S Wappe vo 1946 isch in dr undere Helfti blau und obedra zeigts e rote Stärn uff goldigem Grund. Es isch s'Siigel vo de Edelchnächt vo Zielemp, wo in dr Mitti vom 14. Joorhundert Güeter z'Ormalinge bsässe hei.
Gschicht
Ormalinge isch scho früeh bsidlet worde, so hett me e Überräscht vonere römischä Villa und riichi früehmittelalterlichi Gräber gfunde. "Normandingen" isch 1286 s'erschti Moll urkundlig erwähnt worde. Dr Name stammt woorschiindli vo "Nordmann" ab. Mit dr Zyt isch s "N" vrlore gange und me hetts Dorf "Ormandingen" gnennt. Im Mittelalter hei sich nochenander d Grafe vo Hombärg, Froburg, Homburg und Thierstei s Dorf teilt. 1461 isch s Dorf wie die ganz Gegend in Bsitz vor Stadt Basel cho.
Sehenswürdigkeite
Ruine Farnschbrg
Pfarrchile mit Freske us em 14. Joorhundert
Weblink
Offizielli Website (vom Kanton betreut)
Fuessnoote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)
Rickenbach BL
Rickebach (hochdytsch Rickenbach) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Lag
mini|links|150px|Rickebach
Rickebach liggt uff 479 m ü.M. imene noch Süde offene Sitetal vo dr Ergolz uff dr Hechi vo Gälterchindä zwischem Kienbärg, Staufe und Farnsbärg. Es liggt in de nerdligschte Usläufer vom Baselbieter Kettejura. Es isch e alts Buuredorf und au moll e Kurort gsy. Nochbergmeinde sin Buus, Ormalinge, Gälterchindä, Beckte, Sissech und Wintersinge
Wappe
S Wappe vo 1947 zeigt e silbrige Wällebalke, wo's Wappe in e oberi roti und e unteri blaui Helfti teilt. S Wappe widrholt d Farbe vo dr chirchliche Muettergmeind Gälterchindä. Dr Wällebalke symbolisiert s Rickebächli und dr blaui Grund dr ehemooligi Fischweiher.
Gschicht
Spärligi Bodefünd bezyge d Awäseheit vo Mensche in dr jyngere Steizyt. Erscht vill spöter wird dr Hof, wo noch em Bach bnennt wird, gründet. In ere Urkunde taucht dr Ortsname (Richenbah) 1274 s'erschti Moll uff. Im 12. und 13. Joorhundert hett s Dörfli nochenand de Homburger, Froburger, Thiersteiner und Falkesteiner gheert. 1461 isch es wie die ganz Region zer Stadt Basel ko. 1510 hän d Basler Herre weschtlig vom Dorf im sumpfige Talbode dur dr Balthasar Walch vo Lindau e Fischweiher aleege lo. Dä isch aber im Verlauf vom 18. Joorhundert immer meh verlandet und 1799 uffgeh worde. Möglicherwyys hängst mit däm Fischweiher zämme, dass d Rickebacher no im 19. Joorhundert 250 Jucharte Ackerland bsässe hän, wo sie kei Zähnte druff hän miesse abgeh. 1904 ischs Gebiet vom ehemoolige Weiher drainiert worde.
Sehenswürdigkeite
Ussichtspunkt Rickebacher Flue
Weblink
di offizielli Website
Fuessnoote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)
Rickenbach
Dr Name Rickenbach bezeichnet
in dr Schwiiz:
Rickenbach BL, e Gmeind im Bezirk Sissach, Kanton Baasel-Landschaft
Rickenbach LU, e Gmeind im Wahlchreis Sursee,  Kanton Lozärn
Rickenbach SO, e Gmeind im Bezirk Olte, Kanton Soledurn
Rickenbach TG, e Gmeind im Bezirk Münchwiile, Kanton Thurgau
Rickenbach ZH, e Gmeind im Bezirk Winterthur, Kanton Züri
Rickenbach SZ, en Ortsteil vor Gmeind Schwyz im Kanton Schwyz
in Dütschland:
Rickenbach (Hotzenwald), e Gmeind im Hotzewald (südliche Schwarzwald)
Rickenbach (Salem), en Ortsteil vor Gmeind Salem im Bodeseechrais, Bade-Würtebärg
in Öschtriich:
Rickenbach (Wolfurt), en Ortsteil vor Gmeind Wolfurt im Bezirk Bregenz, Vorarlberg
Lueg au:
Kurzrickenbach, en Ortsteil vo Chrüzlinge im Thurgi
Langrickenbach, e Gmeind im Bezirk Chrüzlinge, Kanton Thurgau
Rothenfluh
Roteflue (oder Rotheflueh, hochdytsch Rothenfluh) isch e politischi Gmeind im Bezirk Sissech vom Kanton Basel-Landschaft in dr Schwiiz.
Lag
mini|links|150px|Roteflue
Roteflue liggt im obere Ergolztal ganz im Oschte vom Kanton uff 471 m.ü.M. Es isch dr erscht eigentligi Ort im Ergolztal sälber. Zwar liige au d Nochbergmeinde Ammel und Oltige a dr Ergolz, doch hett sich d Ergolz z'Oltige no nid es Tal grabe und Ammel liggt uff enere Terrasse näbem eigentlige Tal. Witeri Nochbergmeinde sin Wäislinge, Ormalinge, Hemmike und die aargauische Wägestette und Wittnau.
Wappe
S Wappe vo 1946 zeigt uff goldigem Grund e griene Dreibärg mit enere rote Flueh, wo vo zwei griene Tanne flankiert isch. Si wiise druff hy, dass 56% vom Gmeinibann uss Wald bestöön. D Farbe stamme vo dr ehemoolige Vogtei Farnsburg.
Gschicht
Roteflue isch dr Räscht vomene ehemoolige Konglomerat vo vier bis siibe friehmittelalterlige Wiiler: Loglingen, Hendschikon, Söllickken, Werlickhen, Hohlwingen, Gastwingen und Werdlingen. Währenddäm die meischte vo de alte Willer verödet sin, hett sich Loglingen zem hyttige Roteflue entwicklet. Dr Ort isch 1196 als Rotenfluo s'erschti Moll erwähnt worde. Näb Loglingen alias Roteflue, au Oberroteflue gnennt, hett bis ins Spotmittelalter no Hendschikon als Niiderroteflue witerexischtiert. Vo de frienere Wiiler isch hytte nyt me z'gseh oder hegschtens no Einzelgheeft. D Bsitzesverhältnis sin je noch Wiiler unterschiidlig gsi und hän hyffiger gwäggslet. Im 15. Joorhundert hett e Familie Münch vo Münchestai beidi no exischtierendi Dorfteil kauft. 1545 hän sie alli Rächt dr Stadt Basel abträtte.
Sport
Rotheflueh verfyegt über verschiedeni Sportklubs. Zum eine de Schützeverein Rotheflueh, dr TV Rotheflueh und d'IHC Red Rocks Rothenfluh.
Die ersti Mannschaft vom IHC RR Rotheflueh hets momentan bis in d'NLB gschafft.
Sehenswürdigkeite
Pfarrchile St. Stephan mit eme typische Käsbisseturm. Dr hyttig Bau stammt vo 1856, dr Chileturm scho vo 1613
Pfarrhuus. 1534 ischs Pfarrhuus völlig abbrennt. Dr Neubau im gotische Stil isch woorschiins zem Teil mit Stei vo dr im gliiche Joor abgrissene St. Georgs-Chile erstellt worde.
Spiicherhuus uss em 17. Joorhundert
Gränzstei mit em Wappe vom Bischtum Basel und de Habsburger. Dä Stei erinneret a d Gränze zwischem Sisgau und em Frickgau, wo durch Roteflue dure gange isch.
Weblink
Offizielli Website (vom Kanton betreut)
Fuessnoote
Kategorie:Ort (Kanton Basel-Landschaft)
Kategorie:Sissach (Bezirk)