title: دژ هوهنسالزبورگ

text: بزرگترین ذینفع از این سیاست اسقف اعظم گبهارد بود که به سرعت از اعتراف گیرنده امپراتوری به صدراعظم امپراتوری و در سال ۱۰۶۰ و به مقام اسقف اعظم سالزبورگ رسید. با این حال، به جای اینکه خود را تابع نیکوکار امپراتوری یا پاپ کند، به دنبال ایجاد اسقف سوفرگانی خود بود که سرانجام با امتیاز متقابل در گورک تأسیس کرد (۱۰۷۲). این موقعیت قانونی منحصربه‌فرد، که نفوذ پاپ و امپراتور را در انتخاب اسقف‌ها از بین برد (سه اسقف دیگر از این قبیل در زمان ابرهارد دوم دنبال می‌شد)، موقعیت اسقف اعظم سالزبورگ را بسیار تقویت کرد. گبهارد توسط هر دو طرف مورد محبت قرار گرفت. او در کنار پاپ قرار گرفت، زیرا قرار بود امپراتور از حق تعیین مناصب کلیسایی محروم شود. برای سالزبورگ، این درگیری به معنای عدم اطمینان سیاسی بود. اموال کلیسا غارت شد و اشراف امتیازات زیادی دریافت کردند. در سال ۱۰۷۶ مهمترین پایگاه در سالزبورگ در جنوب آلپ در فریاش مورد حمله مارگراف استایری قرار گرفت. در پاسخ، به گفته شرح حال او، حدود سال ۱۰۷۷ گبهارد چندین استحکامات ساخته شده‌است. به این ترتیب بود که مانع گذرگاه Lueg که مهمترین نقطه عبور از آلپ شرقی به ایتالیا و همچنین سه دژ ایالتی Friesach, Hohenwerfen و Hohensalzburg را کنترل می‌کرد، به وجود آمد. گفته می‌شود که امپراتور در راه بازگشت از ایتالیا نمی‌توانست از سالزبورگ عبور کند و برای اینکه بتواند حداقل از گذرگاه‌های شیب‌دار کارینتیا عبور کند، مجبور شد سرزمین‌های فریولی، کارنیولا و ایستریا را به آکویلیا واگذار کند. با این وجود گبهارد پس از بازگشت مجبور به فرار شد. امپراتور یک ضد اسقف منصوب کرد، اما او نتوانست خود را در برابر اشراف وفادار نشان دهد. در سال ۱۰۸۶ گبهارد توانست به سالزبورگ برگردد. او در سال ۱۰۸۸ در دژ هوهنورفن درگذشت. این رویدادها ظهور سالزبورگ به قدرت سیاسی، اهمیت اشراف محلی و استحکامات امن را نشان می‌دهد. قدرت واقعی در دژها نمایان شد. در اواخر ۱۱ در قرن نوزدهم، زمانی که اقتدار امپراتوری زیر سؤال رفت، دژهای بسیاری در سراسر کشور ساخته شد و آنها را به حاملان واقعی قدرت سرزمینی تبدیل کرد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در سال ۱۱۰۵ هاینریش پنجم، پسر و ضدشاه، امپراتور هاینریش چهارم، اعتراف گیرنده خود را کنراد به عنوان اسقف اعظم سالزبورگ انتخاب کرد. این مورد علاقه که به خودنمایی معروف بود، اسقف امپراتوری را اخراج کرد، دژ هوهنسالزبورگ او را فتح کرد و ساختمان‌های متعددی در شهر برپا کرد (محل اقامت اسقفی جدید، تبدیل کلیسای جامع با دو برج، دو صومعه کلیسای جامع، تونل آبی مونچسبرگ (کانال آلم)، بیمارستان فقیر، چندین صومعه و دادگاه اسقف سوفرگان و قدیمی‌ترین استحکامات شهر). دژهای اسقف اعظم برای ایمن ساختن شهر محل سکونت و نقاط حساس حکومت در نظر گرفته شده بود. سالزبورگ، ورفن و فریاش به دژها گسترش یافتند. برخلاف اقامتگاه شهر که برای رویدادهای مذهبی استفاده می‌شد، این دژ در درجه اول برای تظاهرات قدرت وخاستگاه اصیل اسقف اعظم و جاه طلبی‌های سیاسی او مورد استفاده قرار می‌گرفت.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: به دژ اصلی رومی هوهنسالزبورگ یک دیوار حلقه‌ای بیرونی تاج‌دار قوی با قسمت‌های دیواری که تا حد امکان مستقیم کشیده شده بود، داده شد که به دلیل ارتفاع ثابت در گوشه‌های شیب‌دار، دارای ارتفاعات برج‌مانندی بود. این منجر به یک جبهه به طول ۱۵۰ متر به شهر شد. در آن زمان، دولومیت تپه دژ تقریباً منحصراً به عنوان مصالح ساختمانی دژ مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک دیوار حلقه ای داخلی و یک برج مسکونی بزرگ در جنوب هوهر استاک امروزی استحکامات را تکمیل کردند. از این حلقه بیرونی رومی ۴۵۰ متری اوایل دوازدهم قرن، مناطق طولانی بیش از حد ساخته شده بود، اما منطقه دروازه و نشانه‌های ساختار داخلی گم شده‌است. در آن زمان بیش از ۳۰ وزیر در دژ زندگی می‌کردند که احتمالاً ساختمان‌های نمایندگی خود را داشتند. اصطبل‌ها، انبارها و مشاغل صنایع دستی وجود داشت، اما بقایای آنها به دلیل ساخت و سازهای بعدی و ارتفاع زیاد کوه از بین رفته‌است.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در وسط مجموعه دژ، به وضوح از شهر قابل مشاهده است، در کنار یک حیاط کوچک داخلی و بالای نمازخانه دژ قدیمی، ساختمانی با یک سالن بزرگ رقص ساخته شده‌است - که به طرز باشکوهی با طاق‌های پنجره بزرگ تزئین شده و با نقاشی‌های فراوان - ساختار آن ساخته شده‌است. تا به امروز تا حدودی زنده مانده‌است. نمازخانه قدیمی درست در کنار دیوار حلقه ای بزرگ قرار داشت، گالری آن مستقیماً از ساختمان تالار از طریق یک درگاه طاقدار کوچک یا یک گذرگاه مرتفع قابل دسترسی بود. کلیسای قدیمی نیز با گالری جدید، کاربردهای گچ بری و نقاشی‌های گسترده مبله شده بود. این نمازخانه دژ به تازگی در حفاری‌ها کشف شده و - تا آنجایی که حفظ شده - کشف شده‌است. بخش‌های معماری مرتبط مانند سنگ‌های گوه‌ای و طاق‌های گچبری پیدا شد، بنابراین معماری کلیسا را می‌توان به خوبی بازسازی کرد. از سوی دیگر، مبلمان زیبا به سختی حفظ شده‌است. از نظر دندروکرونولوژیکی تأیید شده، قدمت لایه اصلی به حدود ۱۱۴۰ می‌رسد. قطعاتی که دوباره مونتاژ شده‌اند امکان اتصال به ناحیه پایه حفظ شده، گوشه‌های اتاق و قاب پنجره‌ها را فراهم می‌کنند. بر اساس این نشانه‌ها، سه ناحیه اصلی وجود دارد، یک پایه شبه مرمری، یک فریز شکل و یک پهنه پنجره تاجی با نوار پیچ و خم. گروه‌هایی از فیگورها و مدال‌ها صحنه‌ای ضد صحنه را به شخصیت‌های اصلی پیشنهاد می‌کنند.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: اهمیت برجسته دژ قرون وسطایی هوهنسالزبورگ نه تنها در ساختار ساختمان تا حد زیادی حفظ شده و اثاثیه نمازخانه، که از نظر تاریخ هنر قابل توجه است - گچ کاری گچ در اینجا برای اولین بار در شمال آلپ استفاده شده‌است - در پذیرش مستقیم نهفته‌است. عناصر ساختمانی مقدس در ساختمان سکولار. پنجره‌های طاقدار بزرگ از معماری معاصر صومعه به عاریت گرفته شده‌است، و نقاشی‌های دیواری در سالن رقص توسط نقاشان کلیسا نیز برای این دوره منحصر به فرد است.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در طول ۴۶ سال سلطنت ابرهارد دوم (۱۲۰۰–۱۲۴۶)، سالزبورگ اوج ساخت دژ را تجربه کرد. در تأسیسات اساسی هوهنسالزبورگ، چندین مرحله ساخت و ساز بزرگ را می‌توان در طول این مدت اثبات کرد، که ظاهراً در نظر گرفته شده بود تا نیاز روزافزون به اتاق‌های نمایندگی را در نظر بگیرد. ابتدا یک ساختمان مستطیل شکل عرضی به هسته قدیمی هوهر استوک اضافه شد که توسط دیوارهای داخلی باریک به قطعاتی با اندازه مساوی تقسیم شد. تالار ضیافت یک نقاشی دیواری جدید دریافت کرد که احتمالاً می‌توانست بر اساس امتیاز امپراتور برای اصول روحانی که در آن زمان اجرا می‌شد، اجرا شود.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: بخشی از ساختمان جدید تخریب شد، حیاط کوچک داخلی ساخته شد، یک دستشویی چند طبقه ساخته شد و ساختاری همگن به ابعاد ۲۲ × ۳۳ متر با یک راه پله جلویی ایجاد کرد. تالار مرکزی را می‌توان به عنوان پیشرو ساختمان کاخ گوتیک با سیستم راهروی مرکزی آن تعبیر کرد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در قرن ۱۵ دژ اصلی هوهنسالزبورگ تقریباً به‌طور انحصاری گسترش یافت و برج‌های تفنگی با قابلیت شلیک ساخته شدند و بنابراین اولین برج‌های واقعی در دژ که فقط در پاسخ به سلاح‌های گرم جدید ساخته شدند. تحت رهبری لئونهارد فون کوچاخ، یکی از معاصران امپراتور ماکسیمیلیان، ارتقاء به نماد قدرتمند قدرت حاکمیتی در حدود سال ۱۵۰۰ انجام شد. در آن زمان، این اسقف اعظم دژ را به یک کاخ مسکونی مدرن و مستحکم گسترش داد. نکته برجسته هنری ساخت چندین اتاق شاهزاده بود که به لطف سنگ‌تراشی، کنده کاری و اجاق به خوبی حفظ شده، یک اثر اصلی هنر گوتیک اروپایی را نشان می‌دهد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در اوایل هفدهم در قرن نوزدهم اروپا توسط جنگ سی ساله بین اتحادیه پروتستان و اتحادیه کاتولیک از هم پاشید. در سال‌های ۱۶۳۲، ۱۶۴۶ و ۱۶۴۸ حتی انتخاب کننده باواریا با خزانه خود به دژ هوهنسالزبورگ گریخت. اسقف اعظم پاریس فون لودرون (۱۶۱۹–۱۶۵۴) توانست با ارتقاء گسترده سنگرهای خود از سالزبورگ در برابر حملات محافظت کند. از سال ۱۶۲۰، کل شهر قدیمی توسط استحکامات و سنگرهای جدید قوی احاطه شده بود که کل مونچسبرگ و فستونگسبرگ را شامل می‌شد. کار پرهزینه سنگرسازی توسط استاد سازنده سانتینو سولاری رهبری شد. از سال ۱۶۳۳ تا ۱۶۴۵ این دژ همچنین تقویت دیوارهای حلقه قرون وسطایی انجام شد. تمام سنگرهای چوبی که هنوز وجود دارند و تقریباً تمام سقف‌های برج بلند و سقف بلند هوهر استاک برداشته شد. در عوض، سنگرهای جدید مستحکمی در جنوب غربی، غرب و شرق ساخته شد که دیوارهای بزرگی به تپه دژ اطراف می‌رسید. پله‌های زیرزمینی متصل به چندین بندر سالی. این دروازه با تبدیل دروازه شهردار، اولین طاق حصار، دو دروازه و گربه بسیار پیشرفته بالای پیترزفریدوف تقویت شد. برای قرار دادن پارک توپخانه به‌طور قابل توجهی تقویت شده، زرادخانه بزرگ بین دروازه‌های راس و شلودر گسترش یافت، در زیرزمین‌های دو طبقه هوهر استاک (امروزه موزه ماریونت) به صخره شکسته شد و در سال ۱۶۴۴ اولین سالن بسیار مرتفع شلیک شد. گذرگاه توسط یک نیم طبقه تقسیم می‌شد. برای اسکان سربازان، اتاقک‌های جدید خدمه در نزدیکی Reißzug ایجاد شد و سلول‌های زندان در برج افقی ساخته شد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در زمان ماکس گاندولف فون کوئنبورگ (۱۶۶۸–۱۶۸۷) کوئنبورگ باستی بزرگ در سال ۱۶۸۱ به دلیل سقوط احتمالی زوینگر شمالی، اما مهمتر از همه به دلیل خطر پیشروی ارتش ترکیه (محاصره وین در ۱۶۸۳) ساخته شد. در کنار، سنگر به ارتفاع بیش از ۳۰ متر آن با یک سرریز کوچک با کازمیت‌های بیشتر همراه است. فرانتس آنتون فون هاراخ (۱۷۰۹–۱۷۲۷) ناهارخوری را ساخت و گذرگاه مارها از جمله برج شهردار را بازسازی کرد. در نتیجه، تنها اقدامات جزئی مانند تعمیرات و دیوارهای حائل کوچک و محکم‌تر انجام شد. پس از سال ۱۷۸۹ موجودی زرادخانه منحل شد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در قرن هجدهم اسقف اعظم سالزبورگ، که تا آن زمان مستقل بود، به‌طور فزاینده ای به سیاست اتحاد اروپا و جنگ‌های ائتلافی آن کشیده شد. عرضه تسلیحات ذخیره شده در تسلیحات چشمگیر بود، فقط تعداد کمی در سالزبورگ باقی مانده بود. یکی از قدیمی‌ترین آنها، یک تیرکمان قرون وسطایی واقع در زیر Roßpforte، تنها در قرن ۱۹ مورد استفاده قرار گرفت. در قرن نوزدهم به صاحبان دژ کروزنشتاین فروخته شد. پس از روند نامطلوب نبرد هوهنلیندن، شاهزاده اسقف اعظم کولوردو مجبور شد از نیروهای پیشروی که بعداً در والز جنگیدند فرار کند. سالزبورگ در سال ۱۸۰۳ سکولاریزه شد (قسمت اعظم از حکومت سکولار جدا شد) و در سال ۱۸۰۵ به سلطنت اتریش ملحق شد. در اوایل سال ۱۸۵۱، اهمیت هنری زیاد اتاق‌های شاهزاده گوتیک شناخته شد و آنها به‌طور گسترده بازسازی شدند. در سال ۱۸۶۱، امپراتور فرانتس یوزف اول شخصیت دژ را لغو کرد و چندین زرادخانه و انبار قدیمی پس از آن تخریب شد. Hoher Stock تا سال ۱۸۸۳ یک پادگان ("Hohe-Stock-Barracks") باقی ماند. ساختمان‌های بیرونی تا سال ۱۹۱۸ به عنوان یک فروشگاه لباس و زندان مورد استفاده قرار می‌گرفتند و هنگ راینر از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در اینجا مستقر بود) با افزایش گردشگری، راه‌آهن دژ در سال ۱۸۹۱ ساخته شد و خانه یوهان مایکل هایدن به یک ایستگاه دره تبدیل شد. ترمیم کار شاخ "گاو نر سالزبورگ" دنبال شد، که قبلاً در سال ۱۷۵۳ توسط یوهان روچوس اگداچر تجدید شده بود.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: پس از جنگ‌های جهانی و ده سال اشغال، این دژ توانست دوباره خود را به عنوان نمادی از شهر در میان جریان رو به رشد گردشگران قرار دهد. رویدادهای فرهنگی متعدد، مانند آکادمی تابستانی نقاشان معرفی شده توسط اسکار کوکوشکا، جشنواره قرون وسطی و بازار ظهور، موزه‌ها و مجموعه‌های مختلف و همچنین کنسرت‌های معروف در تالار طلایی تضمین می‌کنند که دیوارهای قدیمی احیا می‌شوند و بازسازی در حال انجام است. کار تأمین مالی می‌شود، به طوری که دژ هوهنسالزبورگ می‌تواند پس از ۱۱۰۰ سال از عمر خود به آینده ای مثبت نگاه کند.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، اقدامات بازسازی گسترده‌ای انجام شد که در آن یک شرکت از همسایه باواریا با تجربه در حفظ آثار نیز مشارکت داشت.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در مجموع، از نظر تاریخی و ساختاری می‌توان به خوبی نشان داد که دژ هوهنسالزبورگ در قرون وسطی بالا با یک دژ اشرافی «معمولی» از نظر اندازه و اهمیت مطابقت نداشت، بلکه دارای ویژگی فرامنطقه ای بود. یک استحکامات «شاهزاده» و ساختمان باشکوه اقامتگاهی از همان ابتدا. شواهد اولیه مربوط به هنرمندانی است که در ساختمان‌های مقدس آموزش دیده‌اند، که در رشته‌های معماری، سنگ‌تراشی، گچ‌کاری و نقاشی خود نقطهٔ بالایی از توسعه قدرت قرون وسطایی را بر روی ساختمان‌های سکولار ایجاد کردند که می‌توانست با دژهای بزرگ امپراتوری رقابت کند.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: در سپتامبر ۲۰۱۷، انفجارهای کوچکتری برای یک دوره شش هفته ای برنامه‌ریزی شده آغاز شد تا دو مخزن یا حوضچه آب آتش‌نشانی در صخره دژ ایجاد شود. آخرین آتش‌سوزی در دژ در سال ۱۸۴۰ بود، اما به دلیل سخت بودن تأمین آب اطفاء، تدارکاتی را برای آتش‌سوزی بزرگ احتمالی بدون نیاز به استفاده از منبع آب آشامیدنی فراهم شد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: پس از طوفان در اکتبر ۲۰۱۸ که به شدت به سقف‌های اسلحه خانه و انبار غله آسیب رساند، این سقف‌ها بین ژوئیه و نوامبر ۲۰۱۹ تجدید شدند. خرپا سقف با ضایعات چوبی تاریخی تقویت شد و در مجموع حدود ۸۰۰۰۰ زونا اترنیت و پنج تن ورق مس گذاشته شد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: هوهنسالزبورگ به لطف شرایط و موقعیت خوبش، توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌است. استحکامات بیرونی را می‌توان بدون راهنما بازدید کرد. یک تور با راهنما با راهنماهای صوتی برای بخش داخلی تور (مجله نمک، اتاق شکنجه، برج کششی، نبردها، گاو نر سالزبورگ) در دسترس است. فضای داخلی طبقه بالا (اتاق‌های شاهزاده، موزه‌ها) به تنهایی بازدید می‌شود. از ژوئیه ۲۰۰۹ یک «گشت با راهنمای ویژه» به زبان آلمانی و انگلیسی در طول ماه‌های تابستان وجود دارد که باید به‌طور جداگانه پرداخت شود و در طی آن کارکنان دژ مبدل بازدیدکنندگان را به قدم زدن در قرن شانزدهم می‌برند. قرن منجر می‌شود. اتاق‌هایی که در غیر این صورت بسته هستند، مانند Pfisterei (نانوایی قدیمی)، انبار شراب، Kuenburgbastei یا سرریز چهار گوش فقط در چنین تورهای ویژه قابل بازدید هستند.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: ورود به فضای باز برای ساکنان در ایالت فدرال سالزبورگ رایگان است.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: علاوه بر تورها، کنسرت‌های منظمی برگزار می‌شود و از کلیسا نیز استفاده می‌شود، به عنوان مثال برای عروسی‌های کلیسا یا در چند تعطیلات انتخاب شده. موزه ماریونت "سالزبورگ" با فهرست تاریخی تئاتر ماریونت سالزبورگ و همچنین موزه کوک نیز در این دژ قرار دارد. هنگ پیاده‌نظام Archduke Rainer Regiment No. 59. همچنین دوره‌هایی در آکادمی بین‌المللی تابستانی سالزبورگ برای هنرهای زیبا وجود دارد.


title: دژ هوهنسالزبورگ

text: برج‌های دژ منظره چشمگیری از حوضه سالزبورگ و به ویژه کوه‌ها و رشته کوه‌های اطراف زیر را ارائه می‌دهند.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: انتخابات سراسری کاستاریکا () در ۶ فوریه ۲۰۲۲ برای انتخاب رئیس‌جمهور، دو معاون رئیس‌جمهور و همه ۵۷ نماینده مجلس قانونگذاری برگزار گردید. از آنجایی که هیچ‌یک از نامزدهای ریاست جمهوری حداقل ۴۰ درصد آرا را به دست نیاوردند، قرار است دور دوم این انتخابات که در ۳ آوریل ۲۰۲۲ برای دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده‌اند، بین خوزه ماریا فیگورس و رودریگو چاوز روبلز برگزار گردد.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: رئیس‌جمهور کاستاریکا با استفاده از نظام اصلاح شده دو مرحله‌ای انتخاب می‌شود که در آن نامزد بایستی حداقل ۴۰ درصد آرا را برای پیروزی در دور اول کسب کند. اگر هیچ نامزدی در دور اول برنده نشود، دور دوم بین دو نامزدی که بیشترین تعداد آرا را دارند برگزار می‌شود.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: ۵۷ عضو مجلس قانونگذاری با استفاده از لیست بسته و نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شوند. این انتخابات از طریق رای‌گیری گسترپده از هفت حوزه انتخابیه باقیمانده برگزار می‌شود. از ۵۷ کرسی بین چهار تا ۱۹ کرسی بر اساس هفت استان کشور انتخاب می‌شوند، فهرست‌های احزاب باید به تناوب بین نامزدهای مرد و زن جایگزین شود و احزاب نیز باید سه یا چهار فهرست از هفت فهرست منطقه‌ای خود را به رهبری یک نامزد زن اختصاص داده باشند.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: در انتخابات قبلی، دور دوم انتخابات برگزار شد، زیرا هیچ‌یک از احزاب سیاسی ۴۰ درصد آرا را به دست نیاوردند. این تنها سومین بار در تاریخ بود که دور دوم برگزار می‌شد. دو نامزدی که بیشترین حمایت را داشتند عبارت بودند از معاون وقت، روزنامه‌نگار، واعظ، و خواننده موسیقی مسیحی، فابریسیو آلوارادو مونوز از حزب محافظه‌کار احیای ملی، و وزیر سابق کار، روزنامه‌نگار و نویسنده، کارلوس آلوارادو کوسادا از حزب حاکم کنش شهروندان. . این انتخابات با مسائل اجتماعی و مذهبی مشخص شد که شامل موضوعاتی مانند ازدواج همجنس‌گرایان، دولت سکولار و آموزش جنسی می‌شد. کارلوس آلوارادو در دور دوم با اختلاف زیادی برنده شد.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: قانون اساسی کاستاریکا رئیس‌جمهور فعلی جمهوری را از خدمت در دوره‌های متوالی منع می‌کند، و باعث می‌شود رئیس‌جمهور فعلی، کارلوس آلوارادو، واجد شرایط نامزدی در سال ۲۰۲۲ نباشد. علاوه بر این، وزرای دولت و مدیران یا مدیران مؤسسات مستقل باید دوازده ماه قبل از تاریخ انتخابات استعفا دهند. اگر بخواهند برای ریاست جمهوری یا معاونت ریاست جمهوری نامزد شوند، انتخابات برگزار می‌شود.


title: انتخابات سراسری کاستاریکا (۲۰۲۲)

text: دادگاه عالی انتخابات بیست و پنج حزب و نامزدهای معرفی شده آنها را برای ریاست جمهوری تأیید کرد، روند انتشار آرا در دسامبر ۲۰۲۱ با نامزدهای جدول زیر آغاز شد.


title: پنج مرد از ادو

text: پنج مرد از ادو یک فیلم جیدایگکی به کارگردانی ایتو دایسوکه است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ایچیکاوا اوتائمون و ایسوزو یامادا اشاره کرد.


title: پنج مرد از ادو

text: در طول قرن هفدهم، گروه‌های هاتاموتو، سامورایی‌های دست نشانده شوگونات توکوگاوا، در پایتخت جدید ادو ویرانی ایجاد می‌کردند. مخالف آنها بانزویی چوبی بود که تنها هدفش نجات ادو از هاتاموتو بود؛ زیرا رفتار خشونت‌آمیز آنها تهدیدی جهت متلاشی کردن ساختار جامعه محسوب می‌شد.


title: بیل عرب بن سلطان

text: بیل عرب بن سلطان () (متوفی ۱۶۹۲) سومین سلسله یاروبا امامان عمان، از اعضای فرقه اباضی بود. او از سال ۱۶۷۹ تا ۱۶۹۲ حکومت کرد. بلعرب بن سلطان در سال ۱۶۷۹ پس از مرگ پدرش سلطان بن سیف به امامت رسید. این امر مؤید این بود که جانشینی اکنون موروثی بوده‌است، زیرا پدرش نیز در سلسله موفق بوده‌است، در حالی که در سنت اباضی امام انتخاب شده‌است. او به خاطر ساختن قلعه ای خوب در جابرین مشهور است. بیشتر دوران سلطنت او به مبارزه با برادرش، سیف بن سلطان بود، که پس از مرگ بلعرب بن سلطان در سال ۱۶۹۲ در جبرین درگذشت.


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: «هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید» عبارتی است که به فینیاس تیلور بارنوم، یک شومن آمریکایی در اواسط قرن نوزدهم منتسب است، اگرچه هیچ مدرکی وجود ندارد که او واقعاً این عبارت را گفته باشد. این عبارت در ابتدا در میان قماربازان و فریبکاران استفاده می‌شد.


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: آرتور اچ ساکسون، زندگی‌نامه‌نویس بارنوم، سعی کرد زمانی را که بارنوم این عبارت را به زبان آورده بود، ردیابی کند، اما نتوانست آن را تأیید کند. به گفته ساکسون، «هیچ گزارش معاصری در مورد آن وجود ندارد، یا حتی هیچ پیشنهادی مبنی بر اینکه کلمه «احمق» در زمان او به معنای تحقیرآمیز استفاده می‌شد، وجود ندارد. بارنوم آن گونه نبود که حامیانش را تحقیر کند.»


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: برخی منابع ادعا می‌کنند که این عبارت به احتمال زیاد از فریبکار معروف جوزف ("جو یقه کاغذی") بسیمر است، و منابع دیگر می‌گویند که در واقع توسط دیوید هانوم با اشاره به نقش بارنوم در حقه غول کاردیف بیان شده است. هانوم غول «اصلی» را به نمایش می‌گذاشت و از بارنوم به دلیل نمایش یک نسخه و ادعای اصلی بودن آن شکایت کرد. شکایتی که البته موفق نبود. مردم دسته دسته برای دیدن نمایش بارنوم پول پرداخت می‌کردند، حتی پس از اینکه تقلبی بودن هر دوی آنها ثابت شد. یک رقیب سیرک بارنوم، آدام فوروپا ، در یک مصاحبه روزنامه در تلاش برای بی اعتبار کردن او، این نقل قول را به بارنوم نسبت داد.


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: منبع دیگری، مایکل کاسیوس مک‌دونالد ، مالک سالنِ شیکاگو در اواخر دهه ۱۸۶۰ را به‌عنوان مبتکر این سخن گفت. طبق کتاب "Gem of the Prairie: Chicago Underworld" (1940) نوشته هربرت آسبری ، مک دونالد در حال تجهیز قمارخانه خود معروف به "فروشگاه" بود که شریک زندگی او نسبت به تعداد زیاد چرخ رولت و میزهای فارو که در حال نصب بودند و توانایی آنها برای جذب مشتری نگرانی کرد. ظاهراً مک‌دونالد می‌گوید: "نگران نباش، هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید."


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: در ابتدا این عبارت در میان قماربازان رواج داشت.


title: هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید

text: در رمان "چهل و دومین موازی" اثر جان دوس پاسوس، این نقل قول به مارک تواین نسبت داده شده است.


title: جاسم بن حمد بن خلیفه آل ثانی

text: شیخ جاسم بن حمد بن خلیفه آل ثانی (متولد ۲۵ اوت ۱۹۷۸)، ولیعهد پیشین قطر است. شیخ جاسم پسر سوم امیر سابق قطر، حمد بن خلیفه آل ثانی است. او عضو هیئت امناء بنیاد قطر نیز می‌باشد.


title: فرحان جاسم

text: فرحان جاسم محمد (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) کشتی‌گیر اهل عراق است. او به نمایندگی از کشورش در رقابت‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد.


title: فرحان جاسم

text: وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.


title: ادوارد میچوت

text: ادوارد میچوت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.


title: ادوارد میچوت

text: از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.


title: ادوارد میچوت

text: وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۷ سال فرانسه، و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.


title: خاوی سیمونز

text: خاوی سیمونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.


title: خاوی سیمونز

text: وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۷ سال هلند، و زیر ۱۹ سال هلند بازی کرده‌است.


title: رینیلدو مانداوا

text: رینیلدو مانداوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل موزامبیک است.


title: رینیلدو مانداوا

text: وی همچنین در تیم ملی فوتبال موزامبیک بازی کرده‌است.


title: بنجامین آندره

text: بنجامین آندره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.


title: بنجامین آندره

text: از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه فوتبال رن، و باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد.


title: بنجامین آندره

text: وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.


title: اس اس چوکای

text: "اس اس چوکای"" یک کشتی باری آمریکایی با بدنه فولادی بود که بین سال‌های 1892 و 1915 در دریاچه‌های بزرگ آمریکای شمالی در خدمت بود. او یک کشتی به اصطلاح مانیتور دار بود که حاوی عناصری از کشتی‌های سنتی حمل‌کننده دریاچه و پشت نهنگ طراحی شده توسط الکساندر مک‌دوگال بود. چوکای در سال 1892 توسط شرکت کشتی سازی کلیولند در کلولند، اوهایو ساخته شد و در اصل متعلق به شرکت لیک سوپریور آیرون بود. او در سال 1894 به شرکت آهن کلیولند-کلیفز فروخته شد و بقیه عمر کاری خود را با آن گذراند. در مسیر منظم خود بین دیترویت، اسکانابا، مارکت (همه در میشیگان)، و کلیولند، سنگ آهن رو به پایین، و زغال سنگ بالا. در شرایط مه آلود در 11 ژوئیه 1915، "چوکتاو" با محموله ای از زغال سنگ از کلیولند به سمت مارکت در دریاچه هولون رفت. در شرق تقریبا جزیره لایت، کشتی باری توسط کشتی رو به پایین کانادایی رذل واکونداهجوم آورد. اگرچه "چوکتاو" تنها در 17 دقیقه غرق شد، خدمه 22 نفره او فرار کردند و توسط "واکوندا" منتقل شدند. برای مدت طولانی، شکارچیان کشتی غرق شده به دلیل طراحی منحصر به فردش به دنبال لاشه "چوکتاو" بودند. این کشتی توسط تیمی از پناهگاه ملی دریایی خلیج تندر در 23 می 2017، تقریباً 102 سال پس از غرق شدن او، پیدا شد. او در حال استراحت در زیر آب، در کنار تخته سمت راست دراز کشیده و کمان تا حدی در کف دریاچه مدفون شد. . این کشتی در تاریخ 10 دسامبر 2018 در ثبت ملی اماکن تاریخی ثبت شد. در سال 1843، کشتی جنگی یو اس اس میشیگان، ساخته شده در ایری، پنسیلوانیا، اولین کشتی با بدنه آهنی بود که در دریاچه‌های بزرگ ساخته شد.در اواسط دهه 1840، شرکت‌های کانادایی شروع به واردات کشتی‌های آهنی پیش‌ساخته توسط کارخانه‌های کشتی‌سازی در بریتانیا کردند. با این حال، تا سال 1862 اولین کشتی تجاری با بدنه آهنی، "بازرگان" روی دریاچه های بزرگ ساخته شد. علیرغم موفقیت «بازرگان»، ظروف چوبی تا دهه 1880 به دلیل ارزان بودن و چوب فراوان، بر ظروف آهنی ارجح باقی ماندند. در اوایل دهه 1880، کارخانه‌های کشتی‌سازی در اطراف دریاچه‌های بزرگ شروع به ساخت کشتی‌های آهنی در مقیاس نسبتاً بزرگ کردند. در سال 1882، "اونوکو"، یک کشتی باری آهنی، به طور موقت بزرگترین کشتی در دریاچه‌ها شد. در طول دهه 1880، تجارت سنگ آهن در دریاچه های بزرگ به طور تصاعدی رشد کرد، در درجه اول به دلیل افزایش اندازه قایق های حمل و نقل دریاچه ها، و افزایش تعداد سفرهای انجام شده توسط قایق های سنگ معدن به ساختار باراندازهای دریاچه سوپریور. از آنجایی که راه‌آهن نتوانست با تولید سریع سنگ آهن (که معمولاً مقصد ریخته‌گری در اوهایو و پنسیلوانیا بود، بیشتر آن توسط کشتی‌های باری فله حمل می‌شد. طراحی شده توسط معمار دریایی آرنت آنگستروم سوئدی، "چوکتاو" طراحی غیرمعمولی داشت. او یک کشتی باری فولادی شبیه به طرح نمادین پشت نهنگ بود که توسط کاپیتان الکساندر مک‌دوگال اختراع شد، اما بر خلاف یک نهنگ، اضلاع مستقیم و کمان معمولی داشت. این ترکیب به این معنی بود که از خط آب به سمت بالا، دو طرف او در یک پیکربندی "خانه غلتکی" به سمت داخل شیب داشت. کشتی‌هایی با این طراحی ترکیبی به‌عنوان «مانیتور»، «نیمه نهنگ» یا «پشت مستقیم» شناخته می‌شدند و مانند پشت نهنگ‌های واقعی، در شرایط طوفانی در معرض عرشه خیس قرار می‌گرفتند. چوکتاویکی از تنها سه نیمه نهنگ بود کشتی هایی که تا به حال ساخته شده اند؛ او یک کشتی خواهر به نام "انداست" و یک کشتی "خواهر نزدیک" به نام "یوما" داشت.  "چوکتاو" در 25 مه 1892 با شماره بدنه 17 راه اندازی شد و بعداً در سال 1892 با شماره رسمی 126874 وارد خدمت شد. مسیر معمولی او بین دیترویت، اسکانابا، مارکت (همه در میشیگان)، و [ [کلولند، اوهایو]]. او سنگ آهن حمل می‌کرد در حالی که رو به پایین از اسکاناباو مارکت برای ریخته‌گری‌ها در دیترویت و کلیولند، و زغال‌سنگ بالا، که سوخت تجهیزات معدن را تامین کرد.خدمات پارک ملی چوکتاواولین سفر خود را به مارکتدر ژوئن 1892 انجام داد. در سال 1894، او به شرکت آهن کلیولند-کلیفز فروخته شد.  هنگامی که "چوکتاو" در 19 آوریل 1893 در دریاچه سنت کلر در حال حرکت بود، یکی از سرسیلندرهای او منفجر شد و دو آتش نشان جان باختند و دیگری به شدت مجروح شد. در 20 مه، در سال 1896، "چوکتاو" با کشتی باری فولادی بزرگتر "ال سی" برخورد کرد. والدو"، که یک سوراخ در سمت راست "چاکتاو". پاره کرد. او در زیر آب درسو قفل فرو رفت. در 1 ژوئن 1896، تعمیرات موقت "چوکتاو" در صولت" انجام شد. ماری، میشیگان، قبل از اینکه به کلیولند، اوهایو سفر کند." حوالی ساعت 12:00 (EST) در 26 مه 1900، ""چاکتاو" در نزدیک یپین هایاکس پوینت در دریاچه سوپریور، نزدیک صولت سته. ماری، انتاریو. در 26 آوریل 1902، "چوکتاو" پس از بلند شدن توسط امواج در نزدیکی مارکتبه صخره برخورد کرد یا به پایین برخورد کرد و تا حدودی بعد از آن غرق شد. رسیدن به پناهگاه بندر مارکت. چوکتاودر 9 نوامبر 1913 در بندر مارکت، در طول طوفان دریاچه‌های بزرگ آن سال بود که کاپیتانش چارلز ای. فاکس کشتی باری فولادی هنری بی اسمیت پناهگاه بندر را ترک کنید. این آخرین باری بود که «هنری بی اسمیت» شناور دیده شد. او یکی از دوازده کشتی بود که در طوفان گم شدند. در 11 ژوئیه 1915، شرایط آب و هوایی در دریاچه هورون بسیار مه آلود بود. "چوکتاو"، تحت فرماندهی کاپیتان فاکس، از کلیولند به مقصد مارکتبا یک محموله زغال سنگ. حدود ساعت 4:30 صبح (EST)، کانادایی کاناللر «واکوندا»، که با محموله‌ای گندم از فورت ویلیام، انتاریو به [[مونترال، کبک|مونترال] در مسیر پایین رفت. ، "چوکتاو" را دید. کاپیتان "واکوندا" دستور داد موتورهای کشتی خود را به عقب برگردانند، اما این امر مانع از آن نشد که "واکوندا" به سمت بندر "چوکتاو" بین دریچه های باری اول و دوم خود برود. پس از برخورد، کاپیتان "واکوندا" دید "چوکتاو " را از دست داد. خدمه "واکوندا" پس از مشاهده قیف بلند او در میان مه شدید، "چوکتاو" را به مکان دیگری منتقل کردند. در نهایت، کاپیتان فاکس دستور داد قایق‌های نجات چوکتاو را پایین بیاورند، اما کشتی به سرعت غرق شد، برخی از خدمه او نتوانستند به موقع به قایق‌های نجات او برسند و مجبور به پریدن از قایق شدند. خدمه چوکتاو با قایق های نجات خود به واکوندا رسیدند. از 22 نفر فرار کردند. علیرغم اینکه کمان او قابل توجه بود. خسارت، "واکوندا" شناور ماند و خدمه "چوکتاو " را به سارنیا، انتاریو برد. محل تقریبی غرق شدن چوکتاو به شرق . به گزارش فاکس:


title: اس اس چوکای

text: ما "واکوندا" را ندیدیم تا زمانی که او در ما بود. او ما را از سمت بندر گرفت و با تیرهایی برخورد کرد وگرنه ما را به دو نیم می کرد. بعد از اینکه متوجه شدیم کشتی نمی تواند شناور شود، در سریع ترین زمان ممکن قایق های نجات را سوار کردیم. "چوکتاو" در لیست قرار گرفت و شروع به پایین رفتن در سر کرد. سپس به سمت راست رفت و شروع به فهرست کردن به سمت راست کرد. همانطور که او به سمت راست حرکت می‌کرد، جنازه‌اش از آب بیرون آمد و غلتید، از پایین به بالا. ما در قایق های یاول حدود دورتر بودیم که او غلتید. به نظر می رسید که یک میلیون ظرف و صدها چوب با غلتیدن کشتی شکسته می شوند.


title: اس اس چوکای

text: یک روز پس از غرق شدن او، کاپیتان نلسون براون از کشتی بخار "جیمز اچ. رید" کابین های بالای "چوکتاو" را که در خارج از جزیره پریسک، میشیگان شناور بودند، مشاهده کرد و توانست بخواند. نام کشتی هنگام نزدیک شدن به آنها. نه روز پس از غرق شدن "چوکتاو"، از کابین او و چندین چوب کشف شد شمال جزیره میدل توسط گارد ساحلی و یک فانوس دریایی.


title: اس اس چوکای

text: پس از غرق شدن «چوکتاو»، کلیولند کلیفز [[لیبل (قانون دریاسالاری)| توهین کرد]] «واکوندا»، با این ادعا که او با سرعت بیش از حد برای شرایط در حال حرکت است و باید مسئول برخورد شناخته شود. خدمه "چوکتاو" ادعاهای مالک خود را تأیید کردند. کاپیتان کورنلیوس دینین اتهام کشتی خود را پذیرفت، اما ادعا کرد که "چوکتاو" نیز با سرعت کامل در حال اجرا است، مراقب نبود، و در عوض سیگنال عبور "واکوندا" را پذیرفت. از به صدا درآوردن زنگ خطر و معکوس کردن او. بررسی "چوکتاو" s دفترچه ثبت نام نشان داد که با وجود مه، او در تمام سال از جمله در زمان برخورد با سرعت کامل حرکت کرده است. قاضی ناظر بر این پرونده حکم داد که "چوکتاو" و "واکوندا" هستند هر دو مقصر هستند. کلیولند-کلیفز به این تصمیم اعتراض کرد و مدعی شد که قاضی حق ندارد شهادت "چوکتاو" [[رده:کشتی های ۱۸۹۲]] [[رده:کشتی های غرق شده دریاچه هورون]] [[رده:کشتی‌های باربری دریاچه‌های بزرگ]] [[رده:کشتی های پشت نهنگ]] [[رده:کشتی های ساخته شده در کلیولند]] [[رده:کشتی های بخار ایالات متحده]] [[رده:کشتی‌های تجاری ایالات متحده]] [[رده:کشتی های غرق شده بدون تلفات]] [[رده:کشتی های غرق شده در تصادف]] [[رده:حوادث دریایی در سال 1893]] [[رده:حوادث دریایی در سال 1896]] [[رده:حوادث دریایی در سال 1900]] [[رده:حوادث دریایی در سال 1902]] [[رده:حوادث دریایی در سال 1915]] [[رده:ثبت ملی مکان‌های تاریخی در شهرستان پرسک آیل، میشیگان]] [[رده:کشتی های غرق شده در فهرست ملی اماکن تاریخی میشیگان]] [[رده: اکتشافات باستان شناسی ۲۰۱۷]] [[رده:کشتی های غرق شده در سواحل میشیگان]] [[رده:کشف‌های کشتی غرق شده توسط جری الیسون، کن مریمن و کریگ اسمیت]] [[رده: پناهگاه دریایی ملی خلیج تندر]]


title: فهرست رئیس‌جمهورهای آلمان

text: این فهرست شامل رئیس‌جمهورهای آلمان می‌باشد:


title: فهرست رئیس‌جمهورهای آلمان

text: قانون اساسی وایمار در سال ۱۹۱۹ پست ریاست جمهوری را ایجاد کرد.


title: فهرست رئیس‌جمهورهای آلمان

text: تاریخ آلمان


title: فهرست رئیس‌جمهورهای آلمان

text: رئیس‌جمهور آلمان


title: عونی کنعان

text: عونی کنعان (زادهٔ حدود ۱۹۲۸) ورزشکار بسکتبالیست اهل عراق است. او در مسابقات مردان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ حضور داشت.


title: غول کاردیف

text: غول کاردیف یکی از معروفترین حقه‌ها در تاریخ آمریکا است. ارتفاع آن و ظاهراً شبیه «مردی متحجر» بود که در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹، توسط کارگران حفر چاه در کاردیف، نیویورک کشف شد. این مجسمه و یک کپی دیگری که توسط فینیاس تیلور بارنوم ساخته شده بود، هنوز در حال نمایش هستند. نسخه اصلی در حال حاضر در موزه کشاورزان در کوپرستون، نیویورک به نمایش گذاشته شده‌است.


title: غول کاردیف

text: این غول ساخته یک تنباکوفروش نیویورکی به نام جورج هال بود. او ملحد بود و پس از بحثی در مورد کتاب مقدس تصمیم به ساختن این غول گرفت. در کتاب مقدس در سفر پیدایش ۶:۴ به موجودات غول‌پیکری که زمانی روی زمین ساکن اشاره شده‌است.


title: غول کاردیف

text: هال در ابتدا چند نفر را استخدام کرد تا برایش یک بلوک سنگی از معدن سنگ گچ در فورت دوج، آیووا به طول استخراج کنند. او به آنها گفته بود که این سنگ را برای بنای یادبود آبراهام لینکلن در نیویورک نیاز دارد. سپس او این بلوک سنگی را به شیکاگو فرستاد و در آنجا یک سنگ‌تراش آلمانی را استخدام کرد تا آن را شبیه یک مرد بتراشد و او را به مخفی کاری سوگند یاد داد.


title: غول کاردیف

text: آنها با کمک اسید و لکه گذاری کاری کردند که تا این غول قدیمی و فرسوده به نظر برسد. در نوامبر ۱۹۸۶، هال غول را با راه‌آهن به مزرعه پسر عمویش، ویلیام نیول، منتقل کرد. تا آن زمان، او برای این جعل خرج کرده بود.


title: غول کاردیف

text: نزدیک به یک سال بعد، نیوول دو نفر را به ظاهر برای حفر چاه استخدام می‌کند و آنها در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹ غول را پیدا می‌کنند. یکی از این مردان فریاد می‌زد: "یک سرخپوست پیر اینجا دفن شده‌است!"


title: غول کاردیف

text: نیوول بر فراز غول چادری برپا می‌کند از مردمی که خواهان دیدن غول بودند نفری دریافت می‌کند. او دو روز بعد قیمت را دو برابر می‌کند. این بار مردم بیشتری برای دیدن غول هجوم می‌آورند.


title: غول کاردیف

text: در نهایت، هال سهم خود را به به یک سندیکای پنج نفره می‌فروشد و آنها هم غول را برای نمایش به نیویورک منتقل می‌کنند. غول چنان جمعیتی را جذب کرد که فینیاس تیلور بارنوم ۵۰۰۰۰ دلار برای خریدن غول پیشنهاد می‌کند. وقتی سندیکا این پیشنهاد را رد می‌کند، او یک نمونه ای جعلی و دقیقاً مشابه از مجسمه می‌سازد و اعلام می‌دارد که غول اصل این است و غول کاردیف جعلی است. این امر باعث می‌شود که سندیکا از بارنوم شکایت کند.


title: غول کاردیف

text: در ۱۰ دسامبر ۱۸۶۹، هال همه داستان را برای خبرنگاران افشا می‌کند، و در ۲ فوریه ۱۸۷۰، هر دو غول به عنوان جعل در دادگاه معرفی می‌شوند. قاضی همچنین حکم می‌دهد که نمی‌توان از بارنوم به دلیل جعلی خواندن یک غول جعلی شکایت کرد.


title: بارتولینا سیسا

text: بارتولینا سیسا (; ۱۷۵۰ – ) یک زن آیمارایی و قهرمان بومی بود که شورش‌های متعددی را علیه امپراتوری اسپانیا در چارکاس، که در آن زمان بخشی از نایب‌الملک‌نشین پرو و بولیوی کنونی بود، رهبری کرد. او در کنار همسرش، رهبرسرخ‌پوستان بومی توپاک کاتاری، در سازماندهی اردوگاه‌های نظامی بومی‌ها که لاپاز را به محاصره درآورده بودند، شرکت داشت. بارتولینا عاقبت مورد خیانت قرار گرفت و به مقامات اسپانیایی تحویل داده شد که آنها نیز بعداً او را اعدام کردند.


title: بارتولینا سیسا

text: بارتولینا سیسا در حدود سال ۱۷۵۰ در جامعه بومی کاراکوتو، روستایی دررئال آدینسیا ی چارکاس در نایب‌الملک‌نشین پرو به دنیا آمد. پدر و مادرش خوزه سیسا و جوزفا وارگاس بودند. او هنوز کودک خردسالی بود که خانواده‌اش به سیکا سیکا نقل مکان کردند.


title: بارتولینا سیسا

text: بارتولینا سیسا، همسرش و دیگر رهبران بومی مانند خوزه گابریل کوندورکانکی، که بعدها به عنوان توپاک آماروی دوم معروف شد، و برادران داماسیو و توماس کاتاری در جهت هدف ایده‌آل خود، که توانمند ساختن بومیان بود، به هم پیوستند. آنها موفق شدند حدود ۱۵۰۰۰۰ بومی، عمدتاً کچوا و آیمارا را حول آرمان خود جمع کنند.


title: بارتولینا سیسا

text: در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ سیسا و توپاک کاتاری شهر لاپاز، پایتخت آن زمان چارکاس و مقر استعمار رئال اودینسیا، را با نیرویی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر محاصره کردند و بعداً ۸۰۰۰۰ نفر دیگر به آنها ملحق شدند. این شهر در دره‌ای محصور با دسترسی محدود واقع شده‌است و محاصره توانست تمام رفت و آمدها به شهر را به‌طور کامل مسدود کند. در این مدت، سیسا در همه گذرگاه‌های کوهستانی که به شهر منتهی می‌شد اردوگاه‌های نظامی برپا کرد و به عنوان فرماندهی اصلی نیروهای بومی عمل می‌کرد. در ۲۱ مه، یک نیروی نظامی اسپانیایی تلاش کرد تا محاصره را عقب زده و سیسا را دستگیر کند، اما موفق نشد.


title: اوا دل واکیا بولز

text: اوا دل واکیا بولز (Eva del Vakia Bowles) (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹۴۳)، معلم آمریکایی و بنیان‌گذار انجمن مسیحی زنان جوان در نیویورک بود. وقتی او در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک در هارلم فعالیت خود را آغاز کرد، نخستین زن سیاه‌پوستی بود که دبیرکل سازمان بوده است. بولز به‌مدت هجده سال شعبه‌های انجمن مسیحی زنان جوان را سازمان‌دهی می‌کرد و خدمات این انجمن را به‌نفع اعضای جامعه توسعه می‌داد. رئیس‌جمهور فقید، تئودور روزولت، از او به‌دلیل فعالیت‌هایش در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک طی جنگ جهانی اول، تقدیر نمود.


title: اوا دل واکیا بولز

text: اوا دل واکیا بولز در ۲۴ ژانویه ۱۸۷۵ در آلبانی، اوهایو چشم به جهان گشود. او فرزند مری جین (نی پورتر) و جان هاوکزبولز بود. پدرش اولین مدیر سیاه‌پوست مدرسه در ماریتا، اوهایو بود و بعدها به‌عنوان یکی از نخستین کارمندان سیاه‌پوست پست‌خانهٔ راه‌آهن در اوهایو فعالیت کرد. پدربزرگ پدری او، جان راندولف بولز، کشیش باپتیست بود و به‌عنوان روحانی پنجاه‌وپنجمین هنگ پیاده‌نظام ماساچوست در جنگ داخلی آمریکا خدمت می‌کرد. بولز پس از تحصیل در مدارس عمومی در آلبانی برای تکمیل تحصیلات به کالج کسب‌وکار بلیس در کلمبوس رفت و در همان زمان در کلاس‌های تابستانی دانشگاه ایالتی اوهایو شرکت کرد.


title: اوا دل واکیا بولز

text: بولز حرفهٔ خود را به‌عنوان استاد در چند کالج مربوط به سیاه‌پوستان آغاز کرد: مدرسهٔ عادی چندلر در لکسینگتون، کنتاکی، کالج سنت آگوستین در رالی، کارولینای شمالی و مدرسه سنت پل در لارنس ویل، ویرجینیا. در سال ۱۹۰۵، هنگامی که او به تدریس در ویرجینیا مشغول بود، ادی ویتز هانتون که همسرش ویلیام دبیر انجمن مسیحی مردان جوان در هارلم بود، به بولز نزدیک شد. هانتون او را برای رهبری پروژهٔ خواهری در انجمن مسیحی زنان جوان نیویورک استخدام کرد تا نیازهای زنان جوان را پیگیری کند. وقتی بولز در آن سال در آنجا مشغول به فعالیت شد، نخستین زن سیاه‌پوستی بود، که به‌عنوان دبیر انجمن مسیحی زنان جوان تا آن روزگار در ایالات متحده استخدام شده بود. در سال ۱۹۰۸، او در رشتهٔ مددکاری اجتماعی در دانشگاه کلمبیا در دانشکدهٔ بشردوستی تحصیل نمود.


title: اوا دل واکیا بولز

text: بولز پس از گذراندن دورهٔ تحصیلات خود میان سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲، به‌عنوان مددکار اجتماعی در خیریه‌های مرتبط کلمبوس، اوهایو فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۳، او به نیویورک بازگشت تا به‌عنوان دبیر هیئت ملی کمیتهٔ فرعی انجمن مسیحی زنان جوان مربوط به کار رنگین‌پوستان فعالیت کند. بولز مسئولیت افزایش خدمات به زنان سیاه‌پوست را برعهده گرفت. با وجود تفکیک شعبه‌ها، او پیشنهاد داد که هر شهر فقط یک انجمن مسیحی زنان جوان داشته باشد، زیرا معمولاً شعبه‌های سفیدپوستان امکانات و بودجهٔ بهتری داشتند. بولز شعبه‌های سیاه‌پوستان را وابسته به مدیریت زنان سفیدپوست و آنان را از بسیاری امکانات محروم کرد. بولز معتقد بود که این ساختار به زنان هر دو نژاد فرصت می‌دهد تا در کنار هم فعالیت کنند. انجمن مسیحی زنان جوان در جنگ جهانی اول بودجه‌ای برای گسترش بیشتر خدمات در جوامع سیاه‌پوست و مراکز مشاغل صنعتی دایر و همچنین تجهیزات صنایع شیمیایی فراهم کرد. آن‌ها همچنین پانزده غذاخوری افتتاح کردند و تسهیلاتی برای سرگرمی سربازان و خانواده-های‌شان تدارک دیدند. فرایند استخدامی بولز چنان موفقیت‌آمیز بود که او تعداد کارکنان سیاه‌پوست را از یک نفر به بیش از شصت نفر رساند. رئیس‌جمهور فقید، تئودور روزولت، به‌دلیل تلاش‌های بولز از بودجهٔ جایزهٔ نوبل خود، ۴۰۰۰ دلار و امکان سکونت به وی اعطا کرد.


title: اوا دل واکیا بولز

text: بولز همچنان هیئت ملی را در تنگنا قرار داد تا نمایندگی‌های بیشتری در سطوح محلی و ملی به زنان سیاه‌پوست تخصیص دهند. در سال ۱۹۲۴، آن‌ها اولین نمایندگی را در هیئت ملی به دست آوردند و بولز در افزایش کارکنان سیاه‌پوست مرکز اصلی به نُه نفر به‌علاوهٔ سه کارمند میدانی، بسیار موفق بود. او به سراسر کشور سفر کرد و شعبه‌های بیشتری از انجمن مسیحی زنان جوان گشود و نیز تلاش بسیاری برای گسترش شعبه‌ها در آفریقا و کشورهای حوزهٔ کارائیب انجام داد. در سال ۱۹۳۲، بولز سرخورده از برنامه‌های اصلاح سازمانی، از انجمن مسیحی زنان جوان استعفا داد. او در آن زمان به‌عنوان دبیر انجمن ملی بازرگانی رنگین‌پوستان و رئیس امداد زنان مربوط به اتحادیهٔ ملی کسب‌وکار رنگین‌پوستان نیز مشغول به فعالیت شد. هنگامی که بولز از انجمن مسیحی زنان جوان کناره‌گیری کرد، به‌عنوان کارمند به دفتر مشترک انجمن ملی بازرگانی و اتحادیهٔ ملی کسب‌وکار پیوست تا به فرصت‌های اقتصادی سیاه‌پوستان کمک کند. در سال ۱۹۴۳، در آغاز جنگ جهانی دوم، بولز به‌عنوان مدیر اجرایی دفاع شخصی مناطق هارلم و ریورساید نیویورک برگزیده شد.


title: اوا دل واکیا بولز

text: بولز در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ در بیمارستان عمومی ریچموند در ریچموند، ویرجینیا، درحالی‌که برای دیدار خواهرزاده‌اش رفته بود، چشم از جهان فروبست. آرشیوهای انجمن مسیحی زنان جوان شامل مدارکی دال بر تلاش‌های بولز برای توسعهٔ انجمن مسیحی زنان جوان در جوامع آفریقایی ـ آمریکایی و نیز در جنگ جهانی اول است.


title: فرانک استیلول

text: فرانکلین «فرانک» جی.بی. استیلول (Franklin "Frank" J.B. Stilwell) (زادهٔ ۱۹۴۴ میلادی)، متخصص اقتصاد سیاسی و استاد بازنشسته افتخاری استرالیایی است. او، در همکاری با ایوان جونز، گاوان بوتلر، مارگاریت پاور، دیبیش بهاتاچاریا، گیلوم سپمسون-لی و تید ویل‌رایت، برای تأسیس یک دپارتمان مستقل اقتصاد سیاسی در دانشگاه سیدنی، معروف است. حوزه‌های پژوهشی مورد علاقه وی شامل نظریات اقتصاد سیاسی، نابرابری، شهرنشینی، توسعه منطقه‌ای، سیاست اقتصادی استرالیا و ماهیت کارِ مزدی است. کتاب‌های درسی که او در رابطه با موضوع اقتصاد سیاسی نوشته است به عنوان مواد درسی استاندارد برای تمامی دانشجویانی که در استرالیا حوزه اقتصاد سیاسی را می‌آموزند، تدریس می‌گردد. دستاورد استیلول در حوزه اقتصاد دگراندیشانه، او را به یکی از شخصیت‌های برجسته چپِ-نو در استرالیا مبدل کرده است.


title: فرانک استیلول

text: استیلول در ۱۹۴۴ میلادی در شهر لندن به دنیا آمد. مادر وی معلم مدرسه ابتدایی کودکان بود و پدرش به عنوان منشی در اداره گمرکات و مالیات تولیدی (HM Customs and Excise) کار می‌کرد. پدر وی از سیاست‌های محلی لذت می‌برد و پس از این‌که خانواده به همپشر نقل مکان کردند تا به محل کار وی که در نزدیکی اسکله‌های ساوت‌همپتون بود نزدیک باشند، چندی بعد او شهردار ایست‌لی شد. آن‌گونه که استیلول در یک مصاحبه خود با "سیدنی مورنینگ هرالد" گفت: «[پدر من] در اوایل مستقل بود… اما بعدتر به عنوان عضو شورای محافظه کار به حزب محافظه کار پیوست. او پس از آن به عضویت این حزب درآمد که محافظه‌کارها تهدید نمودند که کسی دیگری را به عنوان نامزد در سمت او معرفی نمایند … او تا آخر واقع‌گرایانه عمل می‌کرد». استیلول مدرک لیسانس خود را در علوم اجتماعی از دانشگاه ساوت‌همپتون و مدرک دکترای را در رشته اقتصاد از دانشگاه ریدینگ کسب کرد. او در دانشگاه ریدینگ استاد دانشگاه شد و برای دو سال در آنجا تدریس کرد تا این‌که به استرالیا مهاجرت نموده و به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه سیدنی تدریس نمود.


title: فرانک استیلول

text: استیلول در ۱۹۷۰ میلادی وارد دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی شد، دانشکدهٔ که روی روش‌های کمی و کیفی تدریس اقتصاد عمیقاً در میان خود اختلاف نظر داشت. ریشه‌های این مشاجره‌ها به ظهور جنبش‌های اجتماعی جدید در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی برمی‌گشت، به‌ویژه: مبارزات ضد خدمت اجباری سربازی پیرامون جنگ ویتنام، جنبش زنان، تظاهرات ضد-آپارتاید و ضد-اسپرنگباک و اعتراض‌های حقوق سیاه‌پوستان. بیشتر دانشجویان برای تغییر اجتماعی پیشرونده به‌طور مشتاقانه مبارزه می‌کردند. در حوزه سیاست، حکومت انتخابی ۱۹۷۲ حزب کارگر استرالیا به رهبری گاف ویتلم، یک روش بدیل را برای مدیریت اقتصادی استرالیا در آینده باز نمودند. بحران رکود تورمی و فراهم نمودن آموزش دانشگاهی به‌طور رایگان در استرالیا نیز به‌طور چشمگیری بر فرهنگ سیاسی آن دوره تأثیر گذاشته بود. سنت‌های دگراندیشی آکادمیک در سایر مکان‌ها، از جمله پاریس و برکلی، نیز در حال داغ شدن و به چالش کشیدن سلسله مراتب آکادمیک بود؛ سیستم چپ-نو ظهور کرد تا سلطه ارتدکس-مارکسیسم را به چالش بکشد. در سیدنی که یک منطقه محلی محسوب می‌گردد، جنبش تحریم‌های سبز (Green bans) ظرفیت خود برای جذب بازیگران مختلف، از فعالین اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری گرفته تا ائتلاف میان آن‌ها و به چالش کشیدن ساختارهای حاکم قدرت، را به نمایش گذاشت. در همین چارچوب تغییر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بود که جنبشی برای به چالش کشیدن بنیادی روش‌های متعارف آموزش اقتصادی، شکل گرفت.


title: فرانک استیلول

text: برنامه درسی اقتصاد در جریان دهه ۱۹۶۰ میلادی در دانشگاه سیدنی به‌طور غالب ترکیبی از اقتصاد خرد، اقتصاد کلان (متأثر از جان مینارد کینز) و مطالعه مؤسسات اقتصادی استرالیایی و بین‌المللی بود. کولین سیمکین و وارین هوگان در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ میلادی به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی گماشته شدند تا برنامه درسی را «مدرنیته» نموده و رشته‌های آموزشی را بیشتر به‌سوی نظریه نئوکلاسیکی و ریاضی سوق دهند. این دو استاد توسط معاون دانشگاه استاد بروس ویلیام، کسی که قبلاً به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه منچستر در انگلستان تدریس می‌کرد، انتخاب گردیده بودند. آن‌ها شخصیت‌های اصلی بودند که برای رفتن به‌سوی اصلاحاتی که ریاضی و نظریه نیوکلاسیکی در آن غالب بود، تلاش می‌کردند. بسیاری از دانشجویان و کارکنان علمی با این اصلاحات مقاومت نشان دادند. دانشیار تید ویل‌رایت در ۱۹۷۰ میلادی نامهٔ به معاون رئیس دانشگاه نوشته و طی آن تقاضای یک بررسی رسمی از دانشکده را ارایه کرد. چندین تن از اعضای دانشکده که توسط هوگان و سیمکین استخدام شده بودند، متعاقباً با ویل‌رایت یکجا شدند، از جمله: دیبیش بهاتاچاریا، گاوان بوتلر، فرانک استیلول و ایوان جونز. دانشجویان شکایت نمودند که مضامین اقتصادی آن‌ها بیشتر نظری بوده و درست تدریس نمی‌شدند. خصومت آن‌ها زمانی چند برابر شد که پل ساموئلسون، احتمالاً تاثیرگذارترین اقتصاددان آن دوره، به سیدنی آمد: سخنرانی علمی عمومی وی در دانشگاه روی یک موضوع اقتصاد ریاضی بود که با نگرانی اکثریت شاگردان مواجه شده و تا زمانی که او سخنرانی علمی خود را به پایان رساند، کلاس آموزشی تقریباً خالی شده بود. یک کنفرانس اقتصادی رادیکال در ۱۹۷۳ میلادی توسط سه تن از دانشجویان – استیو کین، ریچارد فیلدز و گریگ کاف – برگزار گردید.


title: فرانک استیلول

text: همزمان، اختلاف عقیده میان دانشجویان و استادان در دانشکده فلسفه دانشگاه سیدنی نیز فوران کرده بود، چون اساتید با معرفی کلاس‌های فمینیسم و فلسفه مارکسیستی (در سال قبل) مخالفت نموده بودند. دانشجویان اقتصاد (که توسط استیلول تدریس می‌شدند) به حمایت از اعتراضی که کارکنان و دانشجویان ناراضی دانشکده فلسفه آغاز کرده بودند، رأی دادند. در حدود ۲۰۰ دانشجوی اقتصاد در «روز اعتراض» در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۳ شرکت نموده و تقاضا نمودند تا رشته‌های آموزشی اقتصاد به‌طور اساسی تغییر داده شود. اعتراض‌های بسیاری به ادامه آن انجام شد. در جلساتی که میان دانشجویان و کارکنان ناراضی برگزار شد، تصمیم‌های پیرامون برنامه درسی که آن‌ها می‌خواستند اتخاذ گردید که شامل یک ساختار کثرت‌گرا و ترکیبی از انواع بینش‌ها از تفکر اقتصادی دگراندیش بود. پروفسور هوگان و سیمکین، طبق پیش‌بینی، این برنامه درسی را رد نمودند. دانشکده اقتصاد با برگزاری یک بررسی رسمی به این مسئله واکنش نشان داده و پات میل که دانشیار در دانشکده حسابداری بود، ریاست این بررسی را بر عهده گرفت.


title: فرانک استیلول

text: کمیته میلز نتیجه‌گیری نمود که تأسیس یک دانشکده اقتصاد سیاسی بهترین راه‌حل خواهد بود، چون اساتید در دانشکده اقتصاد به پیشنهادهای دانشجویان و کارکنان پیرامون تغییرات در برنامه درسی، وقع نمی‌گذاشتند. دانشکده اقتصاد در ۱۹ آوریل ۱۹۷۴ تصمیم گرفت تا نتیجه‌گیری کمیته میلز را تأیید نماید. دانشجوی دانشکده حقوق، مالکوم ترنبول به‌طور داوطلبانه تلاش نمود تا در این مشاجره «میانجی‌گری» نموده و وحدت را در دانشکده اقتصاد حفظ نماید، اما هیچ ثمری در پی نداشت. شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) در ۱۹۷۶ میلادی که یکی دیگر از دانشجویان دانشکده حقوق، دیوید پاچ رئیس آن بود، از طرح رشته آموزشی جداگانه اقتصاد سیاسی و ایجاد یک دانشکده اقتصاد سیاسی جدید حمایت نمودند. هیئت استادان دانشگاه که تلاش می‌نمودند تا به این کشمکش در محیط دانشگاه پایان دهند، به‌طور رسمی ایجاد یک رشته آموزشی جدید اقتصاد سیاسی را پذیرفتند و تصمیم گرفتند تا از ۱۹۷۵ میلادی آغاز گردد، اما معاون دانشگاه، بروس ویلیام ایجاد یک دانشکده مجزا را رد کرد. این عدم موافقت میان تقاضای‌های عمومی و به‌کارگیری قدرت اجرائی، مبانی یک نزاع دوامدار را فراهم می‌کرد.


title: فرانک استیلول

text: کلاس‌های سال اول و دوم برنامه فوق لیسانس رشته اقتصاد سیاسی بیشتر مورد پسند مردم واقع شد. در آوریل ۱۹۷۵، استاد جوان رابینسون از دانشگاه کمبریج در انگلستان، از دانشگاه سیدنی دیدار نموده و در کلاس درسی والاس سخنرانی کرد، او اظهار داشت که اقتصاد سیاسی یک مبنای بهتری برای مطالعه مسائل اقتصادی است. نخستین کنفرانس ملی اقتصاد سیاسی که در ۱۹۷۶ میلادی در این دانشگاه برگزار شد، ۱۵۰۰ نفر را از سراسر استرالیا به‌سوی خود جلب کرد. بیشتر شرکت‌کنندگان از برکناری ویتلم نیز خشمگین بودند. با این حال، تنش‌ها در میان دانشکده اقتصاد روی موضوعاتی مانند استخدام کادر علمی دانشکده و مخالفت با توسعه بیشتر برنامه درسی همواره ادامه داشت. در ۱۹۸۲/۸۳ میلادی، اقتصاددانان سیاسی هراس داشتند که رشته آموزشی اقتصاد سیاسی که هنوز نوپا بود از دست خواهد رفت، چون اساتید دانشکده اقتصاد و حامیان آن‌ها یک فرایند «تغییر ساختار مدرک تحصیلی» را آغاز کرده بودند. در واکنش به آن، شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) یک رأی‌گیری برای تصمیم‌گیری در مورد موضوع ادغام اجباری راه اندازی نمودند که طی آن هشتاد درصد از دانشجویان دانشکده اقتصاد به نفع حفظ دو جریان مجزا رأی دادند.


title: فرانک استیلول

text: دانشجویان اعتراض‌های بیشتری را در زمستان سال ۱۹۸۳ میلادی سازماندهی کردند. در ۸ ژوئن، برخی دانشجویان یک ماشین بدون انجن را به محوطه دانشگاه آورده و روی چمن در صحن اصلی دانشگاه گذاشتند. این ماشین که به‌وسیله یک بنر با متن «دانشکده اقتصاد سیاسی» مزین شده بود، به عنوان مرکزی برای تبادل اطلاعات میان جنبش اعتراضی استفاده می‌گردید. این خودرو برای سه هفته در آنجا باقی ماند و به‌طور شبانه‌روزی دانشجویان اقتصاد سیاسی مانند استیفین ین، ماریا باراک و پل پورتئوس، از آن محافظت می‌نمودند. در ۱۵ ژوئن، دانشجویان وارد برج ساعت در صحن اصلی دانشگاه شده و آنجا را تصرف کردند. براساس تخمین مسئولین دانشگاه، ۹۶ دلار خسارت به عقربه‌های ساعت وارد شده بود. پس از آن در ۲۰ ژوئن، فعالین دانشجو درب ورودی اتاق هیئت استادان دانشگاه را مسدود نمودند، جاییکه جلسه‌ای برای تصمیم‌گیری در مورد این‌که دانشگاه چه کاری در رابطه با تغییر ساختار در دانشکده اقتصاد انجام دهد، تنظیم شده بود. پس از این‌که دانشجویان متقاعد شدند تا از درب دروازه دور شوند و جلسه نیم ساعت به تأخیر آغاز گردید، تعدادی از معترضین از سمت بیرون به بام این اتاق بالا رفته و همواره به مختل نمودن کار جلسه ادامه دادند. مسئولین دانشگاه اقدام انضباطی را بر علیه شش تن از دانشجویان معترض در پیش گرفتند: دیوید ری، آدام روریس، تونی ویست‌مور، دانیل لوسکومب، کریس گریشن و انتونی البانیس.


title: فرانک استیلول

text: تغییر ساختار در مدرک تحصیلی این دانشکده باعث ایجاد وضعیتی شد که از ۱۹۸۷ میلادی به بعد، برای دانشجویانی که می‌خواستند در دانشگاه سیدنی اقتصاد بخوانند دو گزینه باز بود – پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (BEc) که در برنامه درسی آن آموزش علم اقتصاد و اقتصادسنجی الزامی است، یا پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (Bec) (علوم اجتماعی) که در این رشته دانشجویان می‌توانند از گزینه‌های رشته علم اقتصاد یا اقتصاد سیاسی یکی آن را انتخاب نموده و مدرک تحصیلی مجزا کسب کنند. تبلیغات منفی به هدف زیر سؤال بردن اعتبار مدرک تحصیلی اقتصاد سیاسی از جانب خبرنگارانی چون پی.پی. مک‌گوینیس، دیوید کلارک و دانشجوی پیشین دانشگاه سیدنی و رهبر راست‌گرا، تونی ابوت آغاز شد. با این همه، اقتصاد سیاسی به شکوفایی خود در میان این ترتیبات جدید مدرک تحصیلی ادامه داد. استیلول در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان نخستین رئیس برنامه اقتصاد سیاسی گماشته شده و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی در سمت خود باقی ماند. در آن زمان، برخی گزینه‌های سال سوم دوره لیسانس معرفی شده بودند و برنامه اختصاصی سال-چهارم، شاگردان عالی را بخود جذب می‌کرد. با معرفی یک برنامه فوق لیسانس اقتصاد (علوم اجتماعی) که بیشتر متمرکز بر پژوهش بود در ۱۹۹۰ میلادی و معرفی یک برنامه کارشناسی ارشد که روی اقتصاد سیاسی استرالیا متمرکز بود در ۱۹۹۹ میلادی، قدم‌های برای برنامه‌های مطالعات فوق لیسانس در رشته اقتصاد سیاسی نیز برداشته شده بود. اما، انواع مختلف تهدیدها نسبت به برنامه اقتصاد سیاسی شروع به ظهور کرد.


title: فرانک استیلول

text: از ۱۹۹۶ میلادی به بعد، حکومت استرالیا به رهبری جان هوارد به‌طور قابل‌ملاحظه حمایت مالی از تمامی دانشگاه‌ها را متوقف نموده و آن‌ها را وادار نمود تا خود به‌طور قاطعانه منابع عایداتی جایگزین جستجو نمایند. جذب دانشجویان بین‌المللی که پول پرداخت می‌کردند به بازی اصلی مبدل شد و در این میان دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی جایگاه خوبی برای مبدل شدن به بازیگر بزرگ داشت. این دانشکده به دانشکده اقتصاد و کسب‌وکار تغییر نام داد؛ و رشته‌های آموزشی جدید مانند سیستم‌های اطلاعات کسب‌وکار و کسب‌وکار بین‌المللی در آن ایجاد شدند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۰۰ ایالات متحده بیست و نهمین دوره چهار ساله انتخابات ریاست جمهوری بود که در روز سه شنبه، ۶ نوامبر ۱۹۰۰ برگزار شد. در دور مجدد رقابت‌های سال ۱۸۹۶، ویلیام مک کینلی، رئیس‌جمهور فعلی جمهوری‌خواه، رقیب دموکرات خود، ویلیام جنینگز برایان را شکست داده بود. پیروزی مک‌کینلی او را به اولین رئیس‌جمهوری تبدیل کرد که از زمانی که اولیس اس. گرانت در سال ۱۸۷۲ موفق به انجام این کار شده بود، در انتخابات مجدد پیروز شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: مک کینلی و برایان هر کدام با مخالفت اندکی در حزب خود مواجه شدند. اگرچه برخی از دموکرات‌های طلایی احتمال کمپین دریاسالار جورج دیوئی را بررسی کردند، برایان به راحتی در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۹۰۰ پس از کناره‌گیری دیوئی از رقابت، دوباره نامزد شد. مک کینلی به اتفاق آرا در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۱۹۰۰ دوباره نامزد شد. از آنجایی که گرت هوبارت، معاون رئیس‌جمهور در سال ۱۸۹۹ درگذشته بود، مجمع جمهوری خواهان، فرماندار نیویورک، تئودور روزولت را به عنوان معاون مک کینلی انتخاب کرد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: بازگشت رونق اقتصادی و پیروزی اخیر در جنگ اسپانیا و آمریکا به مک کینلی کمک کرد تا یک پیروزی قاطع به دست آورد، در حالی که موضع ضد امپریالیستی برایان و حمایت مداوم از دو فلزی (یک استاندارد پولی است که در آن ارزش واحد پولی معادل مقادیر معینی از دو فلز، معمولاً طلا و نقره، تعریف می‌شود که نرخ مبادله ثابتی را بین آنها ایجاد می‌کند) تنها حمایت محدودی را به خود جلب کرد و ایالت نبراسکا را برای یک بار از دست داد. مک‌کینلی اکثر ایالت‌های خارج از بلوک جامد جنوب (بلوک رای‌گیری انتخاباتی ایالت‌های جنوب ایالات متحده برای موضوعاتی بود که به ویژه برای منافع دموکرات‌ها در آن ایالت‌ها مهم تلقی می‌شد) را در اختیار داشت و ۵۱٫۶٪ از آرای عمومی را به دست آورد. نتایج انتخابات مشابه نتایج سال ۱۸۹۶ بود، اگرچه مک کینلی چندین ایالت غربی و برایان، کنتاکی را انتخاب کردند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: شش ماه پس از دوره دوم ریاست جمهوری خود، مک کینلی در سپتامبر ۱۹۰۱ ترور شد و روزولت معاون رئیس‌جمهور جانشین او شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: او ۹۲۶ نماینده در کنوانسیون جمهوری خواهان، که در فیلادلفیا در ۱۹ تا ۲۱ ژوئن تشکیل شد، مجدداً ویلیام مک کینلی رئیس‌جمهور را با تحسین نامزد کرد. توماس سی پلات، «رئیس» حزب جمهوری خواه ایالت نیویورک، تئودور روزولت، فرماندار محبوب نیویورک را دوست نداشت، حتی با وجود اینکه او یک جمهوریخواه بود. تلاش‌های روزولت برای اصلاح سیاست نیویورک - از جمله سیاست جمهوری‌خواهان - باعث شد که پلات و دیگر رهبران جمهوری‌خواه ایالتی، رئیس‌جمهور مک‌کینلی را تحت فشار قرار دهند تا روزولت را به عنوان نامزد جدید معاونت ریاست‌جمهوری بپذیرد، بنابراین جایگاهی را که در زمان مرگ گرت هوبارت، معاون رئیس‌جمهور در سال ۱۸۹۹ بازمانده بود، پر کرد. پلات، معاون روزولت، روزولت را از سیاست ایالت نیویورک برکنار خواهد کرد. اگرچه روزولت تمایلی به پذیرش نامزدی معاونت رئیس‌جمهور نداشت، که او آن را یک دفتر نسبتاً پیش پا افتاده و بی قدرت می‌دانست، اما محبوبیت زیاد او در میان اکثر نمایندگان جمهوری خواه باعث شد مک کینلی او را به عنوان معاون جدید خود انتخاب کند. به‌طور کاملاً غیرمنتظره، روزولت در سپتامبر ۱۹۰۱، زمانی که مک کینلی در بوفالو، نیویورک ترور شد، به ریاست جمهوری ارتقا یافت.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: پس از بازگشت دریاسالار جورج دیویی از جنگ اسپانیا و آمریکا، بسیاری به او پیشنهاد کردند که با نامزدی دموکرات‌ها برای ریاست جمهوری نامزد شود. با این حال، دیویی قبلاً با ازدواج با میلدرد مک‌لین هازن کاتولیک (بیوه ژنرال ویلیام بابک هیزن و دختر واشینگتن مک‌لین، صاحب واشینگتن پست) در نوامبر ۱۸۹۹ و دادن خانه‌ای که ملت به او داده بود، باعث خشم برخی پروتستان‌ها شده بود. به دنبال جنگ نامزدی او نیز تقریباً بلافاصله با تعدادی از گاف‌های روابط عمومی مواجه شد. روزنامه‌ها شروع به حمله به او به عنوان ساده لوح کردند پس از نقل قول او مبنی بر اینکه کار رئیس‌جمهور آسان خواهد بود، زیرا رئیس اجرایی صرفاً از دستورات در اجرای قوانین تصویب شده توسط کنگره پیروی می‌کرد و او «قوانین کنگره را به همان اندازه من صادقانه اجرا خواهد کرد.» همیشه دستورات مافوقم را اجرا کرده‌ام.» اندکی پس از آن، او اعتراف کرد که پیش از این هرگز در انتخابات ریاست جمهوری رای نداده‌است، و ذکر کرد که تنها مردی که تا به حال به او رای می‌داد، اگر رای می‌داد، گروور کلیولند بود. او انتقادات بیشتری را برانگیخت وقتی که به‌طور غیرمنتظره (و پیشگویی) به یک خبرنگار روزنامه گفت: «جنگ بعدی ما با آلمان خواهد بود.»


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: کمپین دیویی با سطحی از بدبینی توسط دموکرات‌های طلایی مواجه شد که به حمایت کمپین او وابسته بود. برخی حتی از برایان حمایت کردند، زیرا معتقد بودند که او نامزد قوی تری است. سه روز پس از نامزدی او، کمپین او به دلیل اشتباهات ذکر شده آسیب دیده بود، شایعاتی در مورد کناره‌گیری قریب‌الوقوع دیویی منتشر شد که نادرست بود. با این حال، صدمات بیشتر زمانی ایجاد شد که مشخص شد رهبران حزب دموکرات ورمونت با دیویی دشمنی دارند و کاملاً به برایان متعهد هستند. اوهایو نیز به‌طور مشابه از برایان استفاده کرد، اگرچه با این اخطار که برخی از رهبران پیشنهاد کردند که همه ذکرهای نقره در پلت فرم حزب حذف شود. در ۵ می، جان رول مک‌لین، برادر شوهر و مدیر کمپین مؤثر دیویی، از کمپین جدا شد و به‌طور گسترده‌ای تصور می‌شد که اکنون در سکوت از برایان حمایت می‌کند. در ۱۷ می، دیویی متوجه شد که شانس بسیار کمی برای او وجود دارد که بتواند نمایندگان کافی در میان ایالت‌های غربی و جنوبی جمع کند تا احتمالاً برایان را از دستیابی به دو سوم نمایندگان در کنوانسیون بازدارد، و علناً اظهار داشت که او دیگر حتی نمی‌داند چرا او تصمیم گرفته بود که اصلاً نامزد ریاست جمهوری شود. او در این زمان عملاً عقب‌نشینی کرد. پس از این رونق بزرگی برای نامزدی او به عنوان معاون رئیس‌جمهور در کنار برایان وجود داشت. با این حال دیویی قاطعانه از در نظر گرفتن خودداری کرد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: ویلیام جنینگز برایان پس از کناره‌گیری دیویی از رقابت با مخالفت واقعی کمی مواجه شد. برایان در کنوانسیون ملی دموکرات سال ۱۹۰۰ که در کانزاس سیتی، میسوری، در ۴ تا ۶ ژوئیه برگزار شد، پیروز شد و ۹۳۶ رای نمایندگان برای نامزدی را به دست آورد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: نامزدهای رسمی یا احتمالی برای نامزدی معاونت ریاست جمهوری:


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: پوپولیست‌ها به عنوان سومین حزب بزرگ کشور، در سال ۱۸۹۶ تصمیم سازمانی گرفتند که با حزب دموکرات در سطح ملی «ادغام» شوند - هویت آنها با نامزدی دو نامزد مختلف برای معاونت رئیس‌جمهور از هم جدا ماند. در سطح ایالتی، احزاب محلی پوپولیست آزاد بودند تا هر طور که صلاح می‌دانستند به پیش بروند. در ایالت‌های پلین، پوپولیست‌ها با دموکرات‌ها ترکیب شدند و در برخی ایالت‌ها به‌طور کامل جایگزین آنها شدند. در جنوب، پوپولیست‌ها با حزب جمهوری خواه ادغام شدند. نتیجه نهایی، اگرچه برایان شکست خورد، این بود که پوپولیست‌ها به میزان زیادی نماینده خود را در کنگره افزایش دادند، از ۱۰ به ۲۶. با این حال، در چندین ایالت جنوبی، قوه مقننه همچنان تحت کنترل دموکرات‌ها بود و آنها شروع به تصویب یک سری قوانین کردند. حق رای رای‌دهندگان سیاه‌پوست را با هدف تضعیف یک بلوک مهم از آرای پوپولیست حذف کنید. این حرکت پیامدهای مورد نظر خود را داشت، زیرا در انتخابات میان دوره ای سال ۱۸۹۸، تعداد نمایندگان پوپولیست‌ها در مجلس نمایندگان به ۹ نفر کاهش یافت که کمترین میزان از زمان تأسیس حزب بود.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: رفتار حزب دموکرات با پوپولیست‌ها منجر به دودستگی در حزب شد. در ۱۷ مه ۱۸۹۹، رهبران حزب پوپولیست در سنت. لوئیس و خطی را صادر کرد و خواستار سیاست «میانه راه» شد که در آن حزب از تلاش‌های آینده برای همجوشی خودداری می‌کرد. هدف اصلی این بیانیه، رئیس ملی حزب، ایالات متحده آمریکا بود. سناتور ماریون باتلر از کارولینای شمالی، که از طریق ادغام با جمهوریخواهان کارولینای شمالی به مجلس سنا انتخاب شده بود، و قبلاً برای نامزدی مجدد ویلیام جی برایان توسط پوپولیست‌ها در سال ۱۹۰۰ کار می‌کرد. رهبران طرفدار ادغام پوپولیست‌ها مبارزه کردند. در اوایل سال ۱۹۰۰. اولین حزب ایالتی که انشعاب پیدا کرد، حزب نبراسکا بود که در جریان کنوانسیون ایالتی خود در ۱۹ مارس تقسیم شد. در نهایت، پوپولیست‌های فیوژن تصمیم گرفتند که یک کنوانسیون ملی جداگانه برگزار کنند، وقتی مشخص شد که پوپولیست‌های اوهایو طرفدار همجوشی نیستند، و در حال کار برای سازماندهی کنوانسیونی بودند که برایان را نامزد نمی‌کرد، بلکه یک بلیط مستقل را نامزد می‌کرد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: کنوانسیون ملی پوپولیستی «فیوژن» در یک چادر بزرگ درست در غرب سیوکس فالز، داکوتای جنوبی، در ۹ می گرد هم آمد و به اتفاق آرا برایان را برای ریاست جمهوری نامزد کرد. چارلز تاون، رهبر حزب جمهوری‌خواه نقره‌ای، تقریباً به اتفاق آرا به‌عنوان معاون وی معرفی شد، و تنها با مخالفت ضعیف نماینده جان لنتز از اوهایو روبرو شد. زمانی که آدلای استیونسون نامزدی معاون دموکرات ریاست جمهوری را بر تاون به دست آورد، تاون از رقابت کنار کشید و پوپولیست‌های فیوژن از استیونسون حمایت کردند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: در نشستی در سینسیناتی، اوهایو، جناح «میانه راه» پلتفرمی را اتخاذ کرد که خواستار ایجاد پول فیات، مالکیت دولت بر صنایع کلیدی و باز کردن زمین‌های حفاظت شده برای توسعه اقتصادی شد. تاجر وارتون بارکر برای ریاست جمهوری نامزد شد، در حالی که نماینده ایگناتیوس دانلی به عنوان معاون او انتخاب شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: سوسیال دموکراسی آمریکا در ژوئن ۱۸۹۷ تأسیس شد و بعداً در سال ۱۸۹۸ به عنوان حزب سوسیال دموکرات آمریکا اصلاح شد، در حالی که حزب سوسیالیست کارگر آمریکا درگیر مبارزات داخلی بود. جیمز اف کری که به عضویت شورای شهر هاورهیل ماساچوست انتخاب شده بود، از حزب کارگر سوسیالیست اخراج شد. یوجین وی. دبز، کری و سیلوستر کلیهر حزب سوسیال دموکرات را تأسیس کردند. کری و لوئیس ام. اسکیتز به مجلس نمایندگان ماساچوست و جان سی چیس به عنوان شهردار هاورهیل انتخاب شدند. ویکتور ال. برگر حزب را در میلواکی، ویسکانسین رهبری کرد و فهرستی از نامزدها تقریباً شش درصد از آرا را در انتخابات ۱۸۹۸ به دست آوردند. بیست عضو تا سال ۱۹۰۰ به این سمت انتخاب شدند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: موریس هیلکویت و اعضای جناح او، کانگوروها، در حزب کارگر سوسیالیست تلاش کردند تا دانیل دی لئون را از رهبری حزب در کنوانسیون ۱۸۹۹ برکنار کنند. جناح کانگورو از حزب حذف شد و حزب کارگر سوسیالیست خود را تشکیل داد. جناح کانگورو در دادگاهی علیه دی لئون به دلیل کنترل حزب شکست خورد. آنها جاب هریمن را به عنوان رئیس‌جمهور و ماکس اس. هیز را برای معاون رئیس‌جمهور نامزد کردند، اگرچه قرار نبود در انتخابات ۱۹۰۰ شرکت کنند و در عوض برای سازش با حزب سوسیال دموکرات آمریکا مورد استفاده قرار گرفتند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: سوسیال دموکرات‌ها به کنگوسیون کانگورو دعوت شده بودند، اما با وجود اینکه سوسیال دموکرات‌ها از اتحاد بین احزاب حمایت کردند، نپذیرفتند. هیئت اجرایی ملی سوسیال دموکرات به جناح کانگورو اجازه داد تا نمایندگانی را به کنوانسیون ملی خود بفرستد. کانگوروها قطعنامه ای در حمایت از وحدت تصویب کردند و کمیته وحدت ایجاد کردند. شصت و هفت نماینده از سی و دو ایالت با کنوانسیون ۱۹۰۰ هماهنگ کردند و با تحسین به اعطای نامزدی ریاست جمهوری خود به دبس رأی دادند. هیز و هریمن هر دو برای نامزدی معاون رئیس‌جمهور نامزد شدند و هریمن برنده آن شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: هیئت اجرایی در ۱۲ مه ۱۹۰۰ اعلام کرد که از اتحاد با کانگوروها پس از متهم کردن بیش از حد جزم اندیشی و ممانعت از رفراندوم وحدت حمایت نخواهند کرد. کمیته وحدت کانگورو برگه‌های رای را برای اعضای هر دو گروه ارسال کرد و هر دو به نفع اتحاد رای دادند. کانگوروها دبز و هریمن را به عنوان بلیت ریاست جمهوری خود معرفی کردند که دبز در ۳۱ ژوئیه پذیرفت. دبز و جورج دی. هرون کمپین حزب را در ۲۹ سپتامبر در تالار موسیقی شیکاگو آغاز کردند. دبز ۸۷۹۴۵ رای دریافت کرد که بیشترین میزان حمایت او از نیویورک و ایلینویز بود. دبز بیش از ده برابر آرای حزب کارگر سوسیالیست در شیکاگو در انتخابات ۱۸۹۶ به دست آورد. دبز بیش از هر بلیط ریاست جمهوری از حزب کارگر سوسیالیست رای دریافت کرد. جناح کانگوروها و سوسیال دموکرات‌ها بعداً در سال ۱۹۰۱ در حزب سوسیالیست آمریکا ادغام شدند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: حزب ممنوعیت در ۲۸ ژوئن در شیکاگو، ایلینویز برای معرفی بلیط ریاست جمهوری خود تشکیل جلسه داد. هیل جانسون که در سال ۱۸۹۶ نامزد معاونت ریاست جمهوری آنها شده بود، بلافاصله قبل از شروع رای‌گیری نام خود را پس گرفت. جان جی. وولی در اولین رای‌گیری نامزد شد و هنری بی.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: حزب جمهوری‌خواه لینکلن، که به‌طور رسمی حزب جمهوری‌خواه نقره‌ای است، تا سال ۱۹۰۰ دریافته بود که موضوع دو فلزی جای امپریالیسم را گرفته‌است، و امید می‌رفت که یک پلتفرم گسترده‌تر در راستای ارزش‌های ادراک شده آبراهام لینکلن ایجاد شود. به حزب اجازه می‌دهد تا فراتر از نسخه منحصر به فرد خود از نقره رایگان تکامل یابد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: جمهوریخواهان لینکلن در کانزاس سیتی، میسوری، همزمان با کنوانسیون ملی دموکرات‌ها که در همان شهر برگزار شد، گرد هم آمدند. با متعهد به حمایت از ویلیام جنینگز برایان برای ریاست جمهوری، هدف اصلی بسیاری از شرکت کنندگان، ترویج نامزدی چارلز تاون، رئیس ملی برای معاونت ریاست جمهوری توسط حزب دموکرات بود، تلاشی که توسط پوپولیست‌های همجوشی که تاون را به عنوان نامزد معرفی کرده بودند، تأیید کردند. موقعیت دو ماه زودتر متأسفانه برای کسانی که تاون را رونق دادند، این تلاش‌ها ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد، نمایندگان دموکرات که در غیر این صورت ممکن بود با ارائه برگه برایان و تاون به‌عنوان یک واقعیت انجام‌شده، نمایندگان دموکرات را کنار بزنند، در حالی که خود نمایندگان دموکرات جنوبی یک نامزد معاون رئیس‌جمهور را ترجیح می‌دهند. دعوت به رای‌دهندگانی که حزب دموکرات چهار سال قبل در شمال شرق و غرب میانه شکست خورد. امیدها برای تأیید شخصی تاون توسط برایان نیز زمانی از بین رفت که برایان، که شخصاً تاون را از بین آن کاندیداها در رقابت ترجیح می‌داد و انتظار می‌رفت در پذیرش به این موضوع اشاره کند، تصمیم گرفت به کنوانسیون نرود یا خود را در معاونت ریاست جمهوری دخالت دهد. مسابقه در نهایت، تاون یک سوم دوردست بود و آدلای استیونسون برنده جایزه شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: نامزدی استیونسون، که قبلاً به عنوان معاون رئیس‌جمهور گروور کلیولند خدمت می‌کرد، خشم بسیاری از جمهوری‌خواهان لینکلن را که هنوز در آن حضور داشتند، برانگیخت و در جریان هیاهوی متعاقب آن، تلاش‌هایی برای معرفی چارلز تاون برای معاونت ریاست‌جمهوری انجام شد. تنها زمانی که خود چارلز تاون در جلسه سخنرانی کرد، خشم فروکش کرد. تاون با امتناع از تلاش‌ها برای نامزد کردن او، از نمایندگان حاضر درخواست کرد که بلیت دموکرات را همان‌طور که بود بپذیرند و از آن حمایت کنند، و خاطرنشان کرد که برایان در راس آن قرار داشت و بیشتر پلتفرم دموکرات با جمهوری‌خواهان لینکلن همسو بود. دیگران، مانند سناتور فرد دوبویز، سناتور هنری تلر و جان شفروت سخنرانی‌های مشابهی داشتند و خواستار حمایت از برایان و استیونسون شدند. در نهایت تصمیم گرفته شد که موضوع نامزدی معاونت ریاست جمهوری توسط کمیته ملی رسیدگی شود. آنها روز بعد با توجه به خواسته‌های تاون، آدلای استیونسون را برای معاونت ریاست جمهوری رسمی و تأیید کردند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: اتحادیه ضد امپریالیستی آمریکا در سال ۱۸۹۸ در مخالفت با تصاحب جزایر فیلیپین تشکیل شد و الحاق آن را ناقض مفهوم «رضایت حاکمان» دانست. در حالی که به عنوان یک حزب سیاسی رسمیت نداشت، جنبشی در درون اتحادیه وجود داشت که به دنبال معرفی یک بلیت مستقل بود تا صرفاً بر اساس سکوی ضد امپریالیسم شرکت کند یا، با ممانعت از آن، از هر نامزد ریاست جمهوری جمهوری خواه یا دموکرات که خود مخالف بود، حمایت کند. امپریالیستی با این حال، پس از نامزدی مک کینلی و برایان، اختلافات فوری در مورد حمایت از برایان و پلتفرم دموکرات وجود داشت. در ماه ژوئیه برخی در حال بررسی حمایت از مک کینلی در ماه نوامبر بودند. بعداً در همان ماه، فراخوانی برای برگزاری کنوانسیون ملی در ایندیاناپولیس در ۱۵ اوت با هدف تأیید یا معرفی یک بلیط برای انتخابات عمومی انجام شد. با بقایای حزب دموکراتیک ملی در مورد امکان بلیط همجوشی گفتگوهایی صورت گرفت، اما کمیته ملی آنها این موضوع را رد کرد. سپس اسامی نامزدهای احتمالی ریاست جمهوری شامل توماس رید رئیس مجلس سابق، ریچارد اولنی وزیر امور خارجه سابق، جورج بوتول فرماندار سابق ماساچوست و سناتور سابق جان هندرسون بودند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: از همان ابتدا، بادهای مخالف به نفع برایان بود، و جورج بوتول، رئیس‌جمهور دائمی، در کنوانسیون سخنرانی کرد و خواستار تأیید بلیت دموکرات شد، این امر در سخنرانی‌های ژنرال سابق جان بیتی، ادگار بنکرافت، و گامالیل برادفورد دنبال شد. قطعنامه حمایت از برایان با این حال مورد بحث طولانی مدت قرار گرفت، مخالفان اصلی آن نمایندگان جنبش «بلیت سوم» به رهبری توماس آزبورن بودند. آزبورن و کسانی که از او پیروی کردند این تئوری را مطرح کردند که بسیاری از ضد امپریالیست‌ها حاضر نیستند به برایان یا به نفع پلتفرم دموکرات رای دهند و بهتر است یک نامزد خودشان به آنها خدمت کند. چارلز کدمن، نویسنده قطعنامه، و ادوین بریت اسمیت در پاسخ به این موضوع پرداختند که همه مسائل نسبت به موضوع امپریالیسم در درجه دوم اهمیت قرار دارند، و باید از مؤثرترین ابزار برای سر کار آوردن یک ضد امپریالیست استفاده کرد. در یک رأی‌گیری صوتی، پلتفرم «کنگره آزادی» که در آن زمان به عنوان آن شناخته می‌شد، با اکثریت قاطع به تصویب رسید، و همه اصلاحات برای تأیید بلیت برایان / استیونسون رای منفی دادند. آزبورن و سایر «بلیت‌کنندگان سوم» سپس به حزب سازمان‌دهنده ملی در آن نزدیکی می‌پیوندند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: حزب ملی نتیجه جنبش «بلیت سوم» بود که در درون اتحادیه ضد امپریالیستی وجود داشت. اولین گام‌ها برای تشکیل آن پس از شکست تعدادی از ضد امپریالیست‌ها، از جمله توماس آزبورن و جان جی چپمن، در متقاعد کردن حزب دموکرات ملی به نامزدی یا تأیید یک برگه حزب ثالث برداشته شد. سپس بیانیه‌ای توسط نمایندگان لیگ حاضر از نیویورک منتشر شد که در آن احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات، حمایت از استقلال فیلیپین و پورتوریکو (sic)، حمایت از استاندارد طلا و سیستم بانکی سالم، خواهان لغو امتیازات ویژه و تقاضای خدمات عمومی بر اساس شایستگی منحصراً. آنها همچنین خواستار برگزاری یک کنوانسیون ملی از ۱۴ تا ۱۵ اوت شدند که آن را در کنار کنوانسیون لیگ «ملی» که از ۱۵ تا ۱۶ اوت برگزار می‌شد قرار می‌داد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: با ورود نمایندگان به ایندیاناپولیس، امید می‌رفت که لیگ متقاعد شود که یک بلیط شخص ثالث را معرفی کند، و سپس حزب ملی تأیید خود را ارائه کرد. با این حال، به سرعت مشخص شد که اکثریت نمایندگان کنوانسیون اتحادیه ضد امپریالیستی با برایان همدردی کرده و آماده حمایت از او بودند، و از طرف نمایندگان ضد برایان تلاش می‌کردند که حداقل سکو را بدون تعهد در قبال آن حفظ کنند. موضوع رقابت‌های ریاست جمهوری ناموفق بود. آن دسته از نمایندگان اتحادیه که با حزب ملی مرتبط بودند سپس ترک کردند و اقدام به انتخاب توماس آزبورن به عنوان رئیس دائمی کردند و خواستار برگزاری کنوانسیون ملی جدید در ۵ سپتامبر شدند. ادعا می‌شود که در آن زمان نامزدی ریاست جمهوری حزب ملی پیشنهاد شد. مورفیلد استوری، اما استوری نپذیرفت و در نهایت تصمیم گرفت به عنوان یک مستقل ضد امپریالیستی در ناحیه یازدهم ماساچوست شرکت کند. ویلیام جکسون پالمر به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور پیشنهاد شد تا در کنار او شرکت کند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: در جلسه ای در تالار کارنگی (در آن زمان تالار موسیقی مجلسی) در ۵ سپتامبر، حزب ملی رسمیت یافت و سناتور دونلسون کافری از لوئیزیانا را برای ریاست جمهوری و مورخ آرچیبالد هاو از ماساچوست را برای معاونت ریاست جمهوری نامزد کرد. اگرچه برخی نگرانی‌ها در مورد اینکه آیا کافری در صورت پیشنهاد نامزدی را می‌پذیرد وجود داشت، آزبورن ادعا کرد که با کافری ارتباط برقرار کرده‌است و هم نسبت به حزب ملی دلسوز بوده و هم مایل است نامزد آنها برای ریاست‌جمهوری باشد. پلتفرم حزب تقریباً مشابه آنچه کمیته لیگ در ماه ژوئیه ارائه کرده بود، بود، اگرچه تعریف «امتیازات ویژه به‌عنوان» یارانه‌ها، جوایز، مستمری‌های مستحق یا تعرفه‌های برکنارکننده اعتماد تعریف شد. در ایالت‌هایی که نامزدی فهرست کامل از انتخاب کنندگان غیرعملی بود، یک انتخاب کننده منفرد به جای آن نامزد می‌شد و به رای‌دهندگان این امکان را می‌داد که به برگه ملی گرایان و همچنین به یکی دیگر از منتخب خود رأی دهند؛ امید می‌رفت که این نگرانی‌ها باعث شود که ملی‌گراها بسته به همدردی رای‌دهندگان، رای را از برایان یا مک کینلی می‌گیرند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: متأسفانه برای حزب ملی‌گرا، سناتور کافرتی چند هفته بعد نامزدی را رد کرد و در نتیجه آرتور بریگز فارکور، مالک کارخانه کشاورزی پنسیلوانیا، به عنوان جایگزین احتمالی در نظر گرفته شد. یک روز بعد، در ۲۱ سپتامبر، شاخه ماساچوست حزب رای به انحلال داد. سپس امید می‌رفت که رای‌دهندگان غیرمتعهد بتوانند نامزد شوند، اما مقالات فقط برای یکی، ادوارد والدو امرسون از ماساچوست، منتشر شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: حزب اصلاحات اتحادیه ست اچ الیس از اوهایو را برای ریاست جمهوری و ساموئل تی نیکلسون را برای معاونت رئیس‌جمهور معرفی کرد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: حزب مسیحی متحد، جونا اف آر لئونارد را به عنوان رئیس‌جمهور و دیوید اچ. مارتین را به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی کرد. در ابتدا، حزب سیلاس سی. سووالو را به عنوان رئیس‌جمهور و جان جی. وولی را برای معاون رئیس‌جمهور معرفی کرده بود، اما هر دو نفر از این کار خودداری کردند و به جای نامزدی حزب ممنوعیت (که وولی پیروز آن بود) رقابت کردند.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: اقتصاد در سال ۱۹۰۰ در حال رونق بود، بنابراین شعار جمهوری خواهان «چهار سال دیگر از سطل شام کامل»، همراه با پیروزی در جنگ کوتاه اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، جذابیت انتخاباتی قدرتمندی داشت. تدی روزولت تبدیل به یک قهرمان ملی شده بود که در طول جنگ در کوبا می‌جنگید و به همین دلیل او یکی از سخنگویان محبوب بلیت جمهوری خواهان بود. روزولت ثابت کرد که بسیار پرانرژی است و با سبک مبارزات انتخاباتی معروف ویلیام جنینگز برایان برابری می‌کند. موضوع روزولت این بود که مک کینلی صلح و رفاه را برای آمریکا به ارمغان آورده و شایسته انتخاب مجدد است. روزولت در یک کارزار طوفانی، ۴۸۰ توقف در ۲۳ ایالت انجام داد. او در سخنرانی‌های خود بارها استدلال می‌کرد که جنگ عادلانه بوده و کوبایی‌ها و فیلیپینی‌ها را از استبداد اسپانیا آزاد کرده‌است:


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: کمپین برایان بر اساس تکرار شماره اصلی او از کمپین ۱۸۹۶ ساخته شد: نقره رایگان. در سال ۱۹۰۰ موفقیت‌آمیز نبود، زیرا رفاه جایگزین افسردگی شدید شده بود و مک کینلی مدعی اعتبار بود. حامیان افزایش عرضه پول برای افزایش قیمت‌ها باید اعتراف می‌کردند که مقدار زیادی طلای جدید در حال سرازیر شدن به اقتصاد جهانی است و کاهش تورم (یعنی کاهش قیمت‌ها) دیگر تهدیدی نیست. دومین موضوع اصلی مبارزات انتخاباتی برایان به امپریالیسم مک کینلی حمله کرد. برایان از جنگ حمایت کرده بود، اما با الحاق فیلیپین مخالف بود. او گفت که مک کینلی به سادگی یک استبداد ظالمانه اسپانیایی را با استبداد ظالمانه آمریکایی جایگزین کرده‌است. برایان به ویژه در انتقاد از تلاش نظامی آمریکا برای سرکوب شورش خونین چریک‌های فیلیپینی تند بود. این مضمون بر برخی از مخالفان قبلی، به ویژه آلمانی‌های «پول سخت»، دموکرات‌های طلایی سابق، و ضد امپریالیست‌هایی مانند اندرو کارنگی پیروز شد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: هر دو کاندیدا تکنیک‌های مبارزات انتخاباتی خود را در سال ۱۸۹۶ تکرار کردند و مک کینلی دوباره از ایوان جلوی خانه اش در کانتون، اوهایو به مبارزات انتخاباتی پرداخت. او در اوج کمپین در یک روز به شانزده هیئت و ۳۰۰۰۰ هوادار تشویق کننده خوش آمد گفت. در همین حال، برایان دوباره به ریل رفت و ۱۸۰۰۰ مایل را طی کرد و به صدها راهپیمایی در سراسر غرب میانه و شرق رسید. این بار، تئودور روزولت با او برابری کرد، که به همان اندازه پرانرژی در ۲۴ ایالت مبارزات انتخاباتی انجام داد و ۲۱۰۰۰ مایل را با قطار طی کرد. پیروزی ارتش و نیروی دریایی آمریکا در جنگ علیه اسپانیا عامل تعیین‌کننده ای در ایجاد حمایت جمهوری خواهان بود. دموکرات‌ها سعی کردند استدلال کنند که جنگ به دلیل شورش در فیلیپین تمام نشده‌است. این مسئله اصلی آنها شد. این تصور که جنگ فیلیپین و آمریکا در حال پایان یافتن است، برای جمهوری خواهان دارایی انتخاباتی خواهد بود، و دولت مک کینلی اعلام کرد که تعداد سربازان در آنجا کاهش یافته‌است. جمهوری خواهان متعهد شدند که جنگ در فیلیپین به میل خود ظرف ۶۰ روز پس از انتخاب مجدد مک کینلی فروکش خواهد کرد. با این حال، همان‌طور که یکی از ستوان‌ها در نامه ای به همسرش توضیح داد، «روی کاغذ خوب به نظر می‌رسد، اما واقعاً در اینجا کاهش نیرو حاصل نشده‌است. این گردان‌ها [که به خانه فرستاده می‌شوند] از مردان تشکیل شده‌اند … مرخص شد.»


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: علاوه بر این، الیهو روت، وزیر جنگ، گزارشی از مک آرتور در سپتامبر ۱۹۰۰ داشت که او تا پس از انتخابات منتشر نکرد. ژنرال آرتور مک آرتور، جونیور، چهار ماه فرماندهی فیلیپین را برعهده داشت و به واشینگتن هشدار داد که جنگ در حال کاهش نیست و حتی پایان آن در چشم نیست. مک آرتور معتقد بود که مرحله چریکی جنگ تازه شروع شده‌است و فیلیپینی‌ها تکنیک‌های خود را از طریق تجربه اصلاح می‌کنند. علاوه بر این، استراتژی امیلیو آگوینالدو، رهبر فیلیپین، از حمایت مردمی برخوردار بود. مک آرتور نوشت:


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: با این وجود، اکثریت سربازان در فیلیپین از برایان حمایت نکردند. هر گونه اشاره ای به انتخابات ۱۹۰۰ در نامه‌ها و خاطرات سربازان حاکی از حمایت قاطع از بلیط جمهوری خواه مک کینلی و روزولت بود. به گفته گروهبان بورلی دیلی، حتی «دموکرات‌های زوزه‌کش» نیز به مک کینلی علاقه داشتند. سرباز همبلتون نوشت: «البته، بعضی از پسرها هستند که فکر می‌کنند برایان کل پنیر است، اما زیاد حرف نمی‌زنند.»


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: علی‌رغم تلاش‌های پرانرژی برایان، رونق مجدد تحت رهبری مک‌کینلی، همراه با تأیید عمومی از جنگ اسپانیا و آمریکا، به مک‌کینلی اجازه داد تا یک پیروزی راحت به دست آورد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: تئودور روزولت، نامزد معاونت ریاست جمهوری در بلیت جمهوری خواهان، توجه غیرمعمولی را در کمپین به خود جلب کرد و معمولاً گفته می‌شود که او تعداد قابل توجهی رای به بلیت جمهوری خواهان آورده‌است.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: مک کینلی تقریباً ۷ میلیون و ۲۰۰ هزار رأی به دست آورد. او ۲۸ ایالت را با مجموع ۲۹۲ رای الکترال (۶۵٫۳۲ درصد) در اختیار داشت. او با ۱۲۰۰۰۰ رای بیشتر نسبت به سال ۱۸۹۶ درصد ملی خود را کمی افزایش داد (۵۱٫۶۰٪). مک کینلی ۲۲۲ شهرستان بیشتر از آنچه در سال ۱۸۹۶ داشت، داشت، بنابراین اکثریت جزئی از تعداد کل شهرستان‌هایی که در سال ۱۹۰۰ بازگشته بودند را به دست آورد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: از ۲۷۲۹ شهرستانی که بازدهی داشته‌اند، مک کینلی در ۱۳۸۵ (۵۰٫۷۵ درصد) برنده شد در حالی که برایان ۱۳۴۰ (۴۹٫۱۰ درصد) برنده شد. دو شهرستان (۰٫۰۷٪) به‌طور مساوی بین مک کینلی و برایان تقسیم شدند، در حالی که دو شهرستان (۰٫۰۷٪) در تگزاس آرای بیشتری را برای "دیگر (های)" نسبت به هر یک از نامزدهای دو حزبی ثبت کردند. مک کینلی در ۱۲۸۸ شهرستان دارای اکثریت بود در حالی که برایان در ۱۲۵۳ شهرستان اکثریت را داشت.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: بررسی بیشتر نشان می‌دهد که تغییرات در شهرستان‌ها حتی چشمگیرتر بوده‌است. از ۲۷۲۹ شهرستانی که بازگشته اند، ۲۲۸۶ شهرستان در این دو انتخابات یکسان بوده‌اند. ۱۱۳ از جمهوری خواه به دموکرات تغییر یافت. و ۳۲۸ از دموکرات به جمهوری خواه تغییر کرد.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: یکی از ویژگی‌های قابل توجه، دستاوردهای برایان بود که در بخش‌های نیوانگلند و (شمال شرقی) آتلانتیک میانی به دست آمد، و همچنین افزایش اندکی در بخش مرکزی شرقی شمالی بود. برایان حتی توانست با تقریباً ۳۰۰۰۰ رای شهر نیویورک را در حالی که تنها ۴ سال قبل با بیش از ۶۰۰۰۰ رای از دست داده بود، برنده شود. در تمام بخش‌های دیگر، رای برایان کمتر از سال ۱۸۹۶ بود، و در کشور کل آرای او ۲۳۰۰۰ کمتر از سال ۱۸۹۶ بود. درصد کل ۴۵٫۵۲ بود که یک کاهش جزئی بود. کنتاکی، که او این بار حمل کرد، ۱۷۰۰۵ افزایش نشان داد. در ۱۶ ایالت، آرای دموکرات‌ها افزایش یافت، اما در ۲۹ ایالت کمتر از سال ۱۸۹۶ بود. برایان تنها ۱۷ ایالت را در اختیار داشت.


title: انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده

text: این آخرین انتخاباتی بود که در آن جمهوری خواهان اکثریت آرای الکترال را در مریلند تا سال ۱۹۲۰ به دست آوردند. همچنین آخرین انتخاباتی است که در آن یک جمهوری خواه بدون پیروزی در آیداهو و مونتانا به ریاست جمهوری دست یافت. علاوه بر این، این آخرین انتخابات در ۱۰۰ سال گذشته‌است که نامزد جمهوری خواه بدون کسب حداقل ۳۰۰ رای الکترال پیروز می‌شود. این دیگر تکرار نشد تا اینکه جورج دبلیو بوش در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۰۰ ال گور را با اندک شکست شکست داد.


title: جنویو گاروان بردی

text: جنویو بردی (Genevieve Brady)، دوشس کلیسای مقدس روم (نام تولد: ماکائولی) (Macaulay) (موسوم به گاروان) (Garvan) (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ – درگذشتهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸)، نوع‌دوست آمریکایی و حامی خیریه‌های کاتولیک بود. او به‌عنوان معاون شورای رفاه نیویورک، نایب‌رئیس کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش و رئیس هیئت‌مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم از او تجلیل کرد و به‌دلیل شایستگی‌هایش به مقام دوشس پاپی نائل آمد. در سال ۱۹۳۴، ژنو گاروان، به‌عنوان نخستین زن از دانشگاه جورج‌تاون مدرک افتخاری دریافت کرد.


title: جنویو گاروان بردی

text: جنویو گاروان در ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ در هارتفورد، کنتیکت چشم به جهان گشود. پدرش، پاتریک گاروان و مادرش، مری کارول و برادرش، فرانسیس پاتریک گاروان بودند. یک خواهر به خواهران مذهبی مرسی در هارتفورد، کنتیکت پیوست. او با باور کاتولیک پرورش یافت و به صومعهٔ سکرت هارت در پراویدنس، رود آیلند رفت. جنویو از کالج سکرت هارت در شهر وستچستر، نیویورک فارغ‌التحصیل شد و بعدها تحصیلاتش را در درسدن و پاریس ادامه داد.


title: جنویو گاروان بردی

text: گاروان در ۱۱ اوت ۱۹۰۶ با نیکلاس فردریک بردی ازدواج کرد. شوهر وی که به‌عنوان پیرو کلیسای اسقفی پرورش یافته بود، پیش از ازدواج به مذهب کاتولیک روی آورد.


title: جنویو گاروان بردی

text: جنویو گاروان در جنگ جهانی اول، باشگاه مستعمرهٔ قدیمی در نیویورک را خرید و به‌عنوان مرکز تجهیز برای آموزش پرستاران با هدف خدمت‌رسانی در اروپا به دولت قرض داد. بعد از جنگ، دولت فرانسه به پاس کمک‌های مالی جنویو گاروان به پناهجویان، به او نشان افتخار اعطا کرد. جنویو گاروان همچنین برندهٔ جایزهٔ فرمان پادشاهی از سوی پادشاه بلژیک، آلبرت اول شد.


title: جنویو گاروان بردی

text: در دههٔ ۱۹۲۰، گاروان و همسرش زمستان‌ها را در کاخ کاسا دل سول در روم می‌گذراندند تا بتوانند به امور واتیکان بپردازند. همسر او که بعدها مفتخر به عنوان دوک پاپ شد، نخستین آمریکایی‌ای بود که درجهٔ عالی مسیح، بالاترین درجهٔ جوانمردی که از سوی پاپ اعطا می‌شود، دریافت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم به جنویو گاروان، عنوان دوشس پاپ اعطا کرد. او همچنین عناوین بانوی شوالیه‌های مالت، بانوی فرقهٔ مزار مقدس اورشلیم و عنوان برای کلیسا و پاپ را دریافت نمود.


title: جنویو گاروان بردی

text: او نزد النور روزولت، بانوی اول، به‌عنوان نایب‌رئیس هیئت‌مدیرهٔ کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش خدمت کرد.


title: جنویو گاروان بردی

text: جنویو گاروان، بنیان‌گذار باشگاه کارول، انجمنی برای زنان بازرگان و رئیس هیئت‌مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۳۶، ملکی که وقف دختران پیشاهنگ آمریکا کرد، به افتخار او کمپ جنویو بردی نامیده شد. او در سمت معاونت کمیتهٔ رفاه نیویورک فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۴، جنویو گاروان مدال لائتار دانشگاه نوتردام را به‌عنوان مهمترین غیرروحانی کاتولیک آمریکا دریافت کرد. در سال ۱۹۳۴، او مدرک دکترای افتخاری حقوق را از رئیس دانشگاه جورج تاون، دبلیو کولمن نویلز، به‌عنوان نخستین زنی که مدرک افتخاری از دانشگاه دریافت می‌کند، کسب کرد.


title: جنویو گاروان بردی

text: او و همسرش در نیویورک، خیابان پنجم، پلاک ۹۱۰ و در اینیسفادا در ملک تودور ریوایوال خود در ماساچوست، نیویورک سکونت داشتند. آن‌ها میزبان مهمانان عالی‌رتبه‌ای از مقامات رسمی کاتولیک شامل فرانسیس اسپلمن و پاپ پیوس دوازدهم آینده بودند. در سال ۱۹۳۷، جنویو گاروان این ملک را که شامل ۲۵۰ هکتار زمین و یک عمارت ۸۰ اتاقی بود، به انجمن عیسی مسیح در ایالت نیویورک هدیه کرد که پیش از تبدیل آن به خانهٔ انزوای یسوعیان سنت ایگناتیوس در سال ۱۹۶۳، از آن به‌عنوان مدرسهٔ علوم دینی استفاده می‌شد. نمازخانهٔ این ملک، سنت جنویو نامیده شد.


title: جنویو گاروان بردی

text: در سال ۱۹۳۰، همسر جنویو گاردن چشم از جهان بست و کلیهٔ املاک به ارزش دوازده میلیون دلار را برای وی به میراث گذاشت. جنویو به نوبهٔ خود در همان سال، ۹۵ اثر هنری به خانهٔ تعلیم راهبه‌های یسوعیان تازه‌تأسیس در ورنرسویل، پنسیلوانیا اهدا کرد که بعدها مشخص شد یکی از آن‌ها اثر تینتورتو بوده‌است. در ۶ مارس ۱۹۳۷، بردی با شهادت روحانیون طی مراسمی خصوصی با ویلیام بابینگتون ماکولی، کشیش واتیکان در ایالت آزاد ایرلندی، ازدواج کرد. این ازدواج به‌دلیل نیاز به حضور ماکولی در رم بدون اطلاع‌رسانی انجام شد.


title: جنویو گاروان بردی

text: در ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸، جنویو گاروان پس از یک دورهٔ مختصر بیماری، چشم از جهان فروبست. او در جوار همسر اولش پایین محراب اصلی در خانهٔ تعلیم راهبان سنت ایزاک جوگز در ورنرسویل، پنسیلوانیا آرمیده‌است. مشارکت‌های مالی او برای کلیسای کاتولیک بر لوحی در کلیسای سنت پاتریک در رم به یادگار نگاشته شده‌است. ملک او شش میلیون دلار ارزش‌گذاری شد که بیشتر آن وقف باشگاه کارول و سایر خیریه‌ها شده‌است.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: جورج واشینگتن براکنریج (George Washington Brackenridge) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰)، نوع‌دوست و باسابقه‌ترین عضو شورای دانشگاه تگزاس بوده‌است. بخشش و اهدای زمان، زمین و ثروت او باعث گسترش دانشگاه شد و فرصت‌های آموزشی برای زنان و سایر اقلیت‌ها را فراهم کرد. او مدافع حق رأی زنان و فرصت‌های تحصیلی آن‌ها بود. براکنریج همچنین تاجری بود که ثروت اولیه‌اش را با سودجویی در کارزار جنگ داخلی آمریکا به دست آورد. او دو مؤسسهٔ بانکی را در سن آنتونیو سازمان‌دهی کرد و در جایگاه ریاست در مؤسسات مشغول به فعالیت بود. براکنریج رئیس شرکت آب سن آنتونیو بود. ارتفاعات آلامو هایتس، تگزاس در شهرستان بیر، تگزاس زمانی محل سکونت او بوده و از سوی او نام‌گذاری شده‌است. عمارت براکنریج، فرنریج، اکنون بخشی از پردیس دانشگاه اینکارنت ورد است. بوستان براکنریج، باغ چای ژاپنی سان آنتونیو و پارک مهنکه در سن آنتونیو در زمین‌های اهدایی او ساخته شده‌است.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: نام براکنریج در تگزاس از رابرت براکنریج پدر که اسکاتلندی-ایرلندی بود و از ایرلند شمالی به‌همراه برادرش، الکساندر، در سال ۱۷۳۰ مهاجرت کرده بود، برگرفته شده‌است. فرزندان الکساندر، نام فامیلی خود را برکینریج هجی می‌کردند. الکساندر و خانواده-اش به ویرجینیا مهاجرت کردند. رابرتِ پدر در کامبرلند، پنسیلوانیا ماند. پسرش، جان براکنریج (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۲ مه ۱۸۴۴) در واشینگتن دی.سی. پرورش یافت. او اولین وزیر پرسبیتری در واشینگتن دی.سی. بود و در سال ۱۸۱۱ به‌عنوان روحانی سنای ایالات متحده آمریکا منصوب شد.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: جان آدامز براکنریج (زادهٔ ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق از دانشگاه پرینستون بوده که یک سالن تمرین را در واریک، ایندیانا افتتاح کرد. او یکی از انتخاب‌کنندگان حزب ویگ بود که از کارزار انتخاباتی هنری کلی در سال ۱۸۴۴ برای تصدی منصب ریاست‌جمهوری ایالات متحده حمایت کرد. جان آدامز براکنریج در بحبوحهٔ فعالیت‌های سیاسی خود با آبراهام لینکلن آشنا شد.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: در سال ۱۸۲۷، ایزابلا هلنا مک کالو (زادهٔ ۱۸۱۱ – درگذشتهٔ ۱۸۸۶) با جان آدامز براکنریج ازدواج کرد. جد اسکاتلندی-ایرلندی او کشیش جان کریگ در سال ۱۷۳۴ از شهر انتریم، ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. پدرش جیمز مک کالو در چهار سالگی به‌همراه والدینش از جزیرهٔ شمالی، بلفاست، مهاجرت کرده‌است.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: همهٔ هشت فرزند جان آدامز و ایزابلا براکنریج در ایندیانا به دنیا آمدند. جان، ایزابلا و شمار زیادی از فرزندان‌شان در مقبرهٔ خانوادگی براکنریج در جکسون، تگزاس به خاک سپرده شدند.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: جورج دومین فرزند بود که در ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ چشم به جهان گشود. او در کالج هانوفر و دانشگاه ایندیانا تحصیل کرد. جورج به‌عنوان نقشه‌بردار و مهندس آموزش دید و دانش‌آموختهٔ حقوق از دانشگاه هاروارد بود. او در هجده سالگی به پورت لاواکا، تگزاس فرستاده شد تا کالا و اجناس به‌فروشد. با توجه به موفقیت وی، خانواده در سال ۱۸۵۳ به تکسانا در تگزاس رفتند و کسب‌وکار تجاری راه انداختند.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: خانوادهٔ براکنریج در طول جنگ داخلی آمریکا از هم جدا شدند، جورج و پدرش جان، به آبراهام لینکلن و اتحادیه وفادار ماندند و سه پسر دیگر جان به ارتش ایالات کنفدراسیون پیوستند. جورج در حمایت از ممنوعیت برده‌داری و حق رأی زنان، با خواهرش النور هم‌نظر بود. پس از مرگ پدرش، مادر جورج ایزابلا و خواهر النور به خانهٔ او نقل‌مکان کردند. جورج تا پایان عمر از مادرش حمایت کرد و تا زمان وفاتش، مراقبت از النور را برعهده گرفت. النور تنها چهار سال پس از جورج درگذشت.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: براکنریج در طول جنگ به‌دلیل سودی که از وضعیت پیش آمده نصیبش شد، به ثروت هنگفتی رسید. او درگیر فرار از ممنوعیت صادرات پنبهٔ ایالات متحده آمریکا به انگلستان و فرانسه بود. براکنریج پنبه را مستقیماً از مزرعه‌داران می‌خرید و آن را از ماتاموروس به نیویورک می‌فرستاد. شرکای تجاری او، پدرش جان، جیمز اچ. بیتس که خانواده را از ایندیانا همراهی کرده بود و چارلز استیلمن بودند. پدرش و بیتس در همان اوایل فعالیت، چشم از جهان فروبستند. سرانجام براکنریج به‌ناچار به تگزاس فرار کرد. او به واشینگتن دی.سی. سفر نمود، جاییکه رئیس‌جمهور لینکلن در ۳۰ ژوئیه ۱۸۶۳ او را به سمت مأمور خزانه‌داری ایالات متحده منصوب کرد. هنگام تصرف شهر از سوی نیروهای اتحادیه، براکنریج در وزارت خزانه‌داری در نیواورلئان فعالیت می‌کرد. در سال ۱۸۶۴، او به‌عنوان نمایندهٔ لینکلن، به مکزیک اعزام شد تا بنیتو خوارس را متقاعد کند که تجارت پنبه با کنفدراسیون را متوقف کند.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: در سال ۱۸۶۶، براکنریج بانک ملی سن آنتونیو را سازمان‌دهی کرد و در سمت ریاست آنجا فعالیت کرد. او همچنین معمار ساختمان بانک در خیابان تجارت شناخته می‌شود. این بانک که به‌عنوان اولین بانک ملی سن آنتونیو فهرست شده‌است، در ۱۶ مارس ۱۹۷۲ به فهرست ثبت ملی مکان‌های تاریخی در شهر بکسار، تگزاس اضافه شد.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: فرانسوا پی ژیرو، شهردار شهر، در سال ۱۸۷۳ شروع به پذیرش پیشنهادها برای ایجاد شرکتی به‌منظور تأمین آب شهر از رودخانهٔ سن آنتونیو کرد. در سال ۱۸۷۷، قرارداد انحصاری ۲۵ ساله با ژان باپتیست لاکوست برای ادارهٔ شرکت آب سن آنتونیو منعقد شد. براکنریج پیشتیبان مالی شرکت آب بود.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: براکنریج عضو حزب جمهوری‌خواه بود، اما به‌مدت ۲۵ سال از سوی فرمانداران متوالی حزب دموکرات منصوب و دوباره به عضویت هیئت نایب‌رئیس‌های دانشگاه تگزاس منصوب شد. فرماندار جیمز ای. فرگوسن بودجهٔ دانشگاه را وتو کرد و براکنریج پیشنهاد داد که با هزینهٔ خودش بودجهٔ دانشگاه را تأمین کند. در سال ۱۹۱۷، فرماندار ویلیام پی. هابی که جانشین فرگوسن شده بود، دوباره او را منصوب کرد. آخرین بار او در دسامبر ۱۹۲۰ در جایگاه نایب‌رئیسی فعالیت کرد. براکنریج طولانی‌ترین سابقهٔ خدمت در هیئت نایب‌رئیسی را دارد. کمک‌های مالی او به دانشگاه و دانشجویان آن عبارت است از:


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: براکنریج نخستین رئیس هیئت‌مدیرهٔ مدرسهٔ سن آنتونیو در سال ۱۸۹۹ بود. ذی‌نفعان آموزشی از کمک‌های مالی و نفوذ سیاسی براکنریج عبارت از:


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: در سال ۱۸۶۹، براکنریج و مادرش زمین و خانه‌ای به نام «محل دل‌انگیز قدیمی» را از جیمز آر سویت، شهردار سابق سن آنتونیو، خریدند. براکنریج نام آن منطقه را به آلاموهایتس تغییر داد. او خانه را بزرگ و سه طبقه کرد و سپس نام آن را فرنریج گذاشت. در سال ۱۸۹۷، براکنریج خانه و زمین ۲۸۰ جریب فرنگی را به خواهران خیریهٔ اینکارنات ورد فروخت و آن‌ها نام ملک را ویلای براکنریج نهادند. ویلا بخشی از دانشگاه اینکارنات ورد در سن آنتونیو شد.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: جورج براکنریج در سال ۱۸۹۹، بوستان براکنریج اولیه به مساحت ۱۹۹ جریب فرنگی (۸۱ هکتار، ۰٫۳۱۱ مایل مربع) را به سن آنتونیو اهدا کرد. براکنریج بعدها زمین‌های بیشتری را واگذار کرد. در سال ۱۹۱۵، اِما کوهلر، بازهم زمین‌های بیشتری پیشکش کرد. نصب مجسمه با تشریفات اداری تا سال ۱۹۷۲ به تعویق افتاد.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: براکنریج همچنین ۲۵ جریب فرنگی (۱۰ هکتار، ۰٫۰۳۹ مایل مربع) از زمین‌های اطراف بوستان براکنریج را نیز واگذار کرد و شرط گذاشت که حتماً نام آن به افتخار دوستش و عضو شورای شهر و رئیس بوستان، لودویک مهنکه، بوستان مهنکه بگذارند. کمیته‌ای برای جمع‌آوری بودجه به‌منظور برپایی بنای یادبود مهنکه در بوستان تشکیل شد. این بنای تاریخی که در ورودی پارک قرار دارد، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ مهنکه است که پمپئو کوپنی آن را ساخته و روی پایه‌ای گرانیتی که فرانک تیچ طراحی کرده، قرار گرفته‌است.


title: جورج واشینگتن براکنریج

text: جورج واشینگتن براکنریج هیچ‌وقت ازدواج نکرد. او در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰ در سن آنتونیو چشم از جهان فروبست و با تشریفات فراماسونری در مقبرهٔ خانوادگی نزدیک ادنا، در شهر جکسون به خاک سپرده شد. امروزه بنیاد جورج واشینگتن براکنریج کمک‌هزینهٔ تحصیلی دانشجویان را فراهم می‌کند.


title: جیمز فینی باکستر

text: جیمز فینی باکستر (James Phinney Baxter) (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۸۳۱ ـ درگذشتهٔ ۸ مه ۱۹۲۱)، سیاستمدار، بازرگان، مورخ، رهبر جنبش مدنی و نیکوکار آمریکایی ساکن پورتلند، ایالت مِین بود. او سال‌های ۱۸۹۳ و ۱۹۰۵ به مدت شش دورهٔ یک ساله به‌عنوان شهردار پورتلند برگزیده شد.


title: جیمز فینی باکستر

text: کتابخانهٔ شخصی او که حاوی بیش از ۱۰۰ کتاب جلد چرمی از نقشه، پرتره، حکاکی و نامهٔ شخصی است، برای بازدید در کتابخانهٔ عمومی پورتلند موجود است.


title: جیمز فینی باکستر

text: جیمز فینی باکستر، پسر داکتر الیهو باکستر و سارا کان باکستر بود. او در ۲۳ مارس ۱۸۳۱ در گورهام، ایالت مِین (در مکانی که امروزه خانهٔ باکستر نامیده می‌شود) چشم به جهان گشود، اما از سال ۱۸۴۰ به پورتلند نقل‌مکان کرد. باکستر تا سال ۱۸۴۴ در مدرسهٔ استاد جکسون و سپس تا سال ۱۸۴۸ در آکادمی لین به تحصیل پرداخت. او در دفاتر حقوقی روفس چوت در بوستون شروع به فعالیت کرد، اما به‌دلیل ابتلا به بیماری ناچار به بازگشت به پورتلند شد. باکستر در پورتلند در صنف واردات کالاهای خشک با ویلیام جی. دیویس فعالیت کرد و پیشگام کسب‌وکار کنسروسازی و بسته‌بندی (شرکت بسته‌بندی پورتلند) شد که برای اقتصاد این ایالت جایگاهی درخور و شایسته داشت.


title: جیمز فینی باکستر

text: باکستر از ثروت به دست آمده از کسب‌وکار موفق خود، در راستای اهداف بشردوستانهٔ بسیاری بهره برد. او به‌ویژه در مورد پشتیبانی از تلاش‌های آموزشی شور و شوق داشت و یک کتابخانهٔ عمومی (کتابخانهٔ یادبود باکستر) را به زادگاهش گورام و یک کتابخانه به شهر محل زندگی‌اش، پورتلند اهدا کرد.


title: جیمز فینی باکستر

text: باکستر به‌مدت شش سال شهردار پورتلند بود و برای اولین‌بار ایدهٔ ساخت بلوار باکستر را مطرح کرد. این مسیر پردارودرخت که لبهٔ بک کوو را احاطه کرده‌است، بیشتر برای ورزش و تفریح استفاده می‌شود. همچنین از او به‌عنوان یک مرجع در تاریخ نیوانگلند یاد می‌شد و در میان علاقه‌مندی‌های دیگرش، به‌مدت سی سال رئیس انجمن تاریخ مِین و ناظر کالج بودین بود و با بسیاری از سازمان‌های دیگر که منافع تاریخ نیوانگلند را پیش می‌بردند، در ارتباط بود. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ادبی و تاریخی وی، ویرایش بیست جلد از بیست‌وچهار جلد کتاب تاریخ مستند مِین بود.


title: جیمز فینی باکستر

text: باکستر همچنین چندین سال را صرف پرده‌برداشتن از جزئیات اسکان خانوادهٔ سروان کریستوفر لِوِت در پورتلند در ۱۶۲۴–۱۶۲۳ کرد. تاریخچهٔ زندگی لوت که ناخدا و کاوشگری انگلیسی بود و جزئیات مستعمره‌ای که او سعی در ایجاد آن داشت تا حد زیادی فراموش شده بود تا این‌که بورس تحصیلی باکستر آن را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. باکستر بعدها کتابی در مورد لوت منتشر نمود که برگرفته از متن اثر قبلی خود لوت بود که در سال ۱۶۲۸ در لندن منتشر شده بود.


title: جیمز فینی باکستر

text: باکستر در سال ۱۹۲۱ در ۹۰ سالگی دیده از جهان فروبست و یک کشیش پروتستان مراسم تشییع جنازه‌اش را برگزار کرد، درحالی‌که او به کلیسای سوئدبورگ نیز وابستگی‌هایی داشت. باکستر در آرامگاه اِوِرگرین به خاک سپرده شده و بنای یادبود عظیمی از او و خانواده‌اش در مزارش قرار گرفته‌است.


title: جیمز فینی باکستر

text: پسرش، پرسیوال پروکتور باکستر، فرماندار مِین (۱۹۲۱تا ۱۹۲۴) در سال ۱۹۲۱زندگی‌نامهٔ کوتاهی از پدرش، جیمز فینی باکستر، مورخ نوشت و کتاب را با این جمله به پایان برد که «پدر من به بشریت ایمان داشت، به آیندهٔ آمریکا ایمان داشت، به خدا ایمان داشت و به جهان آخرت ایمان داشت».


title: جیمز فینی باکستر

text: فرزندان جیمز فینی باکستر عبارت از:


title: فردریک پاژه

text: فردریک پاژه (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.


title: جان اکلس نیکسون

text: جان اکلس نیکسون (؛ ۱۶ اوت ۱۸۵۷ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.


ویلیام گوستاووس نیکلسون، بارون اول نیکلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.


title: جان جرمی مور

text: جان جرمی مور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.


title: جان کلارک

text: جان کلارک (John Clarke) (زادهٔ اکتبر ۱۶۰۹ – درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۱۶۷۶)، پزشک، کاهن باپتیست، یکی از مؤسسان مستعمرهٔ رود آیلند و مزارع پراویدنس و نویسندهٔ منشور تأثیرگذار آن و همچنین یکی از پیشگامان حامی آزادی مذهبی در آمریکا بوده‌است.


title: جان کلارک

text: کلارک در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشود. او مدارک تحصیلی بسیاری ازجمله کارشناسی ارشد در انگلستان و سپس آموزش پزشکی در هلند دریافت کرده‌است. در سال ۱۶۳۷، کلارک طی جنجال آنتیومیان به مستعمرهٔ خلیج ماساچوست رسید و تصمیم گرفت به‌همراه تعداد زیادی از تبعیدیان درگیری، به جزیرهٔ آکویدنک برود. او یکی از مؤسسان پورتسموث و نیوپورت، رود آیلند شناخته شد و دومین کلیسای باپتیست آمریکا را در نیوپورت تأسیس کرد. باپتیست‌ها بدعت‌گذار تلقی می‌شدند و فعالیت آن‌ها در ماساچوست منع شده بود. اما کلارک می‌خواست مسیر خود را به آنجا هموار کند. او پس از مأموریت به شهر لینن، ماساچوست مدتی را در بوستون زندانی بود. پس از آن‌که در زندان با کلارک بدرفتاری شد، او به انگلستان بازگشت و کتابی در مورد آزار و اذیت‌هایی که بر باپتیست‌ها در ماساچوست روا داشته بودند و اعتقادات مذهبی خود نوشت. مستعمرهٔ نوپای رود آیلند نیاز به نماینده‌ای در انگلستان داشت، بنابراین کلارک بیش از یک دهه در آنجا ماند تا به امور آن مستعمره بپردازد.


title: جان کلارک

text: مستعمرات دیگر نیوانگلند با رود آیلند دشمنی داشتند و هر دو مستعمرهٔ خلیج ماساچوست و کانکتیکات به قلمروی آن‌ها تاخته بودند. در سال ۱۶۶۰ و پس از احیای سلطنت در انگلستان، ضروری بود که رود آیلند یک منشور سلطنتی برای محافظت از تمامیت ارضی خود دریافت کند. این وظیفه برعهدهٔ کلارک بود تا چنین سندی را تنظیم کند. او این فرصت را غنیمت شمرد تا آزادی‌های مذهبی را در قانون بگنجاند، چرا که تا آن موقع در هیچ منشور قانون اساسی این مسئله در نظر گرفته نشده بود. کلارک ده‌ها نامه و طومار به شاه چارلز دوم نوشت و ماه‌ها با کانکتیکات در مورد مرزهای قلمرو مذاکره کرد. سرانجام منشور سلطنتی رود آیلند را تنظیم و به پادشاه تقدیم کرد و در ۸ ژوئیه ۱۶۶۳ با مُهر پادشاه تأیید شد. این منشور آزادی فردی و مذهبی بی‌سابقه‌ای برای اهالی رود آیلند به ارمغان آورد و حدود ۱۸۰ سال پابرجا بود و به همین سبب طولانی‌ترین منشور قانون اساسی در تاریخ لقب گرفت.


title: جان کلارک

text: کلارک پس از موفقیت در تنظیم منشور، به رود آیلند بازگشت؛ وی آنجا در زمینهٔ امور مدنی بسیار فعال بود و تا سال ۱۶۷۶ و زمان مرگش، در کلیسای خود در نیوپورت به تبلیغ مذهب ادامه داد. او وصیت‌نامهٔ شگرفی از خود برجای گذاشت و نخستین ودیعهٔ تحصیلی را در آمریکا بنیان نهاد. کلارک از طرفداران مشتاق نظریهٔ شایستگی روح بود که در منشور رود آیلند و بعدها در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا گنجانده شد.


title: جان کلارک

text: جان کلارک در محلهٔ وستورپ شهر سافک در انگلستان چشم به جهان گشود. وی را در همان‌جا در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ غسل تعمید دادند. کلارک یکی از هفت فرزند توماس کلارک و رز کریچ (یا کریج) بود که شش فرزند دیگر آن‌ها انگلستان را ترک کرده و در نیوانگلند ساکن شده بودند. هیچ پیشینهٔ روشنی از زندگی او در انگلستان به‌جز محل غسل تعمید خود و خواهران و برادرانش در دسترس نیست.


title: جان کلارک

text: از قرار معلوم، کلارک تحصیلات عالیه داشته‌است. این مسئله از آنجا قابل درک است که وقتی در ۲۸ سالگی به نیوانگلند رسید، شرایط قبول مسئولیت به‌عنوان پزشک و کاهن باپتیست را داشت. مطالعات و تحصیل او در سال‌های متمادی زندگی‌اش در کتابی که نگاشت و در سال ۱۶۵۲ منتشر کرد و همچنین در تألیف استادانهٔ منشور سلطنتی رود آیلند که مربوط به سال ۱۶۶۳ است، نمایان شد. وانگهی، وصیت‌نامهٔ او به کتاب‌های عبری و یونانی‌اش و همچنین به فهرست و واژه‌نامه‌ای که برای خودش نوشته بود، اشاره می‌کرد.


title: جان کلارک

text: دشواری ردیابی زندگی کلارک در انگلستان عمدتاً به‌دلیل متداول‌بودن نام وی در آنجاست. به عقیده و قلم تاریخ‌شناس رود آیلند، جورج اندروز موریارتی جونیور، احتمالاً همان جان کلارک بوده که دانشجوی کالج سنت کاترین، کمبریج بوده اما احتمال دارد که او در سال ۱۶۲۸ مدرک کارشناسی از کالج بریزنوز، آکسفورد و نیز در سال ۱۶۳۲ مدرک کارشناسی ارشد از آنجا دریافت کرده باشد. سرنخ دیگری از تحصیلات وی مربوط به کاتالوگی از دانشجویان، دانشگاه لیدن هلند، یکی از نخستین دانشکده‌های علوم پزشکی اروپایی در آن روزگار می‌شود. دفتر فارغ‌التحصیلان دانشکده شامل نام یوهانس کلارک، آنلگوس، ۱۷ ژوئیه ۱۶۳۵ به زبان لاتین بوده که به انگلیسی همان جان کلارک می‌شود. قسمتی از فهرست مطالب را که خود کلارک نوشته و نویسندهٔ آن به‌عنوان «جان کلارک، کارشناس ارشد» مشخص شده می‌توان دریافت که کلارک مدرک کارشناسی ارشد داشته‌است.


title: جان کلارک

text: درحالی‌که منشور سلطنتی آمادهٔ ارسال به نیوانگلند بود، کلارک مجبور شد به فکر تأمین منابع مالی سفر بازگشت خود باشد. کلارک یک هفته بعد از مُهرشدن منشور از سوی پادشاه، با ریچارد دین از لندن قراردادی امضا کرد که طی آن با رهن املاک خود در نیوپورت مقداری پول دریافت کند. حتی این اقدام نیز موجب نشد که کلارک بتواند خیلی سریع از انگلستان خارج شود و مجبور شد تا بهار بعدی صبر کند تا بتواند از طریق سفر دریایی انگلستان را به مقصد رود آیلند ترک کند. او به‌همراه همسرش با وسایل شخصی‌شان و محمولهٔ سازوبرگ جنگی با کشتی خواهران لندن، حرکت کردند.


title: جان کلارک

text: به‌رغم وجود مفاد سخاوت‌مندانه در منشور رود آیلند، این منشور نتوانست اختلافات مربوط به قلمرو سرزمینی را با کانکتیکات حل کند و این اختلافات به‌مدت نیم‌قرن ادامه پیدا کرد. همچنین مشکلی که با شرکت آترتون وجود داشت، نیز حل نشد، چون دو قطعه زمین داخل رود آیلند به نام «شهر ناراگانست» اشغال کرده بود. اما به‌هرحال، در سال ۱۶۶۴، گروهی از کمیسرهای سلطنتی به مستعمرهٔ رود آیلند رفتند. ساموئل گورتون به مقامات عالی‌رتبه گفته بود که اهالی ناراگانست در سال ۱۶۴۴ خود را تسلیم پادشاه انگلستان کرده‌اند. به محض ورود کمیسرها و تصدیق این خبر از سوی آن‌ها، کل قلمروی سرزمین ناراگانست (شهر واشینگتن، رود آیلند و بخشی از شهر کنت، رود آیلند فعلی شامل مناطق آترتون) را به‌عنوان استان کینگز اعلام کردند. یکی از کمیسرها، ساموئل ماوریک، دوست صمیمی فرماندار آن زمان رود آیلند یعنی ویلیام برنتون بود و فرماندار به‌شدت از شرکت آترتون بیزار بود. کلارک یکی از سه نفری بود که حق اظهارنظر و بیان نظرهای رود آیلندی‌ها را در موضوع اختلافات زمین داشت و در نهایت کمیسرها موضع بسیار خصمانه‌ای در مقابل رود آیلند گرفتند. سرانجام شرکت آترتون املاک و مستغلات خود را از دست داد و استان کینگز تبدیل به بخشی از مستعمرهٔ رود آیلند شد.


title: جان کلارک

text: در همان زمانی که کلارک پس از بازگشت از انگلستان، در انجام امور مستعمرهٔ رود آیلند بسیار فعال شد، نقش رهبری خود را نیز در کلیسای نیوپورت از سر گرفت. تفرقه‌ای بزرگ در کلیسا، هنگام حضور او در انگلستان و دیگری چندین سال پس از عزیمتش رخ داد. نخستین مورد مربوط به «دست روی سر گذاشتن» بود. این عمل به‌عنوان یکی از اصول شش‌گانهٔ مسیح که در آیهٔ عبرانیان ۶:۲ نیز به آن اشاره شده و این مراسم در کلیسای باپتیست نیوپورت مورد استقبال قرار گرفت. به‌هرحال بعضی از اعضای کلیسا تمایل داشتند که این عمل اجباری شود. هرچند بقیه علاقه‌ای به اضافه‌شدن محدودیت‌های دیگری به اهالی کلیسا نداشتند. این عدم توافق موجب شد تا ویلیام وان در سال ۱۶۵۶ از این کلیسا خارج شده و کلیسای شش اصول باپتیست خود را در نیوپورت تشکیل دهد. این کلیسا بعضی اوقات کلیسای دوم باپتیست خوانده می‌شد.


title: جان کلارک

text: دومین تفرقهٔ اصلی در کلیسا روز دعا اتفاق افتاد؛ همان روزی که ساباتریان می‌خواستند به‌صورت گروهی در روز شنبه مراسم دعا اجرا کنند. با این حال اُبادیاه هولمز بزرگ با این عمل مخالف بود و در سال ۱۶۶۷ به‌دلیل سخت‌گیری‌هایی که نسبت به ساباتریان‌ها داشت از طرف کلارک سرزنش شد. متعاقباً هولمز از موعظه در کلیسای نیوپورت کناره‌گیری کرد، ولی در سال ۱۶۷۱ وظایف خود را به‌عنوان کشیش در کلیسا از سر گرفت. به‌دلیل تداوم سخت‌گیری‌های وی بر ساباتریان، سرانجام آن‌ها در دسامبر ۱۶۷۱ کلیسای خود را بنا نهادند. هنگامی که جوآن، همسر اسلوکام، زنده‌بودن مسیح را انکار کرد، در سال ۱۶۷۳ طرد شد. به‌دنبال وی، همسرش، فرزندانش، همسران فرزندانش نیز کلیسا را ترک کردند و همگی کوئیکر شدند.


title: جان کلارک

text: کلارک با کمک ریچارد بیلی در ۲۰ آوریل ۱۶۷۶، وصیت‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در همان روز در نیوپورت چشم از جهان فروبست. طبق وصیت‌نامه، او را در قطعهٔ خانوادگی‌اش در نیوپورت در جوار آرامگاه دو همسرش که هر دو پیش از او درگذشته بودند، به خاک سپردند.


title: جان کلارک

text: کلارک در وصیت‌نامه‌اش ودیعه‌ای از خود بر جای نهاد که هر سال صرف کمک به کودکان بی‌بضاعت شود یا به تحصیل و پرورش کودکان اختصاص یابد. این ودیعه هم‌چنان به‌منظور کمک به کودکان صرف می‌شود و قدیمی‌ترین ودیعهٔ تحصیلی در سراسر ایالات متحده به‌شمار می‌رود. دست بر قضا، این ودیعه موجب تضعیف برخی از اصول مورد احترام کلارک مانند جدایی کلیسا و دولت شد. از آنجاییکه این ودیعه صرف کمک به کلیسا می‌شد، درگیری‌هایی قانونی میان شورای شهر و کلیسا به وجود آمد. سرانجام حداقل بخشی از این ودیعه صرف پرداخت حقوق به یک کشیش شد. درحالی‌که چنین کاری از نظر کلارک بسیار نابجا بود.


title: جان کلارک

text: کلارک معتقد بود که دولت سکولار باید به‌صورت صلح‌آمیز با مذهب هم‌زیستی کند. وی یکی از پیشگامان حامی جدایی مذهب و حکومت بود. توماس بیکنل، تاریخ‌شناس، یکی از حامیان پروپاقرص کلارک نوشت: در زمان توافق فرقهٔ پاک‌دین‌های نیوانگلند «هیچ جا روی زمین و در میان مردمان متمدن، تمدن و آزادی روح وجود نداشت. رد اولین پایه‌گذاری شفاف، کامل، سنجیده، سازمان‌یافته و دائمی تمدن و آزادی در جهان هم‌اکنون آشکارا به مستعمرات رود آیلند می‌رسد که در جزیرهٔ آکوئیدنک در ناراگانست، تحت رهبری و الهام‌گرفته از دکتر جان کلارک بنیان‌گذار حقیقی آن است». لویی اشر، تاریخ‌شناس، نوشت: «دکتر کلارک بی‌تردید نخستین کسی بود که از طریق رود آیلند دموکراسی را به دنیای جدید آورد». بیکنل همچنین ادعا کرد که کلارک «پایه‌گذار سرشناس و پدر کشت‌وزرع آکوئیدنک، نویسندهٔ توافق‌نامهٔ پورتسموث و راهنمای واقعی سازمان‌دهی و مدیریت شهرهای آیلند بود». ادوارد پترسون، تاریخ‌شناس، نوشت: کلارک مردی است که «شخصیت اخلاقی او همواره زبانزد خواهد بود و پرهیزگاری او هرگز مورد تردید قرار نمی‌گیرد». ارزیابی نهایی اشر از کلارک چنین بود: «به‌عنوان یک انسان، کلارک در خدمت هم‌نوعان خود زیست. او همچون بسیاری از پیشینیان ازخودگذشته بود و شکوه نمی‌کرد. برخلاف جلوه‌های مذهبی و فرقه‌ای خود، بیش از آن‌که دریافت کند به یارانش بخشید».


title: جان کلارک

text: نخستین کلیسای باپتیست نیوپورت، یک مدرسهٔ دستور زبان و یک کشتی لیبرتی تجاری، اس‌اس جان کلارک، به افتخار کلارک نام‌گذاری شده‌اند. ساختمان علوم طبیعی در کالج رود آیلند در سال ۱۹۶۳ نیز به افتخار وی نام‌گذاری شد. یک لوح بر دیوار انجمن تاریخی نیوپورت دربردارندهٔ متن ذیل است:


title: جان کلارک

text: جان کلارک پنجمین فرزند از هفت فرزند شناخته‌شدهٔ توماس و رز کلارک بود که همگی در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشودند یا غسل تعمید شدند. مارگارت فرزند نخست بود که حدود سال ۱۶۰۱ به دنیا آمد. فرزند دوم کارو بود که در ۱۷ فوریه ۱۶۰۲ یا ۱۶۰۳ و پس از او توماس در ۳۱ مارس ۱۶۰۵ غسل تعمید داده شدند. فرزند چهارم، ماری، در ۲۶ ژوئیه ۱۶۰۷ و سپس جان در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ و پس از او ویلیام در ۱۱ فوریه ۱۶۱۱ غسل تعمید داده شده‌اند. ویلیام با کاترین بانس ازدواج کرد. آخرین فرزند توماس و رز، جوزف را در ۱۶ دسامبر ۱۶۱۸ غسل تعمید دادند. مارگارت با نیکلاس وایت ازدواج و در کمبریج، ماساچوست زندگی کرد. ماری با جان پکهام عهد زناشویی بست و با همسر و برادرانش کارو، توماس، جان و جوزف به نیوپورت رود آیلند آمد.