title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: راجان راگورام مدیر فعلی بانک مرکزی هند، زمانی که در سال ۲۰۰۵ اقتصاددان ارشد در صندوق بین‌المللی پول بود، بحران را پیش‌بینی کرده بود. در سال ۲۰۰۵، در یک جشن به افتخار آلن گرینزپن که به عنوان رئیس فدرال رزرو آمریکا بازنشسته شد، راجان یک مقاله بحث‌برانگیزی ارائه کرد که برای بخش مالی بسیار مهم بود. در این مقاله با عنوان "آیا توسعه و پیشرفت مالی جهان را پرمخاطره‌تر می‌کند؟"، بحث می‌کند که یک "فاجعه ممکن است ظهور کند.". راجان بحث می‌کند که مدیران بخش مالی تشویق شدند تا "ریسک‌هایی را بپذیرند که عواقب جانبی شدیدی با احتمال کم تولید می‌کرد اما به نوبهٔ خود، جبران خسارت‌های سخاوتمندانه‌ای برای بقیه اوقات پیشنهاد می‌کرد. به این ریسک‌ها، ریسک‌های دنباله‌دار می‌گویند. اما شاید مهمترین نگرانی این باشد که آیا بانک‌ها قادر به فراهم کردن نقدینگی برای بازارهای مالی هستند تا اینکه اگر ریسک صورت خارجی بخود گرفت، موقعیت‌های مالی بهبود بخشیده و ضررها بازگردانده شود تا پیامدهای آن برای اقتصاد واقعی به حداقل برسد." بحران مالی به‌طور گسترده توسط توسط اقتصاددانان جریان اصلی پیش‌بینی نشد، به جز راگورام راجان که در خصوص اعتدال بزرگ صحبت کرد. تعدادی از اقتصاددانان دگراندیش بحران را با استدلال‌های متفاوت پیش‌بینی کردند. دیرک بزمر در تحقیق خود، از ۱۲قتصاددان با پیش‌بینی بحران (با حمایت از استدلال و برآورد زمان‌بندی) قدردانی می‌کند: Dean Baker (آمریکا), Wynne Godley (بریتانیا), Fred Harrison (بریتانیا), Michael Hudson (آمریکا), Eric Janszen (آمریکا), Steve Keen (استرالیا), Jakob Brøchner Madsen & Jens Kjaer Sørensen (دانمارک), Kurt Richebächer (آمریکا), Nouriel Roubini (آمریکا), Peter Schiff (آمریکا), and Robert Shiller (آمریکا) نمونه‌هایی از کارشناسان دیگر که نشانه‌ای از یک بحران مالی را پیش‌بینی کردند نیز ارائه شده‌است. جای تعجب نیست که مدرسه اقتصادی اتریش، بحران را به عنوان یک اثبات حقانیت و مثال کلاسیک از یک حباب قابل پیش‌بینی تقویت شده با اعتبار می‌داند که نمی‌تواند از اثرات نادیده گرفته شده اما اجتناب ناپذیر سستی تولید شده و مصنوعی در عرضهٔ پولی ممانعت کند، یک دیدگاه که حتی رئیس سابق بانک فدرال آلن گرینسپن در اظهارات کنگره آمریکا اعتراف کرد که مجبور به بازگشت شده‌است. یک داستان روی جلد در مجله بیزینس ویک ادعا می‌کند که اغلب اقتصاددانان قادر به پیش‌بینی بدترین بحران اقتصادی بین‌المللی از زمان رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ نبودند. مجله تجارت آنلاین دانشکده وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا بررسی می‌کند که چرا اقتصاددانان قادر به پیش‌بینی یک بحران مالی جهانی بزرگ نبودند. مقالات مشهوری که در رسانه‌های جمعی منتشر شدند، باعث شدند عموم مردم به این باور برسند که اکثر اقتصاددانان در تعهدات خود نسبت به پیش‌بینی بحران مالی شکست خوردند. برای مثال، یک مقاله در نیویورک تایمز اطلاع می‌دهد که اقتصاددان نوریل روبینی در اوایل سپتامبر ۲۰۰۶ نسبت به یک چنین بحرانی هشدار داده بود و این مقاله در ادامه بیان می‌کند که کار اقتصاددانان در پیش‌بینی رکود اقتصادی، بد بوده‌است. بر طبق گزارش گاردین، روبینی بخاطر پیش‌بینی سقوط بازار مسکن و رکود اقتصادی جهانی مورد تمسخر قرار گرفت، درحالیکه نیویورک تایمز به او لقب «دکتر رستاخیز» را می‌دهد. شیلر، یک متخصص در بازار مسکن، یک سال قبل از سقوط برادران لیمان مقاله‌ای می‌نویسد و در آن پیش‌بینی می‌کند که یک کاهش بازار مسکن ایالات متحده باعث ترکیدن حباب مسکن شده و در نهایت منجر به سقوط مالی می‌شود. شیف به‌طور منظم در سال‌های پیش از بحران در تلویزیون ظاهر می‌شد و در خصوص سقوط قریب‌الوقوع املاک و مستغلات هشدار می‌داد. در میان جریان اصلی اقتصاددانان مالی، بیشتر آن‌ها با پیروی از فرضیه بازار کارای یوجین فاما و دیگر فرضیات مرتبط، بر این باور بودند که بحران مالی غیرقابل پیش‌بینی است، که در این فرضیات به‌ترتیب بیان شده که بازارها شامل تمامی اطلاعات در خصوص حرکت‌های آتی محتمل هستند، و اینکه حرکت قیمت‌های مالی تصادفی و غیرقابل پیش‌بینی است. تحقیقات اخیر تردیدهایی را در خصوص صحت سیستم‌های «هشدار دهنده» بحران‌های بالقوه ایجاد کرده‌است مبنی بر اینکه آن‌ها باید زمان وقوع را نیز پیش‌بینی کنند. نسیم نیکولاس طالب معامله گر سهام و مهندس ریسک مالی و نویسنده کتاب «قوی مشکی» در سال ۲۰۰۷ سال‌ها صرف هشدار در خصوص شکست سیستم بانکی به‌طور خاص و اقتصاد به‌طور کل با توجه به استفاده آن‌ها از مدل‌های ریسک بد و تکیه بر پیش‌بینی‌ها و اعتماد آن‌ها به مدل‌های بد و شکل‌دهی مشکل به عنوان بخشی از «استحکام و شکنندگی»، کرده‌است. اوهمچنین با دیدگاه استقرار با ایجاد شرط‌بندی بزرگ مالی در سهام بانکی و ساختن ثروت از بحران مخالفت کرده‌است «آنها حرف گوش نمی‌دهند، پس من پول آن‌ها را می‌گیرم». طبق گزارش دیوید بروکس در نیویورک تایمز، «طالب نه تنها یک توضیح برای آنچه درحال اتفاق بود، دارد بلکه همچنین، وقوع آن را می‌دید.»


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: ایالات متحده در اکتبر ۲۰۰۷ زمانی که شاخص میانگین صنعتی داو جونز از ۱۴۰۰۰ نقطه بالاتر رفت، به اوج خود رسید. سپس این بازار وارد یک افت بارز شد که در اکتبر ۲۰۰۸، شتاب قابل توجهی به خودگرفت. در مارس ۲۰۰۹، میانگین داوجونز به حدود ۶۶۰۰ رسید. چهار سال بعد، به بالاترین میزان خود در تاریخ رسید. اگرچه جای بحث است اما احتمال این بود که سیاست تهاجمی فدرال رزرو از کاهش کمی، بهبود جزئی در بازار سهام را موجب شد. فیل داو، استراتژیست بازار اعتقاد دارد که «بین ضعف بازار کنونی» و «رکود اقتصادی بزرگ» تفاوت‌هایی وجود دارد. او می‌گوید که افت میانگین بیش از ۵۰٪داو جونز در هفده ماه شبیه به افت ۵۴٫۷٪ در زمان رکود اقتصادی بزرگ است، به دنبال آن یک افت مجموع ۸۹ درصد در بیش از ۱۶ ماه اتفاق افتاد. داو می‌گوید: «این بسیار نگران‌کننده اگر شما یک تصویر آینه داشته باشید.» فلوید نوریس، خبرنگار ارشد مالی نیویورک تایمز در مارچ۲۰۰۹ می‌نویسد که این سقوط یک تصویر آینه‌ای از رکود اقتصادی بزرگ نبود، و این‌گونه شرح می‌دهد که اگرچه مقدار کاهش تقریباً مشابه با آن زمان بودند، اما نرخ کاهش بسیار سریع تر در سال ۲۰۰۷ آغاز شده بود و اینکه سال گذشته در میان بدترین سال‌های درصد افت داوجونز، مقام هشتم را داشته‌است. گرچه دو سال گذشته رتبهٔ سوم را داشتند.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: اولین رویداد قابل توجه که نشان دهندهٔ یک بحران مالی محتمل بود، در ۹ اوت ۲۰۰۷ در بریتانیا رخ داد، زمانی که BNP پاریباس "یک "تبخیر کامل نقدینگی" را عنوان کرد، و برداشت‌ها از سه صندوق تأمینی را مسدود کرد. اهمیت این رویداد خیلی سریع شناخته نشد اما زمانی‌که سرمایه‌گذاران و سپرده‌گذاران اقدام به فروش دارایی‌های مالی خود کردند که در در موسسات مالی با بدهی بالا سپرده‌گذاری کرده بودند، منجر به اضطراب و هراس شد. صندوق بین‌المللی پول برآورد کرده که بانک‌های اروپایی و آمریکایی بزرگ بیش از ۱ تریلیون دلار از دارایی‌های سمی و از وام‌های بد از ژانویه ۲۰۰۷ تا سپتامبر ۲۰۰۹ از دست داده‌اند. انتظار می‌رفت که این ضرر و زیان‌ها در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ افزایش پیدا کرده و به ۲٫۸ تریلیون دلار برسد. همچنین پیش‌بینی شد که ضرر بانک‌های آمریکا به میزان ۱ تریلیون دلار و ضرر بانک‌های اروپایی به ۱٫۶ تریلیون دلار برسد. صندوق بین‌المللی پول (IMF) برآورد کرد که بانک‌های آمریکا ۶۰٪ ضرر کردند ولی بانک‌های اروپایی و بانک‌های منطقهٔ یورو فقط ۴۰ درصد ضرر کردند. یکی از اولین قربانی‌ها بانک نورترن، یک بانک با اندازهٔ متوسط در بریتانیا بود. ماهیت بدهی‌های مالی کسب و کار این بانک باعث شد که بانک درخواست اوراق بهادار از بانک انگلستان کند؛ و این به‌توبهٔ خود باعث ترس و وحشت سرمایه‌گذاران و یک bank run[ (پس گرفتن غیرعادی سپرده‌ها از یک بانک بر اثر ترس) در اواسط سپتامبر ۲۰۰۷ شد. فراخوان‌های سخنگوی وزارت خزانه داری لیبرال دموکرات، وینس کیبل برای ملی کردن موسسات در ابتدا نادیده گرفته شد؛ اگرچه در فوریه ۲۰۰۸، دولت بریتانیا (که نتوانسته بود یک خریدار بخش خصوصی را پیدا کند)، بالاخره نرم شد، و بانک به تصرف عموم درآمد. مشکلات نورترن راک یک مشخصهٔ اولیه از مشکلاتی بود که به‌زودی گریبان دیگر بانک‌ها و موسسات مالی را می‌گرفت.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: اولین موسسه‌ای که در آمریکا به مشکل برخورد IndyMac بخش جنوبی کالیفرنیا بود، یک اسپین‌آف Countrywide Financial. بانک IndyMac پیش از شکست بزرگترین مؤسسهٔ وام و سپرده‌گذاری در بازار لس‌آنجلس و هفتمین صادرکنندهٔ وام مسکن در آمریکا بود. شکست بانک IndyMac در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۸، چهارمین شکست بانکی بزرگ در تاریخ آمریکا تا زمانی است که بحران باعث شکست‌های بزرگتر نیز شد، و همچنین دومین شکست بزرگ یک صرفه‌جویی تنظیم شده. شرکت مادر بانک IndyMac، گروه بانکی IndyMac بود تا زمانی که FDIC، بانک IndyMac را تصرف کرد. گروه بانکی IndyMac در ژوئیه ۲۰۰۸ ورشکستگی نوع ۷ را اعلام کرد. بانک IndyMac به عنوان سرمایه‌گذاری وام مسکن در سراسر کشور در سال ۱۹۸۵ توسط دیوید لوئب و آنجلو موزیلو تأسیس شد، به عنوان ابزاری برای رهن وام‌های Countrywide Financial که برای فروش به فردی مک و فانی ماو خیلی بزرگ بودند. در سال ۱۹۹۷، IndyMac در سراسر کشور به عنوان یک شرکت مستقل که توسط مایک پری اداره می‌شد، گسترش پیدا کرد، مایک پری تا زمان شکست بانک در ژوئیه ۲۰۰۸ مدیر آن باقی ماند.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: علل اصلی شکست آن به‌طور گسترده با استراتژی تجاری آن در صدور و اوراق بهادار وام‌های Alt-A در مقیاس بزرگ بود. این استراتژی باعث رشد سریع و میزان بالای دارایی‌های پرریسک شد. IndyMac از آغاز به کار خود در سال ۲۰۰۰ به عنوان یک مؤسسه سپرده‌گذاری تبدیل به هفتمین مؤسسهٔ پس‌انداز و وام و نهمین صادرکنندهٔ وام‌های مسکن در آمریکا شد. در سال ۲۰۰۶، IndyMac بیش از ۹۰ میلیارد دلار وام مسکن صادر کرد.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: استراتژی رشد تهاجمی IndyMac، استفاده از Alt-A و دیگر محصولات وام غیر سنتی، تضمین‌های ناکافی، تمرکز اعتبار در بازارهای املاک مسکونی فلوریدا و کالیفرنیا - ایالات، در کنار نوادا و آریزونا، که در آن حباب مسکن بارزتر بود- و تکیه و اعتماد بیش از حد بر بودجه‌های هزینه بر قرض گرفته شده از یک بانک وام خانه فدرال (FHLB) و از سپرده‌های میانجیگری، منجر به این شد که در زمانی‌که بازار وام مسکن در سال ۲۰۰۷ افت پیدا کرد، این بانک از بین برود. IndyMac اغلب بدون تأیید درآمد یا دارایی وام گیرنده، وام اعطا می‌کرد و همچنین به وام‌گیرنده‌هایی با سوابق اعتباری ضعیف وام می‌داد. ارزیابی‌های به دست آمده توسط IndyMac در خصوص وثیقه‌های اساسی نیز اغلب سؤال‌برانگیز بود. مدل تجاری IndyMac به عنوان یک وام دهندهٔ Alt-A این بود که محصولات وامی برای تناسب با نیازهای وام‌گیرنده، با استفاده از یک آرایه وسیعی از نرخ قابل تنظیم وام مسکن، وام‌های درجه دو، وام‌های ۸۰ به ۲۰ و دیگر محصولات غیرسنتی، ارائه می‌کرد. در نهایت اینکه وام به وام‌گیرنده‌های بسیاری اعطا می‌شد که قادر به بازپرداخت وام خود نبودند. این صرفه جویی تنها تا زمانی سودآور باقی ماند که قادر به فروش این وام‌های در بازارهای وام مسکن ثانویه بود. IndyMac تلاش کرد تا مشارکت خود در این وام‌ها را نظم دهد یا معیارهای صدور آن‌ها را سخت‌تر کند: نظرات روتان ملبورن، مدیر ارشد ریسک، به سازمان‌های تنظیم مقررات را ببینید. IndyMac گزارش داده‌است که در آوریل ۲۰۰۸، رتبه‌بندی Moody و استاندارد اند پورز، تعداد قابل توجهی از وام مسکن مورد حمایت امنیتی (MBS) شامل ۱۶۰ میلیون دلار وام صادر شده توسط IndyMac را کاهش رتبه داده‌است. IndyMac نتیجه‌گیری می‌کند که این تنزل رتبه‌ها تأثیر منفی بر نسبت سرمایه مبتنی بر ریسک شرکت در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ داشته‌است، IndyMac نتیجه‌گیری می‌کند که نسبت سرمایه بانک ۹٫۲۷ درصد از کل مبتنی بر ریسک است. IndyMac هشدار می‌دهد که اگر ناظران بانک متوجه شوند که موقعیت سرمایه‌شان پایین‌تر از «میزان خوب سرمایه» (حداقل ۱۰٪ نسبت سرمایه مبتنی بر ریسک) تا «میزان کافی سرمایه» (۸ تا ۱۰٪ نسبت سرمایه مبتنی بر ریسک) بیاید، بانک دیگر قارد به استفاده از سپرده‌های میانجیگر به عنوان منبع وجوه نخواهد بود. سناتور چارلز شومر (D-NY) بعدها اشاره کرده‌است که سپرده‌های میانجیگری بیش از ۳۷ درصد از کل سپرده‌های IndyMac را شکل داده‌اند و از شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) پرسیده‌است که آیا در نظر دارند به IndyMac دستور بدهند تا تکیه و اعتماد خود به این سپرده‌ها را کاهش دهد یا خیر. سناتور شومر باوجود ۱۸٫۹ میلیون دلار مجموع سپرده‌های گزارش شده در ۳۱ مارس، به کمی بیشتر از ۷ میلیارد دلار سپردهٔ میانجیگری اشاره می‌کند. IndyMac برای حفظ سرمایه معیارهای جدید را در نظر گرفته‌است، مثلاً به تعویق انداختن پرداخت سود برخی از اوراق بهادار ارجح. سود تقسیمی سهام عادی در سه‌ماههٔ اول ۲۰۰۸، بعد از اینکه در نیمی از سه‌ماهه قبلی قطع شد، به حالت تعلیق درآمده‌است. شرکت هنوز یک تزریق سرمایه قابل توجه یا پیدا کردن یک خریدار را تضمین نکرده‌است. IndyMac گزارش داده‌است که سرمایهٔ مبتنی بر ریسک بانک فقط ۴۷ میلیون دلار بیشتر از حداقل مورد نیاز برای این ۱۰، است. اما فاش نکرده برخی از این ۴۷ میلیون دلاری که ادعا کرده، تا تاریخ ۳۱ مارچ ۲۰۰۸، ساختگی بوده و از خود درآورده است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: هنگامی که قیمت خانه در نیمه دوم سال ۲۰۰۷ کاهش یافت و بازار وام مسکن ثانویه سقوط کرد، IndyMac مجبور شد تا ۱۰٫۷ میلیارد دلار از وام‌هایی که نتوانسته بود در بازار ثانویه بفروش برساند، تصرف کند. نقدینگی کاهش یافتهٔ آن در اواخر ژوئن ۲۰۰۸ زمانی‌که صاحبان حسانت ۱٫۵۵ میلیارد دلار یا در واقع حدود ۷٫۵٪ از سپرده‌های IndyMac را برداشت کردند، تشدید پیدا کرد. این «برداشت از حساب به دلیل ترس» پس از انتشار عمومی نامه‌ای از سناتور چارلز شومر به FDIC و OTS اتفاق افتاد. در این نامه نگرانی‌های سناتور در خصوص IndyMac ذکر شده بود. باوجود اینکه این برداشت از حساب عاملی در زمان افول IndyMac بود، اما دلیل اصلی شکست، شیوهٔ ناامن و ناسالم اعمال صرفه‌جویی‌ها بود. سناتور چارلز شومر، عضو کمیته بانکداری مجلس سنا، رئیس کمیته مشترک اقتصادی کنگره و رتبه سوم حزب دموکرات در مجلس سنا، در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۸، نامه‌های زیادی را که به ناظران نوشته بود را منتشر کرد که در آن هشدار داده بود که " سقوط احتمالی وام دهنده وام مسکن بزرگ یعنی گروه بانکی IndyMac، خطرات مالی قابل توجهی به وام گیرندگان و سپرده گذاران آن وارد ساخته‌است و ناظران و قانون گذاران ممکن است آمادهٔ مداخله برای محافظت از آن‌ها نباشند. " برخی سپرده‌گذاران نگران حساب‌های خود را خالی کردند. IndyMac در ۷ ژوئیه ۲۰۰۸ در وبلاگ شرکت این‌گونه نوشت که شرکت: IndyMac بسته شدن هر دو وام‌های خرده فروشی و عمده فروشی، توقف وام‌های جدید و از بین رفتن ۳۸۰۰ شغل را اعلام کرد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۸،FDIC با استناد به نگرانی نقدینگی، بانک IndyMac را تحت سرپرستی گرفت. یک بانک رابط یعنی بانک فدرال IndyMac, FSB برای کنترل سرمایه‌های بانک IndyMac، بدهی‌های تضمین شدهٔ آن و حساب‌های سپرده بیمه شدهٔ آن تأسیس شد. FDIC برنامه‌هایش برای افتتاح بانک فدرال IndyMac, FSB را در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸ اعلام کرد. تا آن موقع، سپرده گذاران از طریق دستگاه‌های ATM، چک‌های موجود و کارت‌های بدهی (Debit Card) می‌توانستند به حساب‌هایشان دسترسی داشته باشند. دسترسی تلفنی و اینترنتی به حساب وقتی بانک بازگشایی شد، دوباره احیا گردید. FDIC، بودجه تمام حساب‌های بیمه شده را تا ۱۰۰۰۰۰ دلار تضمین کرد و یک سود سهام پیش‌پرداخت ویژه به حدود ۱۰٬۰۰۰ سپرده‌گذار را اعلام کرد و همچنین ۵۰٪ از هر مبلغ سپردهٔ بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار را نیز گارانتی کرد. با این وجود، حتی با وجود فروش نامشخص ایندی‌ماک به هولدینگ IMB، تخمین ۱۰۰۰۰ سپرده‌گذار تضمین نشدهٔ ایندی‌ماک بیش از ۲۷۰ میلیون دلار ضرر در پی داشت. بانک IndyMac با ۳۲ میلیارد دلار دارایی یکی از بزرگترین بانک‌ها در تاریخ آمریکا بود که شکست خورد. گروه بانکداری IndyMac در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۸ در قسمت Chapter 7 به عنوان ورشکسته ذکر شد. شرکت‌هایی که در ابتدا تحت‌تاثیر قرار گرفتند، آن‌هایی بودند که به‌طور مستقیم در ساخت‌وساز خانه و وام‌های مسکن مشارکت داشتند مانند نورترن راک و Countrywide Financial، زیرا آن‌ها دیگر قادر به تأمین مالی از طریق بازارهای اعتباری نبودند. بیش از ۱۰۰ وام دهندهٔ مسکن در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ ورشکست شدند. این دغدغه که بانک سرمایه‌گذاری Bear Stearns در مارس ۲۰۰۸ سقوط خواهد کرد، منجر به فروش آن به قیمت خیلی پایین به JP Morgan Chase شد. بحران موسسات مالی در سپتامبر و اکتبر ۲۰۰۸ به اوج خود رسید. بسیاری از موسسات بزرگی که شکست خورده بودند، تحت فشار تصاحب شدند یا به تصرف دولت درآمدند. این شامل لیمان برادرز، مریل لینچ، فنی ماو، فردی مک، واشینگتن موچال، Wachovia,، سیتی گروپ و AIG است. در ۶ اکتبر ۲۰۰۸، سه هفته پس از اعلام بزرگتری ورشکستگی تاریخ آمریکا یعنی لیمان برادرز، مدیر اجرایی پیشین لیفان، نماینده هنری واکسمن. دموکرات کالیفرنیا که کمیته نظارت و اصلاحات دولت به ریاست او بود. فلود می‌گوید که او قربانی این سقوط بود و «بحران اعتماد» به بازارها را مقصر زوال شرکت خود می‌دانست.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: در سپتامبر ۲۰۰۸، بحران، سخت‌ترین دوران خود را می‌گذراند. معادل همان برداشت‌های با ترس از بانک‌ها در وجوه بازار پول هم وجود داشت که متناوباً برای تأمین مالی عملیات و استخدام خود، در اوراق تجاری صادر شده توسط شرکت‌ها سرمایه‌گذاری می‌کردند. برداشت از بازارهای پول در طول یک هفته ۱۴۴٫۵ میلیارد دلار بود، و هفتهٔ پیش از آن ۷٫۱ میلیارد دلار بود. این توانایی شرکت‌ها برای رول اور (جایگزین) کردن بدهی‌های کوتاه مدت خود را مختل کرد. دولت آمریکا با گسترش بیمه برای حساب‌های بازار پولی از طریق یک تضمین موقتی و با برنامه‌های رزرو فدرال برای خرید اوراق تجاری، به این واکنش نشان داد. گسترش TED، یک شاخص از ریسک اعتباری دریافت شده در اقتصاد کل، در ژوئیه ۲۰۰۷ افزایش یافت، و برای مدت زمان یک سال ناپایدار بود و دوباره در سپتامبر ۲۰۰۸ بیشتر افزایش پیدا کرد و به رکورد ۴٫۶۵٪ در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۸ دست پیدا کرد. در یک جلسه دراماتیک در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸، هنری پالسون، وزیر خزانه داری و رئیس فدرال رزرو بن برنانکی با قانونگذاران کلیدی ملاقات کردند تا یک کمک مالی اضطراری ۷۰۰ میلیارد دلاری را پیشنهاد دهند. بر اساس گزارش‌ها برنانکه به آن‌ها گفت:" اگر ما این کار را نکنیم، هیچ اقتصادی در روز دوشنبه نخواهیم داشت." قانون اضطراری ثبات اقتصادی که برنامه کمک به دارایی‌های مشکل دار را اجرا می‌کند در ۳ اکتبر ۲۰۰۸ تبدیل به قانون شد. اقتصاد دان پائول کروگمان و تیموتی گیتنر، وزیر خزانه داری ایالات متحده، بحران اعتباری را از طریق فروپاشی سیستم بانکی سایه شرح می‌دهند که اهمیتی نزدیک به بخش بانکداری تجاری سنتی پیدا کرده بود. بدون توانایی برای به دست آوردن وجوه سرمایه‌گذار در بورس برای بیشتر انواع اوراق بهادار وام مسکن یا اوراق تجاری با پشتوانه دارایی، بانک‌های سرمایه‌گذاری و دیگر موسسات در سیستم بانکداری سایه نمی‌توانستند برای شرکت‌های وام مسکن و دیگر شرکت‌های بزرگ، وجوه تأمین کنند. این بدین معنا است که تقریباً یک سوم مکانیزم وام‌دهی آمریکا منجمد شده و تا ژودن ۲۰۰۹ نیز ادامه داشت. بنا به گزارش مؤسسه بروکینگز، سیستم بانکداری سنتی سرمایه لازم برای پرکردن این شکاف را در ژوئن ۲۰۰۹ نداشت: " چندین سال با میزان سوددهی بالا و قوی طول می‌کشد تا سرمایهٔ کافی برای پشتیبانی از این میزان حجم وام‌دهی اضافی تولید شود." نویسندگان همچنین اشاره می‌کنند که برخی شکل‌های اوراق بهادار "ب احتمال زیاد برای همیشه ناپدید می‌شوند، و این یک دست آورد از شرایط اعتباری بیش از حد شل می‌باشد. " درحالیکه بانک‌های سنتی استانداردهای وام‌دهی خود را بالا می‌بردند، این سقوط سیستم بانکی سایه بود که دلیل اصلی کاهش در وجوه موجود، برای قرض دادن بود.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: برخی از مفسران پیشنهاد کرده‌اند که اگر بحران نقدینگی ادامه یابد، رکود طولانی یا بدتر اتفاق خواهد افتاد. پیشرفتم مدام بحران‌ها باعت ترس از فروپاشی اقتصاد جهانی شده‌است اگر چه در حال حاضر تعداد زیادی از فاکتورهای خوش‌بینانه اتفاقی و تصادفی به علاوه برخی منابع برجسته وجود دارند که به‌طور منفی باقی می‌مانند. بحران مالی به احتمال زیاد منجر به بزرگترین رکود عمیق بانکی از می‌شود به خاطر بحران پس‌انداز و وام. بانک سرمایه‌گذاری UBS در ششم اکتبر سال ۲۰۰۸ اعلام کرد که یک رکود جهانی واضحی با بازیابی که حداقل تا دو سال بعید است، را خواهد دید. سه روز بعد اقتصاد دانان UBS اعلام کردند که "آغاز پایان" بحران آغاز شده‌است با دنیایی که شروع به ایجاد اقدام‌های لازم کند تا بحران را رفع کند: تزریق سرمایه توسط دولت؛ تزریق و ورود سیستماتیک ساخته شده؛ کاهش نرخ بهره برای کمک به قرض گیرندگان. انگلستان تزریق سیستمیک را شروع کرده بود و بانکهای مرکزی جهان در حال کم کردن نرخ بهره بودند. UBS بر این تأکید کرد که ایالات متحده نیاز داشت تا اجرا کند تزریق سیتمیک را. UBSبیشتر تأکید کرد که تنها بحران مالی را این امر تنظیم می‌کند اما در شرایط اقتصادی "بدترین حالت هنوز اتفاق می‌افتد."UBS مدت زمان‌های رکود اقتصادی مورد انتظار را در ۱۶ اکتر حساب کرد: Eurozone دو ماه طول خواهد کشید، ایالات متحده سه ماه طول می‌کشد، انگلستان نیز چهار ماه طول خواهد کشید. بحران اقتصادی در ایسلند شامل تمامی سه بانک مرکزی کشور می‌شد. نسبت به اندازه اقتصاد، سقوط بانکی ایسلند بزرگترین ضرر را از طریق کشور در تاریخ اقتصادی اش دارد. در پایان اکتبر، UBS تجدیدنظر خود را به سوی پایین در نظر گرفت: رکود اقتصادی بدتر شد به خاطر رکود اقتصادی اوایل سال ۱۹۸۰ با رشد منفی برای ایالات متحده در سال 2009. Eurozone، انگلستان، در سال ۲۰۱۰ بسیار محدود بازیابی شدند اما نه به بدی رکود بزرگ. مؤسسه بروکینگز در ژوئن ۲۰۰۹ گزارش دهد که مصرف اختصاص داده شده برای بیش از یک سوم مصارف جهانی بین ۲۰۰ و ۲۰۰۷ اختصاص داده شده بود. اقتصاد ایالات متحده پول زیادی صرف می‌کند و بیش از اندازه قرض می‌گیرد برای سال‌ها و بقیه مصارف به ایالات متحده بستگی داشته‌است. مصرف‌کننده به عنوان منبعی از تقاضای جهانی است. با رکود در ایالات متحده و نرخ پس‌انداز افزایش یافته مشتریان و مصرف کنند گان ایالات متحده، کاهش در رشد در جاهای دیگر چشمگیر بوده‌است. برای سه‌ماهه اول سال ۲۰۰۹، نرخ سالانه کاهش در تولید ناخالص داخلی ۱۴٫۴٪ در آلمان، ۱۵٫۲٪ در ژاپن، ۷٫۴٪ در انگلستان، ۱۸٪ در لتونی، ۹٫۸٪ در منطقه اروپا و ۲۱٫۵٪ برای مکزیک بود. برخی از کشورهای در حالتوسعه که رشد اقتصادی قوی را تجربه کرده بودند، کاهش سرعت قابل توجهی را دیدند. به عنوان مثال، فاکتورهای رشد در کامبوج یک سقوط بیشتر از ۱۰٪ در ۲۰۰۷ تا نزدیک به صفر در سال ۲۰۰۹ را نشان می‌دهد و کنیا ممکن است فقط ۳–۴٪ رشد در سال ۲۰۰۹، از ۷٪ در سال ۲۰۰۷ را تجربه کرده باشد. با توجه به تحقیقات انجام شده توسط مؤسسه توسعه آن سوی کشور، کاهش در رشد می‌تواند به سقوط در تجارت، قیمت کالاها، سرمایه‌گذاری و وجوه حواله‌های ارسالی از سوی کارگران مهاجرت کرده نسبت داده شود (که به یک ثبت ۲۵۱ بیلیون دلاری در سال ۲۰۰۷ رسید اما از آن به بعد در اکثر کشورها کاهشی یافته‌است) این امر پیامدهای ناخوشایندی دارد و منجر به افزایش چشمگیر در تعداد خانواده‌هایی شد که زیر خط فقر زندگی می‌کردند، که در بنگلادش ۳۰۰۰۰۰ یا در غنا ۲۳۰۰۰۰ است. به خصوص کشورهایی با یک نظام سیاسی شکننده که باید از این ترس داشته باشد که سرمایه‌گذاران کشورهای غربی پول خود را به خاطر بحران پس می‌گیرند. Bruno Wenn از DEG آلمان ارائه یک سیاست‌گذاری اقتصادی و حکومتداری خوب برای جذب سرمایه‌گذاران جدید را پیشنهاد می‌دهند. طبق گزارش بانک جهانی در فوریه ۲۰۰۹ دنیای عرب با شدت کمتری توسط بحران اعتباری تحت تأثیر قرار گرفت. با تعادل و توازن خوب از موقعیت‌های پرداخت و حقوق که وارد بحران می‌شوند یا با منابع جایگزین مالی برای کسری‌های حساب جاری بزرگشان. مانند وجوه ارسالی، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI) یا کمک‌های خارجی، کشورهای خارجی قادر به جلوگیری از رفتن به بازار در قسمت و بخش بعدی سال ۲۰۰۸ بودند. این گروه در بهترین موقعیت برای پذیرفتن شوک‌های اقتصادی است. آن‌ها بحران را در موقعیت‌های بسیار فوق‌العاده وارد کردند. این امر به آن‌ها یک کمک قابل توجهی در برابر رکود جهانی ارائه داد. بیشترین تأثیر بحران اقتصادی جهان در شکل و فرم کاهش قیمت نفت نتیجه خواهد داد که تنها عامل تعیین‌کننده مهم از عملکرد اقتصادی باقی می‌ماند. کاهش پیوسته قیمت نفت آن‌ها را مجبور به جلب ذخایل و کاهش سرمایه‌گذاری‌ها می‌کرد. کاهش قیمت نفت به‌طور قابل توجهی سبب برگشت و بازگشت عملکرد اقتصادی می‌شود تا به جای شوک‌های نفتی گذشته باشد. تأثیر اولیه در امور مالی عمومی و اشتغال برای کارگران خارجی دیده خواهد شد.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: خروج کالاها و خدمات تولید شده توسط نیروی کار و به‌طور مناسب قرارداده شدن در آمریکا – در نرخ سالانه حدوداً ۶٪ در چهار ماه از سال ۲۰۰۸ و اولین ماه ۲۰۰۹ کاهش یافته‌است، در مقابل فعالیت در دوره‌های سال گذشته. میزان بیکاری آمریکا تا ۱۰٫۱٪ در اکتبر ۲۰۰۹ کاهش یافت، بالاترین نرخ و میزان از سال ۱۹۸۳ بوده و تقریباً دو برابر نرخ قبل از بحران بود. متوسط ساعت کاری هر هفته تا ۳۳ ساعت کاهش یافت، کمترین و پایین‌ترین سطح از وقتی که دولت شروع به جمع‌آوری اطلاعات در سال ۱۹۶۴ کرد، شروع شد. با منابع کمتری برای خطر در تخریب، تعداد برنامه‌های ثبت اختراع در صف انتظار بودند. در مقایسه با ۵ سال گذشته، افزایش‌های توانی و نمایی در درخواست حق ثبت اختراع، این رکود در طول مدت زمان تولید ناخالص داخلی مشابه و هماهنگ بود.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: نه خانواده‌های معمولی آمریکایی و نه ثروتمندترین شان در زیر هرم نبودند. از سوی دیگر، نیمی از فقیرترین خانواده‌ها کاهش ثروت در طول بحران را ندارند. فدرال رزرو ۴۰۰۰ خانواده را بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار داد و متوجه شد ۶۳ درصد از کل ثروت آمریکایی‌ها در آن دوره کاهش یافته‌است. ۷۷ درصد پولدارترین خانواده‌ها کاهش در کل ثروت داشتند، در حالی که تنها ۵۰ درصد آن‌ها در پایین هرم دچار مشکل کاهش شدده بودند.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: در سه نوامبر ۲۰۰۸، کمیسیون اروپایی در Brussels برای سال ۲۰۰۹ رشد بسیار ضعیفی از تولید ناخالص داخلی را پیش‌بینی کرد که با ۰٫۱٪ بود برای کشورهای منطقه اروپا (فرانسه، آلمان، ایتالیا، بلژیک و …) و حتی برای انگلستان منفی بود (-۱٫۰٪)، ایرلند و اسپانیا. در ۶ نوامبر، صندوق بین‌المللی پول در واشینگتن دی سی، اعدادی که رکود اقتصادی گسترده جهان را تا ۰٫۳٪ تحویل می‌دهد برای سال ۲۰۰۹، بیش از کشورهای توسعه یافته به‌طور متوسط. در همان اوقات، بانک انگلستان، و بانک مرکزی اروپا به ترتیب، درصد کاهش نرخ بهره خود را از ۴٫۵٪ به ۳٪ و از ۳٫۷۵٪ به ۳٫۲۵ درصد کاهش داد. در نتیجه، با شروع نوامبر ۲۰۰۸، چندین کشور بسته‌های کمک را برای سرعت انقباص اقتصادی در حال کند شدن را نشان دادند. سرعت رکود اقتصادی در حال کند شدن است. شرایط در بازارهای مالی به‌طور کلی در ماه‌های اخیر بهبود یافته‌است. هزینه‌های خانوار نشانه‌های بیشتری از ثبات را نشان داده‌است اما همچنان با ضرر و زیان‌کاری، دارایی مسکن کمتر و اعتبار ضعیف محدود مانده‌است. کسب و کار و تجارت در حال کاهش و رکود به عقب بر سرمایه‌گذاری تنظیم شده و نیروی انسانی است اما به نظر می‌رسد که در حال پیشرفت درآوردن سهام‌هایی در چیدمان و تراز بهتر با فروش است. اگرچه فعالیت اقتصادی به احتمال زیاد برای مدتی ضعیف مانده‌است، کمیته یا انجمن اعمال سیاسی برای ثبات بازرهای مالی و موسسات پیش‌بینی می‌کند. نیروهای مالی و محرک‌های پولی و بازار به سرگیری و تشکیل تدریجی رشد اقتصادی پایدار در زمینه ثبات قیمت کمک خواهد کرد. پیش‌بینی‌های اقتصادی از بانک مرکزی و رزرو فدرال رئیس‌جمهور شامل بازگشتی به سطح رشدمعمولی (GDP) از ۲–۳٪ در سال ۲۰۱۰ است. بیکاری در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ حدود ۱۰ درصد با اعتدال در سال ۲۰۱۱ بود؛ و تورم در سطح معمولی ۱–۲٪ باقی ماند.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: فدرال رزرو و بانک‌های مرکزی در سراسر جهان گام‌هایی برای گسترش عرضه پول در جهت جلوگیری از خطر ابتلا به یک چرخه تورم منفی برداشته‌اند که در آن دستمزدهای کمتر و بیکاری بیشتر منجر به کاهش تقویت خود در مصرف جهانی شده‌است. علاوه بر این، دولت‌ها بسته‌های بزرگ محرک مالی را با قرض گرفتن و پرداخت کردن برای کاهش تقاضای بخش خصوصی ناشی از بحران به تصویب رسانده‌اند. ایالات متحده دو بسته یا برنامه محرک اقتصادی، در مجموع حدود ۱ تریلیون دلار را در طول سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ اجرا کرد. امکانات نقدینگی جدید و گسترش یافته فدرال رزرو ایالات متحده در نظر داشت تا بانک مرکزی را برای انجام و تکمیل وام دهنده از آخرین قانون قدیمی خود را در طول دوره بحران توانا و قادر بسازد، در حالی که کاهش اسف بار، گسترش مجموعه موسسات و نهادها با دسترسی به نقدینگی و افزایش انعطاف‌پذیری با موسساتی که می‌توانستند به چنین نقدینگی ضربه بزنند، را توانمند ساخت. این سکون و درجا زدن اعتباری، سیستم مالی جهانی را به آستانه سقوط سوق داد. پاسخ و واکنش‌های فدرال رزرو، بانک مرکزی اروپایی و دیگر بانک‌های مرکزی فوری و چشمگیر بود. در طول سه‌ماهه آخر سال ۲۰۰۸، این بانک‌های مرکزی ۲٫۵ تریلیون دلار از بدهی‌های دولت و دارایی‌های خصوصی مشکل دار بانک‌ها را خرید. این بزرگتری تزریق نقدینگی به بازارهای اعتباری بود و بزرگترین اقدام سیاسی در تاریخ جهان. دولتهای کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا نیز سیستم بانکی کشور خودر ا با ۱٫۵ تریلیون دلار با خرید سهام ممتاز در بانک‌های بزرگ خودشان، مطرح کرد. در اکتبر ۲۰۱۰ برنده جایزه نوبل جوزف استیگلیتز توضیح داد که چطور رزرو فدرال ایالات متحده سیاست‌های پولی دیگری را – ایجاد ارز- به عنوان روشی برای مبارزه با دام نقدینگی اجرا کرده‌است. با ایجاد ۶۰۰ بیلیون دلار و قراردادن آن در بانکها، رزرو فدرال تمایل به تحریک بانک‌ها برای تأمین مالی وام‌های داخلی و تشکیلات جدید به‌کارگیری وام‌های تجاری مسکن داشت. با این حال، بانک‌ها به جای اینکه سرمایه‌گذاری بین‌المللی در بازاراهای در حال ظهور، پول را صرف مناطق پر سود می‌کردند. بانک‌ها همچنین در ارزهای خارجی که استیگلیتز و دیگران اشاره کردند که ممکن است منجر به جنگ شود، سرمایه‌گذاری می‌کردند در حالی که چین مسیر منابع ارزی خود را از ایالات متحده آمریکا تغییر مسیر داد.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: دولتها همچنین انواع شرکت‌های بحث شده در بالا را با تحمیل تعهدات مالی بزرگ، نجات داده‌اند. تا به امروز، سازمان‌های دولتی مختلف آمریکا متعهد شده‌اند و هزاران تریلیون دلار در وامها، خرید دارایی‌ها، ضمانت‌ها، و هزینه‌های مستقیم صرف کرده‌اند. برای خلاصه‌ای از تعهدات مالی دولت ایالات متحده و سرمایه‌گذاری مربوط به بحران، به CNN مراجعه کنید. بحث مهمی همراه با نجات و درمان، که منجر به توسعه انواع چارچوب‌های تصمیم‌گیری می‌شود برای کمک به تعادل منافع سیاسی رقابت بحران مالی در طور زمان، به هراه دارد.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: اطلاعات بیشتر: طرح اصلاح مقررات مالی اوباما در سال ۲۰۰۹، پاسخ به تنظیم مقررات بحران وام‌های بدون پشتوانه و راه حل بحران وام مسکن. رئیس‌جمهور آمریکا، باراک اوباما و مشاوران اصلی او یک سری طرح‌های نظارتی در ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ را معرفی کردند. او پیشنهاد آدرس حمایت از مصرف‌کننده، حقوق مدیران، کمک مالی یا سرمایه مورد نیاز بانک، تنظیم گسترش یافته از سیستم بانکی و مشتقات آن و اقتدار افزایش یافته برای فدرال رزرو با خیال راحت برای موسسات سیستماتیک مهم در بین دیگران را پیشنهاددادند. در ژانویه ۲۰۱۰، اوباما مقررات اضافی محدود کردن توانایی بانک برای شرکت در تجارت اختصاصی را ارائه داده‌است. پیشنهادات به «قانون ولکر» دوبله شد در به رسمیت شناختن پل ولکر که علناً برای تغییرات استدلالاتی را پیشنهاد کرده‌است. مجلس سنای ایالات متحده لایحه اصلاً حی ۲۰۱۰ را به تصویب رساند با پیروی از کاخ یا خانه‌ای که یک لایحه در دسامبر ۲۰۰۹ را به تصویب رساند. این لوایح در حال حاضر به توافق رسیده‌اند. نیویورک تایمز یک خلاصه مقایسه‌ای از ویژگی‌ها و مشخصه‌های این دو لایحه تهیه کرده‌است که تا حدی متفاوت قوانین برشمرده شده توسط دولت اوباما را ارائه می‌دهد. به عنوان مثال، قانون ولکر در برابر تجارت اختصاصی، بخشی از قانون نیست، هرچند در لایحه در مجلس سنا تنظیم‌کننده این که اختیاری است نه تعهدی، این معاملات را منع می‌کند. تنظیم‌کننده‌های اروپایی مقررات و تنظیمات lll بازر را برای بانک‌ها معرفی کردند. این موضوع، نسبت‌های سرمایه، محدودیت‌ها در اهرم، تعریف محدود از سرمایه (برای رد تابع بدهی)، خطر حد ضد حزب و الزامات جدید نقدینگی را افزایش داده‌است. منتقدان بحث و استدلال می‌کنند که lll بازل مشکل عیب ریسک وزن و ارزش را نشان نمی‌دهد. بانک‌های بزرگ آسیب دیده از AAA تشکیل شده توسط مهندسی مالی (که دارایی ظاهراً بدون ریسک از وثیقه در معرض خطر قرار می‌دهد) را با توجه به ll بازل آسیب دیده‌اند که نیاز به سرمایه کمتری با توجه به ll بازل دارند. اعطای وام به فرمانروایان AA- نرخ بندی شده، خطر اندازه صفر را دارد، در نتیجه افزایش اعطای وام به دولت‌ها و منجر شدن به بحران بعدی را افزایش می‌دهد. یوهان نوربرگ استدلال می‌کند که مقررات (بازل و دیگران) در واقع منجر به اعطای وام بیش از حد به دولت در حال خطر می‌شود (بحران بدهی اروپا را ببینید) و ECB یا بانک مرکزی اروپایی دنبال اعطای وام بیشتر به عنوان راه حل است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: حداقل دو نظر اصلی توسط کنگره ایجاد شده‌است: گزارش کمیسیون تحقیق بحران مالی، منتشر شده در ژانویه ۲۰۱۱ و یک گزارش توسط ایالات متحده امنیت مجلس سنای داخلی دائمی کمیته فرعی در تحقیقات به عنوان وال استریت و بحران مالی: آناتومی سقوط مالی.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: در ایسلند در تاریخ آوریل ۲۰۱۲، دادگاه ویژه Landsdómur نخست‌وزیر سابق Geir Haarde را محکوم به اقدام نادرست بحران مالی ایسلند در سال ۲۰۰۸–۲۰۱۲ کرد. به‌طوری‌که از اکتبر ۲۰۱۵ در بریتانیا هیچ‌کسی که با بحران مالی درگیر است بازداشت نشده‌است یا حتی توسط پلیس بازجویی نشده‌است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: از سال ۲۰۱۲، در ایالات متحده، حجم زیادی از مشکلات وام‌های مسکن باقی مانده است. این امر برای اکثر صاحب خانه‌ها سبب شد که با سلب حق اقامه دعوی به تشکیلات جدید مواجه شوند و نرخ سلب حق اقامه دعوی را که غیرممکن باقی مانده‌است را ثابت مانده‌است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: یک رابطهٔ مستقیمی بین کاهش‌های سرمایه و کاهش‌ها در مصرف و سرمایه‌گذاری تجاری وجود دارد که در کنار هزینه‌های دولت، بیانگر موتور اقتصادی است. بین ژوئن ۲۰۰۷ و نوامبر ۲۰۰۸، آمریکایی‌ها میانگین برآورد شده‌ای برابر با بیش از یک چهارم ارزش خالص جمعی خود را از دست دادند. در اوایل نوامبر ۲۰۰۸، شاخص سهام گسترده در ایالات متحده ،S & P 500، ۴۵٪ از میزان بالای خود در سال ۲۰۰۷ افت پیدا کرد. قیمت خانه‌ها ۲۰٪ از اوج خود در سال ۲۰۰۶ پایین آنده، و به ۸٫۸ تریلیون دلار در اواسط ۲۰۰۸ رسید و همچنان در اواخر ۲۰۰۸ با کاهش مواجه بود. مجموع دارایی‌های بازنشستگی، دومین دارایی خانگی آمریکایی‌ها ۲۲٪ افت کرد و از ۱۰٫۳ تریلیون دلار در سال ۲۰۰۶ به ۸ تریلیون دلار در اواسط ۲۰۰۸ رسید. در طول همین دوران، دارایی‌های پس‌انداز و سرمایه‌گذاری (جدا از پس‌اندازهای بازنشستگی) ۱٫۲ تریلیون دلار ضرر کرد و دارایی‌های بازنشستگی نیز ۱٫۳ تریلیون دلار ضرر کرد. از زمان اوج در سه‌ماههٔ دوم ۲۰۰۷، سرمایه خانوار به ۱۴ تریلیون دلار کاهش پیدا کرد. همچنین، مالکان خانه در آمریکا سهام قابل توجهی را در سال‌های منتهی به بحران از خانه‌شان استخراج کردند که دیگر زمانی که قیمت خانه سقوط کردند نمی‌توانستند این کار را کنند. نقد آزاد استفاده‌شده توسط مصرف‌کنندگان از استخراج سهام خانه زمانی که حباب مسکن ایجاد شد، از ۶۲۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۱ به ۱۴۲۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۵ رسید و دوبرابر شد و مجموع آن در این دوره بیش از ۵ ترلیون دلار بود. بدهی وام مسکن خانه‌های آمریکا نسبت به تولید ناخالص داخلی از میانگین ۴۶٪ در دههٔ ۹۰ به ۷۳٪ در سال ۲۰۰۸ افزایش پیدا کرد و ۱۰٫۵ تریلیون دلار رسید. برای جبران این کاهش در ظرفیت مصرف و وام، دولت آمریکا و رزرو فدرال آمریکا ۱۳٫۹ تریلیون دلار تعهد دادند، که از آن ۶٫۸ تریلیون دلار تا ژوئن ۲۰۰۹، سرمایه‌گذاری شده یا خرج شد.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: در ماه نوامبر سال ۲۰۰۸، اقتصاد دان دین بیکر مشاهده کرد که: "درواقع یک دلیل خوب برای تشدید بحران اعتباری وجود دارد. ده‌ها میلیون نفر از مالکان که سهام قابل توجهی در خانه‌های خود دو سال پیش داشتند، امروزه چیزی ندارند یا مقدار ناچیزی دارند. کسب‌وکارها با بدترین رکود از زمان رکود اقتصاد بزرگ مواجه هستند. این برای تصمیم‌گیری‌های اعتباری مهم است. احتمال کمی وجود دارد که یک مالک خانه که در خانه‌اش سهام دارد، بدهکار برای یک وام ماشین باشد یا بدهی کارت اعتباری داشته باشد. آن‌ها ترجیح می‌دهند از این سهام استفاده کنند تا اینکه ماشینشان را از دست بدهند یا یک بدهی پرداخت نشده در کارت اعتباریشان ثبت شود. از طرف دیگر، مالک خانه‌ای که هیچ سهامی ندارد، دارای خطر عدم پرداخت جدی است. در خصوص کسب‌وکارها، اعتبار وام گیرندگی آن‌ها به سودهای آینده‌شان بستگی دارد. چشم‌انداز سود در نوامبر ۲۰۰۸ بدتر از نوامبر ۲۰۰۷ شد .. درحالیکه بسیاری از بانک‌ها به‌طور واضح در مرز سقوط بودند، برای مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها سخت‌تر بود که بتوانند اعتبار بگیرند حتی اگر سیستم‌های مالی تغییری نمی‌کردند. مشکل اقتصاد، ضرر حدود ۶ تریلیون دلاری در ثروت مسکن و حتی میزان بیشتر در ثروت سهام بود. در مرکز اوراق بهادار بسیاری از این موسسات سرمایه‌گذارانی وجود داشتند که دارایی‌هایشان به دست آمده از وام‌های مسکن همراه بود. قرار گرفتن در معرض این اوراق بهادار وام مسکن، یا درمعرض مشتقات اعتباری مورد استفاده برای تضمین آن‌ها دربرابر شکست، باعث سقوط یا تصاحب چند شرکت کلیدی مانند بیمان برادرز، AIG، مریل لینچ و HBOS شد. سرایت به اروپا بحران به‌سرعت توسعه پیدا کرد و به یک شوک اقتصادی جهانی گسترش پیدا کرد و باعث شکست برخی از بانک‌های اروپایی، کاهش شاخص‌های سهام متفاوت، و کاهش وسیع در ارزش بازار سهام و کالاها شد. هم MBS و هم CDO توسط سرمایه‌گذاران شرکت‌های بزرگ و سازمان‌ها در جهان خریداری شد. مشتقاتی مانند سوآپ نکول اعتباری نیز رابطهٔ بین موسسات مالی را افزایش دادند. علاوه بر این، اهرم زدایی موسسات مالی، زمانی که دارایی‌ها برای بازپرداخت بدهی‌هایی که نمی‌توانستند در بازارهای اعتباری منجمد ریفاینانس شوند، باعث شتاب بیشتر بحران بدهی شد و همچنین باعث کاهش دادوستدهای بین‌المللی گردید. رهبران سیاسی جهان، وزرای مالی کشورها و مدیران بانک مرکزی تلاش‌های خود را به کار بستند تا ترس و نگرانی‌ها را کاهش دهند اما بحران ادامه داشت. در انتهای ماه اکتبر ۲۰۰۸، بحران ارز توسعه پیدا کرد، و سرمایه‌گذاران، منابع سرمایه زیادی را به ارزهای قوی تر مانند ین، دلار و فرانک سوییس تبدیل می‌کردند گه باعث شد بسیاری اقتصادهای در حال ظهور به دنبال کمک از صندوق بین‌المللی پول باشند.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: بر طبق گفتهٔ اداره ملی تحقیقات اقتصادی ایالات متحده (NBER) رکود اقتصادی ایالات متحده که در دسامبر ۲۰۰۷ شروع شد در ژوئن ۲۰۰۹ به اتمام رسید و بنظر می‌رسد بحران مالی هم در همان زمان پایان یافته‌است. مجله تایم در آوریل ۲۰۰۹ می‌گوید: «بحران بانکی خیلی سریعتر از آنچه آغاز شده بود، به پایان رسید.» کمیسیون تحقیق بحران مالی ایالات متحده تاریخ اتمام بحران را ۲۰۰۸ می‌نویسد. رئیس‌جمهور باراک اوباما در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ می‌نویسد: «بازارها اکنون باثبات شده و بیشتر پولی که برای بانک‌های خرج کردیم را توانستیم بازیابی کنیم.»


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: نیویورک تایمز مارس ۲۰۰۹ را به عنوان «نهایت افت بحران می‌داند» و اشاره می‌کند که «بیشتر بازارهای سهام در سراسر جهان حداقل ۷۵ درصد بیشتر از پیش هستند. سهام مالی، که منجر به افت بازار شدند، باعث بالا آمدن آن نیز شدند.» با این اوصاف، عدم تغییرات اساسی در بانکداری و بازارهای مالی بسیاری افراد فعال در بازار مانند صندوق بین‌المللی پول را نگران کرده‌است. توزیع درآمدهای خانوار در آمریکا پس از بازیابی اقتصادی در سال ۲۰۰۸، نابرابرتر شده، این اتفاق بار اول است که در آمریکا افتاده اما همسو با روند بیش از ده بازیابی اقتصادی از سال ۱۹۴۹ است. نابرابری درآمد در ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ در بیش از دوسوم مناطق شهری افزایش پیدا کرده‌است. ثروت متوسط خانوارها در آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۱، ۳۵٪ کاهش پیدا کرده و از ۱۰۶۵۹۱ به ۶۸۸۳۹ دلار رسیده‌است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: بحران مالی تعداد زیادی مقاله و کتاب به‌جز حوزهٔ مطبوعات علمی و مالی تولید کرد که شامل مقالات و کتاب‌های نویسنده ویلیام گریدر، اقتصاددان مایکل هادسون، نویسنده و فروشنده سابق اوراق قرضه مایکل لوئیس، کوین فیلیپس و کارگزار سرمایه‌گذاری پیتر شیف است.


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: چارلز موری در خصوص بحران مالی اینطور می‌گوید: «درواقع من درخصوص اقتصاد بسیار ساده‌اندیش هستم که اینطور فکر می‌کنم که ما یک بحران مالی داریم زیرا دولت فدرال، با معرفت لامتناهی خود، برای دو دولت گذشته به‌شدت سیاست‌ها را تحت‌فشار گذاشت که باعث شد افراد باهوش با قرض دادن پول به مردمی که احتمالاً قادر به بازپرداخت آن نبودند، پولدار شوند.»


title: بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷

text: اقتصادهای پیشرفته قبل از بحران مالی منجر به رشد اقتصاد جهانی شدند و اقتصادهای «نوظهور» و «درحال توسعه» از قافله عقب مانده بودند. بحران به‌طور کامل این رابطه را برعکس کرد. صندوق بین‌المللی پول اینطور نتیجه‌گیری کرده‌است که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴، اقتصادهای «پیشرفته» فقط ۳۱٪ از GDP جهانی را دربردارند درحالیکه اقتصادهای نوظهور و در حال توسعه مسئول ۶۹٪ از GDP جهان می‌باشند. در جدول‌ها، نام اقتصادهای در حال ظهور به‌شکل Bold آمده و نام اقتصادهای پیشرفته به‌شکل معمول نگارش یافته‌است. بیست اقتصاد بزرگ که به رشد GDP جهانی کمک می‌کنند (۲۰۰۷ – ۲۰۱۴)


title: مارتین لینگه

text: مارتین لینگه (؛ – ) بازیگر اهل کشور نروژ بود. وی در زمان جنگ جهانی دوم فرمانده نظامی بود.


title: شصت و دومین دوره جوایز بفتا

text: شصت و دومین دورهٔ جوایز بفتا در ۸ فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد که در آن "میلیونر زاغه‌نشین" بهترین فیلم سال شد. برد پیت برای ۲ فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" و "بخوان و بسوزان" کاندیدای دریافت بهترین بازیگر نقش اول و مکمل مرد شد که در هر دو بفتا را به رقیبان خود واگذار کرد .


title: هریت بس

text: هَریت بُس (؛ ۱۹ فوریه ۱۸۷۸–۲ نوامبر ۱۹۶۱) بازیگر سوئدی-نروژی بود. وی در زمان خود بازیگر مشهوری به شمار می‌رفت.


title: شکاکیت به اروپا

text: منظور از شکاکیت به اروپا ()، اروپاگریزی، شکاکیت به اتحادیه اروپا یا ضدیت با اتحادیه اروپا انتقادگری از اتحادیه اروپا است. به طور سنتی، منشأ اصلی شکاکیت به اروپا این برداشت است که ادغام شدن در اتحادیه اروپا، دولت ملی را تضعیف می‌کند؛ در نتیجه باید علاقه‌مند بود به کند کردن، متوقف ساختن یا برعکس کردن فرایند ادغام در اتحادیه اروپا. از جملهٔ دیگر دیدگاه‌های شکاکان به اروپا این احساس است که: اتحادیه اروپا غیر دمکراتیک است یا دیوان‌سالاری زیادی در آن وجود دارد. شکاکیت به اروپا را نباید با اروپاستیزی که ضدیت با فرهنگ اروپایی است اشتباه گرفت. یک ارزیابی در سال ۲۰۰۹ از شهروندان اتحادیه اروپا نشان داد که حمایت از عضویت در اتحادیه اروپا در میان مردم کشورهای لتونی، بریتانیا و مجارستان از همه جا پایین‌تر است. شکاکیت نسبت به اتحادیه اروپا در احزاب با جهت‌گیری‌های گوناگون سیاسی دیده می‌شود.


title: ایگیل آیده

text: ایگیل آیده (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان فیلم‌های صامت اهل کشور نروژ بود. وی در بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۵ در ۱۸ فیلم بازی کرد.


title: ادوارد درابلوس

text: ادوارد درابلوس (؛ ۱ آوریل ۱۸۸۳ – ۲۹ آوریل ۱۹۷۶) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل نروژ بود. وی در حدود ۲۰ فیلم بازی کرد.


title: هوک اوبل

text: هوک اوبل (؛ ۲۱ آوریل ۱۸۶۹–۱۲ دسامبر ۱۹۶۱) هنرپیشه و کمدین محبوب اهل کشور نروژ بود. وی در فیلم‌های صامت نروژی و سوئدی بازی می‌کرد.


title: مارسل پرز

text: مارسل پرز (؛ – ) هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل کشور اسپانیا بود. وی در بیش از ۲۰۰ فیلم صامت کمدی بازی کرده بود.


title: ائوگنیوش بودو

text: اویگنیوش بودو (؛ – )کارگردان، تهیه‌کننده و یکی از محبوب‌ترین بازیگران و کمدین‌های اهل لهستان بود. وی در برخی از محبوب‌ترین فیلم‌های لهستانی در دههٔ ۳۰ میلادی بازی کرده بود.


title: ائوگنیوش بودو

text: از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "روبرت و برترام"، "خواننده ورشویی"، "صدای صحرا" و "اسباب‌بازی" اشاره کرد.


title: آدولف دیمشا

text: آدولف دیمشا (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور لهستان بود. وی از محبوب‌ترین و بزرگترین بازیگران کمدی لهستانی به‌شمار می‌رود. وی هم در سینما و هم در تئاتر بازی می‌کرد.


title: آدولف دیمشا

text: از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "روبرت و برترام"، "الفبای عشق" و "یکصد متر عشق" اشاره کرد.


title: پروین بولدان

text: پروین بولدان (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار کرد اهل ترکیه و رئیس فراکسیون حزب دموکراتیک خلق‌ها در پارلمان ترکیه است.


title: پروین بولدان

text: پروین بولدان زادهٔ سال ۱۹۶۷ میلادی در استان حکاری ترکیه می‌باشد. او در آنجا بزرگ شد و به مدرسه رفت و از همانجا به دبیرستان رفت و فارغ‌التحصیل شد، و به عنوان یک کارمند در یک ادارهٔ دولتی آغاز به کار کرد. وی در سن ۱۹ سالگی با پسر عموی خود ساواش بولدان ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۹۰ به استانبول نقل مکان کردند. در آنجا پروین بولدان به کار خانه‌داری می‌پرداخت. یک سال بعد فرزند اول پروین نچیروان به دنیا آمد و شوهرش هم به کار تجارت مشغول شد.  در سال ۱۹۹۳، زندگی آن‌ها تغییر کرد، چون نخست‌وزیر ترکیه سخنرانی‌ای کرد و اظهار داشت که دولت فهرستی از تاجران کُرد را دارد که از حزب کارگران کردستان پشتیبانی مالی می‌کنند و این تاجران باید پاسخگو باشند. پس از آن سخنرانی سواش مانند دیگر تاجران کُرد یک سری تماس تلفنی تهدیدآمیز دریافت کرد. در ۳ ژوئن ۱۹۹۴ شوهر پروین یعنی سواش و دو دوستش پس از ترک هتل ربوده شدند. روز بعد اجساد آن‌ها در حاشیهٔ رودخانه‌ای پیدا شد. آن‌ها زخم‌های شکنجه سنگینی را به همراه داشتند و در سرشان تیر خلاص خورده بود. در همین روز یعنی ۴ ژوئن پروین بولدان دختر خود زلال را به دنیا آورد.


title: پروین بولدان

text: پروین بولدان در ژوئیهٔ ۲۰۰۷ به عنوان کاندیدای مستقلی در انتخابات پارلمانی ترکیه حضور یافت و به عنوان نمایندهٔ مجلس برای ایغدیر وارد پارلمان ترکیه شد. وی در انتخابات عمومی ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱ برای دومین دوره انتخاب شد. در سال ۲۰۱۳ وی به عنوان بخشی از روند صلح میان حزب کارگران کردستان و دولت ترکیه به عنوان معاون رئیس حزب صلح و دموکراسی (BDP) به جزیرهٔ آمارای نزد عبدالله اوجالان رفت. البته این روند هم به نتیجه نرسید و در سال ۲۰۱۵ جنگ بین دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان آغاز شد. پروین بولدان در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸ به عنوان رئیس مشترک حزب دموکراتیک خلق‌ها (HDP) به همراه سیزلی تملی انتخاب شد. وی در انتخابات پارلمانی ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان نمایندهٔ پارلمان استانبول برای حزب دموکراتیک خلق‌ها انتخاب شد.


title: استفان یاراچ

text: اِستفان یاراچ (؛ ۲۴ دسامبر ۱۸۸۳ – ۱۱ اوت ۱۹۴۵) هنرپیشه و تهیه کنندهٔ تئاتر اهل لهستان بود.


title: استفان یاراچ

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کنتس والوسکا اشاره کرد.


title: محمد امیرول ایزوان یعقوب

text: محمد امیرول ایزوان یعقوب (؛ زادهٔ ۱۹۸۶) یک داور فوتبال اهل مالزی است.


title: محمد امیرول ایزوان یعقوب

text: وی از سال ۲۰۱۲ وارد فهرست فیفا شده و سابقه قضاوت در مسابقاتی مهمی همچون لیگ قهرمانان آسیا را دارد.


title: هارولد مک گراس

text: هارولد مک گراس (؛ ۴ سپتامبر ۱۸۷۱ – ۳۰ اکتبر ۱۹۳۲) یک نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.


title: هارولد مک گراس

text: "هارولد مک گراس" زمانی که بسیار جوان بود به عنوان خبرنگار و مقاله نویس برای روزنامه "سیراکیوز هرالد" تا اواخر سال ۱۸۹۰ میلادی کار می‌کرد، همان زمانی که اولین کتاب رمان خود با نام "اسلحه و زن" را نوشت، کتاب بعدی او عروسک خیمه شب بازی تاج و تخت نام داشت که این کتاب اخیر باعث عمده شهرت او گردید و بر اساس آن فیلمی هم به کارگردانی جورج ملفورد ساخته شد، این اثر وی به عنوان پرفروش‌ترین کتاب ایالات متحده در سال ۱۹۰۱ تا آن زمان گردید، "مک گراس" گاهی به صورت انبوه کتاب می‌نوشت آن هم در همهٔ زمینه‌ها، از عشق و عاشقی گرفته تا ماجراجویی همین‌طور از رمز و راز گرفته تا جاسوسی، سه کتاب از کتاب‌های او به‌طور همزمان در طول یک سال در زمرهٔ پرفروش ترین‌ها قرار داشت که به نوبهٔ خودش یک رکورد محسوب می‌شد، "مک گراس" چندین داستان کوتاه هم برای مجلات آمریکایی همچون پست عصر شنبه، ژورنال بانوان خانه، و مجلهٔ کتاب قرمز نوشت، تعدادی از رمان‌های "مک گراس" به شکل پاورقی در این مجلات چاپ می‌گردید و او این کار را تا آخرین لحظات عمرش به سال ۱۹۳۲ ادامه داد.


title: عروسک خیمه شب بازی تاج و تخت

text: «عروسک خیمه شب بازی تاج و تخت» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی جورج ملفورد است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آینا کلر، کارلیل بلکول، جورج گبهارت، و تام فرانک اشاره کرد.


title: مردی درجعبه

text: «مردی درجعبه» () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی اسکار آپفل و سیسیل بی. دومیل است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هوراس بی. کارپنتر، جین دارول، و مابل وان برن اشاره کرد.


title: شرکت تابعه فدرال رزرو

text: شرکت تابعه : شرکتی است که مجوز فعالیت آن توسط فدرال رزرو ایالات متحده صادر شده و تحت این قانون جهت انجام عملیات بانکی بین‌المللی تشکیل شده است. هیئت مدیره فدرال رزرو از طرف دولت ایالات متحده بر برنامه های کاری و سازمان های بانکی خارجی و حتی ایجاد شرکت های تابعه نظارت می کند. همچنین این هیئت مدیره به بررسی شرکت های تابعه و شرکت های وابسته خود می پردازد. این شرکت می‌تواند سپرده بپذیرد و وام دهد، که این عملکرد به طور خاص به معاملات بین‌المللی مربوط می شود.


title: ماجراهای کاتلین

text: «ماجراهای کاتلین» () فیلمی در ژانر رمان است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کتلین ویلیامز، چارلز کلاری، گای الیور، دیوید باتلر، و روی واتسون اشاره کرد.


title: بانویی در ون

text: بانویی در وَن () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مگی اسمیت اشاره کرد.


title: داگ میتچل

text: داگ میتچل (؛ ۱۹۵۲) یک تهیه‌کننده اهل انگلستان است.


title: داگ میتچل

text: وی در سال ۱۹۹۶ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی برای فیلم عزیز شده است.


title: اسب وحشی (فیلم)

text: اسب وحشی () فیلمی درام به کارگردانی دنیز گامزه ارگوون است که سال ۲۰۱۵ منتشر شد.


title: ماری پارنت

text: ماری پارنت (؛ زادهٔ ۱۹۶۸) یک تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.


title: یک یانکی اهل کنتیکت در دربار شاه آرتور

text: یک یانکی اهل کنتیکت در دربار شاه آرتور () یک کتاب از مارک تواین است. این کتاب در سال ۱۸۸۹ توسط تواین نوشته شد، عنوان اصلی کتاب "یانکی در دربار شاه آرتور" است، برخی از نسخه‌های اولیه حتی با نام "یانکی در دادگاه شاه آرتور" هم چاپ گردید.


title: یک یانکی اهل کنتیکت در دربار شاه آرتور

text: این کتاب ماجرای یک مهندس یانکی از کنتیکت است که به‌طور تصادفی با ضربه ای که به سرش می‌خورد، خودش را در انگلستان قرون وسطی می‌بیند، در حقیقت به گذشته و به زمان دربار شاه آرتور بر می‌گردد. جایی که او را یک نادان فرض می‌کنند اما او به زودی با استفاده از دانش و تکنولوژی خودش تبدیل به یک شعبده باز می‌گردد، تواین کتاب را یه عنوان تقلیدی از یک هجو در جهت مفاهیم رمانتیک در رویاهایش نوشت.


title: یرژی لشچینسکی

text: یرژی لشچینسکی (؛ ۶ فوریه ۱۸۸۴ – ۹ ژوئیه ۱۹۵۹) هنرپیشه سینما و تئاتر اهل کشور لهستان بود.والدین وی در قرن نوزدهم بازیگر تئاتر بودند.


title: اوتو گبور

text: اوتو گبور (؛ – ) هنرپیشه سینما و تئاتر اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۵۴ میلادی در ۱۰۲ فیلم بازی کرد.


title: اوتو گبور

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "عصر - شب - روز" اشاره کرد.


title: هاینریش گئورگه

text: هاینریش گئورگه (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۵ میلادی فعالیت می‌کرد.


title: هاینریش گئورگه

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "متروپلیس"، "زوس یهودی"، "۱۹۱۴"، "اورینت اکسپرس (فیلم ۱۹۲۷)" و "سرنوشت" اشاره کرد.


title: پنجاه و هفتمین دوره جوایز اسکار

text: پنجاه و هفتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 57th Academy Awards) در روز دوشنبه ۲۵ مارس ۱۹۸۵ در دوروتی چندلر پاویون، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۴ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند. جک لمون مجری این مراسم بود


title: پنجاه و هفتمین دوره جوایز اسکار

text: برندگان نخست و در حروف برجسته پررنگ فهرست شده‌اند. These films had multiple نامزدی: فیلم های زیر چندین جایزه دریافت کردند:


title: کورت گرون

text: کورت گرون (; – ) کارگردان و هنرپیشه یهودی اهل کشور آلمان بود.


title: کورت گرون

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "حادثه"، "سه آرزو" و "مردم در روز یکشنبه" اشاره کرد.


title: یان گوتوفت

text: یان گوتوفت (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان سینمای صامت و تئاتر اهل آلمان بود.


title: یان گوتوفت

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به نوسفراتو و گوژپشت و رقاصه اشاره کرد.


title: ماکس گولشتورف

text: ماکس گولشتورف (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می‌کرد.


title: انسان خردمند

text: انسان هوشمند، انسان خردمند، انسان نوین یا هومو ساپینس نام یک گونه از سردهٔ انسان است. بر اساس نظریهٔ فرگشت، انسان خردمند، نمونه‌ای فرگشت‌یافته از انسان راست‌قامت است. از دیدگاه دیرین‌مردم‌شناختی، دو دیدگاه رایج در مورد خاستگاه انسان هوشمند موجود است. نخستین دیدگاه آن است که انسان‌های خردمند، از نیای مشترکی که از انسان راست‌قامت در آفریقا تمایز یافته، تکثیر گردیده‌است. فرض دیگر بر آن است که انسان خردمند مسیر فرگشتی خود را از انسان راست‌قامت نه فقط در آفریقا که در دیگر قلمروها سپری کرده‌است. از سال ۲۰۱۰ میلادی مطالعات ژنتیکی، دیدگاهی میانه را ثابت کرده‌اند؛ به‌طوری‌که خزانهٔ ژنی انسان خردمند عمدتاً از نیای آفریقایی است، اگرچه اختلاط در طول فرگشت نشان می‌دهد که در دیگر نقاط کرهٔ زمین نیز فرگشت رخ داده‌است.


title: انسان خردمند

text: نام علمی انسان خردمند که هومو ساپینس است توسط کارل لینه (۱۷۵۸) گذاشته شده، بخش لاتین آن هومو (homo) به معنی انسان و بشر است و ساپینس (sapiens) که واژه‌ای لاتین است، معنی خردمند می‌دهد. برخی از مترجمان و زبان‌شناسان معتقدند که عبارت «خردورز» ترجمهٔ بهتری نسبت به «خردمند» برای واژهٔ لاتین sapiens است ولی با این حال در زبان فارسی بیشتر از عبارت خردمند استفاده می‌شود.


title: انسان خردمند

text: انسان خردمند به سه زیرگونهٔ "انسان خردمند هوشمند"، "انسان خردمند ایدالتو" و "انسان‌های خردمند باستانی" طبقه‌بندی می‌شوند که دو دستهٔ آخر منقرض گردیده‌اند.


title: انسان خردمند

text: به‌طور معمول دو نظریه در خصوص ریشهٔ انسان خردمند وجود دارد: منشأ آفریقایی انسان مدرن و فرضیه چند ناحیه‌ای بودن آن. از سال ۲۰۱۰ که تحقیقات ژنتیکی ظهور پیدا کردند، بیشتر کشفیات نشان دهندهٔ منشأ آفریقایی بوده و همچنین یک درصد محدودی نیز به صورت مخلوط چندناحیه‌ای وجود داشته‌است.


title: انسان خردمند

text: مدل اصلی که مورد قبول اکثریت قرار گرفته منشأ اصلی انسان‌های مدرن امروزی را بر اساس مهاجرت انسان‌های اولیه از آفریقا دانسته‌است. این نظریه در رسانه‌ها با نام مدل خروج-از-آفریقا (Out-of-Africa model) شناخته می‌شود و در دانشگاه‌ها با نظریهٔ جدید تک-منشأیی (recent single-origin) بودن، نظریهٔ جایگزینی (Replacement Hypothesis) و نظریهٔ مدل جدید منشأ آفریقایی (Recent African Origin) شناخته می‌شود. این نظریه که انسان‌ها دارای یک منشأ هستند در کتاب «تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنیست» توسط چارلز داروین (۱۸۷۱) منتشر شده‌است. این نظریه تا سال ۱۹۸۰ میلادی مورد قبول واقع نشد، تا اینکه در سال ۱۹۸۰ میلادی بر اساس مطالعهٔ DNA روش‌های امروزی (دی‌ان‌ای میتوکندریایی) و نیز با شواهد به‌دست آمده انسان‌شناسی زیستی مطابقت پیدا کرد. بر اساس شواهد به‌دست آمده از فسیل‌ها و آزمایش‌ها ژنتیک، انسان خردمند باستانی در آفریقا و به امروزی در طی سالیان و در حدود ۲۰۰ هزار و ۱۰۰ هزار پیش تکامل یافتند و اولین دسته‌ای که آفریقا را ترک کردند حدود ۶۰ هزار سال پیش بوده که در طی زمان با جمعیت انسان‌های نئاندرتال و هومو ارکتوس (انسان راست‌قامت) جایگزین شدند. اخیراً، در سال ۲۰۱۷ میلادی، فسیل‌هایی در جبل ایرهود (مراکش) پیدا شدند که نشان می‌دهند ممکن است تکامل انسان خردمند در حدود ۳۰۰ هزار سال پیش بوده و همچنین دیگر شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است انسان خردمند در ۲۷۰ هزار سال پیش آفریقا را ترک کرده‌است. امروزه دانشمندان با مدل تک منشأیی بودن انسان‌ها در آفریقای شرقی اتفاق نظر دارند. با این حال، یافته‌های جدید از ژنوم‌های کامل نئاندرتال این فرض را ایجاد می‌کند که برخی از انسان‌های مدرن امروزی دارای ژن‌های مشترکی با برخی ژن‌های نئاندرتال هستند. فردی که این مطالعه را انجام داده گفته‌است که یافته‌های آنان با ترکیب بالای ۴٪ از نئاندرتال در برخی از جمعیت‌ها مطابقت دارد. اما در همان مطالعه نیز گفته شده‌است که ممکن است دلایل دیگری برای اشتراک ژن‌های انسان امروزی با ژن‌های باستانی وجود داشته باشد.


title: انسان خردمند

text: بازهٔ زمانی برای فرگشت از نسل به گونهٔ انسان (سرده) تقریباً ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش و از انسان راست‌قامت به انسان خردمند تقریباً ۱٫۸ تا ۰٫۲ میلیون سال پیش تخمین زده شده‌است. مطالعات علمی بر روی فرگشت انسان عمدتاً بر روی ژنوم انسان (سرده) تمرکز دارد (ایجاد و انقراض گونه‌ها)، اما مطالعه بر روی دیگر گونهٔ انسانیان را نیز شامل می‌شود، برای مثال «میمون‌های بزرگ» که شامل جنوبی‌کپی به عنوان مهم‌ترین اجداد انسان‌ها می‌شود و همچنین گونه‌هایی که در بین انسان‌ساییان بوده و منقرض شدند: شامپانزهها، بونوبوها، گوریلها و دیگر گونه‌های منقرض شده. «انسان‌های امروزی» به عنوان گونه انسان خردمند (هومو ساپینس) شناخته می‌شود که تنها زیرگونه منشعب شده از آنچه که هومو ساپینس بوده، است. انسان خردمند ایدالتو که یک زیرگونه شناخته شده دیگر است، نیز منقرض شده‌است. گونه انسان نئاندرتال که در ۳۰ هزار سال پیش منقرض شده به عنوان یک زیرگونه از «هومو ساپین نئاندرتال» طبقه‌بندی شده که مطالعات ژنتیک امروزه نشان دادند که DNA انسان‌های امروزی از نئاندرتال در ۵۰۰ هزار سال پیش جدا شده‌است. آناتومی انسان‌های امروزی ابتدا در فسیل‌های پیدا شده در آفریقا که ۱۹۵ هزار سال قدمت دارند دیده شده‌است ( را ببینید)، که بر اساس شواهد مطالعات زیست‌شناسی مولکولی می‌توان زمان تقریبی جدا شدن اجداد تمام جمعیت انسان‌ها را به ۲۰۰ هزار سال پیش تخمین زد. مطالعات وسیع انجام شده بر تنوع ژنتیکی آفریقایی‌های مردم بوشمن و خویسان که نشان‌دهندهٔ بیشترین تنوع ژنتیکی در بین ۱۱۳ جمعیت مجزای نمونه‌برداری شده هستند، آنها را جزو ۱۴ «خوشه‌های اجدادی جمعیت» قرار داده‌است. همچنین تحقیقات نشان داده‌است که مهاجرت انسان‌های اولیه از جنوب غربی آفریقا نزدیک مرزهای نامیبیا و آنگولا بوده‌است. نیروهای انتخاب طبیعی بر روی جمعیت انسان ادامه داشته و شواهد نشان می‌دهد که در برخی از مناطق ژنوم‌ها انتخاب هدایتی در طی ۱۵ هزار سال پیش داشتند.


title: هوبرت فون مایرینک

text: هوبرت فون مایرینک (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۰ میلادی در بیش از ۲۸۰ فیلم بازی کرد.


title: هوبرت فون مایرینک

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به بل آمی، هوس، روبرت کخ، روتشیلدها و یک، دو، سه اشاره کرد.


title: نیلس آستر

text: نیلس آستر (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور سوئد بود که از سال ۱۹۲۶ تا اواسط دههٔ ۵۰ میلادی در سینمای هالیوود بازی می‌کرد..


title: نیلس آستر

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سورل و پسر، نور شمع، کازاک و آرایش اشاره کرد.


title: وارنر اولاند

text: وارنر اولاند (؛ – ) یک هنرپیشه سوئدی-آمریکایی بود.


title: وارنر اولاند

text: از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به خواننده جاز، قطار سریع‌السیر شانگهای، دن خوان، بی‌آبرو، شانگهای و شبی در رم اشاره کرد.


title: بنیت یوربری

text: بنیت یوربری (؛ – ) هنرپیشه و خواننده اهل کشور سوئد بود. وی در بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۰ در حدود ۲۵ فیلم بازی کرد.


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: شرکت تحت حمایت دولت یک شرکت خدمات مالی ایجاد شده توسط کنگره ایالات متحده است. هدف آن افزایش جریان اعتبار به بخش‌های مشخصی از اقتصاد است که آن بخش از بازار سرمایه را کارآمد و شفاف تر می‌کند، و همچنین ریسک سرمایه‌گذاران و تأمین کنندگان دیگر سرمایه را کاهش می‌دهد. یکی از تأثیرات مطلوب آن افزایش دردسترس بودن و کاهش هزینه‌های اعتباری برای بخش‌های بدهکار به وسیلهٔ کاهش ریسک از دست دادن سرمایه برای سرمایه‌گذاران می‌باشد: کشاورزی، امور مالی خانگی و آموزش و پرورش. دو مورد از شناخته شده‌ترین GSESها انجمن فدرال وام مسکن (Fannie Mae ) و شرکت وام مسکن فدرال (Freddie Mac) می‌باشد.


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: کنگره مشخص کرده‌است که بانک‌های فدرال رزرو باید وثیقه‌ای به ارزشی که فدرال رزرو مشخص کرده‌است نگهدارند که فدرال رزرو آن را به گردش می اندازد. این وثیقه عمدتاً به شکل اسناد خزانه آمریکا، اوراق آژانس فدرال و اوراق بهادار شرکت‌های تحت حمایت دولت نگهداری می‌شود


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: کنگره، GSES را به منظور بهبود بهره‌وری بازار سرمایه و غلبه بر نواقص بازار تأسیس کرده‌است تا از حرکت راحت وجوه از سمت تأمین کنندگان وام به سمت متقاضیان زیاد وام جلوگیری کند. این در درجه اول توسط برخی شرکت‌های تضمینی انجام می‌شود که ریسک از دست دادن سرمایه را برای تأمین کنندگان وجوه کاهش می دهند. در حال حاضر، GSES در درجه اول به عنوان واسطه‌های مالی عمل می‌کنند و به وام دهندگان و وام گیرندگان در مسکن و کشاورزی کمک می‌کنند.


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: علاوه بر این، GSESها یک بازار ثانویه در وام‌های تضمینی و اوراق بهادار رهنی ایجاد می‌کنند. همچنین به صادرکنندگان اوراق بدهی بازار اولیه اجازه داده شده‌است که حجم وام هایشان را افزایش دهند و ریسک مرتبط با وام‌های فردی را کاهش دهند. GSES ابزارهای مالی استاندارد شده را برای سرمایه‌گذاران فراهم می‌کند.


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: برخی از GSES (مانند Fannie Mae و Freddie Mac) متعلق به بخش خصوصی است، اما دراجاره بخش عمومی هستند؛ برخی دیگر از جمله بانک وام فدرال، متعلق به شرکت‌هایی هستند که از خدمات آن‌ها استفاده می‌کنند. اوراق بهادار GSE هیچ تضمین صریح دولتی را به همراه ندارند ، اما وام دهندگان نرخ‌های بهره قابل توجهی را به آن‌ها اعطا می‌کنند و خریداران اوراق بهادار قیمت بالایی را پیشنهاد می دهند. این امر تا حدی به "تضمین ضمنی" مربوط می‌شود که دولت اجازه نخواهد داد که نهادهای مهم به دلیل وجود بدهی ورشکسته شوند. این منطق به فانی می و فردی مک اجازه داده است تا ۲ میلیارد دلار در هر سال در هزینه‌های استقراضشان صرفه جویی کنند.


title: شرکت تحت حمایت دولت

text: هر پذیره GSE شامل متن زیر است، یا چیزی عملاً مشابه آن که با حروف درشت نوشته شده، و قبل از اعطای وام مد نظر قرار گرفته شده: "نه پذیره‌ها ونه بهره آن‌ها توسط ایالات متحده تضمین نشده است، و آن‌ها توسط ایالات متحده یا هر یک از سازمان‌های دیگر به جز فانی متعهد به هیچ بدهی یا الزامی نمی‌شوند. منتقدان GSE "تضمین ضمنی" از زمان قبل از بحران ساب پرایم را به چالش کشیده‌اند.


title: آلن دیویدسون

text: آلن دیویدسون ، (زاده ۳۰ مارس ۱۹۲۴ - درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۰۳) دیپلمات و تاریخ‌نگار بریتانیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته‌ها و ویرایشهایی که در مورد غذا و خوراک‌شناسی انجام داده شناخته شده است. او نویسنده دائرةالمعارف ۹۰۰ صفحه‌ای آکسفورد در مورد غذا است. آلن دیویدسون در سال ۲۰۰۳ جایزه اراسموس را دریافت کرد.


title: آلن دیویدسون

text: در ۱۷ مارس سال ۲۰۱۰شبکه چهار بی‌بی‌سی در بریتانیا مستندی را با نام تصویری از آلن دیویدسون « مردی که همه چیز را خورد.» به کارگردانی اندرو گراهام دیکسون نشان داد.


title: پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار

text: پنجاه و هشتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 58th Academy Awards) در ۲۴ مارس ۱۹۸۶ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۵ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.


title: پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار

text: آلن آلدا، جین فوندا و رابین ویلیامز مجریان این مراسم بود


title: پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار

text: برندگان نخست و در حروف برجسته پررنگ فهرست شده‌اند.. The following 18 films had multiple nominations:


title: پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار

text: The following three films won multiple awards:


title: پنجاه و نهمین دوره جوایز اسکار

text: پنجاه و نهمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 59th Academy Awards) در روز دوشنبه ۳۰ مارس ۱۹۸۷ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۶ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.


title: پنجاه و نهمین دوره جوایز اسکار

text: چوی چیس، گلدی هان و پل هوگان مجریان این مراسم بود


title: پنجاه و نهمین دوره جوایز اسکار

text: Winners are listed first and indicated with a double-dagger () The following 15 films had multiple nominations:


title: پنجاه و نهمین دوره جوایز اسکار

text: The following four films received multiple awards.


title: شصتمین دوره جوایز اسکار

text: شصتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 60th Academy Awards) در روز ۱۱ آوریل ۱۹۸۸ در شراین ادیتوریوم لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۷ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.


title: شصتمین دوره جوایز اسکار

text: چوی چیس مجری این مراسم بود


title: شصتمین دوره جوایز اسکار

text: Winners are listed first, highlighted in boldface, and indicated with a double dagger ().


title: شصتمین دوره جوایز اسکار

text: The award honors “creative producers whose bodies of work reflect a consistently high quality of motion picture production. ”


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹، به‌عنوان سه شنبه سیاه شناخته‌شده‌است، سقوط بزرگ، یا سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹، در ۲۴ اکتبر سال ۱۹۲۹ آغاز شد، این سقوط مخرب‌ترین سقوط در تاریخ ایالات متحده آمریکا بود، این دوره آغاز رکود بزرگی بود که همه کشورهای صنعتی غربی تحت تأثیر آن قرار گرفتند که بالغ‌بر ۱۰ سال بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در دهه ۲۰، در پی جنگ جهانی اول در زمانی که ثروت گرایی و افراط‌گرایی زیادی وجود داشت سقوط بازار سهام به وجود آمد. پس از جنگ، درحالی‌که شهرهای آمریکایی در حال پیشرفت و رونق بودند، با نگاهی خوش‌بینانه ای که برای ساخت و رونق آمریکا وجود داشت، مهاجرت عظیمی از مناطق روستایی به مناطق شهری، برای پیدا کردن کاری بهتر و شایسته‌تر در صنعت «همیشه در رشد» آمریکا آغاز گردید. در هنگامی که شهرها دوران رشد صنعتی را تجربه می‌کردند، تولیدات بیش از حد نیاز کشاورزی موجب مأیوس شدن کشاورزان از لحاظ وضعیت مالی و به وجود آمدن ناامیدی گسترده‌ای میان آن‌ها شد. این عامل یکی از عوامل مؤثر در سقوط وال استریت شناخته می‌شود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: باوجود خطرات ناشی از سفته‌بازی، بسیاری بر این باور بودند که بازار سهام به پیشرفت خود ادامه خواهد داد و برای همیشه رشد خواهد کرد. در ۲۵ مارس سال ۱۹۲۹، پس‌از هشدار فدرال رزرو مبنی بر سقوط کوتاه‌مدت بازار سهام، سرمایه‌گذاران به‌سرعت شروع به فروش سهام کردند و بازار سهام را در معرض یک سقوط بزرگتر قراردادند. دو روز بعد، بانکدار چارلز ای. مایکل اعلام کرد که شرکت او National City Bank مبلغ ۲۵ میلیون دلار اعتبار برای جلوگیری از سقوط بازار پرداخت خواهد کرد. این حرکت مایکل بحران مالی را موقتاً متوقف کرد و تقاضای پول از ۲۰ تا ۸ درصد کاهش یافت. بااین‌حال، اقتصاد آمریکا دچار مشکلاتی بود، چراکه تولید فولاد کاهش یافته بود، ساخت‌وساز کم شده بود، فروش خودرو کاهش یافته بود، و مصرف‌کنندگان بدهی زیادی بالا آورده بودند؛ باوجود همه این مشکلات اقتصادی و بسته بودن بازار در ماه مارس و مه سال ۱۹۲۹، رشد سهام در ماه ژوئن از سر گرفت و دستاوردهای آن تا اوایل سپتامبر ۱۹۲۹ تقریباً بی‌وقفه ادامه داشت (به‌طور متوسط داو جونز بین ژوئن و سپتامبر بیش از ۲۰٪ سود داشت). ارزش بازار میانگین صنعتی داو جونز طی نه سال فعالیت حدود ده برابر شده بود، و اوج آن در تاریخ ۳ سپتامبر، ۱۹۲۹ ۳۸۱٫۱۷ شده بود. مدت کوتاهی قبل از سقوط، اقتصاددان معروف، ایروینگ فیشر اعلام کرد، "قیمت سهام به چیزی شبیه یک فلات رسیده و به‌طور دائم بالا می‌ماند. وضعیت مالی بازار در تاریخ ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۲۹، دچار تحول شد و قیمت در بورس اوراق بهادار نیویورک (NYSE) چند روز پس از هشدار کارشناس مالی راجر بابسون به‌طور چشم‌گیری سقوط کرد. هشدار کارشناس مالی، راجر بابسون از طریق رسانه‌ها به‌طور عمومی اعلام‌شده بود که "سقوطی بزرگ در حال به وجود آمدن است ". سقوط اولیه سپتامبر تحت عنوان "سقوط بابسون " در مطبوعات آورده می‌شد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در ۲۰ سپتامبر، هنگامی‌که سرمایه‌گذار برتر بریتانیا کلارنس Hatry و بسیاری از همکاران او برای تقلب و جعل زندانی شدند، بورس اوراق بهادار لندن رسماً سقوط کرد. سقوط لندن تا حد زیادی خوش‌بینی سرمایه‌گذاری آمریکا در بازارهای خارج از کشور را تضعیف نمود. در روزهای منتهی به سقوط، بازار به‌شدت بی‌ثبات بود. دوره‌های فروش خیلی ضعیف بودند و وجه اندکی در بازار ردوبدل می‌شد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در ۲۴ اکتبر ("پنجشنبه سیاه ")، بازار ۱۱ درصد از ارزش خود را در ابتدای بازگشایی معاملات از دست داد. این حجم عظیم بدان معنا بود که گزارش قیمت‌ها در دفاتر کارگزاری سراسر کشور با تأخیر بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاران هیچ ایده‌ای برای بیشترین سهامشان نداشتند و همه وحشت‌زده شده بودند. چندی از رهبران بانکدارهای وال‌استریت برای پیدا کردن یک راه‌حل در طبقه تجاری جلسه تشکیل دادند. اعضای این جلسه شامل توماس دبلیو لامونت، سرپرست بانک مورگان؛ آلبرت ویگن در، رئیس بانک ملی چیس؛ و چارلز ای. مایکل، رئیس بانک نشنال سیتی نیویورک. ریچارد ویتنی، معاون رئیس بانک بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: ویتنی با منابع مالی بانکداران حامی وی، پیشنهادی برای خرید یک بلوک بزرگ سهام در فولاد آمریکا با قیمتی بالاتر از قیمت بازار داد. درحالیکه معامله گران دیگر وی را تماشا می‌کردند، ویتنی پیشنهاد خرید مشابه دیگری در سهام " blue chip " داد. این تاکتیک شبیه به تاکتیکی بود که در سال ۱۹۰۷ منجر به پایان بحران شد. این تکنیک در متوقف ساختن ریزش بازار موفق شد. میانگین صنعتی داو جونز بهبود یافت، اما تنها ۶٫۳۸ واحد شاخص پایین آمد. بالا رفتن قیمت تا روز جمعه، ۲۵ اکتبر ادامه داشت، و جلسه‌ای نیم روزه در روز شنبه ۲۶ اکتبر برگزار شد اما بر خلاف سال ۱۹۰۷، بهبودی تنها به‌صورت موقت بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در طول هفته، کلیه وقایع توسط روزنامه‌ها در سراسر ایالات‌متحده پوشش داده شده بود. در ۲۸ اکتبر، "دوشنبه سیاه "، سرمایه‌گذاران بیشتری با اعلامیه (به علت کاهش ارزش ودیعه) مواجه شدند و تصمیم گرفتند از بازار بیرون بروند و ریزش با کاهش ۳۸٫۳۳ واحد یا ۱۳٪ در داو دریک روز ادامه داشت.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: روز بعد، "سه‌شنبه سیاه "، ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹، حدود ۱۶ میلیون سهام معامله شد و بحران فروش به اوج خود رسید. برخی از سهم‌ها در هیچ قیمتی در آن روز، هیچ خریداری نداشتند ("air pockets "). داو ۳۰ واحد دیگر(۱۲ درصد)، کاهش داشت. حجم سهام معامله شده در۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ رکوردی بود که برای نزدیک به ۴۰ سال شکسته نشده بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در ۲۹ اکتبر، ویلیام سی دورانت به اعضای خانواده راکفلر و دیگر غول‌های مالی پیوست تا مقادیر زیادی سهام خریداری کند که اعتمادش به بازار را به مردم نشان دهد، اما تلاش آن‌ها برای جلوگیری از کاهش عظیم قیمت‌ها شکست خورد. با توجه به حجم عظیمی از سهام که در آن روز معامله شده بود، بازار تا ۷:۴۵ شب ادامه داشت. بازار بیش از ۳۰ میلیارد $ از ارزشش را، در طول دو روز از دست داد که ۱۴ میلیارد $ آن، به تنهایی در ۲۹ اکتبر بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: میانگین صنعتی داو جونز در دوشنبه سیاه و سه‌شنبه سیاه:


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: پس از استراحت یک روزه بازار در تاریخ ۳۰ اکتبر، شاخص داوجونز ۲۸٫۴۰ واحد یا ۱۲% افزایش داشت، و بازار در ۲۵۸٫۴۷ واحد بسته شد. بازار همچنان رو به سقوط پیش می‌رفت تا در ۱۳ نوامبر سال ۱۹۲۹ به نقطه موقتی رسید و شاخص در ۱۹۸٫۶۰ بسته شد. پس از آن بازار برای چند ماه بهبود یافت، که شروع آن در تاریخ ۱۴ نوامبر یود که شاخص داوجونز ۱۸٫۵۹ واحد افزایش یافت و در ۲۱۷٫۲۸ بسته شد و در ۱۷ آوریل سال ۱۹۳۰ به اوج ثانویه خود در هنگام بسته شدن بازار در ۲۹۴٫۰۷ رسید. در سال بعد، اين شاخص از آوریل ۱۹۳۱ تا ۸ ژوئیه ۱۹۳۲ نزول دیگری داشت، وضعیت ثابتی که شاخص داوجونز در ۴۱٫۲۲ (پایین‌ترین سطح خود در قرن ۲۰) قرار گرفت و ۸۹% کاهش شاخص در حدود دو سال. در طول سال ۱۹۳۳، شاخص به آرامی شروع به بالا رفتن مجدد کرد و مقداری از افت را كه در طول دوران بحران سال ۱۹۲۹ و سه سال از دست داده بود جبران شد که شروع آن در ۱۵ مارس سال ۱۹۳۳ بود که با میزان ۸٫۲۶ واحد افزایش يا ۱۵٫۳۴ درصد به ۶۲٫۱۰ واحد در بسته شدن رسید. بیشترین درصد افزایش داو جونز در اوایل و اواسط سال ۱۹۳۰ رخ داد. در اواخر سال ۱۹۳۷، کاهش شدیدی در بازار سهام به وجود آمد، بااین‌حال قیمت، بالاتر از شاخص در سال ۱۹۳۲ قرار گرفت.  بازار پس از ۲۵ سال در ۲۳ نوامبر ۱۹۵۴ به اوج بسته شدن خود در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ رسید.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: سقوط بازار بورس، در اواخر ۱۹۲۰صورت گرفته بود. در طول نیمه دوم ۱۹۲۰، تولید فولاد، ساخت‌وساز ساختمان، حجم معاملات خرده فروشی، ثبت نام خودرو، حتی راه‌آهن پیشرفت کردند. سود خالص تلفیقی ۵۳۶ شرکت تولیدی و تجاری برای شش ماه اول سال ۱۹۲۹، افزایشی بی‌سابقه معادل ۳۶٫۶٪ نسبت به سال ۱۹۲۸ نشان داد که منجر به دو برابر شدن سود آهن و فولاد شد. این آمار و ارقام بزرگترین سفته‌بازی در بورس رابه وجود آورد که سبب شد صدها هزار نفر آمریکایی در بازار سهام سرمایه‌گذاری کنند. تعداد قابل توجهی از آن‌ها برای خرید سهام بیشتر استقراض کردند. در ماه اوت سال ۱۹۲۹، کارگزاران به سرمایه‌گذاران کوچک‌تر بیش از دو سوم ارزش اسمی سهام خریداری شده، وام دادند. بیش از ۸٫۵ میلیارد $ یعنی بیش از مقدار کل ارز در گردش در ایالات متحده در آن زمان، وام گرفته شده بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: افزایش قیمت سهام، مردم را به سرمایه‌گذاری بیشتر تشویق می‌کرد؛ مردم امیدوار بودند قیمت سهام بیشتر افزایش یابد. در نتیجه حدس و گمان افزایش قیمت، بیشتر و حباب قیمتی ایجاد شد. به دلیل خریدهای اعتباری مردم، اگر وضعیت بازار تغییر می‌کرد یا حتی شکست می‌خورد، سرمایه‌گذاران مبالغ زیادی پول از دست می‌دادند. متوسط نسبت P / E (قیمت به درآمد هر سهم) سهام S & P در ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ معادل ۳۲٫۶ بود، (بسیار بالاتر از مقدار گذشته خود).


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: با شروع سال ۱۹۲۹ محصول خوبی معادل ۲۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم حاصل شد. در ماه مه نیز محصول زمستانی معادل ۵۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم آماده برداشت در دره می‌سی‌سی‌پی وجود داشت. این عرضه بیش از حد باعث افت قیمت بسیار سنگین گندم شد که کشاورزان گندم را، با خطر انقراض مواجه کرد. بازارهای سهام همیشه نسبت به آینده بازار کالا حساس بوده‌اند؛ و رکود در وال‌استریت در ماه مه توسط جورج پش پیش‌بینی شده بود. در ماه ژوئن سال ۱۹۲۹، خشکسالی شدید در داکوتا و غرب کانادا، به علاوه دانه نامطلوب در آرژانتین و شرق استرالیا به وجود آمد. عرضه بیش از حد گندم می‌توانست شکاف بزرگ در تولید گندم در سال ۱۹۲۹ را پر کند. قیمت گندم از ۹۷ ¢ به ازای هر بوشل در ماه می، به ۱٫۴۹ $ در ماه ژوئیه افزایش یافت. زمانی که مشاهده شد کشاورزان آمریکایی در این وضعیت ترجیح می‌دهند مقدار کمتری نسبت به آنچه در سال ۱۹۲۸ کاشته بودند بکارند، قیمت سهام دوباره بالا رفت و سفارش‌ها برای خرید سهام جهت کسب سود زیاد شد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در ماه اوت زمانی که فرانسه و ایتالیا در مورد برداشت زیاد و عالی گندم خود مبالغه می‌کردند، و وضعیت در استرالیا بهبود یافته بود، قیمت گندم سقوط کرد و لرزه‌ای در وال‌استریت انداخت و قیمت سهام به‌سرعت کاهش یافت، و کلمه سهام پست دلالان و سرمایه‌گذاران آماتور را به ارمغان آورد. کنگره به امید تثبیت قیمت گندم، برای بسته‌های اعانه ۱۰۰ میلیون دلاری برای کشاورزان رای دادند. هرچند در ماه اکتبر، قیمت گندم به ۱٫۳۱ $ به ازای بوشل کاهش یافته بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: دیگر سنجه‌های مهم اقتصادی نیز در اواسط سال ۱۹۲۹ کاهش یا حتی سقوط کردند، از جمله خرید و فروش ماشین، خرید و فروش خانه، و تولید فولاد. سقوط بورس کالا و تولید صنعتی حتی اعتماد به نفس آمریکایی‌ها را تحت تأثیر قرار داد و بازار سهام در ۳ سپتامبر دقیقاً بعد از روز لایبور در ۳۸۱٫۱۷ به اوج خود رسید، و پس از آن کاهش یافت و راجر بابسون آگاهانه "رکود بازار " را پیش‌بینی کرد. در پایان ماه سپتامبر، بازار ۱۰ درصد از اوج (از شکاف "بابسون ") پایین تربود. شدت فروش در اوایل و اواسط ماه اکتبر، تا چند روز مورد تأکید قرار گرفت. حجم عظیمی از بحران ناشی از فروش از ۲۱ اکتبر، آغاز شد و تشدید گردید. همچنین در ۲۴ و ۲۸ اکتبر، به خصوص ۲۹ ("سه‌شنبه سیاه").


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: رئیس بانک ملی چیس در آن زمان گفت: «ما سود طبیعی سفته بازی را بدست می‌آوریم همان‌طور که میلیونها نفر از مردم در آن زیاده روی کرده‌اند. این موضوع اجتناب ناپذیر بود، به دلیل افزایش عظیمی که در سال‌های اخیر در تعداد سهامداران رخ‌داده بود، تعداد فروشندگان حتی از زمانی که رونق به پایان رسیده بود نیز بیشتر بود و فروش جای خرید را گرفته بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در سال ۱۹۳۲، کمیسیون Pecora از سوی مجلس سنا جهت مطالعه علل سقوط بازار تأسیس شد. در سال بعد، کنگره آمریکا قانون Glass–Steagall مبنی بر الزام جدایی بین بانک‌های تجاری که سپرده می‌پذیرفتند و وام می‌دادند و بانک‌های سرمایه‌گذاری، که تعهد پذیره نویسی و توزیع سهام، اوراق قرضه، و دیگر اوراق بهادار می‌کردند، به تصویب رسید.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: پس از تجربه سقوط سال ۱۹۲۹، بازارهای سهام در سراسر جهان به منظور به تعویق انداختن معاملات در مواقع افت سریع قیمت تأسیس شدند، آن‌ها مدعی بودند این کار از بحران ناشی از فروش جلوگیری می‌کند. بااین‌حال، سقوط یک روزه دوشنبه سیاه در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷، زمانی که میانگین شاخص داو جونز به ۲۲٫۶٪ سقوط کرد، بدتر از هر روز از سقوط در سال ۱۹۲۹ بود (هر چند که ترکیب ۲۵٪ کاهش در ۲۸–۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ بزرگتر از ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷ بود، و ازلحاظ کاهش، بدترین دو روز می‌باشند).


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: بسیج آمریکا برای جنگ جهانی دوم در پایان سال ۱۹۴۱، حدود ده میلیون نفر از نیروی کار غیرنظامی خود را به جنگ فرستاد. جنگ جهانی دوم تأثیر بسیار زیادی بر بسیاری از بخش‌های اقتصاد داشت، و ممکن بود رکود بزرگ در ایالات‌متحده را تسریع بخشد. هزینه‌های تأمین مالی سرمایه دولت تنها ۵ درصد از سرمایه‌گذاری سالانه ایالات‌متحده در سرمایه صنعتی سال ۱۹۴۰ و ۶۷ درصد از سرمایه‌گذاری آمریکا را در سال ۱۹۴۳ به خود اختصاص داد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار سهام و رکود بزرگترین بحران مالی قرن ۲۰ باهم اتفاق افتاد. هراس اکتبر ۱۹۲۹ در بازار به‌عنوان نمادی است که از رکود اقتصادی جهان در طول یک دهه یاد می‌کند. سقوط قیمت سهم در ۲۴ و ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ عملاً در تمام بازارهای مالی جهان، به جز ژاپن تأثیرگذار بود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: سقوط وال‌استریت تأثیر عمده‌ای بر ایالات‌متحده و جهان اقتصاد داشت، و حوادث آن تا به امروز جز منابع دانشگاهی، بحث‌های تاریخی، اقتصادی، و سیاسی بوده‌است. برخی از مردم معتقد بودند که به‌کارگیری نادرست منابع توسط شرکت‌ها به سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ و رکود بعد از آن کمک کرده‌است. بسیاری از مردم بانک‌های تجاری را به این علت که بیش از حد مشتاق به قرار دادن سپرده در بازار سهام ریسکی بودند، در سقوط وال‌استریت مقصر می‌دانستند.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار، غوغایی بیست ساله ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۹ آزمایشی توسط اقتصاددان چارلز کیندل تحت این عنوان بیان شد که هیچ وام دهنده مؤثری وجود ندارد و اگر وجود داشت و به درستی مورد استفاده قرارمی گرفت، می‌توانست در بحران‌های مالی، کلیدی برای کوتاه کردن دوره رکود کسب و کارها باشد. سقوط بازار آغاز عواقب گسترده و طولانی مدتی برای ایالات‌متحده بود. مورخان هنوز در مورد این سؤال مباحثه می‌کنند که: آیا سقوط بازار در سال ۱۹۲۹ جرقه‌ای برای رکود بازار بوده‌است؟ یا صرفاً سقوط بازار با شکسته شدن حباب قیمت مصادف شده‌است؟ اینکه تنها ۱۶ درصد از خانواده‌های آمریکایی در بازار سهام ایالات‌متحده در طول دوره رکود، سرمایه‌گذاری کرده‌اند، نشان می‌دهد که سقوط تا حد کمی در ایجاد رکود مؤثر بوده‌است.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: بااین‌حال، اثرات روانی سقوط در سراسر کشور منعکس کرد که صاحبان کسب و کار از مشکل تأمین امنیت بازار سرمایه و سرمایه‌گذاری برای پروژه‌های جدید آگاه شدند. ریسک کسب و کار به‌طور طبیعی امنیت شغلی برای کارکنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، وقتی که یک کارگر آمریکایی (مصرف‌کننده) در درآمد خود با عدم قطعیت مواجه می‌شود، به‌طور طبیعی تمایل به مصرفش کاهش می‌یابد. کاهش قیمت سهام باعث سقوط و ایجاد مشکل‌های شدید در اقتصاد کلان از جمله کاهش اعتبار، تعطیلی کسب و کار، اخراج کارگران، ورشکستگی بانک‌ها، کاهش عرضه پول، و سایر رویدادهای اقتصادی در رکود شد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: افزایش بیکاری به صورت گسترده یکی از نتایج سقوط بازار بود، البته این بدان معنا نیست که سقوط به تنهایی موجب بحران شده‌است. سقوط وال‌استریت بیشترین تأثیر را بر رویدادهای پس از آن داشته‌است و در نتیجه به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان علامتی برای اقتصاد رو به پایین که موجب ایجاد رکودی بزرگ است، در نظر گرفته می‌شود. درست یا غلط، عواقب سقوط برای تقریباً همه وخیم بود. کارشناسان آکادمیک در یک جنبه از سقوط به توافق رسیدند: این که میلیاردها دلار از ثروت را در یک روز ازبین می‌برد و سریعاً باعث ایجاد رکود برای مصرف‌کننده می‌شود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: شکست موجب تنظیم اجرای جهانی در سپرده طلای ایالات‌متحده (به‌عنوان مثال، دلار) شد و فدرال رزرو مجبور شد نرخ بهره را نسبت به رکود افزایش دهد. برخی از ۴٬۰۰۰ بانک و وام دهندگان دیگر در نهایت شکست خوردند. همچنین، قاعده uptick پس از سقوط سال ۱۹۲۹ اجرا شدکه اجازه فروش استقراضی را تنها زمانی که آخرین علامت قیمت سهام مثبت بود می‌داد، این قاعده در بازار برای جلوگیری از تحریک قیمت سهام توسط فروشندگان استقراضی می‌باشد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: اقتصاددانان و مورخان در مورد نقش سقوط بازار در رویدادهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی پس از آن اختلاف نظر دارند. اقتصاددانان در مقاله سال ۱۹۹۸ استدلال می‌کنند که رکود با سقوط بازار سهام شروع نشد و واضح نیست که در زمان سقوط رکود شروع شده بود یا خیر. آن‌ها سؤال پرسیدند: «آیا یک فروپاشی بسیار جدی در بورس اوراق بهادار می‌تواند موجب یک عقب‌نشینی جدی برای صنعت باشد درحالیکه تولید صنعتی در بیشتر قسمت‌ها در شرایطی سالم و متعادل می‌باشد؟" آن‌ها معتقد بودند که باید کمی عقب‌نشینی وجود داشته باشد، اما هنوز شواهد کافی برای اثبات اینکه عقب‌نشینی طولانی خواهد بود یا اینکه باید در طول تولید رکود صنعتی عمومی وجود داشته باشد، وجود ندارد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: همچنین اقتصاددانان هشدار دادند که ورشکستگی برخی بانک‌ها باید پیش‌بینی می‌شد و برخی از بانک‌ها ممکن بود ذخایر مورد نیاز تأمین مالی شرکت‌های تجاری و صنعتی را نداشته باشند. آن‌ها نتیجه گرفتند که موقعیت بانک‌ها، کلیدی برای بهبود وضعیت است، اما آنچه که قرار بود اتفاق بیفتد نمی‌توانست پیش‌بینی شود.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: دانشگاهیان دیدند که سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ به‌عنوان بخشی از یک فرایند تاریخی است که جزئی از نظریه‌های جدید رونق و رکود بود. به گفته اقتصاددانانی همچون جوزف شومپیتر، نیکلای کنتراتیو و چارلز ای مایکل، سقوط صرفاً یک رویداد تاریخی تحت عنوان بخشی از چرخه‌های اقتصادی بود. تأثیر سقوط صرفاً موجب افزایش سرعت اقدامات بعدی شد.


title: سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ (میلادی)

text: تاریخ پولی میلتون فریدمن در ایالات‌متحده، با مشارکت آنا شوارتز نوشته شده‌است و بسط این استدلال است که چه چیزی «بحران بزرگ» را آنقدر شدید کرده بود که در رکود چرخه کسب و کار، حمایت از تولید یا سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ نبوده‌است؟ همچنین با توجه به گفته فریدمن، چه چیزی کشور را در یک رکود عمیق فرو برده بودکه سبب فروپاشی سیستم بانکی در طول بیش ازسه دوره ۱۹۳۰–۱۹۳۳ شده بود؟.


title: اقتصاد تایوان

text: اقتصاد تایوان پنجمین اقتصاد بزرگ آسیا و جزو اقتصادهای پیشرفته می‌باشد. اقتصاد این کشور طبق گفتهٔ صندوق بین‌المللی پول، رتبه نوزده را در جهان در برابری قدرت خرید و هجدهمین کشور در میزان تولید ناخالص داخلی را داراست.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقتصاد کره جنوبی یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان و چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا است. اقتصاد مختلط کره جنوبی در تسلط چند شرکت خوشه‌ای خانوادگی است که در زبان کره‌ای به آن‌ها چایبول می‌گویند. با این حال به نظر نمی‌رسد سلطهٔ چایبول‌ها تداوم داشته باشد چون در غیر این صورت سرعت دگرگونی اقتصاد کره به زیان نسل‌های آینده کند خواهد شد. در طول چند نسل، کره جنوبی توانست از کشوری که در میان ملل فقیر عالم رده‌بندی می‌شد به کشوری توسعه‌یافته با درآمد بالا تبدیل شود. برخی این رشد اقتصادی را به یک معجزه تشبیه کرده‌اند و نام آن را «معجزه رود هان» گذاشته‌اند. این معجزه باعث شده کره جنوبی در میان کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و همچنین گروه ۲۰ قرار گیرد. این کشور پس از رکود بزرگ مالی همچنان یکی از سریع‌ترین نرخ‌های رشد را در میان کشورهای توسعه‌یافته در اختیار دارد. جیم اونیل اقتصاددان بریتانیایی، کره جنوبی را یکی از یازده کشوری می‌داند که در میانه‌های سده ۲۱ میلادی بر اقتصاد جهانی تسلط خواهند یافت.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: سیاست‌گذاری مطلوب برای توسعه اقتصادی مانند آنچه که ژاپن برای ترمیم اقتصاد خود به کار بست، کره جنوبی را که زمانی به عنوان مقر پشتیبانی نیروهای آمریکایی پیش از جنگ کره و پس از آن عمل می‌کرد به موفقیت رساند. اصول این سیاست‌گذاری مبتنی بر آموزش دقیق و تربیت مردمان باسواد و باانگیزه بود و همین مسائل باعث شد تا رونق شدید فناوری و رشد اقتصادی سریع در این کشور رخ دهد. فقر منابع طبیعی و جمعیت زیاد در کره جنوبی باعث شده بود که رشد مداوم جمعیت و تشکیل یک بازار بزرگ مصرفی در داخل عملی نگردد. از این رو سیاست‌گذاران این کشور راهبرد صادرات‌محور را به عنوان سوخت اقتصاد کره برگزیدند. این سیاست باعث شد تا کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ به عنوان هفتمین صادرکننده و هفتمین واردکننده در سطح جهان شناخته شود. بانک کره و موسسه توسعه کره به‌طور منظم گزارش‌هایی در خصوص نماگرهای اقتصادی و گرایش اقتصادی کره جنوبی منتشر می‌کنند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقتصاد کره جنوبی در جریان بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا متحمل بحران نقدینگی شد و از این رو به شدت به کمک مالی صندوق بین‌المللی پول تکیه کرد. این کمک‌ها باعث شد اقتصاد این کشور نوسازی شود و سپس با سیاست‌های کیم دای جونگ (مشهور به دی‌جی‌نومیکس) رئیس‌جمهور کره جنوبی همراه گشت. یکی از فواید این سیاست‌ها، توسعه ملی در زمینه صنعت فناوری اطلاعات و ارتباطات بود. دولت کره جنوبی از گذشته برای تسریع در بکارگیری فناوری‌های جدید از یارانه استفاده می‌کرد و از این رو باعث شد تا استانداردهای موبایل سریع‌تر در اقتصاد این کشور به کار گرفته شود. رشد فناوری اطلاعات و ارتباطات در کره بیشتر بر بخش سخت‌افزاری استوار شده‌است که موجب توسعهٔ نفوذ مخابرات سیمی و بی‌سیم در این کشور شده اما این پیشرفت به همان اندازه در بخش نرم‌افزاری به وجود نیامده است. توسعه بخش نرم‌افزاری باعث تولید اپلیکیشن‌های خلاقانه و خدمات ارزش افزوده می‌گردد. اقتصاد کره جنوبی در بخش لوازم الکترونیکی مصرفی، اینترنت موبایل و تلفن‌های هوشمند در جهان سرآمد است. تنها در سال ۲۰۰۹ تلویزیون‌های ال‌سی‌دی کره جنوبی ۳۷٪ از بازار جهانی را در اختیار داشتند و این در حالی بود که در سال ۲۰۰۷ این میزان معادل ۲۷٪ بود. اقتصاد کره جنوبی از لحاظ شاخص توسعهٔ فناوری اطلاعات و ارتباطات در سال ۲۰۱۵ رتبه نخست در سطح جهان و رتبه نخست بلومبرگ از نظر شاخص خلاقیت را در همان سال کسب کرد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: علی‌رغم وجود توان رشد بالای اقتصادی و ثبات ساختاری در کره جنوبی، رتبه اعتباری این کشور به دلیل رفتارهای تهدیدآمیز کره شمالی در بحران‌های عمیق نظامی همواره پایین آمده و باعث شده تا تأثیر منفی بر بازارهای مالی کره جنوبی داشته باشد. با این حال سازمان‌های مالی مشهور نظیر صندوق بین‌المللی پول، اقتصاد کره جنوبی را از این جهت که می‌تواند به واسطهٔ بدهی ملی کم و ذخایر بالای ارزی، بحران‌های ناخواسته را سریعاً مدیریت کند، مورد تمجید قرار داده‌اند. سایر سازمان‌های اقتصادی مثل بانک جهانی، کره جنوبی را به عنوان کشوری با سریع‌ترین رشد اقتصادی در نسل آینده به همراه کشورهای بریکس و اندونزی دسته‌بندی کرده‌اند. کره جنوبی یکی از اندک کشورهایی بود که توانست از سرایت رکود در جریان بحران مالی جهانی ۲۰۰۸ به اقتصاد خود جلوگیری کند به طوری که رشد اقتصادی این کشور در ۲۰۱۰ به ۶٫۲٪ رسید. این رشد سریع زمانی چشمگیر به نظر می‌رسد که بدانیم رشد این کشور در ۲۰۰۸ برابر با ۲٫۳٪ و در ۲۰۰۹ برابر با ۰٫۲٪ بود. اقتصاد کره جنوبی توانست سریعاً خود را ترمیم کند به شکلی که در پایان سال مالی ۲۰۱۳، این کشور ۷۰٫۷ میلیارد دلار در حساب جاری داشت و در مقایسه با ۲۰۱۲ رشدی ۴۷ درصدی را نشان می‌داد. این موفقیت یک رکورد برای اقتصاد کره جنوبی تلقی می‌شد و سیاست‌گذاران کره‌ای در زمانی به آن دست یافته بودند که اقتصاد جهانی در چنبره آشفتگی گرفتار شده و اقتصاد کره مبتنی بر صادرات محصولات فناوری استوار شده بود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی در گذشته یکی از دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بود. در طول دهه ۱۹۸۰ تا میانه‌های دهه ۱۹۹۰ پیشرفت اقتصادی کره جنوبی بر مبنای تولید ناخالص داخلی و سرانه برابری قدرت خرید همچنان کسری از اقتصاد کشورهای صنعتی بود. در سال ۱۹۸۰ سرانه تولید ناخالص داخلی کره جنوبی برابر با ۲٬۳۰۰ دلار یعنی نزدیک به یک سوم از همین شاخص در کشورهای پیشرفتهٔ همسایه نظیر سنگاپور، هنگ‌کنگ و ژاپن بود. از آن زمان کره جنوبی هر ساله پیشرفت کرده به طوری که در ۲۰۱۰ سرانه تولید ناخالص داخلی در این کشور ۳۰٬۰۰۰ دلار بود یعنی ۱۳ برابر افزایش نسبت به ۳۰ سال پیش. در همین مدت تولید ناخالص کل کشور از ۸۸ میلیارد دلار به ۱٬۴۶۰ میلیارد دلار رسیده است. در سال ۲۰۰۹ کره جنوبی اولین کشوری بود که توانست از جرگهٔ دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی خارج شده و به یکی از بزرگترین کمک‌کنندگان به آن تبدیل شود. میان سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ کره جنوبی جمعاً مبلغ ۱٫۷ میلیارد دلار به کشورهای مختلف به غیر از کره شمالی کمک کرد. کمک کره جنوبی به کره شمالی معمولاً دو برابرِ کمک‌های این کشور به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان هفتمین عضو باشگاه ۲۰-۵۰ پذیرفته شد. این باشگاه شامل کشورهایی است که جمعیتشان بیش از ۵۰ میلیون نفر و درآمد سرانهٔ آن‌ها بیش از ۲۰ هزار دلار است. سایر اعضای این باشگاه به ترتیب زمانی ژاپن، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا، آلمان و بریتانیا هستند. در ۱ آوریل ۲۰۰۷ قرارداد تجارت آزاد بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری کره به امضا رسید. قرارداد تجارت آزاد میان اتحادیه اروپا و کره جنوبی هم در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹ به امضا رسید. کره جنوبی همین نوع توافق تجارت آزاد را با استرالیا هم دارد. توافق تجارت آزاد میان کانادا و کره در سال ۲۰۱۴ و توافق تجارت آزاد با چین در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴ بین دو کشور امضا شد. کره جنوبی با داشتن بزرگترین شهربازی مسقف جهان به نام لات ورلد توانسته درآمد هنگفتی از طریق جذب گردشگر خارجی کسب کند. در سال ۲۰۲۱ درآمد سرانه کره جنوبی برای نخستین بار به سطح هفت کشور ثروتمند جهان رسید.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی پس از جنگ کره تا بیش از یک دهه جزو فقیرترین کشورهای دنیا به حساب می‌آمد. در سال ۱۹۶۰ میلادی سرانهٔ تولید ناخالص داخلی کره جنوبی ۷۹ دلار بود که در همان زمان پایین‌تر از برخی کشورهای جنوب آفریقا بوده‌است. رشد بخش صنعت اصلی‌ترین محرک رشد اقتصادی این کشور شد. در سال ۱۹۸۶ صنایع تولیدی تقریباً ۳۰٪ از تولید ناخالص داخلی کره را تأمین می‌کردند و ۲۵٪ از نیروی کار این کشور را به کار گرفته بودند. مشوق‌های دولتی و کمک‌های خارجی باعث شد تا صنعتگران سئول با سرعت زیاد فناوری‌های نوین را جایگزین تأسیسات کهنه کنند. این مساله باعث شد تا تولید کالاها (به خصوص آن‌ها که قرار بود به بازارهای خارجی صادر شوند) افزایش یافته و درآمدهای حاصل از آن صرف گسترش بیشتر همان صنایع شود. در نتیجه صنعت باعث تغییر دورنمای کشور شد و میلیون‌ها کره‌ای را به مراکز صنعتی در شهرها کشاند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: رکود ۱۹۸۹ کره جنوبی که بواسطهٔ کاهش صادرات و سفارش‌های خارجی ایجاد شده بود موجب نگرانی صنعت‌گران گردید. تحلیلگران وزارت تجارت و صنعت بر این باور بودند که عملکرد ضعیف صادراتی کره جنوبی به خاطر مشکلات ساختاری است که در اقتصاد کشور وجود دارد. این مشکلات عبارت بودند از پول ملی قدرتمند، افزایش حقوق و هزینه‌های کارگران، اعتصاب‌های مکرر و نرخ سود بالا. نتیجه این شد که موجودی کارخانه‌های الکترونیکی، خودروسازی، پارچه‌بافی و کارگاه‌هایی که قطعات کوچکتر را تولید می‌کردند افزایش پیدا کرد و میزان تولید آن‌ها به شدت کاهش یافت. برای حل این مشکل صنعتگران به سیستم‌های اتوماسیون روی آوردند تا تکیه به نیروی کار را کاهش دهند و تولید را بدون تکیه به کارگران، بیشتر کنند. بدین شیوه آن‌ها می‌توانستند رقابت‌پذیری را افزایش دهند. تخمین زده می‌شد که بیش از دو سوم از صنعتگران کره‌ای بیش از نیمی از دارایی‌های خود را صرف اتوماسیون کردند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: تولید ناخالص داخلی واقعی کره جنوبی در سال ۱۹۶۲ برابر با ۲٫۷ میلیارد دلار بود و در ۱۹۸۹ به ۲۳۰ میلیارد دلار رسید که به‌طور میانگین رشد سالانه‌ای معادل با ۸ درصد را نشان می‌دهد. این رقم در ۲۰۰۶ رکورد یک تریلیون دلار را شکست. سرانه تولید ناخالص داخلی اسمی از ۱۰۳٫۸۸ دلار در ۱۹۶۲ به ۵٬۴۳۸ دلار در ۱۹۸۹ رسید. این عدد در سال ۲۰۰۶ رقم ۲۰٬۰۰۰ دلار را رد کرد. بخش صنعت توانست از سهم ۱۴٫۳٪ از درآمد ناخالص ملی در سال ۱۹۶۲ به ۳۰٫۳٪ در ۱۹۸۷ برسد. حجم داد و ستد کالا از ۴۸۰ میلیون دلار در سال ۱۹۶۲ به ۱۲۷٫۹ میلیارد دلار در ۱۹۹۰ رسید. نسبت پس‌انداز به درآمد ناخالص ملی از ۳٫۳٪ در ۱۹۶۲ به ۳۵٫۸٪ در ۱۹۸۹ رسید. در سال ۱۹۶۵ نرخ رشد کره جنوبی از نرخ رشد کره شمالی در بسیاری از صنایع بالاتر رفت اما درآمد ناخالص ملی آن همچنان از همسایه شمالی پایین‌تر بود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: مهم‌ترین دلیل رشد صنعتی‌سازی کره جنوبی اتخاذ راهبرد نگاه به خارج در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود. این راهبرد در آن زمان مناسب بود چون کره جنوبی از فقر منابع طبیعی، پس‌انداز اندک و بازار کوچک داخلی رنج می‌برد. راهبرد جدید باعث شد تا رشد اقتصادی در سایهٔ صادرات کالاهایی که متکی به نیروی کار ارزان بودند و کره جنوبی در تولید آن‌ها مزیت نسبی داشت رشد یابد. ابتکار عمل دولت نقش اساسی در این فرایند داشت. دولت کره جنوبی با تشویق صنعتگران به صادرات باعث شد تا شرکت‌های کره‌ای انگیزهٔ لازم برای بکارگیری فناوری‌های نوین را بدست آورند و بهره‌وری تولیدی خود را افزایش دهند تا بتوانند در بازار جهانی به رقابت با حریفان مقتدر بپردازند. کارخانه‌های کره‌ای می‌توانستند با رعایت آیین‌نامه‌ها و خواسته‌های دولت از جوایز و امتیازات یارانه‌ای و سرمایه‌ای برخوردار شوند و بدین ترتیب می‌توانستند در بازارهای جهانی با سایرین رقابت کنند.. همچنین ورود سرمایهٔ خارجی به کره جنوبی به شدت مورد حمایت دولت قرار می‌گرفت تا بدین شیوه کمبود پس‌انداز در کشور جبران شود. کره جنوبی با این روش بود که توانست صادرات خود را افزایش دهد و بعداً به درآمد بالا دست یابد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: تأکید بر توسعهٔ بخش صنعتی و راهبرد صادرات‌محور سئول باعث شد تا بخش روستایی نسبتاً عقب‌مانده باقی بماند. در این زمان صنایع فولاد و کشتی‌سازی بیش از سایر صنایع به توسعهٔ اقتصادی کره جنوبی کمک کردند. به غیر از صنعت معدن‌کاری بیشتر صنایع در شهرهای شمال غربی و جنوب شرقی متمرکز بودند. اکثر صنایع سنگین کره در جنوب کشور قرار داشتند. کارخانه‌های سئول بیش از ۲۵٪ از کل ارزش‌افزودهٔ بخش صنعت را در سال ۱۹۷۸ تأمین می‌کردند. البته اگر کارخانه‌هایی که کل استان گیونگی-دو یعنی استانی که سئول در آن قرار دارد را به حساب آوریم، ۴۶٪ از کالاهای تولیدی کره جنوبی در آن سال در این منطقه تولید شده‌است. کارخانه‌های سئول و استان گیونگی-دو ۴۸٪ از کارگران ۲٫۱ میلیون نفری کارخانه‌های کره را به کار گرفته بودند. از این رو افزایش تبعیض درآمدی میان بخش‌های صنعتی و کشاورزی کره شمالی در میانه‌های دهه ۱۹۷۰ به یکی از مشکلات جدی کره جنوبی تبدیل شد. با وجود تلاش‌های دولت برای افزایش درآمد مزارع و کیفیت زندگی روستاییان، این تبعیض همچنان به عنوان یکی از مشکلات این کشور وجود دارد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: دولت کره جنوبی در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی سیاست پولی محافظه‌کارانه و اقدامات مالی سخت‌گیرانه‌ای برای کنترل تورم اتخاذ و پیاده کرد. رشد عرضه پول از ۳۰٪ در دهه ۱۹۷۰ به ۱۵٪ کاهش یافت. حتی دولت برای مدت کمی بودجه خود را افزایش نداد. دخالت دولت در اقتصاد به شدت کاهش پیدا کرد و سیاست‌های مربوط به واردات و سرمایه‌گذاری خارجی لیبرالیزه شد تا رقابت افزایش پیدا کند. دولت برای کاهش نابرابری میان شهرها و روستاها اقدام به سرمایه‌گذاری در بخش عمومی کرد. این بخش‌های شامل جاده‌ها، امکانات ارتباطی و ماشینی کردن مزارع بود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقداماتی که در اوایل این دهه صورت گرفت با بهبود چشمگیر اقتصاد جهانی همراه شد و بدین ترتیب به اقتصاد کره جنوبی کمک کرد تا فرصت‌های از دست رفته در اواخر دهه ۱۹۸۰ را باز یابد. کره جنوبی توانست میان سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ به رشد واقعی ۹٫۲٪ برسد و میان سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ به رشد ۱۲٫۵٪ رسیده بود. در آن زمان تورم دورقمی دههٔ ۱۹۷۰ مهار شده بود. میان سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ تورم عمده‌فروشی به‌طور میانگین به ۲٫۱٪ در سال رسید و قیمت کالاها سالانه ۴٫۷٪ افزایش می‌یافت. دولت کره در ۱۹۸۶ توانست برای نخستین بار به مازاد تراز پرداخت چشمگیری به میزان ۷٫۷ میلیارد دلار دست یابد. این عدد در ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ به ۱۱٫۴ میلیارد دلار بالغ شد. این پیشرفت به دولت کره جنوبی اجازه داد تا از حجم بدهی‌های خارجی بکاهد. این در حالی بود که مازاد تجاری ۱۹۸۹ فقط ۴٫۶ میلیارد دلار بود و در سال بعد منفی شد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقتصاد کره جنوبی در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۹۹۰ رشدی باثبات و نیرومند در بخش مصرف خصوصی و تولید ناخالص داخلی داشت. اما در سال ۱۹۹۷ با وقوع بحران مالی در شرق آسیا، اوضاع به هم ریخت. پس از آنکه دلال‌ها به دیگر ارزهای آسیایی هجوم بردند، وون کرهٔ جنوبی هم در ۱۹۹۷ به شدت ارزش خود را از دست داد. وام‌های معوقه در بسیاری از بانک‌های تجاری کره باعث شدند مشکل دو چندان گردد. صندوق بین‌المللی پول در دسامبر ۱۹۹۷ تصمیم گرفت ۲۱ میلیارد دلار وام به کره جنوبی بدهد که بخشی از طرح کمکی ۵۸٫۴ میلیاردی این صندوق به کره بود. دولت تا ژانویه ۱۹۹۸ یک سوم از بانک‌های تجاری را تعطیل کرد. اقتصاد کره در هر فصل از سال ۱۹۹۸ کوچکتر می‌شد و سرعت این فاجعه به‌طور میانگین به ۶٫۶۵-٪ رسیده بود. شرکت خانودگی دوو یکی از قربانیان این بحران شد چون دولت این شرکت را به خاطر بدهی‌های معوق منحل کرد. جنرال موتورز بخش موتوری دوو را خریداری کرد و گروه تاتای هند بخش کامیون‌ها و خودروهای سنگین آن را خرید.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقدامات دولت کره جنوبی و سوآپ بدهی‌ها توسط وام‌دهندگان بین‌المللی باعث شد تا مشکلات مالی کشور تحت کنترل در آیند. دلایل اصلی نجات کره جنوبی از بحران مالی شرق آسیا را می‌توان تعدیل نیروی کار و یافتن منابع مالی جایگزین دانست. رشد تولید ناخالص داخلی کره در پایان فصل نخست سال ۱۹۹۹ به ۵٫۴٪ رسید و رشد شدیدی که پس از آن به وجود آمد به همراهِ فشار کاهشی پول باعث شد تا رشد سالانه به ۱۰٫۵٪ برسد. کیم دای جونگ رئیس‌جمهور کره در دسامبر ۱۹۹۹ اعلام کرد که بحران پولی به پایان رسیده است.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: اقتصاد کره جنوبی از اقتصاد دستوری مبتنی بر برنامه‌ریزی متمرکز که در آن سرمایه‌گذاری‌ها با هدایت دولت انجام می‌گرفتند، به سمت اقتصاد مبتنی بر بازار رفت. این اصلاحات اقتصادی که توسط کیم دای جونگ رئیس‌جمهور کره هدایت می‌شد باعث شد این کشور جایگاه خود را به عنوان یکی از کشورهای رو به رشد آسیای شرقی حفظ کند به طوری که نرخ رشد در سال ۱۹۹۹ برابر با ۱۰٫۸٪ و در ۲۰۰۰ معادل ۹٫۲٪ شد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: رشد اقتصادی کره همچنان ادامه داشت تا این که حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا به وقوع پیوست. کاهش رشد اقتصاد جهانی، کاهش میزان صادرات کره و این حس که اصلاحات شرکت‌ها و نظام مالی کشور متوقف شده، موجب شد تا سرعت رشد کره جنوبی به ۳٫۳٪ در سال ۲۰۰۱ کاهش یابد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: با وجود رکود جهانی در سال ۲۰۰۲، کره جنوبی توانست با تکیه به صنعت و بخش ساخت و ساز، رشدی معادل ۵٫۸٪ تجربه کند. در این زمان بازسازی شرکت‌های چندخوشه‌ای (چایبول‌ها)، خصوصی‌سازی بانک‌ها و آزادتر ساختن اقتصاد به این شکل که شرکت‌های ورشکسته از بازار خارج شوند، از کارهای ناتمام کره جنوبی به‌شمار می‌رفت. رشد اقتصادی کره جنوبی در ۲۰۰۳ باز هم کند شد اما تا سال ۲۰۰۶ تولید، گسترش پیدا کرد چون تقاضای جهانی برای تلویزیون‌های وضوح بالا و تلفن‌های همراه افزایش یافته بود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی هم مانند همه اقتصادهای صنعتی از عواقب بحران مالی ۲۰۰۷-۲۰۰۸ آسیب جدی دید. رشد اقتصادی در سه‌ماهه چهارم ۲۰۰۸ به میزان ۳٫۴٪ نسبت به دورهٔ سه‌ماههٔ پیشین کاهش یافت که در ۱۰ سال پیش از آن نخستین کاهش منفی بین دو فصل را نشان می‌داد. این وضع تا سال ۲۰۰۹ ادامه پیدا کرد. گزارش‌های بسیاری از بخش‌های اقتصادی حاکی از کاهش رشد بود. بخش تولید تا ژانویه ۲۰۰۶ معادل ۲۵٫۶٪ و بخش فروش کالاهای مصرفی ۳٫۱٪ کاهش نشان می‌داد. صادرات خودرو و نیم‌رساناها که دو ستون اصلی اقتصاد کره بودند به ترتیب ۵۵٫۹٪ و ۴۶٫۹٪ کاهش یافت. این در حالی بود که صادرات کره در ماه ژانویه معادل ۳۳٫۸٪ و در فوریه ۱۸٫۳٪ کاهش نسبت به مدت مشابه سال پیش نشان می‌داد که یک رکورد منفی در تاریخ اقتصادی کره تلقی می‌شد. این بار نیز به مانند بحران سال ۱۹۹۷ پول کره جنوبی با کاهش ارزش قابل توجه مواجه شد به طوری که ۳۴٪ از ارزش خود مقابل دلار آمریکا را از دست داد. رشد سالانه در ۲۰۰۸ تا ۲٫۳٪ پایین آمد و گلدمن ساکس انتظار داشت تا حد ۴٫۵-٪ پایین برود اما کره جنوبی موفق شد این سقوط را تا حد ۰٫۲٪ در ۲۰۰۹ مهار کند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کمک‌های اقتصادی به‌موقع و مصرف داخلی بالا که کاهش صادرات را جبران می‌کرد باعث شد اقتصاد کره جنوبی بتواند علیرغم وجود بحران مالی جهانی از ورود به رکود خودداری کرده و مانند دیگر کشورهای صنعتی درگیر آن نگردد. کره‌ای‌ها توانسته بودند در طول بحران دو سال پیاپی رشد اقتصادی مثبت داشته باشند. در سال ۲۰۱۰ کره توانست با ثبت نرخ رشد ۶.۱٪ بازگشت قدرتمند خود به شرایط اقتصادی پیش از بحران را نشان دهد. کره جنوبی در ۱۱ ماه نخست سال ۲۰۱۰، ۴۲۴ میلیارد دلار صادرات داشت که بیش از کل صادرات این کشور در ۲۰۰۸ بود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی و استرالیا در ۵ دسامبر ۲۰۱۳ یک پیمان تجارت آزاد تحت عنوان «کفتا» امضا کردند. استرالیا می‌کوشید صنایع مختلف خود از قبیل خودروسازی، خدمات و انرژی را از منافع آن بهره‌مند سازد و خود را در ردیف رقبایی چون ایالات متحده و آسه‌آن قرار دهد. کره جنوبی در آن زمان سومین بازار صاداراتی استرالیا و چهارمین شریک تجاری این کشور با حجم تجارت ۳۲ میلیارد دلاری در ۲۰۱۲ بود. در این پیمان بند حل اختلافات دولت و سرمایه‌گذار (ISDS) نیز گنجانده شده بود و به شرکت‌های کره‌ای اجازه می‌داد در صورتی که حقوق تجاری‌شان توسط استرالیا رعایت نگردد علیه دولت آن کشور اقامه دعوی کنند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: دولت کره جنوبی روزهای کاری هفته را بسته به حجم شرکت‌ها به تدریج از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ از شش روز به پنج روز کاهش داد. همچنین در ۲۰۱۳ شمار تعطیلات عمومی به ۱۶ روز افزایش داده شد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: تولیدکنندگان کره جنوبی در ۱۹۹۰ برای حرکت اساسی به سمت فناوری‌های بالاسطح در آینده برنامه‌ریزی کردند. در ژوئن ۱۹۸۹ گردهم‌آیی‌هایی با حضور مقامات دولتی، دانشگاهیان و صاحبان کسب و کار برگزار شد و در آن‌ها دربارهٔ تولید کالاهایی نظیر مواد نو، مکاترونیک (شامل ربات‌های صنعتی)، مهندسی زیستی، ریز الکترونیک، مواد شیمیایی ظریف و هوافضا تصمیم‌گیری شد. البته این تغییر رویه به معنای کاهش ناگهانی در تولید صنایع سنگین نظیر خودروسازی و کشتی‌سازی که در دهه ۱۹۸۰ اقتصاد کره جنوبی را می‌چرخاند نبود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: سوخت رشد اقتصادی کره جنوبی صادرات است. بیشترین کالاهای صادراتی کره جنوبی را محصولاتی چون ابزارهای الکترونیک، پارچه، کشتی، خودرو و فولاد تشکیل می‌دهند. هر چند واردات کالا هم نسبت به قبل آزادتر شده اما بخش کشاورزی همچنان تحت سیاست‌های حمایتی دولت قرار دارد چون تبعیض قیمت‌های زیادی میان محصولات کشاورزی داخلی نظیر برنج و قیمت‌ها در بازار جهانی وجود دارد. تا سال ۲۰۰۵ قیمت برنج در کره جنوبی چهار برابر بیشتر از میانگین قیمت در بازارهای جهانی بود و دولت هراس داشت که باز کردن بازار برای محصولات کشاورزی خارجی تأثیرات فاجعه‌باری بر بخش کشاورزی در کره جنوبی داشته باشد. با این حال دولت کره جنوبی در اواخر ۲۰۰۴ با سازمان تجارت جهانی به توافق رسید تا واردات برنج تا سال ۲۰۱۴ به تدریج از ۴٪ به ۸٪ افزایش پیدا کند. همچنین قرار شد تا سال ۲۰۱۰، ۳۰٪ از برنج وارداتی مستقیماً به دست مصرف‌کننده برسد چون پیش از آن همهٔ برنج‌های وارداتی برای فرآوری استفاده می‌شد. طبق این توافق قرار بود پس از ۲۰۱۴ بازار برنج کره جنوبی کاملاً به روی واردات باز شود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: امروزه کره جنوبی به عنوان مرکز ابداع بازار جهانی موبایل شناخته می‌شود و تولیدکنندگان می‌توانند از مزایای آزادی‌های فناورانه در آن بهره‌منده شوند. در این کشور روند رو به گسترشی در خصوص ساخت رسانه‌ها یا اپلیکشن‌های جدید با اتکا به زیرساخت اینترنت نسل چهارم و پنجم ایجاد شده‌است. امروزه کره جنوبی زیرساخت‌های لازم برای میزبانی از فرهنگ و تراکم جمعیت بالاتر را دارد که بتوانند خصوصیات محلی قوی‌تری ایجاد کنند.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: جدول زیر شاخص‌های اقتصادی اصلی مربوط به سال‌های میان ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۷ را نشان می‌دهند. تورم زیر ۲٪ به رنگ سبز نمایش یافته‌است.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ساخت کشتی‌های مختلف از قبیل سوپرتانکر و سکوهای حفر چاه‌های نفت به یکی از کشورهای سرآمد در جهان تبدیل شد. بزرگترین کشتی‌ساز کره‌ای، شرکت هیوندای بود که یک حوض شناور به گنجایش ۱ میلیون تن در میانه‌های دهه ۱۹۷۰ ساخت. در دهه بعد دوو هم وارد این صنعت شد و در سال ۱۹۸۱ موفق گردید تأسیسات مشابهی با حجم ۱٫۲ میلیون تن در اوکپو واقع در جزیره گئوجه در جنوب بوسان بسازد. با این حال این صنعت در میانه‌های دههٔ ۱۹۸۰ به دلیل وفور نفت خام و رکود جهانی با افت مواجه شد. در این دهه کاهش شدیدی در شمار سفارش‌ها به وجود آمد. سفارش‌های جدید برای سال ۱۹۸۸ جمعاً به ۳ میلیون تن ناخالص رسید که ارزش آن برابر با ۱٫۹ میلیارد دلار می‌شد. این میزان نسبت به سال‌های پیش به ترتیب ۱۷٫۸٪ و ۴٫۴٪ کاهش نشان می‌داد. این کاهش‌ها به دلیل ناآرامی‌های کارگری، عدم تمایل دولت نسبت به تأمین مالی پروژه‌ها و رویکرد جدید توکیو در تأمین مالی کشتی‌سازان ژاپنی با سود کم به وجود آمد. با این حال انتظار می‌رفت صنعت کشتی‌سازی کره جنوبی در میانه‌های دهه ۱۹۹۰ رشد کند چون کشتی‌های کهنه نیازمند جایگزینی بودند. در نهایت کره جنوبی در سال ۲۰۰۸ توانست با کسب سهم ۵۰٫۶٪ از بازار جهانی به عنوان بزرگترین کشتی‌ساز جهان شناخته شود. شناخته‌شده‌ترین شرکت‌های کشتی‌سازی کره جنوبی عبارتند از: صنایع سنگین هیوندای، صنایع سنگین سامسونگ، شرکت کشتی‌سازی و مهندسی دریایی دوو و شرکت فراساحلی و کشتی‌سازی اس‌تی‌اکس (که هم‌اکنون ورشکست شده‌است).


title: اقتصاد کره جنوبی

text: صنایع خودروسازی و صادرات خودرو یکی از بخش‌هایی مهمی بود که در رشد اقتصاد کره جنوبی در دهه ۱۹۸۰ مؤثر بود. در اواخر دهه ۱۹۸۰ حجم صنایع موتوری کره جنوبی نسبت به ۱۹۸۴ پنج برابر شده بود. کره جنوبی در ۱۹۸۸ بیش از یک میلیون خودرو تولید می‌کرد. در سال ۱۹۸۹ کل سرمایه‌گذاری در صنایع خودروسازی و قطعه‌سازی بیش از ۳ میلیارد دلار بود. در حالی که کل تعداد تولید خودروهای شخصی در ۱۹۸۵ تقریباً ۲۶۳٬۰۰۰ عدد بود این رقم در ۱۹۸۹ به ۸۴۶٬۰۰۰ خودرو رسید. در سال ۱۹۸۸ کره جنوبی ۵۷۶٬۱۳۴ خودرو صادر کرد که از میان آن‌ها ۴۸۰٬۱۱۹ عدد (معادل ۸۳٫۳٪) به ایالات متحده صادر شده بود. در طول دهه ۱۹۸۰ بخش اعظم رشد خودروسازی در کره جنوبی وابسته به افزایش صادرات بود اما صادرات در سال ۱۹۸۹ نسبت به ۱۹۸۸ به میزان ۲۸٫۵٪ کاهش پیدا کرد. این کاهش به دلیل فروش پایین در ایالات متحده به ویژه در بازار خودروهای ارزان‌تر و همچنین مشکلات کارگری در کره جنوبی بود. امروزه کره جنوبی به عنوان یکی از بزرگترین خودروسازان جهان تلقی می‌شود. گروه هیوندای موتور بزرگترین خودروساز کره جنوبی بر حسب درآمد، تولید و حضور در بازارهای جهانی است. همچنین کیا موتورز با ساختار و شیوه خود توانست در سال های اخیر به یکی از قدرت های خودروسازی جهان بدل شود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: بخش اعظم ذخایر معدنی شبه‌جزیره کره در کره شمالی واقع شده و کره جنوبی فقط منابع گسترده‌ای از تنگستن و گرافیت دارد. هر چند در کره جنوبی معادن زغال سنگ، آهن، سنگ و مولیبدن هم وجود دارد اما حجم آن‌ها وسیع نیست و عملیات معدن‌کاری روی آن‌ها در مقیاس کم انجام می‌گیرد. بسیاری از منابع معدنی کره جنوبی از کشورهای دیگر وارد می‌شود. زغال سنگ کره جنوبی از نوع آنتراسیت بی‌کیفیت است و تنها برای گرم کردن خانه‌ها و دیگ‌های بخار استفاده می‌شود.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: ساخت و ساز یکی از مهم‌ترین صنایع صادراتی کره جنوبی از اوایل دهه ۱۹۶۰ بوده و امروزه نیز یکی از منابع حیاتی جذب ارز خارجی و جذب درآمد صادرات نامرئی است. تا ۱۹۸۱، ۶۰٪ از کارهای شرکت‌های ساخت و ساز کره جنوبی در خارج از کشور انجام می‌شد که بیشتر این پروژه‌ها در خاورمیانه اجرا شدند. ارزش قراردادهای آن سال معادل ۱۳٫۷ میلیارد دلار بودند. با این حال ارزش قراردادهای ساخت و ساز در خارج از کشور در سال ۱۹۸۸ به رقم ۲٫۶ میلیارد دلار سقوط کرد که سهم کشورهای خاورمیانه از آن ۱٫۲ میلیارد دلار بود. این رقم نسبت به سال پیش تنها ۱٪ افزایش نشان می‌داد در حالی که ارزش پروژه‌های داخلی معادل ۱۳٫۸ میلیارد دلار شده بود که نسبت به ۱۹۸۷، ۸٫۸٪ افزایش نشان می‌داد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: شرکت‌های ساخت و ساز کره جنوبی در اواخر دهه ۱۹۸۰ تمرکز خود را روی بازار پیشروی داخلی گذاشتند. در سال ۱۹۸۹ نشانه‌هایی از بازگشت دوران خوب برای بازار ساخت و ساز در خارج از کشور دیده شد: شرکت ساخت و ساز دونگ آه قراردادی به ارزش ۵٫۳ میلیارد دلار با لیبی بست تا دومین فاز (و دیگر فازهای) طرح رود بزرگ دست‌ساز را اجرا نماید. ارزش کل ۵ فاز این پروژه در پایان کار به ۲۷ میلیارد دلار می‌رسید. تنها در سال ۱۹۸۹ شرکت‌های ساخت و ساز کره‌ای بیش از ۷ میلیارد دلار قرارداد خارجی امضا کردند. یکی از بزرگترین شرکت‌های ساخت و ساز کره‌ای سامسونگ سی اند تی است که توانسته برخی از بلندترین و چشم‌گیرترین آسمان‌خراش‌های دنیا از جمله سه تا از بلندترین برج‌های دنیا به نام‌های: برج‌های دوقلوی پتروناس، تایپه ۱۰۱ و برج خلیفه را بسازد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی در دهه ۱۹۶۰ به شدت به واردات جنگ‌افزارهای آمریکایی وابسته بود اما پس از آنکه ریچارد نیکسون رئیس‌جمهور آمریکا سیاست ویتنامی‌سازی را اعلام کرد تا از طریق آن نیروهای جنوب ویتنام را تقویت نماید، کره جنوبی در اوایل دهه ۱۹۷۰ تصمیم گرفت به تولید جنگ‌افزارهای مورد نیاز خود بپردازد.


title: اقتصاد کره جنوبی

text: کره جنوبی در آغاز بیش از هر چیز بر تولید نیازهای اولیه جنگ‌افزاری پرداخت اما در دهه‌های بعدی با توجه به تأمین تسلیحات مزبور رو به فناوری‌های جدید آورده تا سهمی بیشتر از بازارهای جهانی را در این رشته به دست آورد. برخی از کلیدی‌ترین پروژه‌های صادرات نظامی کره جنوبی عبارتند از توپ خودکششی فرتینا ت-۱۵۵ که برای نیروی زمینی ترکیه ساخت شد؛ تفنگ‌های انفجار در هوای K11 ساخت شرکت دوو برای امارات متحده عربی؛ کشتی موشک‌انداز بی‌ان‌اس بنگباندو با قابلیت موشک‌های هدایت‌شونده برای بنگلادش؛ کشتی‌های تانکری نظیر اچ‌ام‌ای‌اس سیریوس (او ۲۶۶) برای نیروی دریایی استرالیا، زلاند نو و ونزوئلا که در کنار کشتی‌های نظامی برای سوخت‌رسانی و غیره استفاده می‌شوند؛ کشتی‌های کلاس ماکاسار برای نیروی دریایی اندونزی که آبی‌خاکی هستند و برای انتقال نیرو به سال استفاده می‌شوند؛ و هواگرد آموزشی ک‌تی-۱ وونگبی برای نیروی هوایی ترکیه، اندونزی و پرو.